Niet storen!

Omdat we het dag na dag opnieuw doen en ons lichaam er blijkbaar nooit genoeg van krijgt, even het volgende:

Een mens slaapt nogal wat af gedurende zijn hele leven, de ene al wat meer dan de andere. De ene kan het ook beter dan de ander, liggend, zittend, staand, snurkend of zuchtend, met oordopjes of een knuffelbeer onder de arm, met nachtkledij of in adamskostuum, onder frisse lakens of bedolven onder een heerlijk donsdeken, venster open, venster dicht, met een lichtje aan of in het pikkedonker.

Iedereen heeft zijn of haar manier, maar slapen doen we allemaal. Als je het een beetje onder de knie hebt, lig je daar figuurlijk weg van de wereld, gedurende een paar uur van niets bewust, niet eens van je eigen lichaam, kwetsbaar over je ganse lichaamslengte en breedte en je weet het niet eens. Je ligt daar maar in complete overgave. Zelfs het sterkste, koppigste karakter kan niet eindeloos wakker blijven. Het lichaam schakelt zichzelf in stand-by modus. Je geest zweeft weg, naar plaatsen die je niet kent. Je praat met mensen die je niet kent, je ziet dingen die eigenlijk niet bestaan. Maar het gekke ervan is dat die plaatsen, mensen en dingen even werkelijk aanvoelen als de wereld die je ervaart tijdens de uren die je wakker bent. Al ben je daar niet, eigenlijk ben je daar wel. Volg je?

Die overgave aan slaap, vind ik een beetje bevreemdend. Het is praktisch onmogelijk je er tegen te verzetten. Vaak beangstigt het me ook omdat ik kan voelen dat het er aan komt, maar niet weet waartoe het zal leiden.
Zal ik een paar uur later mijn ogen openen, mijn lichaam fit en monter ervaren, me geeuwend uitrekken, klaar voor een volgende dag?
Zal ik de duisternis van de nacht wroetend als een mol doorbrengen, wanhopig op zoek naar slaap die ik niet kan vinden? En als ik die niet kan vinden, hoe komt dat dan? Ben ik de slaap misschien ergens onderweg kwijtgeraakt?
Waar zal ik wel en niet zijn tijdens het slapen? En wat bepaalt dat mijn lichaam ineens weer wakker wordt?
Hoe komt het toch dat ik uit een diepe droom kan wakker schrikken met luid bonzend hart?
Wat zorgt er voor dat ik ineens weer geluiden waarneemt rondom mij? Hoe registreren mijn gesloten oogleden dat de dag is aangebroken en laten ze trillend als de vleugels van een vlinder mijn lichaam terug ontwaken?
Mijn lichaam en geest die overdag één geheel vormen, gaan 's avonds als complete vreemdelingen uit elkaar om bij het krieken van de ochtend elkaar terug te vinden als zielsverwanten. Mijn lichaam legt zichzelf te slapen en regenereert, terwijl mijn ziel vrij en doelloos andere werelden verkent. Het lijkt bijna een bovenaards gebeuren!
En toch... slapen dat is wat ik nu ga doen!
Slaapwel lieve bezoeker!

Ik was vorige week bij de kapper en legde meteen een paar afspraken vast tot ergens in januari waarop hij lachend zei: "Als de wereld op de 21ste dec vergaat moet je je afspraak niet afzeggen.."

Als zelfs al tot in de kapperszaak het "gerucht" begint te gonzen dan moet ik er ook even bij stilstaan. Hoewel? Ik ben zeker dat ik ergens in vervlogen dagen ook al even dit item hier aangekaart heb!
Voor diegenen die echt niet weten waarover ik het heb even kort samengevat want je kan op internet uitgebreid alles lezen over de Maya's en hun voorspelling:




Volgens veel religieuze bronnen houdt de wereld zoals wij deze kennen op 21-12-2012 op te bestaan. De Maya kalender heeft op 21-12-2012 een complete cyclus van dertien Baktuns, een periode van 5125 jaar voltooid. Wat gaat er precies gebeuren op 21-12-2012?
Volgens die Maya's zal de zon op 21 december 2012 exact in het centrum van de Melkweg staan, of anders gezegd zal de denkbeeldige lijn door de aarde en de zon ook door het centrum van de Melkweg lopen en dan zou volgens sommige kenners de Maya kalender op die dag eindigen. Mocht dat juist zijn, dan zou dat getuigen van een wel zeer geavanceerde kennis omtrent de loop van zon, maan en sterren bij de Maya's, want zelfs de hedendaagse astronomen kunnen dat onmogelijk berekenen.
Als dat zo is dan kan wel het één en ander te gebeuren staan. Wat er staat te gebeuren zegt de voorspelling niet maar als dat zo is dan belooft dat spanning...Wordt het een aardbeving schaal 10, een nucleaire oorlog, een vloedgolf, een poolkanteling of komeetinslag ? Geen opwekkende vraag niet?

Mijn simpele visie op dit allemaal weerhoudt me van doomdenken.
We weten allemaal dat de planeten nu eenmaal invloed hebben op ons , zoals de stand van de maan bv, de zonne-activiteit enz. De Maya's hadden zo een enorme kennis van het universum dat ze daar hun kalender op baseerden en volgens hen zou het einde van een cyclus nabij zijn om dan wat .. een nieuwe cyclus te beginnen?

Je hoeft niet in God, Jaweh, Jehova, Boedha, Mohamed.... te geloven om te weten dat we voortkomen uit een gigantische energie. Noem het hoe je het wil, maar iedereen weet dat ze er is. Daar is geen bewijs voor nodig. Wat de Mayakalender voorspelt, is dat die energie ooit een verschuiving zal teweegbrengen die op alles invloed zal hebben  kosmos, natuur, lichaam, geest, ziel enz.. Wanneer dat zal gebeuren weten we echter niet.

Gelukkig zijn er wetenschappers om alles met een korreltje zout te nemen.
- "De polen kunnen, in het beste geval, een graadje verschuiven in de loop van miljoenen jaren. Maar niets zegt dat dat begint in 2012."
zegt Phil Plait, een astronoom die de website 'Bad Astronomy' beheert.
Dat doet me denken aan het volgende.
Toen onze zoon zo'n 13j was, las hij het boek "Kinderen van Moeder Aarde" het eerste deel van een trilogie van Thea Beckman. Het is een toekomstroman over de Aarde zoals die er 6 eeuwen na de Derde Wereldoorlog uitziet. Ik vond de titel alleen al uitnodigend en heb die trilogie even geboeid als de zoon ook gelezen. Daar denk ik nu aan bij deze "Maya voorspelling". Profetische visie van Thea Beckman?
Maar terug naar de feiten.

Ik geloof best dat er een dag komt dat de Aarde en de zon op één lijn komen te staan met het centrum van de Melkweg. Maar niets zegt dat dat exact in 2012 zal gebeuren. Trouwens de Maya's voorspellen niet het einde van de wereld . Hun Kalender loopt tot die datum, maar dat wil niet zeggen dat de wereld daarna vergaat.

Er zijn mensen die geloven in die 21 /12/2012! Ik heb respect voor hen die erin geloven, want tenslotte zijn we allen een andere 'ik'. Laten we  elkaar dus niet uitlachen om geloof of ongeloof. Want wat als je toch verkeerd dacht?
Maar....
Wat veel van die doemdenkers schijnen te vergeten, is dat de laatste keer dat het einde van de wereld werd aangekondigd, er niets gebeurde!

Even ter info, volgens de Wikipedia eindigt de huidige cyclus echter op 12 oktober 4772. We hoeven dus nog niet direct een schietgebedje te doen.

Wat er precies te gebeuren staat die 21ste december is niet te voorspellen. Wat wel waar te nemen valt, is de tijdsversnelling, de vele ontwikkelingen in deze wereld die in een stroomversnelling zijn geraakt. Een aantal van de voorspellingen op basis van de Maya kalender, zijn al uitgekomen en dan denk ik aan de klimaatsveranderingen, economische/financiële crisis, opstanden en oorlogen.
Daarom is de vraag wat er te gebeuren staat in 2012  eigenlijk verkeerd. Het is alsof je tot je knieën in de branding staat en vraagt "Waar is eigenlijk de zee?"
Om ons heen zien we de veranderingen, het verval van het oude systeem. Deze veranderingen zijn allang in volle gang en u en ik zijn de maker van een nieuwe toekomst ook na 2012! Daar wil ik in geloven.
Het kan ook zomaar gebeuren dat we binnenkort allemaal de mond gesnoerd krijgen! Je ziet ik sta wel open voor een constructieve discussie als jij er anders over denk!
Maar ik denk/hoop dat de wereld op die dag niet zal vergaan, die draait nog wel een tijdje rond maar zal hij op termijn nog wel bewoonbaar blijven voor de mens als we ons niet aanpassen? Daar wringt het schoentje!
De mensheid zal wel niet direct verdwijnen maar zoals we nu bezig zijn, is de vraag met hoeveel en in welke omstandigheden en vooral hoe zal de aarde er in de verre of nabije toekomst uitzien? Een paradijs met een rijke biodiversiteit en een aangename veilige plek of een hel met weinig of geen natuur en constant geweld en balanceren op het randje van overleven?
PARADISE OR OBLIVION?
Binnen pakweg een goeie 2 maand weten we wie gelijk heeft.
Mag ik een beetje erg op mijn ego steunen en hopen dat ik als non believer gelijk heb?
En als het dan toch fout loopt? See you in heaven or hell.

De verkiezingen zijn voorbij en nu maar zien of alles zoveel beter wordt, ik ben heel benieuwd!!
Na wat naweeën zal de media binnen kort weer op volle toeren draaien over de crisis.
Maar het kan ook met een beetje humor, daarom volgende gezegden:

- De bananenhandelaar is de pisang en de tabakshandelaar is de sigaar.
- De bakker verdient geen droog brood meer en de herenmode is de das omgedaan.
- De lampenwinkeliers zien de toekomst duister in en de scheepvaart is de wind uit de zeilen genomen.
- Menig timmerman heeft er het bijltje bij neergelegd terwijl de kousenfabrieken er geen gat meer in zien.
- De horlogemakers zouden de tijd willen terugzetten en de confectie-industrie moet er een mouw aan passen.
- De tuinders heeft men knollen voor citroenen verkocht en de binnenschippers zijn aan lager wal geraakt.
- De chauffeurs zijn de macht over het stuur kwijt omdat de wegen aan belasting bezweken zijn.
- De wielrenners weten niet meer rond te komen en de badmeesters kunnen het hoofd niet meer boven water houden.
- De bierbrouwers moeten uit een ander vaatje tappen en voor de bioscopen valt het doek.
- De kwekers zitten op zwart zaad, de schoorsteenvegers komen op straat te staan en de stratenmakers kunnen wel op het dak gaan zitten.
- De mijnbouw graaft zijn eigen graf en bij Rijnmond gaat de pijp uit.
- De NMBS is het spoor bijster, de luchtvaartmaatschappijen vliegen de lucht in, terwijl de metselaars in de put zitten en de caféhouder het zat is.
- De kapper zit met zijn handen in het haar, de boer is uit het veld geslagen en de helderziende schemert het voor de ogen.
-Zou het helpen als de wapenindustrie inzag dat er geen schot meer in zit?

Het is hier ook even crisis want ik zit zonder inspiratie!!

Oma heeft zin in een ijsje. Opa biedt heel lief aan om dat te halen. Wat voor ijsje ze dan wil.
 “Een bolletje vanille, chocolade en aardbei. Zal ik het even opschrijven?” vraagt ze lief.
" Nee, hoeft echt niet."
“Echt niet?”
“Nee, echt niet.”
Hij hield bij hoog en bij laag vol dat hij dat heus nog wel kon onthouden. Komt ie terug met 2 zakken patat. Foetert oma:
“Zie je nou wel! Ben je toch nog de mayonaise vergeten !”

De nieuwe overburen, een echtpaar op leeftijd, schijnen nog steeds veel om elkaar te geven, om niet te zeggen dat ze niet van elkaar af kunnen blijven. Elke keer bij het thuiskomen is het prijs. Nog vóór ze goed en wel binnen zijn, staat die man die vrouw al onder de rokken te graaien, in het volle zicht van de straat. Op een dag worden ze door één van de buren er op aangesproken. Of ze voortaan het fatsoen op zouden kunnen brengen, om hun lusten binnenshuis op elkaar bot te vieren, in plaats van in het openbaar, onder de ogen van de buurtkinderen.
"O ,maar dat ziet u helemaal verkeerd," zegt die man. "Het is niet wat het lijkt."
 "O nee ? Wat is het dan wel ?"
"Dat zal ik u zeggen. Mijn vrouw heeft een houten been, met vlak boven de knie een spijker. En daar hangt onze huissleutel aan "!!!!!!!

Een ouder echtpaar vierde hun 40 jarig huwelijksfeest. Ze hadden nooit kinderen gekregen. De man vroeg aan zijn vrouw wat ze als cadeau wenste. Ze wilde een schilderij van hun samen laten maken. Hij zag dat niet zo zitten, maar goed, als dat nou haar wens was, vooruit dan maar. Dus naar een kunstschilder toe en ze moesten een aantal keren komen poseren. Het hoofd van de man was klaar. De vrouw nog niet, dus zij ging nog een keer alleen. De schilder vroeg haar of ze er tevreden mee was. Nou, ze had nog wel een wens. Wat wilt U dan vroeg de schilder. Kunt U mij afbeelden met een prachtig gouden collier met bijpassende armband en oorbellen, vroeg ze. Uiteraard kan dat, zei de schilder.
Toen het schilderij klaar was, ging het echtpaar samen het ophalen. De man bekeek het kunstwerk, was tevreden over het resultaat, maar vroeg aan zijn vrouw:
"Zo'n ketting heb jij toch helemaal niet?"
"Nee", zei z'n vrouw. "Moet je je eens indenken hoe ze dáár naar zullen gaan zoeken!".

De schoolresultaten van Jezus
Met Kerst kwam Jezus thuis met een slecht rapport, hij had verschillende buizen en dit op volgende vakken :
- Koken : hij vermenigvuldigde de broodjes i. p. v. er te bakken...
- Chemie : hij veranderde H2O steeds in wijn...
- Turnen : i. p. v. te zwemmen, wandelde hij gewoon over het water...
 - Biologie : hij wekte de dode en opgezette dieren tot leven...
 Zijn moeder Maria zei hierop : 'Als je in april terug zo'n slechte cijfers hebt, kun je een kruis maken over je paasvakantie....'

En zo geschiedde!!

Geïnspireerd door de kleinkinderen.
Als we niet goed meer kunnen stappen en fietsen ook al niet meer gaat, dan hebben we nog altijd een alternatief lieve oma's en opa's!




Als je het helemaal gemakkelijk wil dan is er nog de segway!! Er is dus nog hoop voor oude knoken !

Omdat we binnenkort weer "mogen" stemmen, wil ik jullie al even in de mood brengen!

- "De politiek, de politiek", zei de pachter tegen de baron," ik ken dat van 's avonds in mijn kiekenkot."
- "Uw kiekenkot?"
- "Wel ja,'t is dan een hels gevecht om op de hoogste stok te raken. En als ze er dan eindelijk op zitten dan sch... ze op de kop van diegenen die zo hoog niet konden raken."


Voor de verkiezingen deden de politici heel wat pogingen om de kiezers voor zich te winnen. Zo kreeg Jef op de markt een folder in zijn handen geduwd met daarop de foto van 2 kandidaten.
-" Wat vind je van die twee?" vroeg een andere marktganger.
- " Pff, ik ken geen van beiden," zei Jef, "maar als ik het zo bekijk, moet ik zeggen dat het maar goed is dat er maar één van hen kan verkozen worden?"

Er staat een lange rij in het stemlokaal, bijna achteraan een oud vrouwtje en voor haar staat Patrick Janssens. Langzaam schuifelen de mensen allemaal naar het stemapparaat toe als het oude vrouwtje opeens voorover valt. Patrick loopt naar haar toe en helpt haar overeind.
"Zo, zegt Patrick, nu ik u overeind geholpen heb, stemt u toch zeker wel op mij?"

Het vrouwtje kijkt Janssens aan en zegt:

"Zeg Patrick, ik ben misschien wel op mijn kin gevallen, maar niet op mijn achterhoofd !"

Binnenkort zijn er terug verkiezingen en mogen we nu voor de gemeente het potlood in de hand nemen om naar de stembus te trekken hoewel .. op de meeste plaatsten wordt al elektronisch gestemd, maar finaal komt het op hetzelfde neer... een bolletje kleuren!

Zeg nu niet dat je dat nog niet wist! Onze brievenbus wordt al weken geteisterd door folders van alle partijen en kandidaten. Mocht het nu bij 1 folder per persoon/partij blijven dan zou ik dat nog aanvaardbaar vinden. Maar nee, ze blijven maar in veelvoud komen al die beloften en schone woorden tot vervelends toe.
Bij mij worden al die folders uit de bus gehaald en horizontaal geklasseerd bij oud papier. Zonde toch dat we daarvoor al die bomen moeten vellen. Wie, in godsnaam leest en gelooft al die loze beloften? Neen, politiek is zeker niet aan mij besteed, daarvoor zijn het allemaal veel te grote schoonpraters, opgeblazen ego's met heel veel geblaat maar weinig wol!
Tsja, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is zeker, maar ik heb spijtig genoeg nog geen echte hoogvliegers ontdekt. Ze blijven allemaal teveel rond hun eigen portemonnee en vooral imago fladderen!
Omdat ik er niet meer woorden wil aan "verspillen" doe ik het op een andere manier.

Straks
Verscholen
achter gordijnen
potloden aangescherpt
of computer
geprogrammeerd.
Bolletjes kleuren,
 tellen
 winnaars en verliezers.
De gemeenten
 gevuld in alle kleuren
  schreeuwen om
de stem
 van de kiezer.
We "mogen"
terug naar ‘t stemkot
helaas
meestal een kiekenskot!

Voor iets meer dan een flauwe grap moeten jullie op een andere dag wachten.

Een man zonder voeten zat te bedelen. Er kwam een joviale Amerikaan voorbij die hem 25 euro gaf.
" Koop er een paar schoenen mee, beste man!" zei hij.
De man begon onophoudelijk te huilen, waarop een politieagent om uitleg vroeg. De sukkelaar vertelde wat hem overkomen was en kreeg het volgende antwoord:
" Veeg daar uw voeten aan!"
De man begon nog heviger te wenen en troosteloos duwde hij zijn wagentje naar huis toe. Zijn vrouw kreeg het relaas ook te horen waarop ze zei:
" Och, zeg, jij bent ook wel heel vlug op de tenen getrapt hoor!"
( de Druivelaar 2012)

Ik zei het toch, het zal je maar overkomen!

Het einde van het alfabet is in zicht en zo komen we bij:

Y
Nog zo’n moeilijke zoals de Y bij scrabble. Als je die hebt, is het pure frustratie . Maar de Y doet me ook denken aan iets anders.
In lang vervlogen dagen, toen de dieren nog spraken en ik mijn rok versleet op de schoolbanken, heb ik nog aan yoga gedaan . Yoga traint zowel fysiek als mentaal het zou de Yin en de Yang in evenwicht moeten brengen. Yoga vraagt kracht, uithoudingsvermogen en balans en misschien sta je daar sceptisch tegenover maar ik was toen blij dat ik deze sport ontdekt heb en misschien heeft het onbewust toch wel zijn invloed gehad op mij. Daarom is mijn motto "Yes I can" en daarin ligt mijn geloof dat je iets kan bereiken als je erin gelooft!

Waar een wil is, is een weg!

Ja, het is weer zover de herfst is begonnen. Langzaam verkleuren de bladeren en de gewassen worden van het land gehaald en opgeslagen. De geestelijke gezondheidszorg krijgt het binnenkort ook weer druk, want de blaadjes beginnen te vallen en dat heeft ook op de mens een invloed. Herfst is hét jaargetijde voor depressies. De dagen worden korter, de luchten grijzer, de regen blijft maar uit de hemel komen: hoogtij voor Prozac.

Elk jaargetijde heeft zijn charme, maar de herfst heeft iets melancholisch in zich volgens mij. Tegenwoordig moeten we allemaal per se gelukkig zijn, permanent vrolijk, alsof het altijd zomer is en het leven een lolletje.
Maar toch is het niet alleen maar narigheid in september en oktober. De natuur is nu op haar mooist. ( tiens waarom zou "natuur" vrouwelijk zijn? Dit even terzijde ) De late avond, de nacht en de vroege ochtend geven tekenen van de herfst.

Mijmerend slurp ik het licht op, wetend dat grijs aanwezig is en de natuur zich opmaakt voor een heuse verandering richting de dood. Maar de dood hier is niet de dood zoals wij die kennen. Nee, het is eerder het aankomend levend, verborgen en over een paar maanden weer zichtbaar.
De natuur is als een sprookje en alles past, mits wij mensen niet te veel kapot maken.

Een natgeregend, bewerkt, spinnenweb dat aanleunt bij de gedachte hierboven!

Ik las...

"Er dwarrelen gedachten rond in mijn hoofd als kleurige herfstbladeren. Ze vormen een zacht tapijt om in te rollebollen of om me mee te bedekken als een warme slaap vol dromen.
Ik keer terug in de tijd en droom dat ik een kei ben, een mooie kei maar nog hoekig en vlakkig als een ruwe diamant. Het leven overspoelt me en slijt de scherpe kantjes tot rondingen, langzaamaan. Soms als de stroming ruw wordt, word ik op de rotsen gegooid. Al hotsend en botsend tuimel ik naar beneden. Ik bluts en buil en schuur en ook de ronde kantjes blijven niet gespaard."

En dan bedenk ik daarbij..

Het leven is soms als schuurpapier dat pijnlijk langs je dromen schuurt.
En zoals met de kei die altijd dezelfde blijft en toch steeds anders is, zo vergaat het ook met ons, we veranderen maar ergens blijven we toch dezelfde. Er springen stukjes af, er komen hoekjes bij of een zachte golving, maar het grondmodel blijft.

Misschien kijk iemand naar jou en zegt dat je veranderd bent , misschien zegt men dat ook van mij. Maar diep vanbinnen, daar waar men me niet meer kan zien, ben ik nog helemaal zoals ik altijd was, constant en onveranderd de kern van wie ik ben.

En jij, jij die mij enkel van buiten kan observeren, ook jou zie ik niet helemaal vanbinnen.
Niemand kan ooit echt zo dicht bij een ander komen dat hij door de ogen van die andere kijkt. Neen, niemand kan ooit door een ander paar ogen kijken dan de zijne en daarom blijft die andere altijd een soort mysterie. Soms lijkt iemand je dichtbij en toch vaak ver weg want iedereen wordt overspoeld door een anders uitziende zachte zee of opgeruwd door een ander stukje van het schuurpapier.
En toch, toch zijn we allemaal ergens dezelfde.

Oei, dat was weer eventjes heel ernstig...Ik zal maar snel een smile tevoorschijn toveren....

Ik val jullie nu al sinds vijf jaar lastig met mijn schrijfsels. Vaak begin ik zonder dat ik echt weet waar het schrijfsel zal eindigen en wat het resultaat zal zijn. Soms iets dat in mij borrelt, soms vrij de wijde wereld instappen via een virtuele deur, soms zaken van mij afschrijven of soms de fantastische wereld van de fantasie mengen met de realiteit. Soms zijn de teksten veelzeggend voor mezelf en soms is het een verstrengeling van mijn hersenkronkels waar ik af en toe nog steeds zelf moeite mee heb om ze te ontwarren. Mijn klavier tokkelt meestal door het gewone dagelijkse leven en door de jaren is het een bagage geworden waar ik voor mezelf en anderen probeer te toetsen hoever ik er kan mee gaan.
Ja, woorden zijn soms zoveel meer dan gewoon wat leesvoer. Ik begin er vandaag alvast mijn dag mee en het zou niet correct zijn die woorden niet te gebruiken om jullie een leuke en gezellige dag te wensen.
Veel beterschap aan de zieken en aan allen die misschien even in een dipje verzeild raken.
Ik wens ieder van jullie alvast veel lees -en schrijfgenot en vooral veel plezier, steun en gezelschap van de mensen achter het woord.

Mijn recentste "makeover". Zie ik er niet poeslief uit ?