Wintertijd

 De halloween gekte begint op volle toeren te draaien, maar waar is die hype ontstaan?
 
Het begon allemaal met Jack.
Jack, een Ierse man, bracht zijn avonden graag door in zijn stamkroeg, waar hij het ene glaasje na het andere dronk, om de tijd te doden. Op zo'n avond ontmoette hij in een dronken roes de duivel, die maar één ding wou: bezit nemen van zijn ziel. Maar de listige Jack wist de duivel over te halen om samen met hem nog één glas te drinken. Op het einde van de avond nam de duivel de gedaante aan van een muntstuk om zijn pils te betalen. Jack greep het muntstuk en sloot hem op in een buidel met een kruisvormig slot. Pas toen hij Jack had beloofd hem tien jaar met rust te laten, liet Jack hem weer vrij.
Tien jaar later botste Jack weer op de duivel op een verlaten landweg. Om tijd te winnen vroeg hij hem nog om één gunst: een appel uit de dichtstbijzijnde boom. Toen de duivel in de boom klom om een mooi exemplaar uit te zoeken, zag Jack zijn kans schoon om met zijn zakmes een kruis te kerven in de stam van de boom. De duivel zat klem in de kruin en Jack liet hem beloven dat hij hem nooit meer lastig zou vallen. Vanuit zijn benarde situatie kon de duivel niet anders dan hiermee akkoord gaan en hij sloeg jammerend op de vlucht.
Toen Jack stierf, werd hij weggejaagd uit het paradijs, omdat hij met de duivel had geheuld. In de hel wilden ze hem ook niet, omwille van de belofte van de duivel. Jack was verdoemd om eeuwig te dolen en smeekte de duivel om een gloeiend kooltje, waarmee hij zijn lange en donkere weg kon verlichten. Dat kreeg hij gelukkig nog en hij stak het in een uitgeholde raap. Sindsdien dwaalt 'Jack of the Lantern' - later verbasterd tot 'Jack O'Lantern' - door het duister, met zijn lantaarn in de hand.

Toelichting: Tot enkele eeuwen gelden geloofden de mensen dat geesten en spoken tijdens de nacht van Halloween uit hun graf kwamen om de huizen te bezoeken waar ze vroegen hadden gewoond. Om de geesten af te schrikken, verkleedden de dorpelingen zich als monsters en plaatsten ze kaarsen in uitgeholde rapen aan de voordeur. Zo was het vroeger al in Ierland. Bij hun aankomst in Amerika vervingen de Ierse kolonisten de raap door een pompoen, maar het ware verhaal van Jack O'Lantern wordt nog steeds van generatie op generatie doorverteld. Bij flikkerend kaarslicht, uiteraard. (bron:internet)

Allereerst hartelijk bedankt voor jullie reacties en meevoelen met ons kleindochtertje. We zullen samen maar hopen dat ze heel goed opgevolgd wordt door de artsen en het geluk toch aan haar kant mag staan!
Daarom verwijs ik naar het volgende...


Kennen jullie het boek: "Moeder waarom leven wij" van Lode Zielens ?

Wat denken jullie,  kan het volgende antwoord op die vraag volstaan?

Er is geen donker zonder licht
 geen gevoel zonder "plicht".
 Er is geen liefde zonder pijn
 geen "ik" zonder te "zijn" .

Er is geen bestaan zonder reden
 geen toekomst zonder heden.
Er is geen lust zonder last
geen "houden" zonder "vast".

 Er is geen dood zonder leven
 en geen leven zonder te geven!!

Ik zei reeds in vorige logjes dat ons kleindochtertje naar Leuven moest voor verder onderzoek ivm haar knieproblemen. Vrijdag zijn de dochter en schoonzoon dan ook bij prof Carine Wouters, specialiste in kinderreuma , geweest en na het bezien van de resultaten van alle vorige onderzoeken en enkele nieuwe testen had ze reeds  na 5 min haar " vonnis" klaar . Het was overduidelijk ons kleindochtertje heeft JIA =  Juveniele Idiopatische Artritis = één van de vormen van kinderreuma

De meeste mensen denken meteen aan een ouderdomskwaal als ze over reuma horen. Groot is dan de verrassing ( ook bij ons) als blijkt dat ook kinderen reuma kunnen hebben. Prof. Carine Wouters zegt dat één op de duizend kinderen jonger dan 16 jaar door die ziekte getroffen wordt.  Daarmee is kinderreuma dan ook één van de meer voorkomende chronische ziekten bij jongeren onder de zestien.
Kinderreuma op zich is een verzamelnaam . "Er zijn veel vormen van kinderreuma. Er zijn vormen die lang duren, er zijn er die gelukkig spontaan uitdoven. Sommige kinderen hebben maar enkele jaren last van een mildere vorm in één of enkele gewrichten. We verdelen kinderreumatische ziekten in drie groepen," aldus dr. Wouters.

De eerste groep duidt men aan met de term oligoarthritis.
Oligo staat hier voor weinig en het slaat op patiënten die last hebben van kinderreuma in maximaal vier gewrichten. Ons kleindochtertje zit in die fase en heeft reuma in de knie en de enkel . Dat laatste kwam als een verrassing omdat bij de vorige onderzoeken nooit over het enkeltje gesproken was. Maar dat verklaart waarom de kleine af en toe bij het wandelen zei:" Voetje pijn ,dragen.."

De tweede groep valt onder de term polyarthritis en dan is er sprake van een aantasting van minstens vijf gewrichten.

De derde groep van kinderen vertoont een zogenaamde systemische vorm van kinderreuma.

Prof. Wouters wijst erop dat het belangrijk is dat kinderreuma een aparte benadering heeft. Het gaat immers om gewrichtsontstekingen van kinderen die volop groeien. Deze ontstekingen interfereren met de normale groei. De lengtegroei kan worden afgeremd, zeker bij kinderen met langdurige systemische tekenen en met polyarthritis, bovendien heeft de aanhoudende ontstekingsreactie een negatieve invloed op de botontwikkeling en kalkopname.
Bij ons kleindochtertje is het reeds zichtbaar dat ze dat ene beentje veel minder gebruikt want de pezen aan het enkeltje zijn iets korter dan aan het andere beentje en dat kan het manken bij het gaan en vooral het lopen verklaren! En onze schat wordt pas 3jaar volgende maand!!

Tot het 25ste jaar neemt een jongere kalk op in zijn botten en met die botmassa moet hij het dan het verdere leven doen. "Jongeren die reuma hebben gehad, hebben een lager kalkgehalte en lopen het risico op vroegtijdige osteoporose. Niet alleen de ontstekingen remmen de groei, maar ook medicijnen (vaak met cortisone) hebben een invloed op de groei en de kalkopname.
"Jammer genoeg kennen we de precieze oorzaak van kinderreuma nog niet," aldus Carine Wouters.
Wat men wel al weet is dat het hier gaat om een ontregeling van het immuunsysteem. Normaal leert het lichaam een onderscheid te maken tussen stoffen die van jezelf zijn en die van buiten komen. Een ontsteking is een reactie op iets van buiten, een splinter of een microbe bijvoorbeeld. Het lichaam reageert op die indringer. De reactie stopt ook als die indringer verdreven is. Bij de ontregeling van het immuun-inflammatoire systeem is er echter sprake van een ontstekingsreactie zonder dat er een indringer is! Bovendien stopt die reactie ook niet." Bij reuma gaat deze reactie over op de gewrichten Opstoten zijn niet te voorspellen. Sommige lijken uitgelokt te worden door een virale infectie, andere beginnen zonder duidelijke aanleiding.
Het kan lang duren eer de diagnose van kinderreuma gesteld is. Soms is het maanden zoeken. Het is in het begin ook moeilijk te onderscheiden. Daarom ook dat de voorbije 3 weken met bloedonderzoeken en scans en antibiotica en ziekenhuisopnames bij ons schatje een maatje voor niets waren!

Kleuters met reuma zijn ook vaak humeurig . Dat is de laatste tijd ook het geval bij ons kleindochtertje . Het is soms een echt gevecht om haar 's morgens aan te kleden maar nu weten we waarom en dat het niets met " kuren" te maken heeft, ons kleintje is nl door het slapen wat stram in het beentje en dat doet pijn.Vandaar dat die gips waarmee ze 2 weken liep ook niet positief was, reuma vraagt beweging om de pezen en gewrichten toch wat soepel te houden !
Jonge kinderen , en zeker de heel jonge, kunnen de pijn in de gewrichten ook niet plaatsen. Bij een reumatische ontsteking wordt het gewricht gevuld met ontstekingsvocht, het zwelt en wordt minder beweeglijk. Vooral 's ochtends is die stijfheid uitgesproken, maar ook na een tijdje stilzitten in de klas. Bovendien treedt er een reactie op van de spieren rond het gewricht: de buigspieren spannen en de strekspieren verzwakken. Bij een langdurige reumatische ontsteking kan, ook bij kinderen, het kraakbeen (het laagje dat de botuiteinden binnen het gewricht bedekt) beschadigd worden. Kinderen hebben een dikker kraakbeenlaagje en ook het vernieuwen van kraakbeencellen gaat bij hen sneller dan bij volwassenen. Dat is een voordeel. Bij agressieve vormen van kinderreuma kan het kraakbeen en het onderliggende bot toch schade oplopen. Dankzij de verbetering van de medische beeldvorming kan men dat al vroeger dan voorheen opmerken en de behandeling aanpassen. De vraag is wat men aan de klachten kan doen?
Een derde van de patiënten is voldoende geholpen met eerstelijns ontstekingsremmers in combinatie met kinesitherapie om het vastzitten van de gewrichten en een slechte stand ervan te voorkomen. Daarnaast is er sprake van lokale behandeling van gewrichten. Dat houdt in dat er lokale infiltratie is van een cortisone kristal.

De precieze oorzaak van kinderreuma is momenteel nog onbekend, maar door onderzoek is men al meer te weten gekomen over het mechanisme van de aanhoudende ontsteking. Men ontwikkelde op basis daarvan ook al nieuwe medicijnen.
Reuma bij kinderen heeft ook een psychische weerslag.
Prof.Carine Wouters: "Kinderen hebben een zekere stabiliteit nodig tijdens het opgroeien en ze worden nu geconfronteerd met een ziekte die grillig is en onvoorspelbaar in haar verloop. Kinderen exploreren de wereld door ernaartoe te gaan, er door te lopen, er met andere kinderen in te spelen. De bewegingsbeperking die reuma met zich meebrengt, kan dit exploratie moeilijker maken."
Prof. Wouters zegt dat veel kinderen met reuma leren leven met een aanhoudende, vaak zeurende pijn. Velen van hen klagen zelden of nooit. Integendeel, ze zoeken naar alternatieven voor die pijnervaring. Ze zetten zich in, ze zijn vaak intellectueel of creatief bezig. De kinderen worden ook geremd in hun bewegingsvermogen. Dat kan in de omgang met gezonde leeftijdsgenoten confronterend werken. Bij het kiezen van partijtjes om teamsport in de turnles te doen, komen ze altijd als laatsten aan bod, àls ze al mee kunnen doen. Een probleem is dat ze de ene dag nergens last van lijken te hebben en de volgende dag met een opstoot zitten. Dat leidt tot onbegrip bij de buitenwereld. Soms wordt in twijfel getrokken of ze wel iets hebben, aldus Carine Wouters. Daarom wordt ook contact opgenomen met turnleraren om uit te leggen wat zo'n kind precies heeft. De prof heeft daarom ook een brief meegegeven voor de klastitularis en de turnjuf van ons kleintje.

De vraag is ook of die kinderen nog een jeugd kunnen hebben?.
Ze zijn beperkt in hun bewegingen, ze moeten veel geneesmiddelen nemen, de rest van het gezin beleeft hun ziekte mee. Prof. Wouters merkt op dat die kinderen en jongeren veel veerkracht hebben. "Ze komen er door. Met de hulp van hun ouders, broers en zussen, soms ook met de hulp van een psycholoog of van een toffe leerkracht. En ze worden 'leidertjes' in de klas," zegt ze. "Hun moed, hun optimisme dat steeds opduikt na een opstoot en hun mentale veerkracht maken van hen bijzondere kinderen en jongeren." We zullen ons daar maar  aan optrekken zeker?

Momenteel moet ons kleindochtertje nu ontstekingsremmers nemen in combinatie met kinesitherapie ( 2x per week) en dat voor de rest van haar kinder- en jeugdjaren. Ze moet ook 4x per jaar naar de oogspecialist op controle omdat die reumatische vorm van aandoening  zich ook op de ogen kan zetten en men daar heel vroeg moet bij zijn om te behandelen in geval dat...
Niet nodig om te zeggen dat dit als een koude douche overkomt bij de ouders en de grootouders. We kunnen alleen maar hopen dat die reuma niet erger wordt en in de eerste fase blijft hangen maar dat kan niemand voorspellen..
En dan denk ik opeens... wat een zegen als je kinderen en kleinkinderen gezond zijn!!. We staan daar niet genoeg bij stil omdat we het zo vanzelfsprekend vinden!!

Ach ja , toch nog iets positiefs onze zoon wordt vandaag 38!! Proficiat Kenny!

En zeggen dat er zo maar eventjes 4 schorpioenen in onze directe familie rondlopen nl:de zoon + zijn tweeling en kleinzoon 2...



Schorpioen
24/10--22/11

Een schorpioen kwam eens uit Wenen
soms denk je dat zij het niet menen
zij grijpen hun buit
met hun gifangel uit want ze bijten of steken je tenen.

De Latijnse naam van het sterrenbeeld Schorpioen is Scorpius
De Schorpioen is een sterk en gecompliceerd persoon, trots en gevoelig. Zijn gevoelens zijn niet makkelijk onder woorden te brengen, laat staan uit te leggen. Als hij van iemand houdt, dan doet hij dat heel intens, met hart en ziel. Het is voor hem erg moeilijk om luchtig met dergelijke gevoelens om te gaan. Doet een ander dat wel, dan kan hij daar eigenlijk geen begrip voor opbrengen. Zijn gevoelens zijn dan ook vrij snel gekwetst.
Ondanks het feit dat hij dan direct in de aanval gaat - het teken Schorpioen is niet voor niets één van de felste strijders van de dierenriem - verliest hij niet snel zijn humeur. Gebeurt dit wel, dan kan degene die zijn boosheid over zich af heeft geroepen beter maken dat hij of zij wegkomt: vergeten en vergeven komt niet in zijn woordenboek voor.
Anderen hebben soms moeite hem te begrijpen en ondanks de aantrekkingskracht worden vriendschappen moeilijk gesloten. Is het eenmaal zover, dan gaan deze vriendschappen heel lang mee.

Het sterrenbeeld Schorpioen met een knipoog.


 

Het dubbelzinnige in onze taal kan soms tot grappige gedachten leiden, zie voor jezelf..

Aan een schaap dat aan de bar zit vragen of hij lam is ?
Dat rookworst zonder R ook worst is!
De zoekfunctie niet kunnen vinden !
Een bijgelovige imker!
Een glazenwasser die ladderzat is !
Een kapperszaak die permanent gesloten is!
Een schilder die overal lak aan heeft !
Een tolk die zijn vak niet verstaat!
Honing met een bij-smaak !
Je schoonmoeder een "trouw-ma" noemen!
Voor een dichte deur staan op de open dag van een gesloten inrichting!
Aan de vleugels van een kraanvogel draaien en wachten tot er warm water uitkomt!
Een glazenwasser die niet met Windows wil werken!
Een gospelkoor dat voor het zingen de kerk uitgaat!
Een sluipschutter die tegen zijn vrouw zegt: "Ik heb je gemist vandaag schat"!
Een spin die wordt afgewezen als webdesigner!
Hutu's die geen GSM gebruiken omdat er te veel toetsies op zitten!

Ken je nog zulke dubbelzinningheden?

Ik spaar vandaag de blondjes en ga voor hun soortgenoten de bruintjes

Een bruintje wou gaan vissen op het ijs. Ze had vele boeken over het onderwerp gelezen, schafte zich de nodige spullen aan en ging naar het ijs. Nadat ze haar comfortabel stoeltje op het ijs zette, maakte ze een ronde opening in het ijs. Opeens donderde een stem van uit de hemel:
"HIER ZIT GEEN VIS !"
Geschrokken verplaatste het bruintje zich naar een andere plaats op het ijs, goot haar thermos cappuccino uit en maakte een nieuw gat in het ijs.
Opnieuw kwam er een donderende stem uit de hemel:
"HIER ZIT GEEN VIS!"
Het bruintje, zeer bezorgd, verplaatste zich naar de andere kant van het ijs. Ze zette haar stoeltje en wil opnieuw een gat in het ijs maken .
Opnieuw hoorde ze de stem:
"HIER ZIT GEEN VIS!". Ze stopt, kijkt naar de hemel en roept:
"BENT U DAT GOD?"
De stem antwoordde:
"NEEN, IK BEN DE UITBATER VAN DE SCHAATSBAAN!"

De pastoor had eindelijk voldoende geld en sponsors gevonden om een nieuwe geluidsinstallatie in de kerk te kunnen plaatsen.
Die zondag zat er meer volk in de kerk dan gewoonlijk, maar de micro deed het niet. De koster had er nog wat aan geprutst, maar dat mocht niet baten.
Juist voor de mis zou beginnen, zei de pastoor :
"Beste mensen, gelieve ons te verontschuldigen. Er is iets mis met de micro".
En de hele kerk, die niks verstaan had, antwoordde :
"En met Uw geest."

Vandaag zouden ze nog maar eens een scan afnemen van ons kleindochtertje en nog eens bloed trekken. Omdat ze ook een MRI planden besloten ze een lichte narcose toe te dienen maar in plaats van verdovend te werken reageerde de kleine uitzonderlijk fout. Het schijnt dat dit nog wel eens gebeurt bij kinderen in ieder geval werd de kleine hysterisch wild en begon overal tegen te kloppen en stonden volgens de dochter haar oogjes " wild".  Ze hebben daar met twee volwassenen een uur lang bijna letterlijk gevochten om dat kind te kalmeren. Men besloot nog een tweede spuit met verdoving te geven en het werd nog erger,Uiteindelijk is ze dan toch wat gekalmeerd maar omdat ze in die koker heel stil moest liggen ,hebben ze de MRI niet durven doen. Vanavond was de narcose blijkbaar nog niet helemaal uitgewerkt want ons kindje liep nog af en toe ergens tegenaan of viel! Ze zit overal onder de rode vlekken van tegen het bedje te kloppen enz .
Uiteindelijk is het verdikt na de scan dat het GEEN bacteriële infectie is maar een vorm van reuma. Dus hebben ze 3 weken lang dat kind zware antibiotica toegediend , een opname in het ziekenhuis laten doorgaan met baxter en infuus en andere trauma's bij dat kleintje en dat allemaal zonder dat het nodig was.
Vanavond werd het kleindochtertje dan ontslagen ( enkel op  vraag van de mama want als infuus niet meer nodig was waarom nog in het ziekenhuis blijven?)
Nu moeten ze volgende week met haar naar Leuven bij een professor die gespecialiseerd is in reuma en kinderreuma en kan de hele rimram herbeginnen!!! En wij maar hopen dat eindelijk de juiste diagnose gesteld wordt en de juiste behandeling start!! Mijn hart doet pijn als ik bedenk wat ons schatje allemaal meemaakt en ze is nog zo klein.. Ze komt amper piepen aan het raam van het leven hoe leg je gans dat gedoe aan haar uit!!

Met de schoonmama is er goed nieuws en minder goed. Er waren dan ( gelukkig) toch geen uitzaaiingen maar er volgen wel dagelijkse bestralingen om zeker te spelen! Maar eerst moet ze een paar weken aansterken en herstellen want die bestralingen die zij moet krijgen ( inwendige) blijken niet van de poes te zijn.
We zullen maar duimen en hopen dat bij beiden uiteindelijk alles terug goed komt! Maar ik mag niet denken aan wat ons schatje nog allemaal te wachten staat. Ze is er helemaal door uit haar doen en op veel punten weer bij af!

Gisteren namiddag kregen we het telefoontje waar ik zo voor vreesde, ons kleindochtertje werd opgenomen in het ziekenhuis voor een 2 tal weken omdat de antibiotica die ze al 2 weken neemt niet aanslaat en de bacterie maar blijft woekeren in het knietje. Dat verontrust de arts die er een tweede bijgehaald heeft en nu maar hopen dat de baxters met antibiotica meer baten zoniet moet er verder gegaan worden. Dat gooit veel plannen dooreen en de onze ook overhoop!! Het probleem is dat een kleintje van nog geen drie niet alleen kan achtergelaten worden in het ziekenhuis. Het is een zielig pakje zo'n kleintje aan de ene kant beentje in de gips aan de andere kant armpje waar infuus inzit, gespalkt om te voorkomen dat de kleine het infuus eruit haalt!! De dochter heeft verlof aangevraagd op school om bij haar dochtertje te blijven.De papa probeert de kleinzoon zo goed mogelijk op te vangen
Vannacht is de mama naar huis gaan slapen want kleinzoon die pas in het eerste leerjaar gestart is  en wil de mama ook wel eens zien. Met de andere bomma ook in het ziekenhuis is de situatie er niet gemakkelijker op. Het wordt dus echt organiseren en beredderen voor de dochter en oma maar nagelbijten. Ik had de oplossing zo meteen gevonden maar mijn bedgenoot gaat niet helemaal akkoord dus... Het lijkt wel of we de laatste weken niets anders dan slecht nieuws doorkrijgen en nu maar hopen dat de resultaten van de andere oma na de labo onderzoeken toch bemoedigend blijven!! Meer slecht nieuws kan er echt niet meer bij!
Wordt hopelijk vervolgd met een positieve noot....

Langzaam maar zeker verdringen dotjes geel, roestbruin en rood het weelderige groen van de bomen. Als dan nog even de zon voor wat glinstering zorgt dan is de natuur een paradijs voor wandelaars en wielertoeristen. Daarnaast gaat het leven echter zijn gangetje...

Bij de intrede van de herfst zijn het allerlei spinachtigen die - via een web van melancholische draden - de blijheid traag uit de sombere dagen filteren. Spinnen zijn namelijk heel geduldig. Ze zijn als wachters die voor de winter invalt, nog wat buit willen binnenhalen.
Zo zijn ook de gedachten als spinnen die - geduldig wachtend - insecten uit de stroom der dagen vangen en wikkelen in hun draden, om later te gebruiken. Het is alsof ze gedachten uit de natuur halen zoals ik gedachten uit de stroom van het leven haal en in een reeks van woorden wikkel, verbonden door een sliert leestekens, om ze later terug te kunnen lezen, op een regenachtige avond als de wind tegen de ramen blaast.
Melancholische gedachten zijn als spinnen, vrolijke als vlinders.‘s Zomers verschijnen deze vlinders, opgewekt door een web van zonnestralen tussen bomen en over gras, als feeërieke dragers vol fladderend geluk. Worden ze echter gevangen, in de duisternis van de avond, dan verandert het geluk van eigenaar.
Dit geluk zal pas weer opfladderen volgende lente, als de draad weer wordt opgepikt, op het punt dat we vergeten waren in het web van onze dromen…

Ach ja , er zitten wat spinnenwebbetjes in mijn hoofd...

 “Luister naar je lichaam.”
Deze wijsheid gaf mijn ventje weg toen biebie toegegeven had dat die griep me toch in zijn grijphanden had omdat ik niet meteen aan de signalen van mijn vege lijf had toegegeven. Daarom ben ik nu inschikkelijk tegenover mijn lichaam. Luister!

Gaan slapen.
Mijn lichaam: Het is middernacht. Zou je niet gaan slapen?
Biebie: Naah! Ik wil nog surfen en de blogjes lezen .
Mijn lichaam: Ik wil gaan liggen. Ik ben moe.
Biebie: Hoe kun jij moe zijn. Je hebt niks gedaan vandaag.
Mijn lichaam: Dat denk jij! Je hebt  gekookt, je hebt de lakens ververst en je hebt de was gedaan. Ik ben echt aan rust toe!
Biebie: Ok, Ok! Ik ben al weg, zaag!

Opstaan
Biebie: ’t Is al licht buiten.
Mijn lichaam: So what!
Biebie: Dan is het tijd om op te staan.
Mijn lichaam: Ik wil nog een uur blijven liggen.
Biebie: Waarom?
Mijn lichaam: Omdat ik nog niet uitgerust ben, tiens!
Biebie: Ik moet gaan strijken
Mijn Lichaam: Dat kan je deze namiddag ook.
Biebie: ’t Is al goed, lui ding. Ik zal me nog eens omdraaien.

De strijk.
Biebie: Ik moet strijken.
Mijn lichaam: Ik heb geen goesting.
Biebie: Ja maar, er staat wel een hele mand strijk, hè.
Mijn lichaam: Er hangen nog kleren genoeg in de kast om aan te trekken.
Biebie: Dat is waar.
Mijn lichaam: Waarom zou je dan strijken? Ga voor je computer zitten. Dan word ik tenminste niet moe.
Biebie: Ja zeg, wanneer heb jij terug goesting om te werken?
Mijn lichaam: Morgen misschien, maar vandaag zeker niet.

De boodschappen.
Biebie: Ik moet boodschappen doen.
Mijn lichaam: Dat zou ik niet doen als ik jou was. Je griep is nog niet helemaal voorbij.
Biebie: Jij weet wel mijn zwakste punten te bespelen, hè.
Mijn lichaam: We are one, darling!
Biebie: Maar wat moeten we dan eten?
Mijn lichaam: Wat?! Je hebt verdorie een volle diepvriezer!
Biebie: (zucht) Je wint… weeral. Maar morgen, dans jij naar mijn pijpen. Capice!
Mijn lichaam: Morgen ben jij helemaal van je griep en bronchitis vanaf. Dan sta ik weer helemaal ter beschikking, my lady.

Laten we ons al inenten tegen de griep of wachten we nog wat?
We hadden het er vorige week nog over.
“ Maar de winter moet nog beginnen, dus te vroeg inenten heeft ook geen zin”, was mijn commentaar. Dus lieten we de inentingsplannen nog even in de vrieskast?
Uitgerekend nu krijg ik toch wel een aanval van dat vervelend ding zeker?
Ik ging even googelen over het woord griep en vond het volgende:
 Het Nederlands heeft griep in de achttiende eeuw ontleend aan het Frans, maar van oorsprong is het afkomstig uit een Germaanse taal. Griep hoort bij het werkwoord grijpen: het is de ziekte die mensen plotseling grijpt.
Hewel, die griep heeft mij ook zomaar gegrepen. Normaal ontsnap ik de dans en is mijn wederhelft de eerste die zich laat inpakken door die beestjes maar nu brak ik met de traditie. Nu denk je zo gezond te leven: veel verse groenten en fruit, veel vis, scharrelvlees, veel beweging en veel buitenlucht. En toch weet de griep je te vinden. Hij vloert me uitgerekend op het moment dat we ons klaarmaken om er even tussenuit te gaan.
Je hebt koorts, er lopen koude rillingen over je rug, je voelt je plots ziek met hoofdpijn, spier- en gewrichtspijn, een rauwe keel, droge hoest, ...Het beste tegen de griep is rust. Sommigen willen uitgerekend dan bepamperd worden, anderen liggen zielig te turen naar het plafond en verdrinken haast in zelfmedelijden. Ikzelf ben op zo’n moment graag gerust gelaten.( dus liefst geen callcenter op dat moment!!).  Laat mij maar doen ik zal wel op tijd en stond mijn drankje of aspirientje nemen.
Sommigen hadden dat blijkbaar uit mijn vorig logje begrepen en het is ontroerend hoe jullie me " sparen" of zat mijn logje er voor iets tussen?
Ik ben niet altijd zo " kort van stof " hoor, voor jullie maak ik wel een uitzondering.
Intussen gaat het al wat beter ( onkruid vergaat niet, zei ons ma altijd!!) Nog een paar dagen rustig aan en dan maar hopen dat ik het voor de rest van de herfst en winter gehad heb!


PS. Even ter info. Het onderzoek dinsdag van kleindochterje leverde toch iets positiefs op? De gips werd even weggehaald en het knietje was al een stuk ontzwollen . Dus de antibiotica slaat aan. Er werd terug bloed getrokken en de gips terug aangedaan voor nog zo'n 14 dagen, de duur van de antibioticakuur! Dan volgt er weer een scan en dan maar hopen dat het euvel genezen is! Morgen wordt oma 2 geopereerd. We duimen!!

Op de meest idiote tijden word je soms gebeld. Ik krijg al de " wubben" alleen al van de manier hoe die bellers beginnen met de opening van hun gesprek. Negen van de tien keer heb je geen idee waar ze het over hebben. Soms lijkt het wel of ze in een andere taal aan het praten zijn.
Gelukkig ben ik een optimistische tante en zie gauw ergens de humor van in. Maar af en toe kan ik ineens genoeg hebben van al dat gebel. Als ik in zo’n stemming ben, heb ik zin om het die lui  moeilijk te maken.
Eén van die call-mensen vroeg mij onlangs of ik de kostwinner was, zo niet of het mogelijk was de andere partij aan de lijn te krijgen.
Dat was voldoende om een duiveltje in mij te laten rinkelen.
”Hoezo kostwinner” ? vroeg ik .
Even werd het stil aan de andere kant, want je kunt er vergif op innemen, dat dit antwoord niet werd verwacht. Dit stond natuurlijk niet op hun lijstje.
Ik zei nog steeds niets. Weer een oorverdovende stilte. En ja hoor, natuurlijk komt er een onbenullig antwoord als:
” Ik bedoel iemand in uw huishouding die het meeste geld binnen brengt”.
Ik weer:
 ”Waarom denk je dat ik een huishouding heb ,dat er iemand anders bij mij over de vloer komt die geld in het laatje brengt?”
Weer even een pauze en dan gooide ze de boel er maar bij neer. Met dit soort gesprekken kunnen ze niets mee. En dat was mijn bedoeling, ik heb hen niet  gevraagd mij op te bellen!

Waar ik ook de pest aan heb, zijn die belletjes waar ze me vragen of ze even gebruik mogen maken van mijn tijd zoals vandaag.
Ik vind het een ergerlijke vraag. Hoe kun je nu van iemand de tijd afnemen?

Ik gaf geen antwoord en zei alleen, ”hum hum!” en ja hoor dat scheen een aansporing te zijn om mij er van te overtuigen dat ik van hun aanbod moest profiteren. En dan kreeg ik te horen  dat vele euro’s per jaar naar mij toekomen als ik met hen in zee ga.
Wat blijkt nu volgens die dame? De stroomrekening kan drastisch naar beneden gaan.!!
Zozo, wat gaat die mij nu vertellen!
Daar ging ik eens goed voor zitten en vroeg natuurlijk voor welke leverancier zij belde?
Bingo, van de concurrent.!!
”Hoeveel scheelt dat dan per maand,” vroeg ik heel sullig.
Dit was schijnbaar geen moeilijke vraag want het antwoord was simpel.
"Het ligt er aan hoeveel  elektriciteit je verbruikt".
Ja, en in deze tijd van recessie moeten we toch allemaal op de kleintjes letten toch?
Daar volgde nog een hele boterham die mij niet echt interesseerde tot ik het opeens voor " gehoord" hield en zei:
 ”Het heeft geen zin om hier nog verder op in te gaan, je bent niet overtuigend genoeg met je verhaaltje. Lees je dit soms van je monitor af?
Tuut, tuut, tuut.
 Had zij toch nog van mij gewonnen?
Ik weet wel die dame doet ook maar haar job, maar het was niet bepaald mijn dag vandaag. Ik ben opgestaan met een zweempje griep in mijn corpus en dan wil ik gerust gelaten worden!!

Een jong blondje is op vakantie in het verre Louisiana. Ze wil graag een paar authentieke krokodillenschoenen kopen. Ze is echter verbolgen over de hoge prijzen die de plaatselijke handelaars durven te vragen. Na een ruzie met een winkelier, die maar niets van zijn prijs wil afdoen, barst ze in woede uit:
"Als het zo zit ga ik me er zelf een vangen! Zo geraak ik tenminste aan een paar schoenen tegen een redelijke prijs!".
"Ik zal je niet tegenhouden", zegt de winkelier, "veel geluk, misschien vang je wel een grote!"

Het kwade blondje keert hem vastberaden de rug toe en vertrekt naar het moerasland om te jagen. Wat later die dag, als hij naar huis rijdt, ziet de handelaar het blondje tot aan haar middel in het water staan. In haar handen houdt ze een groot jachtgeweer. Net op dat moment ziet hij een grote krokodil van wel 4 meter in haar richting zwemmen. Het blondje legt aan en vermoordt het beest. Met heel wat moeite trekt ze het gedrocht op het droge. Daar lijken nog een hele serie krokodillen te liggen. De handelaar gelooft zijn eigen ogen niet. Plots begint het blondje gefrustreerd te roepen:
" G....., weer eentje zonder schoenen!"

Soms komen mensen zomaar in je leven gewandeld. Je hebt kinderen, die trouwen en brengen nieuwe familie mee en als het klikt dan worden die ook jouw familie, meer nog het worden jouw vrienden. Je plant samenkomsten, je feest en je trekt er samen op uit. Je gaat zelfs samen turnen, moedigt mekaar aan, draagt mekaars vreugden en verdriet, tegenslagen en meevallertjes. Je voelt je goed bij elkaar tot opeens een stille moordenaar zich in jullie relatie binnendringt. Je hebt nog gepraat op de dag " Kom op tegen kanker" omdat die andere bloemen verkocht. Ironie van het lot een paar dagen later krijg je te horen dat dit onding juist die persoon uitkiest om te woekeren! Alle plannen die in de wacht stonden worden in de ijskast gezet. En het wordt nog erger, nieuwe onderzoeken brengen uitzaaiingen aan het licht. Een noodzakelijke en ingrijpende operatie dringt zich op, chemo wordt een must en je blijft ontredderd achter. Hoe pak je dat aan? Welke woorden zijn zinvol?
Wat zeg je tegen die persoon die zich zomaar ineens persoonlijk aangevallen voelt en in een verlangen naar een gevoel voor eerlijkheid uitroept: "Het is niet eerlijk! Kanker overviel me toen ik even de andere kant opkeek. Het leven is onrechtvaardig!”
Hoe help je haar om haar ogen van de "grote K" af te houden en om haar scherp te stellen op de kracht van de letter "M" -- mensen die om haar geven en er steeds voor haar willen zijn?
Jouw eigen plannen worden in de war gestuurd.. gaan ze door, stel je ze uit?
Dat laatste hebbedingetje waar je zo naar uitkeek, verbleekt bij wat nu gebeurt. Je relativeert de dingen, het leven,de waarden .
Het is de zoveelste confrontatie met het leven in een korte tijd.
Je trekt je op aan wie dicht bij jou staat  en aan je vrienden .Je zoekt woorden van aanmoediging maar blijft steken bij de onmacht tegenover dat ene verwoestende woord.
En dan ga je naar je maandelijkse vrienden, je verwarmt je aan die gemeende knuffels, je luistert naar wat die andere triestig, onrustig of bezorgd maakt. Je lacht samen bij een scherts of een ironische sneer maar je voelt je er thuis, je vergeet even wat je daarnet nog zo ongerust maakte, je trekt je op aan die zo spontaan gegeven warmte en je beseft dat het leven zo kort is en dat naar mate de levensdagen voorbij schuiven enkel die menselijke warmte datgene is wat je nodig hebt.
En dan denk je terug aan die ene persoon die nu vertwijfeld aan de zijkant van haar levensweg staat en je hoopt dat je vriendschap en meevoelen één van de strohalmen is waaraan ze zich kan rechthouden.

Ze ( Paz en Bojako) hadden vorig jaar al beloofd om mij eens mee te nemen naar de Koekenstad omdat ik er nog maar zo weinig van ken. Maar je weet hoe dat gaat, er komt altijd iets tussen of het weer zit echt niet mee of de agenda's kloppen niet . Maar we hadden eindelijk een datum vastgepind, weer of geen weer.
Gisteren stond dan die stadsverkenning op het menu.

Ik geef hier een "kort" verslag van onze dag . Ons Pazke heeft er echt werk van gemaakt!
 
De bedoeling was om Antwerpen te verkennen binnen de grenzen van het oude Antwerpen.

En dan beginnen we natuurlijk bij de grote markt met zijn Stadhuis.
Een indrukwekkend gebouw
 


Het stadhuis op de Grote Markt in Antwerpen is een vroeg renaissancegebouw, ontworpen door de architect Cornelis Floris De Vriendt. Het is gebouwd tussen 1561 en 1564. Het stadhuis is overwegend gebouwd in de renaissance-bouwstijl. In deze middelste sectie zijn 3 wapenschilden verwerkt. Boven de drie wapenschilden is er een nis met een Mariabeeldje. Dit heeft er echter niet altijd gestaan. Oorspronkelijk stond er een Brabobeeldje, maar door de contra-reformatie werd dit vervangen door een meer Christelijk Mariabeeld.

Van daar hadden we een prachtig zicht op de OLV kathedraal.
De Olv kathedraal is de trots van de Antwerpenaar en de grootste gotische kerk van de Nederlanden. Ze werd in 1521 voltooid, na zowat 170 jaar bouwen.


Rechts van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal zien we bouwmeester Appelmans, met het plan van de toren op de knie en hij geeft onderrichtingen aan de steenkappers


Wat hebben we nog gezien?

Geen bezoek aan Antwerpen zonder even door  de Vlaaikensgang te kuieren, een wirwar van steegjes in het oude centrum. Het lijkt wel alsof de tijd is blijven stilstaan. De gang is ontstaan in 1591 en was de woonplaats van de schoenmakers. Een idyllisch plekje midden in de stad!

 


Natuurlijk was het Steen ook één van de bezienswaardigheden
Het Steen is een deel van een voormalige ringwalburg aan de rechter Schelde-oever in de stad Antwerpen. Het Steen, het oudste gebouw van Antwerpen, werd gebouwd tussen 1200 en 1225 en werd destijds Antwerpse burcht genoemd. Rond 1520, ten tijde van Karel V, werd de burcht grondig verbouwd en noemde men het voortaan " 's-Heeren Steen ". Het gebouw werd tot 1827 als gevangenis gebruikt, wat het in ieder geval al sinds 1303 geweest was. Het overgrote deel van de burcht werd in de 19e eeuw afgebroken bij het rechttrekken van de kades en het verbreden van de Schelde. Het overgebleven gebouw kreeg de benaming "Het Steen".




In de buurt lag ook " Het vleeshuis"
In de middeleeuwen ontstonden er verkoopsgebouwen voor verkopers om hen  de mogelijkheid te geven op een overdekte plaats handel te drijven. Het Vleeshuis werd in 1250 gebouwd nabij de burcht van Antwerpen (Het Steen) specifiek om er geslachte dieren te verkopen.



Natuurlijk moesten we ook even langs , De Lange Wapper een reus die, volgens de legende, de straten van Antwerpen onveilig maakte.

Het laatste gebouw dat we bezochten was De Wolsack.



De naam "Wolsack" duikt voor het eerst rond 1400 op. Wellicht ging het in eerste instantie om een steegje naar de Engelse wolmagazijnen, want "zak" of "sack" wil zeggen "doodlopende straat".

Achter het voorste gebouw bevindt zich een ander gebouw(tje) met naar het schijnt een geweldige plafondversiering. Maar jammer heb ik daar geen foto van want die versiering werd afgehaald om te restaureren..




De beurs



De 19e eeuwse gevels langs de straat laten niet vermoeden dat daarachter een 16e eeuws pand door Domien de Waghemakere zit, met een sfeervolle binnenkoer. De gevels in 16e eeuwse bak- en zandsteen geven het geheel een rustige uitstraling. Er is een zuilengalerij. Alleen is dit pand aan een grondige onderhoudsbeurt toe en leek die eerder verwaarloosd.

 En wat heb ik gisteren nog geleerd?

Ten eerste: Dat het Antwerpse gezegde " Godjumenas" zijn oorsprong vindt in de middeleeuwen . In een nis boven de ingangspoort van het Steen stond een wijdbeens beeldje van " de god Semini".



Oorspronkelijk stond die god afgebeeld met een lange ,rechtopstaande penis als symbool van de vruchtbaarheid. Maar in de 17e eeuw vonden de Jezuïeten dat niet kunnen en hebben de penis afgehakt. Je zou al voor minder " godjumenassen"!!

Ten tweede: Het woord " kabardoesjke"  komt uit de Napoleontische tijd, toen de cabarets genummerd werden als waardebepaling, hoe hoger nummer, hoe bedenkelijker het etablissement. Nummer 1 was de top maar bij "cabaret douze" moest je je al niet teveel meer voorstellen. Het was een oord van plezier, van mooie vrouwen, gezellige muziek van s'avonds laat tot in de vroege uurtjes vandaar ....

Ten derde: Het sappige Antwerpse woord " pagadder" voor een kleine. Waar komt het vandaan?
Het is afgeleid van het Spaanse woord "pagadores" dwz betaalmeester. In Antwerpen in de buurt van de kaaien staat de pagaddertoren.
 Dat is een uitkijktoren die in de Spaanse tijd door de reders gebruikt werd om te zien of de schepen die onder hun vlag voeren eraan kwamen. In die uitkijktorens stonden "kleine " mensen die omwille van hun gestalte niet in aanmerking kwamen om te gaan vechten . Zij werden daarvoor door de pagadores betaald vandaar dat men een kind een " pagadder " noemt.

Er was natuurlijk nog veel meer maar ik zei toch in het begin :" Ik hou het kort"!!
Eventjes voelde ik mij heel eigen met de Antwerpenaren in het groepje maar als ik zeg dat de dag " Heel Goed" was dan zal een plagerijtje mij wel op mijn roots wijzen!

Conclusie van dit stadsbezoek?
Een heel leerzame dag . Bedankt Paz.

Hoe vaak is dat refreintje van Charles Aznavour gisteren niet door mijn hoofd gegaan ..
" Elle avait un joli nom mon guide..." en nog veel meer dan dat want ons Pazke heeft een prima rondleiding gegeven. We waren met zijn vier om al die kennis op te nemen . Een professional zou het niet verbeterd hebben.