Een tussendoortje...

Toen we op onze terugreis Frankrijk doorkruisten, werd ik weer eens getroffen door een adembenemend scala van herfstkleuren van groen, bruin naar oranjegeel en rood. Geen enkele schilder kan die weidse bergflanken kleuren zoals de natuur zelf. Ongelooflijk hoe in één maand tijd de natuur verandert. Gelukkig hebben wij meer tijd nodig om de tekenen van  "onze herfst " fysiek vast te stellen. En toch ... is het omdat ik stilaan ook in de schemerzone van de herfst van het leven kom dat ik zo kon genieten van dit kleurenpalet? Ik kreeg er maar niet genoeg van en brandde de beelden vast op mijn lens en netvlies om er nadien nog lang van te kunnen nagenieten. En terwijl ik aan het genieten was van de enkele huizen tegen dat kleurenpalet en van de schapen of koeien die eenzaam stonden te grazen van het laatste herfstgras, ging mijn fantasie met mij op de loop!! Ik probeerde mij datzelfde landschap voor te stellen maar dan nog ongerepter ergens in een ver verleden , in de Middeleeuwen en bedacht hoe het moet geweest zijn om dan die bergen over te steken of hier te wonen? Als dan ook nog hier en daar een wegbord één of ander kasteel uit de buurt aanduidt dan is de stap naar dat verre verleden rap gezet!
Waarom ik steeds naar dit tijdperk afdwaalde als ik zo'n landschap zag, weet ik ook niet. Een déjà vu uit een vorig leven misschien? Een lach krult zich op mijn lippen als ik dit hier neertik! Ik durf mij niet voor te stellen onder welke gedaante ik dan zou rondgedoold hebben!! Misschien als troubadour of als nar...Dat zou al één en ander kunnen verklaren !!

Mijn fantasie slaat weer op hol, een gevolg van de recente bezoeken aan kastelen en ruïnes ergens op hoge bergtoppen? Wie zal het zeggen, maar feit is dat ik mij goed voel bij het waarnemen van de grootheid en pracht van de natuur en direct vormt zich dan in mijn achterhoofd de vraag;
Zullen mijn kleinkinderen ( als ze er oog voor hebben tenminste) ook nog kunnen genieten van wat onze blauwe bol elk seizoen aan pracht tevoorschijn tovert?
Ach, ik ben en blijf een buitenmens of ik nu 5j/15j of 65 j ben, dat verandert er niets aan. Dwing me niet om in de stad te gaan wonen, ik kwijn er weg niettegenstaande de drukte en de massa. Ik zou er mijn gevoel van vrijheid verliezen. Het is best leuk om een paar dagen door oude of moderne steden te kuieren maar het beklemmend gevoel dat ik toch onbewust ervaar, verdwijnt zo als ik terug de groene velden, de bomen, bossen en de vrije natuur rondom mij opsnuif!
Ik begrijp best dat er mensen zijn die precies het omgekeerde ervaren, daarom verschillen we ook allemaal van elkaar en dat is maar goed ook! Stel je voor dat we allemaal hetzelfde willen, voelen , denken ... we zouden wellicht mekaar " de kop afbijten"  om alleen over te blijven.!!
Waarmee ik uiteindelijk zeggen wil dat onze vakantie deugd gedaan heeft niettegenstaande een stressvol begin  naar aanleiding van de problemen van ons kleindochtertje en wij die zo ver waren en een eind dissonant door griep/verkoudheid en het overlijden van de laatste tante  van T. Maar we zijn weer klaar om mee te draaien in de mallemolen van het " gewone, normale dagelijkse leven"...
Dat betekent ook dat ik weer met regelmaat mijn blogvrienden kan bezoeken want sommigen zullen zich afvragen waar ik was?
Ik was er wel af en toe want mijn PC zowel als mijn camera gaan altijd  mee op reis . Ze zijn een stuk van mezelf waar ik in woord en beeld alle eerste impressies kwijt kan  en in geval van inspiratie kan ik mijn ei kwijt zonder dat het breekt !! Maar ook mijn PCeetje  was aan vakantie toe!!
Maar nu BEN IK TERUG!!

Iemand vond dat wij na onze maand uit wel iets aan de tip konden hebben en ik vond hem het doorgeven waard dus...
Kranen uitspoelen na vakantie Bent u langer dan een week niet thuis geweest? Dan is het verstandig alle koud- en warmwaterkranen een minuut lang te openen. Kies bij mengkranen voor de middelste stand zodat zowel de koud- als de warmwaterleidingen worden gespoeld. Bij thermostatische mengkranen laat u de temperatuurinstelling ongewijzigd op 38 °C staan. Ook kranen die u weinig gebruikt (bv. een buitenkraantje) moet u voor gebruik even doorspoelen. Beter nog is om ze wekelijks een minuut door te spoelen. Een kraan die lange tijd niet gebruikt wordt, leidt namelijk tot langdurige stilstand van water in het leidingdeel naar die kraan. Dit vergroot de kans op groei van de legionellabacterie. Sommige typen legionella veroorzaken de veteranenziekte. Deze ziekte geeft in lichte vorm alleen maar griepverschijnselen, maar in de zware vorm kan de veteranenziekte een longontsteking veroorzaken. Besmetting gebeurt door inademing van zeer kleine waterdruppels in de lucht (waternevel). De bacterie groeit in water bij temperaturen tussen de 25 en 50°C. Onder 25 °C is er vrijwel geen groei en temperaturen boven 50 °C doden de bacterie. Hebt u koperen leidingen in uw woning? Bij langdurige stilstand van water kan een heel klein deel van het koper oplossen in het water. Het krijgt hierdoor een beetje een ‘metaalsmaak’. Bij te langdurige stilstand kan de concentratie koper te hoog oplopen. Langdurig gebruik van water met te hoge kopergehaltes kan schadelijk zijn voor uw gezondheid. Spoel daarom koperen leidingen voor gebruik even door, zeker na vakanties.
Tips - Laat het water rustig stromen - Voorkom dat het water vernevelt: Houd de sproeikop onder water in een emmer of haal het sproeistuk van de kraan. - Drink geen warm water (warmer dan 25 °C)

Dan stel ik jullie Moraira voor , het dorpje waar we al jaren onze vakantie doorbrengen en een ideale uitvalplaats om van hieruit de Costa Blanca en de omgeving te bezichtigen want echte strandkloppers zijn we helemaal niet!...

De oude vissersplaats Moraira ligt aan de Costa Blanca in Spanje en is één van de leukste plaatsen langs deze populaire kuststreek. Het kleine kustdorpje behoort tot de gemeente Teulada en staat bekend om zijn rust en zijn mooie, grote, traditionele vissers- en sporthaven.

De sporthaven

 


 Aan het einde van de 18e eeuw, toen Teulada, dat meer landinwaarts ligt, nog een boerendorp was, werden de gewassen vervoerd over zee vanuit natuurlijke havens. In de loop van de tijd ging de lokale bevolking zich echter vestigen in de buurt van hun werk en zich steeds meer bezig houden met visserij. Dit was het begin van het dorp dat we nu kennen als Moraira. Met een gemiddelde jaarlijkse temperatuur van 18 graden en met gemiddeld 320 dagen zon per jaar is Moraira een uitstekende bestemming het hele jaar door.
Langs de kustlijn van Moraira treffen we prachtige fijne zandstranden met kristalhelder zeewater aan, zoals L'Ampolla, Les Platgetes (half zand en half rotsstrand) of Playa del Portet. Daarnaast zijn er ook kleine inhammen, zoals L'Andrago, Punta Estrella, Cap Blanc en La Cala. Het meest bekende strand is echter L'Ampolla. En het strand El Portet . L’ ampolla

 

El portet

  

Moraira heeft naast de eerder genoemde mooie rots- en zandstranden ook interessante bezienswaardigheden, zoals de Castillo de Moraira. Dit fort staat op de rotsachtige heuvel van het strand l´Ampolla . Het is gebouwd in de 18e eeuw en diende ter bescherming tegen aanvallen van de Berber piraten. De ongebruikelijke vorm van het gebouw staat algemeen bekend als pezuña de buey (hoef van een os), gezien de halfronde zuid gevel en de rechte noord gevel.

El Castillo de Moraira



  Het leuke aan Moraira is dat het toerisme de plaats niet verpest heeft. Hier vind je geen grote hotels of appartementen complexen en de jachthaven wordt gebruikt waar het voor bedoeld is: voor jachten en boten.
Het centrum van Moraira bevindt zich direct bij de vissershaven, waar je naast de vissersbootjes een visafslag vindt

Vissershaven




En als je wil, geheel volgens traditie, dan haal je 's ochtend in de nabijgelegen visafslag, "Lonja", uw eigen verse vis ook als toerist. Wie zelf geen vis wil klaarmaken kan de vangst van de dag natuurlijk ook gaan nuttigen in één van de vele restaurants in het centrum van Moraira en langs de kustweg.

Wonderbaarlijke visvangst!!(haha)

 
Hoewel het verboden is de vissen eten te geven, zondigt menig passant toch en dan krijg je dit beeld!!

Het centrum van Moraira bestaat uit ongeveer twintig straten die vooral gevuld zijn met restaurants, bars, winkels, makelaars en wooncomplexen van maximaal 4 tot 5 verdiepingen hoog. De straten zijn deels alleen toegankelijk voor voetgangers, wat ten goede komt aan de sfeer van het centrum. Wie door Moraira loopt voelt dat de sfeer hier gemoedelijker is dan in grotere plaatsen in de omgeving zoals Calpe, Benidorm en Altea.  Gelukkig lijkt het niet op plaatsen als Marbella of Cannes waar de rijken elkaar af willen troeven met dure auto's en dito jachten. Hier vind je vooral levensgenieters Je kan hier op elk moment landgenoten tegen het lijf lopen.

Nog enkele sfeerfoto's van Moraira


De ronde verkeerspunten zijn soms echte bezienswaardigheden

 

Zicht op de kust



Zicht op zee

  

Straatbeeld








En natuurlijk niet te vergeten de uitkijktoren van Cap D'Or. Deze toren werd in 1553 gebouwd en de plaats heeft een reden. Als je rondom de toren loopt heb je naar alle kanten toe een enorm uitzicht Van de Montgo en Cabo de la Nao in het noorden, de uitgestrekte zee met op heldere dagen Ibiza in het oosten, De Penon de Ifach en de flats van Benidorm in het zuiden en de Bernia, Teulada en talloze witte chalets in het westen. In de 16e eeuw werd de uitkijktoren bemand om in de gaten te houden of er geen piraten uit zee opdoemden. De toren staat op ongeveer 166m hoogte op de Cap d'Or. Hij heeft een ronde vorm met een doorsnede van 26 en een hoogte van 11 meter. Het is een stevige toren zonder deur. Om de toren te bestijgen werd vroeger een touw naar beneden gegooid. Er stonden ooit twee kanonnen bovenop de toren om de haven van Moraira te beschermen.

Wat denken jullie ervan om even het koude België te ruilen voor een zonnig pittoresk plekje in Spanje nl XATIVA ?

Xativa is een stadje in de bergen op zo’n 40 km ten W van Valencia. Als je door de nauwe straatjes van dit typisch Spaans dorpje rijdt, word je bekoord door het kasteel dat er boven uitsteekt. De muur die het kasteel omringt, begint in het dorpje zelf en loopt omhoog de bergen in tot aan het kasteel en juist dat kasteel maakt Xativa zo bekend!

De latijnse dichter Silius Italicus ( 101-25BC) refereerde in zijn gedichten over de Punische oorlog al naar het kasteel van Xativa. Dat bewijst dat het reeds bestond in de Romeinse tijd. Het kasteel was toen vooral van strategische waarde voor de Romeinse garnizoenen die vanuit Rome ( Via Augusta) over de pyreneeën tot aan de Middellandse zeekust trokken tot aan Cartogena en Cadiz . De huidige ruïnes tonen een mengeling van Iberische, Romeinse en Moorse invloed overgoten door Christelijke accenten!
Xativa's kasteel met zijn 30 torens en 4 versterkte poorten staat bekend als één van de mooiste in het district Valencia en dit niet alleen omwille van zijn historische waarde maar ook omwille van de aandacht die besteed werd aan de omgeving binnen het kasteel! De sprankelende fonteinen bekoren en de sinaasappeltuinen en kruidentuinen bezwangeren de lucht met een heerlijke geur en geven je een idee hoe het leven moet geweest zijn in deze belangrijke garnizoen-stad!! De fonteinen en tuinen zijn niet zomaar een modern verschijnsel maar vormden ook een belangrijk deel van de Moorse cultuur!
Eveneens indrukwekkend als je op de beide uiteinden van het kasteel staat, is het besef wat een enorme onderneming het moet geweest zijn om een dergelijk bouwwerk op die haast ontoegankelijke plaats op te trekken!
Maar Xativa heeft ook nog andere troeven. Het was de geboorteplaats van 2 pausen uit de Borgiaclan nl Calixtus III en Alexander XI. Hun families controleerden bijna 200 jaar de pauselijke macht! Daarnaast was Xativa de eerste Europese stad waar papier gemaakt werd. Zelfs de dag van vandaag is in Marokko papier nog steeds bekend als Xativa.

Maar genoeg woorden, nu is het tijd voor beelden.

Eén van de 4 stevige poorten



Zicht op de versterkingsmuur

  

De gaten geven een goed zicht op de stad en dienden als schietgaten



Zicht op een deel van de omwalling van het kasteel van binnenin

  

WC!!

 

De fonteinen



Eén van de citrus tuinen

   

De fonteinen van uit een andere hoek

 

De muur die vanuit het dorp naar boven gebouwd werd

 

Het hoofdgedeelte van het kasteel

 

Het kasteel gezien vanuit een andere hoek

 

Graftombe

 

Prachtige plafonds in het kasteel

 

Mooi versierde opperlichten boven de even esthetische deuren

 

Kasteel kapel



Zijflank van het kasteel

 

Kruidentuin

 

Restant van het waterafvoersysteem

 

Oude restanten in een prachtige natuur



en als afsluiter heerlijke cactusappeltjes tegen de torenhoge flanken

 

Er zijn van die dagen die je liever wilt uitknippen en diep opbergen zoals vandaag.
Twee jaar geleden was deze dag eentje van verdriet en opluchting. Verdriet om het verlies en opluchting dat aan haar lijden een einde was gekomen. Ons ma is op 2 november overleden. Ondertussen zijn we twee  jaar verder en zijn de scherpe kantjes wat gesleten maar de herinneringen worden met de jaren scherper. Ook het besef groeit met de jaren dat ik nu de plaats van mijn moeder inneem en dat er nu al twee generaties achter me staan: de kinderen en de kleinkinderen . Maar de woorden van een vriendin zijn me altijd bijgebleven en zij had gelijk:
"Denk er aan dat dit de gang van het leven is. Hoe zwaar het ook is en hoe verdrietig je ook bent. Het zou veel erger zijn moest je moeder haar kind moeten begraven".

Uit een soort piëteit heb ik geen zin om hier veel te schrijven vandaag.

Op vraag van en naar aanleiding van 1 november eventjes  Manja Croiset citeren...
Verspreid over het slagveld
liggen de verminkte lijken
 net zo verwoest is de geest
 van de overlevenden
 als je dat nog leven noemen mag
hen rest lijden
 dat blijft de gesneuvelden
tenminste bespaard
Uit Dissonante symfonie en de bloemlezing toeschouwer of deelnemer.

 De halloween gekte begint op volle toeren te draaien, maar waar is die hype ontstaan?
 
Het begon allemaal met Jack.
Jack, een Ierse man, bracht zijn avonden graag door in zijn stamkroeg, waar hij het ene glaasje na het andere dronk, om de tijd te doden. Op zo'n avond ontmoette hij in een dronken roes de duivel, die maar één ding wou: bezit nemen van zijn ziel. Maar de listige Jack wist de duivel over te halen om samen met hem nog één glas te drinken. Op het einde van de avond nam de duivel de gedaante aan van een muntstuk om zijn pils te betalen. Jack greep het muntstuk en sloot hem op in een buidel met een kruisvormig slot. Pas toen hij Jack had beloofd hem tien jaar met rust te laten, liet Jack hem weer vrij.
Tien jaar later botste Jack weer op de duivel op een verlaten landweg. Om tijd te winnen vroeg hij hem nog om één gunst: een appel uit de dichtstbijzijnde boom. Toen de duivel in de boom klom om een mooi exemplaar uit te zoeken, zag Jack zijn kans schoon om met zijn zakmes een kruis te kerven in de stam van de boom. De duivel zat klem in de kruin en Jack liet hem beloven dat hij hem nooit meer lastig zou vallen. Vanuit zijn benarde situatie kon de duivel niet anders dan hiermee akkoord gaan en hij sloeg jammerend op de vlucht.
Toen Jack stierf, werd hij weggejaagd uit het paradijs, omdat hij met de duivel had geheuld. In de hel wilden ze hem ook niet, omwille van de belofte van de duivel. Jack was verdoemd om eeuwig te dolen en smeekte de duivel om een gloeiend kooltje, waarmee hij zijn lange en donkere weg kon verlichten. Dat kreeg hij gelukkig nog en hij stak het in een uitgeholde raap. Sindsdien dwaalt 'Jack of the Lantern' - later verbasterd tot 'Jack O'Lantern' - door het duister, met zijn lantaarn in de hand.

Toelichting: Tot enkele eeuwen gelden geloofden de mensen dat geesten en spoken tijdens de nacht van Halloween uit hun graf kwamen om de huizen te bezoeken waar ze vroegen hadden gewoond. Om de geesten af te schrikken, verkleedden de dorpelingen zich als monsters en plaatsten ze kaarsen in uitgeholde rapen aan de voordeur. Zo was het vroeger al in Ierland. Bij hun aankomst in Amerika vervingen de Ierse kolonisten de raap door een pompoen, maar het ware verhaal van Jack O'Lantern wordt nog steeds van generatie op generatie doorverteld. Bij flikkerend kaarslicht, uiteraard. (bron:internet)

Allereerst hartelijk bedankt voor jullie reacties en meevoelen met ons kleindochtertje. We zullen samen maar hopen dat ze heel goed opgevolgd wordt door de artsen en het geluk toch aan haar kant mag staan!
Daarom verwijs ik naar het volgende...


Kennen jullie het boek: "Moeder waarom leven wij" van Lode Zielens ?

Wat denken jullie,  kan het volgende antwoord op die vraag volstaan?

Er is geen donker zonder licht
 geen gevoel zonder "plicht".
 Er is geen liefde zonder pijn
 geen "ik" zonder te "zijn" .

Er is geen bestaan zonder reden
 geen toekomst zonder heden.
Er is geen lust zonder last
geen "houden" zonder "vast".

 Er is geen dood zonder leven
 en geen leven zonder te geven!!

Ik zei reeds in vorige logjes dat ons kleindochtertje naar Leuven moest voor verder onderzoek ivm haar knieproblemen. Vrijdag zijn de dochter en schoonzoon dan ook bij prof Carine Wouters, specialiste in kinderreuma , geweest en na het bezien van de resultaten van alle vorige onderzoeken en enkele nieuwe testen had ze reeds  na 5 min haar " vonnis" klaar . Het was overduidelijk ons kleindochtertje heeft JIA =  Juveniele Idiopatische Artritis = één van de vormen van kinderreuma

De meeste mensen denken meteen aan een ouderdomskwaal als ze over reuma horen. Groot is dan de verrassing ( ook bij ons) als blijkt dat ook kinderen reuma kunnen hebben. Prof. Carine Wouters zegt dat één op de duizend kinderen jonger dan 16 jaar door die ziekte getroffen wordt.  Daarmee is kinderreuma dan ook één van de meer voorkomende chronische ziekten bij jongeren onder de zestien.
Kinderreuma op zich is een verzamelnaam . "Er zijn veel vormen van kinderreuma. Er zijn vormen die lang duren, er zijn er die gelukkig spontaan uitdoven. Sommige kinderen hebben maar enkele jaren last van een mildere vorm in één of enkele gewrichten. We verdelen kinderreumatische ziekten in drie groepen," aldus dr. Wouters.

De eerste groep duidt men aan met de term oligoarthritis.
Oligo staat hier voor weinig en het slaat op patiënten die last hebben van kinderreuma in maximaal vier gewrichten. Ons kleindochtertje zit in die fase en heeft reuma in de knie en de enkel . Dat laatste kwam als een verrassing omdat bij de vorige onderzoeken nooit over het enkeltje gesproken was. Maar dat verklaart waarom de kleine af en toe bij het wandelen zei:" Voetje pijn ,dragen.."

De tweede groep valt onder de term polyarthritis en dan is er sprake van een aantasting van minstens vijf gewrichten.

De derde groep van kinderen vertoont een zogenaamde systemische vorm van kinderreuma.

Prof. Wouters wijst erop dat het belangrijk is dat kinderreuma een aparte benadering heeft. Het gaat immers om gewrichtsontstekingen van kinderen die volop groeien. Deze ontstekingen interfereren met de normale groei. De lengtegroei kan worden afgeremd, zeker bij kinderen met langdurige systemische tekenen en met polyarthritis, bovendien heeft de aanhoudende ontstekingsreactie een negatieve invloed op de botontwikkeling en kalkopname.
Bij ons kleindochtertje is het reeds zichtbaar dat ze dat ene beentje veel minder gebruikt want de pezen aan het enkeltje zijn iets korter dan aan het andere beentje en dat kan het manken bij het gaan en vooral het lopen verklaren! En onze schat wordt pas 3jaar volgende maand!!

Tot het 25ste jaar neemt een jongere kalk op in zijn botten en met die botmassa moet hij het dan het verdere leven doen. "Jongeren die reuma hebben gehad, hebben een lager kalkgehalte en lopen het risico op vroegtijdige osteoporose. Niet alleen de ontstekingen remmen de groei, maar ook medicijnen (vaak met cortisone) hebben een invloed op de groei en de kalkopname.
"Jammer genoeg kennen we de precieze oorzaak van kinderreuma nog niet," aldus Carine Wouters.
Wat men wel al weet is dat het hier gaat om een ontregeling van het immuunsysteem. Normaal leert het lichaam een onderscheid te maken tussen stoffen die van jezelf zijn en die van buiten komen. Een ontsteking is een reactie op iets van buiten, een splinter of een microbe bijvoorbeeld. Het lichaam reageert op die indringer. De reactie stopt ook als die indringer verdreven is. Bij de ontregeling van het immuun-inflammatoire systeem is er echter sprake van een ontstekingsreactie zonder dat er een indringer is! Bovendien stopt die reactie ook niet." Bij reuma gaat deze reactie over op de gewrichten Opstoten zijn niet te voorspellen. Sommige lijken uitgelokt te worden door een virale infectie, andere beginnen zonder duidelijke aanleiding.
Het kan lang duren eer de diagnose van kinderreuma gesteld is. Soms is het maanden zoeken. Het is in het begin ook moeilijk te onderscheiden. Daarom ook dat de voorbije 3 weken met bloedonderzoeken en scans en antibiotica en ziekenhuisopnames bij ons schatje een maatje voor niets waren!

Kleuters met reuma zijn ook vaak humeurig . Dat is de laatste tijd ook het geval bij ons kleindochtertje . Het is soms een echt gevecht om haar 's morgens aan te kleden maar nu weten we waarom en dat het niets met " kuren" te maken heeft, ons kleintje is nl door het slapen wat stram in het beentje en dat doet pijn.Vandaar dat die gips waarmee ze 2 weken liep ook niet positief was, reuma vraagt beweging om de pezen en gewrichten toch wat soepel te houden !
Jonge kinderen , en zeker de heel jonge, kunnen de pijn in de gewrichten ook niet plaatsen. Bij een reumatische ontsteking wordt het gewricht gevuld met ontstekingsvocht, het zwelt en wordt minder beweeglijk. Vooral 's ochtends is die stijfheid uitgesproken, maar ook na een tijdje stilzitten in de klas. Bovendien treedt er een reactie op van de spieren rond het gewricht: de buigspieren spannen en de strekspieren verzwakken. Bij een langdurige reumatische ontsteking kan, ook bij kinderen, het kraakbeen (het laagje dat de botuiteinden binnen het gewricht bedekt) beschadigd worden. Kinderen hebben een dikker kraakbeenlaagje en ook het vernieuwen van kraakbeencellen gaat bij hen sneller dan bij volwassenen. Dat is een voordeel. Bij agressieve vormen van kinderreuma kan het kraakbeen en het onderliggende bot toch schade oplopen. Dankzij de verbetering van de medische beeldvorming kan men dat al vroeger dan voorheen opmerken en de behandeling aanpassen. De vraag is wat men aan de klachten kan doen?
Een derde van de patiënten is voldoende geholpen met eerstelijns ontstekingsremmers in combinatie met kinesitherapie om het vastzitten van de gewrichten en een slechte stand ervan te voorkomen. Daarnaast is er sprake van lokale behandeling van gewrichten. Dat houdt in dat er lokale infiltratie is van een cortisone kristal.

De precieze oorzaak van kinderreuma is momenteel nog onbekend, maar door onderzoek is men al meer te weten gekomen over het mechanisme van de aanhoudende ontsteking. Men ontwikkelde op basis daarvan ook al nieuwe medicijnen.
Reuma bij kinderen heeft ook een psychische weerslag.
Prof.Carine Wouters: "Kinderen hebben een zekere stabiliteit nodig tijdens het opgroeien en ze worden nu geconfronteerd met een ziekte die grillig is en onvoorspelbaar in haar verloop. Kinderen exploreren de wereld door ernaartoe te gaan, er door te lopen, er met andere kinderen in te spelen. De bewegingsbeperking die reuma met zich meebrengt, kan dit exploratie moeilijker maken."
Prof. Wouters zegt dat veel kinderen met reuma leren leven met een aanhoudende, vaak zeurende pijn. Velen van hen klagen zelden of nooit. Integendeel, ze zoeken naar alternatieven voor die pijnervaring. Ze zetten zich in, ze zijn vaak intellectueel of creatief bezig. De kinderen worden ook geremd in hun bewegingsvermogen. Dat kan in de omgang met gezonde leeftijdsgenoten confronterend werken. Bij het kiezen van partijtjes om teamsport in de turnles te doen, komen ze altijd als laatsten aan bod, àls ze al mee kunnen doen. Een probleem is dat ze de ene dag nergens last van lijken te hebben en de volgende dag met een opstoot zitten. Dat leidt tot onbegrip bij de buitenwereld. Soms wordt in twijfel getrokken of ze wel iets hebben, aldus Carine Wouters. Daarom wordt ook contact opgenomen met turnleraren om uit te leggen wat zo'n kind precies heeft. De prof heeft daarom ook een brief meegegeven voor de klastitularis en de turnjuf van ons kleintje.

De vraag is ook of die kinderen nog een jeugd kunnen hebben?.
Ze zijn beperkt in hun bewegingen, ze moeten veel geneesmiddelen nemen, de rest van het gezin beleeft hun ziekte mee. Prof. Wouters merkt op dat die kinderen en jongeren veel veerkracht hebben. "Ze komen er door. Met de hulp van hun ouders, broers en zussen, soms ook met de hulp van een psycholoog of van een toffe leerkracht. En ze worden 'leidertjes' in de klas," zegt ze. "Hun moed, hun optimisme dat steeds opduikt na een opstoot en hun mentale veerkracht maken van hen bijzondere kinderen en jongeren." We zullen ons daar maar  aan optrekken zeker?

Momenteel moet ons kleindochtertje nu ontstekingsremmers nemen in combinatie met kinesitherapie ( 2x per week) en dat voor de rest van haar kinder- en jeugdjaren. Ze moet ook 4x per jaar naar de oogspecialist op controle omdat die reumatische vorm van aandoening  zich ook op de ogen kan zetten en men daar heel vroeg moet bij zijn om te behandelen in geval dat...
Niet nodig om te zeggen dat dit als een koude douche overkomt bij de ouders en de grootouders. We kunnen alleen maar hopen dat die reuma niet erger wordt en in de eerste fase blijft hangen maar dat kan niemand voorspellen..
En dan denk ik opeens... wat een zegen als je kinderen en kleinkinderen gezond zijn!!. We staan daar niet genoeg bij stil omdat we het zo vanzelfsprekend vinden!!

Ach ja , toch nog iets positiefs onze zoon wordt vandaag 38!! Proficiat Kenny!

En zeggen dat er zo maar eventjes 4 schorpioenen in onze directe familie rondlopen nl:de zoon + zijn tweeling en kleinzoon 2...



Schorpioen
24/10--22/11

Een schorpioen kwam eens uit Wenen
soms denk je dat zij het niet menen
zij grijpen hun buit
met hun gifangel uit want ze bijten of steken je tenen.

De Latijnse naam van het sterrenbeeld Schorpioen is Scorpius
De Schorpioen is een sterk en gecompliceerd persoon, trots en gevoelig. Zijn gevoelens zijn niet makkelijk onder woorden te brengen, laat staan uit te leggen. Als hij van iemand houdt, dan doet hij dat heel intens, met hart en ziel. Het is voor hem erg moeilijk om luchtig met dergelijke gevoelens om te gaan. Doet een ander dat wel, dan kan hij daar eigenlijk geen begrip voor opbrengen. Zijn gevoelens zijn dan ook vrij snel gekwetst.
Ondanks het feit dat hij dan direct in de aanval gaat - het teken Schorpioen is niet voor niets één van de felste strijders van de dierenriem - verliest hij niet snel zijn humeur. Gebeurt dit wel, dan kan degene die zijn boosheid over zich af heeft geroepen beter maken dat hij of zij wegkomt: vergeten en vergeven komt niet in zijn woordenboek voor.
Anderen hebben soms moeite hem te begrijpen en ondanks de aantrekkingskracht worden vriendschappen moeilijk gesloten. Is het eenmaal zover, dan gaan deze vriendschappen heel lang mee.

Het sterrenbeeld Schorpioen met een knipoog.


 

Het dubbelzinnige in onze taal kan soms tot grappige gedachten leiden, zie voor jezelf..

Aan een schaap dat aan de bar zit vragen of hij lam is ?
Dat rookworst zonder R ook worst is!
De zoekfunctie niet kunnen vinden !
Een bijgelovige imker!
Een glazenwasser die ladderzat is !
Een kapperszaak die permanent gesloten is!
Een schilder die overal lak aan heeft !
Een tolk die zijn vak niet verstaat!
Honing met een bij-smaak !
Je schoonmoeder een "trouw-ma" noemen!
Voor een dichte deur staan op de open dag van een gesloten inrichting!
Aan de vleugels van een kraanvogel draaien en wachten tot er warm water uitkomt!
Een glazenwasser die niet met Windows wil werken!
Een gospelkoor dat voor het zingen de kerk uitgaat!
Een sluipschutter die tegen zijn vrouw zegt: "Ik heb je gemist vandaag schat"!
Een spin die wordt afgewezen als webdesigner!
Hutu's die geen GSM gebruiken omdat er te veel toetsies op zitten!

Ken je nog zulke dubbelzinningheden?

Ik spaar vandaag de blondjes en ga voor hun soortgenoten de bruintjes

Een bruintje wou gaan vissen op het ijs. Ze had vele boeken over het onderwerp gelezen, schafte zich de nodige spullen aan en ging naar het ijs. Nadat ze haar comfortabel stoeltje op het ijs zette, maakte ze een ronde opening in het ijs. Opeens donderde een stem van uit de hemel:
"HIER ZIT GEEN VIS !"
Geschrokken verplaatste het bruintje zich naar een andere plaats op het ijs, goot haar thermos cappuccino uit en maakte een nieuw gat in het ijs.
Opnieuw kwam er een donderende stem uit de hemel:
"HIER ZIT GEEN VIS!"
Het bruintje, zeer bezorgd, verplaatste zich naar de andere kant van het ijs. Ze zette haar stoeltje en wil opnieuw een gat in het ijs maken .
Opnieuw hoorde ze de stem:
"HIER ZIT GEEN VIS!". Ze stopt, kijkt naar de hemel en roept:
"BENT U DAT GOD?"
De stem antwoordde:
"NEEN, IK BEN DE UITBATER VAN DE SCHAATSBAAN!"

De pastoor had eindelijk voldoende geld en sponsors gevonden om een nieuwe geluidsinstallatie in de kerk te kunnen plaatsen.
Die zondag zat er meer volk in de kerk dan gewoonlijk, maar de micro deed het niet. De koster had er nog wat aan geprutst, maar dat mocht niet baten.
Juist voor de mis zou beginnen, zei de pastoor :
"Beste mensen, gelieve ons te verontschuldigen. Er is iets mis met de micro".
En de hele kerk, die niks verstaan had, antwoordde :
"En met Uw geest."

Vandaag zouden ze nog maar eens een scan afnemen van ons kleindochtertje en nog eens bloed trekken. Omdat ze ook een MRI planden besloten ze een lichte narcose toe te dienen maar in plaats van verdovend te werken reageerde de kleine uitzonderlijk fout. Het schijnt dat dit nog wel eens gebeurt bij kinderen in ieder geval werd de kleine hysterisch wild en begon overal tegen te kloppen en stonden volgens de dochter haar oogjes " wild".  Ze hebben daar met twee volwassenen een uur lang bijna letterlijk gevochten om dat kind te kalmeren. Men besloot nog een tweede spuit met verdoving te geven en het werd nog erger,Uiteindelijk is ze dan toch wat gekalmeerd maar omdat ze in die koker heel stil moest liggen ,hebben ze de MRI niet durven doen. Vanavond was de narcose blijkbaar nog niet helemaal uitgewerkt want ons kindje liep nog af en toe ergens tegenaan of viel! Ze zit overal onder de rode vlekken van tegen het bedje te kloppen enz .
Uiteindelijk is het verdikt na de scan dat het GEEN bacteriële infectie is maar een vorm van reuma. Dus hebben ze 3 weken lang dat kind zware antibiotica toegediend , een opname in het ziekenhuis laten doorgaan met baxter en infuus en andere trauma's bij dat kleintje en dat allemaal zonder dat het nodig was.
Vanavond werd het kleindochtertje dan ontslagen ( enkel op  vraag van de mama want als infuus niet meer nodig was waarom nog in het ziekenhuis blijven?)
Nu moeten ze volgende week met haar naar Leuven bij een professor die gespecialiseerd is in reuma en kinderreuma en kan de hele rimram herbeginnen!!! En wij maar hopen dat eindelijk de juiste diagnose gesteld wordt en de juiste behandeling start!! Mijn hart doet pijn als ik bedenk wat ons schatje allemaal meemaakt en ze is nog zo klein.. Ze komt amper piepen aan het raam van het leven hoe leg je gans dat gedoe aan haar uit!!

Met de schoonmama is er goed nieuws en minder goed. Er waren dan ( gelukkig) toch geen uitzaaiingen maar er volgen wel dagelijkse bestralingen om zeker te spelen! Maar eerst moet ze een paar weken aansterken en herstellen want die bestralingen die zij moet krijgen ( inwendige) blijken niet van de poes te zijn.
We zullen maar duimen en hopen dat bij beiden uiteindelijk alles terug goed komt! Maar ik mag niet denken aan wat ons schatje nog allemaal te wachten staat. Ze is er helemaal door uit haar doen en op veel punten weer bij af!

Gisteren namiddag kregen we het telefoontje waar ik zo voor vreesde, ons kleindochtertje werd opgenomen in het ziekenhuis voor een 2 tal weken omdat de antibiotica die ze al 2 weken neemt niet aanslaat en de bacterie maar blijft woekeren in het knietje. Dat verontrust de arts die er een tweede bijgehaald heeft en nu maar hopen dat de baxters met antibiotica meer baten zoniet moet er verder gegaan worden. Dat gooit veel plannen dooreen en de onze ook overhoop!! Het probleem is dat een kleintje van nog geen drie niet alleen kan achtergelaten worden in het ziekenhuis. Het is een zielig pakje zo'n kleintje aan de ene kant beentje in de gips aan de andere kant armpje waar infuus inzit, gespalkt om te voorkomen dat de kleine het infuus eruit haalt!! De dochter heeft verlof aangevraagd op school om bij haar dochtertje te blijven.De papa probeert de kleinzoon zo goed mogelijk op te vangen
Vannacht is de mama naar huis gaan slapen want kleinzoon die pas in het eerste leerjaar gestart is  en wil de mama ook wel eens zien. Met de andere bomma ook in het ziekenhuis is de situatie er niet gemakkelijker op. Het wordt dus echt organiseren en beredderen voor de dochter en oma maar nagelbijten. Ik had de oplossing zo meteen gevonden maar mijn bedgenoot gaat niet helemaal akkoord dus... Het lijkt wel of we de laatste weken niets anders dan slecht nieuws doorkrijgen en nu maar hopen dat de resultaten van de andere oma na de labo onderzoeken toch bemoedigend blijven!! Meer slecht nieuws kan er echt niet meer bij!
Wordt hopelijk vervolgd met een positieve noot....