Wat vliegt de tijd!

Een ongeluk komt nooit alleen. Waarheid. Feit. Als er toestel in huis defect gaat, zal binnen de kortste keren een ander apparaat solidair het containerpark opzoeken.
Hoe ik er ook mee draaide, keerde of schudde onze  video-recorder heeft zijn beste tijd gehad!. Ik duwde op play om een videoband voor de kleinkinderen af te spelen toen ze hier waren, maar hij speelde dood. Niets meer aan te doen. Ik probeerde nog te reanimeren door de aansluiting eens uit te trekken en terug in te steken. Ik gaf eerst nog een tik, streelde toen met zachte hand het levenloze apparaat, riep mijn dokter reparateur erbij maar ook hij had maar één optie...loskoppelen....
Nu is niet alleen de video kapot, ook de diepvriezer heeft het begeven. Oh ja, dat ding werkte nog wel maar draaide 24u/24u, rusten zat er echter niet meer in..  Niet economisch in deze crisistijd. Om het geheel rond te maken, moesten ook nog een paar thermostatische kranen vervangen worden. In een wegwerpmaatschappij als deze is vervanging maar een muisklik verwijderd en nieuw is zo onderweg dankzij de razendsnelle beslissing van onze kredietkaart.

Vreemd genoeg doen bovenstaande zinnen me denken aan het land waarin we leven. Het lijkt te bezwijken onder het zware gewicht dat ze er hadden ingestoken. Bikkelhard wordt er nu mee omgegaan. Er wordt aan getrokken en gesleurd om er nog iets van te kunnen maken, al sijpelen langzaam maar zeker de ene job na de andere weg. We proberen nog door te gaan door een paar fikse tikken uit te delen, afgewisseld door zachte strelingen. 
Ik hoop dat ons land nooit aan de eerste de beste of hoogste bieder zijn ziel verkoopt. Een nieuw exemplaar in dat geval is niet zomaar in een winkelmandje te klikken is.

Maar ik had het over kapotte toestellen....of niet?

Ken je dat lied van Stef Bos: “ Breek de stilte”… Een prachtig lied als je het mij vraagt.
Ik hoorde het vandaag nog eens op de radio en had direct een onderwerp voor mijn logje van vandaag.

Er lopen op onze aardbol twee types van mensen, zij die graag en veel praten en zij die luisteren of zwijgen. Die laatsten maken het je niet altijd gemakkelijk om mee om te gaan want wat zeg je tegen een zwijger?
Maar daar wil ik het nu niet over hebben wel over :” Waarom zwijgen sommige mensen?”

Soms zwijgen mensen omdat praten niet lukt. Omdat geen enkel woord volstaat om gedachten uit te drukken omdat hun hoofd te vol zit bijna op barsten staat. Uit die barsten lekt soms radeloosheid en vermoeidheid.
Soms zwijgen mensen uit schrik voor anderen die gekwetst kunnen worden door wat wordt gezegd.. Eens uitgesproken kunnen woorden en gedachten niet meer worden teruggestopt in het hoofd.
Soms zwijgen mensen omdat er al teveel wordt gepraat zoals op de radio, op de tv, in kranten en sociale media. Gelijk in welke richting het hoofd wordt gedraaid, altijd wordt er ergens onderhandeld  en geargumenteerd.
Soms zwijgen mensen omdat de stilte hen beschermt tegen pijn.
Soms zwijgen mensen omdat er niets meer te zeggen valt niet tegen hun omgeving en noch minder tegen zichzelf.
Soms zwijgen mensen in grote stiltes en toont alleen hun gelaat nog achtergebleven verhalen. Alleen degene die de tijd neemt om de ondertitels te lezen, kan het onuitgesprokene horen en pas dan wordt het zwijgen verstaanbaar.

Oei, oei… ik zal best ook maar zwijgen zeker?
Misschien een paar gezegdes om af te sluiten?

Zwijgen is goud wanneer je het juiste antwoord niet vindt.
Van al diegenen die niets te zeggen hebben, zijn de meest aangename mensen diegenen die zwijgen.
Ik heb al mijn twisten kunnen bijleggen door het langst te zwijgen. Uiteindelijk zullen we ons de woorden van onze vijanden niet herinneren, maar het zwijgen van onze vrienden.
Zwijgen leren we pas in de loop van ons leven; spreken leren wij al eerder.

Maar dit is de beste: Het duurt in huwelijken heel lang tot je de staat hebt bereikt dat je zó lang kunt zwijgen zonder dat één van de twee denkt: "zou er wat schelen?"

Gisteren kreeg ik een PPS toegestuurd over herfst in de wereld met prachtige herfstfoto's. Ik kan daarvan genieten en zeker van de geur van het bos in de herfst. Dat moet je natuurlijk erbij denken ( smile). Daarom kon ik dinsdag niet laten om in het bos te wandelen nu het weer meeviel, om gewoon even uit te waaien na de drukte want de kleinzoon was blijkbaar beter!
Het bos was ook de plaats waar ik als klein meisje samen met mijn vriendinnetjes naar mooie bladeren en paddenstoelen en eikels ging zoeken voor de knutselles of op zoek ging naar braambessen. Ik zie ons nog lopen met een zakje in de hand om onze buit in te stoppen..

Toen ik na mijn wandeling uit het bos kwam, botste ik op een kleine jongen, hij kwam samen met zijn mama naar paddenstoelen zoeken, als taak voor school. Ik besef hoe bevoorrecht we waren, omdat wij, zo'n 60 jaar geleden, nog helemaal alleen op stap konden gaan zonder angst te hebben dat ons wat ging overkomen. Dat kan nu niet meer.

Mijn herfstmomentjes laten mij soms zo voldaan voelen. Het zijn heerlijke momenten om te ontspannen. Zo was het toen ik moe van het wandelen en af en toe ook van de hersenspinsels in mijn hoofd wilde rusten. Mijn oog viel op een rustbankje in het bos, een beetje een verwilderd bos dat men jaren lang zijn gang liet gaan en nu eindelijk beetje bij beetje aanpakt om er een gezellige wandel - en fietsroute van te maken.
Het kan natuurlijk aan mij liggen maar ik word niet echt vrolijk van de aanblik van al die kadavers van bomen die in hun glorietijd ver boven alles uitstegen en schaduw verschaften om nog maar te zwijgen over hun oogstrelende schoonheid. Nu liggen ze dan daar, verlaten, wegrottend, aangetast .. Ze bieden wel een schuilplaats voor kruipend en knagend gedierte.

Net als in de faunawereld gelden voor de florawereld dezelfde regels: eten en gegeten worden. De schimmels rukken op en zuigen zo snel ze kunnen de laatste levenssappen uit de gigantische kolossen die gevallen zijn of na het hakken bleven liggen. Op die altijd vochtige, schaduwrijke bosgrond heersen de schimmels als God in Frankrijk.

Terwijl ik op het bankje zat, keek ik maar wat omhoog en om mij heen om me even los te maken van de deprimerende aanblik van rottende boomstammen. Alsof de duivel er mee gemoeid was, viel mijn oog op een boom, vlak naast het bankje. Ik zag hoe de boom, gedurende, zijn groeiperiode zich met zijn brede wortels vastgezet had in de humusrijke bosgrond net alsof hij zich wilde vastklampen om houvast te hebben zodat hij meer weerstand kan bieden tegen de harde wind, die op zijn beurt weer een samenzwering lijkt te hebben met de schimmels om zoveel mogelijk bomen omver te werpen. Vanaf het bankje keek ik op tegen deze enorme reus en zag hoe de stam vergeven was van de zwammen die zich als kankergezwellen verspreid hadden tot de hoogste top van deze reus. Nou ja hoogste…. Hier was toch enig ingrijpen van Natuurmonumenten bij moeder natuur, om gemakshalve maar even de hele kruin weg te zagen. Er restte slechts een enorme stam en enkele lompe stompen .
Door zo omhoog te staren viel het mij dan pas op wat een gigantische kanjer deze grote vriend moet geweest zijn. De menseningreep heeft zijn zin gehad want het zonlicht valt weer op de aarde rond de aangetaste stam en verbaasd constateerde ik hoe snel andere flora daar gretig gebruik van maakte en de bodem, plaatselijk, bedekte met prachtige nieuwe scheuten en wilde bloemen.

En toch is de aanblik van zo'n stervende boom triestig. Uit alle macht probeert hij zich niet gewonnen te geven. Hoewel de zwammen de overmacht hebben, zag ik bij de geamputeerde kruin vers ontsproten takjes, een teken van leven. De reus die voor dood werd achtergelaten leeft toch nog! Het brute geweld van de mens om hem te ontsieren, wellicht uit veiligheidsoverwegingen, heeft hem niet de kracht ontnomen om door te vechten. Als een terminale patiënt staat hij daar te vechten om zijn plek in dit woud te behouden. Hij staat daar al zo lang, heeft velen zien komen en gaan, lief en leed aangehoord van de talloze wandelaars. En nu? Nu staat hij daar. De wind heeft geen vat meer op hem maar dat deert niet meer. Nog voor hij kan omvallen heeft de vijand al de macht overgenomen. Ik mocht slechts getuige zijn van zijn laatste adem…
Bij het aanzien van deze doodstrijd en dat bankje aan de voet van dit gevaarte vroeg ik mij af of de goed bedoelde boswachterij het idee gehad hebben het bankje te maken van de enorme stammen van die stervende boom? Zat ik daar op een stuk afgekapt leven en ziet de boom toe hoe zijn toekomst zich aan zijn eigen basis ontvouwt?
Uit respect stond ik op, groette de boom, wenste hem alle kracht van de wereld en ik wandelde terug naar huis.

Nu weet ik het niet zo goed meer of die wandeling me nu deugd gedaan had of me toch een beetje depri maakte vooral met de Allerheiligendagen die we nog maar pas achter de rug hebben!

En toch kan verrotting mooi zijn!

.









 

Leraar wiskunde: Wat moet ik doen om 11 aardappelen onder 7 mensen te verdelen?
Student: Aardappelpuree maken, meester!

Leraar:
- Joachim, vertel me de tegenwoordige tijd van het werkwoord wandelen.
Student:
Ik ... (denkt na) ... wandel,
jij .... (denkt na) ... wandelt,
hij .... (denkt na) ... wandelt,
Leraar:
- allé, sneller!
Student:
- Wij lopen, jullie lopen, zij lopen.

Leraar: "Het regende", welke tijd is dat?
Student: In ieder gevel slecht weer meester.

Leraar biologie: Hoeveel harten hebben we?
Student: Twee, meester.
Leraar: Twee?
Student: Ja, het jouwe en het mijne!

Twee studenten komen te laat op school en geven volgende verantwoording:
 - De eerste student zegt: Ik werd te laat wakker meester. Ik droomde dat ik terugkwam van China en dat het vliegtuig vertraging had.
 -De tweede student zegt: En ik ben hem gaan halen in Zaventem.

 Leraar: Kunt u mij de naam vertellen van vijf dingen die melk bevatten?
 Student: Ja meester. Vier koeien en kaas.

Een student in de rechten tijdens mondeling examen:
Professor: Wat is fraude?
Student : Dat ben je nu aan het plegen, professor.
Professor geïntrigeerd: Nou dan, verklaar je nader.
De student: Volgens het Strafwetboek pleegt iemand fraude als die misbruik maakt van de onwetendheid van anderen om hem te schaden.

Meester:
Maria, toon op de wereldkaart waar Noord-Amerika ligt.
Maria: Daar, meester!
Meester: Correct.
Nu de hele klas, wie is de ontdekker van Amerika?
Klas: Maria ,Meester:

Tony, bid jij voor elke maaltijd?
Tony: Nee, dat is niet nodig, mijn moeder is een uitstekende kok.

Meester: Arthur, je opstel "Mijn hond" is precies hetzelfde als je broer. Heb jij gekopieerd?
Arthur: Nee meester, maar het gaat om dezelfde hond.

Meester:
Bruno, hoe noemen we iemand die blijft spreken, zelfs als de anderen niet geïnteresseerd zijn?
Bruno: Een leraar

Wat we zondag vreesden, werd maandag bevestigd. Onze jarige kleinzoon had zich op zijn verjaardag nog sterk gehouden en de mama en oma bakten nog gezellig 35 cakejes om de maandag uit te delen aan de klasgenootjes. Helaas ... maandagmorgen kreeg ik een telefoontje...
" Ma, T is ziek en heeft koorts en keelpijn en buikpijn"...allé je kent dat hé en de vraag ook.
"Mag ik hem bij jullie afzetten?"
Waar dienen de oma's anders voor dan om zieke kleinkinderen extra te verwennen zodat ze snel genezen? De plannen werden even op hold gezet en ik trok mijn verpleegsterskapje aan!!
Nu maar hopen dat hij snel betert want anders moeten wij die 35 koekjes opeten en dat is niet goed voor de lijn!!!

Het was hier even stil op mijn blogje maar dat wil niet zeggen dat we hier de dagen al niksend doorbrachten! Het tegendeel was waar want de 4 van de zoon waren hier sinds woensdag en ... ik stond er letterlijk alleen voor, neen meer nog, ik had 5 handenbindertjes.

Zo was het donderdag: Teken en knutseldag:


Onze tweeling moest natuurlijk dezelfde tekening hebben, grote broer en zus dan ook maar haha!



 

 




Zo was het vrijdag:
De kleinzoon moest voor WO minstens 5 verschillende blaadjes van bomen zoeken en bespreken daarom gingen we in de tuin op zoek. Maar de blaadjes moeten ook gedroogd worden ...

:



Zo was het zaterdag:
Onze kleinzoon bouwde de knikkerbaan van opa om met de hulp van één van de zussen!




De twee andere zussen hielden het bij een verkleedpartijtje!

 

De kleinkinderen zijn nu terug naar huis, straks rijden we naar de andere kleinzoon die vandaag 8 wordt en opa zijn handen genezen wonderlijk wel goed! Alles valt wel weer in de plooitjes al heeft deze oma er wellicht weer een paar grijze haren bij!

Het is niet bepaald om te griezelen, maar een samenloop van omstandigheden kan je het we wel noemen!
We hadden zondag laatst besloten om samen met de dochter en co en de ander bompa een dagje in de Ardennen door te brengen. De kleinkinderen missen het jaarlijks tripje met beide grootouders. Sinds de ziekte van Suzy was dat niet meer mogelijk geweest. Daarom zagen we een wandeling langs de Maas wel zitten.
Na een gezellig etentje trokken we er op uit. Kleinzoon 2 was zo " opgedraaid" omdat we eindelijk weer eens samen een uitje hadden dat hij in zijn enthousiasme zijn zus een duwtje gaf! Ons glutenkindje heeft niet veel nodig om alle registers open te trekken en dat hebben we dan ook gehoord!! Halloween geluiden kunnen daar nog niet aan tippen!
Toen ze eindelijk weer wat bekomen was, konden we weer verder tot de bompa die al wat last had van de heup, struikelde, viel en heup en rug nog meer bezeerde. Toen na een tijdje  het wandelen te pijnlijk werd voor hem besloot opa T om vooruit te lopen en de auto te gaan halen om de bompa op te pikken. Hij deed dat af en toe lopend tot we hem opeens niet meer zagen en ons afvroegen waar hij naar toe was.... Tsja , dat de Paus de grond kust dat weten we maar dat mijn slaapgenoot dat ook zou doen????
Deze oma was er niet echt gerust in en liep ook maar vooruit om te zien wat er gebeurd was... Ik vond bij de auto een zielig kijkende opa met twee japen in de kin, de ene al groter dan de andere waar het bloed uit stroomde. Toen hij ook nog eens zijn handen toonde, wist ik dat het geen lachertje was. We geraakten uiteindelijk nog veilig terug in de bungalow waar de verzorging kon beginnen... Het gezichtje van ons glutenkindje sprak boekdelen alsof ze maar niet begreep waarom opa ook geen keel opzette!
Op maandag heb ik er dan toch maar de dokter bij gehaald en zo ziet de opa er nu uit en met de 4 van de zoon die vandaag voor de rest van de week komen logeren, wordt dat hier best hectisch!!
En zeggen dat ik mijn bezem niet eens heb aangeraakt!!

Omdat we het dag na dag opnieuw doen en ons lichaam er blijkbaar nooit genoeg van krijgt, even het volgende:

Een mens slaapt nogal wat af gedurende zijn hele leven, de ene al wat meer dan de andere. De ene kan het ook beter dan de ander, liggend, zittend, staand, snurkend of zuchtend, met oordopjes of een knuffelbeer onder de arm, met nachtkledij of in adamskostuum, onder frisse lakens of bedolven onder een heerlijk donsdeken, venster open, venster dicht, met een lichtje aan of in het pikkedonker.

Iedereen heeft zijn of haar manier, maar slapen doen we allemaal. Als je het een beetje onder de knie hebt, lig je daar figuurlijk weg van de wereld, gedurende een paar uur van niets bewust, niet eens van je eigen lichaam, kwetsbaar over je ganse lichaamslengte en breedte en je weet het niet eens. Je ligt daar maar in complete overgave. Zelfs het sterkste, koppigste karakter kan niet eindeloos wakker blijven. Het lichaam schakelt zichzelf in stand-by modus. Je geest zweeft weg, naar plaatsen die je niet kent. Je praat met mensen die je niet kent, je ziet dingen die eigenlijk niet bestaan. Maar het gekke ervan is dat die plaatsen, mensen en dingen even werkelijk aanvoelen als de wereld die je ervaart tijdens de uren die je wakker bent. Al ben je daar niet, eigenlijk ben je daar wel. Volg je?

Die overgave aan slaap, vind ik een beetje bevreemdend. Het is praktisch onmogelijk je er tegen te verzetten. Vaak beangstigt het me ook omdat ik kan voelen dat het er aan komt, maar niet weet waartoe het zal leiden.
Zal ik een paar uur later mijn ogen openen, mijn lichaam fit en monter ervaren, me geeuwend uitrekken, klaar voor een volgende dag?
Zal ik de duisternis van de nacht wroetend als een mol doorbrengen, wanhopig op zoek naar slaap die ik niet kan vinden? En als ik die niet kan vinden, hoe komt dat dan? Ben ik de slaap misschien ergens onderweg kwijtgeraakt?
Waar zal ik wel en niet zijn tijdens het slapen? En wat bepaalt dat mijn lichaam ineens weer wakker wordt?
Hoe komt het toch dat ik uit een diepe droom kan wakker schrikken met luid bonzend hart?
Wat zorgt er voor dat ik ineens weer geluiden waarneemt rondom mij? Hoe registreren mijn gesloten oogleden dat de dag is aangebroken en laten ze trillend als de vleugels van een vlinder mijn lichaam terug ontwaken?
Mijn lichaam en geest die overdag één geheel vormen, gaan 's avonds als complete vreemdelingen uit elkaar om bij het krieken van de ochtend elkaar terug te vinden als zielsverwanten. Mijn lichaam legt zichzelf te slapen en regenereert, terwijl mijn ziel vrij en doelloos andere werelden verkent. Het lijkt bijna een bovenaards gebeuren!
En toch... slapen dat is wat ik nu ga doen!
Slaapwel lieve bezoeker!

Ik was vorige week bij de kapper en legde meteen een paar afspraken vast tot ergens in januari waarop hij lachend zei: "Als de wereld op de 21ste dec vergaat moet je je afspraak niet afzeggen.."

Als zelfs al tot in de kapperszaak het "gerucht" begint te gonzen dan moet ik er ook even bij stilstaan. Hoewel? Ik ben zeker dat ik ergens in vervlogen dagen ook al even dit item hier aangekaart heb!
Voor diegenen die echt niet weten waarover ik het heb even kort samengevat want je kan op internet uitgebreid alles lezen over de Maya's en hun voorspelling:




Volgens veel religieuze bronnen houdt de wereld zoals wij deze kennen op 21-12-2012 op te bestaan. De Maya kalender heeft op 21-12-2012 een complete cyclus van dertien Baktuns, een periode van 5125 jaar voltooid. Wat gaat er precies gebeuren op 21-12-2012?
Volgens die Maya's zal de zon op 21 december 2012 exact in het centrum van de Melkweg staan, of anders gezegd zal de denkbeeldige lijn door de aarde en de zon ook door het centrum van de Melkweg lopen en dan zou volgens sommige kenners de Maya kalender op die dag eindigen. Mocht dat juist zijn, dan zou dat getuigen van een wel zeer geavanceerde kennis omtrent de loop van zon, maan en sterren bij de Maya's, want zelfs de hedendaagse astronomen kunnen dat onmogelijk berekenen.
Als dat zo is dan kan wel het één en ander te gebeuren staan. Wat er staat te gebeuren zegt de voorspelling niet maar als dat zo is dan belooft dat spanning...Wordt het een aardbeving schaal 10, een nucleaire oorlog, een vloedgolf, een poolkanteling of komeetinslag ? Geen opwekkende vraag niet?

Mijn simpele visie op dit allemaal weerhoudt me van doomdenken.
We weten allemaal dat de planeten nu eenmaal invloed hebben op ons , zoals de stand van de maan bv, de zonne-activiteit enz. De Maya's hadden zo een enorme kennis van het universum dat ze daar hun kalender op baseerden en volgens hen zou het einde van een cyclus nabij zijn om dan wat .. een nieuwe cyclus te beginnen?

Je hoeft niet in God, Jaweh, Jehova, Boedha, Mohamed.... te geloven om te weten dat we voortkomen uit een gigantische energie. Noem het hoe je het wil, maar iedereen weet dat ze er is. Daar is geen bewijs voor nodig. Wat de Mayakalender voorspelt, is dat die energie ooit een verschuiving zal teweegbrengen die op alles invloed zal hebben  kosmos, natuur, lichaam, geest, ziel enz.. Wanneer dat zal gebeuren weten we echter niet.

Gelukkig zijn er wetenschappers om alles met een korreltje zout te nemen.
- "De polen kunnen, in het beste geval, een graadje verschuiven in de loop van miljoenen jaren. Maar niets zegt dat dat begint in 2012."
zegt Phil Plait, een astronoom die de website 'Bad Astronomy' beheert.
Dat doet me denken aan het volgende.
Toen onze zoon zo'n 13j was, las hij het boek "Kinderen van Moeder Aarde" het eerste deel van een trilogie van Thea Beckman. Het is een toekomstroman over de Aarde zoals die er 6 eeuwen na de Derde Wereldoorlog uitziet. Ik vond de titel alleen al uitnodigend en heb die trilogie even geboeid als de zoon ook gelezen. Daar denk ik nu aan bij deze "Maya voorspelling". Profetische visie van Thea Beckman?
Maar terug naar de feiten.

Ik geloof best dat er een dag komt dat de Aarde en de zon op één lijn komen te staan met het centrum van de Melkweg. Maar niets zegt dat dat exact in 2012 zal gebeuren. Trouwens de Maya's voorspellen niet het einde van de wereld . Hun Kalender loopt tot die datum, maar dat wil niet zeggen dat de wereld daarna vergaat.

Er zijn mensen die geloven in die 21 /12/2012! Ik heb respect voor hen die erin geloven, want tenslotte zijn we allen een andere 'ik'. Laten we  elkaar dus niet uitlachen om geloof of ongeloof. Want wat als je toch verkeerd dacht?
Maar....
Wat veel van die doemdenkers schijnen te vergeten, is dat de laatste keer dat het einde van de wereld werd aangekondigd, er niets gebeurde!

Even ter info, volgens de Wikipedia eindigt de huidige cyclus echter op 12 oktober 4772. We hoeven dus nog niet direct een schietgebedje te doen.

Wat er precies te gebeuren staat die 21ste december is niet te voorspellen. Wat wel waar te nemen valt, is de tijdsversnelling, de vele ontwikkelingen in deze wereld die in een stroomversnelling zijn geraakt. Een aantal van de voorspellingen op basis van de Maya kalender, zijn al uitgekomen en dan denk ik aan de klimaatsveranderingen, economische/financiële crisis, opstanden en oorlogen.
Daarom is de vraag wat er te gebeuren staat in 2012  eigenlijk verkeerd. Het is alsof je tot je knieën in de branding staat en vraagt "Waar is eigenlijk de zee?"
Om ons heen zien we de veranderingen, het verval van het oude systeem. Deze veranderingen zijn allang in volle gang en u en ik zijn de maker van een nieuwe toekomst ook na 2012! Daar wil ik in geloven.
Het kan ook zomaar gebeuren dat we binnenkort allemaal de mond gesnoerd krijgen! Je ziet ik sta wel open voor een constructieve discussie als jij er anders over denk!
Maar ik denk/hoop dat de wereld op die dag niet zal vergaan, die draait nog wel een tijdje rond maar zal hij op termijn nog wel bewoonbaar blijven voor de mens als we ons niet aanpassen? Daar wringt het schoentje!
De mensheid zal wel niet direct verdwijnen maar zoals we nu bezig zijn, is de vraag met hoeveel en in welke omstandigheden en vooral hoe zal de aarde er in de verre of nabije toekomst uitzien? Een paradijs met een rijke biodiversiteit en een aangename veilige plek of een hel met weinig of geen natuur en constant geweld en balanceren op het randje van overleven?
PARADISE OR OBLIVION?
Binnen pakweg een goeie 2 maand weten we wie gelijk heeft.
Mag ik een beetje erg op mijn ego steunen en hopen dat ik als non believer gelijk heb?
En als het dan toch fout loopt? See you in heaven or hell.