Qua lijstjes zitten we weer goed deze dagen. Tussen kerst -en nieuwjaarsdag wordt alles en iedereen weer in klassementen gegoten. Kranten, weekbladen, websites , radio en Tv quoteren de wereld en zijn bewoners weer tegen een meedogenloos tempo tussen 1 en 10 zelfs top 1000! We hebben de man van het jaar, de vrouw van het jaar, het meest opvallende overlijden van het jaar, de hond van het jaar, de beste schuimwijn van het jaar, de beste tweet van het jaar, de meest beluisterde hit van het jaar, de opvallendste royal van het jaar … je kan het zo gek niet bedenken of het belandt in zo’n rangschikking !
Ik kan er geen klassement opplakken maar ik kreeg het voorbije jaar massaal berichten in mijn mailbox die zeker ook in een top dertig thuishoren! Zie maar:
- Mijn spaarpot zal serieus aangedikt zijn als ik die 15.000 dollar zal ontvangen van Bill Gates en Microsoft, omdat ik mee heb gedaan aan hun speciaal email programma. - Of ook van die oude bankbediende van Nigeria die 7.000.0000 dollar wil delen met me, omdat er een naamgenoot van me plots is overleden daar in een auto-ongeval. - Ik hoef me ook geen zorgen meer te maken over mijn verloren zieltje, want 363.214 engeltjes zorgen nu al voor me. - Ik heb ook geleerd dat mijn gebeden alleen verhoord zullen worden als ik mijn e-mails doorstuur naar 7 vrienden en een wens doe binnen 5 minuten. - Ik drink ook geen Coca-Cola meer omdat dit geldstukken kan oplossen en harde WC-vlekken verwijdert. - Ik kan ook geen pompstation binnenrijden zonder een vriend mee te nemen die een oogje in het zeil houdt, zodat er geen seriemoordenaar op mijn achterbank kruipt, wanneer ik aan het tanken ben.
- Ik kan ook geen winkelcentra meer binnengaan, want met die gratis proevertjes kunnen ze me drogeren en bestelen. - Ik neem ook geen telefoons meer op, want iemand zal vragen om #198# in te toetsen, met als gevolg een gepeperde factuur met telefoons naar Jamaica, Oeganda, Singapore en Oezbekistan erop vermeld.
- Als ik een bepaalde mail niet doorstuur naar 144.000 vrienden in de volgende 10 minuten, zal een grote vogel op mijn kop landen, met een acuut diarreeprobleem en zullen alle strontvliegen van de dichtsbijzijnde varkenshouderij op mijn rug komen te zitten.
En als top of the bill wist men mij herhaaldelijk te vertellen dat een Zuid-Amerikaanse geleerde, na lang onderzoek, ontdekt heeft dat mensen met een laag IQ, die niet genoeg seks hebben, altijd hun mails lezen terwijl ze de muis van hun PC blijven vasthouden.... Je moet je muis nu niet loslaten ...........het is toch al te laat....
Het is stilaan het moment van overpeinzingen over het voorbije jaar. Bekijk je een internetpagina, dan vliegen de polls je rond de oren met vragen als: “Wat heeft je het meeste aangegrepen in 2012” en "Wie heeft het meeste indruk op je gemaakt?”.
Ik moet al diep in mijn geheugen tasten om de bijna afgelopen 365 dagen op een rijtje te krijgen. Soms maken ze het me iets makkelijker door er een vragenlijst met foto’s van te maken. Zicht scherpt het geheugen altijd aan.
Ik scroll in de lijstjes, schuim de vragen af. Ik kan het niet laten regelmatig een grote zucht te laten ontsnappen: is dit allemaal gedurende één jaar gebeurd? Waarom lijkt een jaar altijd in een oogwenk voorbij, behalve wanneer je een overzicht bekijkt? Waarom lijken de 12 maanden volgepropt met ellende en slecht nieuws? Is er niets leuks gebeurd dan?
Ik hoor mezelf de vraag stellen en de radertjes in mijn hoofd gaan onmiddellijk werken, het lichtje springt direct aan: “Toch wel!”
Naast dat ene grote verlies van een lieve vriendin, dat voor altijd met 2012 zal verbonden blijven, kan ik meteen een bladzijde voltypen met gebeurtenissen die me deden glimlachen, schateren, huilen van ontroering en springen van plezier. Alleen haalde geen enkele van die zaken blijkbaar een vragenlijst.
Soms zijn we geneigd alleen nog het minder goede te zien en te onthouden.
Toch is het vreemd hoe je in je persoonlijke leven een beslissing neemt, waarvan je weet dat je er beter van wordt, maar je jezelf toch na een aantal maanden probeert te overtuigen: Het was allemaal zo slecht toch niet? Je geheugen lijkt alleen de goede dingen op te slaan, de rest wordt gewist. Nadat ik de lijsten van oude gebeurtenissen doorbladerd heb, krijg ik een witte lijst gepresenteerd. Die zou ik moeten opvullen met goede voornemens, alsof ik een betere versie van mezelf moet maken. Niet dat zoiets onmogelijk is na al die jaren zit het al stilaan vastgeroest! Er is altijd nog ruimte voor verbetering, maar ik vind alleen dat ik dat niet moet "oplijsten"!!!. Maar aangezien ze er toch naar vragen geef ik het door:
- Ik beloof evenveel chocolade te eten als vorig jaar (Meer kan echt niet, geloof me dan speelt mijn gal op). - Mijn "Geuze met", zal ik niet meer koud laten worden in de ijskast, maar direct opdrinken. - Ik zal bij de handtas waarop ik op slag verliefd word, het prijskaartje niet bekijken en het ding gewoon kopen. - Daardoor zal ik nieuwe kleren nodig hebben, die bij de handtas passen, zodat de kleerkast te klein wordt en ik een grotere moet aanschaffen. - Zo zal ik in mijn eentje de economie aangezwengeld hebben en staat er iets goeds in de eindejaarspoll van 2013.
Is daar dan geen betere ik uit voortgekomen, ze zal dan toch in een nieuwe outfit steken, wat hier ook nog eens zwart op wit genoteerd staat. Als dat geen voornemens zijn om u tegen te zeggen!
Vandaag is het " onnozele kinderdag" en dan wordt er door de kerk het feest van de onnozele kinderen gevierd. Het is de herdenking van de moord op alle jongetjes onder de 2 jaar in Bethlehem op bevel van Herodes. Deze laatste hoorde van de wijzen uit het Oosten dat er in Bethlehem een nieuwe koning was geboren. Hij vreesde dat dit het einde van zijn macht zou betekenen en beval alle jongetjes onder de twee jaar in Bethlehem en omstreken te vermoorden. Hij hoopte zo ook Jezus, de nieuwe koning, uit de weg te ruimen, maar deze opzet is niet geslaagd. Dit is dus het gruwelijke vervolgverhaal na het lieflijke Kerstverhaal.
En juist omdat het onnozel kinderdag is, mag het eens iets anders zijn of niet?
Fantaseren kan heerlijk zijn en het kan ook zonder een glaasje teveel op zo in de aard van:
Misschien, als ik eventjes niet kijk, dan…
… draaien de wijzers van de klok in tegengestelde richting en winnen we terug tijd.
… praten de muren met elkaar en verneem ik iets heel speciaals.
... dansen de zetels rond de tafel en dat is eens een variant op dansende oma's op tafel.
… zingt de radio een liedje voor zichzelf en dat zal altijd beter klinken dan mijn gekweel.
… zoeken de spiegels nieuwe evenbeelden en verschieten ze minder.
… loert het raam stiekem naar binnen bij de overburen, goed om kookideetjes op te doen.
… zweeft het bed alleen naar dromenland, is altijd beter dan zweven op een bezemsteel.
… fluisteren boeken verhalen naar elkaar, goed voor de inspiratie.
… knipoogt de televisie naar de eigen beelden op de buis, als dat eens kon als afwisseling voor het geweld op de buis.
… dansen de glazen met de borden in de kast, hoewel ...voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast of niet?
… tilt het dak zichzelf eventjes omhoog, daar heb je zelfs niet altijd fantasie voor nodig!
… schuddebuikt de koelkast het eten door elkaar, ook geen aanrader.
… kruipt het licht onder deurkieren naar de tuin, al is daar momenteel niet veel meer te zien.
… zwiept het wasgoed zichzelf droog aan de draad tenzij het er als grillige bevroren spoken bijhangt en dat bespaart weeral wat energie..
Misschien beeld ik het me allemaal maar in....maar toch …
Pfffw. Het is weer voorbij, we kunnen weer beginnen aftellen.
Nog 365 dagen ( of intussen maar 363meer) dan is het opnieuw Kerstmis.
Een mens steekt daar al bij al behoorlijk wat tijd in voor de voorbereidingen: cadeautjes bedenken en kopen, menu samenstellen, huis in orde krijgen (opruimen, schoonmaken), boodschappen doen, koken, … en het is in een zucht voorbij. Daarna kan je weer van voren af aan herbeginnen: het slagveld opruimen, afwassen (gelukkig is ooit zoiets als een vaatwasmachine uitgevonden), meubels weer herschikken, huis opnieuw proper maken, … en niet te vergeten, een oplossing vinden voor het teveel aan eten dat – alweer – over is. Maar dat verdwijnt allemaal in het niets bij het allerbelangrijkste: nog eens met de voltallige familie samen zijn....
Dat intussen alles weer zijn "gewone gang" gaat, mochten we gisteren ervaren. Ik stond juist op het punt om boodschappen te doen en langs de apotheek hier in de buurt te gaan toen we een oproep kregen van de B.I.N ( Buurt informatie netwerken) om uit te kijken naar een auto waarin vermoedelijk de overvallers zaten van onze plaatselijke apotheek. Dat was even slikken want had ik geen telefoontje gekregen van een vriendin dan was ik waarschijnlijk ook in de zaak geweest! Ik heb dan maar eens vriendelijk geknikt naar de politie agenten die de toegang naar de apotheek blokkeerden.. Het zal je maar overkomen! Maar ach, het is ijdele hoop zeker dat overvallen in 2013 niet meer zullen gebeuren?
Onlangs werd onze zoon 40 en vandaag wordt onze dochter 38 ! Dat lokte bij mij de reactie uit .. "waar is de tijd en wat worden we oud!"
En om mezelf te troosten om die vervlogen jaren vraag ik: "Mag ik voor één keer stoefen?" Eigen lof stinkt, maar goed, je haalt er dan maar alvast een luchtverfrissertje bij.
Laat me eens denken, wat kan ik goed?
Ik hoop dat ik een goede mama ben. Ik zeur zoals iedere mama wel eens op haar kinderen/ kleinkinderen, maar ik zie ze ongelofelijk graag en ben heel fier op hen.
Koken lukt ook wel , ik slaag er toch in om voor ons bendeke goede maaltijden te verzinnen Ik kan goed organiseren als ik er moeite voor doe
en multitasken lukt ook wel zoals tv kijken en e-mails lezen, strijken en voetbal zien op TV....telt dat ook?
Ben ik tevreden over mezelf? Meestal wel ja. Soms ook niet. Maar of dat dan altijd met dingen te maken heeft die ik zelf kan veranderen? Meestal niet. Dus heeft het geen zin om daarbij stil te staan. Natuurlijk lag het voor de hand dat ik hier zou komen verkondigen dat ik oprecht fier ben op mijn kinderen/kleinkinderen. Het zou maar erg zijn, hé moest dat niet zo zijn.
Echt in iets uitblinken doe ik niet, ik ben geen virtuoos, geen rekenwonder en met het ouder worden, wordt mijn grijze massa er niet beter op!.
Ik heb veel goede ideeën in mijn hoofd maar uitwerken is niet altijd mijn afdeling.
Maar ik zou een geweldige uitvinder zijn moest ik een heel team van handige Harry’s ter beschikking gehad hebben. haha
Ik geloof in het lot, de voorbestemming maar eigenlijk kan niets van dat alles tippen aan de fierheid die ik voel voor mijn kinderen.
Onrechtstreeks maken zij mij fier op mijzelf. .
Ik krijg ook vaak complimenten van mijn kinderen zelf.
Dat ik er nog goed uitzie en ze altijd op mij kunnen rekenen, dat ik zo lekker kan koken dat ik de allerliefste oma van de hele wereld ben.
Nu weet u in passant ook dat ik enkel kinderen en kleinkinderen heb om mijn ego te strelen.
Wie gaat het anders doen?
Bon, genoeg "gestoefd" voor vandaag. Ik denk dat dit wel zal volstaan! Waarom ik het dan deed? Ik wilde me vandaag gewoon niet te oud voelen bij die 38 j van dochter lief!! Proficiat dochtertje! Vanavond zullen we dat uitgebreid vieren!
Alweer bijna Kerstmis! Daar staat hij weer, onze kerstboom met alles erop en eraan. Tierlantijntjes, lichtjes, ballen en sterren, gewoon alles inbegrepen. Niet dat ik zo fanatiek kerstgezind ben maar de sfeer rond die periode spreekt me wel aan en - 't moet gezegd - als ik er dan toch aan meedoe, wil ik het ook goed doen. En dat is het nu net, op een kerstboom hoort een "piek", de kroon op het werk, de illusie dat de ster van Bethlehem boven de huiskamer hangt, de kers op de taart, zeg maar. En die ster liet ik door het " haasten" vallen... 't Is waarschijnlijk geen mode meer, want het was even zoeken naar zo'n ster in de winkels!
En dan dwalen mijn gedachten ( alweer) af naar mijn kindertijd en de tijd toen onze kinderen nog klein waren, toen de kerstboom nog geen reden tot stress was, toen het niet gaf dat hij er lelijk uitzag, als hij maar schitterde. De ballen waren toen niet aangepast aan "het interieur" en ook niet aan de kersttafel die straks weer voor stress zal zorgen en hij was ook niet aangepast aan de laatste modetrends wat betreft kerstversiering. Neen, hij was een allegaartje van kleuren en dan denk ik ook aan die "watte" die op het kerststalletje dienst moest doen als sneeuw en die in de fik vloog door een verdwaald vonkje van een vuurstokje. Er ligt nu weer "watte" op de kerststal, niet dezelfde stal als toen ik klein was. Neen één uit Afrika, handgesneden, met een Kindje Jezus , Jozef en Maria- allen met een Afrikaanse look- die elk langs één kant van de kribbe staan en met ook nog de os en de ezel om het kleintje warm te houden en buiten het stalletje langs de ene kant de herders met hun schapen, langs de andere kant de drie koningen met hun wierook en mirre. In mijn zoektocht naar een piek, viel het me ineens op dat kerststalletjes ook niet meer echt "in" zijn.
Geen Jozefkes en Maria's meer met Kerstmis. Tsja... de tijd dat de mama's nog het kerstverhaal aan hun kleintjes vertelden, is ook al passé! Hoe zou dat komen? Niet dat ik zo'n aanhanger ben van dat nostalgisch verhaal, maar het schiep sfeer. Is het nu niet allemaal veel te veel commercie geworden?
Samen aan tafel zitten met onze kinderen en kleinkinderen, ongelofelijk fier zijn op hen, beseffen wat een mooi gezin we hebben, voor elk een cadeautje hebben, de gordijnen sluiten, een paar kaarsjes doen branden en mij er niets van aantrekken dat de kerstboom er dit jaar eigenlijk een beetje scheef bij staat, dat zijn mijn plannen voor 24 december, met of zonder piek in die haast echt lijkende Kerstboom! Alvast op voorhand een fijne en prettige Kerst aan iedere bezoeker die hier misschien niet meer geraakt voor de grote dag!
Ons zorgenkindje blijft maar ziek en de juiste diagnose is nog niet gesteld. Oma heeft dus de handen vol zodat van blogbezoekjes niet veel in huis komt en ik 's avonds bekaf ben. Maar ik haal mijn " schade" wel in als ik de 21ste overleef!
Maar voor het geval het morgen fout loopt, snel nog even wat tips ...
Houd je ogen op de sterren gericht en je voeten stevig op de grond.(Theodore Roosevelt)
• Een vriend is iemand die ook naar je toekomt als hij geen problemen heeft.(Kin Hubbard)
• Wie klaagt over zijn oude dag moet eens aan het alternatief denken.
• Ik maak geen fouten. Ik beperk mij tot blunders.
• Computers: de meeste fouten zitten tussen het toetsenbord en de stoel.
Gewone wijsheden voor the day before!!
• Fijn zei de zon en ze was in de wolken.
• Als je een volmaakt nutteloze middag kunt doorbrengen op een volmaakt nutteloze manier, heb je geleerd te leven. (Lin Yutang). • Soms daagt het leven je uit voor iets waar je zelf nog niet voor zou kiezen. • Het woord toeval bestaat slechts omdat onze hersenen te klein zijn om alle samenhangen te begrijpen. (Dick Hillenius)
• Als er geen uitweg is, dan is er altijd nog een weg doorheen. (Eckhart Tolle)
Met een kleindochtertje dat hier al 3 dagen uitziekt even snel de druivelaar lenen.
Een koppel vierde zijn 40ste huwelijksverjaardag. Een journalist wou weten hoe het kwam dat ze nog steeds zo'n vredevolle liefde uitstraalden en zo gelukkig leken. - Wel zei de man, dat gaat terug tot onze huwelijksreis toen we door de Grand Canyon trokken op de rug van een ezel.We waren nog niet zo ver gevorderd toen mijn vrouw haar ezel struikelden waarop ze heel rustig zei:" Eerste keer". Ze trok de ezel recht en we vervolgden onze weg. Iets verder struikelde de ezel opnieuw. Even kalm als daarvoor zei mijn vrouw: " Tweede keer". We reisden verder. We waren nog geen halve mijl opgeschoten toen de ezel voor de derde keer struikelde. Toen trok mijn vrouw; nog steeds even kalm, een revolver uit haar rugzak en schoot de ezel dood waarop ik mij kwaad maakte en haar toeschreeuwde wat ik dacht van de manier waarop ze het dier behandelde! Ze keek me recht in de ogen en antwoordde op kalme toon:" Eerste keer"! Sinds die dag hebben we nooit meer ruzie gemaakt. Moraal van het verhaal... onderschat vrouwen nooit !
Naar het einde van het jaar toe zet een mens de dingen soms eens naast elkaar en kan dan tot rare vaststellingen komen...
De geur van sinaasappels vs de geur van vanille. Etensgeluiden vs iemand die met smaak kan genieten van de maaltijd Aan tafel blijven zitten als het bord leeg is vs gezellig napraten na het eten. Te laat komen vs netjes op tijd ergens geraken.
Het getik van een uurwerk vs het uurwerk altijd willen dragen. Iemand die zit te wiebelen met zijn benen vs dansen Te luide muziek in de woonkamer vs de radio die constant aanstaat.
Teveel kleuren door elkaar vs een wit interieur met talrijke kleuraccenten. Deuren die dichtgegooid worden vs schuifdeuren.
Slurpen vs rietjes in een drankje.
Te rijp fruit vs aardbeien die erg rijp zijn.
Mensen die door elkaar praten vs een bende vrienden bij elkaar.
Halskettingen vs sjaals.
Kleedhokjes in het zwembad vs baantjes trekken.
Mensen die roepen vs gillen van plezier. Fluiten en neuriën vs mensen die meezingen met een liedje.
Hekel vs liefde.
Kerstmarkt
koud
en veel volk, veel te veel volk,
bijna géén parking te vinden en volk... niet te doen. Schuifelen door
een echte mensenzee met koude tenen
warm appelsap met kaneel. Kraampjes, kraampjes, kraampjes
met allerlei prulletjes van houten beeldjes tot wollen sokken.
De keuze
kopen of niet? Echte nougat van Mmmmontélimar de geur van warme wijn en van smoutebollen.
Koude vingers
het reuze REUZENrad. Ballonnen,
mensen in alle kleuren en in alle talen
en in alle formaten.
Lichtjes, héél veel lichtjes. Pakjes, kerstgeschenkjes en volk, volk, veel te veel volk
op
de kerstmarkt in Valkenburg.
Jullie hebben het zeker gehoord of gelezen .. dat zinloos geweld in een basisschool in Newtown de Verenigde Staten .... Een doodgewone schooldag tot plots de nachtmerrie begon! Je kan het als het zoveelste bericht klasseren of meevoelen met een dorp dat er de dag na de feiten nog steeds verdwaasd en ontredderd bijligt. In een periode van het jaar waar alles draait rond " peins en vrede" spatten alle dromen van zovelen door de waanzin van die éne enkeling uiteen. Gruwel , ongeloof, angst geen woorden kunnen vertellen wat daar in dat dorp moet leven. Wat bezielt een jonge gast van 20 om zomaar - zonder scrupules - een school binnen te stappen nadat hij zijn moeder reeds had doodgeschoten om dan in één salvo 20 kinderen tussen 5 à 10 j en 7 volwassenen dood te schieten? Juist omdat de meerderheid van de slachtoffers kinderen zijn, raakt het ons zo. 20 jonge kinderen die nog een gans leven voor zich hadden... wat een drama voor die families die nooit meer hun kinderen kunnen vasthouden en zeggen dat ze van hen houden.. wat een leegte in het hart van velen. Die schietpartijen zijn stilaan " zo gewoon" geworden dat we bijna een perfect scenario hebben om de volgende dagen samen te vatten. Eerst gaat men op zoek naar een antwoord op de vraag waarom dit kon gebeuren. Mogelijk krijgt die vraag nooit een antwoord en dan gaat men speculeren over wie, wat en hoe en men zal mogelijke motieven vinden maar op de vraag waarom iemand op een vrijdagmorgen een lagere school binnenstapt en in het wilde weg begint te schieten, dat kan je proberen uit te leggen, maar nooit begrijpen. Velen stellen zich dan ook terecht de vraag: " Waar gaat het in deze wereld naartoe?" Psychologen en anderen zullen wel weer met een mogelijke verklaring van waanzin of frustratie of een ander banaal excuus afkomen maar de vraag is... waarom neemt het massageweld zo toe? Na eerdere zinloze massamoorden is dit toch wel een dieptepunt. Het debat over voor - of tegen wapenbezit zal wel weer hoog oplaaien maar zoals zo vaak overschreeuwd worden door de groep voorstanders van wapenbezit die gesteund door de grondwet die het recht op wapenbezit vastlegde, zich sterk voelen. Intussen zal men weer vergeten dat mensen dood schieten een stuk gemakkelijker is als er wapens in handbereik zijn! Wie denkt dat het bezit van wapens de beste manier is om de onveiligheid te bestrijden, kan niet naast die gebeurtenis kijken .. een stadje waar het altijd veilig had moeten zijn! Maar, na een tijdje zal het wel weer stil worden rond dit debat tot de hele cyclus bij een volgende schietpartij weer kan herbeginnen! Het wordt dringend tijd dat onze wereldleiders die nu allemaal geschokt reageren, snel maatregelen treffen om in de toekomst dergelijke moordpartijen proberen te voorkomen! De vraag is alleen maar of daar voldoende draagvlak en politieke moed voor is?
Nu ik toch bezig ben met herinneringen op te halen....
De decembermaand is de maand bij uitstek om overal kaarsjes aan te steken en zo een romantische sfeer te creëren . Bij al dat kaarslicht gaan mijn gedachten wel eens terug naar mijn tienerjaren en die weekends bij het licht van een .....draagbare radio!
Ik zat nog op kostschool en was enkel om de maand met het weekend thuis. Mijn ouders vonden dat ik op een redelijke tijd naar bed moest en uiteraard vond ik die tijd niet redelijk, maar dat terzijde. Omdat mijn zus 6 jaar ouder is, had ik op die avonden vaak " vrij spel" en dan zette ik soms zachtjes haar transistor radiootje aan. Vanuit mijn warm bed lag ik dan met dat radiootje, met een grote ronde schijf waarop je de zender kon kiezen weg te dromen. Ik schoof mijn kussen naar het speakertje toe en schreef bij het licht van het toestelletje in mijn dagboek want als tiener, met hartverscheurende belevenissen, hield je uiteraard een dagboek bij.
Ondertussen luisterde ik naar Radio Veronica, de echte muziekzender die vanaf het schip op de Noordzee muziek uitstuurde en door de politiek en media: piratenzender werd genoemd. ( Tiens, we hadden het gisteren op de blogbijeenkomst nog over die zender!!) Er was een programma ( ik ben de naam vergeten)
dat laat begon maar de moeite waard was.
Met zwoele stem werden gedichten van luisteraars voorgelezen die deze in hun diepste "liefdes"- wanhoop hadden toegestuurd.
Soms eindigde zo'n gedicht met een gebroken stem, waarna uiteraard de tranen bijna op mijn kussen dropen. Och wat een leed, och wat zielig, het was meer dan een tienerhart kon verdragen en zeker een tienerhart dat onder een streng kostschool regime gevangen zat. Natuurlijk hadden wij ook "papieren" liefdes of van die filmsterren waar je over droomde en die nog noooooooit van jou gehoord hadden. Die gedichten pasten feilloos bij die gevoelens.
Na die tienertijd verdween het programma uit mijn belangstelling en als ik het nog eens een keertje hoorde, dan gingen mijn haren overeind staan van narigheid. Bah, wat een blikkentrommel lyriek maar toen als tiener raakte het mij wel. Ach ja, die tienerjaren, tegenwoordig steevast de pubertijd genoemd, maar ik vind tienerjaren leuker klinken.
De zwijmelende tijd, die zo kort duurt, waar je -als ze goed waren- je leven lang met een glimlach naar terugkijkt met of zonder kaarslicht.
"De tijd van toen…
herinneringen ..." rinkelt dat een belletje?
Als ik ’s morgens in de badkamer duik en daar op een koude winterdag zoals vandaag de heerlijke warmte voel dan gaan mijn gedachten terug naar de tijd toen we als kind beneden kwamen op zo'n koude wintermorgen. Meestal brandde de kachel dan al ” vollen bak” om de ijzige koude te verjagen. Het was ons ma die altijd als eerste beneden kwam en voor warmte zorgde! Dat was elke wintermorgen een hele job. Eerst de as uit de kachelpot schudden en een overvolle asbak buiten dragen. Meestal werd de kachel ’s avonds nog eens volgepropt zodat hij zachtjes kon smeulen om zo tegen de morgen de ergste koude buiten te houden. Maar een zeldzame keer hoorde ik ma sakkeren wanneer de stoof in de nacht “ met het eten in de mond was doodgegaan “ zoals ze zo plastisch kon zeggen. Het was dan een hele job om dat ding weer aan de praat te krijgen voor haar “ bende” nederdaalde. Wij hadden geen badkamer - toch niet toen ik nog kind was - en moesten ons beneden in de keuken wassen. Meestal had ons ma ’s avonds al een emmer water binnen gezet zodat ons een ijskoud wasje bespaard werd … Wat een verschil met de knusse warmte van een badkamer van nu waar warm water op elk moment zo vanzelfsprekend lijkt!
Het zijn niet alleen de warmwaterkruiken of in handdoeken gewikkelde strijkijzers in bed of de prachtige ijsbloemen op de ramen die me doen terugdenken aan toen, ik denk ook nog aan de schapenvellen die bij de ergste koude op het bed lagen. We stonden er niet bij stil maar dat was een echte luxe en logisch dat ons ma er zuinig mee omsprong!
In de school stonden onze natte schoenen rond de roodgebrande potkachels. Het was pas enkele jaren later dat we daar voor het eerst de radiator ontdekten lang voor die thuis geïnstalleerd werd. Op school was in de winter de "melkbedeling" een ramp : bevroren melk in glazen flesjes! Om die te ontdooien, werden ze op die radiators in de klas gezet. Als het dan speeltijd was in de voormiddag, was de melk heel dikwijls nog niet helemaal ontdooid. Gekoeld was die dus wel, maar lekker ? Ma breidde voor ons ook een "lange broek". Die moest dan gedragen worden onder een rokje of een jurkje, het was voor een meisje schandalig die zo te dragen. Als ik nu onze kleinkinderen in wintertenue naar school zie vertrekken dan konden wij daar alleen maar van dromen zelfs al gebruikten we dagelijks de “ benenwagen”!! En toch... we hebben het overleefd, houden er zelfs unieke herinneringen aan over waar onze kinderen nooit van zullen dromen. Wat een rijk verleden …als ik denk aan die warmte binnen 's avonds toen het buiten vroor dat het kraakte, samen met de voeten op de Leuvense stoof ons ma kousen aan het stoppen en wij chocomelk drinkend en met een boek op de schoot of luisterend naar één of ander radioprogramma of bij de muziek van bijna kapotgespeelde LPs... terwijl een lekkere hutsepot stond te pruttelen, of bij de geur van sokken en schoenen die rond de kachel aan het drogen waren en je neus “prikkelde”….…Dat stond voor een thuis, een plek waar je je geborgen voelde en waar samen zitten op een winteravond meer was dan TV kijken in “ splendid isolation”!
Of ik nu terug wil naar die tijd van toen? Neen, ik neem die wel mee als een nostalgische herinnering. Geef me maar het gemak en comfort van vandaag voor dat thuisgevoel zal ik wel proberen te zorgen!
December brengt ook dit jaar de vriesman mee alleen wordt die nu meer buiten gesloten dan vroeger. Toen was het zo dat hij op een wintermorgen op het raam van mijn slaapkamer een mooi winterlandschap tekende.
In samenwerking met de condensatie had hij schone witte sterren en strepen op het raam gezet.
Toen ik uit mijn bed sprong liet hij mij voelen dat het menens was want mijn voeten stonden dan te trappelen op de koude ondergrond.
Dat was altijd even aanpassen na de heerlijke warmte van mijn bed. Het duurde altijd even voor ik naar buiten staarde om de schoonheid van het vrieslandschap te bewonderen.
Ja, het heeft iets speciaals als plots alles wit geverfd is.
Tussen de graspluimen zie ik een vergeten spinnenweb volledig wit.
Daar waar de spin haar verblijfplaats zoveel mogelijk verborgen hield, zijn de fijne draadjes aangedikt met witte parels.
Prachtig hoe de architectuur van zo een klein beestje zo in de schijnwerpers komt te staan van een rood opkomende winterse zon. Wanneer ik dan even diep uitadem, zie ik mijn adem als een warme wolk mijn mond verlaten.
Vroeger, voor ik naar school vertrok, kon ik genieten van alles wat de vriesman getekend had in de nacht.
De velden waren volledig wit gekleurd en af en toe zag ik een paar bruine klompen aarde steken waar het oneffen lag.
Een zwarte merel liep er soms te paraderen met zijn schone donkere frak aan alsof hij de laatste nieuwe wintermode kwam tonen.
Toen ik te dicht in zijn buurt kwam, steeg hij dan met enkele vleugelslagen op en liet zich zweven tot aan het volgende veld.
In de schijn van de winterse zonnestralen was hij een prachtig contrast.
Druppels lagen als parels op de bladeren en ondiepe plassen waren omgetoverd tot spiegels.
Zoals in de tijd toen ik nog een speels kind was, zo zet ik ook nu mijn voet op het zwakke ijs van een plas om te zien hoe hard het gevroren heeft.
Blijkbaar niet veel in verhouding met al dat wit want mijn voet schiet door het pelletje ijs.
Daar ligt de ijsspiegel nu gebroken zoals ik die ook brak in mijn kinderjaren.
Sommige waren niet te breken als het hard gevroren had!
Soms stonden we er met vrienden op te springen of gooiden we er stenen op.
Niet dat we de natuurspiegels wilden breken, maar het hoorde nu eenmaal bij het opgroeien van al dat jong geweld in de winterperiode
Het is eigenaardig hoe de eerste vrieskoude mij al die details voor ogen brengt. .
Misschien omdat alles plots een andere aanblik krijgt en de mens de overstap moet maken van seizoen naar seizoen.
De schouwen spuwen hier en daar weer hun rook naar buiten en witte of grijze slierten tekenen zich grillig tegen een blauwe hemel.
Je kunt zelfs ruiken waar er hout gebrand wordt en dat heeft zo zijn charmes.
Vandaag kijkt onze jeugd vaak niet meer op bij de pracht van winterlandschappen omdat hun duimen zich opwarmen op de toetsen van het computerklavier of de afstandsbediening.
Maar ik…ik breng nog steeds mijn handen voor mijn mond om ze warm te blazen.
Ik stamp met mijn voeten op de grond en ik sla mijn armen als vleugels om mijn lijf alsof ik zelf boven het winterlandschap zou willen vliegen.
Boven mij tekent ondertussen een vliegtuig geruisloos witte strepen die na enige tijd vervagen.
Waarschijnlijk is het op weg naar warmere oorden ver van de wit gevroren landschappen van ons Kempisch dorp.
Ik kan het niet nalaten om te wandelen en terug thuis stap ik nog even op het witte gazon waar het kille gras onder mijn zolen kraakt en waar elke afdruk een verhaal is.
Achter mij liggen mijn donkergroene afdrukken en zoals in mijn kinderjaren verander ik soms van richting om een gazontekening te maken en waan ik mij een artiest.
Straks ontdooit het landschap en zal ook mijn schilderij verdwenen zijn.
De duisternis valt in, het belooft weer een koude nacht te worden. Binnen zorgt de kerstversiering voor een gezellige warmte en buiten heeft mijn lieve slaapgenoot - op vraag van de buren - ook voor dat tikje sfeer gezorgd. Sommigen laten zelfs de rolluiken langer opgetrokken om mee te genieten..
Bij schemerlicht: je ziet nog de mast waarin lichtjes zijn opgetrokken
Eenmaal volledig donker komt de ster meer tot haar recht!
Ik hoop dat de niet West Vlamingen ook " ontspannen"!!
De Paus komt op bezoek naar België. Wanneer hij van het vliegtuig stapt, staan koning Albert en koningin Paola klaar om hem te verwelkomen. De Paus geeft de koning een handdruk en aan de koningin ook en knijpt in haar rechter borst. Allebei geven ze geen reactie. Na wat rondleidingen in Brussel, Gent, West -Vlaanderen, Oostende, is het afscheid nabij. Weer staan ze aan de luchthaven en wensen ze de Paus een goeie terugreis. Albert krijgt een hand, Paola krijgt een hand en nu knijpt de Paus in haar rechter borst. Albert kan er niet meer tegen en vraagt aan de Paus waarom hij dat doet? De Paus antwoordt: " Een vriend van mij woont in West - Vlaanderen en zegt altijd: "Er is een tiet van komen en een tiet van gaan."
Zodra de wekker afloopt, wipt ze uit bed en start ze de dag met een douche en een kort ontbijt terwijl ze voor de lunchpakketten van de kinderen zorgt. Enkele dagen per week rijdt ze dan naar haar werk nadat ze de kinderen op school afgezet heeft. De dagen dat ze niet moet werken, vliegt ze thuis in de was, de strijk en de schoonmaak. Soms werkt ze daarvoor door tot in de late uurtjes, maar dat deert haar niet. Tussendoor doet ze haar boodschappen, bezoekt en ontvangt ze vrienden en richt ze haar huis knus in. Dagelijks begeleidt ze de kinderen met hun huiswerk terwijl ze in haar kookpotten roert en een heerlijke maaltijd ineen flanst. Soms is het een beetje puzzelen, maar toch slaagt ze erin dagelijks om met het hele gezin of toch op zijn minst de kinderen samen te eten. Ze fungeert regelmatig als taxi om haar kroost naar feestjes, kine, tekenschool, zwemmen, tennis, dansles, logopedie, de jeugdbeweging,… te brengen. In het weekend vertoeft ze graag samen met haar gezin thuis of op uitstap.. Daarenboven is ze ook nog eens verpleegster, schilder die de kamer van de kids een nieuw tintje geeft, echtgenote, is ze er als één van haar dierbaren een luisterend oor nodig heeft .. en nog zoveel meer. Haar programma zit behoorlijk vol. Een multitaskende vrouw? Dan heb ik het over de dochter en de schoondochter. De traditie wordt in stand gehouden!
Ik hoorde daar juist de variant op de radio en ik had de titel voor mijn logje gevonden!!
Geen blogmeeting deze week, daar zorgde “ Koning Winter” voor! Maar binnen blijven als de natuur zoveel moois te bieden heeft, was geen alternatief dus haalde ik de “ benenwagen” van stal en met mijn cameraatje in aanslag ging ik op pad. Er zit misschien wel wat sleet op dat wagentje na 67 j maar toch was het niet binnen te houden! Als ik denk aan diegenen die dit jaar gegaan zijn - jonger dan ikzelf - dan moet ik naar buiten om te genieten van zoveel pracht en van die unieke wereld waar we maar zo kort in leven…Ik wil voelen dat ik leef en dat met volle teugen inademen. Alleen….dat maagdelijk wit maakt een mens zo kwetsbaar, het is zoals het leven.. je grijpt het vast maar het glijdt zo door je vingers….
Dat is een deel van de " oogst van vandaag" overgoten met een vleugje poëzie!
Ik zou wel schilder willen zijn
om dit gebrek aan kleur
op linnen te bewaren.
De bomen houden zich behoedzaam stil.
Niet het minste takgetril.
't Kristallen kunstwerk breekt
de klank van mijn schreden
die zich in de sneeuw versteken.
Een ruisend beekje, zeer rustiek, lieflijk en poëtisch ...
Waar men gaat langs Vlaamse wegen komt met sneeuwruimers tegen...
In de stille Kempen... Witte pracht in poeder vacht
betovering na één winternacht!
Met een beetje fantasie .... Je ziet toch ook die door de sneeuw gemaakte sneeuwman? Wat futuristisch misschien maar who cares?
Wat schud ik vandaag uit mijn mouw? Bij gebrek aan iets anders en omdat ik niets in mijn schoentje vond, zoek ik mijn troost bij verspreekwoorden tussen pot en pint:
Al het goede komt uit de tap.
Alcohol in de wonden strooien.
Alle wegen leiden naar de kroeg. Alleen voor bier komt de aap uit m'n mouw.
Als het bier is in de man, bestellen we nog een kan. Als je hoort hoe het klokje thuis tikt, zit je niet in het café.
Als ma van huis is, komt het bier op tafel.
Als twee zuiplappen vechten om een pint, gaat de derde ermee heen.
Beter 1 biertje in je hand, dan tien op de grond. Bier goed, al goed. Bier om bier, malt om malt. Bier verzoet de arbeid. Dat is geen zuivere pils.
De beste zuiplappen zitten thuis.
De glazen horen klinken, maar niet weten waar de tap is.
De kater in de put vinden.
De kogel is door de kroeg.
De kroegbaas heeft voor elk wat pils.
De pils aan Maarten geven. De pils uit de tap kijken.
Doe mij nog maar zo'n blonde jongen. Een biertje maakt nog geen dronkenschap.
Een ezel drinkt niet twee keer van dezelfde malt. Een goed café om de hoek, is beter dan een verre brouwerij. Een pilsje in de kraag vatten.
Eens gedronken blijft gedronken. Eigen tap, is goud waard. Er zit een addertje onder mijn glas.
Geen bier zonder schuim. Goede wijn is nog geen bier.
Het bier bij de buren is altijd koeler.
Zo was het hier op maandagmorgen...en als we de weerman mogen geloven wordt het vrijdag weer zo en dat juist op onze maandelijkse samenkomst. Als dat maar geen stokken in de wielen steekt!!
Koning Winter heeft zichzelf weer eens onuitgenodigd aangekondigd. Ik vraag me af waarom alleen dat seizoen een titel krijgt en waarom dan nog een adellijke titel? Woont het misschien in een kasteel? Is er een bepaald protocol om er mee om te gaan, of heeft het te maken met de kracht van de vrieskou, wind, regen en sneeuw? Stilaan moeten we toch alweer weerstand bieden als we de deur naar buiten openduwen. Muts, sjaal en handschoenen liggen weer klaar in de buurt van de wollen laarzen en dito mantels.
De lichten in huis gaan halverwege de namiddag aan, gordijnen schuiven even snel weer dicht als we ze ’s ochtends hebben opengedaan. Zo lijkt het althans.
Het is weer aanpassen aan het weer, aan het grijs en aan het wit, aan rode neuzen en de condens van de eigen adem, aan loopneuzen,hoestbuien en verkleumde tenen.
Buiten en binnen kunnen niet meer verschillend zijn dan tijdens de laatste en eerste maanden van een jaar.
Binnenskamers gebeurt altijd iets magisch op het moment dat we de buitenwereld wegsteken. De aanmaakhoutjes liggen bij de lucifers en het terras ligt overstelpt met houtblokken. Ik ga voor onze houtkachel op mijn hurken zitten en doe de nodige hocus pocus om het binnen de kortste keren te doen branden. Ik blijf het geweldig vinden om het perfecte torentje van houtjes en blok te maken en enkele ogenblikken later de eerste warmtestralen al te voelen. Ik vind het nog geweldiger om dan in de zetel ernaast te zitten. Snoeiheet wordt het daar, maar je krijgt er mij met geen stokken uit, behalve met houten stokken, waarmee ik het vuur gaande moet houden. Om het helemaal af te maken, staat in de keuken een brood te bakken waarvan de geur zich vermengt met die van het hout.
Ik steek kaarsjes aan op de salontafel, ik doe mijn warme pyjama aan, schuifel rond in mijn pantoffels.
De winter is terug gearriveerd. Het enige seizoen dat een titel kreeg. Misschien omdat alleen de winter in staat is om van een eenvoudig lichtje een huizenhoge vlam van gezelligheid te maken. Zolang de winter maar niet al te ongenadig is of al te lang duurt zodat de koning tijdig het land kan verlaten om plaats te maken voor het elfje van de lente, kunnen we er ons mee verzoenen, toch?
Pesten, we werden er de laatste tijd op een dramatische manier mee geconfronteerd. Soms zijn die pestkoppen bekend soms handelen ze vanuit de anonimiteit! De media geeft hen daartoe de perfecte kans om zich voor te doen zoals men maar wil zonder noodzakelijk zichzelf bloot te geven. Vandaar mijn vraag: Zijn mensen wel altijd wie we denken dat ze zijn?
Het is iets waar ik al vaker over nadacht: geven mensen op sociale netwerken een beeld van zichzelf zoals ze zijn of zoals ze willen zijn?
Ik denk dat het een tweestrijd is. Mensen zullen online onder hun eigen naam nooit alles zeggen wat ze zouden willen zeggen, omdat men niet weet wie dat wel en niet onder ogen zal krijgen. Anderzijds vertelt men ook in het echte leven vaak niet alles wat er in het hoofd speelt. Op zich zou je het zo kunnen zien dat mensen op het internet toch meer durven omdat ze het niet tegen één levensechte persoon moeten zeggen. Dan heb je echter nog het chatmedium, wat je daar typt kan je meestal ook niet terughalen. Maar daar kan je vaak nog wegkomen met het excuus dat het niet zo grof bedoeld was of iets dergelijks. In de realiteit is dit een stuk moeilijker want je ziet aan de gedragingen van iemand wel of het al dan niet gemeend is.
Wat dan met al die mensen die in de anonimiteit duiken? Je vindt het overal terug: anonieme reacties op nieuwswebsites, anonieme accounts op Twitter, anonieme getuigenissen in magazines en ga zo maar door. Het zijn vaak zo’n mensen die zeggen wat anderen enkel denken. Het zet vaak een kettingreactie in gang waardoor men meer voor zijn mening uitkomt ‘omdat er toch al één iemand de aanzet heeft gegeven’. Het is natuurlijk ook wel veel eenvoudiger, om een individu met de grond gelijk te maken vanuit een ‘veilige’ anonieme positie. De vraag is dan of er in zo’n voorval ook daadwerkelijk iemand wint? Voor het opstrijken van het bijhorende krediet wordt het niet gedaan, want onbekend is onbemind. Het beledigde individu zal zich eerder bepeinzen door wie zij/hij werd verweten in plaats van na te denken over de verwijten op zich. Die worden achteraf toch weggelachen onder het mom van "het zal wel één of andere infantiele zot zijn die niets beters te doen had!".
En toch blijft men die onbekendheid opzoeken, al heb ik eerder zoiets van "als ik het niet ook onder mijn eigen naam zou kunnen, dan liever niet". Anonimiteit is zelden eeuwigdurend en wanneer het uitkomt zit je daar dan wel met al die mensen met blauwe schenen of pijnlijke tenen.. .
Het was het weekend van de goedheilige man. De magie is ze al een jaar kwijt geraakt ons oudste kleindochtertje, toch blijft de aantrekking. Drie dagen na elkaar was er een feestje ter ere van hem met als hoogtepunt zondag toen hij zijn geschenken in huis gelegd had! Die man is dan ook al zo oud dat zijn leeftijd niet meer in één dag kan gevierd worden.
We zaten op zaterdag dan ook massaal samen in de turnzaal van de school. Stoelen in militaire orde naast elkaar, waarbij je jezelf in het gelid moest plooien om te kunnen plaatsnemen. De weeë geur van turnpantoffels en zweet was nog vaag waarneembaar, de klimrekken als stille getuigen (en voor sommigen misschien marteltuigen) tegen de muur.
Ouders, grootouders en andere gewillige slachtoffers lieten de eerste rijen open en wachtten, wachtten op ongeduldige, gillende, enthousiaste kinderen en op de gekende man met de lange witte baard. Fototoestellen werden in de aanslag gehouden, de gangen naast de stoelen werden gebarricadeerd door overenthousiaste mensen die niets wilden missen.
Dan ging het licht letterlijk uit, knalde een kinderliedje uit de boxen, honderden kinderen hielden hun adem in. Hij was er! Hij was er! Hij nam plaats op een speciale stoel en klas na klas toonde een dansje. Zij zit in het derde leerjaar waardoor we langer moesten wachten. De kindjes in het publiek wipten op en neer als zat er een springveer in hun beentjes. Ouders en grootouders glommen van trots. Iederéén veerde wel eens een keertje recht, naargelang het voorgestelde klasje. Kinderliedjes vloeiden naadloos aan elkaar en bleven in het oor hangen.
Eindelijk mochten zij en haar klasgenootjes hun ding doen. De eerste tonen van het liedje vulden de turnzaal, geen kinderliedje maar een opzwepend Latijns-Amerikaanse nummer! Mijn wenkbrauwen vlogen half de hoogte in. Dansen ze hier op voor die goede, ouwe man? Zal hij dat wel te boven komen?
Ze danste onze schat, zoals ze altijd danst, vol overtuiging en overgave. Ik keek even op van haar heupbewegingen. Waar had ze dat geleerd? Ik wist niet goed of ik trots moest zijn dat ze zo goed kan dansen of dat ik me zorgen moest maken dat ze – acht jaar oud – danst als een volbloed Zuid Amerikaanse maar met een kinderlijke elegantie....
Dan ging het licht terug aan. De ouders, grootouders en andere sympathisanten kregen een tasje koffie aangeboden, allicht om een paar zaken door te spoelen. Het was het laatste jaar dat ze er bij hoorde bij dat feest voor die goedheilige man. Gelukkig maar, want ik lig ongetwijfeld volgend jaar nog steeds als een vis op het droge naar adem te happen als ik aan haar bewegingen denk.
Een man stelt op de markt, vragen voor een enquête
: - "Geloof je in vliegende schotels"?, is de eerste vraag - "Ja zeker wel", is het antwoord van een man
. - "Heeft u er ooit een gezien"?, vraagt de enquêteur
. - "Na mijn echtscheiding niet meer" zegt de man.
Drie mannen waren aan het wandelen toen ze plots een wilde rivier op hun pad tegenkwamen. Ze moesten aan de overkant zien te raken maar ze hadden geen idee hoe ze dat zouden doen. - " God geef me de kracht om deze rivier over te steken", bad de eerste. Terstond gaf God hem grote armen en sterke benen en hij slaagde erin om in 2 uur tijd de rivier over te steken, maar hij ging ook een paar keer bijna kopje-onder.
Toen hij dat zag, bad de tweede man ook tot God: - "God, geef mij de kracht en de middelen om deze rivier over te steken". Terstond gad God hem een roeiboot en zo slaagde hij erin om de rivier over te steken in één uur tijd. Een paar keer nochtans was hij bijna kopje-onder gegaan.
Toen de derde man zag hoe het de andere twee verging, bad hij ook tot God: -" God, geef me de kracht, de middelen en... het inzicht om deze rivier over te steken." Terstond veranderde God hem in een vrouw,die keek naar de kaart, wandelde 500 meter verder en stak daar de brug over!
Gisteren nog eens een goeie gedachtenwisseling gehad met een goeie bekende en dat bracht mij bij dit logje.
Meningen, ze zijn de basis van ons “zijn”. Onze mening, de mening van onze ouders, onze kinderen, vrienden, kennissen, … al die meningen hebben een invloed op onze ontwikkeling en maken ons tot wie we zijn. Alles wat men ziet, hoort, voelt en ruikt wordt door elkeen van ons op een andere manier geïnterpreteerd en in onze grijze massa opgeslagen. Op zich is dat niet zo erg. Wel belangrijk is op wat men zijn menig baseert en vooral hoe men zijn mening uit.
Ik ben daar meestal (ik geef toe, niet altijd) redelijk voorzichtig mee, omdat ik van mening ben (ah – hier komt mijn eerste mening) dat men over voldoende argumenten moet beschikken al kan het soms gebeuren dat je verschillende meningen hebt over één en hetzelfde thema, naargelang de context of de situatie. Klinkt dit nu niet een beetje schizofreen
? Ik denk het niet, je hebt mensen met een eerlijke mening en je hebt mensen met een “ik-weet-het-gewoon-beter”-mening.
Er is een verschil tussen een mening hebben en jouw visie opdringen.
Neem nu Godsdienst, bijvoorbeeld.
Het kan heel goed zijn dat jij in God iemand ziet die aan jouw kant staat die naar jouw mening het beste van alles is en wat dat K monster betreft dat hij daar een plan mee heeft.... Het is oké als jij denkt dat dokters overbodig zijn omdat God die grote K wel zal genezen als hij vindt dat het moet.
Maar het is even oké dat ik eerder geloof in dokters en medicijnen .
Het is oké als je denkt dat God je de weg wijst.
Maar het is ook oké dat ik iets meer vertrouwen heb in onze TomTom om me de weg te wijzen.
Zeg niet tegen me dat ik nu een plaatsje in de hel aan het reserveren ben, waar de duivel me dagelijks zal doen schrikken.
Ik ga ook niet zeggen dat jij een plaatsje in het gekkenhuis aan het reserveren bent.
Jij gelooft in God en het ware pad en het licht en dat is mooi.
Ik geloof in het leven, de wetenschap en het lot en dat is minstens even eerlijk, of niet?
Je mag drie maal raden waarover die gedachtenwisseling gisteren ging!!!
De auto's rijden met een slakkengangetje voort door de dichte mist
een automobilist neemt het zekere voor het onzekere en rijdt heel voorzichtig achter zijn voorganger aan. Vaag ziet hij de achterlichten nog net opgloeien in de dichte mist. Plotseling trapt de bestuurder van de voorste auto op zijn rem
de bestuurder van de tweede auto maakt een noodstop,
hij springt uit zijn auto en vraagt aan de andere:
"Bent u wel goed bij u hoofd om zo plotseling te remmen?" De voorste bestuurder blijft heel kalm en zegt:
"Ik weet niet of het je opvalt maar je staat hier wel in mijn garage !"
Wij kunnen er grappen over maken maar voor de" gelovige" kinderen is hij nog steeds magie niettegenstaande...
Onze wereld is al oud, maar hoe alles de laatste jaren veranderd is...
Neem nu de Sint. De brave man is vorige week weer toegekomen per stoomboot uit Spanje. Maar in de supermarkten was hij er al een tijdje . Hoe moet dat toch met onze jongsten met al die Sinten? Niet echt verstandig en zo zal het geheim van de Sint niet lang overeind blijven want tegenwoordig heeft elk kind op zijn minst een te hoge IQ of ADHD. In het eerste geval zien ze op maandag in de krant dat de Sint de zaterdag aankwam in Antwerpen én ergens in Nederland, telkens op hetzelfde uur. In het tweede geval is het nog duidelijker: dan holt de kleine aanhoudend van de TV in de living naar die in de keuken of naar die op zijn slaapkamer en ziet de Sint op twee minuten tijd aankomen zowel in Antwerpen, Nederland als Duitsland.
Geef toe, niet abnormaal dat daar vragen over gesteld worden.
Met het kruis op de mijter kon indertijd veel verklaard worden: de man was heilig en dan kan zowat alles om nog maar over volgend reëel tafereeltje te zwijgen. Op zaterdag wordt ons glutenkindje naar de dansles gebracht en onderweg ziet ze de Sint ergens uit een huis naar buiten komen en in een auto stappen, waar natuurlijk geen stoom uitkomt (wel veel CO2, maar dat is een andere kwestie). Na de dansles snel even "de supermarkt " binnen, waar de Sint ook aanwezig was. Na de middag gaat het dan richting "'t stad" om wat te shoppen, waar ze de Sint minstens drie keer tegenkomen. Op de terugweg nog snel eens de Carrefour binnen omdat ze iets vergeten waren en ja hoor: de Sint is daar ook! Omdat de Sint al met de boot is aangekomen, mag verondersteld worden dat hij snel bekomen is van zijn reis per stoomboot, maar het blijft een straffe toer om overal op te duiken waar je zelf opduikt en onderweg nog telkens de tijd gevonden te hebben om van kapsel, baard, kledij en bril te veranderen.. Ik zou in dat kinderhoofdje willen kijken!
Neen, dan waren wij vroeger beter af. Dat was de échte magie van de Sint: wij kregen hem niet te zien.
Nooit !
We wisten dat hij was toegekomen per stoomboot, omdat het ons verteld werd. We wisten dat hij 's nachts over ons dak had gelopen, omdat er 's morgens (heel af en toe) iets in ons schoentje lag. Maar hem zien ?
Neen, de man opereerde voornamelijk in het donker. Nooit zaten wij overdag zenuwachtig te hopen dat er plots ergens een deur zou open gaan en dat er koekjes naar binnen zouden gesmeten worden. Nooit. Maar zodra het donker werd, wisten we dat zoiets op elk moment kon gebeuren.
Dát was de magie van de Sint: hij was er, maar je zag hem nergens of nooit. De brave man was uitsluitend 's nachts actief.
Behalve die ene keer, toen ik de slaap niet kon vatten en totaal onverwacht in de week vóór 6 december 's avonds rond een uur of tien in de woonkamer opdook, waar mijn ma een rieten poppenwagentje aan het opsmukken was met zelfgemaakte dekentjes en een mooi stoffen kapje. Toen besefte ik het niet, nu wel: ik héb de Sint dus écht aan het werk gezien. Hoeveel kunnen er dát zeggen ?
Dat rieten poppenwagentje heeft nog steeds succes bij onze kleindochtertjes.. alleen is het stofje al wel een paar keer vervangen!
Of voor de heren bezoekers ... een Mister Belgium?
Onlangs had ik een oud foto-album in handen en kon ik nog eens zien hoe mijn kort, donker jongenskopje met ouder worden veranderde in donkere Pipi Langkous vlechtjes. Die strikjes waren het enige dat ik toeliet om iets " meisjesachtigs" van dat kopje te maken. Het heeft een tijd geduurd voor uiterlijkheden een belangrijker plaats vonden in mijn wereldje. Tsja dat kostschoolgedoe zal ook niet stimulerend gewerkt hebben, vrees ik! Ons ma die er elke dag tip top uitzag als kapster, heeft vaak gezucht maar het is uiteindelijk toch nog goed gekomen, vind ik ! Als ik de kleindochtertjes bekijk dan zijn ze stuk voor stuk 4 Beauty queentjes in spe. Al weet de ene al stukken beter dan de andere wat ze wel dan niet wil dragen, alle 4 zijn ze niet weg te slaan uit de badkamer als oma hier en daar met een paar lepe trukjes , de werkelijkheid probeert te forceren en willen ze ook wel eens een kleurtje op de lippen of een nagellak uitproberen!
Maar zelfs na al die jaren heb ik nog steeds geen strak dagelijks beauty ritueel.
Make-up draag ik alleen maar met mate als we naar feestjes gaan of op dagen dat ik mezelf niet zo geslaagd vind.
Ja, die dagen heb ik, niet vaak ,maar ze zijn er.
Dan denk ik dat een likje verf wat aan die flop kan doen al heeft dat gevoel meestal niets met uiterlijkheden te maken maar eerder een niet goed in je vel zitten!
Het enige wat ik misschien wel meegekregen heb, is het belang van een mooi kapsel, daar kan ik wat meer tijd in steken. Ik vind die mooie smokey eyes-look ook oké maar ik vrees dat ik daar de verkeerde ogen voor heb.
Ik krijg er zombie ogen mee.
Leuk voor Halloween, minder voor feestjes.
Als ik dan al eens make-up gebruik, beperkt zich dat tot een streepje eye-liner, wat mascara, wat blush en soms een streepje glitterliner op mijn bovenste ooglid.
Dat laatste vooral omdat ik dan een luide “ooooooh oma, wat ben je moooooi!” krijg van mijn kleindochtertjes. Dat ego, weet je wel!!
Mijn morgenritueel begint bij het opstaan, naar de keuken gaan voor een kopje thee een stukje fruit en cornflakes met platte kaas! Intussen lees ik het sportgedeelte van de gazet en daarna slenter ik even naar de pc. Pas dan geraak ik " opgewarmd en aanspreekbaar. Dan switch ik naar de dag routine of als de kleinkinderen er zijn de oma-mode zoals eten klaarzetten, kleren klaarleggen, kinderen wakker maken, kinderen laten eten, ja voor sommigen onder jullie niet onbekend!.
Geen tijd voor beauty en ontspanning dan.
Samen poetsen we dan de tanden (een goed voorbeeld geven, daar heb ik altijd tijd voor).
Daarna waag ik me aan een douche.
Ik zou graag willen vertellen dat ik daar zo ondersta als die vrouw in de herbal dinges reclame, maar nee hoor ik doe het met een eenvoudige shampoo en douche gel.
Na de douche wordt er gesmeerd uit een potteke dagcrème en dat zal het zo wel zijn.
Zit er een beautyqueen in mij?
Ik weet het niet.
Als je beauty associeert met veel fond de teint, dan zie ik dat voor mezelf niet zitten. Geef mij maar à la naturel voor een " naturelle" dag. En vraag me nu niet waarom ik hierover begon... ik zou het begot niet meer weten!! Wat ik wel weet is dat vandaag ons glutenkindje de rij van verjaardagen deze maand afsluit door 5 kaarsjes uit te blazen.
Proficiat kleine kapoen of zoals elke oma zegt: onze beauty queen!!
We gaan er met verkrachte eenden tegenaan. Daar krijg je stierballen van. Eindelijk werd een tipje van de kuier opgelicht.
Hij werd aan de ogen geopereerd van kakkerlak. Ze konden elkaar niet luchten ze waren aarsvijanden.
De pastoor beklemtoonde in zijn holibi de verdraagzaamheid onder de mensen.
Zij hebben een huis van een kast. Je imiteert me mateloos. Sorry, neemt u mij niet dadelijk. De zanger kreeg een staande ovulatie. Iemand dood maken met een blije mus.
Niet zo hard van de toren springen.
Eindelijk vielen hem de schelpen van de ogen. Dit steekt er met kop en schotel bovenuit.
Aha, daar komt de kat uit de zak.
Sorry lieve bezoeker, maar heb ik jou van je abrikoos gebracht?
Ik had het in één van mijn vorige logjes over mijn voorliefde om in de herfst te gaan wandelen in de natuur. Zo´n wandeling door het bos doet een mens deugd. Nochtans las ik in reacties dat sommigen daar een totaal ander gevoel bij hebben. Dat maakt ons zo uniek! Maar aan alle mensen die met een herfstdepressie zitten, zou ik willen aanraden om eens een goede natuurwandeling te maken als het weer meezit natuurlijk. Zo even in de natuur... daar bekomt je dan als mens van de pijnlijke aanvaringen met de maatschappij, waarin mensen als gekken rondspringen om de beste, de mooiste, de geniaalste te zijn, een wereld waarin mensen alles doen om maar rijk, beroemd en gelukkig te worden op andermans nek, maar integendeel van gelukkig te zijn, ´s avonds als gestresseerde konijnen doodmoe in bed te vallen. Een wereld waar mensen in haat en nijd "vooruit" willen komen, een wereld waarin door oorlogen dood, verminking en vernieling wordt gebracht om de heerschappij van olie, geld en macht, waarin baby-zeehondjes levend gevild worden, waarin kinderen, zwakkeren, minderbegaafden verhongeren, verwaarloosd en/of mishandeld worden, waar in het idiote verkeer alle dagen tientallen verkeersdoden vallen, waar de ijskappen smelten, de ozonlaag verdwijnt en het milieu naar de vaantjes gaat. Een wereld waar de ministers ons dagelijks aanmanen om nog harder te werken om de economie aan te zwengelen, om nog meer belastingen te betalen ...
Moet ik nog verder gaan? Daarom ook ga ik graag even doelloos wandelen...
Maar ik denk dat ik beter terugkeer naar het gevoel dat ik kreeg als ik zag hoe de penselen van de herfst de struiken in de mooiste herfstkleuren geverfd hadden. Ik liep er tussendoor en ik genoot van de geuren en kleuren. De lage zonnestralen deden de bladeren intens rood gloeien. Het was alsof de struiken in brand stonden. Omdat ik nog steeds de naweeën heb van mijn katholieke opvoeding en die door de kleinkinderen af en toe terug opgeroepen worden, kwam de gedachte aan het Bijbelverhaal met het brandende braambos waarin Abraham God zag verschijnen zomaar naar boven. Misschien hoopte ik ook zo´n verschijnsel te mogen meemaken...Maar nee, hoor ik behoor niet tot de geroepenen en daarom verdween de zon onder een pak wolken en zagen de struiken er ineens een stuk minder flamboyant uit.
En nu bedenk ik dat een mens toch steeds voor een deel een product van zijn opvoeding blijft. Als kind kreeg ik een katholieke opvoeding. We zongen religieuze liederen en luisterden naar de Bijbelverhalen en het evangelie. Af en toe moesten we ook voor de klas komen om over Jezus te praten en een Bijbelverhaal na te vertellen. Het zag er toen allemaal zo vrolijk uit als ik er nu over nadenk. Waarom vraag ik me dan af, hangt er in de katholieke kerken altijd een gruwelijk gefolterde Jezus aan dat afschuwelijk kruis, terwijl er bloed uit zijn zijde en handen en voeten drupt? Is dat de blijde boodschap?
Naarmate je ouder wordt , worstel je je door de jaren van volwassenheid heen met een wrang gevoel over alles wat men jou ingeprent heeft over die God en kerk. Iedere Godsdienst hangt van bloed en gruweldaden aan elkaar. Mensen gooien bommen naar elkaar, doden onschuldige mensen en kinderen en dat allemaal ter ere van die God die toevallig hun God is door cultuur en opvoeding.
Moest ik als klein kind in een stam van de Indianen zijn opgegroeid, ik had van de hele Jezus historie niets gehoord en ik zou dan waarschijnlijk één of andere totempaal aanbidden...
Moest ik als klein kind in een moslimland geboren zijn, dan droeg ik nu wellicht een hoofddoek en was ik hardvochtig door de ouderen van mijn gemeenschap besneden....Dat kon je onlangs nog op TV zien! Oh mens toch, ik mag er niet aan denken.... Maar ik ben vandaag wel weer mijn ei kwijt en wil nog even stilstaan bij een paar foto's van mijn wandeling
Hier zit ik dan voor een leeg scherm. Mijn vingers rusten op de toetsen en ik heb geen flauw benul waarover ik vandaag zal schrijven. Mijn vingers tikken de woorden neer die met een luie traagheid in mijn grijze massa opduiken. Grijze massa.....! Ik vraag me af waarom men altijd spreekt van grijze massa?
Dat bij een seniorendame dat stukje stilaan grijs wordt dat kan ik aannemen maar zover als ik mij herinner is er nog nooit iemand geweest die het over rode of gele of witte massa had ! De tijd heeft dus niets te maken met het vergrijzen van dat ding. Ik weet dat ons ma, als ik iets doms gedaan had, zei: “ ’t verstand komt niet voor de jaren en als het ervoor komt dan is het er maar naar” waaruit ik afleidde dat de tijd wel beterschap zou brengen. Maar o wee, dat grijs stukje van mezelf wordt er stilaan niet meer beter op.
Blijkbaar is dat unieke stukje van ons lijf al grijs van bij de start! Toch eens om over na te denken, niet ?
Omdat jullie me stilaan kennen, zullen jullie het niet ongewoon vinden dat ik even ben gaan googlen en zie wat ik bij het woord "grijze massa" vond:
“De grijze stof is het deel van het centraal zenuwstelsel dat de cellichamen van de zenuwcellen, de dendrieten en de korte axonen bevat. De witte stof is het deel dat de lange, gemyeleniseerde axonen bevat. De grijze stof bevindt zich in de hersenen vooral (maar niet uitsluitend) aan de buitenkant, waar het de cortex cerebri, de schors van de grote hersenen, en de cortex cerebelli, de schors van de kleine hersenen, vormt.
De grijze stof heeft als functie het verwerken van informatie, terwijl de witte stof de communicatie tussen de zenuwcellen verzorgt. De karakteristieke grijsbruine kleur komt door het mengsel van bloedvaten en cellichamen van zenuwcellen.”
Voilà geen grijze maar klare taal, vind ik!
Voor diegenen die toch wat meer kleur in hun bovenkamer willen.. je kan natuurlijk altijd een rode strik rond je hoofd binden …
Hoewel ook mijn massa grijs is , hoop ik toch dat er nog wel één en ander in zit al laat dat stukje van mezelf het soms al eens afweten. Maar soms is dat ook wel handig. Zo kan ik me gemakkelijk verschuilen achter de onhandigheid van mijn hersenen en kan ik bv met een gerust hart op Paaszaterdag paaseieren verstoppen om dan heel verbaasd met de kleinkinderen op Pasen zelf te gaan zoeken. Dat zoeken moet ik dan ook echt, want waar lagen ze nou precies?
Soms heb ik ook het gevoel dat er mannetjes in mijn hersens zitten die activiteiten doorgeven aan mij. Het gebeurt wel eens meer dat ze me laten lopen naar een plaats en dan……. “wat ging ik ook alweer doen?” verbaasd blijf ik dan staan en loop dan maar weer terug naar waar ik was hopend dat die mannetjes niet te lang met mijn voeten zullen spelen!
En toch ben ik heel blij met mijn grijze massa. Hoe onhandig, klunzig of wat dan ook ik overkom, ik kan nooit zeggen dat het saai is in mij. Die combinatie van ik en mijn grijze massa is goed voor het trainen van mezelf. Elke dag is een nieuw avontuur. En nee, niet alleen omdat ik vergeten ben wat ik zou gaan doen .
En weet je , grijs geeft veel mogelijkheden om te combineren of in mijn geval hier te fantaseren!
Ken je dat ook die irritante telefoontjes op de meest ongelegen momenten waar men jouw tijd opeist voor één of andere enquête of om een bepaald product aan te prijzen? Ik heb al een paar keer met succes zo'n call center afgehouden door de rollen om te keren en zelf vragen te stellen.
Geloof me dat is doeltreffend en soms komisch want de persoon aan de andere kant verwacht zich daar helemaal niet aan.
Ik heb ook al eens zo'n dame de laan uit gestuurd door op elke vraag neen te zeggen zo van: "Spreek ik met ...? Neen" " Is mevrouw daar in de buurt? Neen" "Is er iemand anders in de buurt waarmee ik kan spreken? Neen!". Ik denk dat ze in hun opleiding niet vertrouwd gemaakt zijn met een neen want het bleek een goede manier om het gesprek te stoppen.
Maar vorige week was het hier weer van dattem. " Goeie avond mevrouw, u spreekt met ...( ik weet zelfs niet meer met wie!!) ik heb een voorstel voor u. Sorry, stoor ik?" Ik was juist naar mijn dagelijkse soap ( ) aan het kijken dus antwoordde ik spontaan: " Ja mevrouw, u stoort inderdaad. Ik heb nu geen tijd voor u , goeie avond"
Het was even stil aan de andere kant van de lijn, ik hoorde de dame letterlijk naar adem happen en na een euh, euh legde ze in. Ik heb daarna even met een brede grijns naar de telefoon gekeken vooraleer ik de draad van mijn soap weer oppakte. Misschien ,heel misschien valt die bepaalde dame me niet meer lastig met telefoontjes waar niemand zit op te wachten! Ik weet het, die mensen doen ook maar hun job maar teveel van dergelijke telefoontjes maken een mens soms krekelig zoals biebie hier en dat terwijl er zo'n interessant programma draaide !
Misschien moet ik een volgende keer zeggen dat ik de gevraagde persoon zal halen en de telefoon gewoon laten openliggen. Ik ben benieuwd hoe lang ze het dan aan de andere kant zullen volhouden!
De dag van vandaag is de wereld slechts een klik van ons verwijderd. Een venster groot, zo klein is de reusachtige aardbol tegenwoordig. Je knippert met je ogen en je kan vanuit je zetel je vergapen aan pakweg China, Afrika....
De laatste jaren zijn er steeds maar sociale netwerksites bij gekomen. Vroeger trokken we nog naar een café om met mensen te praten, of namen we de telefoon om een babbeltje te slaan. Nu zijn mensen uit een ver verleden amper een verzoek van ons verwijderd. Het is zo eenvoudig om een afspraak met familie of vrienden te maken. Je nestelt je in de zetel, met de laptop en agenda op de schoot, een koffie of thee naast jou en aan de andere kant van de kabel gebeurt allicht hetzelfde. Zo praten we tegenwoordig en leggen we afspraken vast.
En zo zit ik ook op één van die netwerksites, met foto en al. Ik kan het zelfs niet laten om er bijna elke dag op te zitten. Ja dat moet zo, er op zitten. Het wereldwijde web kreunt van de miljoenen mensen die op het cybernet zitten.
Op die manier kom je mensen tegen, wat altijd fijn is, die je anders nooit zou ontmoeten. Een enkele keer worden je wenkbrauwen beweeglijker en ik weet het zeker dat er telkens één van hen vragend de lucht in gaat als je een reactie krijgt die je helemaal niet verwacht.
Maar meestal geef je de bezoeker het voordeel van de twijfel en raak je al eens virtueel aan de praat met zo iemand, alsof je ergens gezellig samen zit en tegen degene naast je begint te praten. Je praat over dingen die je bezig houden en je kan zo “ verwijderen” klikken als een zootje ongeregeld zich aanmeldt. En zo ontstaat een web dat een draad van verbondenheid spint. De computermuis klikt een deurtje open, maar voor één keer is het geen muizenval. Klik, ik ben weg want je kan er ook uitgeteld van geraken!
Na alles wat er hier het voorbije jaar gebeurd is in familie en vriendenkring ben ik eerlijk gezegd bang om ernstig ziek te worden. Als je even rondom jou kijkt dan weet iedereen wat ik bedoel! Ik weet niet goed hoe ik zou reageren: bij de pakken blijven zitten of vechten? Ik denk het tweede zoals ons ma. Tot het einde toe er alles op zetten om beter te worden, erin geloven dan heb je de eerste hindernis al overwonnen. Ik heb altijd gehoopt dat de mensen van wie ik hou gespaard mogen blijven van een fatale ziekte maar het leven neemt soms harde wendingen.
Ik kan alleen maar hopen dat we daarvan gespaard blijven!
Melancholisch staar ik voor mij uit,
genietend van de kleurenpracht .
Een paddenstoel die aan de grond ontspruit, bladeren, de grond bedekkend, zacht.
Beukennoten overal, knarsen onder schoenen.
Kastanjes in hun vrije val
en kleurrijke pompoenen.
Nog even genieten van de kleuren, voor die gaan vervagen, nog even mijzelf opbeuren
voor alles verdwijnt met de dagen.
De natuur die overgaat in rust, de bomen kaal, de lucht grauw, krachten opdoen na te zijn uitgeblust. Wachten op het voorjaar, het helder geel en blauw.
Nu de winter straks aanklopt, voelt het goed aan als je een plaats hebt waar je goed, veilig en warm kunt vertoeven. Waarom ik hierover begin? Maandag waren de twee van de dochter hier want er was pedagogische studiedag op school. We hebben samen even gefietst en kleindochtertje vroeg na een tijdje: " Wanneer zijn we thuis , oma?" Het deed me deugd dat onze kleinkinderen ook ons huis als een thuis aanvoelen en zo ontstond dit logje!!
We zijn eigenlijk allemaal met een baksteen in de maag geboren, zoals ze dat noemen. Iedereen wil zijn eigen huis in een poging er een thuis van te maken waar we naar toe kunnen gaan na een drukke dag of om naar terug te keren na een weldoende vakantie. Binnen de muren van de opeengestapelde stenen voelen we ons veilig. Dat is toch het oorspronkelijke idee ervan geweest. Een plaats te hebben waar niets ons kan raken waar we onszelf kunnen zijn. Als we er zin in hebben, kunnen we in onze onderbroek op de salontafel dansen.( zie ik deze oma niet meer direct doen maar je weet maar nooit!!) . De kat kijkt er misschien van op, maar je bent in huis en het kan je niet schelen. Je mag 's ochtends verfomfaaid, slecht gehumeurd en in een veel te kleine pyjama uit je bed struikelen, alleen de spiegel protesteert, ( je slaapgenoot heeft dan zijn bril nog niet op !!) maar het deert je niet. Je bent binnenskamers.
Het is een plaats waar je denkt en hoopt dat niets of niemand, behalve de eventuele huisgenoten, je kan treffen. Je voelt je veilig tussen die stenen die met grijze cement aan elkaar gevoegd zijn met enkel een paar vensters op de buitenwereld en een deur als toegang. We denken het allemaal nodig te hebben, of het nu een groot huis is of een klein appartement of omgekeerd. Toch is het niet voldoende, die opeengestapelde stenen. Een huis is maar een huis. Een verzameling koude materialen, vakkundig tot een geheel verwerkt. Het zijn geen zaken die er een thuis van maken.
Thuis is voor mij een gevoel. Het is niet per se plaatsgebonden, al associeer je het woord 'thuis' al wel snel met de plaats die je dat gevoel geeft. Het is voor mij de plek waar ik mezelf kan zijn. De plaats waar ik, als ik binnenkom, omringd word door warmte en een gevoel van veiligheid. Waar ik niet op mijn tenen hoef te lopen, me niet hoef te verdedigen, maar waar ik gewoon gelukkig kan zijn. Thuis is daar, bij die ene, waar je bent wie je bent. Thuis is bij degene die je beter kent dan jezelf. Thuis is geborgenheid, vertrouwen en respect. Thuis is zijn wie je bent, waar je niet anders moet zijn dan hoe je echt bent. En ik weet wel heel erg zeker dat je daar in je onderbroek op de tafel mag dansen. Ook al zie je er verfomfaaid uit in die te kleine pyjama.
Wat gaat de tijd weer op volle toeren vooruit.
Oké, oké, ik geef het toe, ik ben een beetje in een balorige bui. Ligt het aan mezelf of is er iets anders aan de hand maar mijn interne klok kan af en toe de dagelijkse klok nog amper volgen.
Een paar dagen geleden zaten we nog tussen de pompoenen van Halloween, de herfstvakantie is al voorbij, in sommige Vlaamse streken is zelfs Sint-Maarten al geweest om de kindertjes te verblijden en in andere streken komt een beetje later Sinterklaas de gemoederen beroeren. In de supermarkten prijken al lang de Kerstmis spullen zodat Sinterklaas en De Kerstman ook dit jaar weer kunnen strijden om de opvallendste plek. Ik weet het, ik klink misschien cynisch als ik zeg dat je misschien ook al stilaan je goede voornemens voor 2013 helder en klaar kan formuleren. In die laatste week van het jaar zal het immers naar gewoonte weer geweldig druk worden met de voorbereidingen voor een spetterende overgang van Oud naar Nieuw! ( als we 22/12 overleven!!!) Met oudjaar komen kinderen hier aan de deur om nieuwjaarswensen te zingen in ruil voor een snoepje of centje en 6 dagen later komen de soms prachtig verklede Driekoningen langs.
Als jullie me nu nog even toestaan écht een beetje door te drammen dan kan ik zeggen dat binnen de kortste keren de winkeletalages vol liggen met Valentijnscadeautjes en dat het dan echt niet lang meer duurt tot carnaval en de chocolade eitjes van Pasen!! Stop Natoken! Het gaat me te snel! Ik kan niet meer volgen... .
Gewoon al schrijven over de komende feestweken maakt me moe. Misschien ben ik gewoon oud(er) aan het worden. Alhoewel, ik hoor van veel mensen soortgelijke bekommernissen. Een vriend merkte zelfs op dat als alles zo blijft versnellen de horloges en de klokken niet meer zullen kunnen volgen en de veertjes en radertjes nog gaan springen! Stel je dat eens voor! Alle nog van echte wijzers en klokwerk voorziene klokken knallen met één grote wereldwijde 'PLOING' uiteen. Hoe het de elektronische horloges zou vergaan weet ik niet, maar het zou op z'n minst toch een opzienbarende gebeurtenis zijn, moesten alle klokken van het ene op het andere moment tilt slaan of het gewoonweg opgeven. De tijd zal er niet door stilstaan maar misschien staan wij dan met zijn allen even stil om na te denken over de toekomst.
Natuurlijk houd ik geen rekening met de rampen die zouden plaatsvinden en de doomscenario's van eind december dit jaar, maar de fantaserende positivo in mij droomt wel al van een miraculeuze internationale samenwerking van wereldleiders, wetenschappers en een heel gezelschap van wijze mannen en vrouwen. Wauw, alle neuzen eens in dezelfde richting ...Dat zou nog eens een eindejaarscadeau zijn! .
Mmm, laat mij nog maar zo een tijdje verder dromen, maak me alsjeblief nog niet wakker. Ik weet het, het is onrealistisch, maar laat me maar wat mooie tijdloze dromen. De komende weken worden toch al druk genoeg!
De tijd zal weer zo voorbij vliegen!
Had je me gezegd dat ik ooit nog eens verhalen uit het oude testament zou bovenhalen, dan had ik jou eens goed kritisch bekeken en zie..
Gisteren hadden de kinderen van de dochter een vrije dag wegens pedagogische studiedag voor de leerkrachten! Daarom waren ze bij ons. Kleinzoon 2 heeft vandaag dinsdag een toets godsdienst over "Jozef de onderkoning". De meesten van jullie zullen dat verhaal uit de Bijbelse geschiedenis ( dat heette in onze tijd "Gewijde geschiedenis", what's in a name!!) nog wel kennen. Als ik iets onthouden heb van de godsdienstlessen van de lagere school dan waren het zeker die verhalen uit het oude testament. Eerlijk.. dat vond ik toen een boeiende lectuur die onze fantasie streelde maar dat daar nu nog zoveel aandacht aan besteed wordt, dat had ik niet verwacht. We hebben hier nog tientallen videobanden met alle klassiekers van Disney en nog veel andere kinderfilms en .. waarachtig ook het verhaal van "Jozef de Wonderkoning" hebben we op video... Ik kreeg die band ooit mee van ons ma die hem af en toe afspeelde voor haar kleinkinderen. Je ziet de geschiedenis ( gewijd of niet haha) herhaalt zich! Die videobanden zijn de reden waarom hier de video nog af en toe speelde. Mijn " wonderkoning" herinnerde zich vorige week dat er op zolder nog een oude afgedankte videospeler stond en .. hij heeft van 2 kapotte één gemaakt die het nog redelijk doet zodat we vandaag samen ( de kids en ik) dat verhaal nog eens bekeken. Dat zal het voor de kleinzoon gemakkelijker maken om op de vragen te antwoorden, denk ik!
En zo werd ik heel even terug ondergedompeld in mijn kinderjaren toen alle godsdienstige verhalen er nog als koek ingingen!!
Een ongeluk komt nooit alleen. Waarheid. Feit. Als er toestel in huis defect gaat, zal binnen de kortste keren een ander apparaat solidair het containerpark opzoeken. Hoe ik er ook mee draaide, keerde of schudde onze video-recorder heeft zijn beste tijd gehad!. Ik duwde op play om een videoband voor de kleinkinderen af te spelen toen ze hier waren, maar hij speelde dood. Niets meer aan te doen. Ik probeerde nog te reanimeren door de aansluiting eens uit te trekken en terug in te steken. Ik gaf eerst nog een tik, streelde toen met zachte hand het levenloze apparaat, riep mijn dokter reparateur erbij maar ook hij had maar één optie...loskoppelen....
Nu is niet alleen de video kapot, ook de diepvriezer heeft het begeven. Oh ja, dat ding werkte nog wel maar draaide 24u/24u, rusten zat er echter niet meer in.. Niet economisch in deze crisistijd. Om het geheel rond te maken, moesten ook nog een paar thermostatische kranen vervangen worden. In een wegwerpmaatschappij als deze is vervanging maar een muisklik verwijderd en nieuw is zo onderweg dankzij de razendsnelle beslissing van onze kredietkaart.
Vreemd genoeg doen bovenstaande zinnen me denken aan het land waarin we leven. Het lijkt te bezwijken onder het zware gewicht dat ze er hadden ingestoken. Bikkelhard wordt er nu mee omgegaan. Er wordt aan getrokken en gesleurd om er nog iets van te kunnen maken, al sijpelen langzaam maar zeker de ene job na de andere weg. We proberen nog door te gaan door een paar fikse tikken uit te delen, afgewisseld door zachte strelingen.
Ik hoop dat ons land nooit aan de eerste de beste of hoogste bieder zijn ziel verkoopt. Een nieuw exemplaar in dat geval is niet zomaar in een winkelmandje te klikken is.
Maar ik had het over kapotte toestellen....of niet?
We weten dat 8 maart de internationale vrouwendag is maar in België wordt de vrouwendag dit jaar al voor de 41ste keer op 11 november gevierd. Dat hebben we te danken aan de Franse oer-feministe Simone de Beauvoir. In 1972 trokken enkele leden van het pas opgerichte Vrouwenoverlegkomitee (VOK) naar een vrouwendag in Parijs. Daar raakten ze zo onder de indruk van de sfeer dat ze meteen beslisten om ook in België zo'n dag te organiseren. Ze contacteerden Simone de Beauvoir maar die was toen zo drukbezet dat ze enkel op 11 november een gaatje vond.
De eerste Belgische vrouwendag van 1972 werd een overdonderend succes. De politie telde 8000 deelnemers . In totaal kwamen 12000 mensen een kijkje nemen. Simone De Beauvoir moest zich door een dichte massa een weg banen naar het podium.
Enkele feiten over vrouwen
1. Vrouwen vormen 50% van de wereldbevolking 2. Vrouwen doen 66% van al het werk 3. Vrouwen verdienen 10% van het wereldinkomen 4. Vrouwen hebben 1% van alle bezittingen 5. Van alle regeringsleiders op de wereld is 5% vrouw
6. Van alle armen op de wereld is 75% vrouw
7. Van alle analfabeten op de wereld is 66% vrouw 8. Van alle vluchtelingen op de wereld is 75% vrouw
Je kan je nu afvragen of Vrouwendag, nog nodig is in België of niet? Dat vind ik een moeilijke. Er zijn nog heel veel verschillen tussen mannen en vrouwen, dus het kan nooit kwaad om er aandacht aan te besteden. Het zijn vooral de vrouwen die na een scheiding in geldnood komen, hoe komt dat toch? Er komen dagelijks nog klachten binnen van huishoudelijk geweld (sexueel en fysiek geweld tegen vrouwen), dat vind ik verschrikkelijk. Er zijn nog heel wat jobs/bedrijven/verenigingen waar nog nooit een vrouw de directeur werd, het is bvb nieuws als er voor het eerst een vrouw aan de top van de politie staat.
Nog niet zo lang geleden ,in de jaren '60 moesten de vrouwen nog echt vechten om piloot te mogen worden of chirurg. Zij hebben voor ons een mooie weg gebaand.
Maar langs de andere kant zijn onze rechten van een heel ander kaliber dan de vrouwen in Derde Wereldlanden, die enkel maar kunnen dromen van wat wij hier al allemaal hebben verworven als vrouw in het Westen. Wij mogen studeren en bovendien voor elke richting die we willen. Wij mogen alleen over straat lopen, trouwen met wie we willen, kinderen krijgen zonder man gaat ook.
Je ziet het is geen simpele discussie die je op 5 minuten voert, maar alleen al dat er over gepraat/gediscussieerd wordt is goed.
Ken je dat lied van Stef Bos: “ Breek de stilte”… Een prachtig lied als je het mij vraagt.
Ik hoorde het vandaag nog eens op de radio en had direct een onderwerp voor mijn logje van vandaag.
Er lopen op onze aardbol twee types van mensen, zij die graag en veel praten en zij die luisteren of zwijgen. Die laatsten maken het je niet altijd gemakkelijk om mee om te gaan want wat zeg je tegen een zwijger?
Maar daar wil ik het nu niet over hebben wel over :” Waarom zwijgen sommige mensen?”
Soms zwijgen mensen omdat praten niet lukt. Omdat geen enkel woord volstaat om gedachten uit te drukken omdat hun hoofd te vol zit bijna op barsten staat. Uit die barsten lekt soms radeloosheid en vermoeidheid.
Soms zwijgen mensen uit schrik voor anderen die gekwetst kunnen worden door wat wordt gezegd.. Eens uitgesproken kunnen woorden en gedachten niet meer worden teruggestopt in het hoofd.
Soms zwijgen mensen omdat er al teveel wordt gepraat zoals op de radio, op de tv, in kranten en sociale media. Gelijk in welke richting het hoofd wordt gedraaid, altijd wordt er ergens onderhandeld en geargumenteerd.
Soms zwijgen mensen omdat de stilte hen beschermt tegen pijn. Soms zwijgen mensen omdat er niets meer te zeggen valt niet tegen hun omgeving en noch minder tegen zichzelf. Soms zwijgen mensen in grote stiltes en toont alleen hun gelaat nog achtergebleven verhalen. Alleen degene die de tijd neemt om de ondertitels te lezen, kan het onuitgesprokene horen en pas dan wordt het zwijgen verstaanbaar.
Oei, oei… ik zal best ook maar zwijgen zeker?
Misschien een paar gezegdes om af te sluiten?
Zwijgen is goud wanneer je het juiste antwoord niet vindt.
Van al diegenen die niets te zeggen hebben, zijn de meest aangename mensen diegenen die zwijgen.
Ik heb al mijn twisten kunnen bijleggen door het langst te zwijgen.
Uiteindelijk zullen we ons de woorden van onze vijanden niet herinneren, maar het zwijgen van onze vrienden.
Zwijgen leren we pas in de loop van ons leven; spreken leren wij al eerder.
Maar dit is de beste: Het duurt in huwelijken heel lang tot je de staat hebt bereikt dat je zó lang kunt zwijgen zonder dat één van de twee denkt: "zou er wat schelen?"
Gisteren kreeg ik een PPS toegestuurd over herfst in de wereld met prachtige herfstfoto's. Ik kan daarvan genieten en zeker van de geur van het bos in de herfst. Dat moet je natuurlijk erbij denken ( smile). Daarom kon ik dinsdag niet laten om in het bos te wandelen nu het weer meeviel, om gewoon even uit te waaien na de drukte want de kleinzoon was blijkbaar beter! Het bos was ook de plaats waar ik als klein meisje samen met mijn vriendinnetjes naar mooie bladeren en paddenstoelen en eikels ging zoeken voor de knutselles of op zoek ging naar braambessen. Ik zie ons nog lopen met een zakje in de hand om onze buit in te stoppen..
Toen ik na mijn wandeling uit het bos kwam, botste ik op een kleine jongen, hij kwam samen met zijn mama naar paddenstoelen zoeken, als taak voor school. Ik besef hoe bevoorrecht we waren, omdat wij, zo'n 60 jaar geleden, nog helemaal alleen op stap konden gaan zonder angst te hebben dat ons wat ging overkomen. Dat kan nu niet meer.
Mijn herfstmomentjes laten mij soms zo voldaan voelen. Het zijn heerlijke momenten om te ontspannen.
Zo was het toen ik moe van het wandelen en af en toe ook van de hersenspinsels in mijn hoofd wilde rusten. Mijn oog viel op een rustbankje in het bos, een beetje een verwilderd bos dat men jaren lang zijn gang liet gaan en nu eindelijk beetje bij beetje aanpakt om er een gezellige wandel - en fietsroute van te maken. Het kan natuurlijk aan mij liggen maar ik word niet echt vrolijk van de aanblik van al die kadavers van bomen die in hun glorietijd ver boven alles uitstegen en schaduw verschaften om nog maar te zwijgen over hun oogstrelende schoonheid. Nu liggen ze dan daar, verlaten, wegrottend, aangetast .. Ze bieden wel een schuilplaats voor kruipend en knagend gedierte.
Net als in de faunawereld gelden voor de florawereld dezelfde regels: eten en gegeten worden. De schimmels rukken op en zuigen zo snel ze kunnen de laatste levenssappen uit de gigantische kolossen die gevallen zijn of na het hakken bleven liggen. Op die altijd vochtige, schaduwrijke bosgrond heersen de schimmels als God in Frankrijk.
Terwijl ik op het bankje zat, keek ik maar wat omhoog en om mij heen om me even los te maken van de deprimerende aanblik van rottende boomstammen. Alsof de duivel er mee gemoeid was, viel mijn oog op een boom, vlak naast het bankje. Ik zag hoe de boom, gedurende, zijn groeiperiode zich met zijn brede wortels vastgezet had in de humusrijke bosgrond net alsof hij zich wilde vastklampen om houvast te hebben zodat hij meer weerstand kan bieden tegen de harde wind, die op zijn beurt weer een samenzwering lijkt te hebben met de schimmels om zoveel mogelijk bomen omver te werpen. Vanaf het bankje keek ik op tegen deze enorme reus en zag hoe de stam vergeven was van de zwammen die zich als kankergezwellen verspreid hadden tot de hoogste top van deze reus. Nou ja hoogste…. Hier was toch enig ingrijpen van Natuurmonumenten bij moeder natuur, om gemakshalve maar even de hele kruin weg te zagen. Er restte slechts een enorme stam en enkele lompe stompen . Door zo omhoog te staren viel het mij dan pas op wat een gigantische kanjer deze grote vriend moet geweest zijn. De menseningreep heeft zijn zin gehad want het zonlicht valt weer op de aarde rond de aangetaste stam en verbaasd constateerde ik hoe snel andere flora daar gretig gebruik van maakte en de bodem, plaatselijk, bedekte met prachtige nieuwe scheuten en wilde bloemen.
En toch is de aanblik van zo'n stervende boom triestig. Uit alle macht probeert hij zich niet gewonnen te geven. Hoewel de zwammen de overmacht hebben, zag ik bij de geamputeerde kruin vers ontsproten takjes, een teken van leven. De reus die voor dood werd achtergelaten leeft toch nog! Het brute geweld van de mens om hem te ontsieren, wellicht uit veiligheidsoverwegingen, heeft hem niet de kracht ontnomen om door te vechten. Als een terminale patiënt staat hij daar te vechten om zijn plek in dit woud te behouden. Hij staat daar al zo lang, heeft velen zien komen en gaan, lief en leed aangehoord van de talloze wandelaars. En nu? Nu staat hij daar. De wind heeft geen vat meer op hem maar dat deert niet meer. Nog voor hij kan omvallen heeft de vijand al de macht overgenomen. Ik mocht slechts getuige zijn van zijn laatste adem…
Bij het aanzien van deze doodstrijd en dat bankje aan de voet van dit gevaarte vroeg ik mij af of de goed bedoelde boswachterij het idee gehad hebben het bankje te maken van de enorme stammen van die stervende boom? Zat ik daar op een stuk afgekapt leven en ziet de boom toe hoe zijn toekomst zich aan zijn eigen basis ontvouwt? Uit respect stond ik op, groette de boom, wenste hem alle kracht van de wereld en ik wandelde terug naar huis.
Nu weet ik het niet zo goed meer of die wandeling me nu deugd gedaan had of me toch een beetje depri maakte vooral met de Allerheiligendagen die we nog maar pas achter de rug hebben!
Leraar wiskunde: Wat moet ik doen om 11 aardappelen onder 7 mensen te verdelen? Student: Aardappelpuree maken, meester!
Leraar: - Joachim, vertel me de tegenwoordige tijd van het werkwoord wandelen.
Student: Ik ... (denkt na) ... wandel, jij .... (denkt na) ...
wandelt, hij .... (denkt na) ... wandelt,
Leraar: - allé, sneller!
Student: - Wij lopen, jullie lopen, zij lopen.
Leraar: "Het regende", welke tijd is dat?
Student: In ieder gevel slecht weer meester.
Leraar biologie: Hoeveel harten hebben we?
Student: Twee, meester. Leraar: Twee? Student: Ja, het jouwe en het mijne!
Twee studenten komen te laat op school en geven volgende verantwoording: - De eerste student zegt: Ik werd te laat wakker meester. Ik droomde
dat ik terugkwam van China en dat het vliegtuig vertraging had. -De tweede student zegt: En ik ben hem gaan halen in Zaventem.
Leraar: Kunt u mij de naam vertellen van vijf dingen die melk bevatten? Student: Ja meester. Vier koeien en kaas.
Een student in de rechten tijdens mondeling examen: Professor: Wat is fraude?
Student : Dat ben je nu aan het plegen, professor. Professor geïntrigeerd: Nou dan, verklaar je nader. De student: Volgens het Strafwetboek pleegt iemand fraude als die
misbruik maakt van de onwetendheid van anderen om hem te schaden.
Meester: Maria, toon op de wereldkaart waar Noord-Amerika ligt.
Maria: Daar, meester!
Meester: Correct. Nu de hele klas, wie is de ontdekker van Amerika?
Klas: Maria
,Meester:
Tony, bid jij voor elke maaltijd?
Tony: Nee, dat is niet nodig, mijn moeder is een uitstekende kok.
Meester: Arthur, je opstel "Mijn hond" is precies hetzelfde als je
broer. Heb jij gekopieerd?
Arthur: Nee meester, maar het gaat om dezelfde hond.
Meester: Bruno, hoe noemen we iemand die blijft spreken, zelfs als de
anderen niet geïnteresseerd zijn?
Bruno: Een leraar
Wat we zondag vreesden, werd maandag bevestigd. Onze jarige kleinzoon had zich op zijn verjaardag nog sterk gehouden en de mama en oma bakten nog gezellig 35 cakejes om de maandag uit te delen aan de klasgenootjes. Helaas ... maandagmorgen kreeg ik een telefoontje... " Ma, T is ziek en heeft koorts en keelpijn en buikpijn"...allé je kent dat hé en de vraag ook. "Mag ik hem bij jullie afzetten?" Waar dienen de oma's anders voor dan om zieke kleinkinderen extra te verwennen zodat ze snel genezen? De plannen werden even op hold gezet en ik trok mijn verpleegsterskapje aan!! Nu maar hopen dat hij snel betert want anders moeten wij die 35 koekjes opeten en dat is niet goed voor de lijn!!!
Het was hier even stil op mijn blogje maar dat wil niet zeggen dat we hier de dagen al niksend doorbrachten! Het tegendeel was waar want de 4 van de zoon waren hier sinds woensdag en ... ik stond er letterlijk alleen voor, neen meer nog, ik had 5 handenbindertjes.
Zo was het donderdag: Teken en knutseldag:
Onze tweeling moest natuurlijk dezelfde tekening hebben, grote broer en zus dan ook maar haha!
Zo was het vrijdag: De kleinzoon moest voor WO minstens 5 verschillende blaadjes van bomen zoeken en bespreken daarom gingen we in de tuin op zoek. Maar de blaadjes moeten ook gedroogd worden ...
:
Zo was het zaterdag:
Onze kleinzoon bouwde de knikkerbaan van opa om met de hulp van één van de zussen!
De twee andere zussen hielden het bij een verkleedpartijtje!
De kleinkinderen zijn nu terug naar huis, straks rijden we naar de andere kleinzoon die vandaag 8 wordt en opa zijn handen genezen wonderlijk wel goed! Alles valt wel weer in de plooitjes al heeft deze oma er wellicht weer een paar grijze haren bij!
Mama, mams.... vandaag kom ik niet bij je langs wegens te druk maar morgen ben ik in gedachten wel heel dicht bij jou want dan ben je 4 jaar van ons heen gegaan ....
Onlangs stond ik nog aan de strooiweide.
Stilzwijgend prevelde ik de woorden in mijn binnenste en dat was het zoveelste stille gesprek dat ik nu sinds vier jaar met je voer.
Wel duizend vragen heb ik ondertussen al gesteld maar sinds vier jaar moet ik mezelf de antwoorden toefluisteren.
Zelfs met de zon in mijn rug voelde mijn schaduw op het gras kil aan.
Ik schikte de bloemen die ik meegebracht had en bedacht hoe we beiden heel even eenzaam waren!
Jij eenzaam in de dood en ik die je nog steeds mis. In een doolhof van onbeantwoorde vragen slenterde ik langs het pad waar dode bladeren onder mijn stappen de stilte doorbraken en ging op zoek naar een beeld van hoe je was en probeer het beeld van de laatste weken te vergeten.
Op wandel met de ziekte slenterde je uitgemergeld tot aan je dood.
Pijnlijk is het telkens ik er aan denk en toch probeer ik die wonde te helen door de mooie herinneringen uit gelukkiger tijden.
Ma, vandaag kom ik niet bij je langs ....
Misschien zullen anderen mijn verdriet niet begrijpen na al die jaren.
Misschien wil ik het wel alleen dragen?
Ma, binnenkort kom ik zeker bij je langs!
Ik kom dan bloemen brengen die je zo graag had en je weer een paar vragen stellen.
Och…ik weet wel dat ik geen antwoord zal krijgen en misschien is het wel mijn straf voor al die keren dat ik je geen antwoord gaf. Ma, verdriet is niet altijd zichtbaar!
Soms sta ik aan je rustplaats in de regen en mengen druppels zich met mijn tranen.
Ma, vandaag kom ik niet bij je langs....
Misschien uit schrik voor die anderen die daar staan met dezelfde bloemen en hetzelfde verdriet?
Nee ma, ik wil je apart houden, ook in de dood!
Ver van het Allerheiligengedoe zal ik vandaag aan je denken zoals elke dag.
Ma, vandaag kom ik niet bij je langs.... al zal ik morgen wel speciaal aan jou denken want dan is het de dag die ik liever zou vergeten. Maar er zijn ook de andere dagen dat ik aan je denk.
Zoals met Nieuwjaar waar we elkaar steeds het beste wensten of zoals met Pasen waar je het leuk vond om zelf de eieren te verstoppen. Zoals…..zoals elke dag die geen speciale naam had, maar waar jij hem zo speciaal maakte met de persoon die je was.
Ma, vandaag kom ik niet bij je langs...
Maar toch ben ik bij jou kijkend naar jouw foto op onze kast. Waarom moest jij vertrekken naar die wereld van al die anderen die zoveel verdriet achterlieten?
Waarom is het heengaan niet voor iedereen gelijk?
Waarom verlaten we niet allemaal samen deze wereld?
Misschien omdat er anders niemand meer zou zijn om ons te begraven en het verdriet te dragen?
Ma, vandaag kom ik niet bij je langs ....
Maar weet dat ik ook niet bij pa en bij meter en peter ga.
Weet dat ik ook niet bij Suzy, Rita, Mary en Magda
ga, vrouwen die de laatste jaren veel te vroeg uit onze vrienden -of familiekring gerukt zijn. Weet gewoon dat ik vandaag naar het leven kijk dat ons elke dag wat dichter bij jou brengt.
Ma, morgen is een nieuwe dag en dan sta ik in gedachten terug aan je laatste rustplaats zoals 4 jaar geleden met duizend vragen en stilzwijgende gesprekken tussen jou en mij.
Maar vandaag sluit ik mijn gesprek af zoals we het steeds samen hebben gedaan.
"Dag ma, tot de volgende keer…"
Het is niet bepaald om te griezelen, maar een samenloop van omstandigheden kan je het we wel noemen! We hadden zondag laatst besloten om samen met de dochter en co en de ander bompa een dagje in de Ardennen door te brengen. De kleinkinderen missen het jaarlijks tripje met beide grootouders. Sinds de ziekte van Suzy was dat niet meer mogelijk geweest. Daarom zagen we een wandeling langs de Maas wel zitten. Na een gezellig etentje trokken we er op uit. Kleinzoon 2 was zo " opgedraaid" omdat we eindelijk weer eens samen een uitje hadden dat hij in zijn enthousiasme zijn zus een duwtje gaf! Ons glutenkindje heeft niet veel nodig om alle registers open te trekken en dat hebben we dan ook gehoord!! Halloween geluiden kunnen daar nog niet aan tippen! Toen ze eindelijk weer wat bekomen was, konden we weer verder tot de bompa die al wat last had van de heup, struikelde, viel en heup en rug nog meer bezeerde. Toen na een tijdje het wandelen te pijnlijk werd voor hem besloot opa T om vooruit te lopen en de auto te gaan halen om de bompa op te pikken. Hij deed dat af en toe lopend tot we hem opeens niet meer zagen en ons afvroegen waar hij naar toe was.... Tsja , dat de Paus de grond kust dat weten we maar dat mijn slaapgenoot dat ook zou doen???? Deze oma was er niet echt gerust in en liep ook maar vooruit om te zien wat er gebeurd was... Ik vond bij de auto een zielig kijkende opa met twee japen in de kin, de ene al groter dan de andere waar het bloed uit stroomde. Toen hij ook nog eens zijn handen toonde, wist ik dat het geen lachertje was. We geraakten uiteindelijk nog veilig terug in de bungalow waar de verzorging kon beginnen... Het gezichtje van ons glutenkindje sprak boekdelen alsof ze maar niet begreep waarom opa ook geen keel opzette! Op maandag heb ik er dan toch maar de dokter bij gehaald en zo ziet de opa er nu uit en met de 4 van de zoon die vandaag voor de rest van de week komen logeren, wordt dat hier best hectisch!! En zeggen dat ik mijn bezem niet eens heb aangeraakt!!
Kreeg jij ze ook?
Ondertussen luisterde ik naar
