Kennen jullie dat ook? Je verlangt hevig naar iets, je kunt bijna aan niets anders meer denken, maar het voorwerp van je verlangen is door omstandigheden (voorlopig even) buiten bereik. Dan spreken we van een tantaluskwelling. Waar komt dat vandaan?
Een tantaluskwelling gaat terug naar een Griekse mythe .
Tantalus was koning van Lydië en bezat grote macht en rijkdom. Hij was een zoon van Zeus zelf en ontving alle eerbewijzen die de Olympiërs ooit aan een mensenkind schonken. Zij schonken hem zelfs hun vriendschap en lieten hem aan hun hemelse dis aanzitten.
Als gast aan de tafel van Zeus mocht Tantalus dagelijks getuige zijn van de gesprekken van de goden. Maar het bleek dat de aardemens zulk een geluk niet waard was. IJdelheid en laaghartige eerzucht maakten zich van hem meester en hij begon zich tegenover de goden misdadig te gedragen. Hij verried goddelijke geheimen aan de mensen, hij stal van de hemelse tafel spijs en drank, ambrozijn en nectar. Ja, zijn aanmatiging bracht hem zelfs ertoe om de goddelijke alwetendheid op de proef te stellen.
Zo nodigde hij de goden uit in zijn huis, slachtte zijn eigen zoon Pelops en zette deze spijs aan zijn gasten voor. Alleen Demeter, die in haar verdriet om haar gekaapte dochter Persephone, niet goed oplette, at een stuk van Pelops' schouder. Voor de overige , alwetende goden kon de vreselijke daad echter onmogelijk verborgen blijven. Dadelijk wekten zij het in stukken gehakte lichaam van de knaap tot nieuw leven en het schouderblad, waarvan de niets vermoedende godin had gegeten, werd vervangen door een schouderblad van ivoor.
Zo keerde zich de verontwaardiging van de goden tegen Tantalus, die het had gewaagd om op zo'n afschuwelijke wijze met hen de spot te drijven. "De maat van zijn wandaden is nu vol," riep Zeus in goddelijke toorn uit en wierp de misdadiger in de Tartarus.
Een vreselijke kwelling werd zijn straf om zo anderen af te schrikken. Hij moest midden in een vijver staan, waarin de golfjes om zijn kin speelden. Hoewel hij een onuitstaanbare dorst had, kon hij het water, dat hem van zo nabij lokte, nooit bereiken. Telkens als hij zich namelijk voorover boog om te drinken, werd de vijver droog. Het water verdween plotseling in de donkere bodem die voor zijn voeten zichtbaar werd alsof een boze geest de plas had drooggemaakt.
Samen met de dorst kreeg hij ook een verschrikkelijke honger, die hem bijna van zijn verstand beroofde. Vlak boven zijn hoofd hingen de kostelijkste vruchten. Peren en appels, vijgen en olijven lokten hem met al hun pracht, maar wanneer Tantalus door honger gekweld, zijn hand uitstrekte om ze te grijpen, joeg een stormwind plotseling de twijgen omhoog en bracht ze ver buiten zijn bereik. Brandende dorst en folterende honger kwelden hem en daarbij kwam nog de angst voor een armzalige leven want recht boven zijn hoofd hing een geweldig rotsblok in de lucht en dat dreigde voortdurend op hem neer te vallen en hem te verpletteren!
Aldus strafte de toorn van de goden de snode Tantalus, die het had gewaagd om hen niet de eerbied te betuigen die ze verdienden.
Na een dag bezig geweest te zijn om allerlei groenten uit de tuin in te vriezen, is de inspiratie aan mijn vingers blijven plakken, vandaar dat ik even in de humordoos een logje zoek!
De wachtkamer van een dierenarts...
Er komt een oud vrouwtje binnen met een poedeltje.
Ze zet zich neer en begint in het parochieblad te bladeren.
Het poedeltje gaat net als het vrouwtje braafjes zitten.
5 minuten later komt er een jonge sexy meid binnen.
Ze is geheel gekleed in zwart leer en heeft een grote Dobberman bij.
Zij gaat zitten en begint in de Flair te lezen.
De Dobberman zet zich naast het poedeltje.
Dobberman tot het poedeltje: "En... waarom ben jij hier ?"
Poedeltje : "Vorige week ben ik met mijn
baasje op theevisite geweest bij haar zuster. Die zus
heeft ook een poedeltje, maar dan wel een teefje ....
en terwijl de twee dames uitvoerig aan het
roddelen waren heb ik van de gelegenheid geprofiteerd...
Maar mijn baasje heeft ons betrapt en nu word ik gecastreerd! ".
De Dobberman schudt meewarig zijn kop en zegt: "Dat is toch wel heel erg". "Nou", zegt het poedeltje, "waarom ben jij hier dan?"
Dobberman : "Dat komt zo : vorige week ben ik
met mijn baasje, die mooie meid daar, gaan joggen in het park.
Opeens begint het te regenen en te regenen !
Wij dus snel naar huis. Daar aangekomen heb ik eens met mijn
pels geschud en ik was droog.
Mijn baasje ging naar de badkamer, trok al
haar natte kleren uit om in bad te gaan.
En net toen ze vooroverboog om de kraan open
te draaien heb ik ook van de gelegenheid geprofiteerd....." Het poedeltje valt bijna omver van
verbazing en kan nog net stamelen : "En, jij wordt nu ook gecastreerd ?"
" Nee", zegt de Dobberman, "de nagels van mijn
voorpoten worden bijgevijld......"
Iemand vroeg mij : " Wat is jouw favoriete woord" ? Dàt is een moeilijke vraag vooral als je niet tot de groep van " oogskes dicht en snaveltjes toe" hoort ...waarmee ik maar wil zeggen dat ik er wel meerdere zal hebben en ik heb ook een hekel aan keuzes maken, maar kom, een poging...
Eerst dacht ik aan het woord 'gezondheid'. Belangrijk maar daar wil ik niet teveel mee gokken dus afgebonjourd. Dan dacht ik aan 'thuis'. Een woord dat me nauw aan het hart ligt en een plaats waar ik nogal veel tijd doorbreng. Alleen, met ons gezin of met vrienden... het maakt niet uit, ik ben graag thuis. Zoals het bordje naast de deur al weergeeft: " Weer of geen weer, van harte welkom".
Thuis roept vooral een warm gevoel op dus waarom niet gaan voor 'warm' dacht ik toen. Ook een woord dat bij me past. Ik hou van mensen met een warme persoonlijkheid, de warmte van een stem of instrument, een lied of gedicht met hartverwarmende tekst,... Het woord warm doet me ook denken aan oma-zijn, gezelligheid, zon, zomer, vakantie, zons -op en ondergang, diepe vriendschap, rood, herfst, een haardvuur, chocolademelk met slagroom, glühwein, tomatensoep met balletjes...
Als je al deze dingen optelt kom je automatisch bij 'genieten'. Ronduit een prachtig woord dat groot en vetgedrukt in mijn woordenboek staat. Genieten kan best in je eentje maar is het niet veel leuker mét iemand? En dus komen we eindelijk aan mijn meest favoriete woord, gegoten in een zin die naar mijn gevoel tegelijk alles wat ik hier schreef mooi samenvat... Kleine dingen maken het leven mooi maar nog zovéél mooier als je ze samen kan beleven met mensen die om je geven.
Voilà, hier heb je dan uiteindelijk het antwoord op de vraag. Mijn favoriete woord(en):
Je moet in het leven risico’s durven nemen, geen onbezonnen risico’s maar berekende gokjes. Door altijd op veilig te spelen, ontloop je het duel met het leven. Ik heb nog nooit onbezonnen beslissingen genomen maar durf wel berekende risico’s te nemen.. Het kan lukken maar evengoed mislopen. Voorlopig ben ik er zonder grote kleerscheuren vanaf gekomen en dat geeft voldoening, dat betekent dat mijn durf terecht was.
Toen de tweeling hier twee weken geleden dartelde en binnen en buiten liep op het ritme van de regenbuitjes en oma de springtouwen mocht inkorten of de hoelahoep uittesten, kwamen onvermijdelijk lang vervlogen herinneringen boven.
Waar is de tijd???
Ja, waar is die tijd? Achter ons zeker, hoewel er ook nog tijd voor ons ligt, maar daar kennen we niet de juiste lengte van ! Ja, waar is de tijd dat ik nog een pseudo fopspeen in mijn mond stak om na te denken?
Waar is de tijd dat mijn ma mijn boterhammen nog smeerde en mijn schoenen dicht deed?
Waar is de tijd dat ik een paar lappen op mijn kop kreeg om mij op het rechte pad te houden? Waar is de tijd dat ik die eerste dag zo goed geleerd had in school?
Waar is de tijd dat ik als meisje (!!) misdienaar mocht spelen en bijna heilig verklaard werd?
Waar is de tijd van mijn eerste verliefdheid? Ja ,waar is die tijd naartoe?
Moesten we die tijd nog op deze eigenste dag beleven, dan zouden we ons die vraag niet stellen hé?
Maar we hebben die tijd laten gaan of voor de één of andere reden bewust achter ons gelaten, misschien omdat we die tijd ontgroeid zijn en ook niet anders kunnen dan hem los te laten?
Er zijn momenten die ons verlaten en dan als nostalgie achterblijven, maar als we ons de vraag stellen, waar die naar toe is, betekent het dat we er nog aan terugdenken!
Vaak hebben we het over die mooie tijd van toen!
Wel, ik kan die mensen maar bijtreden, want ik vond dat ook een fantastische tijd!!
Ik zie mijn kousen nog roken tegen de Leuvense stoof!
Ik zie nog die boer achter mij zitten omdat ik aan zijn pruimen zat hoewel we thuis zelf een hoop pruimenbomen hadden.
Ik zie mijn grootmoeder nog aan haar naaimachine zitten om weer eens een scheur in mijn jurkje te stoppen. Ik zie mij nog zitten op de "pikdorser" samen met het dochtertje van de buur/boer om daarna wat in de weg te lopen van diegenen die serieus aan het werk waren!
Ik zie......ik zie........
Ik zie niks meer, want ik ben verplicht met weemoed achter mij te kijken naar zaken die nooit meer terugkomen! Daarom kijk ik nu zo graag naar onze kleinkinderen en bedenk ik - als ik 's avonds moe in mijn zetel neerval - dat die kindertijd voor velen toch een mooie tijd is! Hopelijk kunnen ze er later ook zo aan terugdenken!
Waarom ik daar nu over begin? Omdat het leven zo relatief is en zo snel voorbij raast en omdat we vanavond weer negatief nieuws kregen van mijn vriendin, de schoonmama van de dochter.
Niettegenstaande de zadelpijn en bagagedragerperikelen (!) haalde ik gisteren toch mijn ijzeren ros van stal! Terwijl ik rustig trapte en van de zon genoot, zag ik het zo gebeuren.
'Hee', roep ik, volgens mij heel hard naar de mevrouw die mij tegemoet komt rijden. Zo te zien, zit ze in haar tas te rommelen en vergeet ze haar stuur recht te houden. Ik krijg bijna een hartverzakking als ze zo recht op me afkomt. Ze had mij blijkbaar niet gehoord maar toch schrikt ze ineens op om haar stuur meteen bij te draaien. Zucht, diepe zucht. "Jouw tijd is nog niet gekomen, laat die hartslag maar weer tot rust komen, Natoken."
Het is niet de eerste keer dat me opvalt dat mijn - voor anderen onhoorbare - 'schreeuw' uiteindelijk toch doel treft. Als je bedenkt dat alles energie is, stel ik me zo voor dat mijn levenslustige, adrenalinegestuurde energetische vuurpijlen recht in haar voorhoofd priemden.
Als kind dacht ik dat het betekende "koningen die in stallen leefden " of zoiets. Maar dat schijnt niet waar te zijn en nu ik weet wat het wel is, moet ik zeggen dat ik ooit eens wreed gestalkt werd. Jullie geloven mij niet? Lees dan maar niet verder……voor de anderen .....
Op een dag rinkelde de telefoon en vlug liep ik er naar toe om hem op te nemen. Hallo, met N!!, Halloo!! Hallooooooooooooooo!!!! In plaats van antwoord te krijgen, hoorde ik iemand hijgen aan de andere kant van de lijn. Ik dan maar vlug de hoorn neergelegd. Nog geen tien minuten later weer telefoon!! Ik liet mijn patatten staan en nam terug de hoorn op. Hallo..Halloooooo!! Weer hetzelfde liedje, een gehijg aan den andere kant dat ik bijna een “ trek “ op mijn oor had. Ik ben dan maar eens ferm uit mijn krammen geschoten …. "ZEG MANNEKEN SPAAR UWEN LOOKASEM VOOR ALS UW MADAM THUISKOMT Hé" Ik weer de telefoon neergelegd.
Sakkerdenondepietjes, vijf minuten later was het weer van dattem!! Ik weer de hoorn opgepakt en laten open liggen terwijl ik met mijn gsm naar de politie belde om dat manneke aan te geven. Na een tijdje zoeken had de “police” de hijger gevonden en kwamen ze mij op de hoogte stellen. Zeg Natoken, die hijger is een tante van u!!! Hoe een tante van mij???? Ja, een zekere tante Louise. Inderdaad ik heb een tante die Louise heet. Awel, dat menske probeert jou al een uur te bellen omdat ze met een zware longontsteking zit en ze bijna niet kan spreken. t' Was om te vragen of jij niet tot bij de apotheker zou kunnen gaan. Jawadde mijne frak ,ppffffffffff.
Ik heb dan zelf eens terug gebeld, maar t'was niet meer nodig want ze hadden haar juist naar de kliniek gevoerd. Dit logje is maar om iedereen te verwittigen dat als je nog eens denkt een hijger aan de telefoon te hebben, je best eerst vraagt of die mens niet ziek is hé. Ge kunt nooit weten den dag van vandaag. Vandaar, als ik nu de telefoon opneem , is dat het eerste dat ik vraag: "Spreek ik met een zieke?" En meestal vragen ze dan aan de andere kant of alles ok is met mij?
Ja, ne mens komt toch nogal wat tegen hé?. Jullie geloven mij nog steeds niet?...
Het weer liep hier gisteren in de vooravond met tranen over mijn raam en wat moet een mens dan doen als hij achter de pc zit?
Om het klavier op te warmen misschien rap een gedichtje schrijven? Ja, dat was het, ik zou rap een gedichtje dichten en wie weet dichtte ik misschien wel het regengat toe. Ppfffff, geef mij maar dat ozongat, daar stralen mijn zinnen tenminste door, want ik weet niet of ik een regengat naar mijn zinnen kan zetten.
Onweerswolken over Vlaamse bodem
spelen haasje over en verweven zich tussen zonnestralen.
Op een blauw palet
mengen ze hun kleuren
om ze te toveren
in duizenden vormen.
Een wind blaast
over ’t landschap heen
over ’t kunstwerk
om het te drogen.
En ik kijk door een wazige bril
hoe dagelijks
het weermuseum
zijn deuren opent.
'Ge kunt den boom in'. Het is een Antwerps gezegde om aan te geven dat iets niet doorgaat en je er je plan mee zal moeten trekken. De vogels kennen dat gezegde ook maar helaas niet in de juiste betekenis. Ze nemen het véél te letterlijk naar mijn goesting. Soms met vijf tegelijk vliegen ze op elk iet of wat rood gekleurd appeltje. Er groeien al jaren niet alleen appels maar ook cd's aan onze bomen. We willen zelf graag nog iets van oogst over houden, zie je. Maar ik vrees dat ook die cd's na een tijd hun doel missen . En de vogels dan? Ah, die kunnen den boom in hé.
En neen ik heb het gelukkig niet over onze buurt. Hier kan en mag een kind nog spelen! Wanneer je deze zomer een krant openslaat dan vind je altijd wel ergens een klacht over kinderoverlast!
Dan stel ik mij de vraag: "Aanvaarden we dat kinderen ruimte nodig hebben om te spelen, in het belang van hun ontwikkeling"?
Heisa, animo en heel veel meningen waren de voorbije dagen te horen en te lezen over het zogeheten ‘lawaai' van spelende kinderen.
Onze perceptie op spelende kinderen is op korte tijd enorm veranderd. Toen ik in de jaren '50-'60 op straat rondhing met vriendjes kregen we af en toe een boze boer of buur achter ons aan omdat we een appel pikten of in de tarwe - of tabaksvelden gingen spelen. Maar iedereen vond dat normaal en we deden dat allemaal. Nu zie ik bijna geen kinderen meer rondhangen op straat of er op uit trekken en als het toch gebeurt, worden ze bijna beschouwd als kleine boefjes of hun ouders worden met de vinger gewezen. Kinderen moeten binnen blijven en dat zorgt dan voor een opgekropte energie die ze op andere manieren moeten uiten.
Spelen is een ruim begrip. In onze kindertijd vertaalde zich dat in het bouwen van een loopbrug over de beek, kampen bouwen in de bomen, gordijnen en brievenbussen maken voor die zelfgebouwde kampen , de “ draak” opsteken , hinkelen of touwtje springen op straat, kastelen bouwen op de zanderige wegen, of gewoon een gezelschapsspelletje spelen .
Het besef dat elke dag kinderen in Vlaanderen hun speelkleren aantrekken om naar een speelpleinwerking te gaan, kan niet anders dan positief zijn. En dan hebben we het nog niet eens over het veelvoud aan kinderen dat deze zomer op kamp gaat met de jeugdbeweging, naar de kinderopvang gaat of deelneemt aan thema- en sportkampen.
Deze initiatieven stimuleren en ondersteunen zou een automatische reflex moeten zijn van elke ouder, buur of politicus. In de eerste plaats omdat we het spelen van de kinderen moeten stimuleren. Voor kinderen is dit spelen hun manier van ‘zijn'.
De vraag ‘of ze mogen gaan spelen' is voor kinderen hun manier om zelfbeschikking te vragen over hun vrije tijd. We moeten hen als volwassenen hiervoor de ruimte durven te geven en hen carte blanche geven om voor de volle honderd procent kind te mogen zijn. Bij dit spelen hoort onlosmakelijk geluid. Je kan het plezier of enthousiasme noemen, je kan het ook lawaai vinden. Geluid produceren is eigen aan spelen, net als af en toe een spat modder, een schram of een buil.
De essentie van het recente debat is niet of kinderen al dan niet geluid produceren en of dat vervelend of schadelijk kan zijn, de vraag is of deze samenleving dat van haar kinderen aanvaardt en haar kinderen de ruimte wil geven die ze nodig hebben om zichzelf te zijn en op te groeien?
Kinderspel is een universeel recht. Welke samenleving haalt het dan in haar hoofd haar kinderen te verbieden om te spelen? Uiteraard zijn er ruimtelijke beperkingen. Iedereen weet dat Vlaanderen volgestouwd is, alle wegen, huizen en voorzieningen zijn lekker samengepropt op een zakdoek. We zijn met veel en we willen veel. Daarom dan maar snel de eigen cocon in, de deur op slot, de tuin achter een hoog hek of haag, de rest van de wereld op de tv. Een oase van rust, ‘privé-eigendom badend in stilte' wordt het hoogste goed en liefst geen geluid, want dat stoort.
Zo ontstaat er een gevoel van : “Ik heb niks tegen rododendrons, wel als die van mijn buur zijn en een halve meter over mijn haag komen of ik heb niks tegen spelende kinderen, wel als dat vlak naast mijn oase van rust gebeurt. Naar de industriezone ermee ." En zo worden kinderen over dezelfde kam geschoren als machines en vrachtwagens. ‘Not in my backyard' is de leuze!" We willen alle voorzieningen, dichtbij maar liefst geen hinder ervan. Alle voordelen, geen nadelen.
Hebben jullie ooit al eens de tijd genomen om spelende kinderen te observeren? Het gejoel en gelach van de kinderen is het beste wat onze hartkleppen kan overkomen.
En wat dan met het zogezegde lawaai?
Veel hangt gewoon af van de opvoeding. Ouders van kinderen hierover aanspreken en kinderen vragen of het ook niet wat minder kan, is de oplossing van het gezond verstand. Ouders die vinden dat kinderen overdag lawaai mogen maken en 's avonds als zij thuis zijn stil moeten zijn, zijn echt niet goed bezig. Maar.... overlast van sommige kinderen afdoen als normaal is ook niet de oplossing. Crèches inplanten in woonomgevingen waar vele ouderen en zieke mensen wonen ook niet. Deze personen hebben - anders dan men wil voorstellen - ook recht op stilte.
Maar kinderen moeten hun energie en frustraties kwijt, net zoals volwassenen. Zij die dat niet kunnen, worden depressief of gaan agressief gedrag vertonen. Dat is geen gevoel, dat is wetenschappelijk bewezen! Spelen kan en mag je niet beperken. Ook uitbundig joelen of krijsen, roepen, zingen of soms ook wel eens fluisteren of geheimzinnig stil doen, het hoort allemaal bij spelen zoals fluiten bij de vogeltjes hoort. Spelen is een manier van "zijn" voor kinderen, laten we hen dat aub niet ontnemen! Als we allemaal een klein stukje uit onze kindertijd zouden kunnen blijven meedragen zou de rest van het leven voor veel mensen lichter zijn.
Vroeger konden kinderen overal op straat spelen. Als een buurman of buurvrouw er een probleem mee had dan joeg hij of zij ze dan weg en gingen ze wel ergens anders spelen.Tegenwoordig moeten kinderen altijd op een vaste plaats spelen. De mensen die daar in de buurt wonen krijgen daar dus dagelijks 'last' van, terwijl anderen van doodstille straten kunnen 'genieten'. Conclusie: Er moet een evenwicht zijn met de buurt.
Ik denk dat als je de straten veiliger maakt voor de kinderen ze dan ook meer ruimte zullen hebben en dan zal het lawaai ook minder geconcentreerd zijn. Ik denk niet dat ik hier een pleidooi moet houden voor het spelen van kinderen. Iedereen vindt het zinvol, iedereen vindt het nodig. Kinderen moeten kunnen spelen, laat ons daar alstublieft niet over discussiëren. Maar wat als ze buiten gaan spelen?!? Hmm, dan moet het weer even wat minder zijn...
Maar leg mij dan eens uit hoe kinderen zouden moeten spelen? Als ze achter de computer zitten, is het niet goed, als ze buiten komen, is het niet goed. Zie jij jezelf kinderen een aanmaning geven dat ze minder hard mogen juichen als ze een goal scoren: "shht, jongens, vier in stilte!" of dat ze moeten gillen met een fluisterstemmetje als iemand hen nat maakt in de zomer?
Mijn voorstel? De maatschappij moet zorgen voor minder concentratie waar het spelende kinderen betreft door meer speelplaatsen aan te bieden en zo zal het geluid automatisch verminderen omdat de concentratie minder is. Wat denken jullie over dit onderwerp?
Zoals eerder gezegd gaan we verder nu met de letter C Culinair
Ik zal jullie niet verbazen zeker als ik zeg dat ik een lekkerbek ben maar ik ben zeker geen snob die haar neus ophaalt voor een eenvoudige hap. Ik doe niet aan fastfood en ben ook niet verslaafd aan snoep. Ik heb geen wijnkelder om te laten liggen wat er ligt dient eerder om op te drinken, ! Ik hou ervan om gezellig uit eten te gaan, maar ik hou nog meer van een dinertje bij ons thuis, in intieme kring gezellig tafelen met familie of vrienden met een lekker glaasje wijn erbij. Ik wil dat onze thuis een echte thuis is, een warm nest voor alle dierbaren /vrienden en daarbij is een lekkere maaltijd erg belangrijk! Moet ik dan niet af en toe diëten, vraag je dan? Er is maar één dieet dat helpt lieve mensen het FDHM- dieet= Fret Den Helft Minder.
- Carla, de vrouw van Hugo, had haar wang zodanig verbrand dat er een huidtransplantatie moest plaatsvinden! Er werd meteen gezocht naar een geschikte donor en Hugo besloot om een stuk van zijn zitvlak af te staan. De operatie werd uitgevoerd en alles verliep naar wens. Hugo was in zijn nopjes, vooral toen zijn schoonmoeder op bezoek kwam en zijn vrouw kuste...
Voor alle mama's en oma's een heel gezellige moederkensdag
De wind en de regen hebben het leven in hun greep, zij trekken mij over de streep van haasten, lopen, rennen en vliegen tot stilstand en rust naar een wiegen in mezelf.
Zo-even stond ik roerloos naast een regenplas zonder muts, zonder sjaal of jas, zonder haasten, lopen, rennen, vliegen koos ik heel bewust mee te wiegen met mezelf.
De wind streek door mijn haar en de regen streelde mijn huid, Ik was hun prooi , hun zachte buit zonder haasten, lopen, rennen, vliegen werd ik stil gekust bij het wiegen in mezelf.
De wolken vol van regen wegen zwaar op de daken zij en ik we wachten zonder haasten, lopen, rennen, vliegen op het stil ontwaken van de zon die ergens ligt te wiegen in een bed van rozen. Ik vluchtte het huis in en ik lachte naar mijn spiegelbeeld waarin ik stond te blozen....
Morgen ontvangen we voor een BBQ de schoonfamilie). Omdat het zo druk was met de tweeling van de zoon hier deze week zullen ze het allemaal met een in der haast gepoetst huis moeten stellen.
Nu bedacht ik in feite al eerder deze week, dat er eigenlijk een geurkaars moest bestaan met het aroma van "Pasgekuist Huis".
Ik zou het idee moeten mailen naar Procter & Gamble of wie er ook voor zorgt dat we die producten in huis hebben! Het zou ongetwijfeld een hit van formaat zijn.
Zonder enige moeite te doen een walm van Marseillezeep of Delicate Oppervlakken in huis. Het bezoek dat zich telkens weer afvraagt hoe je het toch voor elkaar krijgt om zo'n smetteloze atmosfeer te creëren zelfs na een invasie van de kleinkinderen! Als dan je "heerlijk geurend huis" ook nog een beetje opgeruimd is, zal er geen kat vermoeden dat je voor het laatst vorige week het huis een grondiger beurt gaf. Slechts mateloze bewondering zal je deel zijn.
Beste Ontwikkelaars van P&G, royalties mogen gestort worden op mijn rekening, die ik op een simpele vraag van uwentwege graag zal doorgeven. Geen dank, het genoegen is geheel mijnerzijds.
Maar ik zal toch maar stiekem wat opruimen in afwachting zeker?
Hier en daar waren er al vragen hoe de genezing van de schoonma van de dochter verloopt. Sinds gisteren was er stilaan beterschap en kon ze al eens een soepje of beschuitje binnenhouden en vandaag kon ze voor het eerst een kort bezoekje aan en een wandelingetje maken in de gang samen met de kinesist. Maar.....jullie geloven het nooit maar vanavond werd ze in aller ijl terug geopereerd omdat men een lekkage in de dikke darm vermoedde. Uiteindelijk ging het om een abces op de dunne darm precies op de plaats waar ze de tweede keer geopereerd werd nadat ze een fout begaan hadden bij het afsluiten van operatie 1. Volgen jullie nog? Hoeveel pech en tegenslag kan je hebben. Al met al staat ze terug bij af en kan de revalidatie opnieuw beginnen. ( 3 narcoses op 14 dagen!) Je zou al voor minder de moed verliezen. Het is logisch dat ze zich afvraagt wat ze toch misdaan heeft om zo'n lijdensweg mee te maken en zeggen dat het allemaal niet zou nodig geweest zijn hadden ze geen fout begaan bij de eerste operatie want de twee volgende zijn een gevolg daarvan!! We kunnen alleen blijven hopen en duimen!
De ochtend kriebelt aan mijn neus. Ik nies de nacht uit mijn gedachten.
In de diepzee van mijn gevoelens zwem ik
blindelings en op de tast maar doelbewust.
Met de tweeling hier sta je soms verbaasd hoe die kleine gasten soms zo'n juiste blik op het leven hebben. 't Is toch eigenaardig dat de waarheid vaak uit een kindermondje komt.
Maar ik stel mij de vraag als die mond dan groeit van kindermondje naar volwassen mond, komt daar dan geen waarheid meer uit? Kan mij dan iemand zeggen op welke leeftijd we leugenaars geworden zijn?
Toen ik nog een kleine snotter was met een kindermondje boven mijn speelse lijf, had ik op een dag een vriend van mijn pa gezien met een buurvrouw.
Niet dat daar iets speciaal aan was, maar mijn kindermondje vertelde dat graag.
Ik heb dan maar tegen mijn ma gezegd: ( de namen zijn fictief):
"Zeg ma, ik heb X gezien met Marie Louise van naast ons deur". " Awel en dan"? " Awel , ze liepen hand in hand"!!
" Euh....awel en dan, dat zal geweest zijn omdat ze niet zouden vallen zeker"! " Jamaar, hij zal haar dan toch niet goed vast gehouden hebben want ze zijn daar wel gevallen, juist in het tarweveld". "Potverdekke!, hoe kunt gij dat weten , kleine snotter"? "Awel , omdat ik ook juist in dat tarweveld zat om verstopperke te spelen.
En ik heb ook nog gezien dat ze elkaar aan het kussen waren". "Awel en dan! Als gij valt met uwe velo en ge komt al bleitende naar huis , dan geeft ik toch ook ne kus op uw blauwe plekken!" "
Euh......ja 't is waar!
Maar na een kwartier lagen ze daar wel in hunnen bloten zunne"!
"Dat zal zijn om te zien of ze niet geblesseerd waren!
En nu moet ge ne keer goed luisteren!!!
Ge moet stoppen met te zeveren en van alles uit uw duim te zuigen".
Ondertussen werden haar woorden kracht bijgezet door een paar goeie lappen op mijne kop.
Wat eigenaardig is, is dat telkens mijn kindermondje de waarheid vertelde ik er vaak een lap voor kreeg.
Later , toen mijn kindermondje verdwenen was en ingeruild was voor een " grotere mond", vroeg ma mij eens hoe dat juist in elkaar zat met met Marie Louise en die gast?.
"Dat is ook straf", dacht ik. Vroeger wilde ze er niks van weten als ik de waarheid sprak en zei ze dat het allemaal leugens waren en uit mijn duim gezogen.
En nu zoveel jaren later wilde ze die affaire nog eens horen omdat ze dacht dat het waar was.
Wanneer is die waarheid een leugen geworden en later terug waarheid? Waarmee ik maar bedoel, luister goed naar die kindermondjes, je kan er soms versteld van staan!
De bezoekers zijn weg, voldaan en content want we hadden al met al nog een redelijk zonnige dag. Alles is opgeruimd, de logeetjes liggen in dromenland en oma bekomt even van de drukte door hier wat te tokkelen....Ik ben jullie nog een antwoord verschuldigd hé?
Ik stel vast dat de meesten onder jullie nog een groot vertrouwen hebben in de behendigheid van biebie hier. Maar ...de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik blijkbaar een jaartje ouder word, want vroeger had niets of niemand mij tegengehouden. Nu is het al voldoende dat er een stoorzender op mijn schouder zit...
Sorry als ik jullie teleurgesteld he, maar ik heb -gelukkig - wat van dat roekeloze van vroeger afgeleerd en heb wijselijk het laatste stukje weg van op mijn zadel afgelegd.smile!! Mijn jongere "ik" zou de uitdaging zeker aangegaan hebben. "Het verstand komt niet voor de jaren en als het ervoor komt dan is het er maar naar", zei mijn ma altijd en met dat in het achterhoofd...
Ik zag het ook niet zitten om aan de kleinkinderen te vertellen dat oma gevallen is omdat ze van op de bagagedrager fietste... Mijn trots hé!! Trouwens, mijn rugje laat gekke toeren niet meer toe en een slag op mijn kop kan ik missen, ik ben al gek genoeg volgens de kleinkinderen.
Maar jullie vertrouwen gaf mij wel een boost, ik voel mij op slag een trammetje jonger ,zegt zij die al bekketrekkend rechtkomt omdat die rug wat opspeelt na een drukke dag.
Normaal is de zomer de periode waarop mijn stalen ros van stal gehaald wordt en we samen gezellig rondtoeren in de buurt. De laatste tijd waren de weersomstandigheden niet optimaal om te fietsen maar toen onze kapoentjes hier onlangs waren, gaf ik het ding toch maar de sporen en samen met de kleinkinderen hebben we toch al wat rondgetoerd, mijn ros en ik! Volgende week is de tweeling hier en dan maar hopen dat we ook wat kunnen fietsen.
Eergisteren gaf ik toch maar weer eens de voorkeur aan mijn tweewieler, de stijgende benzineprijzen indachtig evenals de gedachte “ fietsen is gezond”. We genoten samen van het zacht windje en de stralende, eendaagse augustuszon en we gingen goed vooruit!
Eén van de redenen waarom ik niet zo gek ben op fietsen is zadelpijn. Niet het zadel doet pijn, maar wel mijn bibs !! Voor wie dat niet kent, klinkt het misschien lullig maar ik kan jullie verzekeren dat er aangenamere dingen bestaan. Ik heb al drie verschillende types van zadels uitgeprobeerd maar ik vrees dat het aan de fysiologie van mijn “ poepeke “ ligt want niets helpt.
Maar op die bewuste dag dacht ik misschien de oplossing gevonden te hebben!!
Toen ik met de boodschappen terug naar huis reed, stak dat knagende gevoel terug de kop op. Opeens herinnerde ik mij hoe we vroeger ( en dan ga ik weer eens terug naar de tijd van toen) spelenderwijze al fietsend op de bagagedrager gingen zitten. Waarom zou ik het niet eens wagen? Zou ik dan nog die zadelpijn hebben? En toen volgde een “monologue intérieure”.
“ Natoken, dat kan je niet maken, het is geen zicht een 66 jarige die zo’n fratsen uithaalt”!
“ Jij hebt goed praten, jij zit daar op mij schouder te genieten van mijn zweet en tranen". “Toe Natoken, gebruik je gezond verstand en laat dat maar. Stel dat je niet meer terug op het zadel kan”?
“ Pfff, ik heb het honderden keren gedaan en het viel telkens reuze mee”. “ Ja, toen was je nog lenig en jong en waren je reflexen optimaal”.
Lap, dat had mij schoudergenoot niet mogen zeggen, nu was de uitdaging zeker zo groot al moest ik stiekem wel toegeven dat ik ook eventjes twijfelde aan die reflexen . Ik had toch nog steeds een alternatief? Ik kon het uitproberen daar waar de bossen eraan kwamen en ik niet zo in het oog viel en.. in het slechtste geval was er nog steeds T die mij wel met open armen zou opvangen als ik thuiskwam! Maar dan verscheen het beeld van een gierende slaapgenoot op mijn harde schijf .. Zou ik hem dat pretje gunnen in de wetenschap dat het wel als een lopend vuurtje openbaar nieuws wordt?
Intussen kwam ik aan de bewuste zone , deed mijn “ andere ik” nog steeds een beroep op mijn “ gezond verstand”. Maar in welke mate is dat verstand nog gezond als je op trammeke 6 zit?
Ik keek eerst de kat uit de boom (of uit het bos). Er was niet direct iemand te zien. Ik wriemelde wat op het zadel, verlegde mijn zwaartepunt wat meer naar achteren, voelde mijn evenwicht wat wankelen en zat intussen nog steeds in dubio.
Wat denken jullie deed ik het of deed ik het niet?
Even zien of jullie mij al wat kennen: de uitdaging of het gezond verstand?
Er is een weekboekje waar je het intiem alfabet van een BV kan lezen, zo’n echte roddelboel maar toch inspireerde het mij om hier even hetzelfde te doen en jullie kunnen allemaal jullie bedenkingen nalaten bij het alfabet als jullie er zin in hebben… Ik zal elke week een letter nemen. Ben benieuwd naar jullie reactie…Je mag gerust het alfabet aanpassen aan wat het bij jou oproept zoals bv : d = durven /dood…..
Ander geslacht
We geven wel eens een speldenprik naar mekaar toe maar eerlijk? Voor de meesten is dat andere geslacht onmisbaar in hun leven.
De auteur John Gray heeft een boek uit “ Mannen komen van Mars en vrouwen komen van Venus”. Aan de hand van deze pakkende metafoor onthult John Gray een unieke, praktische manier waarop mannen en vrouwen hun relatie-kunnen verbeteren: door te begrijpen en te respecteren wat ze niet gemeen hebben.
Zelf vind ik dat mannen en vrouwen gelijkwaardig moeten zijn, maar we zijn absoluut niet gelijk aan elkaar. Met gelijkwaardigheid bedoel ik dat we dezelfde rechten, plichten en kansen moeten hebben en vooral aan dat laatste schort er soms nog wat. Maar anderzijds zijn we enorm verschillend en gelukkig maar, juist daarom vullen we mekaar zo goed aan.
Weet je niet hoe die afstand te overbruggen dames? Dan moet je het boek “ Hallo Tarzan” van Gigi Sage lezen en daar krijg je de methode van een Mannenfluisteraar mee,
Mijn verzuchting bij die letter... Als ik voor één dag eens een man kon zijn, dan zou ik misschien eindelijk weten hoe mannen denken en... dan zou ik ook eens op mijn vingers kunnen fluiten!! En misschien moeten de mannen eens één dag vrouw zijn, dan zullen ze begrijpen waarom wij het niet zo voor spinnen hebben, wat denk je Amor Fati?
Zoals ik hier al zei heeft hier een vriendin/familielid vrijdag een zeer ernstige operatie ondergaan. Omdat ze veel pijn had, steeds misselijk was en moest overgeven en een te erg schommelende bloeddruk had, is ze tot maandagnamiddag op intensieve gebleven. We zijn nog niet op bezoek kunnen gaan want dat kan ze momenteel nog niet aan. Maandagnamiddag was die drang om over te geven er nog steeds en kreeg ze koorts. Toen de chirurg zijn ronde deed en even op de buik duwde, had ze enorm veel pijn op een plaats die volgens hem niet normaal was. Aan de stoma zag hij ook dat er iets fout liep. Er werd een staal genomen en 5 minuten later wist men al dat er iets mis was en moest ze terug onder narcose en opnieuw opengelegd worden. Dan zag men dat de dikke darm al aan het herstellen was maar.... de assistent die na de ingreep moest afsluiten, heeft op twee plaatsen met zijn naald de dunne darm doorprikt waardoor er een lekkage van galsappen in de buik terecht kwam vandaar de pijn en de koorts want er was een ontsteking ontstaan. Nog nooit in zijn loopbaan voorgehad, zei de prof/chirurg!! Waar hebben we dat 2 maanden geleden ook nog gehoord? Is dit nu toeval of wat dat de dochter en schoonfamilie beiden zo'n " unieke" tegenslag voorhebben of " lullen" die artsen er maar wat op los om hun " vergissingen" te verontschuldigen? Leuven, Gent... topziekenhuizen, topchirurgen als je de recensies mag geloven....Maar het zal je maar overkomen.. Je zou je vertrouwen in ziekenhuizen en artsen er nog bij verliezen. Vandaag komt de prof langs om uitleg te geven maar zoveel is zeker, de genezing is daardoor weer een flink stuk vertraagd en is al zo moeilijk. Komt daar dan nog bovenop dat er in die familie 6 jaar terug ook al een geval van lekkende pancreas geweest is ook na een ingreep in het Middelheim ziekenhuis met dodelijke afloop en dan begrijp je de paniek en de ongerustheid. Ieder geval is natuurlijk anders maar dat werkt niet bevorderlijk voor de gemoedsrust!!
Soit, na drie kwartier was de buik gespoeld en de darm gedicht en kan de herstelling nog maar eens van nul herbeginnen !! De genezing van die snee zal nu wat langer duren want moest terug opengemaakt worden. Er wordt nu ook antibiotica toegediend en nu maar hopen dat het tij eens keert!
Dat zij stilaan de moed verliest , is te begrijpen als je beseft hoeveel tegenslag ze ook heeft, temeer omdat dit niet had mogen gebeuren. Ik weet het wel dat dokters ook maar mensen zijn maar toch vraag ik mij af hoe ernstig sommigen met hun vak bezig zijn? Hoe kan je nu op twee plaatsen door een darm prikken en dat niet zien? Die zullen wel te druk aan het kletsen geweest zijn, mijn gedacht! Alsof de ingreep nog niet drastisch genoeg was!!
Dat is nu twee keer in evenveel maanden dat er een medische fout begaan werd. Eerst bij ons hummeltje toen ze vergaten om naast het knietje ook in het enkeltje een spuit te geven tegen reuma en nu bij de bomma waar men bij het dichtmaken twee maal een darm doorprikte!! Je zou al schrik krijgen om in handen van een dokter te komen! En zeggen dat heel die miserie er misschien niet zou geweest zijn hadden ze in oktober geen kijkoperatie gedaan bij die baarmoederkanker maar een klassieke operatie, dat had men gezien dat er meer aan de hand was want de kanker die er nu zat moet er toen ook geweest zijn!. Dat is de mening van de chirurg in Gent. Donderdag weten we de uitslag van het labo maar nu staat al vast dat er chemo volgt.
Normaal hadden we vandaag, dinsdag, een kort bezoekje gepland bij onze zieke maar dat zal nu ook nog niet kunnen wegens te zwak. Het wordt dringend tijd dat die lieve mensen eens iets positiefs te horen krijgen!
Bojako sneed in haar logje een pijnlijk onderwerp aan en ik herinnerde mij dat ik ooit eens iets in die aard gelezen had. Prompt ging dat in mijn hoofd een eigen leven leiden.
Misschien een onderwerp dat niet prettig aankomt, maar wel om over na te denken, of om over te discussiëren? Niemand hoeft het met me eens te zijn...en ik vrees dat velen zullen geshockeerd zijn met wat hier volgt, maar het is gewoon een spontane reactie op uitlatingen van sommige jongeren!
Naar het schijnt worden wij mensen langzaamaan te oud en zijn we te duur!
Dat zeg ik niet, dat lees ik uit de commentaren van jonge mensen over de zorg voor ouderen, die te duur wordt. We genieten te lang van onze pensioenen tegenwoordig en veel jongeren vinden niet dat zij daar moeten voor opdraaien. Wat zij vergeten is dat de meesten van onze generatie zelf een leven lang afgedragen hebben om nu van dat pensioen te genieten. Is het onze schuld dat die gelden verkeerd aangewend zijn? Doordat we langer leven, moeten we ook veel langer een beroep doen op de verzorgings- en verpleegkosten niettegenstaande de voortdurende onderzoeken om ons nog ouder te laten worden, de peperdure specialisten en de operaties op mensen die feitelijk al te broos en te oud zijn... de weigering van artsen, specialisten, verpleging en paraverpleging om zich te houden aan de wensen van patiënten die willen sterven als het leven niet meer menswaardig geleefd kan worden.
Dokters hebben een eed afgelegd, De Eed van Hippocrates die zegt en ik citeer: 'Ik zweer bij Apollo de genezer, bij Asclepius, en Panacea en neem alle goden en godinnen tot getuige, om naar mijn beste oordeel en vermogen de volgende eed te houden:
Ik zal naar mijn beste oordeel en vermogen en om bestwil mijner zieken hun een leefregel voorschrijven en nooit iemand kwaad doen.
Nooit zal ik, om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven die - als hij wordt gevolgd- de dood tot gevolg heeft."..
Ik denk niet, maar eerlijk gezegd weet ik dat niet, want ik ben geen dokter....dat er nog gezworen wordt bij Apollo, bij Asclepius en Panacea en alle goden en godinnen ter getuige....
Er zou een nieuwe eed in het leven geroepen zijn die als volgt luidt: 'Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten.
Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd.
Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen.
Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden.'
Ik lees daar niet in dat dokters tegen de wensen van een patiënt moeten ingaan, zeker niet als tijdens de eed gezegd wordt dat de opvattingen van de patiënt geëerbiedigd moeten worden. Ik lees daar ook niet in, zoals in de eed van Hippocrates, dat artsen geen dodelijk middel zouden mogen voorschrijven voor diegenen die door mensonwaardige omstandigheden uit het leven willen stappen.
Mensen met een bekende wens tot euthanasie, zelfs tot actieve euthanasie, zouden dus nooit in de steek gelaten hoeven te worden. Ik heb een paar concrete gevallen in mijn hoofd van mensen die wel in de steek gelaten werden en ik heb er niet de beste herinneringen aan!
Jaren geleden las ik een science fictionboek over dit onderwerp. Mensen werden steeds ouder en de dan regerende lieden van jongere of middelbare leeftijd vaardigden een wet uit die mensen tot hun 65e verjaardag met rust liet.... Maar op die dag ontvingen zij een brief en een kaartje van regeringswege. Niet met een felicitatie, maar met de opdracht zich binnen een maand volgend op hun 65ste verjaardag, te melden in een instelling met een mooie naam. Een instelling die een fabriek bevatte die voor hun totale destructie zou zorgen. Waardoor hun zorgvuldig gescheiden resten nog van nut zouden zijn voor de levenden. Bijv. de huid, het lichaamsvet, de botten, alles kon gerecycled worden ten nutte van het algemeen. De overgebleven as als mest voor de landbouw... 'Bij de melding gelieve de kaart mee te nemen.' (Je mocht eens vrijwillig te vroeg gaan).
Als je je dan meldde kreeg je van een vriendelijke receptioniste een kamertje toegewezen, waar aangenaam licht, zachte muziek en plezierige tijdschriften op je wachtten.
Waarmee je, terwijl een verpleegster je 'medicijnen' toediende en een infuus gaf, langzaam kon wegzakken in de eeuwige slaap.
Hoe het afliep in dat boek?
Een paar mensen besloten te vluchten, maar aangezien de landsgrenzen grotendeels verdwenen waren bij de globalisering van de Aarde werd het een vlucht zonder einde... (Of ze het haalden weet ik niet meer).
En nu de eerbied voor de ouderdom toch aan het verdwijnen is, durf ik op mijn leeftijd een heel cynische opmerking hieraan toe te voegen:
Voor diegenen die het wensen en niet de volledige aftakeling willen meemaken, is dit misschien iets ( maar niet op 65j) voor de regering om de tekorten mee te lijf te gaan en bezuinigingen verder door te voeren? We horen momenteel toch niets anders dan " bezuinigen" !
Nou ja, het is maar een idee hoor. We hebben in de voorbije, moeilijke tijden van onze regering al zoveel meegemaakt dat we nergens meer moeten van verschieten..
Het bovenstaande zal wellicht de nodige weerstand opwekken...maar ik wil het niet meemaken om op mijn 80ste bv ( als ik het zolang trek) als een financiële last voor de maatschappij beschouwd te worden omdat ik lichamelijk niet meer naar behoren functioneer!
Om misverstanden te voorkomen, wil ik wel nog zeggen dat ik enorm veel bewondering en eerbied heb voor diegenen die vechten om in leven te blijven en voor wie elke dag een geschenk is. Levenswil is de individueelste beleving in onze maatschappij en dat zou zich niet mogen laten dicteren door die gemeenschap want voor sommigen kan het leven te lang duren! Ik ben bang dat ik mij hier op glas ijs begeef, maar momenteel worden we hier geconfronteerd met een situatie waarin iemand vecht voor haar leven en nog zoveel ervan verwacht terwijl een andere ,die een lang leven achter de rug heeft, nu al drie jaar totaal dement vanuit haar bed en rolstoel steeds verder aftakelt en wacht op de verlossing hoewel ze 3 jaar geleden gesmeekt heeft om euthanasie.....Daar word je wel een beetje opstandig van!
De Danaïden waren de 50 dochters van Danaos koning van Agros ( en dan krabben wij al in ons haar als we horen over gezinnen met 5 dochters!!) . Ze werden gedwongen te trouwen met hun neven, de 50 zonen van Danaos' broer Aegyptos. Maar tijdens de huwelijksnacht brachten 49 onder hen hun echtgenoot om het leven. Ze moesten daarvoor na hun dood een eeuwigdurende straf ondergaan. In de onderwereld moesten ze een vat vullen met water, maar de bodem van het vat was lek en zo geraakt het vat nooit vol! Een echte tantaluskwelling als je het mij vraagt .
Bedankt voor de positieve energie gisteren Ani, Loewiesa, Jeske, Nikki, Paz, Gita , Freddy & Patty, Fjak@ en Amor Fati.
De operatie duurde 8 u! Lang hé als je zit te wachten op een telefoontje!! Op zich is die goed geslaagd. Het gezwelletje op de long was nog het minst ingrijpend. De buik heeft meer aandacht gevraagd en er is behoorlijk wat weggenomen. Alles dat er niet normaal of verdacht uitzag, heeft de chirurg verwijderd en dat wordt nu in het labo onderzocht. Daarna weten we meer over de chemo die wellicht volgt. Er is ook een tijdelijke ( 6 weken) stoma gestoken. Nu wordt het nog even afwachten op die labo-resultaten. We zijn er nog niet , er wacht nog een lange , moeilijke weg, maar de eerste stap naar herstel is gezet. We houden die handen nog even samen, niet?
Vandaag staat een heel dierbare persoon/ schoonmama van de dochter een heel ingrijpende, minstens zes uur durende operatie te wachten. Het wordt een lange, bange dag voor iedereen en vooral voor haar! Daarom vraag ik aan elke bezoeker om vandaag even een stukje energie door te sturen naar het UZ Gent. Ze zal zeker alle steun en positief denken nodig hebben om door te bijten en te vechten. In gedachten houd ik haar hand vast. Houden jullie die van mij vast dan vormen we in gedachten een kring rond haar om haar te beschermen en te steunen want ik geloof in de kracht van positief denken!
Soms zijn er zo van die kleine dingen die op bepaalde dagen op je systeem werken en dat zal niemand vreemd zijn ,denk ik . Zo ergerde ik mij vandaag aan...
- Verkeerslichten die op ring van Lier niet gesynchroniseerd zijn. Hoe moeilijk is dat om de verkeerslichten op elkaar af te stellen? Maar neen, je mag er donder op zeggen dat je meestal in de remmen moet bij het volgende licht. Je zou eens vlotjes moeten kunnen doorrijden! Neen, het is stukken beter voor het milieu dat je telkens moet stilstaan en terug optrekken... zo jaag je liters extra benzine door je carburator en dat komt vadertje staat goed uit want de autobrandstof is toch de melkkoe van onze regering als je onze prijzen vergelijkt met die van andere landen!
- En dan heb je ook nog die wisselende verkeersborden 90km/70km/90km...waarbij je je afvraagt waartoe dat accordeon gedoe eigenlijk dient? Maar ja, dan denk je weer aan het rendement van die "koe" bij het optrekken en afremmen en alles is duidelijk...
- Of die abnormaal hoge verkeersdrempels op secundaire wegen waar je zelfs met de toegestane snelheid ter plaatse, nog niet zonder "een geschoren buik" overheen kan. Als je de stevigheid van je autoplaat en uitlaat wil testen, dan zijn onze Belgische verkeersdrempels vaak de ultieme testzones! Je kan beter stilstaan, een eresaluut brengen aan die engerds en daarna terug de staatskas spijzen.
En als jullie ook weten dat ik geen melk drink, dan begrijpen jullie dat ik ook geen sympathie heb voor die koe!! En als jullie vinden dat ik zaag, héwel het is jullie goeie recht. En als jullie denken dat die bui rap zal over zijn, vergeet het maar. Dat is wat regenweer onder anderen met mij doet! En als jullie vinden dat ik beter ophoud.... dan hebben jullie groot gelijk!
Sommige dingen zijn best wel grappig, al ben ik misschien de enige die er de grap van inziet. Wie soms rijdt langs de E40 tussen Brugge en Brussel, komt over het algemeen Gent tegen. Mocht dit niet zo zijn, dan zit u in alle geval verkeerd. Hoe dan ook, Gent is herkenbaar aan het bord van de Ikea, dat is duidelijk. Onlangs reden we daar ook voorbij en ter hoogte van die winkelketen, zagen we een nieuwbouw in aanbouw. Een groot ding, ernaast kijken was bijna onmogelijk, tenzij men over een zeer eng blikveld beschikt en zich ten volle op de E40 concentreert.
Op het moment dat we er voorbijkwamen, bereikte dit gebouw zijn hoogste punt. En wat wil de traditie als men het hoogste punt van een huis bereikt (of toch de hoogte van de nokbalk, want de schouw komt hiervoor niet in aanmerking)? Dan zet men daar een tak op of een halve boom, het hangt er een beetje van af hoe sterk de constructie is en hoe sterk de man die die naar boven draagt. Het is een traditie die ik nog ken van de tijd dat ik nog thuis was. Misschien is het buiten West- Vlaanderen ook een gewoonte? Ik heb geen idee. Wat ik wel nog weet, is dat het iets te maken heeft met geluk, vrede en voorspoed.
Een halve boom op je nok zetten in de hoop dat vlagen miserie nooit je deel zullen zijn, lijkt mij een beetje belachelijk, om maar niet te zeggen: zwaar masochistisch.
En, nu komt de clue: bovenop dat extreem groot kantoorgebouw (extreem groot voor de Vlaanders), stond zo'n halve boom. Het was een redelijk stuk want je zag hem goed. Om maar te zeggen dat het geen twijgje was.
Dat vind ik dus grappig en ook wel een beetje ontroerend eigenlijk. Dat iemand in een dergelijk grote bouwfirma denkt: hier gaan we eens een boom/tak op zetten zie voor voorspoed, of geluk, of whatever zolang het maar niet slecht is. Dat is schoon... Toch?
Vandaag reden we er weer langs en waar de boom stond, had men nu een reuzegrote kraan bovenop het dak gezet. Eerlijk? Ik geef toch de voorkeur aan die boom!
Dit logje kwam gisteren al op mijn blog maar dat was pas voor vandaag bedoeld, twee logjes op één dag is wat van het goede teveel. Maar sommigen zijn er snel bij, niet Amor Fati haha!!
Amerika barst onder de hitte bij temperaturen boven de 35/40 graden. Het centrum en het oosten van de Verenigde Staten en Canada wordt al enkele dagen getroffen door een hittegolf.
Van Chicago tot Washington lopen de temperaturen op tot bijna 40 graden Celsius. Volgens officiële bronnen vielen al zeker 22 doden. Vooral ouderen, jonge kinderen en zieken hebben last van de hitte
. De overheid heeft al maatregelen genomen om de situatie leefbaar te houden. Zo zijn er plekken ingesteld waar mensen zonder airconditioning kunnen afkoelen en zijn soms zwembaden gratis toegankelijk.
Dat kan niet gezegd worden van Afrika. De grootste droogte sinds 60 j en hongersnood bedreigen de Hoorn van Afrika met Kenia in het bijzonder. Mensen sterven nu nog niet op grote schaal. Maar snel extra voedselhulp is broodnodig om die sterfte te voorkomen.
Terwijl het bij ons al herfst lijkt en er in de Verenigde staten een hittegolf heerst, is er in Chili meer dan 2 meter sneeuw gevallen. Het is de zwaarste sneeuwval in 30 jaar. Meer dan 16.000 mensen zitten afgesloten van de buitenwereld.
Intussen beleven we hier zelfs nog geen " Praagse lente" maar pure herfst en dit in het putje van de zomer. Als we dan nog even stilstaan bij de voorbije aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en aswolken die de atmosfeer bedreigen , de Tsunami's en overstromingen dan vraag ik : Wat is er met onze aarde aan de hand?
Ik weet wel dat door de huidige media we veel dichter bij mekaar gekomen zijn en we elk zuchtje of windje aan de ander kant van de wereld bij wijze van spreken horen maar met 2012 in het achterhoofd begin ik toch wel even ongerust te worden...
En alsof het nog niet genoeg is, slaat de waanzin steeds meer en meer toe. Oslo ligt ontredderd stil onder de terreur van één zieke geest. Op anderhalf uur meer dan 90 jonge levens zomaar weggemaaid. Je vraagt je af wat er in Godsnaam in de geest van die enkeling fout zit?
Op een rolschaatsbaan in Texas was een besloten verjaardagsfeestje aan de gang, toen iemand het vuur opende na een ruzie. Vermoedelijke was de schutter een familielid van de jarige. Balans 6 doden...
Toen we nog in Nigeria verbleven was er ook een wat oudere Brit, een verstandige persoon met een bijna profetische visie op de toekomst ( ik spreek jaren 1977). Hij wist te vertellen dat een derde wereldoorlog zoals we er al 2 gekend hebben, nooit meer terug komt. De mensen zouden zich door terreur en aanslagen wel vernietigen en kapotmaken. Zoveel jaren, aanslagen, waanzinnigheden en moorden in naam van één of ander Godsdienst later, moet ik hem bijna gelijk geven.
Is er dan geen goed nieuws op radio , TV en in de kranten?
Oh jawel hoor! Cadel Evens wint de tour 2011. Niet mijn favoriet maar hij zal het wel verdiend hebben nu zijn tegenstanders te zwak uit de hoek kwamen. Wij Belgen ontdekten een paar toekomstige klassementsrijders, zoals ene Van Endert en Thomas De Gendt en hebben ook nog een Gilbert en Jurgen Van den Broeck achter de hand... Dus ons sporthart mag weer hopen!
Onze ministers beloven om na een " deugdoende vakantie" ( ja die mannen zijn moe hé van al dat welles, nietes gedoe!!) weer met mekaar te spreken en de Wetstraat heeft weer hoop! Eén zwaluw maakt de lente nog niet, denk ik dan maar! Zou de donderpreek van onze Koning dan toch geholpen hebben?
En... onze weerman belooft stilaan terug beter weer voor de komende week, spijtig voor die velen die in juli verlof namen... Ik zou zeggen. toch maar het nieuws blijven volgen mensen, het verrast je elke dag met iets anders.
Het zal je maar overkomen dat je deze zomer je was buiten hangt te drogen!! Bij deze rotzomer moet je niet teveel hopen dat je was dan zal drogen ..Gelukkig hebben we was - en droogmachines! Maar ooit was het anders!
Mijn leven begon met natte luiers en doeken, met babyhemdjes die ook nat werden, net als de wiegenlakentjes. Er lag waarschijnlijk een zeiltje in mijn bedje. Plastic broekjes en weggooiluiers bestonden nog niet. Pampertjes ook niet. Die zijn gemakkelijk omdat ze alleen losgemaakt hoeven te worden als een baby verschoond moet worden, maar de kledingstukjes blijven zelf meestal wel schoon en droog. Leve de Pampers die zelfs de plastic broekjes overbodig gemaakt hebben.
We kunnen onze baby's nu met recht pamperen, dat is een werkwoord geworden dat in mijn tijd ook nog niet bestond.
Ja, baby's hebben het nu goed hoor.... geen koude, natte, katoenen luiers meer en geen luieruitslag meer, dat is nu niet nodig.
Maar zoals gezegd, toen ik een baby was bestond dat allemaal niet. En trouwens ook niet toen mijn kinderen baby's waren, want in Zuid Amerika had in de beginjaren '70 nog niemand van dit soort zaken gehoord ( toch niet waar wij woonden). Als een luier nat of vuil was, werd de baby verschoond, de billetjes gewassen en gepoederd en dan kwam er weer zo'n katoenen luier om. Als het weer het toeliet lag zo'n kindje in een enkele luier al of niet met een katoenen broekje, tot alles weer nat was en verschoond moest worden....
Gelukkig moesten we al niet meer met de hand wassen en mijn ma ook niet maar de generatie voor haar zal het wel stukken moeilijker gehad hebben. Ik kan er mij nog vaag iets van voorstellen hoe het bij mijn grootmoeder ging.
's Avonds werd de was in teilen water voorgespoeld, daarna ging er een grote ketel op het vuur en die werd gevuld met wasgoed en met water en geklopte zeep (heerlijk al die wasmiddelen en wasverzachters tegenwoordig) . In het geïmproviseerde washokje was geen waterleiding. Dus elke emmer water werd erbij gesjouwd en er gingen nogal wat emmers in de wasketel! Je gebruikte dan een grote wasklopper, dat was een soort metaalgazen doosje waarin de zeep gedaan werd en met een lange steel aan. Die 'zeepdoos' werd zolang door het water geslagen tot er een zepig melkwit sop ontstond waarin de voorgespoelde was dus gedaan werd. Dat stond een hele tijd zachtjes te koken. Als de wasketel genoeg was afgekoeld, werden bij de pomp teilen met water gevuld en werd de witte was uitgewrongen, maar pas nadat ze waar het nodig was geschrobd was met een grote schrobber over een wasbord waar het kledingstuk of de luier overheen gelegd was. Daarna werd alles stuk voor stuk uitgespoeld tot het water helder bleef. (Ik mag er niet aan denken hoeveel ruggen hier hun " pere" gezien hebben!). Dan kwam het moment dat alle was met de hand uitgewrongen werd (ze had toen nog geen wringer.) Als het weer goed was dan werd de was aan een metalen draad opgehangen in de tuin, bij regenweer was dat op zolder of in de varanda. Zo ging dat vroeger... Gelukkig moet dat nu niet meer zo, maar het gaf mij wel inspiratie voor een logje !
Een tijdje terug zat een familie huismussen in onze tuin!
Pa-mus en Ma-mus hadden hun nestje gemaakt in één van de bomen.
Op een dag bleef Ma-mus bij de haard op het nest zitten, terwijl Pa-mus als noeste arbeider heen en terug vloog om eten in het bekje te brengen.
Het ging zo weken aan één stuk, tot op een dag de eitjes gingen scheuren en er een paar kleine musjes geboren werden.
Ma-mus en Pa-mus waren zeer begaan met hun kroost en waren steeds in de weer, tot de musjes pluimen kregen en plaats namen op de rand van het nest.
Na een harde val op de grond konden de kleine musjes nog rekenen op Pa-mus en Ma-mus.
Na een tijdje konden de musjes eindelijk hun vleugels uitslaan.
Ze vlogen en tjilpten dat het een lust was.
Ma-mus en pa-mus zaten te kijken in het lege nest hoe de musjes hun eigen weg zochten. Toen de kleine musjes niet meer in zicht waren, verlieten ook pa-mus en ma-mus het nest.
Het lege nest syndroom was een feit.
De lege gebroken schelpen waren nog de enige herinnering aan de opvoeding van dit mussen gezin.
Ook die kleine mussen zullen nu hun weg moeten zoeken tussen de gevaren der natuur!
Het is een doodsimpel en onnozel mussen verhaal!
Maar als men eens goed denkt en men zich in de plaats stelt van pa-mus en ma-mus, als men de dagen en maanden vervangt door jaren en als men het nest vervangt door een huis.....
Hoever staan we dan nog van dat ei, dat voor ons de wieg was van onze kinderen, tot de kinderen hun eigen weg gaan en je als ouder achterblijft in het vertrouwde nest van waaruit je zorgend blijft meekijken?
Gewoon even de ogen sluiten en je in de plaats stellen van die mussen familie en je zal zien dat er veel gelijkenis is met onze manier van vliegen!
Dat ging gewoon door mijn hoofd na wat er de voorbije maanden allemaal gebeurde ....
Zoals elke zomer worden we ook nu weer overladen door herhalingen op TV. Normaal is de zomer de periode waarop we weinig TV kijken omdat we dan lekker genieten van een avond op het terras. Maar de laatste weken valt dat behoorlijk tegen zodat we maar mee " genieten" van die steeds wederkerende programma's. En dan vraag ik mij af wat de mensen deden toen er nog geen televisie was ..?
Toen er nog geen televisie was, was dat een triestige periode. Wat ze dan een mens allemaal wijsmaakten! Niet dat ik dat zo heb meegemaakt, maar 't is van horen zeggen hé.
Ik zal het dan maar neerschrijven precies of ik er alles van weet.
Toen er nog geen televisie was, hingen er bij ons meer familieportretten aan de muur om naar te kijken!
Maar die kan je niet wegzappen en na een tijd begint dat wreed op je zenuwen te werken als je je tante Zus of Zo daar tegen de muur ziet hangen met een zuur gezicht zo van " ik kleur je dag". Zonder televisie werd er bij ons ook veel meer gelezen en af en toe werd er ook eens een gezelschapsspel gespeeld!
Amai mijne frak!
Gezelschapsspel noemen ze dat dan terwijl het om de vijf minuten ambras was omdat er wel altijd iemand was die niet kon winnen of vals speelde.
En dan zwijg ik nog over die verhalen die 's avonds in de kamer verteld werden.
Mijn pa kwam ook af en toe met het weekrapport in de hand op mijn bed zitten terwijl ik al bijna in slaap lag.
Hij begon dan steeds hetzelfde verhaal te vertellen. " Natoken, als je nog één keer met een nota in je agenda thuiskomt omdat je niet kan zwijgen of fratsen uitgehaald hebt, dan gaat het je beste dag niet zijn"! Ja , mijne pa kon wreed goed vertellen, het leek zo echt dat ik geen oog meer toe deed!
Toen er nog geen televisie was, zat mijn ma ook heel vaak te breien in de zetel.
En vermits ik op dat moment de grootste ravotter was, kreeg ik heel wat kleren in echt puur schapenhaar!
Ik kon niet genoeg van mijn fiets vallen om al die pull-overs te verslijten.
Alles werd gemaakt door haar breinaalden!
Kousen, pull-overs, mutsen om mee te wandelen, mutsen om mee te spelen, mutsen om mee te slapen... Maar na enige tijd had er een slimme de televisie uitgevonden en ging mijn grootvader zo een houten bak kopen en dan stond mijn grootmoeder beneden te roepen dat hij de antenne op het dak meer naar links moest draaien, neen een beetje terug naar rechts, neen te ver.... tot hij er de brui aan gaf!.
Wat was dat een schone tijd zie als de tv daar bij mij grootouders stond. Die van ons kwam pas later!
Iedereen mocht 's avonds kijken behalve ik omdat ik nog te jong was. Maar naar "Schipper Naast Mathilde" mocht ik wel af en toe meezien... Dat was nog eens een tijd.... Nu moeten we "onze pap koelen" met de zoveelste herhaling!!
Het is nacht, een stikdonkere nacht... nu ja, met de straatverlichting is het nooit echt donker. Er is niet direct een maan te zien bij dit rot zomerweer al moet die wel ergens aan de lucht hangen. Maar het is drie uur en ik heb nog geen oog dichtgedaan. Dat gebeurt wel een enkele keer, maar meestal blijf ik dan liggen. Niet piekerend, maar gewoon zielig stil wachtend op slaap. Had ik nu geen zin in. Dus zet ik de heftig protesterende computer ( die wil blijkbaar wel slapen) maar aan en ik probeer maar wat te tikken tot mijn oog valt op radijsjes die ik de dag voordien uit de tuin plukte.
Ik heb mijn onderwerp gevonden want eigenlijk valt er best wel één en ander over radijs te vertellen.
Vroeger waren de radijsje veel pittiger. Of zou dat aan mijn leeftijd liggen dat ik het pittige ervan niet meer zo meekrijg? Tegenwoordig smaken ze voor mij maar weinig meer af en dan kan je er meer van eten. Vinden anderen dat ook? Daar ben ik toch wel benieuwd naar.
Een tijdlang had ik de hele dag een schaaltje op tafel staan, gevuld met geschrapte worteltjes en schoongewassen radijsjes en ook nog van die kleine snoepkomkommertjes. Grote komkommers verdraag ik niet goed, die herkauw ik bij wijze van spreken de volgende dag nog steeds. Maar goed, behalve dat het er fris uitzag, was het misschien ook een lekker voorbeeld voor anderen.
Vroeger had je ook witte radijs. Die herinner ik me nog.. Waarom zou de witte radijs verdwenen zijn? Was die misschien eerder voos en bedorven dan de rode? Mmm, zou kunnen. Ja, voze radijs is vies, niet alleen helemaal zacht van binnen, maar het ruikt ook slecht. Dat gebeurt tegenwoordig als je het loof er te lang aan laat zitten. Dan is het groene blad ook bedorven. Dat blad moet frisgroen zijn. Als je radijsjes koopt of uit jouw tuin oogst, moet je ze eigenlijk, als je ze niet in de koeling bewaart (niet te lang), meteen schoonmaken. Met een scherp mesje snijd je aan de ene kant al het loof eraf aan de andere kant dat ene dunne worteltje dat aan het radijsje zit. Daarna direct wassen. Tegenwoordig zijn de bosjes als je ze koopt al schoon en is het wassen dus snel gebeurd. Vroeger at mijn pa ze nog met wat zout, maar als je ouder wordt moet je daarmee uitkijken.
Ooit kreeg ik een PPS aan met radijsjes die tot kunstwerkjes gesneden waren. Ik heb een enorme bewondering voor de mensen die van een radijsje zo'n klein kunstwerk weten te maken. Het is me nooit gelukt er een mooie bloem of iets anders moois uit te snijden .. Bij de Chinees kunnen ze dat ook zo goed. Ook van worteltjes... Dan moet je toch wel een beetje kunstzinnige geest hebben, vind ik.
Wel, misschien is er nog meer te vertellen over ons radijsje, maar dit is alles wat ik op dit moment weet te zeggen.
Is het me gelukt een logje te schrijven over radijsjes?
Ik dacht het wel... Zo is mijn slaaploze nacht nog productief geweest.
Jan, een Vlaamse boer was op wandel met zijn kudde in een afgelegen weide, ergens in het noorden van het land, wanneer er plots een splinter-nieuwe BMW stopt in een wolk van stof. De chauffeur, een jongeman volledig Armani gekleed, met Gucci schoenen, Ray-Ban zonnebril en een Yves St-Laurent das, steekt zijn hoofd door het raam en vraagt aan de boer : “Als ik het juiste aantal van je kudde koeien kan geven, krijg ik dan een koe ?” Jan bekijkt de man, ..."zeer zeker een Yuppie" denkt hij...., bekijkt dan zijn kudde die vreedzaam staat te grazen en antwoordt kalm : “ Ja, waarom niet ?” De Yupie parkeert zijn wagen, neemt zijn Dell mini-computer, sluit deze aan op zijn RAZR V3 mobiele telefoon, surft op Internet en bereikt een NASA site, en contacteert een G P S satelliet om de juiste positie van de plaats te bekomen, geeft dan zijn coördinaten aan een andere NASA satelliet die de sector opneemt op een ultra hoge resolutie foto. Dan bereikt de jongeman een Adobe digitale foto site en stuurt het beeld naar een analyse site in Hamburg, Duitsland. Enkele seconden later, krijgt hij een bericht op zijn Palm Pilot, dat hem zegt dat het beeld geanalyseerd is en de gegevens werden opgeslagen. Hij bereikt dan een MS – Q S L gegevensbank verbonden met een Excell berekeningsblad via zijn blackberry en hij ontvangt enkele minuten later, het antwoord. Tenslotte, drukt hij een gekleurd rapport van 150 blz met zijn HP laser mini-printer, wendt zich tot de boer en zegt : “Jij hebt exact 1586 koeien.” “Correct. OK je mag één van mijn koeien kiezen”, zegt Jan. Hij houdt de jonge Yuppie in het oog terwijl deze één van de dieren kiest en ziet hem geamuseerd het dier in zijn koffer leggen. Dan zegt Jan tegen de jongeman : “Zeg! Als ik je heel juist kan zeggen in welke sector je werkt, krijg ik dan mijn koe terug ?” De jongeman denkt een ogenblik na en zegt : “OK, waarom niet ?” “Jij bent een lid van de Waalse regering”, zegt Jan. “Wow ! het is juist” zegt de Yuppie, “maar hoe heb je dat kunnen raden?" “ Ik moest niet raden" zegt Jan . “Je bent hierheen gekomen zonder dat iemand het je heeft gevraagd, je wilt worden betaald voor het antwoord op een vraag die ik niet had gesteld. Jij hebt materiaal gebruikt dat miljoenen euro's kost om mij te kunnen bewijzen dat je intelligenter bent dan ik en je kent niks over het werk van werklui die je je brood laten verdienen en tenslotte JE KENT GEEN BALLEN VAN WAT KOEIEN BETREFT. Wat hier voor je staat is een kudde SCHAPEN.” “En geeft mij nu mijnen hond terug!”
Een tijdje terug vertelde ik jullie dat we samen met de dochter en co de Sinksenfoor gesponserd hebben. Daar wil ik nog even een slot aan breien. Niet alleen is het stilaan een heel dure bedoening geworden ( minimum 2,5 euro per rit) als ik dan denk aan het aantal ritjes dat wij indertijd voor die prijs konden versieren.. Ik denk dat wij tureluurs zouden geweest zijn! Ik begrijp het dat onze zoon met zijn 4 kinderen niet direct staat te springen om naar de foor te gaan want dat wordt een regelrechte financiële aderlating! Soms zeggen we dat pretparken duur zijn maar na het inkomgeld weet je ongeveer wat je uitgeeft en alle attracties zijn vrij te gebruiken. Als je dan nog ziet hoe lang een ritje op zo'n foor soms duurt dan weet je wat ze bedoelen met het geld dat door je vingers stroomt als water ...
Ons bezoekje heeft echter nog een staartje gekregen ook. De dochter, haar man en bompa hadden samen met de kleinzoon een ritje in de Rollercoaster gepland en de kleine was laaiend enthousiast. Oma, opa en bomma hadden voor één keer gekozen om van de zijkant toe te zien... Praise the lord! Na het ritje kwamen 4 dooreengeschudde schimmen uit de coaster gestrompeld. De enige die niet klaagde was de kleinzoon want die zat stevig gekneld tussen de volwassenen. Maar de veiligheid op dat ding liet te wensen over vooral met enkel een band rond het middel. Bompa zat met een gehavende mouw door het schuren tegen de rand en de dochter was met haar kin tegen de voorkant van het zitje gebotst en klaagde van kin en nekpijn die bijna op een whiplash leek! Na een week was de pijn in de kin en nek nog niet weg en de kin zag er blauw en gehavend uit en deed nog steeds pijn. Onverantwoord was het om die attractie zo slecht beveiligd te laten draaien maar ja, niemand verplicht je om erop te kruipen, zeker? Nu voor mij is dat foorbezoek niet echt voor herhaling vatbaar wegens teveel volk, slechte bestrating waarop je bijna de voeten breekt als je niet uitkijkt en te duur! Geef mij maar een tripje naar zee zoals we maandag deden. Het was er zalig, niet te druk, lekker warm al was het niet te heet en het wandelen langs de waterlijn deed enorm deugd. Het water was lekker genietbaar, het zand tussen de tenen spoelde traag weg na elke rolling van de zee en de zeelucht werkte verkwikkend en ontspannend .Tien foorbezoeken kunnen nog niet tippen tegen dat ene wandelingetje bij eb en vloed aan onze Belgische kust... Dàt is zeker voor herhaling vatbaar als het weer het toelaat.
Dinsdag moest ons hummeltje naar Leuven om te zien hoe het nu met haar gluten gesteld is. Alles is ok en ze zijn op de goede weg. We hadden trouwens al ondervonden dat onze Kit veel levendiger was en minder snel vermoeid is en beter eet dan voorheen hoewel nog steeds selectief. Maar ze gaat heel goed om met haar beperkingen als ik bedenk hoe het in het begin was!! Ze kwam reeds 2 kg bij in gewicht en staat nu op de curve waar ze moet staan. Het eten gaat stukken beter, we hebben stilaan gevonden wat ze wel en niet mag eten en hoe klein ze ook is, ze gaat er wonderwel goed mee om. Ze vraagt het zelf als er iets nieuws is dat ze niet kent of ze dat mag eten en of er geen stoute beestjes inzitten. Dat is de manier waarop de dochter haar vertelde dat voor haar bepaalde zaken niet mogen....Ik denk dat die kleine onbewust de link legt... juist eten is geen pijn meer in het buikje en we hebben het anders gekend. Alleen haar groeiachterstand die ze door die gluten affaire en reuma opliep, moet nog ingelopen worden.Tegen het volgende onderzoek in sep zou dat ook moeten verbeterd zijn. Gisteren is ze dan terug naar Leuven moeten gaan voor reumacontrole.( Dat kon niet op dezelfde dag als die glutencontrole gebeuren want ziekenhuizen zijn zeer complexe instellingen en daar communiceren ze blijkbaar niet met mekaar,dus ga je in 3 dagen twee keer naar hetzelfde ziekenhuis in Leuven alsof dat bij de deur is !!) Het knietje is na de inspuiting veel soepelder, spijtig dat ze toen door nalatigheid het enkeltje vergeten waren want dat zit nog een beetje vast maar voorlopig moet ze geen inspuiting hebben in de enkel. Ze mag zelfs wat medicatie afbouwen. Goed hé? In oktober moeten ze terug en dan zien ze wel hoe de reuma in knie en enkel evolueert.
Met mijn vriendin is het ernstiger gesteld. Volgende week starten de bestralingen voor die longtumor. Voor de darmtumoren wordt nog gewacht op de uitslag van de biopsie om te weten wat er kan gedaan worden, operatie, chemo of beide! Het wordt dus bang afwachten.
Als afsluiter een dikke proficiat voor mijn slaapgenoot die vandaag jarig is. Nu is het gedaan met het geplaag dat hij met een " oude doze" op zijn dak zit want we zitten terug op hetzelfde trammeke.
Vandaag gaat Elio terug naar de Koning...het zoveelste vervolg van de soap... Dat ze het zover zouden schoppen had niemand verwacht! Bart niet, Elio niet, zelfs onze koning krabt zich achter z’n toupetje.
Een jaar zonder regering, ik dacht eerst dat het een grap was, dat ze op de 366ste dag plots met een oplossing zouden komen, ik heb zelfs tot de 368ste dag gewacht. Ik verwachtte zoiets als: “Haha jongens, nu hadden we jullie goed beet hé, het was 3 maanden geleden al in orde maar we vonden 368 zo een leuk getal!” Maar neen hoor. Ze hebben hun timing gemist. We zijn die kaap allang voorbij en nog steeds noppens!
Ik heb het politieke spel het afgelopen jaar proberen te volgen. Oké, enkel de eerste 200 dagen, ik geef het toe.
Uiteindelijk heb ik de reden gevonden waarom de nieuwe regering uitblijft.
Wij Belgen zijn van nature winnaars! Het zit in ons bloed. En met winnaars bedoel ik dan ook echt WINNAARS, voor minder dan 10-0 doen we het niet.
Over voetbal gaan we het hier niet hebben, laten we Kim Clijsters als voorbeeld nemen, ze was gewoon de allerbeste, niet te kloppen, niet kapot te krijgen. Toen ze stopte met tennis ging er een schok door de tenniswereld. In België wisten we al wat de bedoeling was, waarom één keer de allerbeste zijn als je het ook gewoon twee keer kan? Dat is de Belgische Spirit.
Fietsen. Lance Armstrong mag dan wel 7 maal de Tour gewonnen hebben, vergeleken met Eddy Merckx blijft het een broekje. Eddy, die fietste nog voor z’n plezier, was niet kapot te krijgen. Den Eddy was een echte Belg. En zo kunnen we blijven doorgaan. Als we winnen, dan zorgen we dat er nog jaren over gesproken wordt! Dat we de geschiedenisboekjes in gaan.
Het wereldrecord regeringsvormen, daar grepen we bij de eerste poging naast. Blijkbaar zat Cambodja 353 dagen zonder regering. Onze slimme koppen in Brussel die wisten dat! Die zijn immers van alles op de hoogte, weten altijd wat het beste is voor ons en voor het land. Daar hebben we ze toch voor gekozen. Dus die slimme koppen dachten als we wereldkampioen willen worden, dan doen we het ook goed, dan halen we Cambodja ook gelijk in.
Cambodja zijn we intussen ruimschoots voorbij, waarom blijft de regering dan toch nog uit?
Wel, volgens mij heeft Albert de smaak te pakken, in Albert schuilt een Kim, een Eddy, Albert is een Winnaar die er voor gaat. Waarom éénmaal een wereldrecord halen als je ook voor het dubbele kan gaan? Bart vindt hetzelfde, we zijn lekker bezig, we gaan gewoon door. Elio laat het misschien niet merken, maar stiekem, heel stiekem, kijkt hij iedere ochtend in de spiegel en zegt dan tegen zichzelf: “Elio, ge zijt ne winnaar”.
Ik ga hier niet het rijtje van de Gennez, De croo's of Waalse recordhouders opnoemen... Iedereen kent hen. We hebben hen gekozen voor hun verstand omdat ze weten wat goed is voor ons. Nog even volhouden, de lijdensweg is bijna ten einde, we zitten al over de helft. Voor minder dan 730 dagen doen ze het niet! Het zijn Belgen, echte winnaars.
Ik heb eindelijk ontdekt waarom ik zo moeilijk afval! Ik was mijn haren altijd met shampoo en tijdens het uitspoelen loopt die shampoo langs mijn lichaam omlaag. Op zich niet erg, maar op het etiket staat GEEFT MEER VOLUME. Ik ga nu dus overschakelen op afwasmiddel, het etiket is veelbelovend: VERWIJDERT AL HET VET, ZELFS HET MEEST HARDNEKKIGE !!!
Het was hier een paar dagen ongewoon druk met de kleinkinderen op logement, familiebezoek op zondag en dan wil je dat die tuin er ook nog even netjes bij ligt en het huis weer uitgemest na de kleine invasie. T vindt het natuurlijk allemaal verloren moeite want na de zondagdrukte kan ik nu binnen toch herbeginnen maar ja, de aard van het beestje zeker....
Kleinkindjes en opa en oma waren content na het logement want iedereen heeft genoten en opa had met kleinzoon twee een flinke hulp om wat snoeiwerk weg te werken. Oma heeft intussen met ons hummeltje de buurt per fiets onveilig gemaakt. Ze ( kleindochtertje natuurlijk) heeft een nieuwe fiets met van die steunwieltjes zodat het driewielertje nu wel afgedaan lijkt maar de gevaren van het verkeer kent ze nog niet. Fietsen is goed voor haar reuma zegt de kinesiste vandaar, maar onze schat oefent niet alleen de beentjes.. haar tatertje staat geen seconde stil en hoewel oma niet moet onderdoen, snakte ik toch af en toe naar een moment van stilte!! Ik heb er dan maar een spelletje van gemaakt om haar te leren luisteren naar de vogels die hier in de buurt danig hun best doen en ze vond het waarachtig boeiend! Terug thuis werd alles in geuren en kleuren uitgelegd aan grote broer die druk met de opa bezig was in de tuin en die wilde het natuurlijk ook eens horen dus.. oma terug de fiets op, onze Kit de fiets op en broer de fiets op. Om met twee rakkertjes van 6 en 3en half te gaan fietsen, moet je ogen op je rug hebben. . Gelukkig wonen we in een relatief rustige omgeving maar met het bos in de buurt en de vakantie die volop aan de gang is, rijden er ook behoorlijk wat toeristen rond. Die hoorden al van ver het gesnater van onze Kit en hadden dan ook de nodige commentaar. Tot we de paardjes ontdekten die ergens in de weide stonden en oma mocht verklaren waarom hun oogskes afgedekt waren en waarom ze een " kleedje" aanhadden en hoe ze dan nog het gras konden zien enz enz...Grote broer gaf wel zijn antwoord maar oma moest het nog eens herhalen want " zij" wist het beter dan grote broer.( dixit Kitiara)...Mijn fiets was plots een heel stuk te klein geworden haha....
Maar wat me vooral opviel na hun verblijf hier en ook gisteren is dat de huidige kinderen zich veel moeilijker alleen kunnen bezig houden dan toen wij nog kind waren. Ik herinner me niet dat mijn ma of grootmoeder ooit maar één keer met ons speelden in de tuin of gingen fietsen of puzzels maakten of met de knikkerbaan speelden.. Wij werden verondersteld ons zelf bezig te houden en dat kunnen onze twee kapoentjes niet. Maar wellicht ligt de fout voor een stuk ook bij oma zelf die " overbezorgd" de kleine gasten ook geen moment uit het oog verliest en daardoor overal bij betrokken wordt! Niet dat ik dat erg vind ,alleen ben je er 's avonds zo stikkapot van want je hebt ook nog eens voor eten gezorgd en de boodschappen gedaan met twee meelopertjes...Maar je hoort mij niet klagen hoor, ik kan onze schatten niet missen en als je hen dan aan de telefoon hoort vragen wanneer ze mogen terugkomen, dan smelt je hart weg en vergeet je alle vermoeidheid en drukte. Maar met 6 kleinkinderen is het toch wel even plannen als je zelf nog wat wil geregeld krijgen gedurende de vakantiemaanden...
Deze week wordt het wat rustiger en hopen we straks een uitje naar zee mee te pikken, gewoon de " oudjes" onder elkaar op ons eigen ritme bij een natje en een droogje....Carpe diem , zeg ik dan zeker na het slechte nieuws van de schoonmoeder van de dochter en intussen een heel dierbare vriendin die hervallen is aan kanker. Na amper 5 maanden van de bestraling verlost te zijn, werden drie tumoren gevonden...Morgen wordt ze opgenomen en zal men zien wat er kan gedaan worden? Het wordt bang afwachten en hopen, hopen en duimen!!
Voor sommigen is het al zo ver voor anderen nog twee dagen doorbijten en elders in het land nog een maand sakkeren...Maar de vakantie komt er aan! Je moet maar even de weg opgaan en je zal het merken.. iedereen is aan een " dolce far niente " toe. Voor sommigen is dat luieren, zonnen en genieten, geen deadlines boven je hoofd alleen maar dingen die je leuk vindt en die je uitvoert wanneer je daar zin in hebt daarvoor willen ze ver rijden...Die anderen, de bergfanaten, zoeken hogere regionen op waar ze naar hartelust kunnen klimmen en klauteren en ook zij hebben er een nachtje rijden voor over en daarom slibben onze snelwegen wil langzaam dicht! Na dat lange rijden wachten dan de geneugten...Voor de waterratten het zilte water en het zalig zonnen en ' bruinbranden" , voor de anderen de zuurstofrijke berglucht en de gezond vermoeide spieren na een dag klimmen. Maar dat is vakantie, de welverdiende rust na een jaar hard werken. Voor ons geen aanschuiven, geen files , geen stranddrukte, geen bergschoenen maar zalig genieten van ons stekje bij een glaasje of een bakje troost. Als het weer meezit dan moet het niet veel meer zijn, we zullen wel vakantie nemen als het rustig is en de weergoden hun " kazak" omdraaien en de zon terug op stal zetten! Dan vliegen of rijden we ook naar zonnige oorden maar zonder files en aanschuiven.... Het voordeel van senioren te zijn !! Of denk je dat dit enkel negatieve punten heeft?
- Reeds twee maanden na de amputatie van zijn been steekt deze man reeds op eigen houtje de straat over. - Jamaïca is berucht om zijn tropische cyclonen, maar we moeten daar niet teveel Antillen. - Wie veel kranten verslindt, begint er op de duur erg bedrukt uit te zien. - Bevalt de nieuwe secretaresse? Jazeker, maar we weten nog niet van wie. - De bijgelovige timmerman hield bij alles wat hij deed hout vast. - Hij schoot een reuzenkemel door die tijger te missen. - De boer lag zalig te slapen tegen de "hooimeid". - De oude brandweerman maakte een uitgebluste indruk. - Voor vrouwen die carrière willen maken, geldt vaak het bed van de sterkste. - Combinatie: een land vol politievoertuigen. - Terwijl de politieagente naar de overvallen bank sloop, werd ze door haar mannelijke collega gedekt. - De dronkaard-auteur schreef altijd in de hik-persoon. - Gepakt en gezakt ging hij na het eindexamen weer naar huis. - Als hij niets anders te eten had, leefde Godfried van bouillon. - Jongen met lang haar zoekt meisje met lang haar om de eindjes aan mekaar te knopen. - Ik zou Van Klaveren van harte door de ruiten kunnen schoppen. - "En", zei de man wiens maag was weggenomen, "nu ben ik ontmaagd". - Pas als je tot over je oren in de soep zit, zie je overal gehaktballen om je heen drijven. - Eet meer Freud, dan blijf je Jung. - In de Middeleeuwen kon men al goed rekenen, vooral vierendelen.
Terwijl ik voor de zoveelste keer weer eens aan het uitmesten was, botste ik op een oud " erfstuk", een vulpen en ik vroeg mij af waar zijn ze gebleven die vulpennen van toen?
Vroeger - toen de dieren nog spraken- schreef ik met een pen, later met een vulpen gekregen voor mijn plechtige communie! Ik was heel blij met mijn vulpen. Ze had een mooie kleur, groen en blauw geaderd, Met een zachte glans. Het lederen zakje waarin ze stak, was zacht en vergezeld van wat wij toen noemden “ een porte minne “ . Een "porte minne", dat was een vulpotlood, dat meestal erg fijn schreef en waarvan het potlood, wij noemden het de ”minnekes “ regelmatig moesten vernieuwd worden want ze braken heel gemakkelijk als je er te hard op drukte! Ik hield het meest van mijn vulpen, die in die tijd nog met een zuigpompje van inkt moest worden voorzien. Niet zo’n modern ding waar je alleen maar een vulling moest insteken, neen een vulpen met klasse én met een gouden pen! In die tijd had ik geen mooi geschrift en heb het later ook nooit gehad maar dank zij mijn vulpen deed ik heel erg mijn best en schreef ik nog liever dan ik ooit had gedaan. Ik ben eens gaan kijken op internet wat zo’n geschenk de dag van vandaag kost. Ja vulpennen bestaan nog! Ik schrok! Mijn vulpen had vooral een emotionele waarde want ik had ze voor mijn communie gekregen. Als je ziet wat onze communicanten nu krijgen dan vraag ik mij af hoe ze zouden reageren op een vulpen met zuigpompje?
Soms heb je van die dagen waarop van alles en nog wat tegen zit. Dan denk je: "Gelukkig kan het niet veel erger meer worden". Juist, "niet veel erger"...
Als toppunt van onhandigheid probeer ik mijn daglogje over ons uitje met de dochter en co naar de Sinksenfoor voor de tweede keer te plaatsen. Op de één of ander idiote manier klikte ik het vorige weg en had het in "word " al gedeleted!!.
Jullie zullen het voor vandaag met dit moeten stellen want heb echt geen zin om alles opnieuw te schrijven. Het lukt toch nooit meer zoals de eerste keer!
Na die zware boterham van gisteren even de riem eraf ...
De leugendetector:
Een man komt thuis van zijn werk, met een
leugendetector onder de arm.
Zijn zoon van 12 komt thuis van school, twee uur
over tijd...
'Waar heb jij gezeten', vraagt zijn vader. 'Ik was in de bibliotheek om een huistaak voor te bereiden!'
De robot richt zich naar de knaap, en geeft hem een ferme oorveeg...
De vader legt uit:
'Zoon, deze robot is een leugendetector! Je doet er beter aan direct de waarheid te vertellen...'
'Ok... Ik was bij een vriend en we hebben een film bekeken, De Tien Geboden.'
En paf ! De robot geeft hem opnieuw een oplawaai...
'Aai ! Wel ja! Eigenlijk was het een pornofilm...'
De vader: 'Ik ben beschaamd in jou! Op jouw leeftijd beloog ik nooit mijn ouders!'
En paf ! De robot geeft de vader een muilpeer...
De moeder zegt, met binnenpretjes:
'Natuurlijk, het is jouw zoon.'
Volgens de Nederlandse journaliste en feministe Elma Drayer (55j) moeten de moderne vrouwen stoppen met zeuren over de combinatie werk/moederschap. Ze werken te vaak niet of parttime en het moederschap wordt, volgens dezelfde dame, fel overschat.
Elma Drayer vindt dat de Nederlandse vrouwen zich te vaak gedragen als prinsesje en als de partner genoeg verdient, houden ze op met werken. Volgens haar hebben de vrouwen de plicht om te werken met de mogelijkheden die ze hebben.
" Vrouwen moeten ophouden met zeuren dat de combinatie van moederschap en werk zwaar is. In het leven kan nu eenmaal niet alles leuk zijn. Bovendien: een huishouden heb je tegenwoordig in 3 uur aan de kant en kinderen opvoeden is niet moeilijk".
Met deze en andere uitspraken lokte Drayer in Nederland behoorlijk wat reacties uit en daar niet alleen , vrees ik!
Zelf heeft de dame in kwestie een volwassen dochter en 3 grote stiefkinderen. Op de reacties van veel vrouwen dat ze niet in de positie is om kritiek te geven op vrouwen die nu kleine kinderen hebben, zegt ze: " Dat is zo'n typisch argument van de moedermaffia, " en ze verwijst dan naar jonge vrouwen die haar gelijk geven en zeggen dat ze zich ergeren aan die generatie van moeders die dat beeld van de slovende, zielige moeder gecreëerd hebben terwijl ze nog nooit zoveel kansen hebben gekregen. Ze vindt het geen dubbele belasting maar eerder een kans. Zo ontstaat er een probleem dat de mythe van " het zware moederschap" stilaan in het nadeel gaat spelen van de vrouwen die er wel voor gaan en dat tot in het bedrijfsleven toe. Hiervoor verwijst ze naar een headhunterskantoor dat een vrouw doorstuurde , hoewel ze alle gevraagde capaciteiten had, omdat ze twee kleine kinderen had en men ervan uitging dat ze de daardoor de job niet aankon!
Daarenboven lopen vrouwen mekaar voortdurend bang te maken: " Ja, de jouwe is nog klein, maar wacht tot ze op de lagere school zitten, dan moet je veel tijd in het huiswerk steken? En wacht tot ze in het middelbaar zitten. Als je dan niet thuis bent, zitten ze te blowen op hun kamer." Zo ontstaat een hysterisch klimaat dat de moederrol de allerbelangrijkste is en dat je altijd beschikbaar moet zijn. Tot 's nachts staan moeders klaar om traktaties te maken voor verjaardagen. Vrouwen zijn volgens haar veel te emotioneel rond dat moederschap. Het rationeel denken van de man zijn ze als koud, zelfs onderontwikkeld gaan bekijken. Zij is het daar niet mee eens; volgens haar kunnen wij vrouwen daar van leren!
Over opvoeden wordt veel te moeilijk gedaan, volgens Elma Drayer.
" Tot ze drie zijn en naar school gaan, dàt zijn de moeilijke jaren. De tropenjaren! Dan is het volop zorgen en het is niet altijd gemakkelijk om opvang te vinden en daar schiet de overheid tekort. Een plaats in de crèche zou even hard gegarandeerd moeten zijn als een plaats op school, want alleen zo kunnen vrouwen in het arbeidscircuit blijven. Maar veel moeders zitten er veel te dicht op en daarbij schatten ze hun eigen rol zo hoog en dus blijven ze thuis want dat is beter voor het kind"!
Haar houding is: " Kinderen horen erbij maar ze zijn niet het centrum van het universum. Denk je dat de moeders vroeger monopolie zaten te spelen met hun kinderen? Neen hoor, de kinderen moesten zichzelf vermaken. Maar nu is er iets vreemds aan de hand, we creëren een moederbeeld dat niet eens heeft bestaan. de vrouwen werkten zich vroeger ook uit de naad."
Natuurlijk dat ze met zo'n houding boze moeders over zich heen krijgt. Maar ze trekt er zich niets van aan. Volgens haar moet je een beetje polemisch zijn om je punt sterk te maken. En ze gaat verder: "Het huidige " feminisme" met zijn voortdurende nadruk op de verschillen tussen de sekten bevalt haar maar matig. Velen prijzen zich gelukkig omdat volgens hen vrouwen van nature intuïtiever, empathischer (= inlevingsvermogen in de gevoelens van anderen) en zachtaardiger zouden zijn en ze kijkt ook niet op bij die mannelijke eigenschappen van hard werken, daadkracht, oplossingsgerichtheid ....Vrouwen die binnen patriarchale culturen leven hebben alle, werkelijk alle reden om zich te beklagen maar wij niet! Wij zijn al lang geen zielige vrouwtjes meer die onderworpen worden aan sluwe machtsstructuren. Elke mens wordt geboren met mogelijkheden en talenten die het biologisch feit van Y - of X- chromosoom ver overstijgen. Er bestaat niet zoiets als vrouwelijke of mannelijke essentie, zodat de wereldbevolking twee fundamenteel verschillende mensensoorten kent. Wij komen niet van twee verschillende planeten maar wij mannen én vrouwen komen van die ene zelfde planeet : de aarde."
Na het lezen van van haar boek ( Verwende Prinsesjes) vroeg ik mij af of wij Belgische vrouwen ons ook zouden afzetten tegen dergelijke gedachten? Daarom dit logje en aan jullie om te reageren als jullie er zin in hebben...en ik denk dat ik het boek niet in de handen duw van onze werkende dochter ( onderwijs) met 2 en werkende schoondochter ( ziekenhuisapotheek) met 4 kleine kinderen ! Ik wil de huiselijke vrede niet storen!!
Straks is het weer zover. Wij senioren hebben elke dag vakantie, beweert men toch, maar voor de werkende bevolking komt de periode van uitrusten en genieten er aan..
Bij het woord zomervakantie denken we aan lekker relaxen in de zon, leuke plaatsen bezoeken, sporten, uit eten, feesten enz. Het is één van de belangrijkste dingen in ons leven geworden. Alleen al bij gedachte dat we de rest van ons leven geen vakantie meer zouden hebben of nooit meer op vakantie zouden kunnen, krijgen we het benauwd .
Hoe is de zomervakantie ontstaan en waarom is die zo belangrijk geworden?
Nog niet zo lang geleden waren de meeste mensen nog werkzaam in de agrarische sector en was het noodzakelijk dat de kinderen van jongs af aan meewerkten op het bedrijf. Toen de leerplichtwet werd ingevoerd, moest daarmee natuurlijk rekening worden gehouden. Daarom kregen de kinderen zomers 6 weken landbouwverlof om thuis te kunnen helpen met de oogstwerkzaamheden. Ze werkten dan 6 dagen per week van ’s ochtends 6 tot ’s avonds 9. Ze waren dan na 6 weken ook wat blij als ze weer naar school mochten. Na verloop van tijd werkten er steeds minder mensen in de agrarische sector maar de scholen gingen wel 6 weken dicht. Hun kinderen hoefden dus opeens 6 weken niets te doen. Opeens zaten de ouders dus 6 weken met hun kinderen thuis opgescheept. Na een paar weken begon dit tot irritaties te leiden. Daarom gingen de ouders dingen verzinnen om deze irritaties te voorkomen. Het begon met dagjes uit naar een speeltuin of een bezienswaardigheid.
Nu gaan we met het hele gezin een aantal weken met de auto of het vliegtuig naar zee, naar de Ardennen of naar één of ander vakantieoord. Het is grappig om vast te stellen dat wat begonnen is als een recht tot verlof om te werken nu veranderd is in een recht op vakantiedagen om niet te werken. Het is zelfs zo dat voor veel mensen de zomervakantie de belangrijkste periode van het jaar is geworden.
Maar die zomervakantie bezorgt sommige mensen echter ook stress. Zoals zoveel luxe dingen is het een statussymbool geworden. Als je niet op vakantie kan, hoor je er vaak niet meer bij. Veel mensen werken dus de rest van het jaar extra hard om zich een dure vakantie te kunnen veroorloven. Doordat ze daarvoor zo hard werken kijken ze steeds reikhalzend naar de vakantie uit. Daardoor raken ze de laatste werkweken steeds meer gestrest. Vaak zijn ze zelfs de eerste dagen ziek en hebben ze vervolgens de eerste week nodig om bij te komen. Daarna kunnen ze twee weken helemaal ontspannen. Als ze na hun vakantie weer naar hun werk gaan moeten ze meestal de eerste week extra hard werken om hun achterstand in te halen. Toch is het voor de meesten dit allemaal waard.
Nu maar te hopen dat het weer geen spelbreker is voor al die vakantiegangers en dat het klank-en lichtspel van vorige nacht de zomer niet op zijn kop gezet heeft!
Tantaluskwelling
.
