De natuur heeft momenteel haar groenste kleed aangetrokken ( kan moeilijk anders na die regen) en de mode wil dat er ook af en toe een schoon “motiefke” opstaat. Nogal snel zullen de gele boterbloemen terug te zien zijn daar waar we ze een tijdje hebben moeten missen. Straks staan de weiden er weer vol van en zullen de koeien ervan grazen alsof het nooit anders is geweest. Maar ook de madeliefjes en de kamillebloemen zullen terug hun plaats innemen in het veld. Ja, zelfs de “Flanders field poppies” staan al een tijdje langs de berm. De enkele gele boterbloemen die er reeds staan, wiegen zacht heen en weer als herinneringen in de wind en het is alsof het gisteren was...
Ik zie mij daar nog liggen zo'n kleine zestig jaar geleden ( ,) op mijn rug in het gras tussen de boterbloemen met een geplukt "margrietje" tussen de lippen. Zonder zorgen lag ik met mijn handen achter mijn hoofd in het zachte gras met de blauwe hemel als plafond af en toe druk zwaaiend naar een wesp of een strontvlieg die mijn jeugdige rust kwam verstoren. Boven mij vlogen de zwaluwen met de meest ongelooflijke capriolen, gevolgd door een veel tragere bosduif die op weg was naar haar nest. En ik…ik droomde weg tussen het hoge gras omgeven door een wereld van fantasie. Ik ging zodanig op in al mijn fantasierijke avonturen dat de stengel van het madeliefje tussen mijn tanden gemalen werd. Telkens ik de stengel tussen mijn lippen had plat geknabbeld, werd hij vervangen door een grassprietje of iets anders met bittere smaak. Uren kon ik naar de hemel staren waar de wolken als grillige figuren figureerden in mijn verhalen. Goudgeel brandde de zon op mijn huid en af en toe scheen ze zo fel dat ik haar de rug moest toekeren en op mijn buik ging liggen met mijn hoofd steunend op mijn handen. Mijn ellebogen stonden dan als steunpalen in het gras en na enige tijd hadden de grassprietjes hun afdruk gezet in mijn schoon vel!! Soms keek ik ver voor mij uit met een dromerige blik en wel duizend vragen. Hoewel…echt veel vragen hoefde ik mij niet te stellen op die jonge leeftijd. Ver weg van de schoolbanken waren er geen vragen en nog minder antwoorden.
Op een bed van zacht gras ontsnapte ik zo uit de realiteit om volledig weg te dromen in mijn eigen fantasie, een fantasie waar ik als "snotter" (zoals ik soms genoemd werd als ik teveel binnendrong in de wereld van de volwassenen) precies al een grote was. Je had mij daar moeten zien liggen met dat geplukt madeliefje waar ik één voor één de blaadjes afplukte met de woorden “ hij houdt van mij, hij houdt niet van mij, hij houdt van mij, hij houdt niet van mij ..” en dat tot er maar een paar blaadjes meer over schoten en ik schrik begon te krijgen dat hij niet van mij zou houden en dat terwijl ik bij lange nog geen vriendje had of er zelfs nog niet aan dacht om er eentje te hebben. Dat spelletje deden we trouwens ook met de uitgebloeide paardenbloemen toen we de witte donszaadjes wegbliezen! Maar toen waren de magische woorden: " hemel, hel, vagevuur".. aan jullie om te raden waar ik meestal belandde haha!
Af en toe kwam er een vlieg op één van de bloemen zitten en het was dan de kunst om die te vangen en soms lukte mij dat aardig om ze dan met een pats naar de andere wereld te helpen.. Ja, toen lag die Van den Bossche van G.A.I.A nog niet op de loer want hoewel ik geen vlieg kwaad zou doen, had hij mij waarschijnlijk een proces aangedaan. Hoe schoon is het niet als een kind kan opgroeien in de schoot van moeder natuur? Het was niet alleen op avontuur trekken maar tevens een leerzame reis waar ik al vlug wist dat men geen klaprozen moest plukken om een boeket te maken want binnen de kortste keren waren ze verslenst. Toen wist ik nog niet dat ze van papavers opium maakten en dat drugs het slechtste was wat de mens te wachten stond omdat men na het innemen van drugs zelfs roze olifanten kon zien.
Ook de drinkbak voor de koeien was een plaats waar ik vaak vertoefde. De kikkerdril die ik in de grachten ging vangen, groeide in de drinkbak uit tot waardige dikkoppen. Minuten kon ik op de rand van die bak zitten met mijn blote voeten in het water terwijl dikkoppen gevolgd door een zwarte staart tussen mijn benen en tenen zwommen. De koeien gaapten mij dan wel aan maar wakker liggen van mijn zweetvoeten in hun water deden ze niet.
Het was een prachtige tijd waar ik onverstoord tussen het bloemenbehang van de natuur mocht lopen zonder regels of wetten. Maar meestal was er altijd wel een stem die mij terug naar huis riep waar er wel wetten golden voor "kleine snotters" zoals ik. Dan galmde mijn naam over de velden en weiden, in die vlakte was er geen echo om die stem te kopiëren. Meestal moesten die familieleden een paar keer hun keel open zetten om mij terug weg te halen bij moeder natuur om terug de realiteit binnen te stappen. Vlug plukte ik nog een boeket madeliefjes en boterbloemen dat ik schoon met wat grassprieten versierde als omkoopboeketje omdat ik niet direct geantwoord had op de stem aan het achterpoortje.
Het verschil met wat eraan voorafging, was groot! Nadat het boeket uit mijn handen gesnokt werd omdat er geen tijd te verliezen was om aan tafel te gaan ,werd ik geïnspecteerd van onder tot boven. Ik moest naar de pomp lopen om mijn groene handen en voeten te wassen en met hetzelfde washandje werden ook nog eens mijn oren, neus en mond rood gewreven om zeker geen restanten van mijn avontuurlijke uitstap mee aan tafel te brengen. In een glas met helder pompwater plaatste ma dan mijn boeketje boterbloemen en in haar ogen kon ik lezen dat het toch wel goed was. Maar er waren altijd wel anderen die de wetten lieten gelden: -" Natoken ,zet u eens schoon aan tafel, hoe hangt ge daar weer! Doe eens je elleboog van tafel en zwijg en eet"! - " Natoken, ’t is naar je bord dat je moet kijken, buiten is er niks te zien"! Niets te zien, dacht ik dan bij mezelf…ze moesten het eens weten hoe schoon het buiten is onder een blauwe hemel tussen de boterbloemen. Af en toe keek ik ma dan aan en hoopte dat zij mij wel begreep.
Ma is er niet meer om de herinneringen te delen maar de boterbloemen staan er straks terug. Ja en dan leg ik er mij misschien nog eens tussen met een madeliefje tussen de lippen op weg naar vroeger en lekker genietend van de zon die eindelijk terug is!
Kennen jullie het gedicht van de spin Sebastiaan? Daarin zegt Sebastiaan na de wijze raad van de andere spinnen dat hij toch zijn zin zal doen “ want de drang is hem te groot!”
Wel, 1 keer per maand geef ik ook toe aan die drang om even een logje neer te zetten dat voor sommigen misschien “ belerend” overkomt maar dat deel uit maakt van de eigenheid van deze blog hier. Mijn “drang” om nog heel even “de juf” te spelen is mij misschien ook te groot, haha. Dus voor wie dit geen spek is voor zijn bek… sla die pagina maar om en kom morgen terug dan gooi ik het wel weer over een andere boeg. Voor de anderen heel even wat over die Achillespees…
Achilles, de grootste Griekse strijder in de oorlog van Troje, was de zoon van koning Peleus en de nimf Thetis. Om hem onkwetsbaar te maken, had zijn moeder hem ondergedompeld in de rivier de Styx. De plaats boven de hiel, waar ze hem bij het onderdompelen had vastgehouden, was echter niet met het water in aanraking gekomen en daar was hij dus nog kwetsbaar. Op die plaats werd hij dan ook dodelijk verwond tijdens de Trojaanse oorlog, door een pijl.
Waarmee ik maar wil meegeven dat iedereen wel ergens een tere achillespees heeft waar men je kan raken of treffen! ( letterlijk en/of figuurlijk) Heb jij ook ergens zo'n pees ?
Elke dag maak ik mijn brievenbus leeg en zo kreeg ik laatst een oproeping om mijn identiteitskaart te laten vernieuwen. Ja, ook onze identiteit moet het modernisme volgen niet?
Ik herinner mij nog dat mijn ouders - in lang vervlogen jaren - naar het gemeentehuis moesten om een kaartje aan te vragen om mee te mogen met CM naar het buitenland. In feite was het niet meer dan een stukje wit karton dat ik met een lint rond mijn nek kon hangen. Ik weet niet meer hoe oud ik was toen ik een echte identiteitskaart mocht gaan halen. Maar ik weet wel dat ik schoon gewassen was en mijn haar proper gekamd om dan bij de fotograaf een pasfoto te laten trekken. Ja, je moest er wat deftig opstaan want het was voor lange tijd. Bij mij thuis hadden ze er de nadruk op gelegd dat ik vanaf dan steeds mijn identiteitskaart moest bij hebben om te kunnen bewijzen dat ik dezelfde was als deze die op de foto stond. Evident was dat niet want waar steekt je je paspoort als je gaat zwemmen? Die passen van vroeger stonden nog niet echt op punt, ze waren nog niet waterbestendig. Door de chloor die ze in dat water van het zwembad doen, ben ik een paar keer terug naar het gemeentehuis moeten gaan om een” lifting” te laten doen van mijn identiteit. Hoe dat kon? Even een doordenkertje!!
Later evolueerde ook de administratieve wereld van de identiteitskaart waar je naam en je adres opstonden. Maar ook je geslacht staat er op vermeld. In feite staat alles er op zodat je zeker niet aan je eigen " ik" moet twijfelen . Ja, er staat zelfs een vervaldatum op ..en bij mij vervalt die pas ergens in augustus 2011. Ik begaf mij dus maar naar het gemeentehuis . - "Goeiendag, kan ik u helpen"? - " Ja ,ik kom voor mijn elektronisch paspoort". -" U mag naar dat bureau gaan", en men verwees mij een stukje verder..
En daar zit je dan oog in oog met de dame die je paspoort van “elektriek” zal voorzien. Opgelet je moet je daar nu niks bij voorstellen hoor dat ze jou naar een apart bureautje sturen. Je leest de laatste tijd veel over stralingen en misschien zetten ze je daar apart om de anderen aan het loket niet te bestralen met die elektronische dinges hé. .
En wees er maar zeker van, jouw identiteit is iets wreed serieus en daarom mag je niet teveel lachen op de foto. Die foto moet tegen een witte achtergrond getrokken zijn en wat je gezicht betreft, ze hebben liever niet dat je je tong uitsteekt of je neus naar omhoog krult. Ik moet zeggen dat ik er nu eens wreed serieus zal opstaan Je moet ook nog eens je handtekening zetten en klaar is kees.
-"Voila, dat is dan geregeld ik moet u nu nog juist 12,50€ vragen". - "Hoe…ik heb hier toch niks gegeten of gedronken"? - "Nee nee, dat is de prijs van uw elektronische identiteitskaart" .
Jawadde zeg, mijn oude is nog niet verlopen en ik moet hier al een voorschot op mijn nieuwe elektronische identiteit geven. Ja, de aansluiting op het modernisme mag wat kosten hé en in feite is het maar de aanloop naar de volgende stap van onze evolutie. Wie weet hoe onze identiteitskaart er over twintig jaar zal uitzien? Misschien krijgen we - zoals bij de honden - allemaal wel een chip ingeplant met alle details op? Misschien krijgen we aan ons lichaam wel een aansluiting waarmee we op een computer kunnen aangesloten worden?.
Ik hoor het mijn ventje zeggen, “ Binnen 50jaar zijn we allemaal robotten” , héwel hij kan nog gelijk krijgen ook. Och…we kunnen er eens mee lachen, hoewel we vijftig jaar geleden waarschijnlijk ook nooit zouden gedacht hebben dat de toekomstmuziek een serenade van elektronica zou geweest zijn. We kunnen niet anders dan met onze tijd meelopen hoewel de tijd steeds sneller loopt en onze benen een dagje ouder worden, of die van jou niet?
Vandaag gaan we bij de dokter om vitamientjes en wie weet lopen we binnen een paar jaar zoals dat konijn op de televisie met batterijen die langer meegaan? "Met Duracell geef je langer van de bil of zoiets.." Ik weet het niet, maar als ik mag kiezen kunnen ze mij beter aansluiten op zonne-energie. " Op zonne energie heb je pit voor drie.." Ze zouden ons graag zien komen in de rusthuizen.
In elk geval het doet niks terzake, mijn nieuwe electronische kaart is in de maak en dan kan ik weer verder. Mijn identiteit zal waarschijnlijk niet meer veranderen of het zou moeten zijn dat ik mij laat opereren.!! Maar daar is het al veel te laat voor en ik heb er ook geen behoefte aan!
Toen ik gisteren ging slapen, trok ik de slaapkamerdeur dicht en dook ik onder de wol want momenteel zijn de nachten nog fris! Ik was juist het lijstje van mijn dromen aan het aflopen om te zien wat ik nu wel of niet wou dromen. Och…een droom blijft maar een droom, maar een mens kan beter over iets plezant dromen hé?
Ik zag daar dromen staan over ruzie en ambras en dacht nog, als ik daar moet van dromen is het om een ganse nacht wakker te liggen. Dromen over de liefde moet ik ook niet doen, want ik ben nog steeds content met mijn slaapgenoot naast mij! Ik weet niet of jullie zo’n droomlijst hebben, maar je moet eens kijken welke rare titels daar opstaan! En plots zie ik daar staan: De droom van de hoestende mug. Wat een titel zeg!
Ik was zo curieus dat ik die droom heb aangestipt. Omdat ik niet meer moest wakker liggen om verder mijn droom te kiezen, was ik dus ook rap in dromenland verzeild. Ik hoorde nog vaag het deuntje dat mijn halfbedde zou snurken als ik daar plots hoor hoesten. Ja, dat is verschieten zie! Ik luisterde nog eens en ja hoor, iets later was het er weer. Wat raar was, eerst kwam het gehoest van boven mijn hoofd en dan van tegen de muur. Ik zoek in mijn droom naar de schakelaar om het licht aan te steken en terwijl ik zit te zoeken of daar misschien iemand onder mijn bed zit te hoesten, hoor ik plots terug dat hoesten boven de kleerkast. Ik vlieg uit "mijne nest" en spring op die kleerkast .( onderschat die senioren niet hé!!) Maar toen ik op de kleerkast zat, kwam het gehoest van tegen de verwarming. Zeg mannekes , niet met mijn voeten spelen hé! Ik kroop terug van de kleerkast en ging stilletjes op zoek als ik daar plots tegen het raam terug hoor hoesten. Ik wreef eens in mijn ogen en daar zag ik toch wel een mug zitten zeker! Ik dacht er eerst aan haar een klop te geven, zodat ze geen ganse nacht zou zoemen boven mijn hoofd, maar dan begon die daar toch wel opnieuw te hoesten .
-"Euh…wat is dat hier, een mug die hoest, dat heb ik nog nooit gezien"! -" Ja Natoken, er zijn geen seizoenen meer hé…..hoest, kuch…hoest". -" Hoe…jij kan niet alleen hoesten, maar ook spreken"? - " Vaneigens ,…hoest…in jouw droom kan iedereen toch spreken"? - " Euh….allé dan, dan kan ik jou ook vragen waarom jij hier zo zit te hoesten, kan je potverdikke niet zoemen zoals iedere mug"? -" I k zou wel willen, maar ik heb een valling opgedaan met dat regenweer en ik zit met een klein zoemstemmetje en moet alsmaar hoesten". -"Jamaar, je moet je verzorgen hé"! - " Och…Natoken, met de klimaatsveranderingen is het geen leven meer hé. Vroeger konden we nog eens lachen als mug, als we zo een ganse nacht iemand konden wakker houden, maar nu zit ik hier met rillingen op mijn vleugels en is het plezante eraf hoor". -" Och, je moet de moed niet laten zakken, hé". -" Hoest…kuch…nies…zoem…kuch " . -" Allé, kan ik iets voor je doen"? -"Ik heb dorst "!
Ik nam de mug op en zette ze bij het raam waar ze van een druppel kon drinken die naar binnen geregend was maar ze zag zo bleek, dat ze zelfs de kracht niet meer had om iemand te steken. Ik zag in die kleine natte oogjes dat ze haar eigen gezoem miste.
-" Natoken, zal je het licht niet uitdoen, want het doet zeer aan mijn ogen". -"Euh…ja, kan ik nog iets doen"? -" Liefst niet te luid praten, want ik heb zeer aan mijn kop". -" Ja, jij bent nogal een straffe, als jij hier een ganse nacht rond mijn hoofd zoemt, heb ik ook zeer aan "mijne kop". -" Jamaar, dat is het leven hé, we zijn er om te zoemen". -" Weet je wat, ik heb daar in mijn kast nog een fles staan die ik in een andere droom gekregen heb van een tsee-tsee vlieg en daar zal je goed van slapen". -" Nee nee, ik moet niks hebben van een ander, ’t zal morgen wel beter gaan".
Ik heb de mug op mijn hoofdkussen gezet en de ganse nacht blies ik mijn adem in haar richting om haar warm te houden . Ja, dat van die warme adem had ik eens in een kerststal gezien!: Toen deze morgen mijn wekker in mijn dromen afliep, sprong die mug daar toch wel ineens recht zeker.
-" Zoem….zoeeeeeem….bzzzzzz….zoembzzzzzzzzz "- -" Zeg, wat krijgen we nu"? -" Ja, bzzzzzzzzz ,’t is al veel beter Natoken".
Ik stak het licht aan en ze vloog tot op de kast, waar ze in het licht van die mooie schaduwen vormde op de muur. Ik keek bewonderend toe, want het is niet elke dag dat je een mug ziet dansen in het licht ! Ineens begint ze zich te rekken en te kronkelen en tovert zo met haar schaduw een olifant op de muur.
-" Zozo, jij kan er nogal wat van hoor!" -" Bedankt voor je goede zorgen Natoken, dank zij jou kan ik volgende nacht weer boven je hoofd komen zoemen". -" Hélaba, ik heb een ganse nacht wakker gelegen om jou te verzorgen en dat is jouw dank? -"Ja Natoken, een mug is er om te zoemen en te steken, hé!". -" Euh…ja dat is ook waar, maar moet dat dan juist boven mijn hoofd en op mijn corpus, er slaapt hier nog eentje in de kamer hé! -" Nee ,jouw geur trekt mij meer aan, dat is het leven en daar kan ik ook niks aan veranderen maar weet je wat? Ik zal elke morgen voor jou een paar schaduwen op de muur komen dansen". -" Jaja, ’t is goed, dat zie ik graag, vooral die schaduw van die olifant". -"Oei Natoken, dat is juist de moeilijkste schaduw, want van een mug een olifant maken is juist zo moeilijk"! -" Bah nee hoor, dat kunnen wij mensen heel goed". -" Nee nee, het hangt ervan af hoeveel licht er op mij schijnt". - " Ha, nu begrijp ik het, hoe meer je in de schijnwerpers staat, hoe meer je van een mug een olifant kunt maken"? -"Juist Natoken."
Toen ik deze morgen echt wakker werd, was mij dat toch wel bijgebleven zeker en naar het schijnt neem je uit je droom altijd iets mee naar de realiteit van het leven. Ja, van een mug een olifant maken dat kan ook in de realiteit hé?. Hoe meer je iets kleins in de schijnwerpers zet, hoe groter het wordt !
In feite is dat nogal een geluk dat een mens eens iets speciaal droomt om dan wakker te worden in de realiteit, niet? ’t Is nu maar te hopen dat ik volgende nacht niet van een olifant ga dromen die zit te trompetten op de kleerkast.
Hoe kan je de zomer beter welkom heten dan met een lach? Misschien voelt de zon zich dan toch terug aangesproken?
Een man is samen met zijn vrouw boodschappen aan het doen. Op een gegeven moment is hij zijn vrouw kwijt en hij rijdt dus alleen met het karretje door de winkel, op zoek naar zijn vrouw.. Plots botst hij met zijn karretje tegen het karretje van een andere man aan. 'Oh, mijn excuses meneer' zegt de man. 'Ik lette even niet op, het is namelijk zo dat ik mijn vrouw kwijt ben en die ben ik aan het zoeken'. 'Nou, dat is toevallig' zegt die andere man. 'Ik ben ook mijn vriendin kwijt en zoek haar ook'. 'Dat is inderdaad toevallig', zegt de andere man en vraagt hoe zijn vriendin eruit ziet. 'Nou' zegt de man.. 'Ze is lang, slank, lang blond haar, mooie grote borsten, lange benen, zwarte laarzen en een kort rokje.. 'En hoe ziet die van jou eruit?' vraagt de man.. 'Dat zal mij een zorg zijn' zegt de andere man. 'We gaan die van jou zoeken!!'
Ik ben normaal een gezonde slaapster. Maar als het al eens gebeurt dat ik maar niet in slaap val, dan sta ik op om mijn pcee te treiteren tot die het beu is en ik terug de warmte van mijn nestje opzoek of... blijf ik koppig liggen en begin stukjes te verzinnen voor op mijn blog in plaats van schaapjes te tellen. Die nachtelijke hersenspinsels zijn blijkbaar altijd zo boeiend dat ik binnen de kortste keren terug inslaap. 's Ochtends blijken de ingevingen echter steeds uit mijn geheugen verdwenen te zijn. Wie weet welke schrijfsels zo reeds verloren gegaan zijn voor de mensheid, vraag ik mij dan af. Dat mocht niet meer gebeuren. Dus legde ik een papiertje en een bic op mijn nachtkastje zodat - als het nog eens voorvalt - ik een paar kernwoorden kon neerpennen om mij de dag nadien op het juiste pad te zetten. Ik laat u even meegenieten van de resultaten van de eerste en meteen ook de enige nacht van het experiment:
- kikker - bal - foto - spin stofnet grapje? - braasj.. of wat dat ook mag wezen. (dat is wat ik uit het laatste woord kon opmaken, het is natuurlijk duidelijk dat ik het licht niet aansteek om te schrijven). Deze woorden samen zouden dus een logje moeten vormen.
Onnodig te zeggen dat ik geen idee meer heb welke samenhang daar achter zou kunnen steken. Ik denk dat ik in het vervolg toch beter schaapjes tel.
Daarbovenop droomde ik daarna over internetproblemen. (Zou dat komen door over dito problemen bij Bojako te lezen?) Wellicht ben je het met mij eens dat behoudens sterfte, hongersnood, oorlog en tandpijn er niks ergers is.!!
Er was eens een man die na een liederlijk leven geleid te hebben, stierf. Zijn vrouw was echt boos op hem en weigerde om hem in een kist te laten begraven uit wraak voor wat hij haar aangedaan had. " Ik laat hem in een kartonnen doos begraven", zegt ze. Zo gezegd zo gedaan en de man werd in een ordinaire kartonnen doos begraven. Enkele maanden later krijgt de vrouw toch wroeging en spijt van haar impulsieve handeling. Hij was toch de vader van haar kinderen, dus besluit ze om hem te laten opgraven en in een kist te begraven. Maar groot is haar ontzetting als ze na het opgraven de kartonnen doos leeg vindt! Er ligt enkel een briefje in met de volgende boodschap..
" Roosje , mijn roosje ik ben weg uit mijn doosje ik lig in rij vijf bij een ander wijf!"
Een jammerlijk gegeven, maar overal waar men gaat langs Vlaamse wegen, daar komt men wegenwerken tegen ...en dat hebben we woensdag nog maar eens gezien, zelfs in de badsteden liggen de straten open en dat vlak voor het hoogseizoen... Onze wegen liggen er " belabberd bij" niettegenstaande er constant aan gewerkt wordt. We reden woensdag via de expressweg naar de kust en het leek wel of we op een afgezwakte rollercoaster zaten zoals die banden daverden over de hobbelende asfalt. Wat een verschil met de autowegen in Frankrijk bv dat ondervonden we toen we onlangs naar Eurodisney reden.. je hoort er enkel het zachte ronken van de motor en het zingen van de wind over de wagen heen...Wanneer leren ze dat in België in plaats van hun lap -en stikwerk!!
Voor een land dat de ambitie heeft om de logistieke draaischijf van Europa te zijn, is dit bijzonder problematisch. We slalommen immers al jaren voorbij putten, gaten, bulten en scheuren in het wegdek. De gebreken aan het wegennet worden volgens het Agentschap Wegen en Verkeer veroorzaakt door de ouderdom van de wegen en de onaangepastheid van het toen gebruikte materiaal aan de huidige verkeersintensiteit. Het is inderdaad een feit dat in de winter de koude scheuren en gaten veroorzaakt in het wegdek, terwijl in de zomer de warmte voor bulten en scheuren zorgt. Die temperatuursgevoeligheid van het wegdek komt niet voor in onze buurlanden en evenmin in andere Europese landen die vaak extremere temperaturen kennen dan wij. Volgens experts zou een duurzaam aangelegd of hersteld wegdek 30 à 40 jaar meegaan zonder te scheuren, zonder putten of bulten. Vandaag rijden we onze auto kapot op de putten die jaren van slecht beleid hebben achtergelaten. Het ongeloof als je over onze wegen rijdt, is terecht. Want hoewel ook onze buurlanden te kampen hebben met vorstschade en het vrachtverkeer inderdaad een onvoorziene omvang heeft aangenomen, blijken de Vlaamse wegen er een stuk slechter bij te liggen dan die in het buitenland. En dat heeft alles te maken met het onderhoud, of beter het gebrek eraan, van al die wegen. "Staan we dan niet al jaren aan te schuiven bij de zoveelste wegenwerken"?, hoor ik u denken. Ja, alleen ging het vaak om oppervlakkig opsmukwerk. Telkens opnieuw worden een aantal toplagen vervangen. Maar als je een nieuwe weg aanlegt, worden de fundamenten berekend op het aantal vrachtwagens - auto’s zijn verwaarloosbaar zegt men, dat voelt zo’n weg niet - en het aantal jaren dat ze moeten meegaan. De oorspronkelijke fundamenten waren dus nooit voorzien op zoveel verkeer, maar tijdens de onderhoudswerken werden ze ook nooit aangepakt. Daarom staan we vandaag voor een enorme inhaaloperatie.’ "We moeten nu door de zure appel bijten. Dat is nog de enige mogelijkheid", stelt het Agentschap wegen en verkeer.. Die zure appel is dan hopelijk ook een grondige aanpak van de funderingen van de wegen. Fileleed dus, maar dan hopelijk mét resultaat. Maar als je na een dag rijden over die Vlaamse wegen thuiskomt dan stel je toch de vraag: “ Komt het ooit nog goed met die Vlaamse wegen? Of zijn we gedoemd om het Albanië van West-Europa te worden? Moeten we overwegen om toch maar een grote, benzineverslindende 4x4 aan te kopen om al de hindernissen onderweg te nemen? Of komt er ooit nog een dag dat het weer comfortabel kan zonder dikke banden en grote wielen”? De toekomst en veel fileleed zullen hier hopelijk een positief antwoord op geven! Tot dan:
lang leve de verkeershindernissen en wegenwerken!!
Ik verwelkom de kleur en het leven in mijn tuin. Ik zeg hier “mijn” want de bloemen zijn mijn domein, groenten zijn die van mijn halfbedde! Het prachtige weer van de voorbije weken heeft ervoor gezorgd dat de bloemen vroeger bloeien en er al een mooi kleurenpalet de tuin siert. Dat nodigde uit om een paar fotootjes te trekken.
De papavers schieten als onkruid overal te voorschijn. Ik heb er flink in gegrasduind want wil niet op de " zwarte lijst" terecht komen hoewel ...die papavers mogen voor mijn part lang de tuin kleur geven!
Het maagdelijk wit van de Aronskelk steekt mooi af tegen de grote groene blaren en vormt een mooie harmonie met de rode en lichtroze rozen.
Normaal groeien mijn zonnebloemen heel hoog maar dit jaar zijn ze door het droog weer kleiner . De franse benaming Tournesol vind ik beter want ze draaien inderdaad mee met de zon.
Het paarse van de lavendel en de hangpetunia's geven het terras dat extraatje dat rust uitstraalt.
Ook de groententuin moet niet onder doen qua kleur. De gele pompoenbloemen laten vermoeden dat we ook dit jaar weer een ruime oogst zullen hebben.
De serre voorziet ons ( en de buren haha) al weken van verse salade en peterselie.
En de tomaatjes ruilen binnenkort hun onschuldig groen in voor de rode passie van een gerijpte vrucht!
De besjes hebben we dit jaar tijdig achter draad weggestoken want de vogels lusten ze ook! Door de droogte zal de appeloogst dit jaar stukken minder zijn dan vorig jaar toen we zo'n 250 kg appels mochten plukken. Ik vrees dat we het met minder dan de helft zullen moeten doen! En onze pruimelaars zullen ook niet die reuzelading geven..
Voor het eerst waagden we ons aan venkel al weet ik nog niet goed wat ik ermee moet aanvangen.. Maar misschien een groentenlasagne van courgetten ,venkel en tomaatjes.. Lijkt mij een goed idee en dat zag ik onlangs bij "Piet of .. wat hebben we vandaag geleerd" !!
Van boontjes en kolen valt niemand meer achterover en de eerste courgette kondigt zich al aan en dan zijn er nog rabarber, radijs, komkommer en natuurlijk aardappeltjes (vroege en late)!
We hebben het met de kleinkinderen erg getroffen we houden heel erg van hen en wat nog leuker is, zij houden ook van ons. Zo ging een gesprekje met één van de kleinkinderen:
Kleinkind: " Oma, ik zie je graag". Ik: "Maar ik zie jou nog veel liever!" KLk: "Dat kan niet, want ik hou van jou van hier tot de maan... én terug!" Ik: "En ik hou van jou... van hier tot... wat ligt er eigenlijk verder dan de maan?" KLk: "De zon". Ik: "Wel... ik hou van jou van hier tot de zon... én terug". KLk: "En ik hou van jou van hier tot PLUTO en terug!" Ik: "Hmmm, verder dan Pluto kan helaas niet meer zeker?"
Daarna volgde een lesje over het "oneindige" heelal, waarachter "niets" is. Ik onthou helaas nooit de stand van de planeten en nu las ik ergens dat er een ezelsbruggetje bestaat om het te onthouden: Gebruik telkens de eerste letter van elk woord. Er wordt gestart met de planeet die het dichtst bij de zon ligt. Zo klinkt het: Maak Van Acht Meter Japanse Stof Uw Nieuwe Pyjama.
Mercurius Venus Aarde Mars Jupiter Saturnus Uranus Neptunus Pluto. ( Alleen vind ik 8m stof wel erg veel voor een pyjama, )
Amor Fati neemt ons momenteel mee naar het fantastische land van de Azteken en de Maya's en bij het lezen ervan bekruipt me een gevoel van nostalgie en weemoed. Nostalgie omwille van de vele herinneringen aan intense momenten van verwondering, geluk en gemis die we gedurende ons verblijf daar ervaren hebben. Weemoed omdat alles al zover achter ons ligt en het besef dat de lente van ons leven ook tot het verleden behoort. Nochtans als ik terugblik naar wat voorbij is dan hebben we een mooi en rijk gevuld leven gehad , zoveel beleefd, zoveel mensen ontmoet en culturen ontdekt, zoveel om dankbaar voor te zijn, samen zo'n lange weg gegaan met ups en downs om uiteindelijk te staan waar we nu staan twee stevige rotsen ( wel al wat geërodeerd ) centraal tussen onze kinderen en kleinkinderen. Het maakt mij weemoedig omdat die herinneringen de realiteit van de herfst van ons leven overkoepelen. En dan denk ik heel even.. mocht ik er morgen niet meer zijn dan is mijn leven "goed" geweest. Ik had een speelse kindertijd, een gekortwiekte puberteit die ik toch niet had willen missen als ik zie welke levenslange banden eruit voortgevloeid zijn, 13 avontuurlijke jaren die zeker zinvol waren en waar we beiden sterker uitgekomen zijn..en nu een plekje waar ik uiteindelijk ben thuisgekomen! Ik kijk met dankbaarheid en vreugde terug op mijn leven als een geschenk, een boeiend verhaal! Ikzelf heb er geen enkele verdienste aan, ik kan alleen maar dankbaar zijn voor het leven zoals het zich tot nu toe heeft voltrokken. Maar ook het heden en de toekomst blijven mij boeien. In mijn hart blijf ik jong! En in de herfst van mijn leven koester ik het tevreden gevoel dat verankerd is in ons gezin met de kinderen en kleinkinderen. Dat hebben we gisteren weer ervaren toen ze allemaal hier waren! Het was vermoeiend druk maar ik zou het voor geen geld ter wereld willen missen! En nu maar stevig vasthouden dat gevoel en hopen dat het nog lang niet gedaan is. Dat riep het bezoekje aan Amor Fati's blog op....
En als afsluiter even dit...
We zijn in de herfst van ons leven, jij verliest je haren en wordt grijs. ik word kleiner en krijg rimpels maar samen zijn we (eigen) wijs.
De tijd heeft ons dingen geleerd die we vroeger niet hebben geweten. We leerden lief te hebben zodat we het nooit zullen vergeten.
De herfst van ons leven is mooi daar blijven we van genieten. Een tijd waarin we vast nog lachen maar ook af en toe tranen vergieten.
Aan de na-herfst willen we nog niet denken. Die tijd ligt ( hopelijk) nog ver in het verschiet. We willen in het heden leven en verder denken.... dat doen we nog eventjes niet.
Veel vaders worden vandaag verwend met slagboormachines, elektrische schroevendraaiers of allerhande zaag- en schuurmachines. Of vader blij is met z'n nieuw gereedschap hangt geheel af van de categorie van klussers waartoe vader behoort. Bij de mannelijke klussers kan men namelijk vier categorieën onderscheiden. Graag wil ik deze even met jullie overlopen.
Categorie 1 : de handige Harry's. Bij deze categorie klussers zit het klussen in het bloed. Het zijn doe-het-zelvers in hart en nieren. Klussen is hun hobby, zelfs hun passie. Zij zijn dan ook heel erg blij als ze met vaderdag nieuw werkgereedschap krijgen. Ze gaan er dan ook zo gauw mogelijk mee aan de slag. Ze weten hoe het moet en in een wip is zelfs de meest ingewikkelde klus geklaard. Dit is de categorie klussers waar alle andere klussers stikjaloers op zijn.
Categorie 2 : de onhandige Harry's. Bij deze klussers zit het klussen helemaal niet in het bloed. Maar daar hebben ze meestal zelf geen weet van. En ook al zijn ze zich bewust van hun eerder onhandige aanleg, dan nog denken ze dat dit euvel gemakkelijk te overbruggen is, als men maar het juiste materiaal ter beschikking heeft. Deze klussers zijn dan meestal ook heel blij met hun vaderdag cadeau. Maar ze zijn tegelijkertijd niet gauw tevreden. Ze willen alleen werken met het duurste en meest professionele gereedschap. De "aan- en uitknop" weten ze doorgaans wel te vinden, maar verder hebben ze geen benul hoe ze zo'n duur apparaat moet hanteren. Ze vatten de klus telkens blijgezind en met veel goeie moed aan, maar algauw ontaard de klus in een regelrechte ramp en een nachtmerrie voor de mensen die met hen samenwonen.
Categorie 3 : de voorzichtige klussers. De klussers uit deze categorie hebben een hekel aan klussen. Iedere klus is voor hen een helse karwei. Zij zijn dus niet blij met hun vaderdag geschenk. Enkel als de nood het hoogst is en als de klus niet langer kan worden uitgesteld, beginnen ze eraan. Maar eenmaal ze begonnen zijn storten ze zich vol overgave op het werk. Eerst bereiden ze zich grondig voor. Alles wordt berekend en gemeten, er worden plannen getekend en er wordt nagedacht en beraadslaagd. Vaak stellen deze klussers een één- of tweejarenplan op. Ze gaan erg precies te werk en zorgen ervoor dat alles nauwkeurig verloopt. Ieder foutje wordt meteen weggewerkt en desnoods beginnen ze gewoon opnieuw van voren af aan. Op die manier schieten ze niet op. Vaak ontaard hun tweejarenplan in een drie- vier- vijf- of nog meer jarenplan. De klus geraakt nooit geklaard en hun huisgenoten zijn genoodzaakt om vele achtereenvolgende jaren te leven in een half afgewerkte keuken of slaap- of badkamer.
Categorie 4 : de onvoorzichtige klussers. De klussers uit categorie 4 hebben heel wat overeenkomsten met deze uit categorie 3. Maar er is één groot verschil. Deze klussers willen namelijk dat de klus zo snel mogelijk achter de rug is. Het moet dus opschieten, zodat ze zo gauw mogelijk van de hele rompslomp verlost zijn. Ze beginnen dan meestal wel met een goede voorbereiding, maar éénmaal de klus is aangevangen, moet het voorruit gaan. Daarbij nemen deze klussers vaak risico's. Ze doen manoeuvres die ze, gezien hun ietwat gevorderde leeftijd en/of hun gebrek aan professionele ervaring, maar beter niet zouden doen. Zo gebeurt het al eens dat een klusser uit categorie 4, na amper één uur klussen op een erg onelegante wijze van z'n ladder dondert en even later met twee gebroken ribben in het ziekenhuis ligt. De klus waaraan hij net was begonnen, wordt dan maar uitgesteld tot het volgend jaar.
Maar ik kan op mijn twee oren slapen want “ mijn Harry” is ééntje uit categorie 1 en elk jaar is er wel ergens een toestel dat hij nog niet heeft of kan gebruiken!
Een vrouw is eieren aan het bakken als haar man thuis komt.
Hij wandelt de
keuken in en begint onmiddellijk te roepen : "PAS OP! PAS OP! MEER BOTER! DRAAI ZE OM! DRAAI ZE OM! BOTER, MEER BOTER, ZIE JE DAT NIET?
ZE GAAN AANBRANDEN! PAS TOCH OP! DRAAI ZE, DRAAI ZE!
ALLE, HAAST U, DRAAI ZE NU OM! ! NU !!!
PAS OP, TE VEEL BOTER, HET GAAT SPATTEN! PAS OP! GE
GAAT U VERBRANDEN ! HOLA, HOLA,
TE VEEL BOTER! EN TE WEINIG ZOUT, TE WEINIG ZOUT!...."
De vrouw is compleet uit haar lood geslagen en gilt : "Waarom roep jij zo?
Wat is er met jou aan de hand?"
De man draait zich om en zegt heel kalm,
terwijl hij de keuken verlaat: "
Gewoon om u duidelijk te maken hoe het aanvoelt
als jij naast me zit als ik
met de auto rijd."
Wanneer ik door de blogjes wandel dan bemerk ik overal hetzelfde, iedereen ervaart op zijn of haar manier de erosie van de "tand des tijds" om het krachtig te zeggen. En toch willen we niet oud zijn. Je bent niet alleen, als je het al gedacht had!
Meesterlijk verwoord door Annie M.G. Schmidt
Ik ben nog fit van lijf en verstand,
Wel wat artrose in mijn heup en mijn knie. Als ik me buk, is het net of ik sterretjes zie. Mijn pols is iets te snel,mijn bloeddruk wat te hoog. maar ik ben nog fantastisch goed...zo op 't oog
Met de steunzolen die ik heb gekregen, loop ik weer langs' Heeren wegen, kom ik in de winkels en ook weer op het plein. Wat heerlijk zo gezond te mogen zijn.
Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen
en over vroeger te kunnen dromen. Mijn geheugen is ook niet meer zoals het was en ik ben weer vergeten wat ik gisteren nog las. Ook heb ik wat last met mijn ogen en mijn rug raakt meer en meer gebogen. De adem is wat korter, mijn keel vaak erg droog. Maar ik ben nog fantastisch...zo op 't oog.
Is het leven niet mooi, het gaat zo snel voorbij, als ik kijk naar de foto's, over vroeger van mij. Dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren. Wilde ik een jas, dan moest ik heel lang sparen. Ik ging fietsen en wandelen,overal heen, en ik kende geen moeheid, zo het scheen. Nu ik ouder word,draag ik vaak blauw, grijs of zwart
en ik loop heel langzaam, vanwege mijn hart. Doe het maar op uw gemak, zei de cardioloog.
U bent nog fantastisch...zo op 't oog.
De ouderdom is goud, ja begrijp me wel. Als ik niet kan slapen en dan tot honderd tel.
Dan twijfel ik, denk ik of dat wel waar is en of dat beeld van goud niet een beetje raar is. Mijn tanden liggen in een glas,
mijn bril op tafel, gehoorapparaat in mijn tas
Mijn steunzolen naast het bed op de stoel. U weet dus wat ik met die twijfel bedoel.
Trek niets in twijfel, zei de pedagoog. U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog.
En 's morgens als ik ben opgestaan en eerst de afwas heb gedaan, lees ik het laatste nieuws in de krant. Ik wil toch bijblijven en naderhand
doe ik van alles, eerst geef ik de planten water, de kamer stoffen doe ik later.
Wel gaat alles wat traag heb na 't eten wat last van mijn maag. Maar ik wil niet zeuren, want 't mag,
dat is heel gewoon op je oude dag.
Aanvaard het rustig, zei de psycholoog. U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog.
Had ik het zelf met mijn eigen ogen niet gezien, ik zou het waarschijnlijk nooit geloofd hebben. Boven in de appelboom zat een pikzwarte merel met één witte plek op zijn kop. Niemand wist hoe die plek daar gekomen was, er bestaat eenvoudigweg geen zinnige uitleg voor. De kans zit er dik in dat zijn ouders al ellenlange discussies gevoerd hebben over die witte vaan. Zijn vader keek al af en toe zeer argwanend in de kleine zijn richting. Hij heeft verschrikkelijke twijfels, zou zijn vrouw zich aan een zijsprongetje gewaagd hebben.? Maar zij haalt hoogmoedig haar schouders op... pfft... ach wat...
Stilaan begint het jong toch te lijden onder de situatie. Het zal je maar overkomen, nagekeken worden om iets waar je part noch deel aan hebt. Hopelijk waait het onding er ooit eens af in een storm. De vlek der schande begint zwaar door te wegen. Triestig zit hij boven in de boom en probeert zijn kop tussen zijn vleugels weg te steken. Zelfs de bekende merelliedjes wil hij niet leren. Ook de deugddoende lentezon kan hem niet opmonteren. Voor hem hoeft het allemaal niet meer. Tot op een morgen ... hij uitbundig zat te kwelen. Het leek wel puur genot, zelfs een beetje onfatsoenlijk. En warempel, de verandering was duidelijk zichtbaar, hij had een vriendinnetje gevonden. Een lief merelmeisje, dat bedeesd naar zijn serenade luisterde. Het was opvallend dat beiden in hun sas waren. Jaja, wij hebben zo'n gezegde: gekrulde haren, gekrulde zinnen... Misschien dat er in de vogelwereld zoiets bestaat als: witgekuifde merels zijn stoere kerels... Wie weet wat erna komt... Maar "haar" heeft hij blijkbaar kunnen bekoren.
Vandaag is het St.Medard,de schutspatroon van de parapluverkopers..
Er is een weerspreuk die zegt: Als het op St Medard regent, dan zijn we er zes weken mee gezegend! De regenschermmakers zijn natuurlijk blij als het vandaag regent. Vroeger stond er zelfs in elke regenschermwinkel een beeldje van St Medard en dan stond er een rijmpje bij: St Medard wil mijn handel zegenen en laat het 6 weken regenen.
Ooit zei iemand als het op 8 juni regende: St Medard ,le grand pissaar, we zijn weer voor 6 weken de sigaar!
En nu maar hopen dat die weerspreuken niet uitkomen. Om eerlijk te zijn, ben ik toch een beetje blij dat het wat geregend heeft de voorbije dagen. Het stof en de pollen zijn weggespoeld. De tuin heeft het nodige water gekregen. En ...je moet de auto niet meer wassen als die buiten stond want die is flink gespoeld geworden . haha.
Hoe komen ze nu aan die zes weken? Wel, er is een legende die vertelt dat twee mannen een beeldje van St Medard gingen halen om het in de kerk te plaatsen. Toen ze op weg waren naar huis begon het zo hard te onweren en te regenen dat ze het beeldje in een korenveld achterlieten en naar huis renden. Het beeldje werd vergeten en zes weken lang stond het op het korenveld in weer en wind. Zes weken lang regende het.Toen herinnerden die twee mannen zich het beeldje, want dat waren ze compleet vergeten. Ze haalden het beeldje en plaatsten het in de kerk. Maar St Medard nam het die twee mannen erg kwalijk dat ze hem vergeten waren en elk jaar op zijn naamdag nl 8 juni doet hij het regenen en soms zelfs zes weken lang!
Aan Medard hangt nog een herinnering. Hoe ze erbij kwam weet ik niet, ons moeder vloekte nooit echt maar als ze echt nood had om " Henrietje bij zijn haar te trekken (wat zoveel was als eens goed vloeken en vraag me niet waarom men dan over Henry begon!!) dus als ze eens echt kwaad was dan was het van " God Medard" en dan wisten we dat het menens was!!haha
Maar voor diegenen die Medard enkel kennen van de weerspreuken, hier zijn er een paar : Medardus met zijn regen, hou je in zes weken niet tegen. Als St. Medardus zijn sluizen openzet, is er voor zes weken weinig pret. Wat St. Medardus geeft, droog of nat, zes weken duurt het, dit of dat. Zoals St. Medardus het weder vindt, blijft het zes weken met zijn wind. Als het op Medardusdag regent, regent het zes weken alle dagen. Op St. Medardus, voor ons zonden, regent het dikwijls katten en honden. Regen op St. Medaar, zes weken te voor of zes weken er naar. Wat St Medaar geeft voor weer, brengt hij ook in de oogsttijd weer. St. Medard geeft zijn zegen, met zes weken wind en regen. St. Medardus van omhoge, laat beneden hier het weer droge. St. Medardus, de grote pisser St. Medardus hoog (noordenwind), maakt de aarde droog. Was St Petrus een grote visser, St. Medardus is een grote pisser. Zoekt St. Medardus in regen troost, dan zendt hij die ook in de oogst.
Ik hoop dat het nu geen zes weken na elkaar gaat regenen!
De trip naar Disney met de tweeling zit er weer al op. Het was nu het moment om met hen dit uitje te plannen want volgend schooljaar gaan ze naar het eerste leerjaar en dan kan je niet zomaar even tussendoor uit school wegblijven. We hadden schrik voor het weer na al de voorspellingen de laatste dagen maar het viel reuze mee. Enkel zondagnamiddag hebben we eventjes regen gehad maar toen zaten we juist in de " space shuttle" om de ruimte te verkennen.. dus niets gevoeld. Het was zelfs behoorlijk zwoel op zondag. De maandag was bewolkt maar het bleef droog zodat we bijna alle attracties geprobeerd hebben waarop onze kapoenen op of in mochten! Maar ik kan jullie verzekeren dat niet enkel de twee pompaf zijn... oma en opa zullen ook een dag nodig hebben om te bekomen! Het bleek maar weer eens dat de twee erg verschillen niet alleen qua fysiek, maar ook qua karakter... Eéntje hield van de roller coasters en de avontuurlijke attracties, de andere vond het maar " eng", deed wel mee maar hield het na één keer voor gezien! Trouwens er was ook geen kans om alles meerdere keren te doen want zoals naar gewoonte was het weer behoorlijk druk! Het aanschuiven viel op maandag wel mee zo tussen een kwartier en 40 minuten!! We hebben gelukkig ons bezoekje kunnen afsluiten met de parade op maandagavond want de zondag was het echt niet te doen om je er ergens tussen te wringen. Gelukkig hebben oma en opa een stevige nek al hielden we het niet gans de stoet vol en zochten we een alternatief om de kleintjes niets te laten missen! Wat oma en opa lijden kunnen hé!! Maar dat hebben we weer al gehad. Moe maar tevreden kijken we terug op twee heerlijke dagen met onze schatten....
Zomaar luilekker genieten van een zonnige dag, zalig. Terwijl ik de zon laat spelen met elk plekje van mij corpus geniet ik van het prachtig gezang van een Roodborstje en een Zanglijster ergens in de bomen. Maar wat me het meest opvalt ,is de vink die met zijn “ wiet , wiet sukse wiet” boven al die geluiden uit zingt! En zoals zo vaak mijmer ik weg naar mijn kinderjaren en de vinkenzettingen . De vinkenzetting was in het verleden in West Vlaanderen dé vrijetijdsbesteding van Jan-met-de-pet. Heel wat mensen 'speelden' met de vinken. Bij ons in de buurt was er jaarlijks een wijkfeest met als hoogtepunten een plaatselijke koers en een vinkenzetting. Dagen voor de koers werden er langs de omloop “ luidsprekers” opgehangen om dan het rondeverslag(!) te kunnen geven en de buurt ook op te vrolijken met muziek. Op de dag van de koers klonken dan ook van 's morgens vroeg de toppers van die tijd over de velden. Iedereen werd erdoor meegesleept en ik weet nog dat het dan echt kermis was met dat extraatje bij het eten en in de namiddag taart bij een borrel terwijl de renners af en toe voorbijvlogen. Bij de plaatselijke kroeg verkocht men dan ook de typische Vlaamse ‘ witting”, ik denk dat het gedroogde stokvis is en belegde broodjes. Tafeltjes werden buiten gezet en het was steeds een gezellige drukte waar iedereen van de buurt 's avonds bijeenkwam om bij een lokaal orkestje de benen te strekken. Het was echt hét buurtmoment bij uitstek. Op de tweede dag van de wijkkermis stond steevast een vinkenzetting op het programma. Ik heb er zelden één gemist want onze pa zat in “ het bestuur” van die vinkenzetting. Voor wie niet weet waarover ik het heb een korte beschrijving.
Een vinkenzetting is een wedstrijd waarbij de vinkeniers (vinkenhouders) zich met hun vinkenkooi opstellen langs een weg, met telkens ongeveer twee meter tussen vinkenier en vink.
Eerst brengen de vinkeniers hun gekooide vinken ‘in reke’. Dat betekent dat ze de kooien met de vogels op een rij zetten, met telkens ongeveer 2m40 tussen. De vinkenier gaat vervolgens voor de kooi zitten rechts van zijn eigen vogel, zodat ze een zekere controle hebben over het tellen van de liedjes van hun eigen vink. Ieder vinkenier luistert en noteert de geldige zangen van de vink voor hem. Bij een wedstrijd is het immers de bedoeling dat een vink zoveel mogelijk geldige fluitsignalen (liedjes) laat horen. Telkens de vink een liedje zingt, maakt de vinkenzetter met een krijtje een aantekening op een stok, die ook wel de regel wordt genoemd. Iedere vinkenier heeft een stokmeter waarop hij het aantal liedjes van de vink aanstreept.
<
Enkel liedjes die op de juiste manier gezongen worden, zijn geldig en daarmee bedoel ik dat het gefluit moet klinken als: “wiet wiet ,suske wiet”. Vooral die suske wiet moet erachter komen!! Men noemt dit uniek gefluit een vinkeslag. De vink die in 1 uur tijd de meeste liedjes zingt, wint de wedstrijd. Meestal ging de winnaar naar huis met een ruiker papieren bloemen en een paar drankbonnetjes. Ik weet nog dat wij - het jonge volkje - niet welkom waren op die vinkenzettingen want daar mocht niet gepraat worden om de vogels niet uit hun ritme te halen. Meestal waren er toch wel zo’n honderd vinkeniers op zo’n vinkenzetting. Het was indrukwekkend om hen te zien zitten. Uit de luidsprekers klonk dan ook het startteken en het eindteken. Dan werden de telstokken neergelegd en kon het tellen beginnen.
Hoe men wist welke stok bij wie hoorde?
Bij de inschrijving kreeg men een nr en dat werd dan op de telstok genoteerd!
Ik herinner mij dat er soms veel geld gevraagd werd om een goeie vink op de kop te tikken. Ooit heeft ons pa ook zo’n vinkje gehad maar meer om erbij te horen dan als echte vinkenzetter! Tot juist voor de wedstrijd hing het kooitje ergens op een donker plaatsje. Op andere dagen hing het meer in het licht. Op zekere dag had ons ma het in de veranda gehangen en was dat totaal vergeten. Het was die dag toevallig snikheet en het beestje heeft het niet overleefd. Toen ons pa thuiskwam en vroeg waar zijn vink was zei mij zus die toen amper een paar jaar oud was: ” Het vinkje doet niet meer”.. en zo was hij direct op de hoogte… Dat zorgde toen voor een “ plaatselijk onweer”. haha Nu geniet ik van dat suskewiet in de open natuur en voel toch een beetje mee met al die vogeltjes die destijds in hun kooitje gevangen zaten.. Vogeltje ge zijt gevangen; In een kooitje zult gij hangen… Kennen jullie dat liedje ook nog?Zou dat daar iets mee te maken hebben?
Gelezen in de krant van woensdag: " De Antwerpse bisschop Johan Bonny zei gisteren dat de Kerk bereid is te betalen voor de schade die de slachtoffers van sexueel misbruik geleden hebben. Maar hij voegde er meteen aan toe dat de Kerk eigenlijk niet genoeg geld heeft. De Kerk heeft nooit reserves of verzekeringspolissen afgesloten.....We moeten rekenen op vrijwillige bijdragen van de bisdommen, congregaties en GELOVIGEN!!..."
Toen ik hoorde dat de kerk schadevergoeding wilde betalen, dacht ik een fractie van een seconde dat de Kerk eindelijk een soort helder licht gezien had en toch een beetje van de fouten zou erkennen. Ik had beter moeten weten... Dat ze op financiële steun van de aanhangers rekenen, dat zet kwaad bloed bij mij en wellicht vele anderen! Goed bezig, moet ik zeggen! De Kerk moet toch dringend eens de tien geboden terug opfrissen.... gij zult niet liegen is er één van!!
Het kan toch niet dat de financiële verantwoordelijkheid bij de geloofsgemeenschap komt te liggen! Collectes in de Kerk om hiervoor geld in te zamelen dat vind ik er ver over! Het is al erg genoeg dat noch de Kerk in ons land noch Rome nog steeds geen definitief antwoord gaf op het gebeuren en dat de schuldigen nog steeds vrijuit gaan en zelfs van een riant pensioen genieten, maar dan te durven suggereren dat de doorsnee gelovige best kan helpen om die financiële beerput te te dichten....Heeft de kerk dan echt geen greintje respect meer voor zijn " aanhangers"? Neem allereerst de uitkeringen van de daders in beslag en je komt al ergens.
En dat de Kerk geen centen heeft? De Kerk is de grootste en rijkste vastgoedbezitter in de wereld. Het Vatikaan strijkt miljarden op via verschillende kanalen. Het heeft aandelen in banken, bedrijven enz en dat voor ettelijke miljarden en dan hopen ze te collecteren op rug van de gelovigen voor de slachtoffers van pedofiele priesters!!
Waar is dan het gigantisch fortuin naar toe van de immense giften en schenkingen die ze door de eeuwen heen verworven heeft? Dat net de bisschoppen die meestal in paleizen wonen waar het marmer van de muren druipt nu geld durven vragen aan de gelovigen... Je moet het lef maar hebben. Laat Rome dan maar een steentje bijdragen. Vatikaanstad staat volgens mijn weten niet op de rand van faillissement, je moet er maar eens rondlopen... het stinkt er naar geld! Maar ja, daar woont er eentje die zich de hele malaise niet aantrekt en wiens neus bloedt want we wachten nog steeds op een " concreet" ingrijpen voor Roger Vangheluwe.Dat zou pas een sein zijn! De onzin die ze blijven verkopen loopt de spuigaten uit. Wie kan er financieel beboet worden bij een misdaad? Een logisch antwoord ; DE DADER. Bij kindermisbruik is dat de persoon in kwestie en niet de vereniging of partij of groepering waartoe de dader behoort. Ik zou zeggen: goed bezig en ga zo maar verder als je het instituut Kerk verder wil zien afbrokkelen, zo jagen jullie de laatste "klanten" ook nog weg.. Een voorstel?... Leg zondag op iedere kerkstoel een voorgedrukt stortingsformulier .. " Steun de pedofiele priesters"!!
Begrijp me goed , het gaat hier niet over geloven of niet geloven , dat maakt ieder voor zichzelf uit maar de hele " bollewinkel" die daarrond opgebouwd is, begint stilaan op mijn heupen te werken!
Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor diegenen onder ons die het vergeten zijn of nooit geweten hebben , op Hemelvaartsdag viert het Christendom dat Jezus Christus naar de hemel is opgestegen en dit op de 40ste dag na Pasen.
Bij veel ouderen onder ons is toch nog wel het één en ander blijven hangen van wat ons in onze jeugd verteld is over Hemelvaartsdag. De jongeren snappen er vaak geen meer jota van. Gisteren begon voor de schoolgaande jeugd al een zonnig en verlengd weekend. Je kon hen al op straat vinden of aan de rand van het bos genietend van zoveel vrije tijd. Ik vroeg mij dus af wat de jongeren nog weten over dit feest.
Ik lady X aan het woord, die wil ook een antwoord en daarom vroeg ze aan een paar zogenaamde "hangjongeren" waarom ze donderdag een vrije dag krijgen en naar de reden hiervoor. Ik zet even een paar antwoorden op een rijtje. Zet u maar schrap.
- Hemelvaart is volgens een knul van een jaar of zestien, een dag voor de luchtvaart. Een beetje uit de kluit gewassen jongen kon precies het hoe en waarom vertellen. Heel simpel, dat is de dag waarop de eerste mens voeten op de maan heeft gezet en dat herdenken wij.
- Deze is ook een goeie. Dit keer van een dametje in miniformaat. Als je deze dag dood gaat dan komt God je halen met een ruimteschip.
- Hup dan nog ééntje. Aan de rand van het bos stonden een paar opgeschoten knullen met scooters zich te pletter te vervelen, de hasjlucht drong zo in je neusgaten. Lady X ging een stapje achteruit want voordat je het weet word je er ook stoned van. Zij vroeg hen of ze haar konden vertellen wat Hemelvaart betekende? Ze keken haar aan of ze water zagen branden!
Een grote knul met een tatoeage op zijn arm keek haar een beetje lodderig aan. Achteraf bleek hij de grote aanvoerder te zijn. Maar nu zijn verhaal. Hemelvaartsdag is uitgevonden door de engelen die Adam en Eva uit het paradijs hadden verdreven. Natuurlijk had X haar woordje klaar. ”Wat hebben die twee dan gedaan?” ”Dat weet toch iedereen,” kreeg zij als antwoord. ”Ze hebben van een appel gegeten en dat mocht niet van God.” ”Jongens,” zei X, " wat een rot God” De knul nam nog een grote trek van zijn joint keek hemels naar boven en zei: ” Bent u een lid bij één of ander genootschap of zoiets"? Lady X was lekker op dreef en gaf hem als antwoord,: ”Ja hoor, ik ben bij de Dexiabank.” ( na de recente commotie rond die holding kon dat toch geen Chinees zijn voor hen!) Zijn macho gesprekspartner ging volledig uit zijn dak. Dit moest hij onthouden. ” Amigos”, zei hij, dat wordt vanavond een knal avond.” ”Hoezo,” vroeg lady X. ”Mens, je bent gaaf!” kreeg ze als antwoord. ” Je weet natuurlijk niet dat onze ouders ons zien als een verloren generatie en dat wij allemaal criminelen worden. Als wij hun dit gaan vertellen over die God ,dan zijn de rapen gaar". ”Weet je mevrouw, wij vinden deze stuff eigenlijk helemaal niet lekker. Je wordt er hardstikke moe van.” ”Waarom doen jullie het dan?” vroeg lady X. ”Gewoon, onze ouders hebben geen aandacht voor ons. Alleen maar werken voor de poen om de andere buren en de familie de ogen uit te steken". ”Vindt u ons ook junks?” Om in hun jargon te blijven zei X, ” Zal ik jullie nu eens vertellen hoe ik over jullie denk. Ik ben geen waarzegster, maar ik kan jullie op een briefje zeggen, dat als jullie achter je idealen en de studie waar jullie mee bezig proberen te staan, dan kunnen jullie een heel eind komen. Maar nog even over Hemelvaartsdag. Volgens de overlevering is Jezus na zijn kruisiging met lichaam en ziel naar de hemel gevlogen". Waarom zei ze dat eigenlijk ,zo kerks was ze nu ook niet?Gewoon een restantje uit lang vervlogen tijd? ”Holy crab,” zei één van de andere knapen, waren er toen al ruimteschepen"?
Lady X heeft het hier maar bij gelaten want ze had onderhand wel behoefte om thuis een kopje koffie te gaan drinken....
Gisteren was dus " the big day " voor onze Kit en nu maar hopen dat de ontsteking afgeremd wordt. Ik begrijp Fjak@ en sta persoonlijk ook niet te springen om die cortisonespuiten toe te dienen omdat de werking ervan maar tijdelijk is, maar momenteel was het een geval van moeten! Het laatste onderzoek had aangetoond dat de ontsteking die op de knie en het enkeltje zit de reuma maar verergert en antibiotica was ontoereikend gebleken om die ontsteking weg te nemen. Gevolg.. de beentjes groeien niet gelijkmatig en daarom moest dringend ingegrepen worden en werd naar die spuiten gegrepen. Ik hoop maar dat het niet te vaak moet gebeuren. Maar daar gaat dit logje niet over...
Onze spruit moest al om 7u in Leuven zijn dwz rond 6u vertrekken. Ik was om 5 u opgestaan om tot bij hen te rijden want grote broer is er ook nog. Het was eventjes moeilijk om onze schat aan het verstand te brengen dat ze niet mocht eten....En zeggen dat we een week geleden zouden gesmeekt hebben om die woorden " ik heb honger" te horen. Nu horen we niets anders. Kitiara eet, weliswaar selectief maar met die gluten is dat sowieso al uitkijken. Uiteindelijk lukte het om haar uit te leggen wat er moest gebeuren, wat al protest uitlokte en een paar traantjes! Dat kindje haat stilaan ziekenhuizen!
Rond 8u30 kreeg ik al een telefoontje dat ze binnen was na de nodige problemen. Toen ze naar de ok kamer moest, bleek het narcosetoestel niet te werken en stond de dochter een kwartier lang met een ongerust kindje op de arm te wachten tot de technieker geweest was.Dat is al niet goed voor een mens zijn vertrouwen en een kind zijn moed, maar soit wat moet, moet!
Rond 10u45 terug telefoon! Dochter: " Ma, we zijn terug op weg naar huis". Ik: " Oef, alles ok?" Dochter: "Dit geloof je nooit"... Ik : " Wat nu, zeg niet dat er weer problemen zijn"! Dochter: " Jawel, ze hebben haar enkeltje vergeten in te spuiten"! Ik : "Wat, .. dat meen je niet hoe kan dat nu?"...
Wat was er gebeurd? Voor onze Kit weggevoerd was, hadden ze met een zwarte stift twee grote kruisen aangebracht op het knietje en het enkeltje om de plaats aan te duiden waar de spuit moest gezet worden. Toen Kit teruggebracht werd, bemerkte de schoonzoon dat het beentje tot precies boven het enkelkruis ontsmet was., waarom niet verder? Er was ook maar één pleister op het beentje! Op hun vraag hoe het kwam dat er geen pleister op het enkeltje was, viel de mond van de verpleegster open. " Hoe, moest ze daar ook een spuit krijgen? Ik zal even gaan horen". Ze kwam terug met de bevestiging dat men het enkeltje vergeten was. Ja, dat is een probleem, ik zal er de professor even bijhalen. Intussen zaten de dochter en schoonzoon met groeiende verbazing en frustratie de zaak te bespreken. De professor verscheen na 15 min en draaide zich in alle bochten om verontschuldigingen aan te bieden. De behandelende arts zou erover op het matje geroepen worden, want in haar 20 jaar als arts was zoiets nog nooit gebeurd... blablabla. Waarop de dochter lakoniek zei; " ja , maar daar heb ik niets aan , het is wel met mijn kindje gebeurd. Jullie gaan me nu niet vertellen dat ze nog eens onder narcose moet!"
Toen Kit begin mei onder volledige narcose een gastroscopie en coloscopie onderging, konden die spuiten niet gezet worden wegens andere dienst en afspraken enz enz. Dat die tweede verdoving binnen de maand niet op gejuich onthaald werd, moet ik niet vertellen zeker. Maar nu moet ze wellicht volgende maand nog eens onder narcose omdat men " vergeten is" om de job nu goed te doen!! De dochter en schoonzoon hebben op een rustige manier hun mening gezegd en gevraagd wat ze ervan dachten om zo maar aan de lopende band narcose toe te dienenbij een driejarige? Maar wat kan je daartegen doen? Klacht indienen wegens nonchalance of nalatigheid? Als je weet dat je kind voor de rest van haar jeugd ( en misschien langer) bij die arts en dat ziekenhuis onder behandeling moet blijven waar sta je dan in zo'n geval? De professor liet een kleine opening dat het glutenvrij eten misschien een halte toeroept aan de reuma en de inspuiting volgende maand dan misschien ook niet meer nodig is. Maar ze hebben de laatste maanden al zoveel negatieve geluiden gehoord dat ze daarin niet durven te geloven. Trouwens daar zeg je zo wat. Toen Kitiara bijkwam had ze natuurlijk honger en wat brachten ze haar? Juist ja, heerlijke boterhammetjes... Op de vraag van de dochter of ze glutenvrij waren volgde weer zo'n idiote reactie ; " Och, mag ze geen gluten eten? Dat weten we niet. Ja, dat is een probleem, ik zal even in de keuken gaan zien". Gelukkig had de dochter zelf voor een glutenvrij ontbijtje gezorgd . Ik ben benieuwd wat de rekening zal vermelden? Dagopname met ontbijt en twee cortisonespuiten?
Wij zitten hier dus allemaal danig "bonen te vreten" van frustratie! En dat gebeurt dan in zo'n gerenommeerd ziekenhuis!! Een nr ben je , nog meer nog minder. Alleen al die voorbehandeling! Twee keer kwamen ze langs met een blanco blad en dezelfde vragen: Hoe heet het kindje, hoeveel weegt ze, welke medicatie neemt ze , waarvoor wordt ze opgenomen, wat moet er gebeuren......Spreken die assistenten dan niet met mekaar? Je vraagt je af of ze dan geen dossier hebben na een zoveelste bezoek. En onze Kit is nog maar 3en half jaar . Dat belooft voor de komende 15 jaar!!
Ik weet, missen is menselijk en mensen maken fouten maar dokters en verpleegsters moeten uitkijken dat ze geen fouten maken en zeker geen in de aard van wat vandaag gebeurd is want dat is pure nonchalance om dat tweede kruis niet te zien. Een kinderbeentje is niet zo lang hé?
Ironie van het lot, de schoonzoon had nog tegen de arts van dienst -voor hij Kit meenam- gezegd. "het linker beentje hé" en lachend gewezen op de twee " kloefers van kruisen" die ze zo opzichtig op dat beentje getekend hadden!! Waar waren die mensen op dat moment met hun gedachten!! Buiten blijven uit die ziekenhuizen, dat is wat ik altijd zeg maar ja soms heb je geen keuze en soms is het goed dat ze er zijn maar vandaag hebben we daar geen boodschap aan!
Nu mag ze 48 u niet op dat beentje steunen en liefst gestrekt houden, dat geeft meer kans op een positief resultaat. Morgen komt ze dan maar naar hier en oma is nu al aan het nadenken hoe ze een zo'n kind kan stilhouden in de zetel!!....Dat wordt reuzeleuk!
Terwijl ons schatje hier is, heb ik eens een foto genomen van het kruisje op de enkel. Wie kan daar naast kijken en nog beter hoe kan je een beentje ontsmetten tot precies boven dat kruis?
Waarom ik hier over begin? Ons hummeltje moet vandaag binnen om onder volledige narcose een cortisone spuit te krijgen in het knietje en enkeltje dat reeds aangetast is door de reuma en oma zal dan maar een kaarsje aansteken zeker? Niet dat ik gelukkig ben met de ingreep maar de situatie is zo dat er niet meer kan gewacht worden met de ingreep want anders krijgt ze problemen met de gelijke groei van de twee beentjes. Wat dat kaarsje betreft, een overblijfsel van thuis uit , ons ma deed het ook altijd als er ergens extra steun nodig was!! Bijgeloof of niet?
Bijgeloof is wijdverspreid en we zijn er bijna allemaal vatbaar voor. Hoe rationeel je ook bent, de neiging om een kaarsje te branden, hout vast te houden of één van de honderden andere dingen te doen om geluk af te roepen of ongeluk af te wenden is soms erg groot.
Bijgeloof is irrationeel – maar eigenlijk ook wel logisch.
Bijgeloof is een vreemd en interessant gegeven. We zijn er bovendien allemaal gevoelig voor en we hebben allemaal onze eigen kleine eigenaardigheden op dat vlak. Wie een paraplu meeneemt, zorgt ervoor dat het minder snel zal regenen; wie hout vasthoudt, vermijdt een slechte afloop; wie het over files heeft als de weg vrij is tijdens de spits, zal 5 minuten later in een verkeersopstopping terecht komen; als je kat niest, brengt dat geluk; als je neus kriebelt, mag je goed nieuws verwachten...
Rationeel gezien weten we dat bijgeloof niet ‘echt' is. En toch zegt ons gevoel iets anders. Waarom? Onze hersenen gebruiken een techniek om de waarschijnlijkheid te berekenen, waarbij een negatieve uitkomst meer mogelijk geacht wordt dan een positief resultaat. We zien dus sneller een oorzakelijk verband als iets slecht afloopt dan wanneer iets goed uitdraait. Vandaar dat we sneller denken 'zie je wel, ik had die paraplu moeten meenemen, ik had de weergoden niet mogen tarten' dan 'tja, ze hadden regen voorspeld dus het was sowieso gebeurd'.
Buikgevoel versus hoofd. Onderzoekers stellen dat we allemaal een neiging hebben tot het ontwikkelen van bijgeloof, maar dat we, als we uit een rationele cultuur komen, die ideeën daarna rationaliseren en beseffen dat dit niet gegrond is. Gelukkig maar. Al doen we nog steeds een wens als we in één adem alle kaarsjes uitblazen op onze verjaardag!
Ben jij bijgelovig?
Jij weet heel goed welke dingen ongeluk brengen. Je weet alles over hoefijzers, klavertjes vier en vrijdag de dertiende. Je zal nooit onder een ladder lopen, en zwarte katten zijn uit den boze.
Je hebt soms je twijfels over wat toeval is of wat niet. Je hebt wel een paar voorwerpen die volgens jou geluk brengen, maar als je die kwijtraakt is dat ook geen ramp. Als het vrijdag de dertiende is hoop je 's ochtends dat je niks zal overkomen, maar je gaat niet extra opletten.
Vrijdag de dertiende is voor jou een dag zoals alle andere. Je gaat er niet extra voor opletten en al zéker niet thuisblijven. Geld in een wensput gooien is geldverspilling en zwarte katten zijn even schattig dan die in een andere kleur. Je staat lekker met je beide benen op de grond! Gezond gemiddeld dus!
Laten we eens een paar gevallen samen bekijken en zeg dan zelf wat je ervan gelooft…..
Het hoefijzer Hoefijzers brengen geluk, zeker boven de voordeur. De open kant moet wel naar boven want anders valt het geluk eruit. Een gevonden hoefijzer gooi je over je linkerschouder, daarbij mag je een wens doen. Niet omkijken! Dat brengt ongeluk en de wens komt dan zeker niet uit. Er zijn verschillende verklaringen voor het hoefijzer. Het hoefijzer met de open kant naar boven zou een C vormen, van Christus. De vorm van het hoefijzer zou lijken op een halve maan, in veel culturen het symbool voor geluk.
Niet onder een ladder lopen. Wie loopt nog vrolijk onder een ladder door? Er is ooit eens onderzoek naar gedaan, 70% van de deelnemers probeerde het te voorkomen. De ladder, de weg en de muur vormen (met een beetje fantasie) een driehoek. De driehoek staat voor de Heilige Drie-eenheid en het is oneerbiedig om daar doorheen te lopen. Daarnaast is de ladder het symbool voor zielen die naar de hemel opstijgen. Zielen die je zeker niet mag storen op zo’n belangrijk moment. Om al het onheil af te zweren moest je de vingers gekruist houden en over de linkerschouder spuwen.
Hoe kwam men aan die gekruiste vingers?
Wanneer je toch redelijk gelukkig onder een ladder door wilt komen moet je twee vingers kruisen. De middelvinger over de wijsvinger, het liefst van je rechterhand. Je vingers kruisen voorkomt veel onheil. De meest waarschijnlijke verklaring is dat de vingers letterlijk een kruis vormen. Het kruis is een enorm positief symbool. Een kruis beschermt ons tegen rampspoed ook tegen ontmaskering. Bij het liegen de vingers kruisen schijnt prima te werken.
Klavertjevier Een klavertjevier brengt geluk. Wanneer je het klavertje doorgeeft brengt het zelfs dubbel geluk. Het is bijna een universeel geluksbrengertje. Het is niet helemaal duidelijk waarom het plantje over de hele wereld aanhangers heeft. Misschien heeft het te maken met de vorm, het lijkt een beetje op een christelijk kruis. Maar ze brengen geluk en niet zo’n klein beetje ook. Wanneer een meisje een klavertje in haar schoen stopt dan trouwt ze met de eerste man die ze tegenkomt. Mensen die een klavertje bij zich hadden, konden niet worden bedrogen en waren helderziend . Er zit een grote ‘maar’ aan al dit geluk, een klavertjevier geeft alleen voorspoed wanneer je het zelf hebt gevonden. Dus het geluk uit de handen van een andere plukker rukken heeft geen enkele zin.
Even afkloppen Wanneer je het hebt over geluk, moet je het toch even afkloppen, want stel je voor. Afgelopen maanden geen griep gehad……..even afkloppen. Het werkt alleen op onbehandelde houtsoorten, op een blank gelakte tafel afkloppen heeft geen enkel effect, tenminste dat zegt het bijgeloof. Bomen hebben van oudsher een magische lading, woningen van de goden in de Germaanse cultuur. Hout aanraken, dus eigenlijk de boom, was een soort eerbewijs aan de goden. Wanneer je iets van de goden wilde moest je de stam aanraken of nog liever omarmen. Hadden de goden je verzoek gehonoreerd dan moest je op de stam kloppen als dank.
Drie keer niezen
In de eerste plaats, waarom zeggen we ‘gezondheid’ wanneer iemand niest? Vroeger geloofde men dat de ziel bij een niesbui, heel even, het lichaam verliet. Iedere rondzwervende demon had even de kans om het lichaam in te nemen. De persoon zelf moest dus iets zeggen om de ziel zo snel mogelijk weer naar het lichaam te brengen. In andere verhalen zegt men ‘gezondheid’ om de demonen in de war te brengen.
Maar niezen is meer. Drie keer niezen geeft een zonnige dag. Wanneer iemand op een schip aan bakboord niest dan wordt het een slecht reis. Tijdens een huwelijksceremonie niezen brengt ongeluk. Wanneer je eenmaal niest mag je een wens doen, tweemaal niezen voor een zoen en drie keer niezen?
Bedenk dat zelf maar…
Ken jij nog zo’n vormen van bijgeloof , ah neen, jij bent niet bijgelovig of toch een beetje?
Toen ik verleden week in de tuin bezig was, was het weer het ideale moment om na te denken. Ik rustte even uit met gekruiste armen op de hark en dacht aan een schilderij die vroeger aan de muur hing bij mijn grootouders. Daarop zag je een boer ook zag leunen op zijn schop maar dan op het veld en ik moet zeggen dat het mij altijd wreed geïnspireerd heeft.
Het is echter een manier om even tot rust te komen, maar vooral om alles goed in de gaten te houden wat er zoal gebeurt of juist niet meer gebeurt. De meimaand is een maand waar er normaal gezien veel te zien of te beleven is hé? Terwijl ik zo nat in het zweet stond van op mijn hark te leunen, dacht ik plots aan vroeger, ’t was ook in mei dat er meikevers te vinden waren. Je moest maar aan de beukenhaag te schudden en ze tuimelden zo naar beneden. Mijn grootvader die wist ze steeds te vinden en dan stak hij ze in een “stekkendoosje”. Toen ik curieus op zijn schoot ging zitten trok hij het doosje stilletjes open en zag ik de grote, bruine meikever zitten. Een grote kever met bruine vleugels en met poten met kleine haakjes aan. Op het eerste zicht kwam het schrikwekkend over in de wereld van mijn fantasie, maar peter stelde mij gerust. Hij bond zelfs een koordje aan die meikever zijn poot en dan mocht ik het vasthouden terwijl de meikever heen en weer vloog. ( schiet me nu niet dood hé!!) Blijkbaar waren er nog grootvaders met hetzelfde idee want mijn speelvriendjes hadden ook zo’n exemplaartje. Maar na een tijdje stak ik de kever terug in het doosje en gaf ik hem eten! Ja, ik nam een blad sla en trok er kleine stukjes van om het in het “Stekkendoosje” te steken. ’s Avonds nam ik hem mee naar mijn kamer en af en toe trok ik het doosje open om te zien of de meikever sliep. In feite hoefde ik helemaal het doosje niet te openen want je hoorde hem zo met zijn pootjes krabben in het kartonnen schuifje.( och arme) Meestal hield het beestje het niet lang uit want tegen de avond van de volgende dag had hij gedaan met krabben en lag de meikever dood in mijn “stekkendoosje”. Met tranen in de ogen liep ik dan naar peter met al mijn verdriet en hij troostte mij dan weer door een paar keer in mijn haar te wrijven en mij te vertellen dat hij volgend jaar in mei wel weer een meikever zou vangen. Maar sinds de dood van mijn peter heb ik zelf niet veel meikevers meer gezien. Ik zoek nog in de hagen als ik op wandel ben of onder de eik, maar tevergeefs. Vroeger vlogen ze nog af en toe eens tegen de ruit, maar die kevers van vandaag zijn waarschijnlijk uitgerust met sonar en GPS systeem om alle obstakels te ontwijken. Het zou ook kunnen dat -zoals vele zaken - de meikever ook aan het uitsterven is. Als ik denk aan wat er allemaal op onze velden gespoten wordt tegen de aardappelkever, de bladluizen, de rode slak en de boomrups, dan zal dat waarschijnlijk ook geen goed doen aan de meikeverbevolking. Nochtans wordt er hier niet gespoten alles is biologisch!
Eigenaardig hoe alles ooit op de wereld komt en het later ook verdwijnt hé? Van het doodgewoonste ding tot de perfecte (!) mens , alles verdwijnt vroeg of laat van deze wereldbol. Ja, er wordt wel nieuw leven geboren terwijl je het oude in herinneringen moet zoeken, maar toch is er steeds een gemis. En zo is het ook een gemis dat ik dit jaar nog geen meikever gevonden heb. Nee, ik zou hem zeker niet meer opsluiten in een doosje, maar wel vastleggen met het foto-apparaat. Af en toe voel ik mij schuldig aan het verdwijnen van de meikever omdat ik er ook heb aan meegedaan. Maar ik ben de enige niet hoor; in die tijd was het grote mode omdat men ze nog vaak kon vinden en dus paste de mens een paar varianten toe op het leven van de kever.
Blijkbaar wilden ze ook in het koninklijke paleis ook een aandenken aan het uitsterven van de kever, want daar plakten ze er niet minder dan 1,4 miljoen tegen het plafond. Dat zullen volgens mij eerder mestkevers zijn want waar zouden ze anders al die meikevers gaan halen?
Terwijl ik daar op hark stond te leunen en mijn gedachten in het verleden liet dwalen, was ik er zelf van verbaasd hoelang men bij zo een klein beestje kan stilstaan.
Och…we staan niet stil bij de meikever maar waarschijnlijk bij alle herinneringen die het diertje met zich meedroeg. Alles is veranderd en wij zullen ons moeten aanpassen. ’t Is precies of alles begint zijn eigen gang te gaan zonder dat we er nog vat op hebben. Hopelijk kunnen onze kinderen en kleinkinderen vroeg of laat ook nog eens op een schop of hark leunen en terugkeren in hun herinneringen. Herinneringen die al fel uitgedund zullen zijn…hoewel er wel andere in de plaats komen.
Vandaag hoorde ik de kreet van de meikever! De kreet dat herinneringen nooit zullen uitsterven.
Onlangs probeerde ik een datum te pinnen om de verjaardagen van de schoonkinderen ( beiden zijn jarig in mei) te vieren met een etentje hier. Het is op zich al een hele prestatie om een gemeenschappelijke vrije dag te vinden. En dat zet me aan het denken...
Ken je dat ook die perioden waar het feesten je soms even teveel wordt en je snakt naar een doodgewone week of dag? Met de meimaand en allerhande feesten achter de rug, begrijpen jullie misschien wat ik bedoel...
Velen onder ons weten wat het is als je een heel jaar door "hip-hopt" van de ene feestelijkheid naar de andere. Je hebt gewoon geen tijd om die mensen uit te nodigen die je echt wil ontmoeten. Het hangt er natuurlijk wat van af hoe groot je familie - en vriendenkring is, maar zonder twijfel zit je elke maand wel met een paar jarigen hier of daar. Niet alleen blijven mensen maar leeftijd "aankweken", ook het feit dat we moeder of vader zijn , wordt gevierd. Hier in Antwerpen zelfs twee keer. Daar komt dan nog eens Pasen bij, communies en gedoopt worden voor de gelovigen, een huwelijk en na een aantal jaar de zoveelste huwelijksverjaardag. Is het kind ietwat pienter, dan studeert het af en dat wordt gevierd! Ondertussen gaat er wel altijd iemand feestelijk met pensioen of een beste vriendin verhuist en wil haar huis per se opgewarmd weten. Sporadisch treedt er nog wel eens iemand in het klooster ( hoewel is dat stilaan niet iets voor de annalen?) en een goeie bekende doet een babyshower. En dan zijn er nog de vaste feesten....
Sinterklaas heeft amper de mijter opgeborgen of daar moet je al weer cadeaus voor Kerst gaan verzinnen en de daarbij horende spijs en drank aanslepen. Maar wacht, daartussen is er nog een kind jarig en kom je nog niet op adem want 10, 9 , 8…....het is Oudjaar!
Sommigen zetten dan het jaar in met zoveel nieuwjaarsborrels dat je hun lever Foie Gras mag noemen en dan begint alles weer van voor af aan.
Maar zie , I had a dream!!.
Waarom houden we geen Nationale "Feest"dag. Neen niet om het land te vieren, maar een gigantisch feest waarin al het voorgaande in één keer gevierd wordt. Hoe die dan verloopt?
De jarigen wordt een extra knuffelbeest toegeworpen, voor de gepensioneerden leggen we allemaal bij voor een horloge. De zoveel jaar gehuwden krijgen een reischeque, de afgestudeerden een Mont Blanc vulpen, nicht Non een gouden kruisje (kan er af nu hun aantal zo geslonken is) en de trouwers krijgen een extraatje voor de huwelijksreis!. We borrelen heel de dag door, vanaf tien uur ’s ochtends, snijden 's middags een kalkoen aan, we hangen paaseieren in de kerstboom en om 16 uur komt de Sint langs! Tegen zeven uur hijsen de kinders zich in carnavalspak en dwarrelt de confetti op een paar verjaardagstaarten..
Om 24 uur is er champagne, wordt er uitbundig gezoend, wensen we elkaar het beste toe en terwijl de kinderen de laatste confetti en slingers gooien in hevige concurrentie met het vuurwerk, mag er nog een kerststronk achter de kiezen gestoken worden. Niet later dan twee uur 's nachts is iedereen zo moe, dronken en mottig dat de Nationale Feestdag stilaan ten einde loopt.
Stel je eens voor, daarna een héél jaar "peis en vrede". Eindelijk tijd om diegenen uit te nodigen waarmee je echt een band voelt, niet meer MOETEN naar dit of dat feest gaan, maar gewoon "joepie we Mogen"!
Ja beste bloggers, we zijn allemaal overfeest en die extra kilootjes die je daardoor krijgt, gaan er nooit meer af. Maar niks van dat alles meer. Vanaf nu misschien één Nationale feestdag! Of toch maar niet? Zou het dan niet wat te saai en eenzaam worden?
Vandaag was ons hummeltje in de namiddag terug hier want een ganse dag op school is nog wat teveel van haar energie gevraagd.Vorige week was ze hier ook maar vandaag zat er voor het eerst sinds een hele tijd al wat meer pit in haar en ... ze heeft voor het eerst de zalige woorden: " ik heb honger" uitgesproken.. Ik wist gewoon niet wat ik hoorde want dat is al maanden geleden dat ze dat zei. Ze heeft één boterhammetje en 4 lepels platte kaas met veel zin binnengesmuld en als beloning een Kinderchocolaatje gekregen ( die zijn glutenvrij). Oma heeft wel haar trukendoos bovengehaald om al spelende alles binnen te krijgen, maar dat hebben we er momenteel voor over. Je kan je niet voorstellen wat het is een kindje van 3 in huis te hebben dat niets eet!! Maar wat ons nog meer doet hopen is het feit dat ze haar kwart appeltje dat ze mee had naar school op had en deze namiddag toch 1 aardbei geproefd heeft. Fruit is een even grote taboe als vlees en groenten! Het klinkt voor jullie misschien peanuts en de moeite niet om over te praten maar als je weet van waar we komen dan is dat voor ons een hele stap. Ze was al 800 gr afgevallen wat veel is bij een kindje van 3j . Daar moest een halt tegen geroepen worden en nu maar duimen dat de patatjes en groenten stilaan ook volgen. Maar dat glutenvrije gedoe is niet simpel. Hier heeft ze ook haar brood en boter en koekjes en pasta enz..want je kan haar niet zomaar iets geven als ze honger heeft! Dat is de reden waarom we haar proberen toch wat fruit te laten eten wat ze tot nog toe - op bananen na - weigerde. We hebben nog een lange weg te gaan maar moeten erin geloven. De reumaopflakkering is ook wat verminderd en we hebben al vastgesteld dat eten of niet eten daar ook iets mee te maken heeft! Maar een beetje positivisme mag ook, niet? We houden onze vingers gekruist en de mama en papa hebben een beloningssysteem opgesteld. Telkens als ze iets eet mag ze een stickertje plakken en als ze 's avonds 6 stickertjes heeft dan mag ze iets plezants kiezen. Gisteren koos ze voor verstoppertje spelen met mama, papa en grote broer voor het slapen gaan !! Ben benieuwd hoe lang dat beloningstrukje werkt! Misschien vinden jullie dit logje nogal banaal maar iedereen die de laatste maanden de situatie hier wat volgde , beseft dat dit wel eens een keerpunt kan zijn. We durven nog niet "oef" zeggen maar de "o" staat er al .
Misschien een schone adonis of een knappe maar wat oudere man? Ik ben echt niet heiliger dan de Paus ( hoewel de dag van vandaag weet je maar nooit ) en ik zal mijn oogskens ook wel gebruiken ( al is het heel onopvallend) als de gelegenheid zich voordoet maar waar ik echt mijn hoofd voor omdraai? Voor een paard!
Ik geraak maar niet uitgekeken op de kracht, sterkte en elegantie die er van zo'n dier uitgaat en als er een docu is over paarden dan kan die mij wel bekoren. Paarden zijn groot en krachtig. Ze spreken tot de verbeelding. De afmeting en de kracht van een paard zorgen er voor dat mensen van nature geïntimideerd zijn. Ik bezit zelf geen paard , heb er ook nooit één bezeten daarom vraag ik mij soms af vanwaar dan die interesse....
Ik kan genieten van de elegantie en het atletische van een paard. Maar soms hebben ze ook iets treurigs en onbegrijpelijks in hun karakter. Het geluid van hoefgetrappel, de mix van elegantie en kracht, samen de natuur ontdekken in alle rust of in volle snelheid, de wind en de vrijheid, de geur van zweet, de reactie van je paard op de druk van je benen, het even gaan verzitten op je zadel, dat zijn de bedenkingen die door mij gaan als ik een paard bekijk. Ik weet het, dit is wartaal of Latijn uit de" pen" van iemand als ik die deze ervaring nooit heeft gehad. Maar ik zweer het: in een ander leven kom ik terug als een paard ergens op een grote vlakte liever dan in een beroemde stal!
Als ik dan lees over die gruwel op paarden in het Limburgse dan vraag ik mij af welk een gestoorde geest daar achter steekt? Wie kan tot zo iets in staat zijn om op zo'n barbaarse wijze zo'n prachtdieren toe te takelen? Ik hoop maar dat die klopjacht op de paardenbeul snel resultaat heeft! Je kan de dieren toch niet op stal houden omwille van zo'n gestoorde mensen, ze hebben beweging nodig. Een paard moet kunnen vrij draven, ik heb het gezien in Mexico. Daarom heb ik ook medelijden met die paarden die door dressuur totaal tegen hun instinct in moeten werken. Maar ja, we doen het ook met andere dieren, honden, poezen .. Brood en spelen noemen ze dat in de Griekse oudheid. Nu is het de passie van sommige moderne mensen…. Ik mag er niet aan denken dat ik als paard terugkom en dan mooi binnen de lijntjes moet draven!
En toch, we doen het met onze kinderen ook. Poppetjes die van af hun 12e opdraven als fotomodel hun jeugd ontnomen worden en moeten meedraaien in de geldwereld van volwassenen, in veel gevallen om eigen frustraties van gemiste kansen te verwerken.
Maar laat mij bij het paard blijven. Van nature zijn paarden fier en trots, ze dragen het hoofd hoog en de aanblik van een paard met die grote ogen straalt iets uit dat wijst op grote levendigheid vooral als het met opgeheven staart en open neusgaten voorbij komt gedraafd om indruk te maken.
Hier in de buurt staan ook af en toe paarden te grazen, de ogen afgedekt met gaas, een trieste aanblik die mij aan vrouwen met Boerka's doet denken en een groot medelijden met beide oproept. Het zal je maar overkomen als mens of als dier om op die manier van je vrijheid beroofd te worden, want daar komt het toch op neer! Terugkomen als paard? Ja, als het maar in vrijheid is maar ook dat lot hebben we wellicht niet in handen!
Soms zijn er situaties waarin je wil reageren en dan besluit om het toch maar niet te doen wegens verspilde energie. Sommigen zullen het misschien onverschilligheid noemen, anderen geven het de naam mild worden!
Mild worden is de rijpste groei van de mens, het is zacht worden in je woorden, in de klank van je stem en in heel je zijn. De blik uit jouw ogen wordt een warm aanvoelen omdat je in de mensen om je heen jezelf herkent. Het heeft niets te maken met zwakheid, het zit veel dieper. Het is de kracht die je doet ontwaken en doet leven.
Mensen die binnen mild worden, beseffen wie ze zelf zijn. Je oordeelt niet meer over anderen, je bent niet langer hard. Je wil niet overal gelden ten koste van je medemensen. Je luistert omdat elke andere een voortdurend wonder is. Je geniet van zon, regen en van heel kleine dingen.
Dikwijls zie je die mildheid bij mensen die veel geleden hebben. Wie mild wordt, heeft zichzelf overwonnen. Een dankbare zucht van bevrijding welt uit je op! Je houdt van de mensen omdat je geleerd hebt van jezelf te houden. Niet zoals je zou willen zijn, maar gewoon zoals je bent.
We gaan weer even terug in een wereld die mij steeds geboeid heeft : de wereld van de Griekse Goden.
Een twistappel is een uitdrukking voor een geschilpunt, waar behoorlijk onenigheid over bestaat, zelfs ruzie over gemaakt wordt.
Het woord twistappel is afkomstig uit de Griekse mythologie. Op de bruiloft van koning Pelus met de nimf Thetis waren alle goden aanwezig. De godin van de ruzie, Eris, wierp de appel onder de gasten die op de bruiloft aanwezig waren. Ze had op de appel geschreven: "voor de schoonste". De godinnen Hera, Pallas Athena en Aphrodite maakten aanspraak op deze titel. Zeus stelde Paris, een Trojaanse prins aan om het geschil te beslechten. Hera beloofde hem macht als hij voor haar koos, Athena beloofde hem wijsheid en Aphrodite beloofde hem de mooiste vrouw ter wereld. Paris schonk de appel aan Aphrodite. De schaking van de mooiste vrouw, Helena, door Paris, leidde vervolgens tot de Trojaanse oorlog.
De boodschap uit dit verhaal is dat een kleine en futiele ruzie enorme gevolgen kan hebben.
De feesten zijn weer in aantocht of bezig en dan sta ik steeds weer even in bewondering voor de vele hapjes die we " voorgeschoteld" krijgen!
Ik hou van hapjes. Appetizers voor een diner zijn mijn absolute favoriet of lekker peuzelen bij een glaasje cava en mijn avond kan al niet meer stuk. Ook recepties vind ik zalig en dit om dezelfde reden: laat de hapjes maar komen. En wat meer is, die hapjes scheppen een culinaire band. Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel gesprekken er al ontstaan zijn met zo'n hapje in de hand. Ook de manier waarop " geproefd" wordt , vertelt veel over het type mens. Zo zijn er de uitbundige types die meteen aanvallen om nog een tweede keer toe te tasten. Vaak stimuleren ze andere aanwezigen om hun " goede voorbeeld" te volgen. Ze zijn de managers van deze wereld zeg maar! Aan de andere kant heb je de mensen die liever de kat uit de boom kijken en pas in actie schieten als hen uitdrukkelijk gevraagd wordt om te proeven. Je hebt stille genieters en je hebt er die met hun enthousiasme geen blijf weten. Soms vraag ik mij wel eens af of die proevertjes geen product zijn van onze tijdsgeest? Onze voorouders zie ik niet meteen wild worden van "amuse-gueules", klinkt goed hé? Die hielden van het échte spul, geen mini maar maxi, geen hap-slik-weg maar sparen en bewaren! Trouwens, wist je dat tapas volgens de legende gebruikt werden om een wijnglas af te dekken zodat het aroma bewaard bleef en er geen vliegen in konden?
Of het sindsdien slechter geworden is?
Allesbehalve, tegenwoordig krijg je bij het aperitief niet enkel iets lekkers maar ook een streepje kunst voorgeschoteld. Geen pindanootjes of chipjes zijn de trend maar crostini met een tapenade en hamrolletjes met mozarella...niet dat ik iets tegen die chips of nootjes heb, lekker gemakkelijk en valt ook altijd in de smaak! Ik ben fan, maar dat heb ik al gezegd en of ik zelf van de hapjes kan blijven? Dat valt mee, ik proef verantwoord. Het eerste om de kwaliteit testen, het middelste om de stand van zaken op te meten en het laatste het " schaamhapje" omdat het anders toch blijft liggen.
Het is weer volop communietijd. April, mei klinken als Heilige maanden als je overal de communiefeesten ziet. Dat doet mij denken aan mijn communietijd. Ja, mijn communie heb ik moeten doen met de nadruk op moeten. Sommigen stonden te springen om hun communie te doen maar eerlijk gezegd voelde ik mij al heilig genoeg.! Ja, in die tijd waren we katholiek, punt. ’t Was nog niet genoeg dat ik in mijn kinderjaren mijn slaap of speeltijd moest onderbreken om naar de mis of lof te trekken ze staken mij dan ook nog eens op internaat bij de nonnen en dat was ook van moeten. Ik heb het toen zelfs een paar keer tot misdienaar ( es) gebracht. Maar met het offeranderinkelen of wijn inschenken zou ik nooit het Belgisch kampioenschap winnen, want heb een paar keer verkeerd gerinkeld ( heel onschuldig hoor haha) tot grote hilariteit van mijn klasgenoten zodat ik terug naar de “ lekenstand” gedegradeerd werd! Oef, dat was echt niets voor mij, ik sliep liever nog wat verder uit, en er was steeds iets dat mijn aandacht afleidde!! Natuurlijk moest ik ook mijn communie doen ..Mijn eerste communie om te trainen en daarna mijn plechtige communie om alles plechtig te laten verlopen. Mijn plechtige communie herinner ik mij nog alsof het gisteren was. Dat moest allemaal tot in de puntjes geregeld zijn en er mocht zeker niets fout lopen op de weg naar de heiligheid, dus moesten we naar de lering. Daar werd ons een jaar lang van alles ingepompt , werd de catechismus van achter naar voor en omgekeerd geleerd en moesten we er zelfs een examen over afleggen. En dan was er de dag van de communie. Wij meisjes in een lang wit kleed en de jongens in een schoon en spiksplinternieuw kostuum. Maar het schoonste was dat ze er een lang wit kleed moesten over aan trekken zodat er van dat kostuum niks meer te zien was. Iedereen had plaats genomen in de kerk en op psalm ik weet niet meer hoeveel ,moesten we twee aan twee onze intrede doen. De jongens rechts en de meisjes links. In de ene hand hielden we de kaars die we gratis en voor niks kregen omdat onze ouders ze al hadden afbetaald. In de andere hand onze “ missaal” een gebedenboek met gouden snee verpakt in een lederen zakje .
Dat lang, wit kleed stond ons meisjes beter dan de jongens want sommigen van hen struikelden af en toe over de boord van dat kleed dat vaak te lang was voor die jongensbeentjes en dat was al reden om bijna de slappe lach te krijgen .Nochtans meenden we het zo toen we onze handen in bidhouding gevouwen hielden en tevens schoon recht voor ons keken. En serieus dat al dat volk daar in de kerk was om nog niet te spreken van die vier of vijf pastoors en die ene hogere in graad die zeker al kolonel of generaal van de pastoors was want hij had ook een ander kleur van rok aan.
En daar zaten we dan op onze knieën zoals ik vaak als straf al op mijn knieën had gezeten maar dan zonder lange jurk aan. Op zeker moment moesten we dan allemaal vooraan voor het altaar gaan staan en daar zouden we gezalfd worden. Dat had je moeten zien! Er liep daar zo'n "heilige met een kommeke zalf " en iedereen kreeg op zijn voorhoofd een kruis getekend met die zalf. Voilà, we waren al ingeënt tegen de pokken en nu ook tegen al het kwaad dat ons "heilig lijf " ook maar zou proberen te betreden.
Nadat iedereen aandachtig naar de preek had geluisterd over goed en kwaad en dat we onze honger hadden gestild met "het lichaam van Christus" mochten we eindelijk naar buiten waar de familie klaar stond met felicitaties om dan naar de fotograaf te gaan waar je verplicht was ernstig te kijken want het ging toch om een serieus gebeuren. Hier en daar klonken nog wat felicitaties en dan moesten we ons haasten om rap in de auto te zitten zodat de familie niet te lang moest wachten op het feestetentje. In feite was dat het interessantste moment van de dag want dan kreeg je geschenken. Ik herinner me nog dat schoon doosjes, met een vulpen omdat ik graag schreef .. Die vulpen , daar was ik heel blij mee al vroeg het wel even wat wennen om er mee te schrijven want als je dat niet gewoon bent om met verse inkt te schrijven en je zit wat te lang te zabberen dan zagen je lippen binnen de kortste keren blauw alsof je met blauwtong opgescheept zat.
Och ja…er was dan ook nog die “ show” tournée!. Een gewoonte in die tijd dat je je bij familie en bekenden ging ” tonen”, een prentje afgaf om te heugelijke dag te herinneren en daarvoor dan een centje in de handen gestopt kreeg! Maar bon…we zaten later aan een lange tafel ik als eregast in het midden tussen ma en pa. Het eten was gewoon lekker maar dat lang stilzitten was er bijna teveel aan. Maar een eregast mag zomaar niet de tafel verlaten en ’t was maar na veel zagen dat mijn ma het goed vond dat ik even de tafel verliet erg tegen de zin van mijn pa. Ik mocht niet naar buiten maar wel met de andere snotters die hun communie nog niet gedaan hadden wat rondlopen maar niet vooraleer ik de tweede preek van den dag kreeg dat ik moest opletten en mijn kleed niet mocht vuil maken ..
Er was toen ook nog een tweede dag waar we opnieuw naar de kerk moesten. De jongens hadden nu volop de kans om hun nieuw pak te showen en wij meisjes staken ook van boven tot onderen in iets nieuws dat dan de volgende jaren enkel op zondag mocht gedragen worden!
Ja, ik kan nog uren tetteren over mijn communie en als we nu naar een communiefeest moeten, gaat het er waarschijnlijk anders aan toe. De kinderen hebben wat meer in de pap te brokkelen en die moeten hun communie niet meer doen voor de cadeautjes want de meesten hebben al alles! Ja, de communie is prachtig maar eerlijk gezegd heb ik liever dat het anderen overkomt. Maar…had ik mijn communie niet gedaan dan had ik nu dat logje niet kunnen schrijven ,niet?
Ik wil jullie geen dagenlang meesleuren in mijn bedenkingen. Daarom gooi ik het over een andere boeg alleen... vrees ik dat sommigen de "clou" niet echt zullen snappen want het speelt zich af in mijn moedertaal.
Ergens in West Vlaanderen
Gerard en Simonne zijn twee alleenstaande bejaarden die het goed met elkaar kunnen vinden, samen wandelen, tv kijken, op boodschap enz. Op een dag gaan ze samen naar de apotheek. Simonne neemt het woord: "Menere ejje gie van die colle om min volsche tangden die los zitten meer vaste te zetten in m'n moent ? Geen probleem mevrouw.
En ejje pampers vo grote menschen? Ook dat heb ik in voorraad mevrouw.
En zukken loopstoantjie mè wieltjies? Dat kan ik voor u aanvragen !
En zoeje 'n rolstoel ook kunnen aanvragen ? Ook dat kan ik voor u regelen mevrouw !
Enne .,..van die ,..blauwe pilletjies,. vur…je wet wel ! De apotheker knikt instemmend.
Zegt Simonne tot Gerard: "Wa peesje Zjirar ?? Gomme HIER oez trouwlieste leggen "?????
De laatste dagen heb ik vaak nagedacht over relaties met anderen. Ik kom dan altijd op hetzelfde beeld terug als het gaat over die mensen waarmee je een echte band heb, diepe vriendschap bijvoorbeeld.
Ik zie vriendschap als twee bergen, die naast elkaar liggen - als je alle relaties samen bekijkt hebben we het over een bergketen - twee bergen naast elkaar dus, die aan hun voet met elkaar verbonden zijn. Een stevig fundament, een sterke binding. Dat fundament is de basis waarop de twee bergen steunen, maar hun toppen staan op zichzelf. Waarmee ik bedoel dat die diepe band een fundament is om jezelf te ontplooien en zelf te groeien, maar met een zekere onafhankelijkheid. Je bent nog altijd een individu, je bent nog altijd jezelf. Stel je nu eens even voor dat de bergen aan hun fundament ver van elkaar liggen, maar met hun toppen raken. Zoiets is gedoemd om eerder vroeg dan laat in te storten. Van het moment dat je het beseft, dat je ziet dat er geen gezamenlijk fundament meer is dan stort alles in van het ene op het andere moment omdat je - om het zo te stellen - gebouwd hebt op lucht .
Een echte vriend is iemand die jou aanvaardt zoals je bent en je de vrijheid laat om te zijn wie je bent! Iemand die van op een zekere afstand toekijkt en een geheel kan zien waar je zelf soms geen geheel kan zien omdat je er met je neus te dicht op zit. Iemand die je feedback geeft, die een foto neemt van die berg van je, zodat je zelf eens ziet hoe het eruitziet. Iemand die je de mogelijkheid biedt om jezelf te leren kennen. Een "spiegel voor de ziel" als het ware. En tegelijkertijd ben jij ook een spiegel voor die andere. Je weerspiegelt elkaar zonder je eigenheid daarin te verliezen.
Tegelijk wordt het logisch dat zo'n band maar kan bestaan met een beperkt aantal mensen. Je kan je berg maar omringd weten door een selectie van anderen, omdat je anders simpelweg elkaar de ruimte niet meer kan geven.
Stel je een bergketen voor, met ergens middenin "jouw" berg - er zijn een aantal bergen die direct aan de jouwe grenzen -. Veel meer bergen liggen verder verwijderd, de band is losser en de wisselwerking minder intens. Dat is logisch. Maar als nu een berg zich minder ondersteund weet, ondergraven wordt door invloeden, dan is het goed te weten dat een andere berg die extra steun geeft die nodig is om de berg niet te laten inzakken. Hij neemt de last over, tot langzamerhand het fundament zich weer herstelt... en het evenwicht terug is.
Mijn berg die onlangs met het verlies van een boezemvriendin een serieuze schok kreeg en door de omstandigheden hier serieuze natrillingen, zoekt nu terug naar evenwicht!
Vrijdag vertrokken we voor een drietal dagen Ardennen met de dochter en co en haar schoonfamilie.We waren aan ons jaarlijks tripje toe dat omwille van de school korter was dan andere jaren. Langer zou echter ook geen optie geweest zijn door alle problemen met ons hummeltje. We vreesden al dat ook de weergoden zouden tegenwerken want de weermannen voorspelden niets goeds. Het weer viel uiteindelijk relatief goed mee, enkel in de nacht van zaterdag op zondag heeft het serieus geregend maar daar hadden we geen last van. Het was een heel andere historie met ons glutenkindje! Jongens toch, ik kon niet vermoeden dat het zo moeilijk zou zijn temeer omdat we een paar keren gingen uiteten en zij dus uit de boot viel! We hebben dan maar een babymaaltijd meegenomen en laten opwarmen want die zijn altijd glutenvrij. De mama, oma en bomma waren allemaal glutenvrij gaan shoppen en ieder had zijn voorraad mee. Ik had ook al een glutenvrij brood gebakken in de hoop dat ze dat toch zou lusten. Het is een regelrecht afgang geweest op alle gebied.Niet alleen moet ze zich aanpassen aan de voeding , al haar favorietjes zijn taboe, broerlief moet mee komedie spelen - ach arme het ventje van amper 6- en ze is dan ook al maanden heel moeilijk wat eten betreft. Momenteel heeft ze ook nog eens heel veel last van haar knietje door de reuma ( het vochtig/kil weer speelt zeker een rol) en is daardoor ook humeurig, haar weerstand en reserve is momenteel 0,0.. ze valt zo in slaap waar ze zit. We hebben al opgemerkt dat een opstoot samengaat met eetproblemen. We vermoeden dat ze meer pijn heeft dan we beseffen en dat ze daardoor helemaal van streek geraakt. Ik hoor het graag zeggen.. dat komt wel in orde en doe dit of dat .. Iedereen weet hoe het moet maar je moet er eerst een paar dagen mee samen leven om te weten wat het is om qua eten om te schakelen bij een peutertje van 3 dat al voordien eetproblemen! had! Als daar niet dringend verandering ik komt dan vrees ik nog grotere problemen. Op een week tijd verloor ze nog maar eens 200 gr!
Allé, wat een ontspannen weekend moest worden, werd overschaduwd door die eet-en gezondheidsproblemen van onze Kit waar niemand momenteel een antwoord voor heeft, zelfs oma niet die anders nogal rap van aanpakken weet. We hebben geprobeerd er toch nog iets van te maken maar voor de dochter en schoonzoon is het einde van de tunnel nog niet in zicht!! Het zal veel tijd vragen om hun gezinnetje terug gereorganiseerd te krijgen en weer gezellige dingen te ontdekken die ze met zijn viertjes kunnen doen zonder dat eten, reuma of gluten stokken in de wielen steken. Hun reisplannen voor de zomer liggen ook overhoop want op hotel gaan met Kitiara is momenteel een probleem, zeker als je het dieet zo strikt moet volgen zoals zij opgelegd is!. Je zou bijna denken... hadden ze die onderzoeken maar nooit gedaan. Ze at voordien nog iets maar nu niets meer. Omwille van die gluten intolerantie nam ze van haar " oude" voeding niets op, zegden de dokters maar zoals het nu verloopt ook niet!! Persoonlijk zou ik als laatste strohalm naar een homeopaat gaan, maar na al die onderzoeken en het geloop, zien ze het niet zitten om nog eens opnieuw te beginnen en... voor je die stap zet moet je erin geloven dat homeopathie helpt want de oplossing wordt ook niet in één twee drie gepresenteerd! Alsof het allemaal nog niet genoeg is , kreeg ik deze avond het bericht dat bij hun hondje een Jack Russel van zo'n 10 jaar maandag een gezwel wordt weggenomen. Nog een zorg erbij.. hun beker is de laatste maanden niet enkel vol maar loopt behoorlijk over!!
Gelukkig leven er hier op de blog zoveel mensen mee met ons kleintje en krijg ik langs alle kanten adressen en suggesties van glutenvrije winkels of producten doorgestuurd. Heel, heel erg bedankt. We testen alles uit in de hoop eindelijk ergens een patroon te vinden dat goed en voedzaam is voor haar! Het wordt aankopen en proberen en bijhouden of weggooien want eerlijk.. ik ben absoluut niet moeilijk wat eten betreft maar sommige glutenvrije dingen zijn echt smakeloos of niet te eten!! Een volwassene moet zich al aanpassen laat staan een kleintje met eetproblemen en dan nog eens reumapijnen erboven op!! Ik hoop en duim dat ik hier over een paar weken mag schrijven dat het eindelijk bergop gaat met onze Kit ipv omgekeerd! We missen haar lachje en enthousiasme en speelsheid....want zeg eens zelf... zou je dat ook niet missen.... Mensen met een gezond kind in huis hebben 1000 wensen, mensen met een ziek kind slechts één!! We rekenen op die ene wens voor ons schatje hier!
Op de laatste blogmeeting, zaten Ludovikus en ik te kijken hoe een vogel opeens verdween in de holte van een boom. Dat deed bij mij een belletje rinkelen : In mei leggen alle vogels een ei.
Spreekwoorden en gezegdes, men moet ze met een korreltje zout nemen. Veel vogel denken er al niet meer aan om in mei nog een ei te leggen. Daar is het in voor sommigen al veel te laat voor. In de maand mei hebben de vogels wel iets anders aan hun kop.
De jonge vogels die in maart of april uit het ei zijn gekomen, zitten intussen al volop in hun puberteit. En je weet hoe dat gaat met puberende jeugd. Ze zijn jong en ze willen wat.
De éne wil uitvliegen, ook al is ie daar nog niet rijp voor. Een tweede lonkt reeds naar het andere geslacht. Een derde is nukkig en dwars en blijft de hele dag lui in het nest liggen, terwijl vader en moeder hun nikkel aan het afdraaien zijn.
Er is er ook altijd wel ééntje bij dat waaghalzende toeren uithaalt en zelfs niet bang is voor een fototoestel.
En dan is er soms nog een nakomertje dat zich nog gewillig laat voederen en voortdurend aan moeders pluimen hangt.
Vogels hebben het niet onder de markt in de maand mei. De opvoeding van de jonge vogels vergt heel wat van hun energie.
Straks wordt het zomer en dan zoeken de jonge vogels hun eigen weg in het bos of in de tuin. Dan blijven moeder en vader vogel alleen achter, terwijl hun kroost druk in de weer is met vliegen in de lucht en het verkennen van de wereld, waarna ze 's avonds lekker gaan stoeien in een haag.
Maar éénmaal de zomer voorbij is en de bladeren van de bomen zullen vallen, dan komen de jonge vogels hun ouders nog wel eens opzoeken. Wie weet zijn pa en ma een mooie wintervoorraad aan het aanleggen, waarvan ze eventueel ook een graantje zouden kunnen meepikken ? En wanneer de eerste vrieskou komt, leiden pa-vogel en ma-vogel hun kroost naar het vette voedsel dat de mensen in hun tuin achterlaten, niet zonder enig risico, want mensen zijn gevaarlijk. En die katten die bij hen wonen, zijn zo mogelijk nog gevaarlijker! Maar vader en moeder houden een oogje in het zeil. Ook al zijn de kleintjes intussen groot geworden, de zorg is er niet minder om.
Maar stilletjes hopen ma-vogel en pa-vogel dat, wanneer de lange winter weer voorbij zal zijn en de prille lente terug de kop opsteekt, er dan "kleinkind vogeltjes" zullen komen...
Goh, wat zullen oma-vogel en opa-vogel fier zijn ! En wanneer die "kleinkind vogeltjes" op hun beurt kleine vogeltjes zullen hebben, dan zullen oma-vogel en opa-vogel hun bekjes tussen hun veren stoppen, tevreden de oogjes sluiten en zachtjes indommelen...
Ja, het gaat snel in de natuur, zoals het snel gaat in een mensenleven. Een ei in mei ? Nee hoor, dat verhaal is al lang achterhaald.
Luc heeft het boek " Hoe word ik baas in huis ?" gekocht. Hij leest het in één ruk uit en stormt daarna de keuken binnen. Hij gaat dreigend voor zijn vrouw staan en zegt: " Van nu af aan is mijn wil wet! Vanavond zal je lekker koken voor mij en daarna zal je het bad laten vollopen zodat ik mij kan ontspannen. Je wast mijn rug, droogt me af en masseert mijn handen en voeten. En als je daarmee klaar bent, mag je eens raden wie me dan zal aankleden en mijn haren kammen...." " De begrafenisondernemer? antwoordt zijn vrouw.
Ik lig op bed en ik denk aan jou. Hoe je onverwachts langs kwam gisteren.
En hoe graag ik je wel niet zou vastpakken en fijn knijpen.
Wat er gisterennacht gebeurde in bed kan ik maar niet vergeten. Ik voel mijn lichaam nog steeds daar waar je me aanraakte.
Je kwam uit het niets en met je gulzige mond ging je schaamteloos over mijn lichaam. Je maakte me helemaal gek.
Uiteindelijk viel ik in slaap, en toen ik wakker werd was je weg. Ik zocht nog naar je, maar tevergeefs.
Mijn lichaam vertoont vaag tekenen van je enthousiasme, waardoor het nog moeilijker is om je te vergeten. Vannacht zal ik echter wakker blijven en je opwachten. Rot mug!
Zoals de meesten onder jullie geef ook ik toe dat het goed is dat we de diagnose kennen maar of dat de zaak eenvoudiger maakt? In huis en familiekring kan mits wat zoeken en uitproberen een mouw aangepast worden wat het glutenvrij eten betreft, maar eenmaal buitenhuis? Je kan zo'n kind toch niet sociaal isoleren omwille van het feit dat ze niets " alledaags" mag eten, ze kan nu al niet alles meedoen omwille van die reuma. Als die gluten affaire haar nu ook nog eens " anders" maakt, dan zal ze toch sterk in haar schoentjes moeten staan om haar plaatsje op te eisen en het zal op termijn veel discipline vragen om de regels consequent te volgen. Er komt veel meer bij kijken dan zo op het eerste zicht, zeker omdat ze nog zo klein is! Tot die bedenking zijn we al na één dag gekomen.
Vandaag loopt er een heel ongelukkig kindje rond , zelfs haar zonnig lachje is verdwenen. De dochter heeft het haar proberen uit te leggen waarom ze anders moet eten want ze begrijpt haar situatie redelijk goed maar eten was al 2 jaar een probleem en na vandaag belooft het niets goeds!. De geur van het brood is al voldoende om er niet van te eten. De koekjes wil ze niet proeven, de glutenvrije spaghetti die de mama gemaakt heeft, raakt ze niet aan. Ze heeft enkel 5 "crakotjes" ( ook glutenvrij) met goeie boter binnen op een ganse dag. In het ziekenhuis hadden ze gezegd:" Over een paar maanden hebben jullie een ander kind". Als dat zo blijft, inderdaad een humeurig, triestig en ondervoed kindje..... We hebben het gevreesd want eten is de laatste twee jaar al een martelgang bij haar! Straks mogen we hier én dochter én kleindochter oppeppen!! Iedereen heeft de oplossing maar je moet ervoor staan om te weten dat het niet zo simpel is zeker niet bij een kleintje met een heel sterk willetje!
Ik was er nochtans vol moed ingevlogen. Bojako kent mij blijkbaar al heel goed ( smile) want inderdaad ik ben gisterenmorgen direct in gang geschoten om in de buurt op zoek te gaan naar winkels waar glutenvrije koekjes, brood enz. verkocht werden. Ik viel toch wel bijna op mijn gat als ik de prijzen zag van glutenvrij spul! Minstens dubbel zo duur! Ik vond bloem om zelf glutenvrij brood te bakken en betaalde maar even 4,95 euro voor 1kg! Daarvoor koop ik 5kg gewone bloem om zelf brood te bakken. Ook de koekjes liggen dubbel in prijs en het is nog maar de vraag of Kitiara die zal lusten want de dame in de dieet/bio winkel zei dat het wel even aanpassen is aan de smaak! Maar er zijn altijd lieve blogmensen met het hart op de juiste plaats. Zo ééntje is Thea ( de link naar haar blog vind je onder mijn favorieten) Zij stuurde mij een recept door om zelf glutenvrije koekjes te bakken en dat zal oma zeker doen zodra ik de juiste bloem op de kop kan tikken!. Het is dan nog af te wachten of onze Kit die zal lusten!! En na het telefoontje met de dochter zakt de moed mij ook in de schoenen!
Maar ik vond toch iets lekkers hoop ik nl een reepje chocolade van amper 10cm en een halve cm dik ... 0,95 euro. Niet te geloven!! Ik vond ook bloem om pannenkoekjes te maken en chapelure om zelf kroketten te maken of iets te paneren als ze eens bij ons komen want als je eens nagaat , er zitten bijna overal gluten in. Ijsjes kunnen zolang ze maar niet met koekjes geserveerd worden, trouwens ik heb voor de ijsjes ook al een oplossing. Alleen glutenvrije snoepjes heb ik nog niet gevonden maar ik ben ook nog maar in buurtwinkels ( colruyt, carrefour en Delhaize) gaan zien en in de biowinkel zag ik geen snoepjes! Ik ben op zoek naar een glutenvrije zaak in de buurt, die moeten er toch ook zijn en daar zal het aanbod wel groter zijn. En zie het was alsof Thea mijn gedachten las want ze stuurde mij een link door naar een site waar je winkels in de buurt kan opzoeken. Er zijn er 2 binnen een straal van 15 km hier! Bedankt Thea!!
Ik hoorde van de dochter dat ze om te starten terug zou overschakelen naar de klaargemaakte maaltijden voor baby's mocht iets anders niet lukken. Blijkbaar zijn die altijd glutenvrij en dan zal ze geleidelijk aan op zelfgemaakte maaltijden overschakelen want Kitiara moet gewoon weer leren eten. Het wordt iets van lange adem, zoveel is duidelijk!!
Gluten zijn in principe onschuldige stoffen, niet-giftig en voedzaam, maar sommige mensen reageren toch zeer heftig op deze gluten. Het afweersysteem van deze mensen herkent de gluten als “gevaarlijk” en er zal een immunologische en ontstekingsreactie ontstaan. Dat is wat er bij ons kleindochtertje gebeurt.
Glutenintolerantie is een onvermogen om gluten te verteren, een eiwit dat voorkomt in tarwe, rogge, haver en gerst. Normaal worden deze eiwitten in de darm afgebroken, maar bij glutenintolerantie is dat niet het geval en ontstaat gisting en beschadiging van het slijmvlies van de dunne darm. Daardoor kan de darm zijn werk niet goed meer doen waardoor een slechte opname van de bouwstoffen uit het voedsel kan ontstaan. Het lichaam heeft deze bouwstoffen nodig om normaal te kunnen functioneren en bij kinderen tevens om te groeien. Door gluten raakt de darmwand geïrriteerd en beschadigd.
Bij ons kleindochtertje is haar darm(slijmvlies) ook beschadigd en daar moet ze mee leren leven!
De meest kenmerkende symptomen zijn: overmatige ontlasting en/of opstopping (constipatie) gewichtsverlies
groeiachterstand (vooral bij jonge kinderen) een opgezette buik ( nu weten we van waar dat buikje komt hoewel ze mager is) winderigheid ( daar kan ze ook wat van) bloedarmoede
gebrek aan eetlust ( het zit dus niet enkel in haar koppeke) braken lusteloosheid en slaperigheid ( ze gaat nog steeds halve dagen naar school want heeft haar namiddagdutje nog nodig) botontkalking (osteoporose) moeten we proberen te voorkomen!
sterke stemmingswisselingen : ze kan soms ook onverklaarbaar humeurig zijn
Dus alle symptomen waren er maar we kenden ze niet!. Ze moet dringend bijkomen want ze heeft ijzer en vitamientjes nodig om tegen haar reuma te vechten, maar ze eet haast niets en dan nog fout, dus neem ze ook niets op!
Wat mag ze niet eten? Alle voeding met gluten zoals:
tarwe, rogge, haver, gerst, kleefrijst, brood, knäckebrood, pasta, bami, muesli, koek, koekjes, beschuit, seitan, etc.etc., verder spelt, semolina, kamut, triticale, couscous, bulgar, gort, mout, maltose (moutsuiker), bier, tarwekiemen, MSG (ve-tsin), tarwezetmeel, paneermeel (gebakken vis, patat) en alle producten die ook maar kleine hoeveelheden gluten bevatten zoals "gemodificeerd tarwezetmeel", dranken gemaakt van granen of melk ...
En het lijstje is blijkbaar nog langer…
Wat kan ze eten? Rijst (en rijstbloem, mihoen), wilde rijst, amaranth, gierst, quinoa, boekweit, lijnzaad, maïs en bonen (kleine hoeveelheden), sorghum, aziatische mungbonen vermicelli, sojaproducten als bonen, tamari, sojamelk, sojavla (alle zonder tarwe!), rijstwafels (broodvervanger) en noten, zoete aardappelen, agar-agar, gelatine, johannesbroodpitmeel, verder alle fruit, groenten en aardappelen, yam, tapioca. Biologische producten hebben altijd de voorkeur. Sommige mensen, vooral diegenen die vermagerd zijn of bovengenoemde symptomen hebben, hebben baat bij het eten van vlees, vooral rundvlees, vis en eieren. Begin daar maar eens mee bij een kindje dat niets eet, vlees , vis en eieren stuiten steevast op een njet bij onze Kit. Het zit ook wat in haar koppeke!!!
Misschien denken jullie zoals zovelen .. daar kan mee geleefd worden er zijn er nog velen die glutenvrij moeten eten. Maar we spreken hier over een kindje van drie! Hoe leg je haar uit dat ze op verjaardagsfeestjes niets mag eten? Dat grote broer zo’n koekje of ijsje mag en zij niet? Dat als er uitgedeeld wordt in de klas zij niets mag aannemen? Dat even binnenspringen om een frietje te eten wat kinderen zo heerlijk vinden niet kan tenzij het Mac Cain frietjes zijn die enkel in frituurvet gebakken zijn waar niets anders in gebakken is. Zoute chipjes kunnen maar geen met paprika enz. Pudding mag maar enkel Imperial. Nootjes mag maar enkel met zout niet met een korstje errond .En zo gaat het verder. Ik krijg de lijst wel door en dan kan ik ook gaan winkelen en elk product nagaan of het juiste label er op staat. Als je op reis bent en op hotel zit, wat moet zij dan eten?
Dat zijn de eerste bedenkingen die nu door ons hoofd gaan en we zullen met nog veel meer situaties geconfronteerd worden want ze moet het dieet strikt volgen!
Onze dochter en schoonzoon moeten nu alles eens op een rij zetten en zelf bekomen en op zoek gaan naar een glutenvrije winkel in de buurt en hoe ze hun wereldje - dat op zijn kop staat - weer normaal kunnen leiden.
Volgende maand hebben we hier een etentje gepland om de verjaardag van de beide schoonkinderen te vieren ( beiden in mei jarig dus gaat in één feest door) . Wat moet ik met de snackjes doen en het eten zonder dat ze zich teveel anders voelt dan de 5 andere kleinkinderen?
Het wordt dus voor iedereen aanpassen en desnoods glutenvrije snackjes eten ..Maar wat als zij ergens op bezoek moeten ?
De stukjes die ze van de dikke darm hebben weggenomen , duiden op niets speciaals. De problemen zitten in haar dunne darm en je kan niet zonder hé..?
En alsof het allemaal nog niet genoeg is, heeft ze sinds gisteren terug een opflakkering van de reuma met een pijnlijk en opgezwollen knietje tot gevolg. Dat hangt natuurlijk samen met haar slecht eten en foute voeding waardoor ze geen of onvoldoende stoffen in het bloed heeft om haar immuniteit op te trekken... Een straatje zonder einde....
En zeggen dat ze zo schattig lief is en altijd zonnig en blij ( tenzij ze pijn heeft natuurlijk).Hopelijk verliest ze haar stralend lachje niet als ze telkens een neen hoort.
Het zou niet mogen en mocht het mogelijk zijn ik nam zo meteen haar handicap over.
We zijn hier allemaal wat overdonderd en murm door de diagnose want zoals die reuma zit ze er voor haar leven aan vast!! Twee keer levenslang, het is niet eerlijk, een kind verdient dat nooit!!
Wanneer we over tortelduifjes spreken dan denken we aan een verliefd koppeltje. Maar er bestaan ook echte tortelduifjes...
Het begint met het feit dat je Pa en Ma Tortel al een tijdje bezig ziet en hoort!
Hun lokkend gekoer is niet uit de lucht te denken en hun dartel gedans hoog in de kruinen van de bomen overstemt het zachte lente briesje! En dan wordt het opeens druk. Met takjes in de snavel vliegen ze tot hoog in de spar van de tuin waar ze hun nestje bouwen. Een takje links, takje rechts, takje in het midden, daarna ei tussen de dij'tjes en....broeden maar. Alleen het kabaal dat ze daarna maken, ik heb daar fantasieën over.
Pa tortel is een forse kerel zonder staart, waarschijnlijk net ontsnapt aan de poes van de buren, dus een komisch rond geval, dat op niet al te sierlijke wijze van tak naar tak fladdert.
Ma zit meestal op het ei en is een redelijk mooie duif.
Maar na een tijdje begint ze gillend te koeren en ik denk dat het iets in de aard is van: " Zeg ouwe schuinsmarcheerder, zou jij ook niet eens op de kids in wording gaan zitten?
Ik heb kramp in mijn poten en een deuk in de buik. Bovendien knort mijn maag en heb ik dringend een pedicure nodig".
Vanaf het dak aan de overkant klinkt het dan vrolijk: "Koekoeeeeeeeeeee, koekoeeee ,jij moest toch zonodig kinderen?
Ik wilde nog wat vrijheid, maar nee, jij dreef je zin door, koekoeeeeee."
Maar goed, na een paar minuten komt pa dan, niet al te sierlijk, aangevlogen. Ma neemt de vleugels en Pa nestelt zich over het nageslacht in wording.
Meestal is Ma niet zo lang weg.
Straks als de jongen uit zijn gekomen, wordt het opletten geblazen, want de eksters en kraaien liggen al op gluurhoogte. Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat er nog zoveel tortels zijn?
Ik " pen" er maar wat op los want de spanning om te horen wat het resultaat van de onderzoeken van ons hummeltje is , laat zich voelen! Nog een fijne lentedag al is de zon even wat minder van de partij maar een spatje is/was zeker welkom voor de tuin!
Ik las bij Ani iets over Verkademeisjes en wist niet goed waarover het ging. Uiteindelijk vond ik bij Loewiesa waar het allemaal rond draaide. De link naar beide blogs vinden jullie hier onder favorieten en dames ... bedankt voor de inspiratie!
Ik citeer hier een paar zinnen uit Loewiesa's logje om mijn logje duidelijk te maken. "Verkade bestaat 125 jaar. Deze koekjesfabrikant was een van de eerste werkgevers die vrouwen in dienst nam. De lokale bevolking bekeek deze werkende vrouwen met schuine, argwanend ogen en de reputatie van de Verkade werkneemsters was dan ook snel gemaakt, het zouden sletten zijn die zich niet gedroegen zoals het hoorde".
Het moet moed en lef gevraagd hebben om in een mannenwereld van die tijd tegen de stroom in te gaan zeker als je weet wat er toen aan de meisjes geleerd werd.
Ik geef jullie hier een paar citaten uit een huishoudkundeles van toen.... Een goede raad dames.. leg de deegrol buiten het bereik en sta er op dat manlief je nu beter even niet voor de voeten loopt..
Les 1: Breng orde op zaken.... Maak nog een laatste ronde door de voornaamste kamers van het huis voor je man thuiskomt. Leg de rondslingerende schoolboeken, speelgoed en papieren op hun plaats en neem nog vlug even het stof af! Breng het geluid op een minimum niveau... Schakel bij zijn aankomst de wasmachine, de droogkast of de stofzuiger uit. Probeer de kinderen kalm te krijgen. Wees blij hem te zien. Verwelkom hem met een warme glimlach en toon je bereidheid om hem te bevallen!
Les 2: Luister naar je man... Het zou kunnen dat je een dozijn belangrijke zaakjes aan hem wil vertellen, maar daarvoor is zijn thuiskomst niet het geschikte moment. Laat hém eerst spreken, zijn onderwerpen kunnen belangrijker zijn dan die van jou!!
Les 3: Maak dat het eten klaar is ... Maak de zaken op voorhand klaar, de avond voordien als het moet, zodat een heerlijke maaltijd hem opwacht als hij terug keert van zijn werk. Het is een vorm van duidelijk maken dat je aan hem hebt gedacht en je bezorgd bent over zijn noden. De meeste mannen hebben honger als ze thuis komen en het vooruitzicht op een stevige maaltijd (vooral als het hun lievelingskostje is) maakt deel uit van de noodzakelijke warme verwelkoming.
Les 4: Maak nooit je beklag als hij laat thuis komt... Klaag nooit als hij laat thuis komt voor de maaltijd of zelfs als hij de hele nacht wegblijft. Bekijk het als kleinschalig in vergelijking met wat hij heeft moeten doorstaan gedurende de dag. Installeer hem comfortabel. Vraag hem zich te ontspannen in de zetel of te gaan rusten in bed. Maak een warme of frisdrank klaar. Schud de kussens op en stel voor zijn schoenen uit te trekken. Spreek hem aan met een zachte, vredelievende en plezante stem. Stel hem geen vragen wat hij heeft gedaan en twijfel nooit aan zijn oordeel of zijn rechtschapenheid. Denk er aan dat hij de meester is in huis en uit deze functie zal hij steeds zijn wil uitoefenen met eerlijkheid en waarheid. Wanneer hij klaar is met eten, ruim de tafel af en doe vlug de afwas Als je man vraagt om te helpen, wijs zijn voorstel af want hij zou zich kunnen verplicht voelen om het steeds weer te doen en na een zware dagtaak heeft hij geen nood aan extra werk. ( Mijn deegrol begon bijna te smeken om in actie te komen ). Zet hem aan om zich aan zijn favoriete bezigheden te wijden. Toon je interesse hiervoor zonder hem het gevoel te geven dat je op gelijke voet komt op zijn gebied. Als je zelf kleine bezigheden hebt, doe ze zonder praten en storen, want zijn interesse punten zijn meestal belangrijker dan die van de vrouw.
Uiteindelijk de avond. Breng het huis in orde zodat het klaar is voor de volgende morgen. Denk er aan eventueel een ontbijt op voorhand klaar te maken. Het ontbijt van je man is uiterst belangrijk als hij op een positieve manier zijn zware dagtaak moet aanvatten. Eenmaal dat jullie in de slaapkamer zijn aangekomen maak je je klaar om zo vlug mogelijk in bed te komen. Niettegenstaande de vrouwelijke hygiëne een grote rol speelt, mag het niet de bedoeling zijn dat uw man de rij moet doen om in de badkamer te komen, zoals hij moet doen om zijn trein te halen. Zorg er echter wel voor dat je het beste voorkomen hebt als je gaat slapen. Tracht een voorkomen te hebben dat innemend is zonder uitdagend te zijn. Als je een nachtcrème moet aanbrengen of krulspelden, wacht tot hij slaapt want het zou hem kunnen ergeren bij het zien van een dergelijk schouwspel net voor hij slaap. Wat de intieme relaties betreft met je man, het is heel belangrijk je te herinneren wat jullie elkaar beloofden bij het huwelijk en voornamelijk de belofte van gehoorzaamheid. Als hij van oordeel is onmiddellijk te willen slapen dan zal het zo zijn. Te allen tijde word je geleid door de wil van je man en oefen je op geen enkel moment druk op hem uit om hem tot een intieme relatie te stimuleren. Als je man minder normale handelingen voorstelt,gedraag je gehoorzamend en lijdzaam maar geef je eventueel ongenoegen aan door een stilzwijgen. ( Hier lag ik slap als ik eraan denk dat dat ongenoegen in stilzwijgen moest gebeuren! Jongens, jongens dat lukt bij mij enkel als ze mij muilbanden.. Voor diegenen die dat niet kennen dat is zo'n masker voor de mond van de hond om hem koest te houden!!) Het is waarschijnlijk dat je man onmiddellijk zal inslapen. Breng je kledij weer in orde, breng je schoonheidsproducten aan alsook je haarverzorging. Nu mag je de wekker zetten om zeker even voor je man op te zijn in de morgen. Zo kan je hem een kop thee maken tegen dat hij wakker wordt.
Ik weet niet goed hoe mijn gemoedstoestand te omschrijven toen ik dat hier las. Het schommelde tussen gieren en hevig protest maar het gieren had duidelijk de bovenhand omdat ik mezelf " een beetje" ken en weet hoe ik zou gereageerd hebben tijden die lessen!!
Ik kom ook uit een tijd waar de wil van ons pa zijn wet was en dat wisten we allemaal, ma inclus. Maar als full time werkende vrouw ( zelfstandige kapster) heeft ze op haar manier haar plaats opgeëist in zijn mannenwereld. Zij was "ons Verkademeisje". En ons pa... hij krijgt toch krediet hoor want hij was diegene die er op stond dat we verder studeerden en een diploma behaalden. Ook hier hadden we niet veel keuze. Maar dat heb ik hem nooit kwalijk genomen!
Ik hoop hier een paar pittige reacties te krijgen en zit nu al te snuiven als ik aan bepaalde blogvriendinnen denk!!
Vandaag verwent men alle moeders En dat is ook verdiend. Maar toch wil ik even denken en ook wat aandacht schenken aan die vrouwen zonder kinderen. Dat mag ons niet verhinderen ook zij hadden moeder kunnen zijn …even goed. Het zit in iedere vrouw haar aders en haar bloed.
Alleen het lot heeft het zo bepaald dat sommigen het moederschap niet hebben gehaald. Ook diegene die terug hebben moeten geven, een ongeboren leven. Voor haar doet het extra pijn om kinderloos, een moeder te zijn. Ook moeders die door overmacht hun kind te grave hebben gebracht.
Daarom wil ik even zeggen Ik wil voor jullie ook een bloempje leggen.
Als ik hier de reacties lees op die "weer" of "wier" of likdoorn van Mus dan vind ik dat mijn doel bereikt is, communicatie losweken, want daar is het bij het bloggen toch allemaal om te doen niet? Mij interesseert het niet hoeveel mensen mijn blog bezoeken , dat cijfer zegt niets als je enkel een paar nietszeggende buttons als reactie op jouw logje krijgt en je ziet dat je de "tigtigste" in de rij bent met dezelfde reactie. Liever drie bezoekers en drie reacties dan 50 nietszeggende... Mijn bedoeling is om via mijn blog de lezer op de één of andere manier aan te spreken of te interesseren en meningen te delen want daar schrijf je toch voor? Voor sommigen is een blog gewoon een medium om eigen creativiteit via PPssen, foto's, reiservaring, gedichten .. te delen. Voor anderen een manier om het leven van elke dag, eigen levensbeschouwingen van zich af te schrijven al kan zelf de meest extraverte al eens stilvallen. We zijn niet gemaakt om als enkeling en kluizenaar onze dagen hier te verslijten. We zijn het enige " levende wezen" dat dat extraatje gekregen heeft : de taal van de communicatie en het meevoelen met anderen. Als je dan gewoon tegen de muren praat dan geef je het uiteindelijk op maar soms kan één enkele reactie of bezoekje jou die nodige duw geven om gewoon verder te gaan zoals je bezig bent en te genieten van wat het leven biedt. Als je de moeite neemt om elke blog die je bezoekt te lezen dan zal je de persoon achter het logje ontdekken en ieder heeft wat te bieden op zijn of haar manier en geloof me soms is het logje van een ander de start van een nieuwe inspiratiegolf bij jezelf. Jullie reacties waren vandaag mijn inspiratie die eventjes een duwtje nodig had. Ik wens jullie allemaal een zonnige zaterdag en hoop dat jullie genieten van die mooie lentedag die we weer eens samen mogen delen!
PS Na het lezen van de reactie van Fjak@ deze commentaar... Ik heb niets tegen buttons ( inderdaad sommigen maken er hun werk van) zolang er ook een persoonlijke reactie bij staat. Het zijn die sites die bezoekers ronselen om het meest en die absoluut niet lezen wat er in die blogs staat en dan zoiets neerpennen als: "mooi geschreven ik heb ervan genoten " op een logje over afsterven. Daar valt toch je broek van af zeker?
Mus heeft het op haar blog over de pijn van een likdoorn of in de volksmond beter gekend als een eksteroog. Dat was voor mij voldoende om even te gaan zien waar of hoe men aan die naam gekomen is. Met dank aan Mus voor de inspiratie.
Het woord eksteroog (ook exteroog) is meer een verbastering van het Duitse (of eigenlijk Nederfrankisch/ Rijnlandse) Elsterauge en het daaraan verwante Skandinavische Hästeröge en Elsteröge.
Maar hoe zijn ze daar op gekomen? Soms ontstaan woorden zomaar opeens, al is het deel ‘oog’ voor een rond plekje niet zo gek bedacht. De term eksteroog werd al gebruikt in de 14e eeuw. In die tijd was er sprake van veel bijgeloof. Eksters werden beschouwd als ongeluksvogels en zouden zelfs het weer kunnen voorspellen. Wanneer ze luidruchtiger dan gewoonlijk waren, was er slecht weer op komst. Mogelijk dat in die tijd de ekster metaforisch ( beeldspraak) in verband werd gebracht met de pijnlijke eeltverdikking waarin soms een zwart pitje zit dat lijkt op het oog ven een ekster. Bovendien kan de eeltverdikking lelijk steken als er slecht weer op komst is waardoor de link kan verklaard worden. Niet voor niets hoor je wel eens zeggen: Mijn eksterogen steken = er komt slecht weer.
En het bijgeloof gaat nog verder. Volgens een Waalse en Franse sage had de ekster eerst een prachtig verenkleed, maar toen de vogel de gekruisigde Jezus had bespot, werd hij vervloekt en kregen zijn veren de kleuren van de rouw. Eksters werden van oudsher al beschouwd als ongeluksvogels, verkondigers van dood en rampzaligheid.
En zo kom ik bij een volgend intrigerend onderwerp: bijgeloof! Eerst even gaan zien wat er precies onder bijgeloof bedoeld wordt.
Bijgeloof is het geloof of de overtuiging dat er bovennatuurlijke krachten in het spel zijn die van invloed kunnen zijn op toekomstige ontwikkelingen en dat bepaalde handelingen deze krachten kunnen neutraliseren, oproepen of bijsturen. Meestal heeft het betrekking op het verwerven van geluk en het afweren van ongeluk. Bijgeloof heeft vaak betrekking op voorwerpen en symbolen. In het verleden speelde het een belangrijke rol in het dagelijks leven. Strikt genomen blijkt het erg lastig om onderscheid te kunnen maken is tussen geloof en bijgeloof.
Na deze theoretische boterham even concreter .. Zo hebben we populair bijgeloof in de vorm van…
Getallen / ongeluksgetal 13
Eén van de bekendste voorbeelden van bijgeloof is de betekenis van het getal 13, algemeen bekend als ongeluksgetal. Sommige hotels en ziekenhuizen hebben geen dertiende kamer of dertiende verdieping en in vliegtuigen ontbreekt vaak de 13e rij stoelen: na verdieping, kamer of rij 12 komt nummer 14. Als de dertiende dag van de maand op een vrijdag valt, wordt dit aangeduid als ongeluksdag. Een verklaring voor 13 als ongeluksgetal is het volgende: aan het Laatste Avondmaal zaten dertien personen, waaronder Judas, de verrader van Jezus. Een oudere verklaring zegt dat het getal dertien niet in het twaalftallige stelsel paste. De Romeinen zagen in het getal een symbool van dood, verwoesting en ongeluk. Een verklaring ligt in de Egyptische kalender; vijf toegevoegde (ongeluks)dagen samen vormen de dertiende maand. Het was een ongelukkige periode, omdat het Nijlwater op zijn allerlaagste peil stond, wat insectenplagen meebracht die zich samen met de koude noordenwind verplaatsten.
Maar bijgeloof hoeft niet altijd negatief gezien te worden.
Zo brengt een hoefijzer bv geluk!
Een hoefijzer zou beschermen en geluk brengen Volgens het bijgeloof verdubbelt het aldus verkregen geluk, als het hoefijzer boven een deur gespijkerd wordt. Als de opening naar boven wordt gehangen, wordt het geluk als het ware opgevangen, als de opening echter naar beneden hangt loopt het geluk uit de opening en trekt het hoefijzer ongeluk aan. Ironisch genoeg zijn er ook landen waar het hoefijzer juist met de opening naar beneden moet worden opgehangen, zodat het ongeluk eruit loopt. Als men een hoefijzer vindt, behoort het over de linkerschouder geworpen te worden, nadat de betreffende persoon een wens heeft uitgesproken. Daarna moet men doorlopen zonder om te kijken. Vroeger hingen mensen vaak hoefijzers boven de deuren om betoveringen af te weren en te voorkomen dat toverfeeën de pasgeboren baby zou ontvoeren. Men geloofde dat heksen en feeën bovennatuurlijke overlevenden van lang geleden waren. In die tijd kende men nog geen ijzer, en daarom zouden heksen en feeën bang zijn voor het materiaal. De vorm van een hoefijzer doet denken aan de halve-maanvorm, die bij vele volkeren symbool stond voor welvaart en geluk. Onder andere Admiraal Nelson spijkerde een hoefijzer aan de mast van zijn vlaggenschip "Victory". Eén van de oudste verhalen waarin de bijzondere eigenschappen van het hoefijzer worden beschreven is de legende van Sint Dunstan, een Engelse bisschop die leefde in de tiende eeuw. Hij was niet alleen een groot geleerde, maar ook musicus en edelsmid. Op zekere dag kwam de duivel bij de bisschop langs en vroeg hem zijn hoeven te beslaan. Dunstan zag meteen wie hij voor zich had, bond de duivel vast, zette één van zijn tangen op de neusgaten van de duivel en dwong hem zo te beloven dat hij nooit een huis zou binnengaan waar een hoefijzer aanwezig was. Er bestaan afbeeldingen van Sint Dunstan waarop hij de duivel met zijn tang bij de neus heeft. Dit verhaal is waarschijnlijk de oorsprong van het gezegde iemand bij de neus nemen.
Dat volstaat voor vandaag, maar ik neem jullie zeker op tijd en stond nog eens mee in de wereld van bijgeloof over geluk en ongeluk!
De lente is in het land.
We kunnen dit al een tijdje vaststellen aan de mooie temperaturen. En dan is er nog een variante op " Love is in the air", dat jullie allemaal wel kennen. En of dat klopt!
Het was de laatste weken overal een kakofonie van vogelgeluiden en kikkergekwaak.
De merel zong zijn hartje uit het lijfje voor zijn aanbedene, de mezen twieterden links en rechts en vlogen de nestkastjes in en uit met bekjes vol strootjes.
We zagen koolmeesjes driftig rondvliegen en
een wild paringsdansje uitvoeren.
Af en toe zweeft er ook een duif voorbij, een tak in de bek, die hij dan veelzeggend ergens deponeert,
met zo’n blik van "kijk eens naar mij". Er staan reeds volop bladeren aan de bomen, bloesems her en der. Ook het gras is sinds een tijdje terug volop aan het groeien.
Fauna en flora herleven. Ik ben met camera de tuin ingetrokken om
de eerste hommel vast te leggen die wat in mijn eerste bloemen
zat te snuisteren. En zo kan ik door gaan...
Dat de lente in het land is, had laatst ook als gevolg dat op zo’n
zon overgoten dag een " devote man" aanbelde met enkel
stichtende folders in zijn hand en op zijn gelaat die pedante glimlach
van iemand die de blijde boodschap komt verkondigen op een wijze
dat men er zwaarmoedig van wordt. “Geloof jij dat al deze mooie dingen die je ziet ‘de natuur,
de bloemen, de bomen er zo maar gekomen zijn door bv. evolutie? Geloof jij niet eerder in het woord van God?”
en hierbij keek hij veelzeggend naar een boekje
dat hij angstvallig tussen zijn vingers geklemd hield
en wees omstandig naar de planten in mijn tuin, met wijzende vinger
alsof hij er zelf voor gezorgd had.
Hierna stak hij verder van wal op het toontje van één van mijn vroegere lagereschoolnonnen,
die hun oude lessen nog eens willen debiteren en jou op het goede pad willen brengen.
En dat op zo’n mooie dag! Ik keek de man enigszins schuin aan en trachtte argumenten te verzamelen
om zijn ideeën te ontkrachten.
De essentie van het geloof is nu echter dat men het moet geloven,
argumenten hebben hier geen kracht van wet.
Ach, waarom zou ik mij hier op zo'n mooie dag in een discussie gooien? Ik bekeek hem met montere blik en antwoordde: “Op zo’n mooie dag ga ik verder werken in mijn tuin, genieten van de bloemen en de bomen evolutie of niet. Ik stel dus voor dat je elders zielen van de duisternis gaat redden. Die zijn we weer voor een paar maanden kwijt.
Nogal een geluk dat hij mij nu niet treft want mijn gemoedsstemming en mijn kop/borstvalling zijn niet van die aard om poeslief te zijn!!
Voor wie het wil weten.. de resultaten van de onderzoeken van ons kleintje worden volgende dinsdag besproken. Momenteel blijft het bij een probleem in de dikke darm!
Uit een eerste onderzoek is gebleken dat er een probleem is in de dikke darm en hebben ze een stukje weggenomen voor onderzoek. Vandaag volgt een bijkomend onderzoek van de dunne darm...Als het contrasterend papje niet lukt via de normale weg wordt het weer een sonde!.. Och arme! Later op de dag werd ook nog besloten om meteen ook nog een echografie uit te voeren. Dus om 8u45 vervolgt de historie. We zijn echt benieuwd wat we daarna te horen krijgen? Maar misschien wil men op zeker spelen en alles grondig onderzoeken? Grote broer was vandaag nog ziekjes maar kon niet bij oma want die ligt zelf geveld. Gelukkig is er nog een oma die kan inspringen! Het mag stilaan stoppen met ons kleintje en ze is zo moedig, de lieve schat!!
Gisteren moest ons hummeltje binnen in het Universitair ziekenhuis van Leuven omdat ze vandaag onder narcose een gastroscopie en coloscopie moet ondergaan. Naast haar reuma heeft ze al anderhalf jaar eetproblemen en alle oplossingen zijn opgebruikt. Men wil nu eerst zien of er ergens in de darmen/maag of slokdarm een probleem is dat die eetstoornis kan verklaren voor men nog maar eens een andere oplossing uitzoekt. De dochter had gevraagd om tijdens die narcose ook de cortisonespuit toe te dienen in knie en enkeltje zodat ze maar één narcose moest hebben maar ziekenhuisafdelingen zijn blijkbaar ook contactgestoord vrees ik, want dat was helemaal niet in te passen in de regeling. Daarom moet ons kleintje de 31ste nog eens binnen om nogmaals onder narcose die dringende spuiten tegen haar reuma te krijgen want de ontsteking zet zich verder en veroorzaakt groeiproblemen! Gisteren tegen 9u moesten ze al in Leuven zijn en kiest grote broer toch wel die dag uit om ziek te worden zeker! Gedurende de nacht kreeg hij koorts en gaf een beetje over zodat er 's morgens zorgen waren over twee bengels! Rond 10u staken ze dan een sonde via de neus in het maagje van ons hummeltje... heel de kliniek stond op stelten en ze heeft stemvolume als het er op aankomt. De nodige papieren om toestemming te geven voor de narcose kregen ze dan ook nog eens onder de neus geduwd, alsof je een keuze hebt! Rond 10u30 kreeg ik al een smske dat ze het beiden al niet meer zagen zitten want dat onze Kit de ganse dag en nacht ( tot middernacht) met die sonde moet rondlopen!! Het drankje dat je normaal moet opdrinken om de darmen de ledigen krijg je bij zo'n kindje niet verkocht daarom gebeurt dat via die sonde rechtstreeks in de maag! Blijkbaar was onze Kit verdrietig en kwaad en moest ze om de haverklap kokhalzen...Als dat zo doorgaat met al die doktersbezoeken en ziekenhuizen dan houdt ons kleintje er nog een trauma aan over! We zullen hier vandaag dus met gekruiste vingers rondlopen en vooral met een "zeer hart" want waarom al die ellende bij zo'n klein kindje? Nu maar te hopen dat er op de één of andere manier toch een verklaring gevonden wordt voor haar eetprobleem maar vooral een oplossing! Maar blijkbaar kan het nog een 10 dagen duren voor de foto's bekeken en bestudeerd zijn tenzij er natuurlijk een directe zichtbare verklaring gevonden werd, wordt vervolgd!
Heb jij ooit al van de Walpurgisnacht gehoord? Ik las erover op een kalenderblaadje en ging op zoek naar meer info. Dat is wat ik samengevat erover vond.
Volgens een oude legende is de nacht die voorafgaat aan 1 mei, de Walpurgisnacht, waarop heksen op hun bezems door de lucht vliegen en elkaar ontmoeten rond een groot vuur. Uitkijken dus!
Eeuwenlang bleef de angst voor de heksen bestaan, daarom werden alle bezems in de nacht van 30 april op 1 mei verstopt en de geitenbokken opgesloten, want dat waren immers de geliefde rijdieren van de heksen. Op de voordeur en de luiken van de huizen werd een kruis geschilderd om zich te beschermen tegen de heksen en in de vooravond liepen de boeren met fakkels en trommels door het dorp om ze te verjagen.
Tijdens de Walpurgisnacht komen de heksen uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om op bezemstelen, kattenstaarten, rieken, dorsvlegels of ongeacht welk ander vervoermiddel dat ze onderweg aantreffen door de lucht te suizen.
Maar de Walpurgisnacht wordt ook nog gelinkt aan het Sjamanisme.
Tijdens de Walpurgisnacht wordt de Germaanse godin Freya vereerd. Eén van haar bijnamen is Vrouwe Valburgia (of Walburgia). Zij is de godin van de liefde, de seksualiteit en van de Volva's (of Wolwa's). Volgens de mythologie rijdt zij in een zilveren rijtuig, dat getrokken wordt door een zwarte en een witte kat. De kat is het aan haar gewijde dier. Daarom werden heksen vaak met een zwarte kat voorgesteld. De witte kat lieten de Christenen voor het gemak maar weg. De kat symboliseert sensualiteit. De witte kat staat voor de mannelijke seksualiteit, de zwarte voor de vrouwelijke.
In de Walpurgisnacht vierde men een groot feest met volledige seksuele vrijheid. Meisjes lieten zich tijdens deze nacht ontmaagden. De volgende dag richtte men een meiboom op als symbool van de vruchtbaarheid. Hierom werd gedanst door jonge mannen en vrouwen.
De naam van de maand mei komt van meiden. Een meid was vroeger een jonge vrouw, die nog maagd was. In de Walpurgisnacht offerden de meiden hun maagdelijkheid aan de godin Freya. Ze lieten zich door een willekeurige man ontmaagden. Hun maagdenbloed zou voor vruchtbaarheid en een grote oogst zorgen. Tegen mei trokken alle jonge mannen, maagden, oude mannen en vrouwen 's nachts de bossen of bergen in en vierden de gehele nacht feest. 's Ochtends kwamen ze terug met een meiboom. ... Van meer dan honderd maagden die 's nachts de bossen introkken, keerden minder dan een derde als maagd terug.
Een scheurkalender is toch handig niet, zo geraak ik aan een logje ! Nu nog mijn bezem zoeken!
Afscheid nemen is iets om te haten. Afscheid nemen is iets kostbaars achter laten. Afscheid nemen is iets wat je heel diep raakt. Afscheid nemen is iets wat je van binnen kapot maakt.
Mensen komen en gaan, vroeg of laat. En heel even weet je met jezelf geen raad. Mensen waar je nog lang mee wou leven die al 45 jaren met jouw leven zijn verweven. Die leegte die maakt me nu zo verward, maar maatje,je leeft verder in mijn hart.
Herinneringen tussen de weidebloemen
Dat spelletje deden we trouwens ook met de uitgebloeide paardenbloemen toen we de witte donszaadjes wegbliezen! Maar toen waren de magische woorden: " hemel, hel, vagevuur".. aan jullie om te raden waar ik meestal belandde haha!
.
