Mexico 16 : Acapulco (2)

Intussen waren we al 15 augustus en die dag stond ook hier in het teken van de H Maagd. De kathedraal was prachtig versierd en er waren verschillende stoeten ter gelegenheid van de Maagd Maria. Hiermee samen vielen ook de druivenfeesten  en dat was meteen weer een gelegenheid om te feesten en te drinken. Elke gelegenheid was goed genoeg voor de Mexicanen om ermee naar buiten te komen en te feesten..Het was ook rond die periode dat er presidentsverkiezingen waren. De campagnes waren daar nog 10 keer erger dan hier. De straten hingen vol met slingers en flyers voor de verschillende kandidaten. Men maakte er een soort bonte kermis van.
Op de slide zien jullie straatkraampjes zoals een  popcornkraampje waar boven een echt vuurtje de corn " gepoft" werd. Ook werden suikerrietstokken verkocht. Lekker om op te " sabberen" maar bovenal  die verkiezingscampagnes trokken onze aandacht!!

.


Op het werk  was de eerste deadline gehaald en was  mijn ventje 's avonds weer thuis. Dat scheelde een slok op de borrel want die lange avonden alleen waren niet goed voor de moraal. Want misschien lijkt het hier allemaal rozengeur en maneschijn met hopen romantische  belevenissen maar het was niet altijd zo hoor. Stel je voor, 25j pas getrouwd en helemaal alleen in " de vreemde" want de enige persoon met wie je intiem bent  is er enkel  om te eten en te slapen......Op sommige momenten is er meer nodig dan een grote portie liefde om het vol te houden!!
Eind aug .zouden we 4 dagen uittrekken om naar Acapulco te reizen. We hadden daar al zoveel over gehoord en die stad sprak tot onze verbeelding!! We wilden het zelf eens gaan bezichtigen.
Ik bestelde onze reistickets. Eerst met de bus naar Mexico city en daar dan het vliegtuig op naar Acapulco.

 

Acapulco is een badplaats in de staat Guerrero in Mexico.
Acapulco ligt aan de Grote Oceaan. Het is de belangrijkste  haven van Mexico aan de grote oceaan en op Cancún na de belangrijkste badplaats van het land.
De naam Acapulco komt uit het Nahuatl en betekent "plaats met veel riet".( en dat was inderdaad zo).
De stad werd in 1528 gesticht als vertrekpunt voor schepen naar Azië. Tussen 1565 en 1810 voer vanuit Acapulco elk jaar het Manillagaljoen heen en weer naar Manilla op de Filipijnen. In 1615 werd het het fort van Acapulco vernietigd door de Nederlanders, twee jaar later werd het herbouwd. In 1776 en 1909 werd de stad getroffen door aardbevingen. President Miguel Alemán heeft na het einde van zijn termijn (1952) veel gedaan om Acapulco tot badplaats te ontwikkelen. Het werd hierdoor een populaire badplaats, vooral bij Amerikanen. De schaduwzijde was echter dat voor de arme bevolking niets werd gedaan . Als toeristen merkte je daar weinig van, de hotels waren zo gebouwd dat geen enkel raam uitzicht gaf op de sloppenwijken en er werd ook gezorgd dat toeristen niet door arme buurten hoefden te komen als ze wilden winkelen.
De laatste jaren is Acapulco jammer genoeg in de greep geraakt van drugshandel en het daaraan gerelateerd geweld aangezien het zich op een belangrijke doorvoerroute voor drugs uit Zuid-Amerika bevindt. Tot zover een schets van de stad!

We kwamen met de bus rond 6.30 u aan in MC en reden per taxi naar de vlieghaven om 2 uur later op te stijgen naar Acapulco.
Was het in MC eerder aan de frisse kant  dan kwamen we eenmaal ter bestemming bedrogen uit. De relatief dikke wolkenlaag boven de baai van Acapiulco vertelde ons niets omtrent het klimaat beneden. We waren nog geen 10 stappen uit het vliegtuig of we werden overvallen door een klamme hitte en beseften dat het hier de volgende dagen " transpireren" zou worden! We besloten om in de vlieghaven een auto te huren zodat we op eigen tempo de baai en omgeving konden verkennen. Via een vrijgezel die er al geweest was, hadden we een perfecte stadsschets meegekregen en zo vonden we nogal snel ons hotel. Gelukkig was er hier airco. We verfristen ons wat, aten een kleinigheid en ..reden dan naar een rustige zwemplaats. Hier zouden we de " apotheose" van onze lange " honeymoon " beleven! Een welgekomen pauze na de werkdrukte!!
T. had al zijn eerste waterski lessen gehad van Pedro ( aan de stuwdam in Aguas) dus wilde hij  het hier nog eens proberen.We huurden een boot met skileraar en binnen de kortste tijd was mijn ventje al heel handig op de waterlatten. Toen ik het wilde proberen, moest ik van T een zwemvest aantrekken. Ik vond het overdreven bezorgdheid want ik kon zwemmen en daarbij was ik de sportieveling van de twee. Maar mijn ventje gaf niet toe dus met zwemvest aan probeerde ik het ook. Ik had goed gekeken hoe T het deed en naar de instructies geluisterd!! A piece of cake!!!! ..En inderdaad het lukte behoorlijk goed  en in gehurkte stand gleed ik zeker zo'n 100m ver over het water maar... zodra ik moest rechtkomen, verloor ik mijn evenwicht en liep het fout!!! Ik ben wel minstens 10 keer in het water gedonderd. De instructeur was buiten adem, ik was buiten adem en de bootsjongen zag het niet meer zitten. T maakte daarom maar mijn tijd rond en ik hield het voor bekeken. Dat was dus " geen spek voor mijnen bek"!!!
Was ik blij dat ik mijn zwemvast aanhad!!!
Op de slide even een zicht op de baai en omgeving ....

 

Intussen waren we al een 5tal maanden in Mexico. Na mijn druk en beschermend  leven in België was ik hier in die korte tijd al geconfronteerd geweest met een totaal andere realiteit van het leven.We hadden al veel armoede gezien maar ook leren genieten van een totaal andere cultuur en klimaat. Door onze uitstappen waren we Mexico beetje bij beetje aan het verkennen en leek het alsof we aan éen lange" Honeymoon" bezig waren. Al miste ik bij momenten de familie, school en de collega's enorm, toch had ik nog geen spijt van onze keuze. T. deed enorm zijn best om de weinige vrije tijd die hij had volledig aan "ons" te besteden. Mijn Mexicaanse contacten breidden maar uit vooral omdat ik Frans sprak en dat deed nogal snel de ronde en zo werd ik langs alle kanten uitgenodigd om een namiddag door te brengen. Dat kwam goed uit want T. moest enorm veel uren kloppen. Hij had ook niet op voorhand kunnen bedenken dat de job zo zwaar zou zijn en zoveel verantwoordelijkheid zou meebrengen.!!
Mijn Spaans beterde stilaan en dat vooral door te kijken naar soaps!!!
Ik was daarmee begonnen op mijn dagelijks bezoekje aan Anna de hoteleigenares. In het begin zat ik er maar bij " voor spek en bonen " maar ze vertaalde voor mij en stilaan kon ik stukjes volgen als er niet te snel gesproken werd. Ik vergeet " Simplemente Maria" die soap van toen nooit. Het was echte "blikkentrommellyriek " met veel drama en passie en pathos maar..... zo leerde ik mijn Spaans!!!! .
Overdag redde ik het dus behoorlijk temeer omdat we heel veel brieven kregen  van vrienden en school en familie en ik die altijd allemaal direct beantwoordde!!! Dat en mijn contacten, mijn dagelijkse klussen en boodschappen en mijn soap(!) zorgden ervoor dat ik de dagen alleen redelijk goed doorkwam al zat de heimwee altijd verraderlijk dicht om het hoekje.Een terrasje doen of naar een park gaan of zo dat zat er daar niet in want was er gewoonweg niet!
Op de middaguren was het buiten te heet dan profiteerde ik ervan om boeken te lezen. Een van onze vrijgezellen had al een behoorlijke voorraad Engelse boeken gekocht en ik kreeg die als hij ze uit had. Zo vloog de tijd ook. Aan Spaanse boeken waagde ik mij nog niet, sporadisch eens een krant. Maar heb je ook al opgemerkt dat journalistentaal niet altijd simpel is om te lezen?!!
Alleen de avonden waren eenzaam want vaak moest T. tot 10u à 11u terug naar het werk. Als hij er alleen was, ging ik soms mee en deed wat van zijn administratief werk( hij haatte dat!!) , maar als er meerder mannen waren of Mexicanen dan bleef ik thuis.
Omdat brood een probleem was en de lokale  " pan bimbo" wij noemden het " wattenbrood" niet goed was voor mijn ventje zijn maag, hadden we geprobeerd om zelf brood te bakken. Wij bezaten toen nog geen broodmachine, neen het was kneed -en handwerk!! Mijn oom ,die ex bakker was, stuurde ons een paar goeie tips en recepten en beetje bij beetje leerden we het. Het eerste brood had je gerust over het huis kunnen gooien en het zou nog intact geweest zijn !!! Maar na een tijdje zag ons broodje er goed en smakelijk uit en....ik verraste mijn Mexicaanse vrienden met ons baksel! Broodbakken  was  avondwerk want overdag was het al heet genoeg in de keuken!!
Mijn eerste echt moeilijk moment was op moederdag en op 7 mei de verjaardag van ons ma. Het was de eerste keer dat ik er niet bij was om haar geluk te wensen. Ik denk dat het voor haar ook moeilijke momenten zullen geweest zijn!.En het zou nog duren tot de zomer van het volgende jaar voor we weer naar België mochten reizen om ons verlof op te nemen!
Omdat ons Spaans elke dag beterde, besloten we 's zondags om af en toe  eens een cinema mee te pikken.
Onze eerste film was  " To sir with love!" De ondertiteling was in het Engels maar Spaans gesproken. Trok nergens op, Sidney Poitier in het Spaans!! Aan de andere kant was het een hele belevenis om naar een cinemazaal te gaan! Vooral de  commentaar van de Mexicanen was niet te doen.!! Ze kozen altijd iemand uit met wie ze sympathiseerden en dan waren de reactie niet uit de lucht.. Een lawaai ...ongelooflijk!! Maar misschien was dat voor die film wel een " zegen" want ik heb gesnotterd dat het niet gewoon was. Ik kreeg plots zo'n heimwee naar mijn job en de leerlingen. Wie de film kent , weet dat het over de relatie leraar- klas gaat vandaar.....Mijn ventje had last om mij er die avond weer bovenop te helpen!!
Via het werk had T. een zendamateur leren kennen en die nodigde ons uit naar éen van hun bijeenkomsten. Daar leerden we Pedro de eigenaar van het plaatselijk radiostation " XEAC" kennen. Via hem en zijn zendapparatuur zouden we later om de 2 weken  op zondagmorgen contact hebben met T.'s ouders. Hij was het ook die ons meenam naar zijn buitenverblijf aan de Pressa del Jocoque. Daar leerde T. waterskiën!!
Een van de laatst opgekomen Belgen had voor ons uit België een professioneel bandopnemertje meegebracht  met een drietal banden opgenomen muziek. Dat bracht T. op een idee om een zendapparaatje te maken waardoor hij op de FM band in een straal van 300m muziek kon uitzenden. De Belgen die in de buurt woonden konden zo meegenieten van " onze" muziek!! Toen was het nog geen probleem om voor "piraatzender" te spelen   Dat was welkom na al die maanden lokale muziek, want andere kwam er maar sporadisch door!!
Voor de vrijgezellen van de firma was het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. Een afspraak maken met Mexicaanse meisjes was link .Het was de gewoonte dat een " vrijend koppeltje" steeds aan de deur bleef staan om mekaar te ontmoeten. De jongen kwam er niet in tenzij hij trouwplannen had of ze verloofd waren. Ooit zagen we zo'n koppeltjes in de plenzende regen onder een paraplue staan aan de voordeur, verder kwam hij niet.!! Dus de vrijgezellen keken wel uit vooraleer ze met een meisje optrokken. Er waren wel genoeg " rosse buurten" maar daar waren meestal van die echte toestanden zoals je in oude cowboyfilms zag.( allé heb ik mij laten vertellen, geen verdere conclusies trekken hoor haha)
Een van die vrijgezellen ( een man van in de 40) kon niet wennen aan het eten op hotel en miste de Belgische keuken. Het was een toffe gaste en na een tijdje bracht T. hem af en toe mee om 's middags bij ons te eten. Via hem vernamen we hoe het er in die buurt aan toe ging. Hij lustte ook graag een pint en is er een paar keer  "poepeloere" op een lopen moeten zetten. !!
Hij beleefde ook van die typisch Mexicaanse voorvallen. Dat is wat hij ons vertelde:
Een " kauwgomverkopertje"  stond op een avond te wenen in de buurt van zijn hotel, hij was 5 peso kwijt was.!! Hij vertelde dat zijn mama heel boos zou zijn. Dus gaf onze vrijgezel hem 5 peso en vroeg waar hij die verloren had: "In de cinema", antwoordde het ventje... en toen al had die brave man spijt dat hij zich had laten gaan...
Hij vertelde ons ook nog het volgende. Een jongetje van +-10 had met zijn vaders pistool gespeeld toen dat afging. De kogel was binnengedrongen via zijn mond  en langs zijn voorhoofd er weer uitgekomen. De nalatige vader zag geen andere oplossing dan zijn huilende kleine in een zak te steken en op zijn rug naar de kliniek te brengen. Ook dat was Mexico.

PS: Wij hebben reuzengeluk gehad gisteren met de BBQ Bojako! Rond 22u waren al onze gasten weg en pas daarna is het hier beginnen bliksemen en donderen en gieten!!!!Het had ook anders gekund.!! En al is mijn ventje geen " keukenprins"  aan de BBQ spant hij de kroon ( ere wie ere toekomt hé)  dus een geslaagde dag!

Het volgende dat wij bezochten was “ la mina la Valenciana”.
Die ligt op 5 km van Guanajuato. Daar werd zilver, goud, nikkel en lood ontwonnen.
De mijn werd gesloten na de revolutie maar in 1968 terug geopend. De stenen werden uit de 500m diepe schacht naar bovengebracht en vervolgens vervoerd naar een bedrijf in de buurt waar de mineralen uit de gesteenten gehaald werden om ze dan verder te verwerken. ( wellicht kwamen de leurders van Querétaro zo aan kleine stukjes om ze dan zelf te verhandelen!). Wij kregen hier heel wat uitleg van een mijnwerker. Zo leerden we dat er per dag zo'n  3kg zilver en 900gr goud bovengehaald werden. Een ton stenen bevatte slechts 300 gr zilver. Alle opbrengst en productie diende voor de export.
Als we vertrokken zagen we nog net hoe een ploeg mijnwerkers uit de lift te voorschijn kwam om te schaften. Ze kwamen uit een schacht van 500m diep. Door de indianen die hier vroeger gedwongen te werk gesteld waren ,werd dat afschrikwekkende gat “ la Boca del Diablo” ( mond van de duivel) genoemd.

De slide toont de mijnschacht , het stadje zelf en geeft ook een zicht op de smalle straatjes van Querétaro ( zie gisteren) en hoe ze tegen de bergflank opgetrokken zijn.




Heel even wil ik terugkomen op de luxe die de Spanjaarden zich in het oude Mexico permiteerden.
Men vertelde ons dat een Spaanse vagebond naar Mexico kwam en er op een goudmijn botste in Guanajuato. Hij ontgon die mijn en werd zo schatrijk. Toen zijn dochter huwde liet hij een echt gouden kerktapijt maken voor haar en het hoofdaltaar van de kathedraal werd volledig met goud ( 18 karaat) bezet.
Die opvallende luxe misviel de Mexicanen heel erg temeer omdat ze moesten toezien hoe hun rijkdom werd uitgevoerd naar andere landen oa China. Daardoor kwam het dat Mexico toen geen handelsbetrekkingen had met China en Spanje en dat Spanjaarden zoals de Amerikanen niet hartelijk onthaald werden. Op de foto zie je het " gouden altaar" dat volledig met bladgoud belegd werd!.



 Dit bezoek was een mooie afsluiter van onze 3 daagse en tevreden  trokken we  naar de bus om terug naar Aguas te hotsen en te botsen!!





Ps. Ik was vanavond een lekker " rozijnenbrood" aan het bakken voor morgenavond . Mijn BBQ gangers van 's middags blijven gewoonlijk " plakken".. Intussen was ik bezig voor mijn blogje. Opeens hoorde ik daar vanuit de keuken T. roepen: " Houston we have a problem"!!!!
Ik ga dus  zien en .... mijn brood was zodanig gerezen dat het langs de vorm liep tot op de ovenplaat!!!!!!!! En biebie was het totaal vergeten!!
Stond T. daar te lachen in plaats van in gang te schieten!!
Heb de boel dan maar bijeengeschraapt, opnieuw gekneed en weer in de vorm gedaan! En wonder boven wonder het rees nog eens en is nu zelfs aan het bakken. Het zal dan toch nog meevallen voor morgen!!! 
Mijn " lieve wederhelft" zit nu nog af en toe te gniffelen!!!
Tot wat bloggen leiden kan!!  

QUERETARO en GUANAJUATO

                   
De gele lijnen tonen de afstand die we moesten afleggen tussen Aguascalientes en Querétaro en van daaruit naar Guanajuato

Al ontmoedigd door het tempo of reis je nog verder mee?

Het was rond 9u ’s morgens dat we met de buslijn “ Omnibus de Mexico” naar Querétaro vertrokken.
De stad zou zijn opgericht in 1446. Querétaro was de oude naam in de plaatselijke taal en refereerde naar de aanwezige rotsen. Tussen 1726 en 1738 werd onder impuls van twee weldoeners een aquaduct gebouwd, om de stad te voorzien van water uit de bergen en alzo te vrijwaren van ziektes. Het werd een indrukwekkend bouwwerk, 1280 m lang en tot 23 m hoog, bestaande uit ruim 70 booggewelven. Het is vandaag één van de monumenten in de stad die behoren tot het UNESCO werelderfgoed. Tot 1970 werd het aquaduct nog gebruikt.

Rond 16u kwamen we er aan. We zochten eerst een hotel en verkenden dan de omgeving .Voor het hotel was weer dat typisch Mexicaans pleintje met zijn schoenpoetsers en de drankenstandjes.We wilden het huis van de " Marquesa" bezoeken maar werden onmiddellijk overvallen door leurders met edelstenen zoals  topaas, opaal, vuuropaal aquamarine enz.. Het leek ons heel verleidelijk om er niet op in te gaan. Onze  Belgische medereizigers waren ouder en bleken blijkbaar beter op te hoogte te zijn van edelstenen. Ze hielpen ons om een keuze te maken. Uiteindelijk, na wat afbieden ,waren we eigenaars van een paar edelstenen. In hoever ze wel degelijk en echt waren zouden we later in België laten uitzoeken. Sommige stenen waren inderdaad ongeschonden en echt. We vermoedden dat die stenen op een “ loense” manier in het bezit gekomen waren van die venters zeker afgaande op de prijs die we betaalden. Wat ons hier ook opviel was het enorme monument van Juarez. Juárez wordt beschouwd als een van de bekwaamste leiders die Mexico ooit heeft gehad. Van 1858 tot 1872 was hij president van Mexico



Op de slide zien jullie het monument, het prachtige stadhuis binnenin, de viaduct en de typische pleintjes,..!

We bleven maar 1 dag en nacht in het stadje en besloten om door te reizen naar Guanajuato. Daar hadden we al veel over gehoord. Met de bus was het maar een goed uur rijden door een prachtige bergachtige omgeving. Guanajuato lag zo in de bergen verborgen dat we er opeens waren zonder dat we het stadje vooraf zagen!!

Guanajuato is de hoofdstad van de gelijknamige staat waartoe ook Querétaro behoort en ligt op een hoogte van 2008 m. Het is een historisch , pittoresk stadje met veel pleintjes, straten en huizen met pastelkleurige gevels. Het ontstaan van Guanajuato in 1559, ging samen met de belangrijke zilverwinning in het gebied. Precies daarom werd de stad langs de hellingen van een ravijn gebouwd. Dat alleen al maakte het de moeite waard om Guanajuato te bezoeken. De huizen waren zo langs de hellingen opgetrokken dat de zolder van het ene huis tegen de kelder van het andere lag. De steegjes waren er heel smal. Eéntje was zodanig smal dat volgens de legende twee verliefden die aan weerszijde woonden elkaar van op hun balkon konden kussen, vandaar ook de naam: “Callejon del Beso” ( straatje van de kus)

In Guanajuato  wachtte ons echter een onaangename verrassing. Omwille van de feestdagen waren hier alle hotels , motels en slaapgelegenheden volgeboekt! Daar hadden wij niet op gerekend!  Dankzij een taxichauffeur vonden we echter nog een paar kamers bij particulieren.
De volgende dag trokken we met dezelfde chauffeur op verkenning.
Eerst reden we naar een stuwdam maar omwille van de droogte was er maar weinig water meer.

Maar er viel in deze stad nog meer te beleven. Wat ons het meest is bijgebleven is het “ Museo de las Momias”, een museum vol mummies zoals de naam al zegt.
Dat museum ligt vlakbij de begraafplaats van de stad.
De mummies zijn een apart verhaal. Binnen 5 jaar mummificeert hier elk begraven lichaam vanwege de droge lucht en ook de grond. Die is rijk aan tal van mineralen. Het zijn precies die mineralen die ervoor zorgen dat 1% à 2% van de stoffelijke overschotten in een periode van 5à 6j tot mummies worden omvormd. Dit werd voor het eerst geconstateerd in 1865 toen de eerste lijken werden opgegraven omdat de families de kosten voor het graf niet meer konden betalen en men ruimte wilde creeëren op het kerkhof. De gezichtsuitdrukkingen van sommige mummies waren grotesk en de lichamen zagen er uit als uitgedroogde zakken, waar het lichaamshaar soms nog op te vinden was. Een volledige “ collectie” werd daar tentoongsteld zoals iemand die was doodgestoken, een persoon die was verdronken en een ander die vermoedelijk levend was begraven. Er waren ook een aantal babies te zien, waaronder de kleinste mummie ter wereld: een 6 maanden oude foetus, overleden in de buik van de moeder toen zij stierf.
Dit museum stond en staat nog steeds als het ultieme voorbeeld van de Mexicaanse obsessie voor de dood.



Misschien vinden jullie deze Mexicaanse trip wat te " docerend" , dat is dan zeker niet de bedoeling! Maar ik schrijf hem in de eerste plaats neer voor mezelf en verder voor iedere geïnteresseerde bezoeker!. Ik geloof niet dat ik 2x dezelfde energie zal kunnen opbrengen om dit te doen,( jullie willen niet weten hoeveel tijd er gaat in foto's en dia's bekijken, te selecteren, in te scannen, slides te maken en daar dan nog wat info bijvoegen...) vandaar dat ik het zo uitgebreid mogelijk doe aan de hand van mijn dagboek. Jullie zien hier maar éen 10e van de dia's en foto's die wij toen trokken. Voor ons kinderen en kleinkinderen zijn het ook maar foto's, maar misschien met deze achtergrond, zien ze het zinvolle ervan in om ook de andere foto's een plaats te geven.
Ik hoop dat jullie mij blijven vergezellen? Slaapwel.....

 - Patient in een ziekenwagen: Kan ik vooraan zitten, achteraan word ik altijd ziek!

- Koop een microgolfbed dan kan je 8u slapen in 4 minuten!

- Driftkikker: Ik ging hem een trap verkopen maar hij woont op het gelijksvloers!

- Hij vond haar in het begin het einde.

- Waarom gaan de konijntjes zo vroeg naar bed? Ze moeten maar 2 tandjes poetsen.

- Vervelende mannen in het vliegtuig: luchtzakken!

- Iedereen die in telekinese gelooft: " Steek mijn handjes op"!!

- Er zijn 3 soorten mensen: Mensen die kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen!

- Bij telefoon in café:
                   * Ja, hij is hier                    0,25 euro
                   * Hij is net weg                  0,50 euro
              * Hij is hier niet geweest     1 euro
                   * Wie zegt ge madame?      2,50 euro

- Overspel: de verkeerde man op de juiste plaats!

- Het voordeel van slordig zijn, is dat je voortdurend opwindende ontdekkingen doet!

- Dat de benzine duurden wordt, doet mij niets. Ik tank toch altijd voor 25 euro!

- Ik heb stenen in mijn nieren, kalk in mijn beenderen, water in mijn knieën. Het enige wat ik nodig heb is een bouwvergunning!!

- Bibliotheek: Plaats waar je boeken leent die je toch niet leest en daarna vergeet terug te brengen om er dan nog boete voor te betalen.

- België: mooi land maar 't moest overdekt zijn!

- Waren de 3 Koningen getrouwd? Neen , het waren wijzen!

- Hoe heette de zangeres zonder naam nu ook alweer?

- Twee teddybeertjes tegen elkaar: " Je t' aime de pluche en pluche"!!

- Gebuisd? Ja , maar met grote onderscheiding.

- De eerste keer ging het niet. De tweede keer ging het van de eerste keer!


Voilà, is eens iets anders dan door Mexico trekken, maar was vandaag te druk bezig en mijn dagverslag was nog niet helemaal "comme il faut". En dat beetje zon doet wonderen met een mens nietwaar?.

Eenmaal terug thuis hadden we direct weer het dagelijkse ritme te pakken. Ik profiteerde van de vele uren die ik alleen was om de ervaringen neer te pennen ( en nu kan ik daar volop van profiteren!!) en brieven te schrijven naar de familie. Die brieven vormden stilaan een heel belangrijke schakel tussen ons en het thuisfront. Zowel mijn ouders als die van T. keken er naar uit en waren heel stipt om ze te beantwoorden. Op die manier kreeg ik ook een heel intens contact met mijn schoonouders. T. is geen schrijver en zij waren maar al te blij dat ik daar geen probleem mee had. Zo bleven ze op de hoogte van ons laten en doen hier en ook wij trokken ons op aan hun antwoorden en die van de vrienden en zelfs van mijn ex leerlingen en collega's. Ik heb de Mexicaanse post heel erg gesteund ... !!!
Intussen kende ik ook stilaan de weg en via mijn Mexicaanse contacten leerde ik hoe mij uit te drukken en waar ik het best ging om inkopen te doen want grote supermarkten hadden we toen nog niet. Er was wel  eentje in opbouw maar dat zou nog een jaar duren vooraleer we daar konden winkelen. Ik kocht dus wat wij nodig hadden op de lokale markten of  bij de kleine buurtwinkeltjes die meestal een ruimte was afgesloten met een poort en niet groter dan 4m op 4m. Het was wel uitkijken geblazen om te voorkomen dat we last kregen van “ la toerista”!!!Vooral T. was daar heel gevoelig voor!
Zo kwam dan onze eerste Mexicaanse Feria aan. Je kan dat vergelijken met een grote kermis hier. Het is éen groot volksfeest met veel folklore , muziek, dans en paardenspektakels. Onze nachtrust werd vaak gestoord door klappende deuren, luidruchtige zangers op straat en toeterende auto’s. Stukken erger dan een “ kermis “ bij ons thuis. Op de slideshow zien jullie hoe prachtig de groepen zich verkleedden. Zelfs kleine kinderen werden in de stoeten opgenomen.



Ook waren er praktisch elke dag stierengevechten.
Daar zijn we dan naar ons eerste stierengevecht gaan zien en het werd ook ons laatste. De sfeer was er, dat wel. Het is ongelooflijk hoe de Mexicanen er in opgaan. Die staan massaal aan de kant van de stier tot het beest erbij neervalt en dan gaat alle lof naar de stierenvechter. Persoonlijk vond ik het maar niets hoe ze die stieren opjutten om ze uiteindelijk te doden. Het arme beest was al ten dode opgeschreven van zodra het in de arena kwam hoe het zich ook weerde! ( best dat Gaia daar niet bestond!!) Ik focuste mij dan ook meer  op de mensen dan op de arena… Het zou bij die ene keer blijven wat stierengevechten betrof!! Not my piece of cake!!!



Een andere festiviteit die ook eigen was aan de Feria waren de Charros. Dat is een kampioenschap paardrijden dat heel opzwepend is. Het was een samenspel van mooie amazones met kleurrijke kleren en macho mannen. ( Hallo ladies!!)
De heren met hun grote sombrero's en hun kleine en gespierde paarden lieten er aan rodeo verwante oefeningen zien. Het festijn duurde een paar dagen waarbij drie equipes tegen elkaar streden. Bij alle onderdelen presenteerden de rijders zich eerst in vol ornaat aan het publiek. Tijdens de wedstrijden klonkt de opzwepende traditionele muziek van de Mariachis en het dragen van een pistool door de cowboys  was voor die gelegenheid toegestaan. Zo'n show werd meestal afgesloten met een volksdans midden de arena.



Het begon ook stilaan warmer te worden , zelfs ’s nachts koelde het niet volledig af. We hadden geen airco daarom maakten we ’s avonds meestal een late wandeling om dan toch in slaap te geraken. Omdat we vreemdelingen waren , werden we wel lastig gevallen door bedelende vrouwen en kinderen. Anna , de hoteleigenares had mij gezegd van niets te geven want dan komen ze plots van alle kanten bedelen en geraak je er niet meer van af!. Het was niet eenvoudig als je bij sommigen de sjofele kleren zag of de handicaps waarmee ze openlijk jouw medelijden opwekten.
Ter gelegenheid van de Feria was het stadshuis van Aguas.  ook te bewonderen ,een pareltje zowel van binnen als van  buiten. Kijk zelf maar.

 

En zo vloog de tijd voorbij.
Intussen waren we al mei en hadden we weer een paar vrije dagen in 't vooruitzicht. Omdat onze mannen veel overuren klopten , spaarden we dagen op om te koppelen aan verlengde weekends zodat we een trip konden meepikken als de gelegenheid zich voordeed want de afstanden waren hier zo groot dat je steeds over een paar dagen moest beschikken.
De volgende uitstap zou  naar Querétaro en Guanajuato zijn.

PS Ja Musje , het bloed kruipt waar het niet lopen kan hé!! Je zal mij wel begrijpen !!!

Er is nog een lokatie in MC die echt het bezoeken waard is. Dat deden we niet op deze trip want de tijd zat er op maar wel bij onze terugreis naar België. Maar om het plaatje MC af te maken plaats ik het hier.
We zijn  geen verwoede museagangers maar soms “moet” je er wel éentje meepikken en zo is het ook met het “ Museum Nacional de Antropologia” in MC.
Mexico is een land met een grote geschiedenis door zijn verschillende beschavingen van oa de Tolteken tot de Olmeten , de Azteken en de Maya’s om er nog maar een paar te noemen. Allerlei schatten en restanten van deze culturen zijn verzameld in dit museum.



Het museum staat in het park Chapultepec, een immens park met veel water, een dierentuin, overal kraampjes  en heel veel Mexicanen!!
In het park kan je aardig ronddwalen zodat je rap een paar uur onderweg bent voordat je het beroemde museum gelokaliseerd hebt. In het museum kan je ook aardig dwalen, niet verdwalen want het is overzichtelijk opgezet.
Het is een volkenkundig museum waar je de geschiedenis van Mexico kan zien. Het is 350m lang en bestaat uit 2 verdiepingen.
Beneden vind je alles over Meso-Amerika en hun prehistorie.( In het millenium voor Chr. waren vooral de Olmeken aan de macht, daarna de Maya’s gevolgd door de Tolteken en de Azteken. In 1519 vielen de Spaanse “ Conquistadores binnen). Over al die culturen vind je hier iets terug. Bij sommige zalen is er zelfs een buitenruimte voorzien met enorme beelden en reconstructies van huizen.
Boven is gewijd aan de indiaanse culturen van nu met hun fraaie kleding, maskers, aardewerk, muziekinstrumenten, huishoudelijke voorwerpen enz.
Zin om even de sfeer op te snuiven?


. Welkom in het museum.



Hier hebben jullie een zicht op keizer Cuauhtémoc, opvolger van Montezuma .

Hij  was de laatste Azteekse keizer. Hij verdedigde het Mexico van toen tegen de binnenvallende Spanjaarden rond  1519. Tenochtitlan (= MC) was toen éen van de grootste steden van de wereld, een metropool die de Spanjaarden verbijsterde omwille van zijn indrukwekkende piramides, grote witte paleizen en een gecompliceerd systeem van irrigatie en riolering.

 De volgende afbeelding toont messen van vuursteen die gebruikt werden voor rituele ceremonies.



Hieronder zien jullie de god Xipe Totec en een afgestroopte huid.
De priesters stroopten de huid van mensenoffers af. De vetbolletjes kunnen van de binnenkant van de huid zijn, maar het kunnen ook goudkorrels zijn omdat Xipe Totec de beschermer was van de goudbewerker. Het aantrekken van zo'n gevelde huid stond representatief voor nieuw leven.

 

Een heel belangrijk symbool van de oude Mexicaanse cultuur is de “ Zonnesteen”. Hij weegt 24 ton!!  



Dit symbool vindt men overal terug. De steen stelt de zonnegod Tonathuih voor. Op de steen zie je uitbeeldingen van mensenoffers. Hij heeft ook verschillende tekens die telkens jaren aanduiden. Het is dus een soort kalender. De Tolteken hadden 2 soorten jaren in hun dagelijks leven. Een zonnejaar van 365 dagen en een religieus jaar van 260 dagen. Om de 52j viel de loop van die jaren eens samen, daarom vreesden de Azteken om de 52j voor een mogelijke vernietiging van de wereld!


Het volgende is een  kop van een Olmteek
Zij waren de eerste beschaving in Mexico. Het meest bekendste uit hun cultuur zijn wel de grote koppen van basalt die uit éen stuk zijn gehouwen. Die hier op de afbeelding was 2m hoog!! Men vermoedt dat die koppen heersers voorstellen!!

 


De volgende afbeelding is een maquette van Tenochtitlan ( voorloper MC) met daarboven de map van hoe de stad er ten tijde van Hernandes Cortés uitzag toen hij in 1519 arriveerde. Tenochtitlan was de hoodstad van de Azteken en lag op een eiland in het meer van Texcoco. Na de overwinning en vernietiging van de stad werd op diezelfde plek het huidige MC gebouwd. Het meer werd in de loop van de tijd gedempt.

 

Nu volgt de "zaal  De Mexica” met op de achtergrond de monumenten. De maatschappij van de Azteken werd ook de Mexica genoemd. De elite bestond uit een militaire adel, priesters en rijke handelslieden. Het werk werd verricht door vrije ambachtslieden, arbeiders en slaven.




 
En zo zouden we kunnen doorgaan want dit is nog maar een glimp van wat er allemaal te zien valt.
Tot slot neem ik jullie nog even mee in een slideshow



PS. Huismusje heeft gisteren onder reacties een ludieke versie neergepend op de Popocatepetl. Wil je meezingen , ga dan eens zien!

Omdat we  ook nog op zondag in MC waren, profiteerden we ervan om Xochimilco te bezoeken.
Naar het schijn moet je op zondag naar Xochimilco gaan, een voorstad van de "drijvende tuinen" 20 km zuid van Zócalo.
De naam Xochimilco , komt uit het Nahuatl en betekent "plaats van het bloemenveld". Daar liggen de laatste resten van het stelsel van kanalen en ingenieus aangelegde tuinen waarmee ooit het meer van Texcoco doorweven was ( nu is dat meer uitgedroogd ). Het is nu een voorstad van Mexico-city, maar ooit was het niet meer dan een eilandje in de meren (Texcoco) rondom Tenochtitlán. Het is ook opgenomen in Werelderfgoedlijst  van de UNESCO.

Xochimilco op zondag is het hoogtepunt van alle Mexicaanse sentimenten, Más México no hay....(= iets meer Mexicaans bestaat er niet) dit moet je echt meemaken!!!.
Honderden boten, meestal kleurig versierde " Trajineras " (gondels), liggen naast elkaar. Ze hebben allemaal een naam uit bloemen gemaakt. Soms zijn het geschilderde bloemen. Wil je een boot huren voor een speciale gelegenheid dan kan zelfs de naam van de " feesteling" bovenaan de boot met bloemen geschreven worden. Elke Trajinera wordt voortgeboomd door een man met een lange stok. Het zijn niet allemaal toeristen die op de kanalen rondtoeren. Voor de Mexicanen is het een ideale manier om met een feestend gezelschap de namiddag door te brengen. Langs de kanalen staan versierde  huizen of serres vol met rozen. Een wereldje op zichzelf!



Die gondels varen over de kanalen met allerlei Mexicaanse feestvierders, krijsende mariachi bands, fotografen, bloemen stallen, taco bars en grote potten met dampende maïs.



 
Het is er overvol met mensen. Sommigen proberen een boot te krijgen anderen hebben geluk en varen over het water  en weer anderen zijn druk doende jou te overtuigen iets te kopen.



Wil je een serenade, geen probleem er varen verschillende boten met Mariachi aan boord die voor ambiance zorgen.





En zoals jullie hieronder zien, kan je er niet alleen genieten van de natuur en de drukte van de boten, als je honger hebt dan komt er altijd wel een bootje voorbij om de inwendige mens te voldoen. Intussen vonden we die maïskolven al lekker!!




We besloten de dag te eindigen met een wandeling door de verlichte straten van de wereldstad!
De 44 verdiepingen tellende " Torre Latinoamericano"  183m hoog, trok onze aandacht. ( nu zijn er 49 verdiepingen en is de toren zo'n 214m hoog)
De toren is gebouwd tussen 1947 en 1956, in opdracht van verzekeringsmaatschappij "La Latinoamericana Seguros".  Het gebouw is ontworpen in een stijl die doet herinneren aan "The Empire State Building". Het was de eerste wolkenkrabber in Mexico. Op de 41ste verdieping was er een restaurant en op de 42ste had je een panoramauitzicht op de hele stad.
We gingen helemaal tot boven om te  genieten van het grote lichtspel van de wereldstad.  Het was de moeite waard!  Zie voor jezelf.....







We brachten de rest van de avond door in een dancing" Salvacion", ons eerste echte avondje uit sinds we in Mexico waren. Bij een gin coctail geraakten we vlug in go-go stemming. Een mooie afsluiter van een fantastisch weekend. Morgen was het weer back to reality dwz 8u bussen naar Aguascalientes. Maar dit allemaal  nam niemand ons nog af!!!!


PS. Het verwijderen van jouw reactie van gisteren Bojako heeft niets persoonlijks hoor! Het is een klein beetje de schuld van Amor F en een groot beetje mijn schuld. Was even verstrooid of zouden het de eerste verschijnselen van " Bloggentitis" zijn ?
 

Vorige nacht even pc-paniek en daardoor een info vergeten. Het gaat over de legende van de Popocatepetl( 5.452m).  Samen met de berg Iztaccihuatl ( 5.286m) ligt de Popocatepetl majestueus ten Oosten van MC. Hun namen verwijzen naar de tragische legende van de mooie prinses Ixtacchuatl (= witte dame) die in de veronderstelling dat haar minaar Popocatepetl (= rokend berg) in een veldslag was gedood, zichzelf uit verdriet vergiftigde. Toen de krijger terugkwam, legde hij haar lichaam op de berg en sprong in de krater. De 3 toppen van de Iztaccihuatl zijn haar hoofd, borsten en knieën.



Nu kunnen we weer verder toeren!

De zaterdagnamiddag trokken we per taxi op zoek naar de piramiden van de zon en de maan. Wat ons daar te wachten stond, was ons enkel bekend uit historische spektakelfilms! We bevonden ons in een indrukwekkende omgeving waar duizenden jaren terug een volk zijn eigen beschaving beleefd had. En hier liepen wij nu, nietig en klein in vergelijking met de enorme overblijfselen van die piramides. Als er iets is wat je gezien moet hebben in de omgeving van Mexico City, is het Teotihuacán, zo'n 50 km noordoost van de stad, plaats van de kolossale piramides van de Zon en Maan. Ik neem jullie even mee.MARAVILLOSO

Teotihuacán betekent in het Natuatl's (de oorspronkelijke taal)" de stad van de goden, of, nog beter: de stad waar mensen goden worden". Teotihuacán is in de tweede eeuw voor Christus gebouwd. In de toptijd (vijfde eeuw) leefden in deze stad zelfs 200.000 mensen! Het was in die tijd dan ook één van de grootste steden ter wereld en hèt economische, religieuze, culturele en militaire centrum van midden Amerika. Teotihuacán beslaat 21 vierkante kilometers en bestaat uit paleizen, hofpleinen, tempels, etc. In 700 na Christus is de stad verwoest door een invasie van Tolteken( een beschaving die van de tiende tot de twaalfde eeuw een groot deel van Centraal-Mexico domineerde).
De bouw van tempels, monumenten, straten en pleinen van de stad was gebaseerd op de kennis van astronomie. Dit moet één van de meest adembenemende archeologische vindplaatsen van heel Amerika zijn. Je loopt er langs de hoofdstraat , Laan van de Doden genaamd. Je beklimt de Piramide van de Maan  en vervolgens de nog hogere Piramide van de Zon, die qua afmeting te vergelijken is met de piramides van Egypte.

Piramide van de zon.
Op het grondgebied van Teotihuacan staat de Piramide van de Zon , een bouwwerk van 65 meter hoog. Dit werd aanzien als  de  'verzamelplaats van de goden,'. Vroeger was die piramide nog groter. Naar het schijnt stond er een groot standbeeld op de top. Alleen de grote piramide van Giza in Egypte en de piramides van Cholula in Mexico zijn hoger. Om enig idee te geven: bij de bouw werd meer dan drie miljoen ton steen gebruikt, oef!
's Ochtends vroeg hadden we nog veel energie, dus we vlogen er zo bovenop. Tenminste, dat was het plan. Het zal wel aan de ijle lucht van Mexico gelegen hebben dat we de 230 treden niet in één keer haalden zeker ???
De eerste foto geeft een zicht op de piramide van de zon vanaf de piramide van de maan. De weg ernaartoe, de dodenweg,  is een paar km lang, maar zó erg is het toch ook weer niet? Wij hebben de weg helemaal uitgelopen. Hier zien jullie een gedeelte van de laan




Hieronder een closer beeld van de piramide van de zon. en de 230 treden!!!

 
 


  
Piramide van de maan.

Een ander bekend bouwwerk in Teotihuacan is de piramide van de Maan. Deze piramide  is waarschijnlijk rond 250 na Christus gebouwd. Opgravingen leverden een tombe met vele grafgiften op. Het is één van de belangrijkste ontdekkingen van de streek.





 Hierboven een gedeeltelijk zicht op de enorme piramiden en bijgebouwen.

Rond de piramiden van de zon en de maan waren ook tempels gebouwd. Een van die tempels was de tempel van Quetzalcoatl die versierd was met


maskers van de gevederde slang.

Quetzalcoatl wordt ook als de regengod gezien evenals  Tlaloc (hieronder). Deze god was zeer belangrijk voor de agrarisch
georiënteerde cultuur.

Kunnen jullie het begrijpen dat we ons klein en nietig voelden in zo'n panorama!!! Maar ik geniet er nu nog van als ik het terug zie!!!

 

Mexico City De geschiedenis van Mexico stad begint in 1325 toen de stad gesticht werd door de Azteken, hoewel het gebied al langer bewoond was. Volgens de legende zou hun stamgod Huitzilopochtli de plaats aanwijzen waar de op dat moment nog nomadische Azteken zich moesten vestigen, door een adelaar op een cactus een slang te laten verslinden. Dit tafereel staat afgebeeld op het wapenschild van de vlag van Mexico.--->


Deze gebeurtenis vond plaats op een eiland in het Texcocomeer, dus daar stichtten de Azteken hun hoofdstad.
Mexico-stad is gebouwd in het dal van Mexico dat langs alle kanten omgeven wordt door vulkanen (waaronder de Popocatépetl). Dit heeft als gevolg dat luchtvervuiling als smog niet weg kan en blijft hangen. Er wordt wel eens gezegd dat een dag lucht inademen in Mexico-stad gelijk staat aan een pak sigaretten roken. Vooral in de wintermaanden, als er koude lucht boven het dal hangt en de lucht uit de stad door (inversie) niet kan opstijgen,

is de lucht erg vervuild. De Popocatépetl.
 in de Azteekse en koloniale periode prima zichtbaar, kan  nu door de smog nog zelden vanuit de stad gezien worden. Wij hadden er nog goed zicht op



vanuit het vliegtuig.!
Gelukkig voor ons waren de formaliteiten vlug achter de rug en vanaf vrijdag 12u hadden we de rest van de tijd voor ons. In Mexico verbleef een vrijgezel die samen met T. zijn opleiding had gekregen. Hij nam ons op sleeptouw om zo de belangrijkste plekjes te bezoeken. We bezochten er het grote Olympisch stadium dat twee jaar voordien in gebruik genomen was voor de Olympische Spelen van 1968!
Wat echter een enorme indruk op ons maakte, was de universiteitsbibliotheek met de fraaie in mozaïek opgetrokken muren .

De volgende dag reden we dan toch maar naar  San Pedro Tlaquepaque. We wilden de sfeer daar wel even opsnuiven en  lieten ons nog eens gaan om enkele spulletjes te kopen. We maakten ook van de gelegenheid gebruik om een boottochtje te maken naar een eilandje in het midden van het Chapalameer. Intussen hadden we gezelschap gekregen van  Belgen uit Mexico city met hun kinderen . We zouden samen de tocht maken.
 


De slideshow  geeft jullie een zicht op het strand, de Mariachi die ons met hun muziek vermaakten, de indrukwekkende zonsondergang en de pottenbakkersstandjes.
Het Chapalameer is het grootste meer van Mexico en bevindt zich op 1524 meter boven zeeniveau.We waanden ons daar precies op een exotisch eiland door de muziek van de zingende en rondtrekkende Mariachi op dat eiland.Veel meer was er ook niet te beleven. Meteen ondervonden we ook de eerste pijnen van verbrande armen en gezichten, want het was behoorlijk heet geworden. Het zou dus een “ moeilijke” nacht worden als we mochten voortgaan op de rode lichaamsdelen!!!
’s Avonds werden we verrast door plaatselijke branden in de bergen.We vermoedden eerst bosbranden maar uiteindelijk bleek het om het Paasvuur te gaan. Dit is een ritueel waarbij op de avond voor Paaszondag een pop, die Judas moet voorstellen, om middernacht verbrand wordt.
Op zondag keerden we dan terug naar “huis”, opnieuw met dezelfde buslijn. Nu konden we genieten van het landschap dat we in de heenreis in de duisternis hadden afgelegd!
Rond 23 u waren we blij dat we weer veilig thuis waren.!!!
Ofwel had ik teveel genoten van ons tripje ofwel had ik de warmte onderschat, in ieder geval lag ik de 3 volgende dagen ziek in bed met hoge koorts, stekende hoofdpijn en keelpijn. T. had het druk op het werk en  dus weinig tijd om mij te “ verwennen”. Dat was de eerste keer dat ik tegen de traantjes moest vechten, want 3 dagen in bed met enkel een quick “ bezoekje” van ’t ventje, dan is er tijd zat om medelijden te krijgen met jezelf !!!!
Gelukkig was onze huiseigenaar dokter en hij schreef mij iets voor zodat ik er snel bovenop kwam. Sylvia, zijn dochter, kwam mij ook af en toe bezoeken en deed meteen de dringendste boodschappen want daarvoor had mijn ventje geen tijd!
Op woensdag kregen we te horen dat we naar Mexico city moesten om onze verblijfspapieren in orde te brengen .( duimafdrukken, ons boeventronie op de gevoelige plaat zetten enz enz..).Nog maar eens zo’n 8u op de bus daar hadden we nu niet direct zin in!!
Gelukkig voelde ik mij  al stukken beter zodat die busreis nog te doen was.
Misschien vragen jullie zich af waarom we geen trein namen of geen vliegtuig? Het eerste was zeker niet veilig plus er was geen rechtstreekse spoorlijn tussen Aguas en Mexico en voor het tweede heb je een vliegveld nodig en in de buurt  was dat er niet dus…
We zagen er wel wat tegenop om weer zolang te “ bussen” maar omdat we op donderdag vertrokken, besloten we daar een paar dagen te blijven en Mexico City te bezoeken. Bij onze aankomst hadden wij daartoe geen kans gehad! 
Ikzelf was wel blij dat ik mijn ventje weer eens 4 dagen volledig voor mij had. ( Een beetje egoïstisch of kinderachtig? Misschien maar vergeet niet dat we nog maar een paar maanden getrouwd waren!!) Ik zou mijn batterijen bijladen want éenmaal terug zou het op het werk nog drukker  worden omwille van een deadline, wist  T. te vertellen. Dat betekende nog altijd werken tot ’s avonds 21/22u!!!! Er werd ook op zaterdagvoormiddag gewerkt en tegen die tijd was mijn ventje zijn pijp uit!! De weekends dienden dan ook om bij te slapen en enkel op zondagnamiddag zagen we de kans om te wandelen of even naar het hotel te gaan om iets te drinken of om een film mee te pikken. Veel meer was er niet te beleven....

Ps.Ik heb een goed geheugen Pazke maar zo gedetailleerd onthouden ... neen hoor!! Ik hield indertijd een dagboek bij, kwestie van mij bezig te houden vandaar!!!!

Overal waarwe kwamen werden we  overspoeld met souvenirs en konden ook niet aan de verleiding weerstaan. We konden  daarvoor terecht in de ateliers en winkels in San Pedro Tlaquepaque in een van de buitenwijken van Guadalajara. De naam komt uit het Nahuatl en betekent "Plaats boven land van klei". Tlaquepaque was bekend vanwege zijn aardewerk en glasblazerijen en is dat nog steeds. Maar wij verkozen de grote lokale mercado ( markt ) alleen al om zijn immense grootte en het scheelde behoorlijk wat in prijs! Op de slide hebben  jullie een zicht op een deel van de markt San Juan de Dios. Daar werd ongeveer alles verkocht van groenten tot kleren en souvenirs. ....De markt bestond uit 2 verdiepingen dus hadden we nogal wat tijd nodig om daar te flaneren!! Ons middagmaal bestond uit een kippetje dat we kochten ergens op straat aan een standje.. Lekker pikant!!!!!!!!


Maar Guadalajara was niet alleen bekend om zijn historische gebouwen. De staat Jalisco waarvan Guadalajar de hoodstad is, stond ook bekend als de geboorteplaats van tequila. Naar het schijnt bestaan er 200 varianten van, van de meest eenvoudige recepten tot de meest verfijnde.
De nationale dranken van Mexico waren en zijn nog steeds tequila, cerveza( bier) en mezcal( agavabrandewijn). Maar tequila wordt gezien als de nationale drank van Mexico en wordt onttrokken aan de maguey (agave) plant die in en om het dorpje Tequila groeit. Tequila bestond al eeuwen. Het waren de Tequilas- indianen die ontdekten dat uit het hart van de cactus een geestrijke drank kon gebrouwen worden. Op éen van onze bezoeken aan zo’n agaveveld kregen we een eenvoudige uitleg van hoe tequila werd gemaakt .

De agaveplanten groeien zo'n  8 à 10 jaar in plantages, afhankelijk van het soort agave. Als de plant volwassen is , begint die te bloeien met een lange bloemenstaak. De boer of campesino, snijdt de staaf af net voor die gaat bloeien. Dat stimuleert de plant om flink te groeien in de kern. Die zwelt dan op tot een grote bol  die een sappige pulp bevat. Als die bol volledig gezwollen is, snijdt de boer de plant aan de voet af en verwijdert de lange zwaardachtige bladen. Die bol of piña (=ananas omdat die daar erg op gelijkt) weegt zo’n 25 à 20 kg. Die wordt dan in kleiner stukken gehakt en gedurende 3 dagen in stenen ovens geroosterd. Die ovens hebben een doorsnede van 3,5m en zijn 2,5m diep en kunnen zo’n 3000 piñas bevatten.
Eerst wordt die oven verhit met houtskool dat afgedekt wordt met rivierstenen. Daar komen dan de bollen op daarboven hete stenen , dan een laag geweven palmmatten en een laag aarde. Het proces duurt zo’n 3 dagen en de agaven nemen de smaakstoffen op uit de aarde en de houtrook. Tijdens het proces worden koolhydraten omgezet in vergistbare suikers. Daarna worden de piñas uit de kuil gehaald en vermalen met molenstenen om de vezels te verwijderen. De pulp wordt dan in houten vaten geschept en met water gemengd. Dit mengsel laat men 3 tot 5 dagen op natuurlijke manier gisten afhankelijk van de buitentemperatuur. De gegiste pulp en sap van ongeveer 5% alcohol, wordt in koperen vaten over houtsvuur gedistilleerd. Die eerste distillatie wordt dan nog een tweede keer gedistilleerd tot een hoger alcoholisch produkt. Het is dan nog enkel kwestie van die drank te bottelen en “ salud= proost” zou ik zeggen. De diaslide maakt het allemaal wat duidelijker.Allé hoop ik toch !!    

PS. Amor Fati, de Mexicanen spraken van " tuna" en als je dat opzoekt dan krijg je inderdaad als vertaling cactusvijg. Vraag me dus niet waarom wij cactusappel zeggen!! Wellicht omdat die tuna geschild wordt zoals een appel!!

( Ai, ai ,.... voor diegenen die echt niet van Mexicaanse muziek houden er staat een ruime keuze in mijn dizzler hierboven, klik op je voorkeur en wij draaien.. verder niets aan veranderen please!!)

De gele streep geeft de afstand weer tussen Aguascalientes en Guadalajara.



Guadalajara

Guadalajara ligt op een hoogte van 1546 meter. Het is de hoofdstad van Jalisco en de op één na grootste stad van Mexico. De naam betekent overigens "plek waar het water over de rotsen stroomt".
Guadalajara werd in 1542 gesticht . Er wordt wel eens gezegd dat Guadalajara de meest Mexicaanse stad van het land is. Een verblijf in de stad betekent een onvergetelijke ervaring. Guadalajara staat daarom ook beter  als  "La Perla del Occidente", wat Parel van het Westen betekent. Het is dan ook een van de oudste steden van Mexico. De talloze pleintjes, gebouwen en de gezellige cafés( allé in de mate dat je al van cafés kan spreken, het waren meer terrasjes) behouden precies de koloniale sfeer die hier zo sterk aanwezig is. Guadalajara is ook het thuisfront van de Mariachi. Niet verwonderlijk, want dit is immers de plaats waar de Mariachimuziek voor het eerst tot bloei kwam. Elke avond swingt de stad op hun aanstekelijke ritme. Deels is natuurlijk ook tequila hier verantwoordelijk voor( )  want de originele brouwerijen in het gelijknamige stadje Tequila liggen niet ver van Guadalajara .( later meer hierover)
Architectonisch gezien is Guadalajara een mooie stad. Er zijn talrijke sfeervolle pleinen die  omringd worden door fraaie, koloniale herenhuizen. En niet alleen de oude, maar ook de moderne (  in zover die toen modern was) architectuur is prachtig.

Omdat de Mexicanen verlof namen vanaf Witte Donderdag tot na Paasmaandag, trokken we er 4 dagen op uit om Guadalajara te bezoeken. De problemen met de bril waren opgelost en om 16u stapten we dan uiteindelijk op de bus. We zaten langs alle kanten omringd door nonnen. Allé zo voelden we ons wat veiliger .......Gelukkig bood het landschap ons zoveel schoons zodat we niet verplicht werden om al die tijd op die “ heiligengezichten “ te staren!! Ik vrees dat die gans de rit gebeden hebben van de schrik!!!
Reeds enkele km buiten Aguascalientes bemerkten we dat het landschap langzaam veranderde. Het dorre , ruwe van onze streek maakte plaats voor meer groen en fraaiere begroeiingen. Hoe meer we ons doel naderden, hoe schoner de omgeving werd. De laatste 75 km legden we af in de bergen. Hier en daar waren al degelijke wegen aangelegd waardoor we ons " veiliger" voelden want aan de rijstijl van de Mexiaanse buschauffeurs geraakten we nooit gewoon!!!
Zover als we konden zien, omringden ons de onoverzienbare bergketens van de Sierra Occidental….We hadden al wat autowrakken langs de route gezien tot zelfs een dalenden bus die even langs de zijkant stond omdat zijn remmen oververhit waren door het afdalen. Dat beloofde voor de terugweg!! Je zag dat het " semana santa" was want hier en daar stonden Mexicanen rustig te keuvelen ....


Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Het was rond 21.30 u toe we in de verte een zee van licht ontwaarden . Guadalajara was in zicht.
We waren met twee koppels en éen vrijgezel en hadden een appartementje gehuurd in het midden van de stad. Van hieruit konden we gemakkelijk met het openbaar vervoer aan “ sightseeing” doen want daarvoor was de stad bekend. Op ons programma stonden zeker de 17e eeuwse Victoriaanse gebouwen met hun Spaanse flair en natuurlijk de lokale kathedralen.
 
Onze eerste dag diende vooral om de sfeer van de stad op te snuiven. Het eerste wat we bezochten was de Kathedraal Metropolitana (1618) met haar twee blauw-gele torens in het historische centrum.Wat ons opviel was de intrigerende mengeling van stijlen en het prachtige interieur dat opgesmukt werd door vele zilveren en vergulde altaren en de mooi versierde muren.
 Rondom de kathedraal was een groot plein wat leuk was om rond te lopen.


ps. Voor Ludovikus!! Een cactusappel wordt heel voorzichtig opgegeten!! Je neemt de vrucht tussen duim en wijsvinger vast op de plaats waar de bloem stond ( bovenaan) en waar ze vast hing aan de cactus (onderaan) en dan is het de kunst om de appel te schillen zonder eraan te komen zoniet heb je inderdaad tientallen fijne stekeltjes in je vingers ( wat nog altijd minder erg is dan in je lip) !! Nu weet je het voor de volgende keer!!!

Heeft het iets te maken met het intense teruggaan in het verleden? Of zitten de gezegden op de blog van Amor Fati waar ik vorige nacht nog even ging zien er voor iets tussen???  Ik weet het niet , maar vanmorgen kwam ik wakker uit een ongewoon verwarrende droom en .. die staat mij nu nog glashelder voor de geest. Zitten er droomexperts op de blog?? Ben benieuwd.
Ik was op reis met een onmogelijke groep! Vrienden van vroeger  en nu , klasgenoten , ex collega's en familie. We maakten een groepsreis (nochtans organiseren we liever zelf de reis)  naar een onbekende lokatie. We checkten in op hotel, maar bleven er amper lang genoeg om onze spullen kwijt te geraken, weet zelfs niet of  ik op een kamer ben geweest want we moesten verder naar een optreden van " CLOUSEAU"!!! Stel je voor!!En dan moet je weten dat ik niet bepaald wild ben van die groep!! We waren ergens waar we de taal niet kenden en reden met de plaatselijke bus naar de opvoering. Daar was het zo'n warboel dat ik de groep uit het oog verloor en ik ergens op een zitje tussen totaal vreemden de opvoering ( maar heb niets gehoord of gezien haha) meemaakte. Opeens was het gedaan, allé iedereen liep weg omdat een grote draak in een beekje naast onze zitplaatsen kwam drinken. Ik stond er helemaal alleen voor. Ik wist niet in welk stadje ons hotel was, noch de naam van het hotel. Plots zag ik daar een neef, die zei dat zijn vriendin ( hij heeft nu een nieuwe Franse vriendin die we nog niet gezien hebben maar ze was er wel! ) wel zou helpen. Hij stelde mij voor, ik had juist de kans om " enchantée" te zeggen of die ging er al vandoor omdat onder onze neus haar auto getakeld werd door de politie. Zij sprong in een taxi de takelwagen achterna en mijn neef spurtte naar zijn auto om te volgen. Ik wilde nog meegaan , maar ze waren al verdwenen. Ik stond op de hoek van een straat en daar stond de deur van een hoekhuis open. Ik stapte binnen omdat daar een paar dames zaten die mij misschien konden helpen. We verstonden mekaar niet maar op de éen of andere manier slaagde ik er in om daar toch binnen te geraken. Ik had  in mijn jas een stukje van een filmrolletje  ( zo'n negatiefje) en daarop stond heel klein het adres van ons hotel geponst!!! Vraag mij niet hoe ik eraan kwam!! Maar we konden het niet lezen en hadden geen vergrootglas. Intussen werd het laat en zou ik daar blijven slapen. Het was een onooglijk klein, vuil en slordig kamertje met enkel 5 matrassen op de grond. Ik had mijn schoenen uitgedaan en bleef met dat filmstrookje in de hand maar pieren om de stad of de naam van het hotel te ontcijferen. Ik begon toch stilaan wat in paniek te geraken want hoe zou ik ooit terug in ons hotel geraken? Opeens stond T daar hij nam het filmstrookje en probeerde de lokatie te ontcijferen. Hoe hij daar gekomen was weet ik niet want hij hoorde niet bij de groep. Maar meteen was ik gerustgesteld.T wist uiteindelijk de naam van het hotel te ontcijferen, we zouden er nu wel uitkomen. Ik zocht mijn schoenen tussen de rommel en vond ze terug  vuil en gehavend alsof iemand ermee rodgelopen had op ruwe stenen. En toen... ....
trok mijn halfbedde de overgordijnen open en was ik meteen klaar wakker!!
Maar die droom zit er nog glashelder in!! Zo'n warboel van situaties en personen!!
Verklare wie het verklaren kan?
Ik ben van kindsaf  aan al de " vraagstaart" van de familie geweest . Volgens ons ma was het soms om gek te worden van mijn " waaroms". Nu  doe ik het soms nog en als het over technische of wetenschappelijke vragen gaat, dan heb ik met mijn ventje de perfecte persoon in huis om daarop een antwoord te geven. Waag ik mij met mijn " waarom" op een ander terrein dan past hij. " Jouw hersenkronkels kan ik toch niet volgen ", klinkt  het dan. Haja.
 Dus als ik hem mijn droom vertel waar heden en  verleden, realiteit en fictie alles  in de mengkroes van éen droom gemixt is, dan weet hij het ook niet!!.
En dat gebeurt zo heel, heel soms  dat in mijn dromen perfect kan navertellen en dan zegt T altijd: " Als ik slaap, dan slaap ik en de volgende dag weet ik daar niets meer over"!!
 Dat zal precies het grote verschil zijn tussen mijn " realistisch en nuchter " ventje en de "dolle verbeelding van een  romanticus" die ik ben zeker??
Maar geen nood, ik zal jullie zeker niet elke dag pijnigen met de " Windmills of my mind"!!! Zijn toch niet te volgen haha
 Was vandaag te druk ( tweeling) om mijn stukje bij te werken. En Amor Fati voor zover ik mij herinner spraken we inderdaad van cactusappels maar er woont hier in 't dorp een Mexicaanse die ik ken, dus zal eens bij haar horen wat het nu precies is . Laat het wel weten.
Morgen neem ik jullie weer mee naar " Viva Mexico" (Uitspreken als mechiko)!! Gelukkig heb ik daar nog een klare kijk op!!!

Het was met een paar vrijgezellen dat we in het weekend onze eerste verkenning rond de stad maakten nl een bezoek aan een stuwdam: De slideshow toont de stuwdam en omgeving. Hier hebben we voor de eerste keer cactusappeltjes leren eten. Lekker!!

                                         Presa del JOCOQUE
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow


Het was een stuwdam met een vermogen van 340.000.000m3 .Een prachtwerk tussen een kaal maar boeiend berglandschap. We zouden maanden later terugkomen naar het meer dat bij die stuwdam hoorde met een  Mexicaan die we hadden leren kennen. Hij was de eigenaar van het lokale radiostation en  ook zendamateur. T. was altijd al een verwoede amateur van radio- en zendaparatuur geweest vandaar de connectie.
Die familie had een huis aan de stuwdam en  ze namen ons in de weekends af en toe mee. Hiermee beklemtoon ik nog eens de spontaniteit en de hartelijkheid van de Mexicanen. Eenmaal  als ze je kennen en het klikt, dan had je er een goede steun aan!. Ik zie het hier in België nog niet zo snel gebeuren dat vreemden zomaar belangloos binnengehaald worden!
Uiteindelijk, de dag voor mijn verjaardag ,konden we in ons appartement .Van nu af kon ons leven beginnen.
Ons appartement lag op 3 minuten van T.s werk, dus ging ik elke morgen en middag en soms 's avond met hem mee en wandelde dan rustig terug naar “huis”. Zo leerde ik de omgeving kennen en was ik nog wat langer bij mijn ventje!! Het gebeurde ook vaak dat ik ’s avonds, als hij nog even terugging, met hem meeging en daar een boek las zo ging de tijd sneller want een TV hadden we nog niet en ik zou er toch nog niet veel van begrepen hebben!!!! Na enige maanden kwam dat ding er toch en kon ik al min of meer “ soaps” volgen. Een prima manier om een taal te leren .
Tony  klopte veel uren omdat hij zich moest inwerken en er een deadline moest gehaald worden. Ik zat daardoor veel  avonden alleen. Sylvia, de dochter van onze  huiseigenaar, wist dat en nam mij af  en toe mee naar " club Campestre", je kan dat vergelijken met de Rotary club " hier. Daar werd ik met de andere kant van Mexico geconfronteerd. De rijkdom in schril contrast met de armoede die we in het binnenland hadden gezien! Eerlijk gezegd voelde ik mij daar aanvankelijk niet erg op mijn gemak. Iedereen wist dat ik uit Belgica kwam en wilde een praatje slaan. Gelukkig redde Sylvia mij door me mee te nemen naar een zaaltje waar alleen jongeren zaten. Daar was ik bij mijn soortgenoten en werd ik als een gelijke behandeld. Ik hield er uiteindelijk nog twee nieuwe contacten aan over en zo bouwde ik stilaan een kennissenkring uit. Wat mij opviel was dat de mannen niet bij de  vrouwen  bijeenkwamen. Zij hadden hun eigen selecte clubje en lokaal!!!
Bij mijn thuiskomst  had ik heel wat te vertellen als mijn ventje al niet in bed lag want het waren lange, zware dagen  voor hem!!En zo gleed de tijd  voorbij en geraakten we gewoon aan de Mexico.
Voor ons was Mexico in zekere zin de “ honeymoon” die we door omstandigheden niet  hadden. Dat heeft ons in het begin zeker geholpen met de aanpassing. .
Ons eerste tripje samen was in maart. Omdat het Goede week was en de Mexicanen van Witte Donderdag tot na Paasmaandag niet werkten, hadden we besloten om een tripje  met de bus  te maken  naar Guadalachara. Bijna ging dat feestje niet door.
Op woensdag brak T.’s bril. Zonder bril ziet mijn ventje niet dus gingen we nog snel naar een zaak om die bril te laten maken. Daar werden we heel onvriendelijk ontvangen en zegden ze dat  pas de week erop de bril ok zou zijn omdat de zaak met de " Semana Santa" ( goede week) gesloten was. We probeerden die man te overtuigen dat die bril broodnodig was, maar niets hielp. Op een bepaald moment zei hij zelfs:
” Als je je bril wil gemaakt hebben : go home Yankee”…
Nu begrepen we het . Amerikanen waren niet bepaalde de beste vrienden van de Mexicanen. Omdat T. groot en blond was , dachten ze dat hij uit de States kwam. We zetten die situatue snel recht en zegden dat we uit Belgica kwamen..
" Ah Belgica si, señor,  Football , si señor no problema en .. Mañana zou de bril klaar zijn.. Dat was inderdaad zo. De volgende dag was de bril gemaakt  en konden we uiteindelijk toch vertrekken!!!
Het was niet de eerste keer dat ik ondervond dat met T. erbij alles wat duurder was of moeilijker ging. Als ik gedurende de week ging shoppen op de lokale markt en mijn "beste Spaans" bovenhaalde , dan kreeg ik alles aan en Mexicaanse prijs Ging ik op zaterdag met T.inkopen doen dan  konden we het vergeten, we betaalden altijd een paar peso’s meer… Het zat dus diep die aversie voor Amerikanen!! We konden toch moeilijk een plaatje met “ Belga” erop dragen hé????
Even wil ik nog terugkomen op dat voetbal gedoe.
Het wereldkampioenschap voetbal  vond  in 1970 plaats in Mexico en de Belgen hebben daar door het oprichten van het kinderdorp en hun prestaties indruk gemaakt. Overal hingen logo's van het kampioenschap, op alle produkten stond ofwel  het typische Mexicaanse ventje symbool van het kampioenschap of een afbeelding van de Aztekencultuur . Ik laat jullie even zien wat ik bedoel.

Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Vanaf de volgende dag begon ons werkelijke leven in Mexico. Tot nog toe leefden we in een soort roes waarin we overrompeld werden met indrukken en emoties die we samen intens beleefden.We waren nog niet veel zolang 24/24u samen geweest , dus was alles wat irreëel.
T. vertrok om 8 u naar het werk en ik bleef achter op de kamer om wat te rommelen en het hotel te verkennen. Ver durfde ik nog niet lopen want ik kende noch de omgeving noch de taal!! Ik bleef rond de middag wat hangen in de lounge van het hotel tot mijn ventje er was om dan samen snel wat te eten. Ook voor hem was alles nieuw en het werken met Mexicanen, die meestal enkel Spaans kenden, was ook een hele opgave. Tegen de avond keek ik al uit naar zijn “ thuiskomst” maar dat viel  tegen want T. had last van een vaccinatie tegen de pokken die we in België hadden gekregen . Toen er later op de avond koorts bijkwam , zat er niets anders op dan vroeg te gaan slapen.
Gelukkig was het de volgende dag al wat beter. Ik had besloten om toch maar eens in de buurt wat rond te kijken en … kwam terug met 1 kg prachtige sinaasappels voor de prijs van 1peso =4fr( 10 eurocent)…… 
Voor het hotel was een pleintje met de typische Mexicaanse drukte. Ik kon onmogelijk een ganse dag op de kamer doorbrengen dus ging ik met T.’s cursus Spaans daar even zitten om wat te studeren. Maar mijn aandacht werd nogal snel afgeleid  door een jong kereltje dat zijn kost verdiende als schoenenpoetser. Ik kreeg mijn noch T.’s schoenen nooit zo glanzend. In de toekomst stuurde ik mijn ventje naar hem en zo werd hij een vaste klant en weldra kende
het kereltje mij ook.

 
Mexicanen zijn invriendelijke mensen, allé dat mochten we toen ervaren. Zoals men tegen een kind spreekt zo sprak dat jongetje ook tegen mij om zich verstaanbaar te maken, maar zo kreeg ik stilaan toch een paar losse woorden ingelepeld!!! Dat kleine ventje en ik, we kregen warempel een band!

Aan het einde van het plein stond ook een grote kerk in opgetrokken in een typische Spaanse stijl  en binnenin overladen met barokke beelden.

Omdat het daar heerlijk fris was, ging ik er af en toe eens binnen en werd er getroffen door het fanatieke geloof van de plaatselijke bevolking. Hoe arm de mensen ook waren nooit verlieten ze de kerk zonder iets in de offerblok te steken. Ik zag menig Mexicaan op de knieën tot vooraan in de kerk kruipen al smekend en biddend of al jammerend en niemand die daarbij opkeek, tenzij ik misschien???
De dagen gingen traag voorbij, voor mij althans. De heimwee zat echt achter het hoekje te loeren want wat doe je in een wildvreemd land met enkel een  hotelkamer als je eigen plekje en zonder kennis van de taal en zonder bezighouding.?? Ik wilde mijn ventje niet teveel lastig vallen met mijn knagend gevoel van gemis en verlatenheid. Hij deed zijn best en de job, zijn eerste trouwens,  was ook totaal nieuw voor hem en een hele opgave! Daarom  klampte ik mij vast aan onze avonden samen om niet verloren  te gaan in zelfmedelijden. Wat miste ik mijn school en alles wat erbij hoorde!!! 
Omdat we toch een tijdje op hotel zouden blijven en ik veel tijd in de lounge doorbracht , moet dat de eigenares van het hotel opgevallen zijn. Ze was een heel aangename dame die ook heel vooruitziende ideeën had wat haar hotel en haar familie betrof. Ze had al bemerkt dat ik daar vaak met boeken zat en de taal wilde leren en wist ook dat wij Belgen waren. Ze had haar huiswerk goed gedaan want ze vroeg mij of ik de Franse taal meester was? Ze zou over een jaar haar 14jarige zoon naar Zwitserland sturen om daar het hotelwezen  te studeren en had hem graag en mondje Frans bijgebracht. Daar in het hartje van Mexico was het niet zo vanzelfsprekend om iemand te vinden om Frans te Spreken. Dus vroeg ze mij of ik het zag zitten om  elke dag na school een uurtje Frans te spreken met haar zoon en in ruil zou zij mij dan Spaans leren maar op een praktische manier. Haar voorstel  kwam als uit de hemel gezonden! Dat was precies wat ik nodig had om de heimwee weg te duwen. Ik ging gretig in op haar aanbod  want de eenzaamheid en het piekeren zaten achter het hoekje te loeren telkens ik alleen achterbleef in ons kamertje. Ik was van een full time job met veel sociale contacten teruggevallen tot de stilte en de  kilte van een hotelkamer. Dit kon een manier zijn om het  gemis aan mensen rondom mij op te vangen.
Die regeling zou veel aan mijn lange dagen veranderen want T. klopte  elke dag overuren en soms zat ik tot 21u alleen. En daarover moest ik naar thuis niets schrijven. Aan T.'s ouders zou ik  het wel kwijt kunnen maar een brief is enkel een boodschapper geen gesprekspartner , trouwens ik wist dat ik mezelf wat tijd moest geven.. Neen, dat was iets dat wij (en  vooral ik ) moesten oplossen.
Maar door haar voorstel ontstond er een zekere structuur in mijn dagen.
De voormiddagen waren om wat rond te hangen in de intimiteit van ons kamer en om brieven te schrijven naar thuis, de familie de vrienden en de leerlingen en collega’s aan wie ik het beloofd had. In de namiddag nam Anna ( zo heette die hoteleigenares) mij mee op haar ronde. We gingen naar de markten en soms liet ze mij iets vragen ( natuurlijk had ze het voorgezegd). We dronken samen een kopje koffie in de cafetaria en ze liet mij bestellen. We keurden de keuken en zo leerde ik de namen van groenten, fruit en vlees.We checkten de slaapkamers en zij praatte maar door tegen mij. Meestal vertaalde ze het in het  Engels  en liet  mij dan de Spaanse zinnen nazeggen. Rond 17u hadden Juan ( haar zoon ) en ik onze " date"!
Anna en ik  hebben daar vaak als twee giechelende pubers rondgelopen want mijn Spaans en haar Frans vonden geen gelijke!!!
Zo kreeg zij maar niet gezegd “ comme vous voulez”. De V bestaat niet in het Spaans maar wordt als een B uitgesproken. Dus klonk het steeds “ comme bous boulez” en ze leek de fout maar niet te horen!!!( zoals een West Vlaming het verschil niet hoort tussen g en h!!) Maar omgekeerd straalde ik  in het flateren met de uitgangen ( mannelijk of vrouwelijk!) omdat mijn woordenschat nog heel miniem was.
Niettemin, na een maand  kon ik al behoorlijk mijn plan trekken en durfde ik al alleen in de buurt rondlopen. Ik trok mij op aan de vriendschap van Anna, want ik miste  mijn thuis, collega's en vrienden heel  erg .
Toch bleven mijn hoogtepunten telkens als mijn ventje “ thuiskwam”. Hij was nu ook gelukkig want het werk boeide hem, hij begon ook “ zijn draai” te vinden en hij wist dat ik nu ook mijn bezigheid had en niet meer volledig op hem terugviel. Maar we begrepen dat we  niet op hotel konden blijven, omdat ons budget dat niet aankon. Dus gingen we op zoek naar een appartement. Anna was hier niet zo gelukkig mee maar hielp ons toch via connecties. Zo vonden we nogal snel een appartement in de buurt van het hotel. Het was eigendom van een dokter. In de toekomst zou blijken dat we een  heel goede keuze gemaakt hadden, zo hadden we meteen een dokter achter de hand. Er was een dochter in die familie die amper 4 jaar jonger was dan ik. Zij had éen jaar in de States gestudeerd waardoor converseren met haar in het Engels eenvoudig was. Zij werkte niet ( daar was toen in de rijke families geen sprake van) dus .. had ik weer iemand bij om mee op te trekken. Ik was en ben  nu eenmaal geen "einselganger"!!
Opnieuw  klikte het heel goed tussen ons en …. we zaten qua leeftijd op dezelfde golflengte.
Misschien vragen jullie zich af er dan geen contact was  met de andere Belgen?
Toch wel!  Er waren op dat moment zo’n 5 tal families en een paar vrijgezellen in Aguascalientes, maar toen we eraan kwamen lagen die allemaal behoorlijk met mekaar overhoop en we wilden ons daar liever niet in mengen vandaar... Misschien is het moeilijk te begrijpen dat er geen intenser contact was tussen de Belgen, maar leven in het buitenland met collega’s van éenzelfde firma is niet zo simpel. De mannen zitten continue op mekaars lip, de dames komen bijeen en er wordt  snel geroddeld en jaloersheid steek snel de kop op want de functies van de mannen waren  zeer verschillend. Als je én op het werk én in je vrije tijd steeds met dezelfde personen optrekt dan komen daar gegarandeerd problemen van… Dus was ik heel blij met mijn Mexicaanse " vrienden".

PS. Ja Amor Fati, zo zou je het kunnen stellen maar er zijn ook domme brunettes hoor !!!. Alleen heeft deze hier snel van haar flaters geleerd . En wat dat geheugen betreft, dat is nog goed maar de eerlijkheid dwingt me te zeggen dat ik indertijd een dagboek bijhield...

. 

Onze tweede nacht in Mexico verliep al stukken beter. Het lawaai of het gezang van de Mariachi stoorden ons niet meer.( Ze boeiden ons wel omwille van hun uitzonderlijk mooie kledij!) Ik denk dat de indrukken van de dag en de voorbije emoties stilaan hun tol eisten .      

In de voormiddag moesten de mannen allerlei papieren in orde brengen zodat we met twee vrouwen ( die geen Spaans kenden) achterbleven. Toen T. rond de middag terugkwam , vertelde hij dat we om 14 u per bus ( 1e klasse) naar onze definitieve bestemming zouden afreizen nl de stad Aguascalientes hoofdstad van de staat Aguascalientes. Met een klein hartje zei ik “ tot ziens” tegen onze reisgenoten. Zij bleven in Mexico City. Vanaf nu was het definitief “ the two of us”!!!
 
AGUASCALIENTES
 
Aguascalientes ligt zo’n 800 km ten N/W van Mexico City. De stad Aguascalientes is de hoofdstad van de staat Aguascalientes in het westen van Midden-Mexico. De staat is niet dicht bevolkt, de meeste inwoners wonen in de hoofdstad die zo’n 1888 m boven de zeespiegel gelegen is.
De naam van de staat/stad komt van het Spaans “ Aguas Calientes” wat betekent “ hete wateren ”. Die naam wordt afgeleid  van de vele hete bronnen die daar te vinden zijn. Daarom noemt men de plaatselijke bevolking wel eens smalend “ hidrocalidos” wat zoveel is als “ hydrothermalen” .
Op de kaart zien jullie de afstand die we moesten afleggen.

 De busreis was een evenement op zichzelf. Stel jullie niet teveel voor van “die eerste klasse bussen” toen!. We zaten in zetels , dat wel, er was zoiets wat ze “ airco " heetten maar die werkte meer niet dan wel dus moesten open ramen voor wat verfrissing zorgen!!. De bus zat stampvol en af en toe vloog een mand met kippen of andere huisdieren op het dak van de bus, gelukkig niet in de bus zelf! Dat was het verschil met de bussen die we in  Mexico City  hadden  gezien..
Wat ons meteen opviel , was de eentonige dorheid van het onbebouwde, uitgestrekte Mexicaanse landschap. Dorpjes op onze route zoals Querétaro, Salamanca, Irapuato, Silao en Léon zullen steeds in onze herinnering blijven plakken. Bij elke halte werden we met de harde waarheid geconfronteerd. Nog nooit hadden we zoveel armoede, ellende, bedelende mensen en zoveel ongeweten verlatenheid op enkele uren samen gezien. Op het fotootje krijg je een idee van hoe de route er meestal bijlag . Hier en daar was er al wel eens een stukje nieuwe weg maar alles was nog in aanleg.
Veel foto's durfden we niet nemen omdat we vreesden dat ons dat niet in dank zou worden afgenomen!
Bij elke stop was een “ camionera” of bushalte waar we iets konden drinken of eten of een sanitaire stop houden. Maar stel jullie daar een minimum van voor en dan is het nog veel!! Van slapen op de bus kwam weinig in huis. Overdag hadden we geen ogen genoeg om alles in ons op te nemen en ’s avonds voelden we ons niet geroepen om veel te slapen , want de rijstijl van de chauffeur was niet van die aard dat je op je gemak kon rusten. Trouwens het was ook nooit echt stil op de bus!
De wegen tussen de steden lagen er tamelijk bij maar als we door de dorpen reden dan  was het meestal hobbelen over de slechte aarden wegen en door diepe putten. Als dat de route was voor eersteklas bussen wat moet het dan bij de andere zijn, vroegen we ons af?!
 
Go to ImageShack® to Create your own Slideshow

Maar we hadden geen ogen genoeg om van de natuur en het  berglandschap te genieten. Dit prachtig, ruwe landschap en daarnaast de primitieve levenswijze van sommige Mexicanen, hoe raar het ook klinkt , ze vormden éen harmonieus geheel dat ons in de ban hield.
In ciudad( = stad) Léon hielden we een langere halte.
Daar konden we even rondlopen en de benen strekken. We bemerkten  dat deze plaats het centrum was van de schoenenhandel. De prijzen waren bespottelijk laag!! Wat mij echter het meest boeide, waren de mensen zelf met hun kleurrijke kleren en hun typisch indiaanse haartooi.We werden zodanig overrompeld met allelei ervaringen dat we amper aan thuis dachten. Het was pas de volgende morgen dat we nog eens aan België dachten toen we rond 10u ‘ s morgens ter plaatse aankwamen waar T.’s baas ons opwachtte. Hij wilde van alles over België weten....
We hadden nog snel een drink met andere belgen die naar ons hotel gekomen waren om kennis te maken.
Hier moet ik een  anekdote vertellen.
Bij onze drank kregen we een glas met fijne, lange oranjeachtige groenten in. Het leken precies wortelreepjes dus nam ik zo’n steel en beet er een behoorlijk stuk van. Die impulsiviteit van mij!!!! De conversatie rondom ons viel stil en iedereen keek mij aan. Nogal vlug wist ik waarom!! Iedereen wilde zien hoe ik dát zou oplossen want het bleken dus repen pepers te zijn. Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben afgaande op het lachsalvo. Mijn mond en keel en al wat eraan vasthing stond precies in brand. Drinken hielp niet en voor de rest van de avond had ik geen smaak en geen " praat" meer. In ’t vervolg liet ik die verlokkelijke snacks wel staan of keek ik eerst de kat uit de boom!. Zie, zoiets zou mijn schat nooit overkomen, die nam altijd eerst een afwachtende houding aan (nu nog!!) maar biebie...
Doodop gingen we uiteindelijk naar onze  kamer op de derde verdieping . Hier zouden we een maand verblijven!! 

Ps Even reageren op de reactie van Bojako. Neen meisje, de firma had ons niet voorbereid op wat ons eventueel allemaal te wachten stond.( en zeker niet de vrouwen!! Wij waren een noodzakelijk kwaad ,remember!!want zonder ons vonden ze nooit genoeg kandidaten om op te sturen ).. Ons mannen gingen er om te werken en daar draaide het allemaal om, de rest was " pea-nuts" en we zouden het  wel ondervinden . Zoiets  lukt enkel met jonge onervaren optimisten zoals wij toen waren!!

Lieve medereizigers, voor we verder gaan even dit. De foto's die jullie hier en verder op onze tocht zullen zien, werden getrokken begin 1970, toen er nog niet zoveel en zover gereisd werd, TV en documentaires nog niet zo uitgebreid waren als nu en internet nog ver weg was. Toen leek het ons allemaal zo nieuw en de moeite waard om vast te leggen. We stonden toen nog voor alles open. Ons " toeristisch oog" was nog niet verwend! Nu worden we overrompeld met meer en betere foto's maar voor ons was "toen" alles nieuw en boeiend, dus ... zie ze daarom vanuit dit perspectief  dan kunnen we verder reizen!

Was de overtocht van de Atlantische oceaan kalm verlopen, nu wachtte ons een onaangename vlucht door de vele luchtzakkingen en trillingen van het vliegtuig! Van slapen kwam niets terecht en we waren opgelucht en blij toen we rond 22 u de lichtzee van Mexico city ontwaarden. Klaas vaak werd direct weer richting België gestuurd. De voorbije emoties en de spanning voor wat ons te wachten stond, hielden ons zodanig bezig dat we niet veel geslapen hadden! Eindelijk hadden we  onze eindbestemming bereikt!
We geraken zonder veel problemen door de douanecontrole en moesten wachten op de contactpersoon die ons zou komen afhalen. We werden onmiddellijk geconfronteerd met wat we in de toekomst heel vaak zouden meemaken….Wachten, wachten, geduld…. Maar na 13 bewogen en onvergetelijke uren van spanning en emotie en belevenissen kwam het nu niet meer op een  uurtje aan.
Onze mannen probeerden te begrijpen wat er omgeroepen werd, wij stonden erbij en keken ernaar!!!
We werden intussen overrompeld door overijverige Mexicanen die probeerden om onze bagage naar hun taxi te sleuren om ons naar een hotel te brengen. Onze eerste Spaanse woordjes hebben we daar geleerd: " no, no señor, gracias" en we probeerden om zo onze koffers en zakken in het oog te houden . Na een tijdje kregen wij vrouwen er de slappe lach van, gevolg van oververmoeidheid en gespannenheid, denk ik! Daar stonden we dan 2 giechelende meisjes en  drie ongedurige mannen die stilaan last kregen van de warmte en hun jassen uitdeden want airco was er niet. We hadden een telefoonnummer meegekregen voor het geval dat..maar niemand nam op. Dat beloofde!!!
Uiteindelijk kwam onze contactpersoon er aan en bracht ons naar ons hotel. Niets persoonlijks, zomaar " package delivered"!!
We vielen als 2 " bloemzakken" neer op ons bed en binnen de kortste tijd waren we in dromenland.
De volgende dag werden we om 6u plaatselijke tijd  gewekt door de opkomende zon en het helse stadslawaai..Mexico City was  een stad waar het steeds  gonsde van de drukte.
We brachten onze voormiddag door in de buurt van het hotel in afwachting dat iemand van de firma ons zou ophalen en werden overrompeld door indrukken die we maar al te graag vastlegden op de gevoelige plaat. De overvolle bussen, tot de nok volgeladen met dozen en groenten en  kippen ,  waar dan ook nog eens een paar Mexicanen aanhingen die absoluut meewilden, ontlokten bij ons een grijns. We keken verwonderd naar de vele wagens die zonder nummerplaat rondreden en geloofden ons ogen niet toen een auto stilviel in het midden van de baan en daar ter plaatse prompt de herstelling gebeurde. Niemand nam daar aanstoot aan. Er reden hier meer wrakken rond dan normale auto’s. Het koppeltje dat met ons was meegereisd  keek al even erg hun ogen uit als wij!! De auto hieronder was nog een " beauty" in vergelijking met veel andere!!


Probeer hier maar eens door de achterruit te kijken!!!

 

Wanneer we rond de middag ons maag hoorden rammelen, gingen we op zoek naar wat eten. We moesten wel eerst dollars omzetten in peso's want anders "lagen " we er zeker al meteen op.
Wie nu  Mexicaans eten zegt, denkt automatisch aan tortilla's en taco's. Dat is ook niet zo verwonderlijk, gezien het feit dat  maïsproducten een belangrijke rol spelen in de voeding van de Mexicaan. Wat voor ons de aardappel is, is voor de Mexicaan de maïs. De basis van de oorspronkelijke Mexicaanse keuken is de maïstortilla. Naast de maïs horen bruine bonen (frijoles) bij de maaltijd. Ook de chili's, de Spaanse pepers in alle kleuren, worden veel gebruikt..
Maar de manier waarop die toen op straat werden klaargemaakt samen met de geur van de  vleeswinkels en de  lokale markten ( Mercados) waren niet van die aard dat we er ons door lieten bekoren. Die doordringende,  typische geur van het eten kwam ons al van ver tegemoet. Niemand had zin om daarvan te proeven!!. Na een paar maanden zouden we ons neus niet meer krullen voor dergelijke toestanden.

 Daarom  hielden we het maar bij wat vers fruit.( zie de winkel hierboven). Daarna  waagden we ons aan een ijsje ,alleen maar om de nostalgie die de " karretjes" opriepen.

 
 
De namiddag brachten we door met het verkennen van de stad, maar we kwamen eerder ontnuchterd en veel minder enthousiast terug in het hotel. Mexico had zich meteen al geopenbaard als een land van uitersten en Mexico city als een ongezellige stad.
Later zouden we ontdekken dat hier echter veel  te beleven viel en nog veel meer te bewonderen!
Maar daarvoor  moesten we eerst die " westerse mentaliteit" kwijtgeraken!!