We worden de laatste weken regelmatig met dramatische beelden en berichtgevingen over aardbevingen geconfronteerd. Het is niet verwonderlijk dat juist nu weer overal aardbevingen voorkomen. Als je het opvolgt dan zal je zien dat er twee periodes in het jaar zijn waarin aardbevingen " normaal" zijn nl rond mei en rond oktober.
Omdat wij het ook meegemaakt hebben , zocht ik indertijd info op. Er zal wel een veel wetenschappelijker uitleg bestaan maar dit is wat ik mij nog herinner van school en de plaatselijke kranten.
De aardkorst is geen vaste massa , hoewel je dat zou denken, maar eerder een elastische korst die drijft op de levende binnenkern van de aarde. In het midden van de Atlantische en de Stille oceaan loopt een breuk en daar komt de aarde omhoog met als gevolg dat de oceaanplaten aan het schuiven gaan , beetje bij beetje zoals een vinger die je over een tafelblad schuift. Op een bepaald moment zal je vinger opspringen door de kracht die je erop zet, wel hetzelfde gebeurt met die oceaanplaat. Daar is dan het episch centrum van een beving. Door de kracht van de schok, bots de schuivende plaat nu tegen de plaat van het vastenland ipv eronderdoor te schuiven. De hevigheid van die botsing wordt weergegeven door de schaal van Richter. Hoe hoger het cijfer, hoe erger de beving. Het gaat niet procentueel omhoog maar logaritmisch waardoor een beving van 5 op de schaal, schade betekent, 6 verwoesting en ravage maar 7 en meer totale vernieling
Waarom in bepaalde periodes van het jaar meer aardbevingen voorkomen dan in andere periodes? Het zou te maken hebben met de maximale doorgang van de zon op dat moment. Aarde, zon en maan hebben wel degelijk een invloed op elkaar anders zouden we niet steeds op dezelfde afstand van mekaar blijven draaien. Als die zon nu wat dichter langskomt ( en dat gebeurt rond mei en oktober)dan heeft dat blijkbaar een invloed op de aarde en zouden alzo meer kansen op bevingen ontstaan. Dit als eenvoudige uitleg.
We vinden het erg als we de beelden zien, maar je moet het meegemaakt hebben om je er een idee van te vormen en
dat is ons overkomen!!!.We verbleven al een paar maanden in Lima, hoofdstad van Peru en woonden op de 7e verdieping van een appartementsgebouw. Wij, dat was mijn ventje, onze zoon van 2jaar en ikzelf.
Peru ligt aan de Stille oceaan en heeft vaker te kampen met aardbevingen omdat het land op het breukvlak van continentale platen ligt.
Het was de 3e oktober 1974 om 9.15u in de morgen.Mijn ventje was al vertrokken naar het werk.De zoon was rustig aan het spelen in een kamer naast de keuken en ikzelf was aan het opruimen. We hadden vast tapijt in de living. Ik had geen stofzuiger maar wel een rolletje waarmee je ook een tapijt kan schoonmaken, alleen vraagt het wat meer kracht en beweging. Terwijl ik bezig was, vond ik dat ik toch precies met nogal veel " zwier " bezig was. De deinende beweging van die tapijtreiniger werd heviger en heviger. Ik keek verwonderd naar ons groot raam dat aan het rammelen ging en hoorde ook een enorme bons in de kinderkamer en tot mijn ontzetting ging ons wandmeubel, dat nochtans groot was en zwaar geladen, aan het wandelen. . De schuifdeurtjes vlogen er uit en een rommelend geluid vulde de kamer.Het was precies alsof een warme tocht door de living trok. Ik wist niet wat me overkwam tot ik in de gang het woord " Terremoto" wat zoveel is als aardbeving hoorde roepen.
We hadden in Venezuela al eens een lichte beving meegemaakt, maar voor we het beseften was het al voorbij . Het was maar een “ temblor” geweest want amper 4 op de schaal van Richter. Toen ik dus het woord “terremoto” hoorde , wist ik meteen dat het serieus was. Je kan je niet voorstellen hoe snel een mens in een reflex handelt!!
Hoewel ik 7maanden zwanger was van de dochter en ik in werkkledij stond en de zoon nog in pyjama rondliep, heb ik instinctmatig de kleine uit de kamer gesleurd, de sleutels van het appartement gepakt en met de zoon onder de armen gekneld, ben ik naar buiten gerend. Dat instinkt om leven in en rond je te beschermen geeft je een adrenalinestoot!!!
Ik hoorde ramen naar beneden komen en de paniek in het gebouw was enorm. Instinctmatig vloog ik langs de trap naar de beneden. Iemand riep nog dat ik de lift niet mocht gebruiken want dat is het eerste wat uitvalt bij een aardbeving.Sommige mensen riepen me toe om bij hen te schuilen onder de deurpost. Blijkt dat dit het stevigste gedeelte van een gebouw is .Maar ik dacht maar aan éen ding : " Mijn zoontje en de baby in mijn buik te beschermen en daarom zo snel mogelijk buiten te geraken"!!
Ik donderde de trap af , vloog af en toe tegen de leuning of de muur zodanig stond het gebouw te trillen. Ik was juist de laatste treden aan het afrennen , stenen vlogen uit de muur, toen de aardbeving ophield. Precies 3 min en 12 sec en met een hevigheid van 6,3 op de schaal van Richter had die beving geduurd. Dat was precies de tijd geweest die ik nodig had om met de zoon onder mijn armen gekneld en met mijn tonnetje via de trappen van 7 hoog beneden te geraken. Je kan je niet voorstellen hoe lang 3min in zo’n omstandigheden duren.!!
Beneden was de paniek enorm. Mensen stonden te huilen en te roepen, sommigen half naakt anderen kwamen juist uit het bad of het bed. Er volgden nogal snel naschokken en ik was ten einde raad. Daar stond ik met een huilende kleine zonder warme kleren aan en op blote voetjes.( oktober is mistig en fris in Lima). Ik durfde niet meer naar binnen te gaan en vroeg me angstig af hoe het met Tony zou zijn? Ik wist dat zijn kantoor ook in een hoog gebouw lag . Was hij veilig, zou hij ons kunnen bereiken.? Ik wilde enkel maar dat hij bij ons was. Geen 8 min later kwam hij er al aan.
Toen de aardbeving begon, hadden zijn Peruaanse collega’s geroepen dat hij direct naar huis moest vertrekken want dat hij er anders niet meer zou geraken. Ze wisten dat ik zwanger was en dat in veel gevallen vrouwen vroeger bevallen na zo’n ervaring vandaar..Tony is dan wellicht even snel als ik naar beneden gedonderd, in de auto gesprongen en naar huis “geracet” . Hoewel van dat racen zal niet veel in huis zijn gekomen !. Omdat de electriciteit in zo’n geval uitvalt, was het verkeer binnen de kortste keren een chaos. Iedereen wilde naar huis, de verkeerslichten werkten niet meer, brokstokken vielen naar beneden. Hij vertelde achteraf dat hij zoiets nog nooit gezien had. De bussen en auto’s dansten over het wegdek dat in een brede sinusbeweging voortbewoog. Kan je je voorstellen een betonnen weg die govend beweegt!! Maar dat was niet het enige onnatuurlijke fenomeen. Mijn eerste verwondering boven in ons appartement was ook dat alle wetten en alles wat we geleerd hadden nu tegengesproken werd. Normaal bewegen wij tov de dingen maar nu was alles in beweging tov mij… Een beangstigende ervaring.
Toen Tony aankwam, zijn we huilend van opluchting in mekaars armen gevlogen , blij dat we alle 4 ongedeerd waren maar met de angst hoe het nu verder moest. Niemand waagde het om direct terug binnen te gaan. De naschokken volgden mekaar op en we hadden alleen maar ons armen om mekaar te steunen. Na zo’n uur werd het relatief kalm en is Tony dan toch snel naar boven gelopen om wat kleren voor mij en de kleine te halen zodat we de rest van de dag buiten konden doorbrengen. Normaal is oktober een kille, mistige periode in Lima dus konden we onmogelijk een ganse dag rondlopen met de schaarse kleren die we aan hadden. Wij waren niet de enigen die buiten bleven. De mensen die éen verdieping onder ons woonden, waren Peruanen die een paar jaar ervoor hun hebben en houden verloren hadden bij een grote aardbeving in het binnenland ( het gebergte). Ze waren uit schrik naar Lima gekomen en maakten nu een tweede keer zoiets traumatisch mee. Het was een familie met 3 kinderen en die hebben een ganse week van pure schrik buiten geleefd, overdag in het park en ’s nachts in de auto. Zo diep zat de angst erin.
Wij hebben die dag wat rondgekeken naar de ravage alom Het meest beangstigende was het feit dat de zee zich zo’n 100m teruggetrokken had en er van dan af aan een groter strand was. Duizenden kwamen kijken naar die gril van de natuur. Het kwam omdat het episch centrum zo’n 80 km ver in zee lag!.
Naderhand viel de schade relatief mee als je rekening hield met de hevigheid en de duur van de beving omdat in Lima de gebouwen gebouwd zijn om zware aarbevingen te doorstaan.
Tegen de avond keerden we doodop terug naar ons appartement. We zagen daar dat stoelen omver lagen, boeken uit de verplaatste boekenkast gevallen waren en dat de bons die ik gehoord had, veroorzaakt was door een bed dat naar beneden gevallen was. In de kinderkamer hadden wij twee éenpersoonbedjes die in een kast omhoog geklapt konden worden. Omdat de zoon nog te klein was voor zo’n bed, waren ze niet opengesteld maar door de schok was 1 bed losgekomen en neergedonderd. Wat een geluk dat de kleine op dat moment daar niet aan het spelen was !!!!
Onze eerste nacht sliepen we niet goed. Bij de minste beving , zaten we recht in bed en als het wat erger werd, sprong Tony het bed uit om de kleine te halen en stonden we onder de deurpost te wachten tot het over was. Nog veel dagen daarna waren er af en toe natrillingen. Wij wisten nu wat het betekende en dat het nodig was om zo een tweede zware beving te voorkomen. De aarde moest terug in evenwicht geraken!.We herkenden nu ook al de voortekenen zoals een soort gerommel dat opstijgt voorafgegaan door een warmtegevoel. In onze living stond ook een heel grote plant, zeker 1,5m hoog en telkens als die begon te trillen , wisten we hoever het was.
Dat die aardbeving een serieuze impakt gehad had, bleek maanden later.
We kwamen rond juni in verlof en sliepen bij mijn schoonouders. Die woonden langs een grote baan waar veel zwaar transport voorbij kwam dat naar de autostrade reed. Toen we daar de eerste nacht sliepen en het huis wat daverde van de camions, zaten we weer rechtop en was onze eerste reactie “ temblor” tot we beseften dat we in België waren….. Juist rond die periode draaide men de film “ Earthquake” een kaskraker. “Of we mee gingen zien” , vroegen onze vrienden??
Voor geen geld ter wereld!!
Wij moesten die “ kick” niet , de ervaring lag nog te dichtbij!!
Bij mijn eerste bezoek aan de genecoloog zei hij dat hij mij min of meer vroeger verwacht had na die aardbeving omdat veel vrouwen vroeger bevallen door de schrik of emotie of… Blijkbaar zat ons dochtertje goed “ vastgemets” in mijn buikje.
Twee maanden na de beving werd ze geboren. Goddank had ze er niets aan overgehouden!!
Dus als wij die beelden zien en de berichten van de recente aardbevingen lezen of horen , dan komen al die ervaringen en angsten van toen weer boven. Je krijgt dat blijkbaar nooit meer uit je systeem.!!
ZO ZAG DE KUST ERUIT VOOR DE AARDBEVING
Stel je die waterlijn nu eens voor zo'n .100m.. verder in zee en die bleef daar permanent!!!! Niet te verwonderen dat duizenden mensen kwamen zien!!
En nu ons spreekwoord. Amor Fati, Lipske en Thea zijn het er mee eens: Haastige spoed , is zelden goed of Haast en spoed , is zelden goed, het doet et niet toe hoor Lipske!!
En wat vinden jullie van het volgende?:
O P . E . E . O . . N . I . T E .!!
IK zag
.
2 reacties op dit bericht
zien....
en varia aan onderwerpen mogen wel op een blog komen in welke categorie men ook zit Natoken.
geniet van een fijne dag !
..
Het is inderdaad niet enkel de categorie dagboeken hier hé Natoken - alles kan en mag, tenslotte is dat nu eenmaal het dagelijks leven.
Een mooi gedicht, een goed boek, een goede film...als je erdoor gegrepen wordt mag dat gerust vermeld worden en het is inderdaad een heel mooi gedicht.
Moest je het niet op je blog gezet hebben dan had ik het waarschijnlijk nooit gelezen.
Bedankt!