Het is vandaag al drie jaar geleden dat ma van ons heenging, maar de herinnering aan haar leeft nog heel intens in mij!
Volgens de temperaturen van de voorbije weken, zou men er niet bij stilstaan dat Allerheiligen en Allerzielen weer van de partij zijn.
Er werd weer gesleurd met chrysanten en andere bloemstukken tot aan de grafzerk van onze geliefden. Dat is soms gemakkelijker gezegd dan gedaan, want op sommige kerkhoven zijn er vaak een gans pak grafstenen verdwenen. Dan is het vaak verweesd op zoek gaan naar familieleden die er al jaren lagen en waar staan velen dan met hun verdriet?
Ja, als zelfs de dood aan het uitsterven is, dan kunnen de chrysanten weldra de koppen laten hangen.
Ik ben zeker geen regelmatige kerkhofbezoeker en met het verdwijnen van de grafzerk verdwijnt voor mij niet de herinnering aan de overlevenden.
Het is niet omdat ze plaats moeten maken voor nieuwe bewoners, dat de namen van mensen die ooit diep in mijn hart gegrift staan, zullen vergeten worden.
Ja, mensen sterven nu éénmaal en op den duur is er plaatsgebrek .
Het is een rare cirkel, de levenden leven naar de dood en krijgen dan een laatste rustplaats.
Maar echt de laatste rustplaats is het niet, want éénmaal dood, moet men weer plaats maken voor de levenden die vroeg of laat sterven en hun plaats komen innemen.
Misschien is het daardoor dat meer en meer mensen willen gecremeerd worden, dat is dan weer plaats gewonnen.
Zelfs de dood is de laatste jaren aan het modernisme onderworpen.
Ja, waar is de tijd dat men de overledene thuis hield en dat voor de deur een grote zwarte rouwdoek werd gehangen, met naast de deur een zwarte stok met bovenaan een zilveren kruis?
De kist werd vaak gedragen, of vervoerd met paard en kar.
Nadien deed de wagen zijn intrede en kon de rouwstoet achter de uitlaten lopen.
Men wou mee evolueren. Persoonlijk vind ik dat de laatste tijd " de handel rond een overlijden" meer en meer het verdriet overstelpt.
Je krijgt de keuze uit tientallen verschillende kisten en uit verschillende vervoermiddelen.
Namen worden in het duurste marmer gehouwen en zelfs de koffietafels gaan meer en meer op recepties lijken.
Ja, er wordt op geen Euro gekeken voor onze geliefde, hoewel ik steeds met de vraag blijf zitten, of de dood van een arme dan toch anders is dan deze van een rijke? Mensen dragen soms hun rijkdom mee in de rouwstoet maar éénmaal begraven, liggen rijk en arm naast elkaar. De grote marmeren zerk, waar in een kleine lantaarn een noveenkaars gedurende negen dagen brandt en daarnaast een hoopje aarde met een houten kruis getuigen van twee verschillende leefwerelden die zich ook op het kerkhof laten merken.
Ja, je zal maar als arme sterven en met Allerheiligen de blikken voelen, die gericht zijn op meer luxueuze zerken.
Rijkdom springt nu éénmaal in het oog en zo lopen we vaak het verdriet van minderbedeelden voorbij.
Met Allerheiligen gaat men de stenen nog eens poetsen met spons en water, zodat de dood terug wat kan blinken, daar waar de arme het onkruid uittrekt en even de aarde harkt.
Maar soms tiert het onkruid welig en is het kruis zelfs weggezakt, een teken dat de dood er niet alleen arm, maar ook verlaten bijligt.
En tijdens dit schrijven, kan ik mij niet ontdoen dat ook deze mensen waarschijnlijk te vroeg gestorven zijn, dat ook zij een leven hebben gehad, dat misschien nog moeilijker om dragen was dan een ander.
Nee, het hoeft geen Allerheiligen te zijn om aan die dierbaren te denken. Zo denk ik nog heel vaak aan ma en heb ik het nog steeds moeilijk bij de gedachte dat ze voorgoed verdwenen is.
En toch is het of ik af en toe haar stem hoor en haar gebaren zie, die waren heel simpel, ver weg van het egoïsme en de hebzucht en hoe ze van bloemen hield...en hoe ze ons op het einde van haar leven niet wou belasten, ze wist dat die einddag snel zou komen. Zij koos voor uitstrooiing omdat een mooi gazon soms warmer is dan een kille steen.
Daarom sta ik op nu op Allerheiligen/ Allerzielen niet bij een koude steen omdat ik ervan overtuigd ben dat we meer dan op Allerheiligen alleen aan onze doden mogen denken,dat Allerheiligen geen verplichting moet zijn, maar gewoon een symbolische dag, om de andere dagen te benadrukken.
Geen regendruppels vandaag die neervallen op veel grafstenen gewoon omdat er zoveel doden vergeten worden maar een schuchter zonnetje dat poogt zoveel vergeten verdriet te verzachten..
Maar ma, zelfs zonder die steen zal je nooit vergeten worden!
We zijn terug thuis en juist op tijd om over te schakelen naar het winteruur en naar het schijnt mag je dan een uurtje langer slapen. Ja, dat zal wel!
Ik heb die uitvinders van het winter -of het zomeruur nooit begrepen. We moeten onze wekker van 3u naar 2u zetten en dan stel ik mij de vraag waarom juist in het midden van de nacht? Toen ik ben gaan slapen heb ik dus mijn wekker al een uur teruggezet. Heb je er ooit al eens bij stilgestaan wat een bedoening dat allemaal is? Stel, je staat om 3 u op en zet de tijd dan een uur terug. Maar hoe zit dat dan? Ja, je hebt tussen 2 en 3 al geslapen en nu verzet je de wijzer terug op 2u. In feite lig je daar nu met een uur waar je niets mee kan doen want je hebt het uur op zich al meegemaakt en met het terugdraaien van de wijzer ben je een uur terug in de tijd gekeerd. Nu je die wekker hebt teruggedraaid, moet je er rekening mee houden dat hij niet opnieuw om 3u afloopt mits je hem al had verzet en je dat maar één keer kunt doen want anders zou je blijven terugkeren in de tijd. ( volg je nog?) Maar dan begint het nog maar. Toen je het licht terug had uitgedaan, vallen je ogen plots op de fluorescerende wijzers van je polshorloge die nog steeds op 3u staan. Potverdikke, je moet niet alleen je wekker verzetten maar ook al de rest!
Een polshorloge verzetten is een werk op zich en dat neemt even tijd in beslag.
Maar er wacht jou nog meer werk.
Bij een staande klok moet je een uur lang die slinger vasthouden zodat 2u de 3u kon inhalen en dan pas mag je de slinger loslaten.
In de keuken is het de muurklok, in de zitkamer het klokje op de kast en als je een koekoeksklok hebt, moet je de koekoek wakker maken om hem te vertellen dat hij ook een uur moet achteruitvliegen om straks terug 3u te koekoeken terwijl hij dat juist had gedaan.
Ppfff, wat een uitleg. Eer dien vogel dat verstaan heeft!
Elektrische toestellen zoals microgolf moeten ook verzet worden. De meeste radio's en video's passen zichzelf aan. Maar ook in de auto moet je de tijd nog aanpassen. En je zal zien dat je toch altijd iets vergeet zoals de automatische instelling van de koffiezet en de oven. Een uur langer slapen noemen ze dat!! Ja, ze kunnen een mens nogal wat aandoen met al hun stoten. Straks krijgen we waarschijnlijk nog het lentekwartier en de herfsturen om daar ook nog wat te staan draaien midden in de nacht. Och…ik versta er niks van…. Nee, voor mij hoeft het niet en als ze mij komen vertellen dat we met een uur terug te keren in de tijd geld besparen, moeten ze mij eens uitleggen hoe, want daar waar je anders gewoon de nacht in het donker doorbreng met je ogen toe heb je nu alle lichten moeten aansteken om overal het uur te verzetten en dus zal de factuur wel op tijd in de bus vallen.
Gevolg , je loopt er al de volgende morgen nerveus van en dus ga je je nu maar even op de zetel leggen om de tijd in te halen die je verloren heb met de tijd te verzetten.
Natuurlijk, iedere slimmerik heeft dat allemaal al de dag voordien gedaan, maar ja soms heb je van die nachtuilen.....
Philemon en Baukis waren een godvruchtig koppel. Het waren arme maar zeer gastvrije mensen. Ze hielden zielsveel van elkaar en hun vurigste wens was samen lang te mogen leven, de goden te dienen en samen te sterven.
’t Was in de tijd dat de goden plachten neer te dalen op aarde om na te gaan hoe de stervelingen het stelden. Op een dag had de oppergod Zeus zich voorgenomen om de gastvrijheid en de naastenliefde van de mensen te testen. Samen met zijn zoon, de god Hermes, begaf hij zich naar de aarde – beiden in mensengedaante en gehuld in armoedige klederen. Teneinde de mensen op de proef te stellen klopten zij aan bij iedere woning die zij tegenkwamen, met de bedoeling te bedelen om voedsel en onderdak voor de nacht. Maar alle deuren bleven gesloten. Dit bedroefde de oppergod zeer en het wekte zijn woede op: - "Ik zal dit onbarmhartige, ongastvrije mensenras uitroeien", zo sprak hij in zijn toorn.
- "Laten we nog éénmaal onze kans wagen", stelde Hermes voor," daar in dat kleine huisje met het strooien dak".
Het was inderdaad een schamel huisje, een hutje, waar zij een laatste maal aanklopten. Maar er woonden lieve vriendelijke mensen: een bejaard echtpaar, Philemon en Baukis. Ze lieten de goden binnen in hun nederige woning en onthaalden hen allerhartelijkst. Een gemakkelijke zitplaats werd klaargemaakt bij de haard en er werd gezorgd voor een lauw voetbad voor de vermoeide gasten. Het vrouwtje Baukis spande zich in om met de karige mondvoorraad die in het huisje aanwezig was, een lekkere maaltijd te bereiden: vijgen, noten, druiven, kaas en… de gerookte ham die de oudjes bewaarden voor heel bijzondere gelegenheden. Ondertussen deed Philemon zijn best om de vreemdelingen op hun gemak te stellen met een aangenaam gesprek. Ook de enige kruik wijn waarover hij beschikte werd bovengehaald.
Philemon en Baukis verontschuldigden zich dat zij niets beters te bieden hadden, maar het vervulde hun oude hart met vreugde toen zij zagen hoe het eten in de smaak bleek te vallen en evenzeer de wijn. De wijn? Zou die ene kruik wijn wel toereikend zijn? vroeg Philemon zich beangstigd af. Toen de glazen leeg waren, schonk hij een tweede maal in, en een derde maal, en een vierde maal, maar… de kruik bleef steeds even vol. Toen besefte Philemon dat een wonder zich aan ’t voltrekken was. Vol ontzag keek hij nu zijn hoge gasten aan en door emotie overmand, sprak hij met bevende stem:
-" U beiden zijt onsterfelijke goden, nietwaar? Alleen goden zijn in staat om zo’n wonder te verrichten".
De goden lachten fijntjes en ze knikten bevestigend. Daarop knielden Philemon en Baukis in opperste verering neder voor de goden en ze verontschuldigden zich omdat ze hen geen rijkelijker maal hadden kunnen voorzetten. Toen sprak Zeus:
- "Vreest niet, goede lieden. Uw gastvrijheid en uw godsvrucht zullen beloond worden. Maar dat zal er mij niet van weerhouden al die anderen, waar wij te vergeefs hebben aangeklopt, te vernietigen. Komt mee naar gindse heuvel. Daar zal ik u een teken geven van mijn almacht".
Toen zij de top van de heuvel bereikt hadden en achterom keken zagen de oudjes hoe de hele vlakte waar zij gewoond hadden, overstroomd was. Geen gebouw was nog te bekennen, tenzij, op de plaats waar hun huisje gestaan had, een schitterende tempel met gouden dak en witte marmeren zuilen, die oprees boven het wateroppervlak.
- "En nu moogt ge een wens doen", sprak Zeus. "Wat ge ook begeert, uw wens zal in vervullig gaan".
Na een kort overleg onder elkander, formuleerden Philemon en Baukis deze wens:
- "Laat ons dienaren zijn van de goden in die schitterende tempel, tot aan het einde van ons leven. En laat alstublieft dat einde voor ons beiden op hetzelfde uur komen, opdat wij niet de pijn zouden moeten ervaren het graf van de ander te moeten bezoeken".
De goden lieten de wens in vervulling gaan en het bejaarde koppel leefde nog ettelijke jaren gelukkig als bedienaars van de tempel van Zeus. Tot zij op een dag, in de buurt van de tempel, hand in hand stonden te mijmeren over hun gelukkig levenseinde. Philemon zag hoe de armen van Baukis veranderden in takken, hoe er bladeren groeiden aan die takken en op haar hoofd en hoe zij tenslotte helemaal veranderde in een boom. En tezelfdertijd zag Baukis hoe zich bij Philemon hetzelfde proces voltrok. Beiden schoten wortel en werden alzo in de grond verankerd, dicht bij hun tempel en met hun kruinen in elkaar verstrengeld. Baukis was een lindeboom geworden, Philemon een stoere eik.
Ligt deze mythe aan de basis van het feit dat de poort bij de oprit van menig boerenerf vaak geflankeerd werd door twee statige bomen, een linde en een eik?
Elk jaar vinden in Spanje de festiviteiten rond de Christianos y moros ( Christenen en Moren) plaats. Afhankelijk van de regio worden de feesten op verschillende tijdstippen gevierd. De regio waar wij verblijven viert die festiviteiten in de tweede helft van oktober.
Ik wil daar geen te lange uitleg bij geven maar waar het om gaat is dat met deze feesten wordt stil gestaan bij het feit dat eeuwen geleden de
Moren bezit namen van vele Spaanse steden en dorpen en dat de Christenen die herinnamen. De meestal carnavaleske en vooral luidruchtige vieringen verschillen van elkaar naargelang de plaats en het aantal inwoners en zij duren verschillende dagen. Het gaat dus om de herdenking van de herovering (Reconquista) van het Iberisch schiereiland op de Moren en de strijd tegen de piraten van de Islamitische godsdienst. Het speelde zich allemaal af van de 11e tot en met de 15e eeuw en wordt dus in veel dorpen aan de Costa Blanca en op veel verschillende tijdstippen gedurende het jaar, spectaculair gevierd .
De kleding die wordt gedragen is uitbundig. Van veelkleurig tot angstaanjagend. Monotone (hypnotiserende) mars muziek, een enorme hoop wapengekletter door beide groepen na de zgn. Entrada (de binnenkomst van de afzonderlijke legers en hun in schoonheid met elkaar strijdende slavinnen) gaan samen met een Processie meestal ter ere van de Patroonheilige van stad of dorp en eindigt met een geweldig (nagespeeld) slagveld met grote hoeveelheden vuurwerk waarbij het fort of kasteel door de Christenen wordt veroverd. De fiestas starten met de inname van de stad door de Moren en eindigen met de bevrijding door de katholieke legers. Tussenin duiken de 'filaes' en 'comparsas' op, dat zijn groepen in de parades, die ofwel de Moren uitbeelden, ofwel de christenen. Zij zijn uitgedost in een aangepaste Middeleeuwse klederdracht, berijden soms paarden, zwaaien met zwaarden en vuren in het wilde weg hun musketten af. De Moren berijden kamelen en soms olifanten. Er weerklinkt veel Middeleeuwse muziek en natuurlijk (Spanjaarden zijn er dol op)… vuurwerk. De eindslag speelt zich bij het kasteel af, waar de christenen een geënsceneerde slag winnen. De verschillende kampen zijn ook nog eens in groepen onderverdeeld. Zij kunnen ook arbeiders (labradores) uitbeelden of smokkelaars (contrabandistas), vissers (pescadores), bandieten (bandoleros), piraten (pirates), zigeuners (gitanos) of vrijschutters (pacos). Elke groep heeft een eigen klederdracht en voert eigen nummertjes, danspasjes of... gevechten op. We horen hier de laatste week her en der schoten en muziek die er ons aan herinneren dat er ergens weer een stoet door de straten loopt. Het is een boeiend en luidruchtig allegaartje dat echt de moeite loont om eens mee te maken. Ik probeer hier met een paar foto's een sfeerbeeld te geven van de pracht en praal en het groteske van de stoeten!
Hier betreden de Moren het strand om al schietend de Christenen terug te drijven.
39 jaar geleden hield ik onze zoon voor het eerst in de armen. Nu zou dat al heel moeilijk zijn om zo'n kerel van 1m94 op te tillen. 39 jaar al zijn we gelukkig met onze zoon we wensen hem dan ook van hieruit een heel dikke proficiat.
Een slang, een kikker en een duizendpoot hebben een afspraak. De slang en de kikker verschijnen precies op tijd, maar de duizendpoot arriveert pas veel later. Hij hijgt en is volledig uitgeput. - "Waarom ben je zo laat ?" vragen de anderen. De duizendpoot stamelt: - " Buiten hangt een bordje: " Voeten vegen aub."
Volgen jullie nog? We zijn bij de letter G zoals de
G in Geloof . Ik ben katholiek opgevoed daardoor is alles wat Rooms is mij niet vreemd . Ik heb het hele klassiek Vlaams-katholieke parcours doorgelopen, van stuurse nonnen met een kap op het hoofd tot hoge neogotische gebouwen die heel beklemmend waren. Voor sommigen geeft geloof sterkte als ze het moeilijk hebben en ze zich kunnen richten tot iets wat zoveel groter is en dat hen dan steun geeft. Ben ik dan van mijn geloof gevallen? Ach, ik ga niet meer naar de kerk en ook niet naar Lourdes om een kaarsje aan te steken. Ik heb het opgegeven om het mysterie van ons bestaan te willen ontrafelen en te bevatten. Of we nu Moslim zijn of christen of boeddhist , het speelt geen rol want als er een God is dan is hij voor iedereen dezelfde alleen “het productiehuis “ verschilt. En met het productiehuis van Rome is van alles mis dat hebben de recente schandalen pijnlijk geïllustreerd hoewel ze me niet echt verbaasd hebben. Wie zijn hele leven zijn seksuele driften gedwongen moet onderdrukken, riskeert afwijkend gedrag te vertonen. En dat gezegde van de religieuzen " getrouwd met God" heb ik altijd wat verbazend , zelfs verontrustend gevonden. Nochtans staat de hele cultuur van tabernakel en wijwatervat wel op de één of andere manier op mijn harde schijf en daarom ga ik op reis soms nog wel eens een kerkje binnen, maar de schaduwkanten zijn zwart aangezet. Ik zou ook niet zeggen dat ik een atheïst ben, misschien is er iets wat we niet kunnen vatten, maar waar ik vooral in geloof is in mezelf en mijn familie.
Elf personen, tien mannen en een vrouw, hingen aan eenzelfde touw, dat vast hing aan een helikopter.
Het touw was niet stevig genoeg om het gewicht van allen te dragen en er werd beslist dat één persoon moest loslaten, anders zouden ze allemaal te pletter vallen.
Ze slaagden er niet in te kiezen wie moest loslaten, totdat plots de vrouw, met vastbesloten stem aankondigde dat ze zich vrijwillig zou opofferen.
Want, zo zei ze, ze was het gewoon om haar eigen interesses op de tweede plaats te zetten, aangezien ze: Als moeder, steeds voorrang gaf aan haar kinderen;
Als echtgenote, steeds de belangen van haar man voorrang gaf op de hare; Als dochter, zwichtte ze voor haar vader; Als werkneemster, toeliet dat haar bazen de eer opstreken van haar successen;
"Als vrouw", zei ze terwijl haar blik in het oneindige staarde en ze een hand op haar hart legde... "was het haar taak in het leven zich op te offeren voor anderen zonder daarvoor iets van anderen te verwachten." Euforisch van emotie en trots, barstte er een heftig applaus los onder de mannen .............en ze vielen allemaal. Moraal van dit verhaal voor de mannen: Vertrouw nooit op de opoffering van een vrouw, ze is nobel, maar niet idioot.
Terwijl wij hier genieten van een rustige en zonnige vakantie blijft mijn vriendin schoonmama van de dochter maar vechten... Gisteren kregen we een telefoontje van de dochter dat S. weer op de spoed ligt. Ze was 's middags terug flauwgevallen door een hevige bloeding. De ziekenwagen heeft haar dringend naar de spoed gebracht waar men een scan nam om de reden van die bloeding te vinden. Er zijn een paar mogelijkheden maar omdat haar toestand te kritiek is en men voor nog een bloeding vreest, werd ze gisterenavond terug naar Gent gebracht waar ze in juli geopereerd werd. Nochtans was ze eindelijk wat beter. Ik had bijna dagelijks contact en ze kreeg stilaan moed om de chemo te beginnen volgende week. Dat dringt nu ook want moet binnen de 4 maanden na de ingreep opgestart worden en deze maand is de 4e maand. Maar door steeds nieuwe complicaties is dat nog niet kunnen gebeuren! Omdat ze op intensieve ligt en het ook nog eens weekenddienst is, wordt het weer bang afwachten wat er nu zal gebeuren. Ik sprak nog met haar man gisterenavond en we zijn het er allemaal over eens dat het stilaan een horror verhaal aan het worden is. Ik weet niet dat ik ooit iemand zoveel pech heb weten hebben na een ingreep en zeggen dat het allemaal de nasleep is van die fout ( doorprikken van de darm) bij het sluiten van de buik na de eerste operatie!! Een domper op ons verblijf hier en bang afwachten maar vooral voor haar en de familie thuis terug een heel harde klap. Je zou het stilaan opgeven. We kunnen enkel nog hopen dat het tij ooit eens keert!
Hier het beloofde vervolg. Ik verliet jullie vanuit de tunnel van Somport , maar nu gaan we verder. Bij het verlaten van de tunnel ben je al op Spaans grondgebied en rijden we verder via Jaca, Huesca naar Zaragoza. We slalommen langs de bergflanken en af en toe hebben we het gevoel alsof we in een omega rijden zo draait en keert het. We rijden door een mooie streek maar gaandeweg wordt die minder groen en veel droger dan langs de Franse kant.
Zicht als je uit de tunnel komt
Stilaan wordt de natuur droger en dor
Per regio komen we langs de autostrade enkele typische Spaanse constructies tegen. Ik heb er maar enkele kunnen trekken want mijn ventje kon moeilijk bij elk beeld afremmen, we wilden geen kusjes achteraan , hebben dat al eens gehad en dat was ons niet goed bekomen....
Hier is nog ruimt zat om te bouwen.
Wat ons opviel is dat hier langs de autostrade al heel wat windmolens opgesteld staan. We zagen ook zonnepanelen die aan bepaalde bedrijven de nodige stroom leverden. Hier wordt dus stilaan gebruik gemaakt van de zonne energie en hebben ze blijkbaar geen last van protesterende omwoners die de "esthetica" boven de ecologie stellen. Op één plaats zagen we ook zonnespiegels. Neen dames niet die dingen waarin je kijkt om de irritante rimpels te " verdoezelen". Die spiegels staan opgesteld in een straal van 100m en weerkaatsen de zonnestralen naar één centraal punt waar water opgeslagen staat. De hele technologie is gebaseerd op het bundelen van de energie van de zon om die om te zetten in stoom on op die manier stroom op te wekken via turbines. Een heel simpele voorstelling van het geheel, maar meer moeten jullie nu van dit "koppeke" niet verwachten, het is ook met verlof!
We kwamen rond 18u35 locale tijd aan bij een temperatuur van 20 gr. Moe maar tevreden dat de rit goed was verlopen, kon onze vakantie starten!
Hier zit ik dan op het terras - weg van de drukte want een beetje in de bergen bij zo'n 25 gr - te genieten van een glaasje cava en een stukje fruit. Links van mij ligt mijn slaapgenoot die probeert een " pil van een boek" te verteren en voor mij ligt mijn tweede ik, mijn pceeke. Dat is natuurlijk mee, dat is mijn linkerhand ( rechterhand is al ingenomen door T ) en dat neem ik overal mee ,het is mijn uitlaatklep en weg naar jullie toe. Zeg nu nog eens dat ik jullie niet hoog in het hart draag!!
Zondagmorgen, toen het nog donker en grijs en druilerig was, zijn we thuis vertrokken voor zo'n 2000 km. We zouden er twee dagen over doen. Normaal rijden we tot aan Perpignan ( Frankrijk) en hebben dan al het langste stuk achter de rug, maar op aanraden van vrienden besloten we eens een andere route te nemen. Onze eerste eindbestemming was Pau in Frankrijk op zo'n 100km van de Pyreneeën. We hadden regen tot in Cahors wat het rijden niet echt comfortabel maakte ,maar van dan af was het wel nog bewolkt maar droog en éénmaal in Pau zelfs nog 19 gr en avondzon want het was het wel al tegen de avond toe (18u30) toen we eraan kwamen .De trip was vlot verlopen en na een rustig avondmaal vielen we als twee stenen in bed. Rijden kan ook vermoeiend zijn.
Onze routewijziging had vooral te maken met de volgende dag, het stuk tussen Pau en Spanje was een aanrader volgens vrienden. Via Oloron Ste Marie reden we naar de tunnel de Somport. Half januari 2003 is de 8,6 kilometer lange Somport-tunnel, tussen Spanje en Frankrijk geopend. Het is een tunnel van 4,55 meter hoog en 10,5 meter breed en is daarmee anderhalf keer zo breed als de Mont Blanc-tunnel waar twee vrachtwagens elkaar maar met moeite kunnen passeren.
De Somport-tunnel vormt de verbinding tussen Zaragoza (N-330, Spanje) en Pau (N-134, Frankrijk) op een hoogte van1632 meter.
Deze tunnel is nu de derde belangrijke doorgang door de Pyreneeën
. Al in 1991 werd er tussen de Spaanse en Franse overheid een overeenkomst getekend voor de aanleg van deze tunnel. Door de twee grote ongelukken in de twee tunnels van de Alpen werden de werkzaamheden tijdelijk stilgelegd. Na zorgvuldig onderzoek m.b.t. de veiligheid, werden de veiligheids- en preventievoorzieningen in de Somport-tunnel nauw onder de loep genomen. Met als resultaat dat het aantal nooduitgangen aan de Spaanse kant werd verdubbeld en Frankrijk, die geen enkele nooduitgang aan zijn kant had, deze heeft moeten aanleggen. Elke tweehonderd meter passeert de reiziger een veiligheids- en brandnis met brandblusser en een brandkraan voor de professionele tunnelbrandweer. Achter de veiligheidsdeuren bevindt zich een ruimte met overdruk, uitgerust met telefoon. Bij brand hebben automobilisten en zelfs vrachtwagenchauffeurs op negen plaatsen de gelegenheid om te keren en de tunnel weer uit te rijden. De tunnel sluit aan de Franse kant, nog niet aan op de autoweg Bordeaux-Toulouse. Daardoor moet er nog dwars door het centrum van diverse Franse dorpen worden gereden. Dat zijn in de winter prachtige ski-oorden maar ook nu loont het de moeite om daar even door te rijden. Ik probeer hier met een paar foto’s wat sfeer te scheppen.
Een paar zichten vanuit de auto op de omgeving
Ingang van de tunnel
Zicht in de tunnel, we hadden plaats genoeg hé !!
Eén van de dagen krijgen jullie het vervolg. Het is hier wel vakantie hé mensen, niets forceren!
Verschillende bezoekers hebben al gevraagd hoe het met mijn vriendin/schoonma van de dochter gaat? Ik kan hier onmogelijk een gedetailleerd verslag geven omdat het heel persoonlijk is maar dat kan ik wel kwijt... niet zo bijster goed en de tegenslagen/ blunders blijven zich maar opstapelen.
Als we vertellen wat ze de laatste maanden meegemaakt heeft, dan lijkt dat een overdreven verhaal dat aan het ongelooflijke grenst en toch..
Even resumeren: In een Antwerpse kliniek stellen ze precies een jaar geleden baarmoederkanker vast en besloten ze met een kijkoperatie alles weg te nemen.. .Nu staat vast dat de kanker in de darm en andere plaatsen er toen ook al was maar niet gezien werd omdat men gekozen had voor een kijkoperatie. Dus onvolledige diagnose! Met uitzaaiingen en bestralingen tot gevolg!
In Gent wordt ze 7 maanden later geopereerd aan die darmkanker met alle gevolgen van dien maar begaat de arts die de buik moet " afsluiten" een fout en doorprikt de dunne darm...Gevolg er komen abcessen op die plaats waardoor opnieuw moet geopereerd worden en een drainage moet gestoken worden...Gevolg na een week een bloeding via die sonde die bijna fataal werd maar door de aanwezigheid van haar man op dat moment nog op tijd gezien werd.In Gent werd de buik drie maal opnieuw opengemaakt op 1 maand tijd!
Na 6 weken ipv 2 mag ze naar huis, uiterst verzwakt en enorm afgevallen. Stoma en sondering zorgen voor extra problemen en leiden zelfs tot een blaasontsteking. Vorige week werd ze weer opgenomen in Gent omdat ze misselijk en doodziek was . Ze kreeg een spuit om aan te sterken en men besluit om een katheder te steken waarlangs ze extra voeding krijgt want ze moet dringend bijkomen voor ze de zware chemo kunnen opstarten.
Gisteren in een kliniek in Antwerpen werd dan de katheder gestoken onder plaatselijke verdoving. Haar klacht dat het pijn doet wordt weggewuifd met:" Hoe kan dat , normaal klaagt niemand van de pijn"... Vandaag moet ze binnen voor een petscan omdat men niet gerust is in bepaalde klachten die ze weer al heeft en stelt men vast dat bij het steken van de katheder de long doorprikt werd en zo een klaplong veroorzaakte wat de pijn en het ongemak verklaarde tijdens de ingreep en toen ze gisterenavond wilde neerliggen! Nu ligt ze dus terug in het ziekenhuis om die long terug op te lappen. Hoe kan ze in 's hemelsnaam bijsterken om de zware chemo aan te kunnen als de ene flater na de andere begaan wordt? Toen haar man opbelde om te vertellen wat er gebeurd was, zegden we nog,"dat gelooft niemand" en als je alles wat ze het laatste jaar voorhad vertelt, dan denkt men beslist dat je danig aan het overdrijven bent, maar het is de naakte waarheid.
Menselijke fouten zeggen de dokters, spijtig en sorry maar het kan gebeuren. Ik kan aannemen dat het al eens gebeurt want dokters zijn inderdaad maar mensen, maar in een paar maanden in 3 verschillende klinieken drie dergelijke fouten???? Je zou al voor minder je bedenkingen hebben over de "ernst" waarmee sommige artsen hun job doen. Ik dacht dat we met ons ma drie jaar terug alles meegemaakt hadden maar dit overtref het in het tienvoud! Je kan enkel maar duimen en hopen dat je nooit in een ziekenhuis terecht moet voor een ingreep want die " menselijke" fouten" komen mij toch wel heel vaak voor en zeg me nu niet dat Suzy de enige is met zoveel pech. Hoe vaak zouden " medische fouten" niet met een smoes onder de tafel geschoven worden, als de patiënt het al weet?
We staan er nu allemaal wat verdwaasd en ongelovig bij omdat er maar geen einde komt aan die ziekenhuisellende en tegenslagen en er wachten nog 5 zware chemomaanden,je zou voor minder de moraal verliezen..
Ouderdom doet alles mooier lijken. Hij heeft het effect van een ondergaande zon op de deemstering van de herfst. Hoe langer men nog in vervoering kan geraken, hoe langer men de veroudering kan uitstellen.
Elke zondag bezondig ik mij aan een koffiekoek, dan kan die " lijn" even de pot op! euh euh.. Maar het mag niet zomaar een koffiekoek zijn, het moet een franchipanneke zijn. Man"lief" gaat dan ook elke zondag naar de bakker. Zo ook gisteren, maar nu kwam hij terug met het nieuws dat er geen franchipannekes meer waren. Hij had dus maar een hoorntje meegebracht.
Een hoorntje!! Van alle teleurstellende koffiekoeken staat het hoorntje bij mij toch op de laatste plaats. Ik kauwde mij tot halverwege en besloot toen maar dat er één schepje pudding teveel aan was!
Ik deelde 's middags deze desillusie met een vriendin en we kwamen tot de conclusie dat : 'Het leven nu eenmaal geen franchipanneke is.'
Maar wat is het leven dan wel? We besloten om voor een artisjok te gaan. Voor je aan het hart komt, moet je je eerst door een hoop vezelig gedoe werken. Diep he?
Thuis - en dan bedoel ik mijn ouderlijke thuis - hadden we het niet over handtas, klonk niet sappig genoeg -maar over sakosj! Je weet wel dat ding dat aan je schouder hangt of dat je aan je hand meezeult. Maar is dat nu eigenlijk sjakos of eerder sakosj? Of misschien wel sjakosj? En nee, ik wil zeker niet schoudertas zeggen, dat klinkt truttig en zo zijn we niet. Maar wat is het dan? Ik neig naar sakosj maar weet zeker dat ik ook al sjakos gezegd heb. Vertel het mij, voor ik alsnog met een schoudertas door het leven moet. Mijn excuses dat ik jullie lastig val met deze kwestie lieve bezoeker, maar sommige vragen zijn nu eenmaal uitermate prangend. zeker als de " muze" nog steeds vrijaf heeft.
Als de inspiratie even een off day heeft, dan grabbel ik maar in het dagelijks leven om een logje te verzinnen.....
Hoewel we niet in de stadskern wonen, liggen er toch een paar grotere winkelketens in de buurt en één ervan is Colruyt . Die ligt hier op doenbare fietsafstand. En hoewel ik geen extra bonus krijg met wat ik schrijf ,wil ik toch wel even mijn " tevredenheid" uitdrukken over de nabijheid van deze winkel. Wat had u gedacht? Om te beginnen moet je geen geld in het karreke steken, wat geweldig is want ik vind nooit de
munten die men in een bepaalde kar net vandoen heeft. Dat de wagentjes nog altijd even slecht rijden als jaren geleden neem ik erbij want ik heb ooit de tip van een winkelbediende gekregen : "met twee of vier vingers besturen ipv met uw hele hand te proberen het karretje in een richting te wringen "en dat werkt nog steeds.
Het is er aangenaam warm, behalve in het koelgedeelte. Het lijkt wel of je daar in een andere supermarkt rondloopt want de tepels vriezen van je lijf! ( Makro heeft zich wellicht daaraan gespiegeld met hun nieuwe koelafdeling!!). Je vindt er tegenwoordig ook haast alles, dat was vroeger wel even anders. Je moet niks op een band laden, dat is pure luxe. Je moet zelfs de te wegen dingen niet meer zelf wegen..
De parking is redelijk ruim en ...ik vind dat het er lekker ruikt. De Colruytgeur. Een Degelijke No Nonsense Geur. Met je extrakaart moet je niet meer knippen of uitkijken of iets in aanbieding is, dat wordt zo afgerekend aan de kassa!
Nadeeltjes ? Ja, toch ook wel : Je kon amper aan het WCpapier dat op immense hoogte in een soort mandenrek gestouwd zit. Zelfs met giga-hakken geraak je er niet bij!. Maar de Colruyt kan het natuurlijk niet helpen dat wij senioren niet de lengte van de huidige jeugd hebben. Kortom, ik ben fan. In de X-factor der grootwarenhuizen zou Colruyt van mij best vooraan mogen staan. Misschien krijg ik nu toch speciale kortingsbonnen?
Het is volop kastanjetijd. In de buurt liggen ze op straat, platgereden omdat niemand ze wil wegens niet eetbaar! Wij wisten er nochtans wel wat mee aan te vangen .....Waar is de tijd dat we de glanzende bruine bollen als speelgoed gebruikten? We maakten er een paternoster van. Met een schaar boorden we gaatjes in de bollen en staken we een koord erdoor en legden knoopjes om ze op de juiste plaats te houden. Of we die ooit effectief gebruikten, weet ik niet meer maar zo te zien waren we toch ook serieus geïndoctrineerd!!
Een ander fantasietje was een valscherm maken van die kastanjes. Je nam een grote herenzakdoek, knoopte aan de vier hoeken een koordje en als gewicht een kastanje. Dan vanuit een boom naar beneden laten vallen. Een variant was omhoog gooien. Op de tien keren dat hij opgegooid werd, ging hij misschien één keer open. En wij juichten! Onze fantasie kende geen grenzen.
We speelden ook een soort petanque, maar omdat geen enkele kastanje echt rond is, kan je het gevolg wel raden. Eikels hoorden er ook bij, met lucifers en stokjes maakten we dieren. Natuurlijk had je wat goede wil nodig om de figuren te herkennen. Heerlijke herinneringen! Heb jij er ook?
Eerst moet ik even iets kwijt ivm mijn vorig logje. Het viel mij op dat enkel de "meisjes" toegaven dat ze ook een dagboek of poëzie bijhielden ... Was dat dan echt iets exclusief voor ons of " durven" de "jongens" niet toegeven dat ze ooit ook zo'n "romantisch trekje" hadden? Allé mannen... "out" jullie ook eens!!
En nu terug naar mijn logje! Terwijl ik vandaag in de auto naar de radio luisterde, had ik opeens bedenkingen bij een bepaalde reclame. Ze beweerden dat we door het gebruiken van hun product op beide oren kunnen slapen. Ik weet niet wat jullie je daar bij voorstellen, maar persoonlijk heb ik het heel moeilijk met dat beeld wat niet bevorderlijk is voor mijn vertrouwen in die reclame!. Hebben jullie ooit al eens geprobeerd om op beide oren tegelijk te slapen? Tenzij je van die flappers hebt gelijk de olifanten, zie ik dat nog niet zo rap gebeuren. In ieder geval ik kon mijn oren niet geloven ofwel was ik nog te nat achter de oren . Ik begon alvast achter mijn oren te krabben, ik had er wel oren naar maar vreesde dat ze hier probeerden om iemand een oor aan te naaien. Ik denk dat ik die gast op de radio met zijn reclame eens de oren ga wassen want hoe ik het ook probeer, het lukt me niet en nu zit ik er hier bij als iemand die zijn laatste oortje versnoept heeft.
Maar trek het je niet aan als je er intussen ook nog niet in geslaagd bent om die twee oren onder je hoofd te krijgen of als het een onbereikbare droom lijkt, denk dan maar: " Alles beter dan een kleinkind dat op bezoek komt en zegt: "Grootmoeder wat heb je grote oren”!!
Haha, ik ben blijkbaar niet de enige die er als tiener een dagboek op na hield!! Dat als reactie op jullie commentaar op mijn logje van 22/09! Oef... ik was dus een normale, gezonde tiener, hoewel blijkbaar niet iedereen daar steeds zo over dacht!!
Ani merkte op dat ze ergens nog een poëzie had liggen waarvan ze geen afscheid kon nemen. Ik denk dat iedereen van onze generatie dat wel kent, dat boekje waar vrienden en vriendinnen in tekenden of iets neerschreven. Geen dagboek maar wel een boekje vol leuke of intense herinneringen.
Dat was voor mij het signaal om op zoek te gaan naar mijn poëzie van toen ik een tiener was van zo'n 16/17j . Dat ligt hier nog steeds in de kast en het valt mij op dat veel kattebelletjes van toen zo serieus en belerend waren. Zou het zo nodig geweest zijn ? Eén enkeling waagde zich wel aan een grap en grol maar staat als een eenzame te schitteren in mijn boekje.
Als ik de poëzies van vandaag zie bij de kleinkinderen dan zijn die al voor een deel "voorgekauwd", je vult gewoon een vragenlijst in. Ik ben... mijn hobby is.. mijn geliefde muziek is... de kleur van mijn haar/ogen is...Niets van dat alles in mijn poëzie, wij maakten er nog iets persoonlijks van maken met een tekening of prentje of gedicht of een welgemeende wens of gedachte of gekke kwinkslag..
Ik heb zoals Ani ook nooit afscheid kunnen nemen van dit boekje en zal het nu ook niet meer doen. Mijn " nageslacht" doet er maar mee wat ze willen al vrees ik... de vuilbak!
De meeste poëzies van toen openen met : " Dit is de poëzie van...". Die van mij draagt geen naam maar opent met een persoonlijke " touch" nl een citaat van mijn geliefde dichter van toen Rabrinadath Tagore.
" Op liefde alleen zit ik te wachten om mij eindelijk in haar handen te geven. Daarom is het zo laat geworden, daarom ben ik schuldig aan zoveel verzuim. Ze komen met hun wetten en hun geboden om mij vast te binden, maar ik ontwijk hen immer, want ik wacht alleen op liefde om mij in haar handen te geven. De mensen doen mij verwijten en noemen mij nalatig. Zij hebben zeker wel gelijk. De marktdag is voorbij en voor de nijveren is het werk gedaan. Zij, die mij tevergeefs kwamen roepen, zijn weer boos weggegaan. Ik zit te wachten op liefde alleen, om mij eindelijk in haar handen te geven."
Daarna volgen veel tekeningen, wensen, gedachten of enkele gekke sneertjes van vrienden, leraars, toevallige ontmoetingen op mijn jeugdreizen, of zomaar iemand die mijn pad kruiste maar een indruk naliet....
Als ik de " startwensen" lees die mijn leraars humaniora en regentaat...bij het afstuderen erin schreven, dan kan ik mij nog perfect een voorstelling maken van de persoon in kwestie want elk vogeltje zingt zoals het gebekt is. Ik heb in mijn teen -en twen jaren mijn poëzie overal meegesleurd en zo brengt het herinneringen boven aan Londen, Düsseldorf, Joegoslavië.. Luxemburg...en ook Mexico. Zo lees ik nog de stevige krabbels van Mexicaanse vrienden. Daarna liet ik het blijkbaar thuis! Al die vrienden / vriendinnen en toevallige ontmoetingen, wat is er van hen geworden, leven ze nog, zouden ze zich nog herkennen in die " persoonlijke" krabbels?
Ik sluit af met 2 krabbeltjes : Het eerste werd geschreven door mijn Indische pennenvrienden ( Ratna en Bicas) met wie ik samen 14 dagen door Engeland trok!
Where there is love and affection based on mutual trust, all barriers of language, race and culture become insignificant. ( Ratna 1965)
Het volgende werd geschreven door mijn gastvrouw in Duitsland waar ik een paar dagen "Zimmer" had.
Willst du glücklich sein im Leben Trage bei zü andr'en Glück, Denn die Freude die wir geben kehrt ins eigene Herz zürück.(1967)
De rest houd ik best voor mij wegens te persoonlijk precies zoals het meeste uit mijn dagboek dat intussen open geraakt is. Ik weet dat sommigen van jullie wachten op mijn " hart beroeringen" van toen. Misschien haal ik er wel eens de meest schalkse uit, want het was niet altijd "simpel" . Maar voor mij zorgen èn die poëzie èn dat dagboek voor een heel intens terugdenken aan zoveel mensen die ooit mijn pad kruisten en aan intense belevenissen van zo lang geleden.
Een notaris zoekt een nieuwe medewerker om zijn akten af te stempelen.
En omdat op sommige formulieren wel 10 stempels nodig zijn,
moet de nieuwe medewerker natuurlijk tot 10 kunnen tellen. De eerste sollicitant meldt zich, gaat zitten en de notaris vraagt of hij tot 10 kan tellen.
"Ja, natuurlijk," antwoordt de man "10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0."
"Ja goed," zegt de notaris, "maar kan je dat ook vooruit ?"
"Nee." is het antwoord, "Ik heb hiervoor bij de NASA gewerkt en daar telden we altijd zo."
"Niet geschikt! Ik wens u nog een prettige dag verder en stuurt u a.u.b. even de volgende naar binnen."
De volgende sollicitant wordt gevraagd, of hij tot 10 kan tellen? Hij zegt: "Jazeker: 1, 3, 5, 7, 9, 10, 8, 6, 4, 2." "Ja, maar kan je niet van 1 tot 10 tellen in de normale volgorde ?"
"Nee." zegt de man,
"Ik ben postbode geweest en zo heb ik altijd geteld, als ik de huisnummers naliep."
"Bedankt en tot ziens, de volgende a.u.b.!"
De notaris tegen de volgende: "Kan je tot 10 tellen?"
De derde kandidaat: "Zeker: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10." "Dat is geweldig, waar hebt u hiervoor gewerkt?"
"Nou, bij de belastingdienst." "Bij de belastingdienst? Daar sta ik van te kijken.
Zeg eens, niet dat het nodig is, maar kan je ook verder tellen dan 10?" "Maar natuurlijk: boer, dame, koning, aas!"
Vandaag hou ik het kort want met de kleinkinderen hier heb ik geen tijd gehad om een langer logje te verzinnen! Daarom gaan we verder met het alfabet en zijn we bij de letter F
de F van Familie
Ik vind het spijtig dat veel families verkruimelen of familieleden mekaar het leven zuur maken voor geld of goederen. Met het ouder worden, raak ik echter steeds meer gehecht aan ons gezin, mijn man, de kinderen, kleinkinderen, ze zijn de rode draad door mijn leven, ze zijn mijn alles, ze maken mij gelukkig en ik hou enorm van hen! En de volgende dagen kunnen we genieten van de kinderen van de zoon die het weekend hier doorbrengen.
Misschien roept die F bij jou een andere gedachte op?
Zou het nu alleen aan mij liggen dat herfstgevoel dat me ineens, onstuitbaar en toch nog onverwacht overviel toen ik een paar dagen geleden bij een fietstochtje om me heen keek? De kleuren in de natuur worden valer, donkerder ook. Bladeren vallen al van de takken en de temperaturen komen niet meer boven de twintig graden uit al zou dit weekend wel eens een uitzondering kunnen zijn!!
Herfst is een soort afrekeningsperiode. Je hebt de zomer achter de rug, met normaal zijn lange avonden, zijn genieten van zon, zee en het gezelschap van mensen ergens op een terras. Mensen probeerden nog even te genieten van het sporadische zachte nazomerweer, met sweaters losjes om hun halzen geknoopt, voor het moment dat het ineens te fris zou worden. De laatste kans?
Eergisteren was het 21 september. Anders dan bij de meteorologen is dat voor ons gewone mensen normaal gesproken het omslagpunt op de kalender van zomer naar herfst. Maar dit jaar begint de herfst astronomische blijkbaar op vandaag. Maar goed, dit seizoen van het jaar doet me ook meteen denken aan de herfst in een mensenleven. Filosofisch natuurlijk, dat is waar, maar toch.
Jonge mensen zijn naar hun gevoel onkwetsbaar, onoverwinnelijk ook. Maar ze worden ouder en op een bepaalde dag gaan ze relativeren en komen ze echt in de herfst van hun leven terecht. Soms kijken ze om met het idee van ‘had ik maar..’. Alleen komt die tweede kans zelden terug op het pad van de mijmeraar. Daarom moet je die kansen als je jong bent met beide handen grijpen. Ook al doet het soms pijn. Maar je kunt dan later tenminste zeggen: “dat heb ik toch meegemaakt”.
Net als in de natuur komt de winter al zo snel op een mens af en dat is geen prettige gedachte. Ben ik aan het somberen? Nee hoor, ik mijmer wel af en toe, maar somberen komt niet zo snel in mijn woordenboek voor. Er is nog zoveel te doen, vandaag, morgen, volgende week. Maar het misstaat niet om soms toch even na te denken over de vergankelijkheid van een leven, net als die van de natuur.
Elk seizoen heeft zijn eigen schoonheid, ook de herfst is heel fraai vast te leggen op de elektronische schijf. Als het maar niet regent. Ik ga er dit jaar eens extra op letten als ik de tijd heb, want het is nu best even druk en het wordt nog drukker met de 4 van de zoon die vanavond binnen vallen om het weekend hier door te brengen. De dagen rijgen zich aaneen in een veelvoud van grote en kleine klussen. De herfst moet maar even wachten en zal voorbij gaan in een tempo dat net als vorige jaren zijn weerga niet kent. En jullie, lieve bezoekers, hebben jullie ook bepaalde gevoelens bij de herfst? Maakt die jou somber? Blij? Opgewonden? Of toch een beetje depressief? Ik ben benieuwd……..
Gisterenmorgen was de papierophaaldienst (achteraf gelukkig) laat want ik was ook laat om de stapel buiten te zetten. Zoals jullie gelezen hebben in één van de vorige logjes was ik onlangs op zolder bezig geweest en vond dat er weer wat mocht weggegooid worden . Maar, terwijl ik al het papier mooi stapel, zie ik tot mijn verbazing en schrik één van mijn dagboeken ertussen liggen. Ik ben op mijn twaalfde begonnen met schrijven en ik geloof dat ik dat bijgehouden heb tot ik zeventien was. Daarna volgde een periode van stilte tot ik T leerde kennen en we naar het buitenland vertrokken. Maar hier ging het om dat eerste dagboek! Al die jaren heb ik het zuinig bewaard en lag het gewoon in de kast hier beneden, totdat mijn kinderen de nieuwsgierige leeftijd kregen . Toen heb ik het op zolder gelegd gewoon tussen een stel boeken om er vervolgens nooit meer aan te denken.
Nu heb ik ook geen idee meer wat er in staat en weet ook niet meer waar het sleuteltje gebleven is, maar dat zoek ik later wel uit. Waarschijnlijk heb ik het daarom meegenomen naar beneden en op de één of andere manier is het tussen het oud papier geraakt. Gelukkig heb ik het weer en wil ik toch ook wel graag weten wat er allemaal in staat. Ik vrees dat het uiteindelijk wel in de kachel zal geraken, ik wil niemand " lastig" vallen met wat er in geschreven staat en je moet tenslotte geen slapende honden wakker maken!
De avond kluistert mij aan het klavier en ik zit zo even te denken aan wat ik zou schrijven.
Straks nog een epistel voor een andere bestemming, maar eerst warm ik mijn vingers wat op binnen de groep van ons seniorennet.
Toen ik vorige nacht ben opgestaan voor een dringende behoefte en keek hoe laat het was, zat ik zo te denken aan het begrip tijd en nu zit ik nog steeds met die tijd in mijn hoofd en van tijd kwam herfst, leven.....
Misschien dat ik die kronkel maar best eens in “pojeezievorm” op papier zet.
Ik ben in de helft
, neen zelfs al veel verder, kijkend ,denkend aan het verleden over strijdperken en herinneringen.
Ik ben voorbij de helft, de helft van een leven op weg naar morgen
slenterend naar overmorgen.
Ik ben voorbij de helft neen, zelfs al veel verder,
verder dan anderen mij vertellen
met aan de horizon het einde.
Ik ben over de helft de helft van mijn schrijven
van mijn kunnen,
van mijn denken
.
Ik ben over de helft
en kijk naar jaren misschien maar maanden
of doodgewone dagen
.
Ik ben over de helft
en natuurlijk kan het me schelen
dat ooit de dag komt dat ik ga,
maar liefst niet vandaag.
De boog moet niet altijd gespannen staan dus even een paar humoristische doordenkertjes!...
Wat is het toppunt van smurfsex?
Neuken tot je blauw ziet.
Wat is het toppunt van arrogantie?
Denken dat je op mij lijkt.
Wat is het toppunt van automatisering?
Een stewardess die zwanger raakt van de automatische piloot. Wat is het toppunt van optimisme?
Met je laatste geld een portemonnee kopen Wat is het toppunt van zelfvertrouwen?
Een scheet laten als je aan de diarree bent
Wat is het toppunt van geduld?
Op je kop gaan staan en wachten tot uw broek afzakt.
Wat is het toppunt van snelheid?
Een slak die uit de bocht vliegt. Met twee in bed kruipen en er met drie uitkomen.
Wat is het toppunt van nieuwsgierigheid?
Door het sleutelgat kijken van een glazen deur.
Wat is het toppunt van sadisme?
Een helikopter met een schietstoel. Wat is het toppunt van een binnenpretje?
Een tampon met jeukpoeder op.
Wat is het toppunt van lef?
Een spookrijder proberen in te halen.
Wat is het toppunt van beleefdheid?
Op je eigen tenen gaan staan en pardon zeggen.
Wat is het toppunt van luiheid?
Vroeger opstaan om langer te kunnen rusten.
Wat is het toppunt van microtechnologie?
Een gsm voor een luis. Wat is het toppunt van grofheid?
Een dove slaan en zeggen: “Wie niet horen wil moet voelen”
Op een morgen doet een pastoor de deur van zijn kerk open en vindt daar .. een dode ezel . Hij weet niet goed wat te doen en belt dan maar de burgemeester met het verzoek om het dier te laten weghalen. "Los uw problemen zelf op", zegt de burgemeester, die feitelijk een gloeiende hekel aan de pastoor heeft. "Per slot van rekening is het uw taak de doden te begraven !" "Daarom bel ik u juist op", zegt de pastoor. "Volgens het reglement moet ik eerst de familie raadplegen !"
Daar stond die doos, smekend om open gemaakt te worden, of was dat mijn nieuwsgierigheid die sprak? Alles rondom mij verloor plots zijn aantrekkingskracht, we kennen het allemaal, dat brandend gevoel, de drang om op verkenning te gaan enkel en alleen om die "curiositeit" te bevredigen...als dat al een correct Nederlands woord is. Ik deed de doos open, mijn eerste reactie was er één van teleurstelling, enkel wat foto’s en een paar oude lp’s, raar hoe ik meer had verwacht van de inhoud ervan hoewel ik maar al te goed wist dat ik niet echt iets anders in gedachten had. Ik vond er foto’s die ik lang niet meer gezien had, al lang was vergeten maar toen ik ze bekeek kwamen ze me toch bekend voor, alsof een klein deeltje van mijn onderbewustzijn plots wakker werd. Maar één lp sprak me meer aan, het was ooit mijn eerste en enige lp die ik had gekregen van een vriend die ooit een vriend was! Honderd maal had ik die lp gespeeld.
( zeg ik met een beetje overdrijving, haha) Die nostalgische dingen uit je jeugdjaren, ze hebben iets speciaals. Eigenaardig hoe we bij kleine dingen een uniek gevoel creëren en dat voor de rest van ons leven vasthouden. Het vraagt enkel één herinnering om dat gevoel weer aan te wakkeren. Deze eenvoudige lp was voldoende. Spijtig genoeg kon ik de lp niet meer afspelen want een diepe kras over de ganse plaat had die geschonden. Gelukkig zat de tekst er nog bij alsof het voorbestemd was dat ik die ooit nog eens zou teruglezen. De volgende woorden blijven echter hangen en daarom geef ik ze hier even mee. "
time is never time at all,
you can never ever leave without leaving a piece of youth
and our lives are forever changed,
we will never be the same
" wat vrij vertaald klinkt als... "Tijd staat nooit stil, elke dag veranderen we en verandert ons leven.
Het zal nooit meer hetzelfde zijn...daarom niet slecht maar ook niet goed
". Toch blijven de herinneringen, die band met vroeger... hoever we ook mogen reiken, hoeveel afstand we ook mogen afleggen, ver van die ouwe trouwe plaats, we nemen altijd iets met ons mee.
"the more you change ,the less you feel
,believe, believe in me, ..
"
Eén van de dingen die ik haat aan ouder worden is dat tijd en dagen steeds sneller voorbijrazen, de gevoelens van vroeger vervagen, we minder oog hebben voor die kleine dingen die ons ooit gelukkig maakten.
"believe that life can change, that you're not stuck in vain. We're not the same, we're different tonight,
tonight, so bright
tonight
and you know you're never sure but you're sure you could be right
if you held yourself up to the light and the embers never fade in your city by the lake the place where you were born
,believe, believe in me, believe
in the resolute urgency of now
and if you believe there's not a chance tonight
tonight, so bright tonight
we'll crucify the insincere
tonight
we'll make things right, we'll feel it all tonight we'll find a way to offer up the night, tonight
the indescribable moments of your life tonight
the impossible is possible tonight
believe in me as I believe in you, tonight
…
En in een rood, stevig mannengeschrift staat erbij geschreven :"maar wat vandaag een grijze toekomst lijkt, kan morgen een straal van zonneschijn worden."
Ik heb alles heel stil teruggelegd en de doos dichtgedaan. Die vriend is intussen al meer dan dertig jaar geleden gestorven...
Wat moet je in godsnaam doen op een regennamiddag ergens in september? Op zo'n momenten is het dan stil en kan je even niets doen in huis. Er zijn dagen dat ik snak naar die stilte maar dat regenweer van de laatste weken gaat toch sneller vervelen dan wat dan ook! Een mens zit eigenaardig in elkaar als je het mij vraagt. Dat is de aanleiding waarom ik enkele dagen geleden besloot om maar wat te gaan opruimen en om oude spullen op te bergen en zo kom je sowieso op de zolder terecht, de enige plaats in het huis waar nog niets is veranderd sinds de eerste steen werd geplaatst. Het is er met het regenweer wel frisser aan het worden maar als je bezig bent, vergeet je dat nogal snel. Er hing een geur van stof op zolder, dezelfde geur als die van een erg oud boek waar de dikke bladzijden een gele schijn hebben gekregen door jaren gebruik en verwaarlozing en op onze zolder liggen en staan veel boeken!!!! En laat het nu juist dat zolderstof zijn dat vele herinneringen naar boven brengt, dingen die ik al lang vergeten ben maar nu ze terug bovenkomen, lijkt het alsof ze gisteren gebeurd zijn. Vreemd zou je denken maar ik vind het steeds boeiend om naar deze plaats in het huis terug te keren, je ziet dingen, eenvoudige dingen zoals een speelgoeddoos, een oud boek, foto's, brieven van mijn bedgenoot en mij van
toen we nog " vrijden" ( ja waarom houdt een mens dat bij?) en zaken die er liggen sinds iemand ze daar ooit heeft neergezet. Het openen van zo een doos brengt alles mooi weer naar boven, het is net zoals in die tekenfilms waar uit een magische doos schitteringen, sterren en regenbogen te voorschijn komen - allemaal wat bombastisch voorgesteld vind je misschien, maar zo zie ik het. Mijn oog viel op een grote doos met mijn naam op...totaal vergeten dat ze er stond of er ooit gezet is geweest maar onbewust leek ze me toch niet zo onbekend. Zonder nadenken en overspoeld door nieuwsgierigheid nam ik ze mee naar beneden. (wordt vervolgd...)
Na het Antwerps van gisteren keer ik toch maar terug naar mijn roots!
Wie al gekeken heeft naar de afleveringen van " Het Goddelijke Monster" op VRT op zondagavond weet dat er een polemiek ontstaan is omtrent het West Vlaams dat er in gesproken wordt. Sommigen vinden het slecht West Vlaams anderen vinden het niet kunnen enz enz.. Maar als jullie de serie volgende zondag nog willen volgen dan moeten sommigen misschien een snelcursus West Vlaams volgen. Als rasechte West Vlaamse, wil ik jullie even op weg helpen..
Een paar woorden.. En muggenzifter....... ne peezeweever De zee...... de zëë Een been.... een bëën twee....... twëë de lamp.. de lucht de boekentas.. de kannasjëëre de emmer.... e seule, of oakre of keetle een spinnenweb... e kobbenètte.. de fopspeen... ne tuttre een roodharige... e rostn de parkiet... e përusje een lieveheersbeestje: e piempaljoentje /e piempampoene een ajuin... nen andjoen het rolluik... de lattestoor melo-cakes.. nëëgrinnetètjes overjas..... paaltoo regenworm..... tëttink klomp... kloefe
West Vlaams uit het Frans: vork: fersjètte eenrichtingsverkeer: sanzuniek aardbeien: frëëzn nochtans: pertang ongeveer: appeprè ziezo; valla së onbruikbaar maken: vermassakrëërn
Grammatica: ik ben 'k zien hij/zij is jès/zès zij hebben zèn hij/zij heeft jèt/ zèt
dat zij ( 3e pers enk) dasse zie dat wij damme dat zij ( 3e pers meerv) daanze ziedre
Vlaamse woorden met de velo: stuur giedong rem fring versnelling dirajeur spaak rijong dorst dust Zet maar aan.. giv moa sjètte/buzze vallen een tumelperte / tumelette moakn ik heb krampen kè krampn mijn kuiten doen zeer min kiet'n doen zëër een te beklagen vrouw de sloore
En tot slot een paar korte uitdrukkingen: Maar enfin moa gow zè ik vraag mij af 'k wit zoendre het is toch wel waar toet toet.. Hij lijkt er precies op 't Is èm geschëëtn en gebrakt
Deze situatie kan zo niet doorgaan en zou best eindigen: 't è tied tat ut è!!
en dus de meest efficiënte, zegt de Antwerpenaar !
In het Nederlands:In het Antwaarps:
■Dit behoort tot de mogelijkheden.
■Da kan ■Hieromtrent kunnen wij u geen enkele zekerheid bieden.
■Ge wet noeit nie. ■Zou u dat eens willen herhalen? ■Watte ?
■Zulks ben ik niet van plan.
■denket nie.
■Ligt dat in de lijn der verwachtingen?
■Zou da ?
■Dit wordt door mij als bijzonder spijtig ervaren.
■Das sunde.
■Hetgeen u mij vertelt, verbaast mij ten zeerste. ■Wa zeidde na ?
■Deze informatie is geheel nieuw voor mij.
■Das nief
■Ligt dat binnen het kader van uw bevoegdheden?
■Meude da wel ?
■Ik heb hierover een enigszins afwijkende mening.
■Da nie !
Met het Antwaarps als voertaal kun je 80% bezuinigen op de tijd van de werkbesprekingen.
Ook bij vergaderingen en in het parlement!!!
-Ik weet het zeker, denk ik.
-Dat steekt er met kop en schotel boven uit.
-Ik ben er helemaal infuus van.
-Ik kreeg een staande ovulatie.
-Ik erger me kostelijk.
-Ik sta helemaal triplex.
-De aandeelhouder wint.
-Laten we met een schone luier beginnen.
-Dat is vechten tegen de bierkraan.
-Iemand dood maken met een blije mus.
-Dat slaat nergens over.
-Ik moet niet te veel rijden ,ik moet nog drinken.
-Er waren 3 doden ,waarvan 2 ernstig.
-We gaan er met de volle 50% tegen aan.
Ik ben zo blij dat het opgelost is. Ik wist al niet wat zomer betekende, maar iemand is er achtergekomen. Ik heb weer wat bijgeleerd nu weet ik tenminste waar het woordje
"ZOMER" voor staat; -----> Z.O.M.E.R = Zwaar Onweer Met Eindeloze Regen
Bij Ani gaat haar logje over ouder worden en hier is mijn antwoord!
Ouder dan 60 ? Bekijk het dan met humor .
Want als je ouder dan 60 bent...
Zijn ontvoerders niet langer in je geïnteresseerd
Bij een gijzeling word je waarschijnlijk als een van de eersten vrijgelaten
Niemand verwacht van je dat je een brandend huis binnen rent.
Mensen die je om 9 uur 's-avonds bellen vragen :
"Heb ik je wakker gemaakt?
" Niemand ziet jou met al je kwalen nog als een hypochonder.
Alle levenslessen heb je al geleerd
Je zult veel van je kleren niet meer verslijten.
Je mag op elk tijdstip eten dat jou uitkomt.
Je kan leven zonder seks, maar niet zonder bril.
Je gaat de verhalen over operaties van anderen zowaar waarderen.
Je raakt verwikkeld in discussies over pensioenregelingen.
Snelheidslimieten zie je niet langer als een uitdaging.
Je houdt je buik niet meer in, ongeacht wie er binnen komt.
Je zingt mee met de muziek in het warenhuis.
Je ogen kunnen niet slechter worden.
Je kunt niet meer van je fouten leren.
Je hebt alle fouten immers al gemaakt.
Je gewrichten voorspellen het weer beter dan het KMI.
Je geheimen zijn veilig bij je vriendinnen. (vrienden)...
Zij hebben ook het geheugen van een zeef.
Je voorraad hersencellen begint je aantal vetrolletjes te benaderen
Je kan je niet meer herinneren waar je deze lijst eerder hebt gelezen
Dus .... Hou je glimlach!!!
Negen jaar is het al dat we voor het eerst opa en opa werden van de oudste van de zoon. Negen jaar al dat we met onze emoties geen blijf wisten toen we dat eerste kleinkind in de armen mochten houden. Een overweldigend gevoel, groter dan we ooit konden bedenken, overviel ons toen we dat kleine jongetje bewonderden. Intussen groeit hij stilaan uit tot een toffe kerel die beetje bij beetje zijn plaats opeist in een gezin waar intussen nog drie zusjes bijkwamen. Maar vandaag staat hij in het middelpunt. Proficiat Milan.
Ja, als je om de haverklap moet binnenstormen omdat je een bui op je donder krijgt dan grijpt ne mens al eens gemakkelijker naar een krant om te zien of er nog iets interessants te lezen is dat de voorbije dagen over het hoofd werd gezien...Maar.... Als ik de kranten opensla of het nieuws beluister dan denk ik soms: Moest ik god zijn dan zou ik nogal wat veranderen.
Eerst en vooral zou ik de geschiedenis veranderen! Ik zou mijn eigen zoon nooit of te nimmer laten kruisigen, want daar ziet ge wreed vanaf, zo'n nagel in uw hand is nogal wat slechter dan een splinter in uw vinger hé?
En om de geschiedenis een plezier te doen en te behouden, moet die zoon daar nu dag en nacht op een kruis hangen boven één of andere deur.
Ja, hadden ze Jezus verdronken 't zou niet veel beter geweest zijn, want dan zouden we allemaal een aquarium boven ons deur hebben en dat is ook geen zicht.
Maar allé, ik heb het over wat we concreet zouden willen veranderen.
Wel het is nogal logisch wat we zouden veranderen nl Van slecht naar goed, van moeilijk naar makkelijk, van verworpen tot aanvaard, van onbegrip naar begrip, van armoede naar rijkdom, van oorlog naar vrede.
Van.......van.......
In feite als ik dat hier eens goed bekijk dan moet bijna alles veranderd worden. Ja en dan stel je je de vraag hoe het komt dat God daar niet aan gedacht heeft, om dat direct goed in elkaar te steken hé?
Euh......Hij zal toch wel bestaan hebben zeker?
Ja ,'t zou triestig zijn dat ik zo wreed katholiek ben opgevoed voor niemendal.
In feite behoort God tot het geloof en dus moet je eerst en vooral geloven hé.
Euh......maar in wie of wat? Ik denk in het goede en in het aanvaardbare, in het begrip en de vrede.
Maar 't strafste is dat als ik God moest zijn in de wereld waar we nu in leven dat ik waarschijnlijk eerst bij mij zelf zou moeten beginnen.
Ik zou moeten kunnen opbrengen en geven in plaats van te nemen en te krijgen.
Ik zou niet mogen oordelen en zou het woord moeten verkondigen.
Alhoewel, wat dat woord verkondigen betreft , deed
Hij dat niet alleen, daarvoor moesten de apostels op stap gaan. En zo kronkelen mijn hersenen verder want...
Onlangs heb ik een paar van die mannen nog eens aan mijn deur gehad.
Ze kwamen het woord van God verkopen!
Euh....en ik die dacht dat dàt gratis was.
-"Dag mevrouw, wij brengen u het woord van God en de nieuwe versie van ons boekske de Wachttoren." Na de zoveelste keer dat ik die mannen aan de deur had, kriebelde het toch wel een beetje... -",Euh de Wachttoren wat is dat," hield ik mij van de domme want ik wilde ze nu eens niet direct de laan uit sturen.
-"Daarmee brengen we u het woord Gods en de weg dat u moet volgen."
-"Euh.....jamaar, ik heb een GPS en een goeie wegenkaart hoor om de weg te volgen!"
-"Dit hier gaat over een andere weg, mevrouw".
-"Euh.....ha ja? En langs waar rijden jullie van hier naar Antwerpen ?".
-"Euh....dat zou ik u niet kunnen zeggen, maar als we de weg van God volgen, kunnen we nooit verloren lopen."
-"Neen, bedankt, ik zal mijn kaart of mijn gps wel opzetten".
-"Dan wensen de getuigen van Jehova u nog een prettige dag, mevrouw."
Die mannen stapten nogal snel de oprit af met hun kabaske onder hun arm en ik zie ze nog een keer naar omhoog kijken.
Ik begon mij af te vragen of ze nu echt naar God keken om hun de weg te tonen?
Ja, op den duur begint ge toch serieus te twijfelen hé.
Wie weet waren die gasten wel afstammelingen van de apostels die kwamen om de wereld te veranderen? En even sloeg mijn fantasie op hol en dacht ik, ik zou een wit laken kunnen aantrekken en zo een wit bord achter mijn hoofd plakken om er wat "heiliger" uit te zien.
En dan zou ik de straat opstappen en de mensen beginnen zegenen.
Ik zou een taverne kunnen binnen stappen en daar de wijn zodanig vermenigvuldigen dat als het moment er aan kwam dat ik het brood moest delen er nog juist chapelure van overschoot. Maar de mensen zouden mij aankijken en denken dat ik zot geworden was en ik zou dan nog moeten gaan lopen ook want anders zouden anderen in een witte frak achter mij zitten om mij een "pikuur" te geven.
Terwijl ik zo fantaseerde, besefte ik dat ik niet de plaats van iemand anders kan innemen en zeker niet de plaats van God.
Stel u voor, dat ik van alles zou willen veranderen, dan zou het goed kunnen dat een ander er niet mee akkoord gaat.
Dan zou er weer een nieuwe God moeten komen om mijn gekladder te veranderen.
En zo zouden er op den duur meer goden dan mensen rondlopen.
Nee ,nee, of God nu bestaat of niet, dat is ieder zijn gedacht of geloof.
Maar soms voel ik mij als een apostel - allé de vrouwelijke versie ervan - niet omdat ik ook ooit aan dat laatste avondmaal deelnam - dat was exclusief mannelijk - maar omdat ik af en toe ook graag een woord verkondig. Maar laat het me zo stellen, dat het niet het woord van God is, maar wel mijn eigen woorden van steun, vriendschap, dwaas geschrijf in de kleine wereld van sennet waar ik mijn logjes achterlaat.
Eindelijk een echte zomerse namiddag. We hebben genoten van de warmte en de rust op een terras.
Een tafeltje verder van ons zitten twee dames te praten. Een kind komt aangefietst, een blond meisje, zo'n jaar of zeven, acht misschien, roze topje op een wit rokje en wit met roze slippertjes aan haar voeten. Ze rijdt op een paarse fiets. Op en top een meisje. Met een zwierige bocht stopt het kind aan het tafeltje met de twee dames. " Mama, mama", roept ze, "ik ken een mop". Ze steekt meteen van wal. " Een vrouw ligt in het ziekenhuis en ze moet bevallen. Maar de baby komt niet. Uiteindelijk zegt de dokter dat het een keizersnede wordt. Hij snijdt de buik van de zwangere vrouw open. Daar vindt hij de baby die een vrolijk liedje zingt: mama, mama, ik wil er nog niet ui-huit."
Hahaha, klatert haar lach.
De moeder van het meisje en haar vriendin lachen mee. Meer om het kind dan om de mop. Want die hebben ze - evenmin als ikzelf - gesnapt, zo blijkt. Het meisje herhaalt de pointe en zingt het liedje van de baby die niet wilde geboren worden nog eens opnieuw. Twee keer zelfs. Ze doet een uitleg maar die kan ik niet horen. Uit de gezichtsuitdrukking van de dames kan ik afleiden dat de uitleg niet lijkt bij te dragen tot een beter begrip.
De tijden zijn veranderd, denk ik. Waar haalt zo'n jong kind zo'n verhaal vandaan? Ik wist op die leeftijd nog niet eens dat babies uit de buik van hun moeder kwamen, die waren voor zover ik wist uit een kool gekomen, ergens op een veld, of met de boot en daarna - hoe, daar had ik zelfs niet eens over nagedacht - waren ze in het ziekenhuis terechtgekomen, waar je ze kon gaan bekijken.
Dat van die kool leek mij geloofwaardig. We hadden een tuin dus ik wist hoe kolen eruit zagen vooraleer ze gekookt en van een saus voorzien op je bord lagen. Naar mijn ervaring was zo'n kool vrij groot en een baby erg klein, dus die kon daar best wel ingezeten hebben. Misschien is het daarom dat ik me "toen" over de babykwestie geen verdere vragen stelde. Die vragen kwamen een paar jaar later en het antwoord ... dat heb ik langs vele omwegen moeten ontdekken zoals de meesten van onze generatie. Hoe begon dit ook weer? Late namiddag op een zomers terras..
Het is hier heel stil nu de school terug gestart is .Wanneer de kleinkinderen hier rondlopen dan hangt gelach en gezang steeds in de lucht en genieten we van de vreugde die zo'n kapoentjes uitstralen.
Levensvreugde is iets dat men een gans leven als gezel zou willen.
Men staat 's morgens op en de dag begint met de levensvreugde die elk van ons kent.
Maar ieder beleeft die vreugde op zijn manier.
Bij sommigen is het al vreugde wat de klok slaat.
Vreugde en geluk is van hun gezicht te lezen, hoewel men nooit weet wat binnen de mens schuilt.
Voor anderen is levensvreugde gewoon de dag doorbrengen zoals de dagen die achter hem of haar liggen.
Nog anderen vinden de levensvreugde in het automatisme dat ze gekweekt hebben.
Ze vinden de levensvreugde in wat de mens uitgevonden heeft.
Ze leven als robotten tussen de dagelijkse uitvindingen die hun de levensvreugde geven, soms ingewikkeld, soms eenvoudig dingen.
En dan zijn er diegene die niet enkel de levensvreugde verloren hebben, maar zelfs al zoveel verloren dat ze niets meer te verliezen hebben.
Sommige mensen vonden hun levensvreugde bij personen die er nu niet meer zijn.
Anderen maken hun levensvreugde dan weer zelf bij het ontdekken van doodgewone dingen.
Benieuwd kijken we dan graag naar hoe een ander leeft en hoe een ander zijn levensvreugde beleeft en soms deelt.
Het thema van vandaag kan misschien een portier openen om mensen beter te leren kennen, hoewel er nog de vraag is of velen zichzelf wel echt prijsgeven.
Mijn levensvreugde is begonnen toen ik op de wereld kwam.
Elke dag leerde ik bij en stap voor stap werd ik ondersteund om mijn weg te zoeken.
Ik bouwde de levensvreugde op met vrienden en familie.
Maar het leven leerde me al vlug dat levensvreugde niet alleen opgebouwd wordt, maar ook elke dag een stap achteruit zet.
Men verliest door de jaren vrienden en familie en ook telkens een beetje levensvreugde.
Men probeert zich dan ergens vast te grijpen aan iets dat een vervanging is voor het verlies dat men door de jaren kent. Naar het schijnt moet men soms eens ernstig zijn in het leven.
Maar ik putte mijn levensvreugde uit de lach die ik een ander kon brengen. Het is een automatisme geworden dat ik altijd ben blijven uitbouwen.
Dagelijks denk ik aan de ernst van het leven, maar kan mij niet ontdoen van mijn manier van leven.
Ik ben zo opgegroeid en mijn karakter zal wel zo gevormd zijn.
Mijn levensvreugde is te kunnen lachen samen met anderen.
Maar... er is al een hele tijd een nieuwe vorm van vreugde binnengeslopen in mijn wereld, een uitvinding van de mens nl de levensvreugde van de pc.
Niet dat het plastiek omhulsel of het digitale scherm mij veel vreugde geeft!
Neen, maar wel de woorden die door het menselijk brein geschreven worden.
De levensvreugde van te kunnen woorden sturen zonder er fysiek bij aanwezig te zijn.
Gratis een lach, emotie, steun of contact te geven zonder dat het iets kost maar vooral de vreugde van de gewone zaken waar men zelf kan over beslissen en uitvoeren.
Het geluk van vrij te zijn en te kunnen beslissen wat voor elk van ons levensvreugde wil zeggen... Dat wens ik hier aan iedere bezoeker!
Zij: Als ik nu zou sterven, zou je hertrouwen?
Hij: Nee, natuurlijk niet?
Zij: Nee waarom niet? vind je 't niet leuk om getrouwd te zijn? Hij: jawel, ik vind dat heeeel leuk..
Zij: Waarom zou je dan niet hertrouwen?
Hij: Oké Oké, ik zal hertrouwen,
als dat jou een plezier doet.
Zij: ( droevig): Zou je echt hertrouwen?
Hij: Euh,ja....
Zij: En zou je met haar in ons bed slapen?
Hij: Waar anders? Zij: Zal zij met mijn auto mogen rijden?
Hij: Nee, want ze kan niet rijden?
Zij: (Stilte) Hij: Verdorie!
Vandaag vertrekken al onze kapoentjes terug naar school en na wat drukke laatste vakantiedagen, is het hier nu heel rustig en stil. Het moment om naar de volgende letter van ons intiem alfabet te gaan! De letter E
Eerlijkheid
Eerlijkheid is zo belangrijk! Het is een waarde die je meekrijgt bij je opvoeding en iets wat je leert met vallen en opstaan. Daarom verkies ik mensen rondom mij die geen blad voor de mond houden zolang ze maar niet bewust kwetsen. Zo weet je onmiddellijk waar het op staat en wat je ermee aan moet! Als iemand tegen mij liegt en het komt uit, dan kan ik dat nooit vergeten dat is nu eenmaal mijn karakter, het blijft in mijn hoofd rondspoken. Het is zoals een klokje dat je laat vallen en lijmt. Het zal ook nooit meer zijn wat het was! Maar die E kan nog veel andere gedachten oproepen niet?
Toen de tweeling hier logeerde, liet op een bepaald moment één van de twee een windje wat de start was van een niet te stoppen lachbui bij onze kapoentjes. . Toevallig kreeg ik gisteren een gedichtje hierover in mijn mailbox . Hier is het, geniet maar mee..
Een windje
Waarom wordt er gelachen met een windje?
Of hij nu komt van man, vrouw of kindje.
Het is toch echt puur natuur.
Zelf gemaakt, luchtig van structuur.
En wat kan het een opluchting zijn, zo'n windje te laten, de pijn, vooral in je darmkanaal.
Er zijn er die worden gelaten, alsof 2 mensen met elkaar praten.
Sommige komen fluisterend naar buiten, er zijn er ook wel die piepen en fluiten. Wat er ook gebeurt, eender welk geluid, eens gevormd, moeten zij eruit.
Zo'n wind voelt zich beter in de wijde wereld, dan in de ruimte van je enge buik. Knijp je billen dan niet meer dicht. Laat gaan die wind en voel je verlicht.
Doe niet meer achterbaks, wees spontaan.
En zeg "SORRY ik heb het gedaan" "Ik zal in het vervolg naar buiten gaan".
De vakantiemaanden zitten er bijna op en de kinderen maken zich stilaan weer klaar om overmorgen naar school te gaan en een nieuw schooljaar te starten!
En dan denk je : Wat vliegt die tijd en precies elk jaar maar rapper en rapper!
En ons Lipske had het zelfs al over Kerst... zij wil de tijd nog sneller laten razen!
Vroeger lag ik in een wieg en gingen ze met mij wandelen.
Maar dat ging niet vooruit !
Een paar jaar later kon ik op eigen benen staan en moesten mijn pa en mijn ma al een paar keer achter mij lopen en dat ging al wat rapper.
Toen ik mijn eerste velo kreeg, begon de tijd nog rapper te gaan.
Een paar jaar later had ik mijn rijbewijs en hoe meer gas ik gaf hoe meer de tijd vloog.
Ik moest mij haasten om overal op tijd te zijn en dan was ik vaak nog te laat.
Nu sta ik soms nog stil bij al die evenementen die de tijd deden vliegen.
Maar terwijl ik stil sta, gaat die tijd toch nog verder.
En terwijl die tijd verder loopt, zijn we niet verplicht hem in te halen. Nee we lopen gewoon mee op ons eigen ritme. Dag na dag vliegt de tijd en af en toe denk ik ook dat hij vlugger loopt dan andere jaren, zeker naarmate ik ouder wordt.
En als ik dan 's morgens voor de spiegel sta, dan denk ik dat vooral 's nachts de tijd vlugger gaat omdat er daar plots weer een extra grijs haar in de spiegel verschijnt. Het is maar als ik naar een begrafenis moet dat men twee verschillen heeft wat tijd betreft!
De mensen in de kerk blijven met de tijd verder lopen, maar bij de persoon in de kist is de tijd blijven stilstaan. Op zo'n moment sta je dan ook even bij de tijd stil en zeg je: "Vlug of traag, laat de tijd maar lopen" en dat voor iedereen op zijn eigen ritme.
Daar juist hoorde ik het liedje van Vader Abraham:
“ Daar in dat kleine café aan de haven Daar zijn de mensen gelijk en tevree
Daar in dat kleine café aan de haven
Daar telt je geld of wie je bent, niet meer mee,."
en meteen wist ik waarover mijn logje van vandaag zou gaan.
Waarom legde ik direct de link van dit liedje naar sennet en de blogs? Omdat het voor mij aanvoelt alsof we met de blogs in een virtuele café zitten waar we gezellig met mekaar praten en ook hier " wie je bent of hoeveel geld je hebt" geen rol speelt. Een simpel logje opent de deur voor een voorbijganger om gewoon even binnen te komen voor een praatje, een reactie of een gekke sneer. Na een tijdje wordt die vreemde een trouwe bezoeker, die ook al eens een pagina van zijn/haar leven opendraait. Met sommigen klikt het meteen en blijf je graag wat langer hangen. Je wordt virtuele zielsverwanten die samen gezellig keuvelen, gekken of mekaars tegenslagen of verdriet delen. Na een tijdje heb je voor jezelf een beeld gevormd van de persoon aan de andere kant. Sommigen maken het je gemakkelijk door een foto te plaatsen, anderen houden het liever geheimzinnig al naar gelang ze hun ” tronie “ al dan niet openbaar willen maken. Of is het dat de ene zich meer neerlegt bij de tand des tijds dan een andere?
Ik ben absoluut geen caféganger maar hier in onze virtuele café voel ik mij goed dus lieve bezoeker….ik hef het glas op ons allemaal en durf te hopen dat het hier nog lang geen café zonder bier ( lees logjes) wordt! Dus zet je feestneus op en toast met me mee...
We hadden het er gisteren nog over met vrienden en dit was de aanzet voor een nieuw logje!! Vergeetachtigheid, ik dacht er geen last van te hebben en toch…
Ze hadden mij altijd gezegd dat "vergeten" te linken was aan de ouderdom en dus dacht ik, ik heb nog tijd.
Maar wanneer ben je nu oud en vooral oud genoeg om te vergeten?
Een paar dagen geleden betrapte ik mij erop dat ik iets vergeten was..
Och…het kan gebeuren.
Maar nu ik er aan denk, verleden week was ik ook al eens iets vergeten .
Ik herinner me zelfs dat ik verleden jaar ook zaken op het programma had staan die ik totaal vergeten ben.
En nu ik zelfs verder in de tijd terug ga, dan vergat ik ook al eens iets!
Naar het schijnt vergat ik als kind soms te luisteren naar mijn ma.
Ja, als ik zover moet terugkeren in de tijd dan wil dit zeker zeggen dat ik al oud was op jonge leeftijd.
Och…het compenseert dat ik me vandaag zoveel zaken herinner die ik vroeger vergeten ben. Maar toch dat ietsje dat ik onlangs vergeten was ,zette mij aan het denken .
Ik vraag mij af of ik sommige zaken nu echt vergeten ben of dat het bewust uit mijn geheugen gewist is.? Ik hoor nog altijd die non in de lagere school tegen een klasgenootje zeggen: “Ge moet echt een kieken zijn om voor de vijfde maal je huiswerk te vergeten deze week”!
Als zij gelijk had was dat meisje inderdaad een kieken wat het huiswerk betreft, maar van beesten wist die non dan weer niks af want kiekens kunnen niet vergeten en dus was de vergelijking niet in de juiste context geplaatst.
Maar misschien was het ook al wel vergeetachtigheid van die non die niet meer op de naam van het dier kon komen dat zodanig veel verstand had dat het kon vergeten.
Maar alle gekheid daar gelaten, ik sta er toch even bij stil want er is geen zekerheid. Wie weet vergeet ik straks of later wel "echt"?
Twijfelen, vergeetachtig zijn, totaal niet meer weten, ze hebben er een woord voor uitgevonden…”dementie”!
Iedereen kent mensen in zijn/haar omgeving die dement geworden zijn. Dat is pas vergeten, niet meer weten van welke planeet je bent.
En daar heb ik wel schrik van. Soms stel ik me de vraag of ik ook zo zal worden.
Ga ik binnen een x aantal jaren nog weten naar wie ik mail of ga ik gewoon vergeten van te mailen.? Ga ik nog weten wie ik ben of wie de personen zijn die mij dierbaar zijn? Wie weet binden ze mij wel vast in een bed met op het voeteinde de diagnose "dementie".
Ze zullen dan niet vergeten van mij te wassen en van mijn pilletjes te brengen en van mij eten te geven en met mij te gaan wandelen tot voor het raam.
Ik mag er niet aan denken dat het ooit zover komt dat vergeetachtigheid me zo erg in de greep heeft, dat een ander moet denken in mijn plaats.
Dus probeer ik mij hier te troosten met de gedachte dat vergeten niet echt bestaat want het feit dat je je herinnert dat je wat vergeten bent , betekent toch dat het nog niet helemaal van je harde schijf verdwenen is. Maar toch twijfel ik soms….soms denk ik… "Op een dag zal mijn verstand misschien op volle toeren draaien om mij toch te herinneren dat ik iets had moeten doen.
Maar dan komt er niets en blijkbaar zal ik het echt vergeten zijn!
Maar ik noem dit niet graag vergeten want zolang ik het niet zeker weet of mij kan herinneren dat er nog iets op het lijstje stond, noem ik het “twijfelen” of “onzekerheid”.
Dus troost ik mij met de gedachte dat zolang ik nog over iets twijfel of onzeker ben dat ik het vergeten ben ik nog niet totaal vergeetachtig ben! Volgen jullie nog? Neen, vergeet dit logje dan snel.
Intussen los ik elke dag alle kruiswoordraadsels op die in de krant staan en probeer ik ook de sudoku's aan te vullen, kwestie van die grijze massa actief te houden....baat het niet, het schaadt niet ook.
Bedenkingen bij Allerzielen
- maar omdat ik af en toe ook graag een woord verkondig.