In mijn mailbox gevonden en na de huidige politieke perikelen wil ik het met jullie delen
Ik leg een klacht neer, maar ik weet niet waar ik met mijn klacht naar toe moet gaan ik weet niet waar ik mijn klacht neer moet leggen. De klacht komt uit mijn ziel, de klacht komt uit mijn hart. Het is een klacht zonder geluid
zij stokt in mij
en komt mijn keel niet uit!
Het is een klacht zonder klanken ik kan niets meer zeggen.
Wanneer en waar is het allemaal ontstaan?
Deze verwarring, deze toestand, deze razernij van een dolende, gestresseerde maatschappij
waarin mensen nauwelijks nog kunnen bestaan en elkaar steeds meer naar het leven staan?
Zeg mij, wie wierp de eerste steen in de visrijke vijver die België heet? De kringen in de vijver worden groter de oever is bereikt.... Wie moet ik haten, wie moet ik bedanken nu leven hier onmogelijk blijkt!
Mijn klacht stijgt op in de stilte en wordt weerkaatst door de kilte die de luidkakelende politici achterlaten! Veel lawaai en weinig wol; iedereen slaat op hol;
de één beschuldigt de ander. Hun woordenstroom is als een meander die uitmondt in de vijver waarvan de kringen de oever hebben bereikt!
Mijn klacht blijft hangen in de lucht.
De rede is vergangen, gevlucht, vergaan....
Er is geen luisterend oor,
noch een aandachtig gehoor.... Iedereen blijft op zijn standpunt staan. In deze doorgedraaide maatschappij is er al lang geen plaats meer voor mij!
Ik pak mijn ziel, mijn hart, mijn moed en mijn klacht tesamen en ik bid: God, help dit arme land. Dit arme Belgenland! Amen.
Die vraag werd vandaag gesteld in een radioprogramma en meteen dacht ik er ook even over na. Gelukkig zijn wat is dat?
Ik denk dat iedereen hierover wel zijn eigen standpunt heeft en dat dit heel uiteenlopend kan zijn. Heel vaak wordt geluk gelinkt aan materiële factoren maar dat zijn slechts mogelijkheids voorwaarden. Vragen of mensen zich gelukkig voelen, laat natuurlijk bijzonder veel open. Voor sommigen is geluk niets meer dan een loutere gemoedstoestand, toch is daarmee de kous niet af, vandaar mijn definitie van gelukkig zijn: Geluk zit hem voor mij in kleine, simpele dingen. Gezellig samen zijn met mijn slaapgenoot, een goed gesprek met vriendinnen, gezellig bij het vuur met een boek of een goede film, een vogel die fluit en je aanstaart terwijl je in de tuin bezig bent, de geur van de zomer of gemaaid gras of van de aarde na een regenbui, van verse koffie met warme croissants... Het is bewezen dat mensen gelukkig worden van al die geuren. Gelukkig zijn hoeft niet noodzakelijk iets te kosten, het kan ook gewoon door te genieten van wat het leven je elke dag opnieuw in de schoot gooit zoals het gevoel dat ik krijgt als ik een glimlach op iemands gelaat hebt doen verschijnen of in de traan die ik moet wegpinken als mijn gemoed volloopt bij het voorlezen van de eerste nieuwjaarsbrief van de kleinkinderen. Voor mij zit het geluk ook in het begrijpen van elkaar zonder daar al teveel woorden voor nodig te hebben of in het veilige en geborgen gevoel van een welgemeende knuffel. Je ziet, het zit in zoveel kleinigheden verborgen. Eigenlijk gewoonweg dingen waarvan je niet eens beseft dat je ze hebt, laat staan dat je weet dat dit juist de dingen zijn die je gelukkig maken. In veel gevallen dingen die je te veel als vanzelfsprekend hebt beschouwd en je begint het pas te beseffen als je ze moet missen. Heel dikwijls is het dan te laat en heb je spijt dat je die momenten niet meer hebt gekoesterd en al die geluksbrengers zijn volledig gratis. Dat ultieme geluk, soms zoeken we het te ver. Het overvalt je gewoon .... Dat was mijn bedenking bij die vraag op de radio, nu jij!
Er was eens een stier die had klachten waar vrienden erg hevig om lachten door al dat gedoe vond zijn vrouwtje de koe dat meneertje nog even kon wachten.
De wilskrachtige stier is het lieve, koppige kind. De Latijnse naam van het sterrenbeeld Stier is Taurus. De Stier heeft een evenwichtig karakter: hij is niet snel boos en aandacht en liefde worden door hem gemakkelijk gegeven en ontvangen. Hij is vrij meegaand. Willen mensen daarvan misbruik maken, dan hebben ze een probleem: als hij eenmaal boos is dan gaat dat niet zomaar weer over. In een dergelijke boze bui zegt of doet hij soms dingen waar hij later spijt van kan krijgen. Hij is zeer gesteld op gemak en comfort. Hij ontspant het liefst in een omgeving, waarin hij van alle gemakken voorzien is. Als het aan hem zou liggen dan vermijdt hij moeilijke en/of spannende situaties. Hij moet zichzelf soms dwingen de meest noodzakelijke dingen te doen.
In zijn werk is hij geduldig en rustig. Hij gaat vaak langzaam te werk. Het is voor hem van belang dat alle feiten boven tafel komen. Hij is een doorzetter: hoe lang het ook duurt, hij zal de resultaten krijgen die hij wil.
Zo is het dus, de lente. Elk jaar weer opnieuw kijk ik ervan op. Die geur! Dat lichte groen! Het geweldige licht , terwijl het in de winter toch echt licht genoeg was, zeker de voorbije winter die ons volop verwende met sneeuwwitte dagen. Als ik ernaar terug kijkt, lijkt het of het toen toch maar schemerig was, dat stralende dat ik nu inadem, was er niet. En zoals elk jaar, lijkt het nu ook wel weer voldoende: het hoeft niet warmer, het hoeft niet groener, het hoeft niet voller, dit is helemaal goed en geweldig. Maar over een poosje zal ik weer denken: hoe kon ik het nu in april al goed genoeg vinden, alles was nog zo káál. En net als elk jaar wil ik ook meteen totaal anders gaan eten bij de eerste warmere dagen. Andere groenten, andere combinaties, leuke groene gevoelens op mijn bord.
Ineens is die pompoen zo passé, of witloof in hesp ...er liggen nog struikjes te zieltogen in de groentenbak. Ga ik nu nog witloof eten? Neen toch, dat begrijpen jullie toch wel jongens? De struikjes knikken bleekjes en kwijnen verder. Maar opeens denk ik eraan dat er nog frisse loofjes in de groeibak steken.... In een slaatje verwerkt zullen die wel smaken. Even gaan zien!
Een man vliegt in een heteluchtballon boven het land en beseft dat hij verdwaald is.
Hij ziet beneden een man lopen en daalt tot hij binnen gehoorafstand is...
"Neem me niet kwalijk," roept hij, "Kunt u mij misschien helpen? Ik heb mijn vriend beloofd hem een half uur geleden ergens te ontmoeten, maar ik weet niet waar ik ben!" De man beneden antwoordt: "Ja. U bent in een heteluchtballon en zweeft ongeveer 10 meter boven
de grond. U bevindt zich tussen de 40 en 42
graden noorderbreedte en tussen de 58 en 60 graden
westerlengte." "U bent zeker een Systeem Beheerder" zegt de man in de heteluchtballon. "Inderdaad" zegt de ander, "maar hoe weet u dat?" "Nou", zegt de man in de ballon: "alles wat u zegt
is technisch gesproken juist, maar ik heb helemaal
niets aan die informatie. En al met al ben ik nog steeds verdwaald." De man op de grond kijkt peinzend omhoog en zegt: "U bent zeker manager?"
"Dat klopt", zegt de man in de ballon: "maar hoe
weet u dat?"
"Eenvoudig. U heeft geen idee waar u bent. U weet al helemaal niet waar u naartoe gaat. U heeft iets
beloofd terwijl u geen idee heeft hoe u die belofte moet waarmaken en u verwacht van mij dat ik uw probleem oplos. U verkeert nog steeds in dezelfde positie als voor wij elkaar ontmoetten, maar op een of andere manier is het nu ineens mijn schuld."
Van 17 tot 25 april 2010 organiseert de Koninklijke Maatschappij voor Landbouw en Plantkunde de 34ste editie van de Gentse Floraliën. Met deze Floraliën wordt de 200 jaar oude traditie van de prestigieuze bloemen- en plantententoonstelling voortgezet. De Floraliën worden om de vijf jaar georganiseerd in Gent.
Sfeer, geuren, kleuren, creativiteit en eigentijdse florale kunst zijn de smaakmakende ingrediënten van de Gentse Floraliën 2010. Enerzijds tonen siertelers hun vakmanschap, hun kunnen, hun juweeltjes... Anderzijds combineren dynamische tuinarchitecten, internationale floristen, creatieve ontwerpers en kunstenaars bloemen en planten tot dé ultieme emotie. De editie van dit jaar neemt vierduizend vierkante meter meer in beslag dan de voorgaande editie in 2005 wat een totale wandeling van 2 km vormt. Vandaar dat we besloten een paar goede stapschoenen aan te trekken voor ons bezoekje. Dit jaar nemen 305 exposanten en 24 wereldvermaarde bloemsierkunstenaars deel en uiteraard zijn er ook een hele hoop buitenlandse deelnames, o.a. vanuit Canada, China, Duitsland, Frankrijk, Kenia, Italië, Japan, Zuid Afrika, Zweden, Nederland en de Verenigde Staten. De Floraliën zijn er ook in geslaagd een unieke, heel oude collectie cactussen, die normaal gezien Monaco niet meer verlaten, naar Gent te halen.
Tot daar wat info. Gisteren hebben we dan die Floraliën bezocht in avant première zodat we relatief rustig konden rondlopen en genieten.We wandelden door een tot de verbeelding sprekende siertuin en ontdekten er de taal en de emotie van bloemen.
Wereldwijd zeggen bloemen hetzelfde. We hebben er in het totaal zo'n ruime 450 bruikbare foto's aan over gehouden zodat selecteren heel moeilijk wordt . Toch probeer ik jullie te laten meegenieten.
Het maakt me niet uit wat je doet voor de kost. Ik wil weten wat je diepste verlangen is. Ik wil weten of je durft te dromen dat jouw verlangen werkelijkheid wordt?
Het maakt me niet uit hou oud je bent. Ik wil weten of je het risico durft te lopen om voor idioot versleten te worden omdat je altijd op zoek bent naar liefde, naar een droom of naar een vol en avontuurlijk leven?
Het maakt me niet uit wat je sterrenbeeld is Ik wil weten of je contact kunt maken met je diepste verdriet? Ik wil weten of je je afgesloten hebt als een oester, uit angst voor nog meer pijn? Ik wil weten of je de pijn, of het jouw pijn is of de mijne, kunt uithouden, zonder de pijn te verbergen, te verdoezelen of zogenaamd op te lossen?
Het maakt niet uit dat je anders bent. Ik wil weten of je blijdschap en vreugde, of het de jouwe is of de mijne, kunt verdragen? Ik wil weten of je zo wild kunt dansen dat je er van top tot teen extatisch van wordt, zonder geplaagd te worden door het idee dat je voorzichtig moet zijn, of je bewust moet zijn van door mensen bedachte opmerkingen?
Het maakt me niet uit of je verhalen waar zijn. Ik wil weten of je een ander teleur durft te stellen omdat je eerlijk bent tegen jezelf? Ik wil weten of je het aankunt om voor verrader uitgemaakt te worden omdat je je eigen ziel niet verraadt? Ik wil weten of je trouw kunt zijn en daarom betrouwbaar?
Het maakt me niet uit waar je woont. Het maakt me niet uit hoeveel geld je hebt. Ik wil weten of je na een nacht van diep verdriet van wanhoop en van pijn tot in je botten, nog steeds kunt opstaan en doen voor de andere mensen wat je moet doen?
Het maakt me niet uit wie je kennissen zijn, of op wat voor manier je hier terechtgekomen bent. Ik wil weten of je samen met mij wil lachen of huilen en niet bij een andere visie terug zal deinzen?
Het maakt me niet uit met wie of wat je hebt gestudeerd. Ik wil weten hoe je jezelf staande houdt wanneer je wereld instort? Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf en of je kunt houden van jezelf in lege momenten?
"De muziek dient tot verstrooiing tot opvoeding tot aansporing van geest en hart en tot de bevrijding der ziel van de hartstochten" ARISTOTELES
Muziek is ongetwijfeld één van de beste uitvindingen hier op aarde. Ik kan er niet alleen enorm van genieten maar haal er tevens veel energie uit en ok het sleept mij ook soms mee. Het zijn vooral de positieve dingen die door muziek worden gestimuleerd die ik onthoud. Ik wil zelfs meer zeggen, muziek heeft bijna altijd een helend effect. Muziek brengt mensen dichter bij elkaar, nergens is er meer sfeer, gevoel van gelijkgezindheid dan bv.op een concert. Veelal is er zelfs niet zo veel nodig om de sfeer er in te krijgen. Muziek is ook een ideaal middel om je eens goed uit te leven. Gewoon de volumeknop op maximum en dansen en zingen en doen waar je zin in hebt, kan ongelooflijk veel deugd doen zelfs al pruttelen die krakende botten soms tegen. Het is een ideale manier om stoom af te blazen en dat heeft iedereen wel eens nodig. Muziek is de ideale begeleider bij het sporten, leidt je aandacht een beetje af en maakt dat je het veel langer uithoudt. Dat ondervinden we wekelijks in de turnles. Muziek is ook ideaal om te mediteren, eerst concentreer je je op de muziek die rustig maakt en daarna ga je over op de ademhaling en zo kom je steeds dichter bij jezelf. Muziek speelt met je gevoelens, je kan er zowel vreugde als verdriet mee uitdrukken, muziek zorgt voor versterking van bepaalde gevoelens en daar maken filmmakers oa handig gebruik van. Goeie muziek is een ongelooflijke meerwaarde voor een film. Bij ontroerende films zorgt de pakkende muziek ervoor dat de traantjes sneller rollen. Hoewel, soms heb ik "dat" zelfs niet nodig!! Muziek maakt mensen terug blij en laat hen herleven. Bij het schrijven van deze zin moet ik zeker aan mijn ma denken. Toen ze nog leefde, draaide ze soms muziek uit de oude doos en steeds met hetzelfde effect, ze herleefde bij die muziek die blijkbaar aangename herinneringen opriep. Leve de muziek! Terwijl ik vandaag aan de lenteschoonmaak bezig was, heb ik volop genoten van een streepje muziek en het ging echt beter vooruit... Ik kan alvast niet zonder maar deze keer is het een gezonde verslaving dus zet die volumeknop maar een tandje luider!.....
Terwijl we toch in een luchtige bui zijn...heb daarvoor zelfs geen bier nodig.... En zeggen we niet : " Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd"? dus daar doen we iets aan.....
Er zitten drie poezen zich te pletter te drinken aan de bar, omdat ze geen werk meer hebben:
1e poes : Ik zou graag bij Stabilac werken: 's morgens melk, 's middags melk, 's avonds melk.
2 e poes : Ik zou liever bij Whiskas werken: 's morgens Whiskas, 's middags Whiskas, 's avonds Whiskas.
3e poes : Ik wil bij Jupiler gaan werken ...
De andere 2 poezen : Hoezo, Jupiler?
3e poes : Wel, 's morgens ne kater, 's middags ne kater en 's avonds ne kater.
Gisteren las ik bij Myette alles over de goede invloed van bier op onze body en soul. Maar om mij echt over de schreef te trekken is er meer nodig dus ging ik verder zoeken.
Belangrijke nieuwe info over bier
1. Kan je doodgaan van bier ? Jazeker! Als je een krat bier op je kop krijgt!
2. Veroorzaakt bier psychologische afhankelijkheid? Neen, want 87% van de psychologen drinkt wijn en geen bier!
3. Is bier drinken veilig voor zwangere vrouwen ?
Ja, want bij alcoholcontroles worden zwangere vrouwen toch nooit getest.
(en áls ze dan toch over een streep moeten lopen en het lukt niet echt, dan kunnen ze altijd zeggen dat het door het gewicht van de baby komt!)
4. Word je dik van bier? Nee, dát komt door de borrelhapjes!
5. Bestaat er een verband tussen bier en snel oud worden? Ja. In een open flesje of blik is het bier na een uur al van smaak veranderd!
6. Vermindert bier het rendement op school? Nee, integendeel. Scholen waar bier wordt geschonken in de kantine, hebben meer inkomsten!
7. Hoe geraakt het bier bij jongeren? Wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat het meestal via de ober gaat.
8. Is bier slecht voor het geheugen ? Uhhh, nee.... voor zover ik het me kan herinneren is dat nooit bewezen...
Je hoeft echt niet te denken dat een bui altijd met het weer te maken heeft. Bijlange niet! Buien kunnen evenzeer te maken hebben met de mens. Maar vaak hebben dié buien dan wel wat te maken met het weer. Als de zon schittert in een hemelsblauwe lucht dan stralen de meeste mensen, ze voelen zich goed in hun vel, zijn goedgeluimd en tevreden en ook al doet hun hoofd wat zeer of zijn hun knoken een beetje stijf, wat kan hen dat ook allemaal schelen. Ze razen door het leven en projecteren hun problemen door een fuchsiaroze bril rècht de vergeetpunt in. Hun glimlach reikt tot ver buiten hun veelal verkrampte gezicht en hun ogen schitteren als diamanten die net werden opgeblonken door een overijverige diamantenoppoetser-van-dienst. Ze grijpen voor hun kleding naar kleuren waar een regenboog bij zou verbleken en zijn zo vriendelijk tegen alles en iedereen, dat verbaasde blikken hun goedkeurend aankijken. Zo'n mensen zijn dan in een 'goeie' bui! Als men echter 's morgens uit bed stapt en de wereld ligt er grauw en troosteloos bij verzopen onder de liters regen die 's nachts uit de bewolkte lucht naar beneden kwamen vallen, dan is diezelfde mens maar al te vaak geneigd om dadelijk rechtsomkeer te maken richting bed en zich vervolgens terug onder de dek- dons- of andere dekens te installeren om er voor de rest van de dag niet meer uit te komen. Vermits dit echter niet altijd te vereenzelvigen valt met “de plicht des levens” zetten de meesten een gezicht op als een regelrechte donderwolk-met-migraine om er vervolgens de hele dag de pest in te hebben. Ze slepen zich als het ware naar de badkamer, grijpen de eerste de beste donkergekleurde outfit die ze in hun buurt tegenkomen en lopen er bij met een gezicht dat lijkt op een moordenaar die naar de dodencel wordt geleid. Die mensen zijn dan in wat men noemt 'een slechte bui'! Ik weet het, ik stel het hier allemaal wat extreem voor, maar één ding is zeker : net zoals het weer heeft inderdaad ook de mensheid last van 'buien' ,goede zowel als slechte. De meesten onder ons zijn hier echter nog niet aan gestorven, hebben er zelfs nog niet al te veel aan overgehouden. Wat ik maar wil zeggen is dat het weer wel degelijk invloed heeft op het humeur van de mens. Waarom ik dat logje nu schrijf? Het viel mij op - na de zonnige dagen die we onlangs kregen - dat iedereen er stukken opgewekter bijliep. Ach, het beste is dat het weer ook maar z'n gewone gangetje gaat. We hebben het niet voor 't zeggen hé en dat is maar goed ook. Als we ons nu ook nog met het weer konden bemoeien, dan kwam het zeker nooit meer goed. Weet je, we trekken ons het best niet al te veel aan van het weer. Mocht morgen de zon niet schijnen, dan zullen we er toch niet bijlopen als een donderwolk-op-retour?. Grijp voor mijn part de eerste de beste persoon die je tegenkomt eens goed beet (is die verschijning dan ook nog knap om zien, dan is dat weeral mooi meegenomen) en geef die een smakkerd ... je zult zien : jouw bui verdwijnt als 'sneeuw voor de zon'! Je kan er natuurlijk ook wel een oorveeg aan overhouden, maar kom ... dat is bijzaak.
Als jullie nu denken om pikante of intieme ontboezemingen te krijgen over onze relatie, dan moet ik jullie teleurstellen. Hier is alles nog kits achter de rits. Ik wil het wel hebben over onze jaarlijks klassebijeenkomst op tweede Paasdag. Al sinds we de deuren achter onze humaniora-jaren (1963) dichttrokken, komen we jaarlijks bijeen. Dan herbeleven we die sfeer van toen en volgen we mekaar in lief en leed. Er wordt nogal wat gebabbeld en gelachen op die dag en geloof mij niemand moet onderdoen. Als jullie weten dat er van de 25 die toen afstudeerden naast tolk, geneeskunde, verpleging, licentiate en ingenieur 18 mensen kozen voor regentaat dan moet ik er geen tekeningetje bij maken zeker? Het is een publiek geheim dat onderwijzend personeel nogal van de tongriem gesneden is, maar die enkelingen die iets anders kozen staan ook hun mannetje hoor! Ieder jaar neemt iemand de organisatie van de dag voor zich en meestal is het ergens in West Vlaanderen. Omdat ik sinds maart van een seniorentarief kan genieten, besloot ik met de trein naar Kortrijk te tuffen en daar zou ik dan opgehaald worden samen met nog iemand vanuit Brussel, om dan naar Geluwe ( Wervik) te rijden. Ze waren er weer, de oude getrouwen van het eerste uur, 14 in 't totaal, ééntje had 's morgens afgebeld omdat haar broer ( 63j) in de nacht overleden was. Van dat groepje heeft er nog nooit ééntje ontbroken tenzij ik gedurende die 13 jaar dat we in het buitenland woonden! We hebben bijgepraat, gelachen, herinneringen opgehaald en even stilgestaan bij het recente overlijden van een klasgenote, reeds de derde van onze klas en we hebben geluisterd naar mekaar... Iedereen draagt zijn eigen rugzak : een zwaar ongeval met enkele dagen coma en blijvend letsel, het verlies van een partner, een echtscheiding, een minder valide zoon, een te vroeg geboren tweeling waarbij één kleinkindje het niet haalde, ziekte, alleen gebleven klasgenoten bewust of niet... de zelfmoord van één van de klasgenoten, de nonchalante sloddervos van toen die uiteindelijk voor het klooster koos en nog steeds achter haar roeping staat.. zoals jullie zien ,we hadden wat bij te praten en dat allemaal bij een " natje en een droogje". Meestal kiezen we een afgelegen hoekje in het restaurant waar we veilig zitten want we willen niet gevraagd worden om niet meer terug te komen!!( is ons één keer overkomen omdat we teveel decibes produceerden!!) Maar nu drijf ik af. Onze klas was altijd een ongelooflijke hechte blok die mekaar bijstond en steunde door dik en dun en dat 6 jaren lang, soms tot wanhoop van de nonnen!! We voelden gelijk, we "ondergingen" samen de spartaanse internaatsjaren van de jaren '50/'60, we weigerden te verklikken en vonden de strafstudies die daarop volgenden zelfs hilarisch , we werden niet zomaar " de berenklas" genoemd!! Ons doel was om met zijn allen de eindstreep te halen en daar gingen we heel ver in. Zo trokken we de punten van dagwerk van de hekkensluiters op door opstellen en verhandelingen uit te wisselen, opgeloste, ingewikkelde wiskundige vraagstukken te laten circuleren, wetenschappelijke proeven uit te testen en aan de reftertafels ellenlange woordenlijsten en naamvallen erin te rammen zonder ooit betrapt te worden!! En toch... blijkbaar heeft het leven voor een barst in dat gelijkgestemd zijn gezorgd want het was heel confronterend om vast te stellen hoe de levens-en doodsvisie van een paar onder ons grondig verschilde zodra we het over ouder worden, waardig sterven, dementie en euthanasie hadden. Gelukkig zijn die onderwerpen geen taboe hoewel sommige standpunten heel erg verschilden Waar hadden we mekaar losgelaten? Was het de invloed van de nog steeds ingeburgerde West Vlaamse katholieke mentaliteit in de meeste scholen waar men had lesgegeven? Was het de confrontatie met de realiteit van het leven? Was het door het afzetten van die " paardenbril" waarmee we in onze tienerjaren opgroeiden? Was het de confrontatie met de andere culturen of was het gewoon de persoonlijke verandering en ontwikkeling die ieder van ons doormaakte na het afgooien van die 6 jaar strenge internaatsjaren? Het zal een mix van dat alles zijn, denk ik. De luchtige toon werd echter snel teruggevonden, er werden plannen gemaakt voor volgend jaar en even aan een alternatief gedacht voor de bijeenkomst over 3 jaar wanneer we 50 jaar afgestudeerd zijn. Maar eerst duimen dat we dat nog allemaal samen mogen vieren! Het afscheid was weer heel joviaal met een grap en een grol en " tot volgend jaar" klonk weer heel gemeend. We hebben mekaar in de voorbije 47 j misschien wat losgelaten maar die oeroude internaatslijm houdt nog steeds stand en ik kijk nu al uit naar volgend jaar al zijn we dan een beetje ouder en een beetje grijzer ...hierop rijmt nu wijzer maar dat laat ik in het midden!!
vogelzang in de mond....zeker als de dag zonnig begint. Gisterenmorgen werd ik in alle vroegte wakker. Het begon al vaag te schemeren en ergens in de nabije buurt zat een vogel z’n keel te schrapen. Blijkbaar werkt de lente ook bij de gevleugelden inspirerend. Er moest, zoals het hoort, eerst wat ingezongen worden. Het begon met korte 2 tonige fluitjes die met een tussenpauze herhaald werden. Verder was het doodstil. Ik vind dat één van de mooiste momenten van de dag.. Als kind kon ik al genieten als een merel vlak onder het raam van mijn slaapkamer zich ook zo aan het inzingen was. Heel voorzichtig begon de merel dan aan het eerste deel van zijn riedeltje. Je weet wel, merelriedeltjes bestaan uit twee delen. Het eerste deel is vrijwel altijd hetzelfde, met het tweede deel worden de meest maffe capriolen uitgeprobeerd. En als zo’n merel dan heel voorzichtig en heel zachtjes, alsof hij eigenlijk nog niet gehoord mag worden, begint met inzingen, zo vlak onder je raam dan werkt dat bij mij op mijn lachspieren. Het is alsof hij voor zijn beurt probeerde te fluiten, maar dan wel zachtjes, bang dat iemand het zou ontdekken. Gisterenmorgen begon het vogeltje dus ook zo. Niet te hard, voorzichtig, alsof het niet betrapt mocht worden, maar wel stiekem het eerste wakker was. Ik dommelde terug wat in en toen ik weer wat naar de oppervlakte kwam, was er een hels kabaal buiten. Blijkbaar hadden alle vogels uit de buurt hun kasregisters opengegooid en floten ze met z’n allen de nieuwe dag tegemoet. Ik lag verbaasd te luisteren naar de geluidsmuur die het veroorzaakte. Een kakofonie van vogelgeluiden, alsof ze op de markt stonden en ze met hun koopwaar boven het gebrul van hun buren uit moesten zien te komen. Dit was geen ochtendconcert meer, dit was een hardcore-concert en ik was de verborgen luisteraar!
Ik prees mezelf gelukkig dat ik niet in de stad woonde want dan zou ik dit moeten missen! Hoewel, niet iedereen kan hiervan genieten. Ik herinnerde mij een uitstap met de dochter en haar schoonfamilie, schoonmama werd altijd heel vroeg wakker door fluitende vogels en begreep maar niet wat ik er leuk aan vond om zo gewekt te worden! Laat de lente maar komen!
Hij is er weer de Japanse kerselaar ! In de stralende aprilzon komen de roze kleuren extra goed uit
en het is altijd een rare vertoning dat zo’n boom - die men anders toch
geen blik waardig gunt -
zo’n prachtige roze metamorfose kan ondergaan. Het is eigenlijk tijdens een wandeling dat ik die boom in volle pracht in een voortuin ontdekte. Ik kon het niet laten even te blijven kijken. Heel even flitste het door mijn hoofd: "wat zullen die mensen wel niet denken dat ik hier zo
aan hun boom sta rond te draaien, het hoofd lichtjes geheven, met half open mond en af en toe
een blad tussen de vingers "? Op zo’n moment ben ik net iets te enthousiast een natuur-mens.
Ik weet alleen niet of dit erg is maar ik denk het niet er zullen wel meer mensen zijn met zo'n gevoel! Wij zijn die types die sierkersen lastigvallen op lentedagen
wanneer deze zich zo volledig in hun roze outfit blootgeven
en staan te pronken met hun weelderige vormen, een belangrijke
aankondiging van
de volle lente.
Terwijl ik in gedachten een intiem gesprek hield met die roze weelde, stopte een dame met een hondje
en keek me monsterend aan.
Ik wenste haar een goede dag maar omdat ze nogal beschuldigend keek, stapte ik door. Wees gerust lieve dame ik kwam gewoon even van dichtbij genieten.......
Ik weet dat niet iedereen bezeten is van de taal. Zelf ben ik er altijd door geboeid geweest. Dat manifesteerde zich reeds in mijn prille kinderjaren want naar het schijnt, was ik er nogal vroeg bij om mij verbaal te uiten ( dixit ons ma) en diegenen die mij ietwat kennen, zullen er geen moeite mee hebben om dat te geloven !!! Taal is samen met muziek mijn grote liefde..Mijn vechtgenoot komt zelden lezen dus mag ik dit hier met een gerust gemoed neerzetten !!
Toen Lipske gisteren naar de betekenis van " Vijgen na Pasen" vroeg, vond ik het ook zo'n gekke uitdrukking dus gaf ik toe aan mijn taalnieuwsgierigheid en ging nog maar eens googlen...
Het verwonderde mij helemaal niet dat er ook hier weer een religieus tintje aan vast hing.. De taal is altijd een weerslag van de samenleving en '" in lang vervlogen dagen..." werden wij ook "geleefd" door Kerk en dogma's...
Dit is wat ik vond. In de middeleeuwen waren de vastendagen zeer talrijk, niet alleen alle vrijdagen maar ook de quatertemperdagen,(= bepaalde woendsagen, donderdagen en vrijdagen als dagen van gebed en boete met betrekking tot de oogst werden al vroegtijdig verbonden met het begin van elk van de vier jaargetijden. Omwille van deze tijden kregen deze dagen de benaming quatertemperdagen.) de vigiliedagen ( = dat zijn dagen van lezingen, gezangen, gebeden en homilies die aan bepaalde religieuze feesten voorafgaan ) en de grote veertigdaagse vasten stonden in het rood aangeduid op de kerkelijke kalender. Na de wintertijd, de tijd van feesten en schrokpartijen zorgde de Kerk voor afremming; Dat was de grote vasten, de tijd van soberheid en versterving. Voor velen was het echter een onontkoombare noodzakelijkheid want de voorraden van vlees en dergelijke waren immers op en slechts een noodzakelijke en noodgedwongen vasten kon de burgers de lente doen bereiken. Op vastendagen mocht er geen vlees en geen vette spijzen gegeten worden . De beenhouwers mochten het vlees niet etaleren op peine van straffen. Op het eten van vlees stonden lijfstraffen en zelfs de doodstraf kon men krijgen voor worteltjes met spek. Lodewijk de IX, bijgenaamd de heilige, dreef de versterving zelfs zo ver dat hij zich onthield van bij zijn vrouw te slapen, maar hij zal wel een uitzondering geweest zijn. Buiten de klassieke vastenmenu zoals vis, groenten en kaas werd er ook ,maar dan door de rijken de armen konden zich dit niet aanscheffen, zaken gegeten zoals rozijnen, noten en gedroogd fruit. Ook vijgen behoorden daarbij en als de vijgen te laat uit het verre Turkije arriveerden, sprak men van vijgen na Pasen .. vastenspijs na Pasen!!
In de Zondag, het krantje dat je op zondag bij de bakker vindt, las ik de uitdrukking..” Slang om slinger”! Het leek mij een beetje vreemd want ik kende enkel “ slag om slinger”… Het zal wel ”a slip of the finger” geweest zijn van de schrijver van de column maar meteen vroeg ik mij toch af van waar die uitdrukking : slag om slinger” kwam? Ik ben het even gaan opzoeken en het leek mij interessant om het aan de “taalgeïnteresseerden” onder jullie even mee te geven. De uitdrukking roept beelden op uit lang vervlogen tijden die onze jeugd nooit meer zal herkennen, een beetje nostalgie? Misschien, wat hier volgt danken we aan Google.
Slag om slinger = om de haverklap. We weten wel wat dat betekent, zeker het laatste, maar waarom? Laat ons beginnen met de haverklap. De traditionele verklaring verwijst naar een oudere uitdrukking: om een haverstro, die Van Dale citeert als ‘twisten om een haverstro’, ruzie om een niet. Haverstro is het kaf dat overblijft na het dorsen van de haver. Het is heel licht, bijna stof vandaar: een nietigheid. Een afgeleide betekenis was dan gauw: herhaaldelijk, als men namelijk twist bij de geringste aanleiding, zal men heel vaak en veel twisten en zo zijn we bij de betekenis die wij nu geven aan ‘om de haverklap’. De klap verwijst dan naar het slaan met de dorsvlegel. Maar er is een alternatief, dat de oorsprong gaat zoeken in het Fries; daar hebben ze een uitdrukking ‘om in (=een) aveklap’. Dat ‘ave’ kennen wij senioren zeker nog, we hebben genoeg Weesgegroetjes gebeden, in het Latijn Ave Maria. Een avemarij was een schietgebedje en vandaar iets dat niet lang duurt, een oogwenk, een momentje. ‘Klap’ is een oudere vorm van ‘klep’ en kleppen, dat doen de klokken, de klok die het ‘ave’ ‘klapt’ is die van het ‘Angelus’, waarbij op de middag de kerkklok driemaal drie slagen na mekaar geeft, met een korte onderbreking. Zelfs de landbouwers op het veld werden verondersteld om het werk daarvoor te onderbreken en drie Weesgegroetjes te bidden. Voor de "leken" onder jullie verwijs ik even naar het bekende schilderij van Millet.Prachtig en zo sprekend voor de tijd!
Angelus is het Latijnse woord en meteen ook de etymologie voor onze engel, in dit geval de engel des Heren die aan Maria meldde dat ze een zoon mocht verwachten. Als je dus iets om de ‘aveklap’ deed, dan deed je het herhaaldelijk of met korte onderbrekingen, zoals bij het kleppen van het angelus. Met de Hervorming was het vooral in Nederland rap gedaan met dat paapse angelus en toen na een generatie of zo wist niemand nog wat een avemarij, het angelus of een aveklap was en zocht men andere verklaringen. Zo kwam men dan als vanzelf bij het haverstro en de verwante uitdrukking terecht van daarnet. De slinger kennen we het best van de klok, niet de kerkklokken van daarnet, maar klok in de betekenis van uurwerk en wel specifiek een slingeruurwerk. Het is waarschijnlijk dat de vroegste torenuurwerken geen wijzers hadden, of toch geen wijzers die zichtbaar waren aan de buitenkant van de toren; die zijn er pas later bijgekomen. Het uur-werk was precies wat het woord zegt: een werk of machine dat de uren aangeeft door het luiden van de klok, in de eerste plaats voor de monniken in de kloosters, zodat ze wisten wanneer het tijd was om te werken, te bidden of te eten, volgens hun regel. Ook de mensen die in het dorp buiten het klooster woonden konden hun dag daarnaar schikken. Dat vind ik nu juist het boeiende aan een taal dat uitdrukkingen en gezegdes zomaar gegroeid zijn uit het gewone dagdagelijkse leven en men decennia later nog steeds een perfect beeld krijgt van een lang vervlogen maatschappij!
Laat die vergeten uitdrukkingen maar om de haverklap terug naar boven komen....
Ik weet wat voor deze Paasmaandag! We zetten een lekker bakje
koffie, iedereen neemt een praline en we genieten samen.
Dat zou wat zijn he, doorgeef internet!
Als je het al bent dan zorgen je blogvrienden wel voor de nodige inbreng door een boost van gedachten en herinneringen op te roepen en van dat laatste kunnen we al beginnen meespreken niet? Oké en nu to the point. Ik las bij Ani over die nieuwe kleren die de mensen vroeger kochten naar aanleiding van de Paasdagen. Het was inderdaad zo, na een lange en vaak heel koude winter, snakte iedereen naar zon en een nieuw begin en dat laatste betekende dan ook jezelf even in het nieuw steken. Voor ons ma waren het ook topdagen. Veel vrouwen wilden op Paaszondag pronken met een nieuw, krullend kapsel of een ander kleurtje om de koude winterdagen te verdrijven of de schaar werd in de wintermanen gezet om ze tot een "hip kopje" te knippen. Het was voor haar dan ook elk jaar reuze druk zodat ze meestal nog de zaterdagavond in allerijl naar het dorp moest om haar paasbiecht te belijden....zoals toen ze plechtig werd gezegd. Daar voegde ze zich , samen met ons pa die wel tijd had maar het liever uitstelde tot de laatste minuut, bij die lange rij " last minute katholieken" die zich na een drukke werkweek vastklampten aan dat laatste strootje om toch maar de volgende dag met een kraaknet zieltje de Paascommunie te krijgen. Je zag ze dan zitten , die arme zondaars, met de twijfel in de ogen zo van " hoe leg ik het nu weer uit?".... De meesten waren brave, hardwerkende mensen die gebukt onder de 10 geboden, jaarlijks dat moment van vrees en angst moesten doorbijten ... Och ,het ging niet om die futiliteiten waartegen elke aardbewoner zondigt, neen het was dat " Voor het zingen de kerk verlaten" dat ze zo moeilijk verklaard kregen aan meneer pastoor want die wist het elk jaar beter... De boodschap was toch : " Ga en vermenigvuldig u".. Dat "gaan" dat konden ze allemaal begrijpen maar dat vermenigvuldigen..? " Ja meneer Pastoor, maar ik heb er thuis al 4 of 5 of meer lopen, der kan er echt geen meer bij en wat moet ne mens dan doen?".... Blijkbaar tilde meneer pastoor vaak zwaar aan dat " vroegtijdig afbollen" want je zag ze dan van achter het gordijntje schuiven, ongemakkelijk met een schuwe blik rondkijkend wie het gezien had dat ze weer eens zo lang in dat biechthokje zaten. Dan volgden die vele " onze vaders " en weesgegroetjes en de akte van berouw!".. Zeker weten dat onze ouders die akte uit de ganse reeks het best kenden want gewis dat ze die elk jaar een paar keer moesten afdreunen in ruil voor een " sneeuwwit" zieltje..
Maar eenmaal buiten kon de lach er weer af en waren de kwinkslagen niet uit de lucht.. De meesten gingen dan voor die ene keer toch braaf naar huis, geen glaasje om de geleden spanning weg te spoelen, neen morgen moesten ze hun "Pasen houden" en je kon er maar beter rekening mee houden en nu weeral niet direct toegeven aan de verleiding.... Ook dat was een nieuw begin. Op weg naar huis , meestal per fiets, werd er naar mekaar geroepen: " Heb je al je paasbiecht gehouden"?? En dan die ontlading .." Ik ben er weer voor een jaar vanaf..." want zo ging het meestal bij die "so be " gelovigen..... En de volgende dag stonden ze dan allemaal- ruim op tijd - aan de kerk om " hun Pasen" te houden. De vrouwen op hun " Paasbest" de mannen even onwennig in hun pak met das en blinkende schoenen en steels naar mekaar kijkend zo van... " Nog even volhouden, straks vertel ik hem wel die laatste roddel of die geslaagde klucht..." Na de Paasmis - die heel lang uitliep omdat er zoveel mensen waren die hun Pasen hielden - reed iedereen opgewekt naar huis en als het weer mee zat kon er zelfs nog een praatje af op het kerkplein. Eénmaal thuis wachtte dan een heerlijke Paasmaaltijd, stonden gele paasbloemen te pronken in het kraaknette huis dat wekenlang onder handen genomen was - want ook dat was Pasen - en leefde er een gevoel van .. we beginnen opnieuw met een schone lei zowel vanbinnen als vanbuiten .... Heb jij er nog wat aan toe te voegen? Ik wel...
OMDAT JE VANDAAG OP MIJN BLOG KOMT
VAN HARTE HEEL FIJNE PAASDAGEN MAAR ... NIET TE VEEL EITJES ETEN HE!!!
Op het weekblad Elite van vorige week staat een foto van een half chocoladen Paasei met een kindje in. Dat ontlokte bij mijn " vechtgenoot" .... " AHA, nu weet ik waar de kindjes vandaan komen.." Spontaan dacht ik aan wat ik ooit eens hoorde vertellen en "datei " moet ik nu ook kwijt zie!!
Er was eens en jongetje, Roger, dat er stellig van overtuigd was dat er kindjes waren van uiteenlopende herkomst. Hij kwam uit de afdeling groenten en fruit, dat wist hij met honderd procent zekerheid, hij kwam uit de rodekool.
Sommigen kwamen uit een bloemkool, anderen werden gebracht door de ooievaar, zijn vriendje wist zeker dat hij via een schip was binnengesmokkeld, maar hij, hij kwam uit een rode kool.
Het heeft heel lang geduurd voor hij een rodekool middendoor durfde snijden, nog steeds heeft hij het er moeilijk mee!! Wat had zijn moeder hem toch aangedaan? Zij was het die hem ervan overtuigde dat zijn biologische vader een rode kool was.
Toen hij zeven jaar was kwam hij op zekere dag thuis met dit onwaarschijnlijke verhaal.
“Ma’ke, de kinderen komen uit de buik van hun mama, niet?”
“ Wie heeft je dat nu weer wijsgemaakt jongen?”
“Laurent, die heeft het mij gezegd.” “Laurent, is dat het jongetje met die Hollandse moeder en die Engelse vader,”
“Ja, mama.” Moeder zuchtte. “Tja, buitenlanders hé. Hoe komt dat ventje daar nu bij. Jij weet toch dat de kinderen uit de rodekool komen.” “Weet je dat zeker ma, want Laurents moeder heeft het hem verteld.” “Daar geloof ik niets van, die jongen bralt zo maar wat onzin.”
Daarmee was dat hoofdstuk voor zijn moeder afgedaan. Dat dacht zij toch.
De volgende dag werd het een felle woordenwissling tussen Laurent en onze kleine vriend. Rodekool, moedersbuik, rode kool ,moedersbuik. Welles, nietes, welles, nietes.....
Weer begon hij die middag tegen zijn ma te zeuren over zijn herkomst. “Jongen, hoe kan dat nu, geloof jij nu alles wat Laurent zegt?. Denk jij nu dat ik een rits in mijn buik heb die ik kan opentrekken om er kinderen uit te halen?”
“Laurent zegt dat mama’s vanonder een gaatje hebben waar ze uitkomen,” zei hij. Dat deed de deur dicht! Met rasse passen en tikkende hielen stapte zijn moeder naar de directeur.
“Mijnheer, nu moet u eens horen, Roger komt met de onzinnigste beweringen thuis. Hij komt verkondigen dat kinderen uit de buik van de moeder komen!”
De directeur keek haar met een groot vraagteken aan. “Ik dacht dat ook mevrouw,” zei de man laconiek.
“Ja, ja, maar mijn zoontje is nog maar zeven jaar. Hij heeft het gehoord van Laurent en die weet het van zijn moeder. Mijnheer, dat is geen opvoeding. Dat vindt u toch ook niet?” “Mevrouw, iedereen voedt zijn kinderen op zoals hij dat wilt. Daar kan ik niets aan verhelpen.” zei het schoolhoofd. “ Wilt u dan op zijn minst tegen Laurent zeggen dat hij er zijn mond over houdt tegen mijn zoon. Mijn opvoeding is heel anders, veel deftiger mijnheer.” “ Ik zal mijn best doen mevrouw.”
Sinds die dag kwam Roger van Laurent niets meer te weten. Later , veel later.... Zijn echtgenote Christiane komt uit een gezin van veertien kinderen. Vandaag de dag kom je daar mee in het Guinness- boek toen was dat nog ergens normaal, hoewel ook al uitzonderlijk.
Bij haar ouders werden de kinderen gebracht door de ooievaar. Het gebeurde dat de arme vogel zelfs twee keer per jaar moest aanvliegen.
Haar moeder beviel telkens thuis, nooit in een kraamkliniek.
Als de weeën begonnen, vlogen de kinderen buiten. Dan zaten zij op de stoep te wachten op hun nieuw broertje of zusje.
Met zijn allen staarden zij vol ongeduld naar de lucht om de ooievaar met zijn vrachtje te zien. Zij hadden geen geluk want telkens kwam hij net van de andere richting. Die ene keer liep het anders. Christiane had hem gezien. “Kijk, kijk, ginder komt hij af,” schreeuwde zij tegen de andere kinderen. En inderdaad in de verte kwam een vogel aanvliegen.
De broertjes en zusjes begonnen te juichen en te wuiven.
Toen de vogel dichterbij kwam bleek het een zwarte kraai te zijn, die dan nog toevallig op hun dak landde. Klein Christianeke werd lijkbleek.
“Jongens, wat is dat, wij krijgen een zwart zusje,” riep zij en holde naar binnen om het wonder te zien. Zij sloeg de deur van de slaapkamer open om het zwarte kindje te zien. Haar moeder perste zoveel ze kon. Christianeke zag met open mondje toe wanneer de vroedvrouw het hoofdje greep en het kindje haalde… Het was blank.
Vanaf toen wist zij waar Adam zijn mosterd haalt en de moeders hun kindjes. Ooievaars zeker? Rodekolen ja, want moeders liegen nooit.
En jouw moeder, lieve bezoeker, heeft die ook niet een klein, klein beetje gelogen?? Die van mij in ieder geval wel hoor, al was het op een ander gebied!! Want wie bracht de Paaseieren??? De klokke natuurlijk...!! Hoewel... bij Ludovikus kreeg ik nu weer een ander antwoord, ga maar zien! Zondag zal ik tegen de kleinkinderen ook bij hoog en bij laag beweren dat de Paashaas de eitjes bracht... De geschiedenis herhaalt zich!!
Vandaag, zoals elke dag door de krant gebladerd, mij geërgerd, de wenkbrouwen gefronst, het hoofd geschud maar toch verder gelezen!!! Bij het lezen ,flitsten toch enkele losse bedenkingen door mijn seniorenbol .
" Waar is de tijd dat..."? Betrap je er jezelf ook soms op dat je dat zegt..?
De goeie oude tijd, ik weet nog goed dat ik hier telkens om lachte toen mijn grootmoeder deze uitspraak te pas en te onpas gebruikte. Maar verdorie, ik zal haar gelijk moeten geven want het gaat de verkeerde kant op met onze aardbol en sommige " aardbewoners".
Ik vond de wereld en hoe hij eruit zag in mijn kindertijd ok (logisch mijn kinderjaren waren zorgeloos) tot de ommekeer kwam en het vaak gehoorde gezegde "vroeger was het toch anders en beter" plots meer kracht kreeg. Vroeger dacht ik : "Het is logisch dat mensen naarmate ze ouder worden bitterder worden ze hebben gewoon meer opgestapelde zorgen". Maar nu denk ik er anders over, er is echt wel iets niet normaal in onze tijdsgeest, alles lijkt veel te snel te moeten gaan. We doen van alles zonder zelf nog te begrijpen wat we doen. De meesten volgen de kudde gewoon zonder nadenken. Slimme politici spelen in op de frustraties van de man uit de straat en vergroten uit wat hen past. We worden grotendeels geleefd. Er zijn zoveel dingen die ons opgelegd worden, de media schept een beeld van de wereld dat, zo hoop ik, mijlenver afstaat van de werkelijkheid al vrees ik dat die kloof steeds kleiner wordt. Zinloos geweld, bestond dit vroeger ook op de schaal van vandaag? Wie ligt er wakker van? Zitten we nog in met elkaar of worden we enkel nog wakker geschud als het ons eigen vlees en bloed treft? Ofwel begin ik oud te worden maar het normbesef van sommige mensen en dan spreek ik niet enkel over jongeren, is toch allesbehalve "je dat" en het ergste is dat het lijkt alsof iedereen het normaal vindt. Grenzen verleggen is ok, maar we moeten ons toch eens de vraag stellen of we dit wel in de goeie richting doen? Alles heeft een prijs: kinderen krijgen de tijd niet meer kind te zijn, er worden steeds meer verwachtingen geschapen, we hebben nooit genoeg, streven altijd naar meer, door dit streven zien we de kleine dingen niet meer… Iedereen weet het maar niemand doet er iets aan want het is de dag van vandaag normaal om stress te hebben. Nooit last van stress? Begin je dan maar af te vragen of je normaal bent. Stress is toch de uitvlucht van de eeuw!! Als mensen nu zo vaak over de goeie ouwe tijd spreken, is er waarschijnlijk toch wel iets aan de hand, de vraag is kunnen we het tij nog keren…
Bij ons thuis was het de gewoonte dat pa die tot zijn 18e school gelopen had alle papierwerk voor zich nam en vaak ook insprong voor de buren als er één of ander document moest ingevuld worden. Ons ma echter was op haar 16e in de leer gegaan bij een kapper en op haar 18e startte ze haar eigen kapperssalon. Mijn grootouders waren zelfstandigen vandaar dat de keuze voor ons ma rap gemaakt was, verder studeren was geen optie. Toch heeft ons ma mij heel dikwijls verrast met haar klare, scherpe visie op "de dingen des levens"......Dat bewijst maar weer eens dat gezond verstand niet op de schoolbanken moet aangeleerd worden. Ma was een klaterende woordenstroom ( haar beroep bracht dat wellicht mee) en .. ze gaf haar wijsheid vaak weer met spreuken en gezegdes. Ons pa was eerder een zwijgzame tenzij hij het nodig vond om zijn " testosteron" te laten horen en dan wisten we direct waar de klepel hing! Hoe ik nu bij die gedachte kom? Ik had dit weekend blijkbaar weer eens gereageerd met een spreuk tot hilariteit van de kinderen: " Ons ma is daar weer...", zodat ik mij afvroeg hoe ik daar eigenlijk toe kwam? Zo kwam ik bij ons ma terecht. Ja, die taalvlotheid heb ik in ieder geval van haar met de papfles meegekregen ( heb nooit aan de borst gehangen dus moet het de fles geweest zijn, smile)... Het was niet enkel :" Wie niet horen wil moet voelen of loontje komt om zijn boontje..." neen het ging veel verder.
Zo denk ik aan: "Er is nog nooit een kok gevonden, die koken kan naar alle monden." als we pruttelden over het eten. "Dankbaarheid is een bloem die in weinig tuinen bloeit",
als we wat teveel aan het zagen waren omdat we onze zin niet kregen. "Als het klokje thuis niet tikt, tja... dan is 't kapot.", wanneer we weer eens aan het bekvechten waren. " Zoek en gij zult vinden. Vindt ge 't niet dan zijt ge’t kwijt." als ik voor de zoveelste keer mijn speelgoed had laten slingeren en ze het stiekem weggenomen had! " Veel beloven, weinig geven, doet een gek in vreugde leven". Als weer één of ander chique meneer probeerde om de mensen iets aan te smeren. Haar lijfspreuk: " Het leven is geen crèmekarretje, het is meer karre dan crème" als we vonden dat we toch zo'n " sukkelaars " waren die nooit iets mochten.. " Brood dat men deelt, smaakt beter."
Als die ene rode appel een twistpunt was tussen mijn zus en ik. "Een vriendelijk woord kan veel wintermaanden verwarmen.", in onze puberteit af en toe gehoord als we wat teveel aan het zeuren waren!! En zo kan ik doorgaan.... Lieve, wijze ma. Kan je geloven dat ik die uitspraken van haar soms danig mis, vooral in haar sappig Westvlaams!!!!
Het is rommelig vooral in mijn hoofd. Duizend en één dingen die moeten gedaan worden. Dat moesten ze feitelijk al lang, maar het lijkt wel of ik het nu pas zie. Zou dat komen omdat de lente nu eindelijk in aantocht is? Die paar mooie dagen die we gehad hebben, de omschakeling naar de zomertijd?..Het brengt nog steeds onrust met zich mee. In de winter kan je je nog verschuilen achter de donkere dagen, lekker niets doen en de boel vooruit schuiven naar de volgende dag. De eerste zonnestralen toonden dat mijn ruiten dringend aan een beurt toe zijn. Al die troep die soms rondslingert na een invasie van de kleinkinderen...Ik stapte er de laatste tijd over heen maar nu moet het weg...Het lijkt alsof ik een winterslaap gehouden heb en nu pas wakker word.Trouwens we plannen hier een " remake" van de living en dat vraagt planning en T draait nog eventjes op " halve capaciteit!! Jammer genoeg gaat mijn lentegevoel niet gepaard met een zonnig en vrolijk gevoel. Ik zou me blij moeten voelen om verschillende redenen maar ben het niet echt. Een paar hangende problemen lijken stilaan tot een oplossing te komen alleen moeten er nog wat knopen doorgehakt worden. Ik zie er erg tegenop en zou het liefst terug ergens in het Z. van Frankrijk willen liggen met uitzicht op een geurig lavendelveld of wandelen langs het strand ergens in Spanje met de zonnestralen op mijn huid. Maar ..de realiteit roept dus .. blik op oneindig en verstand op nul...en actie!!
" Eindelijk uit mijn visbokaal...", zo luidde T's droge commentaar gisterenmorgen bij de dokter na de eerste controle. De ingreep is goed verlopen en dat nieuw type lens tegen astigmatisme en staar doet prima zijn werk. Zelfs de arts keek verrast op toen hij het resultaat zag 24 u na de ingreep!. T kan terug helder zien en ook details herkennen na maanden zorgen en kommer wat het oog betrof. Momenteel ziet hij ver zonder bril zelfs beter dan voordien met bril alleen om te lezen heeft hij nog problemen. Over een maand worden zijn ogen opnieuw gemeten om de juiste glazen te bepalen en dan zou hij terug voldoende zien met zijn linkeroog, het rechteroog dient enkel ter ondersteuning!. Op advies van de dokter zal T voorlopig proberen dat leesprobleem op te lossen met zo'n goedkoop leesbrilletje uit de supermarkt. Wie T kent en zijn interesses en hobby's weet dat zijn oogproblemen voor hem een regelrechte ramp waren. Het zag er hier maanden niet goed uit maar nu hij " uit zijn bokaal "geraakt is blijft hij voor de rest van zijn dagen die oogarts dankbaar. Hij heeft echt een prachtwerk geleverd in oktober en nu want het probleem hier was niet min. De vorige oogarts heeft hier voorgoed afgedaan na zijn lakse diagnose. Er is nu nog één probleempje met dat oog en dat is het vlies dat over de oogbol groeit, maar zolang het niet voor de lens zit, zal men daar afblijven want is blijkbaar ook niet zonder risico om daaraan te prutsen. Hopelijk groeit dat vlies niet verder en kan T weer " onbezorgd" genieten want stilzitten is ook voor hem een heus probleem. Dus lieve mensen jullie blauwe duimen en gekruiste tenen hebben geholpen. Heel echt bedankt voor het meeleven. ..
De lente nodigt niet alleen uit om in de tuin de eerste basis te leggen voor een kleurrijke zomer maar ook op gebied van sport wachten ons een paar boeiende weken...tenminste als je van sport houdt! Hoewel veel seksegenoten beweren van voetbal en koers geen donder te begrijpen, behoor ik tot dat groepje dames dat toch begeesterd geraakt door de voorjaarsgekte op gebied van sport... Ik heb genoten van een paar recente sportieve voetbalhoogdagen en met de Play offs zijn we nog even zoet. Ik laat mij ook met plezier meeslepen als één van onze voetbalploegen internationaal uitkomt, schreeuw het uit bij een goal of blijf oprecht aangeslagen achter als men tegenschoort. Mijn lieve bedgenoot gaat op zo'n momenten wijselijk een kamer ernaast kijken, bij ons is het de omgekeerde wereld moet je weten en aan de decibels die ik produceer, weet hij toch steeds hoe het spel verloopt.( smile) Ik kan na negentig minuten wel uit die rollercoaster van collectieve emoties stappen en gewoon verdergaan want meer moet het voor mij niet zijn. Maar niet enkel voetbal weet mij te boeien, de komende weken biedt april ons een veelvoud van koersen die na de Primavera ( spijtig voor Boonen) zich meestal afspelen in onze contreien. Hier kan ik ook mijn hart ophalen als ik die kasseiknotsers zie rijden in De ronde van Vlaanderen en Parijs Roubaix. Hoe klein de kans op een Belgische overwinning ook is, ze zullen mij altijd blijven boeien want dat is folklore met een grote F. Dit weekend wordt het genieten van een tussendoortje de E3 prijs en Gent- Wevelgem als aanloop naar de echte Ronde van Vlaanderen... Ik kan genieten van die groep tweewielers die men over de kasseien en molshopen jaagt en als dan een belg wint dan zie ik en hoort T. dat " het goed was" !! Een nieuwe lente, een nieuw geluid? Neen, zoals elk jaar zal ik mij vanuit mijn " luie zetel" weer ontpoppen tot een trainer op afstand en de mannen moed inspreken of mijn ontgoocheling eruit gooien met zinnen als: " Zijn jullie daar om te tapdansen of om te voetballen"? Ik zal ook tegen de renners roepen: " Aanvallen, niet blijven zitten, niet opgeven het is nog niet gedaan".... En na die volkse sportcommotie en met de return van onze tennismeisjes ... lik ik nu al mijn vingers af om ook bij die sport uit de bol te gaan. Terwijl de atleten hun kuiten smeren, doe ik dat al met mijn stembanden....Best vermoeiend!! Sport een privilege van de mannenwereld...? Voor mij niet!
Vandaag moet mijn ventje opnieuw binnen voor de volgende stap wat zijn oogprobleem betreft. De ingreep is voorzien rond 7u30 ....maar later op de dag mag hij ( hopelijk) weer naar huis. Na de vorige operatie had de chirurg gezegd dat hij vrij snel last zou krijgen van staar, wat nu inderdaad het geval is. Tevens is het astigmatisme van zijn oog na de ingreep sterk toegenomen, daarom besloten ze om een nieuwe lens te plaatsen die beide problemen moet oplossen. Voor ons verlof werd het oog grondig uitgetest, de lens in de States besteld en vandaag wordt ze geplaatst. Het wordt dus weer even billenknijpen voor T want omdat het zijn enig goed oog is , blijft het altijd afwachten en duimen. Doen jullie dat ook?
De tijd van zaaien begint er stilaan aan te komen. Mij lukt het nooit , ik heb geen groene vingers... Vaak hoor je dat zeggen en toch.. er is nog hoop
Tuinieren voor dummies. Zo kan je de nieuwste trend in fauna- en floraland het best omschrijven. Ook wie niet gezegend is met een stel groene vingers, kan tegenwoordig zijn of haar eigen groenten- en kruidentuintje aanleggen.
Al wat je nodig hebt is een kant-en-klare zaaikit, verpakt in een blik. Daarin vind je een plastiek zakje met aarde en een klein zakje met zaadjes. Er zijn blikken met kruiden als basilicum, tijm, peterselie maar je kan je ook aan het echte werk wagen en je eigen tomaten kweken. Ook tuinleken kunnen meedoen. Het enige wat je moet doen is de potgrond in het blik proppen en met lauwwarm water licht vochtig maken. Vervolgens verdeel je de zaadjes over het blik en bedek je ze met wat aarde tot ze niet meer zichtbaar zijn. Alles goed aandrukken en klaar is kees. Plaats het blik dan op een warme, lichte plaats en geef dagelijks een eetlepel water.
Geduld is de boodschap. Al kan een bemoedigend woordje van tijd tot tijd zeker geen kwaad. Voel je je aangesproken? Elk jaar zeg ik: " Nu is het genoeg geweest, we stoppen ermee." Er komt heel wat bij kijken bij het kweken van groenten. Dit jaar houden we het beperkt (!) maar toch heb ik alvast saladezaadjes en pompoenpitten in zaaikitten gestoken en nu maar wachten.....
In mijn mailbox onder gezondheidstips ontvangen. Volgend weekend, in de nacht van 27 op 28 maart, begint het zomeruur. U moet de klok dan één uur vooruitzetten. Dankzij deze maatregel blijft het in de zomermaanden langer licht. In het najaar wordt de klok een uur achteruit gezet. Slechts een uurtje verschil, maar ons lichaam kan er enigszins door in verwarring raken. Terwijl alle natuurlijke tijdsignalen, zoals de afwisseling van licht en donker, onveranderd blijven, wordt de (maatschappelijke) klok verzet en loopt hij een beetje uit het spoor. Vooral omdat deze verandering ons noodzaakt een uur eerder op te staan, wordt onze biologische klok in verwarring gebracht en ijlt hij een paar dagen na bij de verschoven tijd. Onze biologische klok staat zo fijntjes afgesteld dat een uurtje de tijd verzetten, wat overeenkomt met 15 tot 20% minder slaap, het slaapritme van nogal wat mensen verstoort. Dat geldt vooral voor mensen met een zogenaamd nachtritme, die van nature laat gaan slapen en ’s morgens ook laat opstaan. Oudere mensen, zieken en kinderen ondervinden doorgaans meer problemen.
Het zou één tot zeven dagen duren voordat het tijdstip van wakker worden, de temperatuur, het wakker worden zelf en de kwaliteit van de slaap zich aan de nieuwe tijd hebben aangepast. Om slaapproblemen te vermijden kan u volgende tips in acht nemen . - Bereid u voor op het zomeruur door in de week voor invoering van het zomeruur op dinsdag, woensdag en donderdag een zo normaal mogelijk slaapritme te hebben en elke dag op ongeveer hetzelfde uur te gaan slapen en op te staan. Ga op vrijdag, zaterdag en zondag een half uur vroeger naar bed dan normaal. - Sta op zaterdagochtend een half uur vroeger op dan de voorbije dagen, en op zondag één uur. - Doe geen middagdutje tijdens het weekend dat het uur verandert. - Voor kleine kinderen kan het nuttig zijn om de slaapkamer donker te maken, als het buiten nog erg licht is. - Vermijd in de dagen voor de uurverandering en tijdens het weekend koffie en alcohol en andere produkten die een negatieve invloed hebben op de slaap. - Neem zeker geen slaappillen.
En deze omwenteling maakt ons lichaam twee keer per jaar mee... Kan iemand mij vertellen wat daar op vandaag nog de zin van is?
Toen we uit vakantie kwamen, lag hier een doodsbrief te wachten. De man van één van mijn cursisten was op 4 maart gestorven. Sinds haar 28ste ( nu is ze er 58) leefde de dame gescheiden tot ze zo'n 5 jaar geleden de man tegenkwam met wie het echt klikte. Na 5j besloten ze te trouwen en dat op de 74ste verjaardag van de vriend nl 4 maart. Het werd een eenvoudige ceremonie op het stadhuis met een etentje 's avonds om de verjaardag en hun trouw in alle intimiteit te vieren. Ze zouden twee dagen later een groter feest geven met vrienden en familie. Na het eten gingen ze naar huis om zoals gewoonlijk gezellig samen naar TV te kijken. De man voelde zich wat onwel en had braakneigingen. Ze zeiden nog tegen elkaar: " Dat moeten we op onze leeftijd niet meer doen zo uitgebreid eten 's avonds". Zij stelde voor de dokter te laten komen, maar hij vond het niet nodig, het zou wel het eten zijn. Hij bleef maar tussen de wc en de woonkamer lopen in de hoop te kunnen overgeven.Toen hij ook nog eens overdadig begon te zweten, drong ze nog eens aan om de dokter op te bellen. Maar die man was nog nooit ziek geweest, had ook geen enkel probleem, dus waarom moet het ,zei hij! Hij zette zich aan tafel met de handdoek bij zich voor het geval hij zou braken. De vrouw gaat even naar de slaapkamer om iets halen als ze een geluid hoort. Ze komt terug en vindt haar man met het hoofd op de tafel... dood, een hartaderbreuk bleek nadien!! "Ik was nu eindelijk gelukkig met de man met wie ik oud wilde worden", zei ze mij nog. " Ik had terug een man en na één dag is het over". Om de ellendig helemaal rond te maken blijkt dat ze niet van een weduwengeld kan genieten want daarvoor moet je één jaar getrouwd zijn. Ze stempelde en juist omdat ze ging trouwen werd haar stempelgeld verminderd.. Ze zal zien of er iets kan aan gedaan worden, maar de kronkels van onze wetgeving kennende...???. Alsof het verlies van haar partner al niet erg genoeg is.. Begrijpen jullie onze wetgeving nog? Het ergste voor haar echter was dat ze de volgende dag alle genodigden voor het trouwfeest van de dag erop moest opbellen en zeggen dat er geen trouwfeest was maar een begrafenis...Hemel en hel op één dag!! Ik kreeg er koude rillingen van toen ze het mij vertelde...en vond mijn medeleven en luisteren zo ontoereikend om haar verdriet op te vangen... Als je zoiets hoort dan sta je toch even stil bij het fenomeen "leven" en ervaar je dat alles zo kort en relatief kan zijn...... Het geluk van die twee mensen mocht niet duren. Nu blijft zij alleen achter met een onbegrijpelijke leegte. Het waarom zal nooit beantwoord worden al zegt men wel dat alles een doel heeft. Hun leven zag er zo goed uit, nu kunnen ze hun levensweg samen niet afmaken want hij is weg, zomaar weggeplukt .... Soms is het leven niet eerlijk!
Een ram is de heer van de schapen wil samen met 't vrouwtje gaan slapen hij vond het een eer maar daar had je het weer bij het opstaan moest hij alsmaar gapen.
De Latijnse naam van het sterrenbeeld Ram is Aries. De Ram is een energiek en geïnspireerd persoon, een initiatiefnemer die risico's niet uit de weg gaat. Omdat hij onafhankelijk is ingesteld, heeft hij de goedkeuring van anderen niet per definitie nodig. Hij verzet zich dan ook sterk als andere mensen hem denkwijzen of werkmethoden proberen op te leggen. Zijn temperament is groot. Hij kan snel boos worden, maar is dat nooit lang: Inherent aan een dergelijk temperament is zijn directheid en het gegeven dat hij te hard van stapel kan lopen. Hij gelooft in directheid, duidelijkheid en volstrekt eerlijk zijn.
Hij doet de dingen die gedaan moeten worden het het liefst alleen. Werkt hij in teamverband, dan heeft hij moeite met het feit dat anderen de dingen anders of langzamer aanpakken. Hij kan op dergelijke momenten snel zijn geduld verliezen. Het gevoel dat hij gehinderd wordt door anderen is dan sterk aanwezig.
Vandaag begint de lente ik voel het aan mijn instrumenten ( smile)!!
Als de lente wenkt, dan wordt menig dichter kittelorig Hij is tenslotte de tuinman van de taal. Zijn blauwe vingers jeuken.
Je ziet hem dan nauwlettend luisteren naar het gekwetter van de letters. De mussen tjilpen in zijn woorden.
Met trage handen snoeit hij dan het alfabet. Tot een gedicht.
maar ik moet hoogdringend in de tuin gaan snoeien !!!
"Dit gaat ook voorbij." Mijn grootmoeder leerde me deze woorden, als een gezegde dat bij iedere gelegenheid in je leven gebruikt moet worden. Als zaken extreem eng zijn, als dingen volkomen weerzinwekkend zijn, als alles prachtig en heerlijk en geweldig en vol geluk is – zeg dan deze vier woorden tegen jezelf. Ze zullen je perspectief doen zien en je helpen ook het beste te maken van wat goed is en om wat slecht is gelaten te ondergaan." CLAIRE RAYNER
Gewoon vier magische woorden: Dit gaat ook voorbij. Mocht je mij de vraag stellen wat is de belangrijkste spreuk in het leven dan zou die in ieder geval hoog in de top tien komen te staan. Die 4 woorden, als ik er zo wat over nadenk, kunnen zelfs sterk concurreren met "Ik zie je graag","Volg je eigen weg", "Ben wie je bent", "Het spijt me, sorry", "Geen woorden maar daden", "Leef hier en nu", In de filosofie van "Leef hier en in het nu" is het besef dat alles voorbij gaat een sterke troef om nog meer te genieten van het moment. In ieder geval , heel wijs gezegd van die mémé van Claire Rayner! Eentje om eens goed over na te denken en toe te passen! De geciteerde boodschap komt uit een heel leuk boekje, "Wijsheid voor deze tijd" (grappig ook 4 woorden) echt een pareltje voor wie graag even verder kijkt dan zijn neus lang is. Het bevat heel veel inspirerende teksten en spreuken, een aanrader die mooie inzichten meegeeft voor wie ze wil zien en de moeite neemt om er even bij stil te staan.
Wat zijn trouwens jouw favoriete 4 woorden? Ben wel eens benieuwd!
Ik weet dat sommigen onder de bezoekers even zullen fronsen als ze mijn logje van vandaag lezen, nochtans ervaring heeft mij geleerd dat er waarheid in zit!
Toen we thuiskwamen van onze vakantie, stonden mijn kamerplanten ( mijn trots ) er zeer triestig bij en sommigen waren zelfs dood. Blijkbaar hadden ze niet voldoende water en zon gekregen of hadden ze “ mijn dagelijks praatje” en de achtergrondmuziek gemist!,
Dat planten leven, dat is geen nieuws maar dat ze ook gevoelens zouden hebben is misschien minder bekend. Bij proeven door wetenschappers is onbetwistbaar gebleken dat planten wel degelijk reageren op handelingen door de mens. Over de gehele wereld worden proeven uitgevoerd waarbij men elektroden op de planten vasthecht. Als men de plant dan beschadigt, is dit duidelijk op de meetapparatuur af te lezen. Wetenschappers zouden 200 jaar geleden al vastgesteld hebben dat zeer gevoelige planten kunnen herkennen wie het goed met hen voorheeft en wie niet.. In geen enkel geval mag een plant alleen maar een mooie kamerdecoratie zijn of opvulling die enkel wekelijks een keer liefdeloos water met wat voedsel erin toegediend krijgt. Het was in 1966 dat de plantkundige Cleve Backster, een Amerikaan, het blad van de Philodendron verbond met een 'leugendetector', om het elektrisch geleidend vermogen te meten van die bladeren als het water van de wortels naar de bladeren gaat. De resultaten waren buitengewoon: alle experimenten waarbij een plant op een of andere manier geschonden werd, had het gevolg dat de wijzer van de meter fel uitsloeg. Toen hij overwoog een blad van deze plant te verbranden, vertoonde de meting een scherpe piek. Vervolgens werden de tests ook op bolgewassen, sla, sinaasappelbomen en bananen uitgevoerd. Ook deze gaven telkens dezelfde of zeer gelijkende bevestigende resultaten. Alle planten reageerden op aangename of gevaarlijke situaties.
Sir Jagdis Chandler Bose herhaalde de proeven van Backster en dat met... dezelfde patronen. George Bernard Shaw was ook diep geraakt toen hij in een laboratorium ervoer, dat een kool hevige stuiptrekkingen kreeg als zij werd gekookt. Nog sterker is de gebeurtenis waarbij de elektroden reeds waren aangesloten maar er nog geen experimenten werden uitgevoerd. Om de een of andere reden gaven de meters reeds metingen weer. Men dacht eerst aan technische storingen, tot iemand van het onderzoeksteam ontdekte dat de grote grasvelden buiten het labo werden gemaaid! Toen men de man die daar mee bezig was vroeg om te stoppen, vielen de meters stil! Telkens als hij weer verder ging was er paniek bij de planten in het laboratorium. Uit één en ander blijkt in ieder geval duidelijk dat planten ook gevoel hebben en ingaan op de gebeurtenissen in hun omgeving. Daarom is het niet moeilijk om te begrijpen dat zij ook reageren op muziek. Klassieke en rustige muziek stimuleren de groei heel duidelijk. Daarentegen waren de planten die in een overeenkomstig onderzoek blootgesteld werden aan scherpe, agressieve muziek aan het einde van de onderzoeksperiode zichtbaar gestresst en meetbaar kleiner. Ze floreren spectaculair goed als ze op een vriendelijke manier worden verzorgd en als er een goede stemming hangt. Vanzelfsprekend zullen deze onbekende positieve krachten alleen maar tot uiting komen, als ook aan de basiscondities voor een goede groei wordt voldaan. Zonder dat zou ook de meest tedere behandeling geen succes kennen.
De planten houden dus blijkbaar van gezelligheid. Daarbij is het hen blijkbaar om het even of ze zich onder soortgenoten vertoeven of in het gezelschap van mensen. Zo zouden planten beter groeien naargelang hun oppas meer thuis is. Misschien is dat de verklaring voor het feit dat mijn planten hun blaadjes lieten hangen!! Volgens de onderzoekers moet je zoveel mogelijk tegen uw planten spreken en ze daarbij niet vergeten van de bladeren te strelen. Een vreemde werkwijze, maar duidelijk met zeer goede resultaten. Ongelooflijk was de uitslag van het onderzoek waarbij Backster wilde ontdekken of planten misschien zelfs gedachten bezitten. Een medewerker van Backster, die de planten voor de test niet kende, kreeg de opdracht enkele testplanten ruw te behandelen en er schade bij aan te brengen. Verschillende vreemde personen moesten enkele uren later voorbij de beschadigde planten passeren. Hierop reageerden de planten niet. Toen de ruwe assistent voorbij kwam waren er ineens zeer hevige reacties bij de planten waarneembaar. Zelfs de planten die als getuigen de misdaden hadden meegemaakt reageerden. Hierdoor werd een duidelijk bewijs geleverd omtrent het gevoel van een plant.
De meeste onderzoekers die deze fenomenen optekenden werden door hun collega’s niet ernstig genomen. Toch heeft ze dat tot nu toe niet weerhouden hun onderzoeksresultaten bekend te maken om zo het onbekende leven van de plant een klein stapje vooruit te helpen.
Nu u dit alles heeft gelezen kunt u misschien iets vaker een klassiek muziekje aanzetten, al is het dan maar als excuus dat het goed is voor uw kamerplanten!! Praten met je planten helpt ook , ik doe het in ieder geval heel vaak. Vind je dat allemaal noga bizar of lachwekkend.. geen probleem, de planten zullen je er echt niet over aanspreken, hoogstens hun blaadjes laten hangen!!
Tot wat voorlezen leiden kan… Het is de gewoonte als de kleinkinderen hier logeren dat ik voor ze slapen gaan nog even voorlees. Zo zaten we vanavond met zijn 3 ( 2 kleinkinderen en ik) gezellig op bed terwijl ik hen Aesopus' fabel over de wedstrijd tussen de haas en de schildpad voorlas.
Voor diegenen die het niet kennen, even een opfrissing om het vervolg van mijn logje te verstaan.
De haas moest altijd lachen wanneer hij de schildpad zag lopen, want het ging zo langzaam. "Ik begrijp niet waarom jij nooit naar iets onderweg gaat," zei hij pesterig. "Als jij eindelijk aankomt, is het altijd te laat en alles is al lang voorbij." De schildpad lachte een beetje. "Vlug ben ik niet," zei hij, "maar toch durf ik te wedden, dat ik eerder aan de overkant van dit veld ben dan jij. Zullen we een wedstrijd houden? Dan kan je het zien."
"Goed!" riep de haas en meteen sprong hij er vandoor, zo snel als hij kon. De schildpad ging heel rustig op weg.
Nu was het die dag erg warm weer met een brandende zon, en de haas werd halverwege moe en slaperig. "Weet je wat," dacht hij, "Ik doe even een dutje onder die heg hier. Zelfs als die schildpad me onderwijl voorbij loopt, heb ik hem in een flits weer ingehaald." De haas ging in de schaduw liggen en sliep in.
De schildpad kroop gestaag voort onder de warme zon.
Pas na lange tijd werd de haas wakker. Het was veel later dan hij dacht en hij keek eens rond. Geen schildpad te bekennen. "Nou nou," mompelde hij, "waar zit dat vriendje? Wacht maar, ik zal hem eens wat laten zien." Als een pijl uit een boog schoot hij weg, door het korte gras, door het koren, over sloten, langs braamstruiken en bij de laatste bocht bleef hij even staan om te zien waar de eindstreep lag. Daar! En nog geen halve meter ervoor kroop de schildpad, langzaam maar zeker, stap voor stap, dichter en dichter naar het eindpunt.
Met een geweldige sprong stoof de haas erop af. Maar hij was te laat. Toen hij de lijn passeerde, was de schildpad hem juist voor geweest.
"Zie je nou wel," zei de schildpad. Maar de haas had geen adem meer om te kunnen antwoorden.
Later op de avond was het mijn beurt om te gaan slapen en omdat de slaap niet zo direct in zicht was, herinnerde het associatief denken me aan die Schildpad en die Haas. En waarachtig, de vergelijking ging op toen ik bedacht, wachtende op de Slaap terwijl de Nacht me al omhulde, dat ook de Nacht en de Slaap zijn zoals de Schildpad en de Haas.
De Nacht, die zo geleidelijk de Dag opzij schuift en eerst de Schemering laat voorgaan en dan geleidelijk de touwtjes overneemt traag en bedachtzaam als de Schildpad.
En dan de Slaap, die ons zo plots overvalt het ene moment bewust, het andere moment met dromen geput uit de onderaardse gangen van onze ziel. De slaap zo snel en wendbaar als de Haas.
Maar toch, de Nacht houdt ons gezelschap tot Slaap en Droom eindelijk aankomen. Deze keer met een fikse vertraging.
Het verhaal van de Schildpad en de Haas - anders bekeken.
Als we zo wat rondkijken dan zien we mensen die vol zitten met rare streken:.
Er zijn er die : - zo vals zijn als een kat - zo nijdig als een hond, - zo dom als een kalf, - zo koppig als een ezel, - zo hovaardig als een pauw, - zo klapziek als een spreeuw, - zo roofzuchtig als een gier, - zo ruw als een beer.
Maar er zijn er ook die : - zo eenvoudig zijn als een duif, - zo moedig als een leeuw, - zo snel als een haas, - zo naarstig als een bij, - zo slim als een vos, - zo zuiver als een zwaan; - zo zacht als een lam.
Zit je daar ergens tussen of ben ik er nog vergeten?
Nog een paar foto's van onze vakantie om te tonen dat we niet altijd lui waren..
We zijn terug en hebben ontzettend veel geluk gehad dat we wat vroeger Spanje verlieten om nog even in Frankrijk te blijven hangen en dan wel de goede kant want wie het nieuws zag weet dat het weer vanaf Barcelona tot een stuk boven Perpignan bar slecht is. We hadden wel wat sneeuw rond Aix en Provence , het was ontzettend koud maar de wegen waren vrij... We zijn heel tevreden van ons " uitje", de batterijen zijn opgeladen, we hebben terug wat kleur.. we kunnen er weer tegenaan en aan de post die hier ligt te wachten te zien.. zullen we vlug weer met de twee voetjes op de grond staan maar .. we hebben het gehad!! Het zal nog een paar dagen duren vooraleer ik de tijd vind om bij iedereen langs te gaan en bij te lezen want vanaf donderdag tot en met zondag zijn we tot oppas gebombardeerd bij onze twee oudste kleinkinderen, dus nog even geduld lieve blogvrienden.....
4 camera's , vier verschillend resoluties vandaar niet simpel om alle foto's in éénzelfde formaat te gelijk te krijgen en het is vakantie hé mensen......
Op stap gaan met vier biedt een gamma aan mogelijkheden. Ieder ziet de omgeving vanuit een zeer individueel standpunt.De foto's bewijzen het weer eens.
De organisatie U3A (Universities of Third Age) bestaat wereldwijd en is bedoeld om senioren die niet meer werken of toch niet meer full time actief zijn, bezig te houden en zo op een plezante manier toch nog iets bij te leren zoals bv in ons geval fotografie. Ze organiseren ook uitstappen, wandelingen, quiz, golfwedstrijden …De voertaal in die groep hier is Engels dus kregen we de kans om ons Engels wat bij te schaven. Hieruit ontstond de vertaling van één van onze welbekende gedichten: “Jantje zag eens pruimen hangen”. Maar zoals ik al zei , sorry, het is voor gevorderden wat het Engels betreft! !
Johnny once saw hanging prumes Oh ... as chicken eggs so groot It seemed that Johnny would go plucking While his father 'thim forboad. But as he will be very clever Then his father sees it not On this tree so full of prumkes He will not have it in the mot. So he clautered in the prumetree Stack his pocket full of fruit But he mistrapped on a tackske And fell down, flack on his snoot. All the prumes were spice now And the spice ran out his brook It dripped softly in his couses Johnny did not darf to look. And again he was not lucky Cause his father came there oan And he gave him such a ramling He could fourteen days not goan. That is how ends the silly story Of little Johnny, the proimenthief Even with a lot of goesting He did it nevermore upnief.
Gisteren 65 jaar geleden, heeft mijn ma me op de wereld gezet. De tweede van de rij, de gemiste jongen en zo ben ik het grootse deel van mijn jeugd ook door het leven gegaan.
Vanaf een bepaalde leeftijd echter word je geacht het niet meer zo belangrijk te vinden. Geen slingers meer in de woonkamer, geen toeters en bellen, gewoon een dag als een andere, nietwaar? Alsof je er ook maar enige verdienste aan hebt dat je op die dag ter wereld bent gekomen. Zou ik dit jaar iets doen voor mijn verjaardag?? Waarom zou ik, het is immers een dag als een ander! Maar hoezeer ik mijzelf dat ook inpeper, op sommige vlakken zal ik - vrees ik - voor altijd een kind blijven. Dat wil zeggen: toch weer wakker worden met een zalige spanning. Wat staat er te gebeuren? En dan is het fijn te kunnen rekenen op een attente slaapgenoot die weet dat mijn " nuchtere" houding - neen, neen die leeftijd moet niet meer gevierd - niet meer is dan pose. Dus lag er een cadeautje klaar. Laat mijn verjaardag nu net vallen in onze vakantieperiode. Geen kindertekeningen dit jaar. Maar de sms'jes en telefoontjes van de kinderen, kleinkinderen, e-cards van vrienden, jullie hartelijke gelukwensen lieve blogvrienden op mijn blog of per mail... zorgden voor kleine ontroerende verrassingsmomenten de hele dag door. De zon was vandaag niet de enige die mij verwarmde, jullie allemaal hebben dat " jeugdige hart" ontzettend doen gloeien!!.
HEEL HARTELIJK BEDANKT!!
Alleen dat ene telefoontje van ons ma zal ik blijven missen. Ik geraakte ook ontroerd van de attente vrienden hier ...die hebben er ook voor gezorgd dan "mijn dag" niet ongemerkt voorbij ging! Een dag als een ander? Ik dacht het niet! Het werd veel en veel beter.
Een beetje pulken aan de tijd. Afsnoepen van kostelijke, heerlijke minuten. Sluipen langs de wijzers van de klok. Uren spinnen tot de avond, de nacht..
Met de bips duwen tegen het uurwerk. Kopstootjes uitdelen aan de secondentikker. Huppelen over wijlende cijfers. Genieten als bestond er niets anders dan het nu....
Terwijl we hier zijn, profiteren we ervan om te genieten van het wonderlijke tafereel van de bloeiende amandelbomen. Door de zon van de laatste dagen zijn ze volop in bloesem geschoten. Met honderden staan ze tegen de hellingen van de bergen en scheppen zo een adembenemend mooi schouwspel dat je een eerste lentegevoel bezorgt. Het landschap wordt bedekt door een wollig roze- wit deken met een heerlijke geur. Wat ons opviel, was de terrasbouw, een spectaculaire Arabische erfenis, die bepalend is voor de route die we volgden. Daarvoor werden grote hoeveelheden aarde en miljoenen stenen verplaatst om die terrassen aan te leggen. We waren met zijn 4 op " trot" en ieder heeft zich op zijn/ haar manier uitgeleefd om foto’s te schieten. Omdat ieder van ons een eigen visie had en een persoonlijk accent legde op de foto, verkregen we een prachtige variëteit. Je kan hier meegenieten maar jullie willen niet weten hoeveel water en bloed het gekost heeft om die link op de blog te krijgen. Ik heb via imageshack ook een slideshow gemaakt, die werkt perfect bij hen maar mijn embedcode werkt hier niet. Lieve blogvrienden hebben dat ook uitgetest voor mij omdat ik dacht dat de fout hier lag maar ook zij kregen de show niet aan de praat en zeggen dat ik die al veel keer uitgetest heb met succes. Soit, via deze weg kunnen diegenen die interesse hebben mee genieten. Je klikt op de link hieronder en dan op diashow en je kan de foto's iets sneller bekijken door rechtsonder op "volgende" te klikken. Plezier ermee
Een beetje humor om de grijze Belgische dagen op te fleuren?
Iemand tactvol ontslaan: Ik weet niet hoe we het zonder jou moeten redden, maar vanaf maandag gaan we het proberen.
Als iemand bij me aanbelt, doe ik altijd mijn jas aan voordat ik de deur open doe. Minder leuk gezelschap zeg ik: "Sorry, ik moet juist weg." Wel leuk gezelschap: "Wat leuk, ik kom net thuis."
Geld is een vreemd goedje. Wanneer je het bewaart, heb je er niets aan en als je het uitgeeft ben je het kwijt.
Alleen daar kan liefde leven, Alleen daar is het leven goed, Waar pa stil en ongedwongen, De aardappels schilt en de afwas doet.
Ik ben vorige maand vijf kilo kwijtgeraakt. Deze maand heb ik ze weer gevonden!!!.
Waarom heeft een tankstation dat 24 uur per dag open is een slot op de deur?
Wanneer ik de bekende blogjes bezoek, dan valt het op dat velen stilaan lijden aan het fenomeen “ winterblues”.
Is dat het juiste woord voor het onbestendige gevoel dat al weken om de schouders van mijn lieve blogvrienden hangt als een te grote jas? Is dat de juiste omschrijving van de troosteloze vermoeidheid die ze dagelijks opnieuw doorworstelen?
"Winterblues", het woord alleen al doet velen huiveren bij het idee dat het al februari is en dat de kou, de nattigheid en de grauwheid nog tot maart en beyond kan voortduren! Slapen, nachten van acht of negen uur en dan wakker worden zonder je uitgerust te voelen. Zorgen die "winterblues" ervoor dat je je nutteloos, nietszeggend en even grijs als de atmosfeer buiten voelt? Elk jaar opnieuw treft ons die somberheid en eenzaamheid naarmate de kalenderblaadjes schuiven.
Eerst probeer je er nog uit alle macht het beste van te maken. Zelfs alle goedbedoelde adviezen: "Slik je wel genoeg vitamines, ga je genoeg wandelen, tegen een harde wind in lopen is zo bevredigend", kunnen niet altijd je stemming keren. Steeds vroeger op de dag trek je de gordijnen dicht om maar niet te hoeven zien hoe de grauwe dag overgaat in een nog donkerder avond. Je wil niet meemaken dat ze om vier uur de straatlantaarns al aanknippen.. De charme van een lange winteravond vol kaarslicht, warmte, geuren, muziek en een glas wijn kan je stilaan niet meer inzien. Die beelden trekken je juist verder op je sombere wolk.
Dag na dag, met de handen diep in de zakken, de schouders hoog opgetrokken en het hoofd gebogen, loop je alleen door de menigte. In niets herken je de echo van de zomer, toen je schaterlach nog vrolijk klonk en je rug recht was. "Volgens mij heb jij een schrijnende aanval van de winterblues, hoor je dan zeggen.." Het is het gebrek aan de noodzakelijke hoeveelheid zonlicht waar zovelen last van hebben. Daar is een goed medicijn voor: er even tussen uit. Naar de zon. Vitamines halen. Warm worden door de lucht en niet door de kachel.
Klopt die beschrijving zo’n beetje…? Wij probeerden in ieder geval om aan die blues te ontsnappen door even de zon op te zoeken . Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat zon echt genezend werkt. Alleen…bleef die zon hier wel tergend lang weg!! Maar de foto toont dat er beterschap op komst is!Vandaag was een zonnige dag!
Het is vakantie
en ik laat los. Er is niet veel dat moet, deze dagen. Ik dwarrel van vriendschap naar wandeling,
van lekker eten naar frisse lucht, van een dik boek naar een inspirerende cd.
De gedachten los om mij heen. Geen gepieker, veel warme gevoelens, voor hen die er zijn en voor hen die er even niet zijn.
Er zaten twee vissen in 't water veel blaasje, kwam door hun getater ze hadden geen dorst maar dat weze hun worst en ze dronken zich samen een kater.
De Latijnse naam van het sterrenbeeld Vissen is Pisces. Vissen zijn mensen met een warm hart en een groot talent: zij zijn in staat om zich echt in anderen te verplaatsen. Zij begrijpen de behoeften van anderen en het geeft hen een goed gevoel als ze iemand kunt helpen. Dit talent heeft ook een keerzijde: omdat zij zo gevoelig zijn, bestaat het gevaar dat zij snel stemmingen en emoties van anderen oppikken en overnemen. Met name als zij in de buurt zijn van boze, verdrietige of ongelukkige mensen is dit lastig. Toch kunnen zij de mensen niet mijden. Hun grootste vijand is eenzaamheid. Zij zijn vaak wat verlegen, kwetsbare personen. Zij zullen zich pas openstellen voor anderen als zij die kunnen vertrouwen. De tranen schieten hen soms snel in de ogen. Alhoewel dit geen negatieve eigenschap is, kan dit behoorlijk frustrerend zijn.
- "Ach, er is veel veranderd", zei ze. "Vroeger zat je altijd dicht tegen me aan". -" Maar daar is wat aan te doen", zei hij en hij ging bij haar op de bank zitten. - "En je hield me ook stevig vast", voegde ze eraan toe. - "Wat vind je hiervan"? vroeg hij terwijl hij haar omhelsde. - "Weet je nog hoe je je neus in mijn hals drukte en aan mijn oorlelletje knabbelde"? - Daarop sprong hij op en liep de kamer uit. - "Waar ga je naar toe"? vroeg ze. -" Ik ben zo terug. Even mijn gebit halen".
Gisteren had Uilenspiegel al een reactie gegeven op een niet gecorrigeerde versie. Die was in de haast te vroeg geplaatst. Ik heb die er maar snel afgehaald want stond nog vol tikfouten; ik hoop dat Uilenspiegels taalgevoel dat heeft overleefd!!
Er was eens….
Zo beginnen toch de meeste sprookjes niet? Of ook...
Er waren eens twee senioorkens en die wilden na een jaar van problemen en tegenvallers allerhande even gaan genieten van een 3 tal weken vakantie. Ze vertrokken op een vroege, barre wintermorgen richting Spanje. Omdat de GPS van hun nieuwe wagen enkel een uitgebreide wegenkaart had van de Benelux ( vond vrouwtje een minpunt als je een nieuwe wagen koopt!!) had het ventje via internet een uitgebreide wegenkaart bij Tomtom gekocht + flitslokaties!! Leve de ondersteuning van Tomtom!! Alles was perfect gedownloaded dus, toen ze vertrokken waren via een andere route dan gewoonlijk - want het ventje wilde Ardense wintertoestanden vermijden - wilde het vrouwtje de route instellen tot Orléans!! Geen andere kaarten beschikbaar tenzij de Benelux, was de melding!! " Shit", dixit vrouwtje. Maar soms heeft het manneke van die hele heldere, technische, vooruitziende ingevingen en had hij de mobiele Tom Tom van de vorige auto ook meegenomen ( wat bij het vrouwtje gefronste wenkbrouwen had uitgelokt, twee TomToms waarvoor is dat in 's hemels naam nodig!!!) en wat bleek? Die kwam nu goed van pas anders had het vrouwtje mogen kaarten lezen!!! So far, so good. Geen wegproblemen, geen traffic jam, geen ongunstig weer, ze deden er zelfs maar 15min over om rond Parijs te geraken... Ze reden met een zalige glimlach verder. Om de geplande 1200 km tot Perpignan in één dag af te leggen, hadden ze hun picknick meegenomen om tijd uit te sparen. Maar het vrouwtje wilde iets meer dan koffie, dus waterkokertje mee om op batterij voor een soepje te zorgen .. heerlijk!! Water koken op die manier duurt wel even daarom moest vrouwtje een heksentoer uithalen om water uit de fles ( al rijdende) in het kokertje te gieten wat haar een natte broek opleverde op de meest strategische plek!!!! Eerst probeerde ze een aansluiting achter de zetel.. Er was eventjes contact daarna .. nada!!! Sigarettenaansteker eruit en daar geprobeerd… idem dito!!! Tweede zekering stuk!!! Het zou dus bij koffie blijven. Boekje van de auto bovengehaald en opgezocht welke zekeringen er allemaal in aanmerking kwamen. Na de eet-sanitaire -en tankstop verving het manneke de zekering van de sigarettenaansteker want daar stak de GPS in, de auto terug opgestart en dan vraagt de GPS gazelle opeens: ” Huidige lokatie niet gevonden, wil je overschakelen naar Europese wegenkaart?” Natuurlijk en zo was het GPS probleem opgelost!! Nu moeten jullie wel weten dat het vrouwtje intussen in gedachten al een paar “ serieuze” mails had opgesteld voor Tomtom.. Blijkbaar had haar interne lijn al contact gekregen voor de uitwendige in actie kwam!! ( smile)… Ventje content, vrouwtje content, autoGps content want moest niet meer op die kleine versie staren die op zijn neus geplakt was!!! En ze reden verder… De kms lieten zich voelen, ook het vroege uur van vertrek, maar met nog zo’n 80 km te rijden, zagen de senioorkens het wel zitten tot Murphy een tweede keer zijn neus boven water stak. Kregen ze via de GPS melding “ accu zwak”. Het ventje - altijd rustig zoals naar gewoonte -…: "We hebben een probleem". Het vrouwtje zag zijn geest zo in overdrive gaan om naar een verklaring te zoeken en hoorde flarden van "alternator, batterij laadt niet bij, circuitstoring enz enz.", terwijl er door haar geest maar één zin flitste : “ Huston we have a problem"! Radio, Gps en alle misbare energieverslinders werden afgezet met uitzondering van de lichten natuurlijk en dan maar op gekruiste vingers zitten en hopen dat ze de voorlopige eindbestemming haalden…De stilte in de wagen was te snijden, de opborrelende vakantiestemming weg, het ei in de broek werd na elke km groter… haalden ze het of haalden ze het niet… Tot opeens het ventje de verlichtende woorden sprak( zijn brein had blijkbaar niet stilgestaan): ” Het kan de batterij niet zijn want dan zou ik hier een kerstboom aan lichtjes moeten zien op het dashboard”… zucht, slik en een streepje licht in de opkomende duisternis… “Heb je het lichtje van de waterkoker even zien opspringen achteraan?”
Vrouwtje: “Ja”.
“Sprong het lichtje vooraan ook even op?”
Vrouwtje: “ Ja”… " Dan waren er twee zekeringen gesprongen en liggen die op hetzelfde circuit en één zekering vervangen haalt dan niets uit, de Gps heeft op hulpbatterij gestaan en is nu bijna plat”. Intussen waren ze toch veilig in Perpignan aangekomen en zou het ventje de klus even klaren. Ze doken met zijn tweetjes op een Valentijnachtige wijze heel dicht bijeen onder het dashboard. Het ventje op zoek naar de “ zondaar” het vrouwtje met een zaklamp dichtbij om bij te schijnen..en intussen maar hopen dat ze nog een kapotte zekering vonden want dan had het ventje gelijk!! Hoe kon ze nog aan hem twijfelen na 40 jaar!!!! Het “ corpus delictus” werd gevonden, vervangen en alles marcheerde weer perfect!
De volgende dag vertrokken ze weer vroeg om de laatste 650 km af te leggen. Rustig verkeer, ideale rijomstandigheden, Spanje here they come!!! Ze stopten voor een plasje, een hapje en een drankje en reden met een zalige glimlach naar hun eindbestemming niettegenstaande het was beginnen regenen. Ze begonnen er toch in te geloven dat ze eindelijk van hun vakantie zouden kunnen genieten tot 80km voor het eindpunt. Het vrouwtje - dat nooit haar kwebbel kan houden - durfde te verzuchten: ” De auto rijdt goed hé en zo stil ..;” De woorden waren amper koud of.. plopperdeplopperde plop… " Wat is dat"? Een ongelooflijk onrustwekkend geluid en het ventje voor de tweede keer: " Dat is niet goed, er scheelt precies iets met de motor…" De auto was aan zijn maidentrip bezig en dan is alles mogelijk!! “ Zeg dat het niet waar is, “ fluisterde het vrouwtje. Terwijl het ventje naar de berm reed, kwamen de verlossenden woorden: " Hm....Ik vrees eerder voor een platte band"!
Inderdaad zo plat als een vijg …dus band vervangen in de intussen gietende regen en met een OVERVOLLE koffer want het koppeltje had naast de eigen bagage nog van alles meegebracht voor vrienden in Spanje!!!!
Ze stonden amper geparkeerd langs de weg, het vrouwtje zat nog in de auto een mailtje te versturen naar de vrienden, of daar stopte een Spanjaard en bood zijn hulp aan. Het vrouwtje vond het een verdacht snelle hulp en verwittigde het ventje om uit te kijken!! Kwam die kerel naar haar toe en vroeg om uit te stappen!! Het vrouwtje zat nog te smsssen en weigerde pertinent om de auto te verlaten. Drong dat kereltje nog eens aan. "No senior, me quedo aqui!!" Voilà dat was klare taal zeker! Draaide de gast zijn karre en vertrok met de noorderzon en voor de senioorkes het beseften was de Guardia civil daar al. Die vroegen wat het probleem was en hebben in de slagregen geholpen zodat binnen de kortste keer de vervangende band erop lag, de eens zo mooi geschikte bagage als een wanboel terug in de koffer vloog en de senioorkens eindelijk de laatste km aflegden. Bleek dat er een snee van zo’n 10cm in de nieuwe band was, waaruit de senioorkens afleiden dat die “ hulpzame” kerel wel eens met minder goede bedoelingen te hulp geschoten was want de wagen was even voordien onbewaakt achter gebleven bij een koffiepauze!! En zijn houding was allesbehalve “ kosjer” geweest…… Het was nu al de tweede keer dat het mannetje en het vrouwtje met een auto van amper twee maanden oud naar Spanje reden en er een lekke band hadden die telkens tegen " woekerprijzen" moest vervangen worden. En dan hadden ze nog geluk , zei de garagist want meestal is de auto en alles erbij riebedebie in zo'n geval., want het blijkt een vaak gebruikte methode te zijn van oplichters om je van je wagen of andere waardevolle dingen te beroven!! Zoals ik al zei… Murphy heeft een zwak voor die twee senioorkens!!
Vandaag is het 14 februari dus Valentijn en dat moet gevierd worden als ik de buitenwereld mag geloven! Ik vraag mij wel af hoe wij vroeger al die jaren zonder broekscheuren doorgekomen zijn zonder die dag te vieren? We worden nu met allerhande harten en hartenreklames overdonderd. Wat dat hart betreft vond ik volgende uitleg.
Het hart-symbool zoals wij dat gebruiken, is ontstaan omdat er in de middeleeuwen een fout is gemaakt bij het overschrijven van een anatomisch onderzoek van de oude Grieken. De onderzoeker Galenus was ervan overtuigd dat er bovenin het hart een holle ruimte zat en zijn middeleeuwse navolgers tekenden dit rond 1320 als een inkeping. Nog geen twee eeuwen later bracht ondermeer Leonardo Da Vinci de correcte anatomische vorm van het hart in beeld. Maar het middeleeuwse hart-ook wel Valentijnshart genoemd-was niet meer weg te denken. Dit gezegd zijnde ...
Kijk je een beetje uit vandaag?
Op Valentijnsdag schiet Cupido vaak z’n pijlen af. Maar ’t is met Cupido al net als met Sinterklaas, op de drukste dag voor beiden worden er hulpjes ingezet. En net zoals we van de hulp-sinterklazen weten, zit er ook bij de hulp-cupidootjes wel wat kaf onder het koren. Sommigen van hen zijn niet heel erg handig met de pijl en boog. Het is deze Cupido zelfs noodlottig geworden…
Arm België
Maar nu drijf ik af.
