Vandaag had ik één van die dagen, u kent ze wel, één van die dagen waarop je alles in vraag stelt. Heb jij dat ook wel eens? Jullie denken misschien dat ik altijd vrolijk ben en meestal ben ik dat ook wel, maar net als jullie is niets menselijks mij vreemd.
Waarom moet een mens zijn bed uit als hij of zij er 's avonds ook weer in moet? Waarom ben ik nu al zo druk bezig in de bloementuin als die over een paar weken toch weer aan een beurt toe is?. Waarom stap ik 's morgens onder de douche als ik er de volgende dag toch weer onder moet?
Het zijn de dingen die we steeds herhalen zonder een stap verder te komen, lijkt het. Maar nu komt het fnuikende, we gaan wel steeds een stapje verder, elke dag een stapje dichter naar dat eindpunt. Jullie merken het al, dit is niet mijn dag. We weten allemaal dat we op een dag gaan, maar we weten niet wanneer. Het grote geheim des levens. Ik zou willen weten of ik oud word, maar niet hoé oud. Er is een mooi gezegde dat zegt:’’Iedereen wil oud worden maar niemand wil het zijn.’’ Ga daar maar eens over nadenken, het is zo tegenstrijdig als wat, net zo tegenstrijdig als het leven. Dat hebben we in onze intieme vriendenkring deze week ervaren!
Het spookbeeld van het ouder worden is voor mij dat ik hulpbehoevend kan worden, dat ik mijn eigen billen niet meer af kan vegen, dat ik gevoerd moet worden, dat ze tegen me gaan praten alsof ik een randdebiel ben en dat dan ik in zo’n tehuis zit met van die oudjes die allemaal een vaste plaats aan tafel hebben. En dan, dat ze je maanden later nog kwaad aankijken omdat je per ongeluk op één van hun stoelen ging zitten en zo hun kleine wereldje hebt verstoord. Dat je wegens de bezuinigingen nog maar één keer per maand gedoucht kan worden of erger nog dat je er gewoon bijloopt zonder te beseffen wat je hier nog doet omdat je hoofd het niet meer vat..
Je hebt mensen die zeggen:’’Ik ga opnieuw beginnen,’’dat is leuk geprobeerd maar het kan niet. We kunnen hoogstens zeggen: ‘’Vanaf nu ga ik het anders doen’’, maar dat valt ook niet mee, want hoe moet dat dan?
Als je wakker wordt en je er altijd uit gaat, moet je dan ineens in je bed blijven liggen? Als je bruinbrood lekker vind moet je dan ineens wit gaan eten? Als je iedere dag onder de douche gaat moet je dat dan ineens niet meer doen.? Als je stikt van verdriet is dat dan de volgende dag plotseling over omdat je tegen jezelf hebt gezegd:‘’Vanaf nu ga ik het anders doen.’’
Volgens mij is het een te optimistische gedachte, gedreven door de wens om gelukkig te zijn, hoewel, we moeten het wel proberen natuurlijk. Als we het opgeven, hebben we bij voorbaat al verloren.
Hallo, ben je er nog, of heb je intussen vertwijfeld naar een glas, een sigaret of een ander afrodisium gegrepen na het lezen van deze realiteit? Niet erg hoor, het is gewoon mijn dag niet, maar dat gaat wel voorbij..
Vrijdag is het de begrafenis van nog maar eens een lieve West Vlaamse vriendin. Dat is de tweede uit mijn/onze vriendenkring die in zo'n 3j tijd te vroeg uit dit leven gerukt is. Zij kwam om op Witte Donderdag in een auto-ongeluk ( aangereden op de fiets door een vrachtwagen, dode hoek accident!) en was amper 69 j oud! Nu schiet er nog ééntje over van de tijd van toen!
Je hebt vrienden en je hebt boezemvrienden, mensen die jouw hart raken. Zo ééntje was Rita. Na al die jaren buitenland en niettegenstaande we niet in elkaars buurt wonen, bleef de band heel close. Ze was mijn mateke waar ik zo gezellig kon mee praten en we konden alles aan mekaar kwijt "en direct" of via de telefoon. Zij was het die ons zo vaak opving na het zoveelste bezoekje aan ons ma in het ziekenhuis een paar jaar geleden. We lopen er hier beiden al een ganse week wat verloren bij. Wat moet het niet zijn voor haar man? T kent haar al van toen hij nog thuis woonde want ze is de vrouw van zijn vriend uit vroegere jaren. Ik heb haar leren kennen toen we verkeerden en het klikte meteen tussen ons. Niet dat we elkaars deur plat liepen, maar we wisten wat we aan elkaar hadden en de deur stond steeds langs beide kanten open! Nu is ze weg, zomaar zonder reden, het leven is niet eerlijk Ze vormden een " stevig, close koppel" zij en haar man. Ze waren in jan. verhuisd naar een prachtige villa in een ander dorp maar dichter in de buurt van één van de zonen. Ze hadden nog zoveel plannen want ze zouden het huis volledig moderniseren. We hebben nog geopperd: " Zouden jullie daar nu nog wel aan beginnen, trammeke 7 staat voor de deur en jullie eigen huis is nu volledig af, beantwoordt aan alle eisen en verwachtingen, jullie hebben een grote tuin, een rustige buurt.. waarom nog zo'n karwei op de schouders nemen"? Maar ze zijn beiden nog heel actief en zagen de uitdaging wel zitten want stilvallen staat niet in hun woordenschat! En zie, zomaar terwijl ze met de fiets naar de dansles ging waar ze elke donderdagnamiddag zo van genoot, werd haar lint doorgeknipt, zonder genade. Een gezonde, dynamische , joviale en optimistische vrouw, graag gezien en zo behulpzaam wordt zo maar uit het leven gerukt. Ik zal je missen maatje, jouw plaats zal leeg blijven want zo'n vriendschappen ontstaan niet meer op onze leeftijd, zoiets groeit jaar na jaar. Ik mag er niet aan denken wat er nu met haar man moet gebeuren! Momenteel is hij gebroken en weet hij ook niet hoe het nu verder moet. Ze zouden over 2 jaar hun 50 jaar huwelijk vieren en waren nu al iets speciaals aan het bedenken! Het is hen niet gegund!
Vrijdag nemen we dus definitief afscheid en daarna gaan we weer verder een stukje armer en leger want een echte vriend( in) verliezen dat is niet zomaar te vervangen. Onze dochter zei: " Ik kan het niet genoeg herhalen ma, geniet van elke dag, doe wat je graag doet, profiteer van het leven, nu kan het nog , wat morgen komt, weet je niet". Dat zullen we dan ook proberen te doen maar eerst moet ik toch even de tijd nemen om ook die bladzijde om te keren.... Het afscheid wordt geen vaarwel en tot weerzien ..want ik twijfel teveel aan wat er na dit leven volgt! Ik vrees voor het grote " niets" zoals met elk leven hier op aarde dat doodgaat. Maar ik ben wel dankbaar dat zij al die jaren in mijn leven was, mijn lieve ,West Vlaamse vriendin!
Ik sta in het station. Straks vertrek ik naar de jaarlijkse bijeenkomst van de klasgenoten van toen! Naast mij is een vrouw druk aan het bellen. Een man met een mobieltje aan het oor komt mijn richting uit. Hij heeft het niet over de kust, zoals de vrouw naast mij, maar over de kansen van die 'superdeal'. Ze ijsberen beiden om mij heen en proberen boven elkaar uit te komen. Ik lijk wel een prooi, omringd door haaien. Ik geeuw eens en staar wat voor mij uit. Dan zie ik uit mijn ooghoek een jongen in flink tempo naderen. Hij draagt een oordopje en luistert waarschijnlijk punk beeld ik mij zo in. Vlak bij mij krabt hij aan z'n borst en zegt hij: “Hey” Ik ken hem niet, maar zeg uit beleefdheid “Hey” terug. Zo ben ik nou eenmaal opgevoed.Hij kijkt mij aan en trekt een raar gezicht. Dan praat hij verder in wat zijn headset blijkt. Ik voel mij een beetje dom en kijk snel een andere kant op. Door mijn gedachten over wat er net is gebeurd, merk ik niet dat er twee meisjes naast mij staan. Eén kijkt mij aan en vraagt: “Speel jij niet gitaar” ? Dat is natuurlijk ook niet voor mij bedoeld, want dit is de gsm-zone. Ik kijk haar een seconde aan en zwijg wijselijk..
Nee, met die mobieltjes zijn we allemaal zo goed bereikbaar, maar een praatje maken lijkt soms alleen nog voor contactgestoorde mensen weggelegd... Ben benieuwd hoe het er in de trein aan toe gaat....
Leve de moderne technologie. Met een online ticket op zak moet ik niet meer aanschuiven aan de loketten. De trein is stipt op tijd en ik zie de kans om aan het raam te gaan zitten.Voor mij zit een meisje van zo'n 16 (?), dopjes in de oren , Ipod om de hals en de blik op half zeven! Naast mij een kereltje van zo'n 14 maar voor de rest heel solidair met het meisje voor hem. Een Engelse dame vraagt aan het meisje: "Is this seat free"? Geen reactie, dus laat de dame zich vallen, GSM komt boven en het SMSsen kan beginnen! In deze "no comment " zone laat ik mij dragen door het deinen van de trein , oogskes toe en snaveltje dicht. Die treinstilte wordt enkel onderbroken door de monotone stem die de haltes aankondigt. Ik troost mij met de gedachte dat ik straks zal overrompeld worden door Babylonische toestanden als iedereen weer door en boven mekaar aan het vertellen gaat!
Kroniek van geen contactgestoorden...
" Hé , daar zie, ge zitre ook geroakt en hoe ist? Ge verandert gie nie..., loat u moa voaln...." En zo gaat het over en weer tot iedereen er is. En alsof er geen jaar tussen geweest is, wordt het weer een drukte van je welste waar iedereen " probeert" aan het woord te komen!! De bijeenkomst is zoals naar gewoonte weer heel gemoedelijk, misschien " iets luidruchtig" maar we vlogen niet buiten Amor Fati ...Een heel vooruitziende persoon had ervoor gezorgd dat we een tafeltje exclusief voor ons alleen ( allé 15 alleen!!) hadden in de tuin van het reataurant! Praise the Lord!! Raar hoe snel we die " band van toen" weer terug opnemen en de gesprekken nooit één moment stilvallen....
Rond 17u houden de meesten het voor " gehoord". De volgende afspraak ligt weeral vast. Volgend jaar maken we Ieper onveilig. De tramrit naar Gent Sint Pieters is juist lang genoeg om nog snel de laatste grappen te vertellen...Ik weet niet of er veel afkeurende blikken waren toen daar zomaar een 6tal vrouwen gierend de tram verlieten. Het heeft deugd gedaan na een paar moeilijke dagen hier door een sterfgeval in de vriendenkring. Maar daar heb ik het nog wel over!
De treinrit terug was druk, druk en nog eens druk. Sommigen kwamen reeds terug van de kust en zagen er pijnlijk rood uit. Anderen waren weer klaar om de eindrush van het schooljaar te beginnen! Voor één keer heb ik mij ook bij de "contactgestoorden" gevoegd want voor vandaag is het "wellekes" geweest!
En de rit met de bus van het Station van Antwerpen naar huis toe, vraag je? Dat was terug de GSM zone of de Ipod zone en van beide kon ik " mee genieten"!!
Tweede Paasdag staat weer voor de deur en zo ook onze jaarlijkse bijeenkomst van de klasgenoten van de humaniora. We zijn al 46 jaar afgestudeerd en nog steeds komen we jaarlijks bijeen met hetzelfde groepje ( zo'n 15 ) zonder echtgenoten. Ik kijk er weer al naar uit hoewel we allemaal zo verschillend geworden zijn. Een paar verloren ook al hun man, een kleinkind, een broer of zus.. overleefden kanker , één enkele niet.. hebben een echtscheiding achter de rug, kampen met problemen met kleinkinderen.. ieder heeft haar eigen verhaal en we luisteren, voelen mee en intussen genieten we van een gezellig etentje ergens in een restaurant! Dit jaar is Gent de uitgekozen plaats. Ieder jaar organiseert iemand anders de samenkomst zodat de locatie steeds verandert. Normaal is het ergens in West Vlaanderen omdat de meesten daar zijn blijven hangen zodat het voor mij telkens een hele trip is maar ik heb het er echt voor over! Dit jaar probeer ik het eens met de trein en de tram.. afwachten of ik daarna enthousiast zal zijn over het openbaar vervoer! Maar wat ik nu al zeker weet: het wordt weer zo'n fijne babbeldag waar onze tongen meer zullen werken dan onze handen.
Sinterklaas komt uit Spanje en de Kerstman van de Noordpool. Maar waar komt de Paashaas vandaan?
De meeste mensen weten vanuit het Christelijk geloof wat er op Pasen gevierd (herdacht) wordt. De paashaas heeft echter niks met de Bijbelse Pasen te maken, evenmin de eieren, de gele konijntjes en chocola. Toch horen deze dingen voor de westerse mens vanzelfsprekend bij elkaar.
Niemand denkt meer na over het paaseitje of over de konijntjes die we vanaf onze jonge jaren respectievelijk beschilderden of uitknipten en geel kleurden. Geel… heb jij u ooit een geel konijntje of haas gezien? Ja, alleen met Pasen. Enkele fabrikanten en leveranciers vinden het zelfs leuk om voor de paasdagen levende kuikentjes aan de klanten uit te delen. Ik wilde wel meer over die gewoontes weten en … natuurlijk ging ik Googlen.
Pasen is een christelijk feest, waarop men vanaf Witte Donderdag, de lijdensweg van Jezus herdenkt. Op Goede Vrijdag herdenken we de kruisiging van Jezus en op de eerste paasdag wordt gevierd dat Jezus uit de dood is opgestaan. Pasen wordt gevierd op de zondag na de eerste volle maan in de lente (na 21 maart). Pasen valt dus elk jaar op een verschillende datum, maar wel altijd op een zondag. In tegenstelling tot de viering van de geboorte van Jezus met kerst.
Pasen valt dus altijd in de lente. De lente is periode van het jaar waar alles in bloei staat en in het teken van ‘een nieuw leven’. De naam Pasen, Easter (in het Engels) komt van een godin uit vroegere tijden, genaamd Eostre of beter bekend als Eastre. Voor de Saksen in het noorden van Europa was Eastre de godin van het voorjaar en van de herrijzende natuur. Eastre was ook het woord voor lente. De haas, het vruchtbare dier was deze godin gewijd. Vandaar dat Pasen verbonden wordt met de haas (of konijn).
Verschillende culturen, volkeren en religies vieren Pasen of een gebeurtenis met dezelfde betekenis; de legendes en gewoonten zijn soms wel verschillend. In Duitsland is de paashaas net zo belangrijk als Santa Claus in de Verenigde Staten. In Duitsland geloofde men dat de haas verantwoordelijk was voor het leggen van de eieren en deze ook te verstoppen. Kinderen die naar de eieren zochten , zagen ook konijnen en hazen vluchten en waren daarom overtuigd dat de eieren van de konijnen waren. De missionarissen die het Christendom brachten, zagen geen gevaar in de traditie van noch de haas, noch de eieren. Deze twee symbolen werden dus gewoon toegelaten door de christenen. De eieren, die vroeger met felle kleuren versierd werden ( die kleuren stelden de felle zon voor), werden door de missionarissen veranderd en voorzien van christelijke tekeningen en symbolen.
Rond 1800 werden de eerste eetbare haasjes gemaakt in Duitsland. Dit bestond uit deegwaar en suiker. Later veranderde dat in chocolade. Die traditie werd overal overgenomen. Net als Santa Claus was het vooral een feest voor de kinderen die geloofden dat - als ze het hele jaar gehoorzaam waren geweest- de paashaas een nest vol gekleurde eieren voor hen zou achterlaten.
Ik hoop dat er ook voor jou zo’n nestje klaar ligt!
Inderdaad, jullie zitten we degelijk bij sennet en verder moeten jullie bij mijn logje van vandaag ook aan niets anders denken! Wie mij het onderwerp aangebracht heeft? Onze blogvriend Amor Fati, natuurlijk ( zie bloglink onder favorieten) met zijn reactie gisteren!!!
Ik hoop dat jullie vandaag net zo hebben genoten van het mooie weer als ik. Heerlijk al die zonnestralen op je gezicht. Ik kan er maar niet genoeg van krijgen en dan denk ik terug in de tijd en hoe bepaalde kledingstukken toch een verschrikking waren bij warm weer. Zo eentje was dat fameus korset met jarretellen. En dat had qua looks niet de minste vergelijking met wat nu op de markt is!!
Een tijdje heeft men geprobeerd om mij ook op te nemen in de orde van de " korsettendragers". Waar dat goed voor was, weet ik ook niet want als kind was ik zeker niet aan de mollige kant. Als ik nu nog denk aan dat " roze" geval met baleinen en haken inclus.....Wat een ellende . Zo'n korset prikte en knelde en de baleinen kraakten bij elke ademhaling.
Ik denk dat die korsetten vooral dienden omdat daar jarretelles aan vast hingen. Ik heb niet lang korsetten gedragen. Het was al erg genoeg dat men mij in een figuurlijk keurslijf geduwd had op internaat, het letterlijke kon ik wel van mij afgooien..! Omdat ik nogal sportief actief was, zat dat ding meer in de weg dan goed was. Ik heb mijn buikspiertjes toen maar laten werken en weg met dat ding!!!
Maar aan de jarretellehouders ben ik niet ontsnapt. De jarretelle werd door ons "dames" gebruikt om de kousen mooi glad op te houden. Die jarretelles.... naast het korset waren nog zo'n vreselijk ding! Het was zo'n bandje dat je om de lenden droeg waar vaak het lipje waar een knopje aanzat om aan de bovenzijde van je nylons te doen, afbrak. Dat kon je dan tijdelijk toch nog oplossen door een knoop of een los muntstukje te gebruiken. Ik toon hier wat ik bedoel
Soms hielp ook een veiligheidsspeld, zodat je nylons ( met naad) mooi strak gespannen bleven. Wat was ik blij toen eindelijk de panty’s verschenen . . . . . dat was een verbetering zeg. Trouwens met die nylons en zeker in het begin die met naad, moest je steeds kijken of je de boel zo had vastgemaakt, dat de naad netjes recht liep.Pfff Ook bij het fietsten was het ook even kijken of je wel ‘netjes’ op de fiets zat zodat de bovenkanten van je nylons niet zichtbaar waren als je fietste. Wat een gedoe was dat toch, gelukkig dat dat nu niet meer hoeft. Heerlijk die lange broeken van nu, dat mocht vroeger niet, dat was niet vrouwelijk.
Ik weet nog (sommige dingen vergeet je nooit meer) dat ik bij mijn eerste paar jarretelles dacht: "Moet ik dat écht mijn hele leven dragen? Nou, dan maar geen dame.. Ik neem gewoon sokken, of een maillot!!" (want die waren er al wel toen.) Ik weet ook dat ons ma later na de korsetten ook jarretelgordeltjes droeg. Die knoopjes floepten vaak los en dan moest ze even stiekem met de rokken omhoog dat ding weer vastmaken. (En ik als klein kind nieuwsgierig vragen: "Ma, wat doe je doar")?
Ja die jarretels... Wat een afschuwelijk gevoel was dat, zeker als je kousen eigenlijk een beetje te kort waren. Dan trok dat helemaal vanuit je middel naar beneden... Dat is dus nog zo'n jeugdherinnering voor ons " oudjes"... of ben jij dat al vergeten?
Ani ging een paar dagen geleden op haar blogje aan het mijmeren ( wil je weten waarover, klik dan op de link hiernaast onder favorieten en je komt bij haar terecht) . Zij ging in de tijd terug naar haar eerste vriendje en dan denk ik bij mezelf… hebben we dat niet allemaal meegemaakt de één wat vroeger , de andere wat later?
Mijn eerste onschuldige, kuise “ liefdesbriefjes” dateren nog van de lagere school, zo rond een jaar of 11! Tot dan waren jongens voor mij gewoon speelkameraadjes geweest met wie ik in de bomen zat, kikkers ving, vliegers opstak , cowboy en indiaantje speelde ....zonder enige seksuele spanning tussen ons. Ik was één van hen tot er rond onze “Heilige Communie tijd” een jongen na de “lering” een briefje in mijn hand duwde. Dat was toen echt “het bewijs “ want je moest zoiets maar durven met meneer Pastoor in de buurt. We hebben een tijdje naar mekaar geschreven en via via die briefjes doorgespeeld. Ons enige contact was die catechismus les waar we van op onze stoel stiekem naar mekaar keken. Nadat ons ma op de hoogte was dat ik na de school soms aan de beek bleef hangen om met jongens dikkopjes te vissen, werd ik nogal streng gecontroleerd zodat ik mijn “ vriendje” nooit echt kon ontmoeten, want hij woonde aan de andere kant van het dorp. Hij ging naar het college en ik naar een meisjeslyceum weliswaar in dezelfde stad maar toch begonnen we mekaar uit het oog te verliezen, zeker toen ik op internaat vloog! Ik heb hem jaren later teruggezien toen ik toevallig bij hem terecht kwam bij een gynaecologisch onderzoek! Hij was de “stand in” van mijn gewone arts!! Hij was het die mijn naam herkende. Eventjes vond ik het een verwarrend moment want ik gaf meteen nogal veel bloot , maar na een paar wederzijdse vragen viel het toch nog reuze mee. Internaat was in die tijd de beste manier om van het andere geslacht afgeschermd te geraken. Ik vloog dan ook - na twee jaar externe te zijn geweest - op internaat. Om die " opsluiting " een plaats te geven, werd ik super actief in de jeugdbeweging VKSJ, in de volley bal groep , atletiek en zoveel meer . Daarnaast waren er ook nog af en toe de schoolboeken zodat een wereld zonder jongens niet als een gemis aanvoelde tot ik in het laatste jaar humaniora de broer van een vriendin leerde kennen. Het is uiteindelijk van mijn kant bij platonische verliefdheid gebleven want hij was 12 jaar ouder, maar ik heb er wel een prachtgedicht van hem aan over gehouden. Dat heb ik nog steeds! Mijn volgende crush was T en daar ben ik blijven aan plakken….. Zo zie je maar Ani….ook hier was het ook zo kuis en onschuldig en ik heb niet het gevoel iets gemist te hebben!
Jaja, ik ben in mijn elementen dat zie je aan mijn instrumenten en waarom?
Dank zij Mus en Ani... Voilà, dat is wat ik zo leuk vind aan bloggen, die interactie. Je schrijft iets, iemand reageert en “ triggert” jou met een bepaalde gedachte. Je wil er iets mee doen en voor je het weet, ben je weeral bezig aan een volgend logje! Dus laat maar komen!
Mus vroeg of ik voor “In zijn elementen zijn” ook een verklaring had? Letterlijk is het natuurlijk zich thuis gevoelen, in zijn schik zijn, zich welbehaaglijk gevoelen.
Verder vond ik een nogal " bizarre" uitleg die ik niet direct kan linken aan het gezegde maar ik wil die toch meegeven.
Het woord element moet hier worden opgevat als dat, wat voor het leven onontbeerlijk is, vermoedelijk in toespeling op lucht en water, buiten welke geen "wezen" kan leven . Zo is dus ook een vis in het water in zijn element en een vogel in de lucht.
De elementen die wij allemaal als onontbeerlijk kennen zijn: aarde, water, vuur en lucht. Ze horen bij elkaar. De één kan niet zonder de ander bestaan en je kunt dus ook zeggen dat ze elkaar completeren. Zoals de elementen terugkomen in alles om ons heen, zo zijn zij ook vertegenwoordigd in onszelf.
Er zijn 2 elementen die het vrouwelijke aspect vertegenwoordigen, zoals er ook 2 mannelijke elementen zijn.
Zo zijn er: Aarde staat voor onze fysieke Ik. Aarde is de bodem waarop we lopen, de rotsen waarop we klimmen. Aarde vertegenwoordigt het vrouwelijke aspect en staat voor orde, wet, politiek en ook voor ons lichaam en onze instelling, m.a.w. hoe we met onze voeten op de grond staan (hoe ben je ge-aard). De kleur voor aarde is bruin of groen .
Luchtrefereert naarGedachten. Zonder lucht kunnen we niet leven. Het element lucht vertegenwoordigt het mannelijke aspect en staat voor het leven, logica, geest, communicatie, leren en veel meer. Gedachten, geest, communicatie kan heel ver gaan. De kleur van het element is geel .
Vuur is passie. Vuur is warm, geeft licht. Het vertegenwoordigt het mannelijke aspect en staat voor ambitie, succes, inspiratie, vruchtbaarheid en kracht. De passie en inspiratie van het vuur ervaar je zeker als je creëert. Of je nu schrijft, schildert, dicht..als je door het vuur der passie wordt bevangen, herken je het zeker. De kleur van dit element is rood .
Water:is emoties. Water stroomt, zoals ook onze emoties. Water vertegenwoordigt het vrouwelijke aspect en staat voor liefde, intuïtie, genezing en de cyclus van het leven. Emoties zijn belangrijk. Zij vertellen ons over ons innerlijk. Je kunt emoties niet goed verstoppen en het is ook beter dat niet te doen. Door ze te laten stromen, zoals het water, leef je een stuk vrijer. De kleur is blauw .
Ani vroeg zich gisteren in haar reactie af waar de uitdrukking: " Alle gekheid op een stokje" vandaan komt. Meer heb ik niet nodig om aan een nieuw logje te geraken.
We kennen allemaal die uitdrukking en weten wat ze betekent: Het is een uitdrukking die gebruikt wordt als verzoek om op te houden met grapjes maken en een kwestie nu in alle ernst te bespreken of als aankondiging dat je zelf ophoudt met grappen maken. Wij gebruiken ze niet zo vaak, bij ons zeggen we meer: "gene zever"!
Omdat ik mij toch wel afvroeg waar de uitdrukking vandaan komt, ben ik het eens gaan opzoeken. Het woord stokje in de uitdrukking verwijst naar de narrenstaf. Dit is één van de attributen die narren gebruiken om voor vermaak te zorgen, ook zotskolf en in het Frans marotte geheten. Het is de scepter van de nar. Aan de bovenkant zit een uit hout gesneden narrenkop, compleet met zotskap en belletjes.( zie plaatje hierboven) De kop is het verkleinde evenbeeld van de nar zelf. De nar houdt een ander de zotskolf voor met de boodschap: 'Kijk naar jezelf, dat ben ik, dat ben jij.'
De volgende keer dat je je handen wast en je vindt de temperatuur van het
water niet echt aangenaam, denk er dan eens aan hoe het er ooit aan toe
ging... Hier volgen een aantal feiten uit de jaren 1500:
De meeste mensen huwden in juni, omdat ze hun jaarlijks bad namen in mei
en dus in juni nog redelijk fris roken. Tegen die tijd begon men echter toch
al lichtelijk te stinken en dus droeg de bruid een boeketje bloemen om haar
lichaamsgeur te verbergen. Daar komt dus het gebruik vandaan dat ook vandaag
nog de bruid een bruidsboeket draagt.
Een bad bestond uit een grote kuip die gevuld werd met heet water. De heer
des huizes genoot het privilege van het schone water, daarna volgden
de zonen en andere mannen die deel uitmaakten van het huishouden, dan de
vrouwen en tenslotte de kinderen. De baby's waren als laatsten aan de
beurt. Tegen dan was het water zo vuil dat je er makkelijk iemand in kon
kwijtraken... Vandaar de uitdrukking "de baby met het badwater weggooien".
Huizen hadden in die tijd strooien daken zonder houten gebinte. Het was de
enige plek waar de dieren zich warm konden houden en dus leefden de katten
en kleinere dieren (muizen, ongedierte) in het dak. Als het regende werd het
daar glibberig en soms gleden de dieren dan uit en vielen van het dak.
Vandaar het Engelse gezegde "It's raining cats and dogs".
Niets kon verhinderen dat er dingen in het huis vielen. Dit was een echt
probleem in de slaapkamer waar ongedierte en uitwerpselen je
schone beddengoed konden bederven. Daarom werden bedden voorzien van grote
palen om een laken over te hangen dat dan toch een beetje bescherming
bood. Zo is het gebruik van hemelbedden ontstaan.
In die tijd kookte men in de keuken in een grote ketel die altijd boven het
vuur hing. Elke dag werd het vuur aangestoken en werden er
ingrediënten toegevoegd aan de ketel. Men at meestal groenten en weinig
vlees. Men at deze stoofpot 's avonds en liet het overschot in de ketel.
Dit werd dan 's nachts koud en 's anderendaags begon men gewoon opnieuw. Zo
zaten er in hun stoofpot vaak dingen die er al heel lang inzaten...
Soms kon men een varken krijgen en dan voelden men zich heel bijzonder. Als
men dan bezoekers over de vloer kreeg, dan hing men het stuk varken op om op
te scheppen. Het was namelijk een teken van weelde als een man spek naar
huis kon brengen. Men sneed dan een stukje af om te delen met de gast en
kauwde iedereen gezellig op het vet.
Wie geld had, kon zich tinnen borden veroorloven. Voedsel met een hoge
zuurtegraad zorgde er voor dat een beetje van het lood in het voedsel
terecht kwam wat vaak tot een loodvergiftiging en de dood leidde. Dit
gebeurde het meest met tomaten, waardoor tomaten de volgende +/- 400 jaar
als giftig werden beschouwd.
Brood werd verdeeld volgens je sociale status.
Arbeiders kregen de aangebrande bodem van het brood, het gezin at het
middendeel op en gasten kregen de bovenste, krokante korst.
Men gebruikte loden bekers om bier of whisky te drinken. Die combinatie
zorgde er soms voor dat de drinker een aantal dagen buiten westen was! Als
de dronkaard dan bewusteloos gevonden werd langs de straat, werd hij vaak
gereed gemaakt om begraven te worden. Hij werd dan een aantal dagen op
de keukentafel gelegd en de familie at en dronk aan diezelfde tafel en
wachtte af of hij nog wakker zou worden. Vandaar het gebruik van
de doodswake.
Engeland was oud en klein en de bevolking vond geen plaats meer om de doden
te begraven, dus werden er kisten uitgegraven en de beenderen naar een
beenderenhuis overgebracht, zodat ze de graven konden hergebruiken. Bij het
heropenen van deze kisten, ontdekten ze dat er bij 1 op 25 aan de binnenkant
gekrabd was en beseften ze dat ze levenden hadden begraven. Van toen af
werd er een touwtje rond de pols van een lijk gebonden dat omhoog leidde en
verbonden was met een belletje boven de grond. Iemand moest dan heel de
nacht op het kerkhof zitten om te horen of de bel niet rinkelde. En zo
werd er wel eens iemand "gered door de bel".
Wie zei er ook alweer dat geschiedenis saai was...?
Normaal gebruik ik mijn blog niet voor politieke of andere gebeurtenissen tenzij ze te frappant zijn. Zelf heb ik jaren school gelopen in één van de strengste, katholieke internaten van West Vlaanderen in die tijd. Normen en waarden werden ons dagelijks ingelepeld. Gelukkig hebben de jaren voor realisme gezorgd maar na de egoshow van Roger Vangheluwe ( ik vertik het om hem nog Monseigneur te noemen) moet mij toch het één en ander van het hart!
Heel toevallig kwamen we donderdagavond om 18u30 bij het interview van Marc Geenen met Vangheluwe terecht. Met groeiend ongeloof hebben we hier het gesprek gevolgd. Daar bestaat maar één woord voor mismakelijk.
Het is beschamend, onthutsend, ongezien schandalig hoe de voormalige bisschop optrad. Als je ziet welke onzin hij in dat tv-optreden uitkraamt, dan was hij beter in het verborgene gebleven! Ik begrijp niet dat hij zo ontspannen over zijn " misstappen" kon vertellen. Hij minimaliseerde het jarenlange misbruik van zijn neef volledig en gaf nu zelfs toe dat het bij een tweede neef " een beetje gebeurd " was!! ( en dat gedurende twee jaar.. ) Wat bedoelt die man met een beetje?
Volgens hem was er geen penetratie, dus was het helemaal niet zo erg. En neen er was geen orgasme en hij was nooit helemaal naakt! Het was geen seksualiteit, geen brutale seks!! Ik werd kotsmisselijk toen ik het hoorde en dat uit de mond van zo'n persoon, één van de dragers van de Kerk in ons land! Er was wel aanraking meneer Vangheluwe! Wat betekende dat dan voor jou? Voor jou was het maar een spelletje toen jij " ginder" was of zij bij jou. Enkel een paar keer per jaar op familiefeesten!! Het werd een gewoonte en er kwam blijkbaar geen verzet van de slachtoffers! Heb je ooit gedacht welke een macht je in jouw functie uitoefende op een kind?
Iemand die zijn daden zo minimaliseert, er een bagatel van maakt, beseft de impact van zijn woorden niet. Als ik hoor dat hij zelfs sceptisch staat tegen zijn opgelegde psychologische behandeling, dan frons ik de wenkbrauwen! Misschien moet hij dan maar aan de enkelband of ergens in een gesloten instelling?
Hij mag daar lacherig en nonchalant over doen, maar aan die man is nog jaren werk! Staat hij wel stil bij de gevolgen voor zijn slachtoffers? En dan nog openlijk bekennen - bijna lacherig- dat hij ook een ander neefje heeft misbruikt en dat voor heel Vlaanderen en nog verder! Die man beseft niet dat zijn slachtoffers opnieuw misbruikt worden, deze keer verbaal. Op de opmerking dat velen denken dat hij door de verjaring van de feiten er nog goed van afkomt reageert hij: " Waarom moet men een onderscheid maken tussen priesters en leken? Het gebeurt veel meer in sportkringen en geneeskundige kringen en daar doet men veel minder onderzoek naar. Waarom moet men voor priesters veel strenger zijn dan voor andere beroepen?"
Halo, meneer Vangheluwe , door te kiezen voor het priesterschap legde je de belofte van kuisheid af en kreeg je een voorbeeldfuncie in onze maatschappij. Nog nooit van de 10 geboden gehoord? Als kind werden ze er bij ons nochtans ingeramd. Heb jij die fase overgeslagen misschien? En dan maar prediken en iedereen erop attent maken dat ze die 10 geboden moeten naleven. Gescheiden mensen of homoseksuelen worden door de kerk verwezen maar een bisschop die met zijn " gewijde" handen aan onschuldige kinderen zit en daarna met diezelfde geconsacreerde handen het brood tijdens de eucharistieviering uitdeelt....dat kan , dat mag!! Pure normvervaging!
En dan de arrogantie waarmee hij beweert dat hij nooit zelf de laïcisering zal aanvragen! Quote: " Op dit ogenblik vind ik die vraag niet aan de orde. Ik heb zoveel jaren geleden mijn geloften uitgesproken. Ik wil dit blijven doen." Natuurlijk als je daarmee een pensioen van 2800 euro per maand opstrijkt.....
Die man is weg van de wereld. Hij keert de feiten om en speelt nu zelf het slachtoffer! Als je dan nog eens ziet met welk een arrogantie hij reporters wegstuurt van zijn " verblijfsdomein".... Zo'n ego... ! Om van te kotsen!
Als dit interview nu geweest was om oprechte spijt te betuigen, om te tonen dat hij beseft dat hij fout was en dat zijn geweten hem parten speelt en dat hij er zelf ook erg mee inzit, dan hadden we dit vreemde interview op de één of andere manier nog kunnen plaatsen. Maar niets van dit alles. Geen rode kaken van schaamte maar eerder van de Franse zon!! Hij heeft er een vertoning van gemaakt, een ego-show! En zeggen dat er nog honderden mensen zijn die hem steunen als we zijn woorden mogen geloven. Er loopt daar in zijn verblijfsplaats zelfs een pipo rond die hem durft " een heilige" te noemen omdat hij bekend heeft!! Zolang de kerk met zo'n gevallen opgestapeld zit, wordt het nog heel moeilijk om geloofwaardig over te komen!
Als er nu nog geen krachtig antwoord komt vanuit Rome dan is dit de zoveelste kaakslag voor de Kerk. Die vertoning was een lachen met iedereen, in de eerste plaats met de slachtoffers. Maar het is ook choquerend voor de Kerk, de gelovigen die nog blijven standhouden, zijn collega priesters, met het parlement, de maatschappij, met iedereen! Dat is de schande ver voorbij en de enige die nog vat kan hebben op die man is Rome. Dat Vangheluwe juist die periode voor Pasen, een hoogtepunt in de kerk, aangrijpt om nu naar buiten te komen is laf en des te cynischer. De bal ligt nu in het kamp van de kerk en hopelijk doen ze daar dringend iets aan! Dit moest mij even van het hart!
Fjak@ was mij gisteren even te snel af, maar deze kent ze misschien nog niet?
Aan een schaap dat aan de bar zit vragen of hij lam is. Achterin de kerk roepen dat je de kogel hebt gevonden. Bij een afrekening in het criminele circuit vragen om een bonnetje. Confetti kopen voor op je snipperdag.
De Metro in de spits lezen en de Spits in de metro. Aan een homo vragen of hij het kontje van het brood wil.
De cursus lassen voor beginners die is afgelast. De kaft van de Koran scheiden. De spits van het team van de tegenstander afbijten. Dikke vandalen die ruzie opzoeken.
Een Bob zonder vrienden. Een Chinese invalide in een lolstoel. Een avondje doorzakken op een kapotte barkruk. Een beul die op maandagmiddag roept dat de kop er af is. Een bij-gelovige imker. Een bliksembezoek brengen tijdens een onweersbui. Een blinde die te diep in het glaasje heeft gekeken. Een boswachter die een uiltje knapt. Een brandbrief met een watermerk.
Ik blijf er bij: "een dag niet gelachen...is een dag niet geleefd"! Daar moeten we dus wat aan doen!
Een vrouw is zo depressief dat ze besluit een einde aan haar leven te maken. Ze staat op het punt om in de Schelde te springen. Ze staat boven aan de dijk te kijken naar het ijskoude water als er een knappe matroos voorbij loopt. De knappe matroos ziet haar huilen, krijgt medelijden en slaat een arm om haar heen en vraagt wat er scheelt. Hij toont veel begrip en zegt dat springen in de Schelde ook niet de oplossing is. Als oplossing stelt de matroos voor om haar mee naar Amerika te nemen op zijn boot om daar een nieuw leven op te bouwen. Hij zal haar verbergen en haar als verstekeling naar Amerika smokkelen. Hij zal haar elke avond eten brengen en ze zal niets tekort komen. In ruil voor al de goede zorgen wil hij wel seks met haar. En inderdaad : Elke avond brengt hij vier boterhammen, een stuk fruit en beleeft een avond vol passie. Tot de 17de dag . Ze wordt gevonden door de kapitein. "Wat heeft dit te betekenen?" vraagt de kapitein. De vrouw legt het uit: " Ik heb een regeling met een van uw matrozen, ik krijg gratis eten, een gratis reis naar Amerika en in ruil naait hij me". "Ik weet wel zeker dat je genaaid wordt", zegt de kapitein" ... "want dit is de veerboot Hoboken-Kruibeke" .
Nog steeds druk dus even iets anders want ik zou elke maand één of andere God onder de loep nemen hé?
De god van het vuur, genaamd Hephaestus, maakte in zijn werkplaats de eerste vrouw: Pandora. Aanvankelijk was het een metalen beeld, maar het was zo mooi dat Zeus besloot het leven te schenken. Toen gaven alle goden haar op hun beurt een geschenk: schoonheid, kracht, slimheid, handigheid, overredingskracht. Hera gaf haar de nieuwsgierigheid die haar geen moment met rust zou laten.
Zeus zond Pandora als geschenk aan Epimetheus die haar tot zijn vrouw maakte. Als huwelijksgeschenk kregen zij een mooie doos, versierd met goud en edelstenen. Deze doos zat op slot, maar Zeus had de sleutel erbij gegeven en tegen Pandora gezegd dat als ze gelukkig wilden leven, ze de doos nooit moest openen. Op een bepaald moment won de nieuwsgierigheid het en opende Pandora toch de doos. In een klap kwamen daar alle tegenslagen en onheil uit die het mensdom tot op heden treffen: ziektes, verbittering, pijn en alle mogelijke kwaad. Als laatste kwam echter de hoop eruit, in de vorm van een vogel. Dat was de boodschap van de troost voor de mensheid
Als kind begrijpen we niet altijd de uitdrukkingen of bepaalde woorden juist.We hebben het spelen met woorden nog niet geleerd, of het zijn woorden die heel weinig gebruikt worden. Zo had ik als kind een hele andere voorstelling van :
-“Het ijzeren gordijn“. Ik stelde het mij voor als een gordijn van ijzer, je zag ze ook wel als “gordijntjes” voor een open haard.
- Toen ik hoorde dat mijn grootmoeder aan haar eierstokken geopereerd was, zat ik aan de stok te denken in het kippenhok waar de kippen op zaten.
- Een meisje uit de buurt had het een keer over “de rodehond “, je kan je wel voorstellen wat ik me daar bij voorstelde.
- Toen ik de eerste keer over een “levensverzekering” hoorde, vond ik dat zo vreemd. Ik wist wel wat verzekeringen waren, maar als je dood bent, kunnen ze je toch niet meer levend maken?
- Wanneer men zegde; " Hij zit op hete kolen".. dan had ik al ontzettend medelijden met de persoon in kwestie en begreep maar niet dat niemand hem eraf haalde!
- Toen ons ma zei: " De muren hebben oren", dan zocht ik stiekem tussen de foto's en schilderijtjes naar die oren...
Hadden jullie ook bij sommige woorden een totaal verkeerde voorstelling?
Een man is gestrand op een onbewoond eiland en zit daar al tien jaar helemaal alleen. Op een dag ziet hij een vlekje aan de horizon.
Hij denkt bij zichzelf: Het is geen schip. De vlek wordt iets groter en hij denkt: Het is ook geen boot. De vlek komt zelfs dichterbij en hij denkt: Het is geen vlot.
Dan komt uit een golf een schitterende blonde vrouw in een duikpak en met duikuitrusting aan. Ze gaat naar de man toe en zegt: " Hoe lang is het geleden dat je een sigaret hebt gerookt"? "Tien jaar" zegt hij. Ze maakt de rits open van haar waterdichte zak op de linkermouw en haalt er een nieuw pakje sigaretten uit. Hij neemt er een, steekt die aan en inhaleert diep en zegt: "Oh man, oh man! Is dat lekker". Dan vraagt ze: " Hoe lang is geleden dat je een slok whisky hebt gedronken"? Hij antwoordt: "Tien jaar"! Ze reikt naar de rits van haar waterdichte zak op de rechtermouw, opent die, haalt er een fles uit en geeft die aam hem! Hij neemt een ferme slok en zegt: "Wauw, God, dat is lekker". Dan begint ze de lange rits los te maken aan de voorkant van het duikpak die van boven naar beneden loopt en vraagt hem: "En hoe lang is het geleden dat je ECHT plezier hebt gehad"? En de man antwoordt: "Nee maar! Je wil toch niet beweren dat je daar een computer in hebt zitten met seniorennet op ?
Wie in het voorjaar niet alleen van veel kleur, maar ook van die heerlijke lentegeur wil genieten, kiest natuurlijk voor de hyacint. Met zijn natuurlijke, verleidelijke geur hult de hyacint het hele huis in lentesfeer. Als zelfs het mooie weer buiten nog even op zich laat wachten, bezorgt deze voorjaarsbloem je binnenshuis een vrolijk gevoel. Het is nu volop de tijd van die hyacinten in de tuin en blijkbaar hebben die prachtige bloemen ook een voorgeschiedenis. Dat is wat ik vond op de Druivelaar.
Apollo was verliefd op de jonge prins Hyakinthos. Dat wekte afgunst op van Zephyros, de Westenwind. Toen beiden zich eens verlustigden in het discuswerpen, deed Zephyros een door Apollo geworpen discus van zijn koers afwijken en terechtkomen tegen het hoofd van de geliefde prins. Die viel dood ter aarde neer. Uit het bloed van de jongeling liet Apollo een bloem spruiten, de hyacint, op wier bladeren hij " AI-AI" schreef, de weeklacht van de treurende God.
Het is maar dat we het weten hé, nu zal ik telkens als ik die bloem zie aan die arme prins denken!
Ik hoop dat ik dit jaar opnieuw een droomtuin zal hebben. Allez, in mijn ogen toch. Dat kan niet anders toch na al mijn gewroet in de aarde en de verzorging van mijn planten. Ik ben er dit jaar vroeg ingevlogen omdat het weer een paar dagen meezat. Ik heb mijn planten ingefluisterd om het goed te doen. Dat werkt, schijnt het. Zoals er paardenfluisteraars bestaan, moeten er ook plantenfluisteraars zijn. Alleen weet je bij planten nooit of ze het wel verstaan hebben. Een paard kan met zijn kop knikken, die plant zegt spijtig genoeg nooit iets. Maar ze waren wel redelijk koppig mijn planten. Met het koude weer hadden ze geen goesting om te luisteren en hun schoonheid ten toon te stellen. Ik heb gesmeekt, geroepen, getierd, hen getreiterd en aan hun takken getrokken. Niets hielp. Tot op een dag de zon scheen en met haar warme gloed de lente zijn intrede deed. Sinds dan voltrekt zich het jaarlijkse wonder. Al die bruine, kleurloze struiken en planten tooien zich stilaan met hun prachtige kleuren en vormen. De tuin vervult zich met een geur van … en nu moet ik eens een wijn encyclopedie opentrekken om dat te beschrijven.
Kan je mij nog volgen? Nee zeker, het was ook niet de bedoeling dat je dit serieus opvat. En als je begint te twijfelen aan mijn verstandelijke vermogens, je bent verkeerd. Het is juist maar om te zeggen dat als je van al dat gefluister niets gelooft, de echte fluisteraar, de zon er de laatste dagen toch weer bij was en zachtjes in mijn oor fluisterde: ik zal wel voor je plantjes zorgen.
Laat mij even gerust, bel mij niet op neem geen contact en stop met mailen. Ik doe vandaag zoals zo velen ik sluit mij af, verdwijn, ik stop.
Ik heb aan schoonheid een gemis het leven is mij grijs en vuil. Ik neem er afstand van, ik schuil ik sluit mij op tot alles proper is
Lentepoets, borstel, emmer, zeep en water ik schuur en dweil de winter buiten, wat donker was, wordt nu weer licht wie proper is, behoeft geen psychiater.
Ik wil weer zon doorheen de ruiten, maar eerst nog even dit gedicht.
Hoor ik tot hier een paar diepe zuchten omdat ik als “ vrouw” over koersen een logje neerpen? Als jong meisje had ik al een passie voor de ronde en grote koersen en kon ik samen met mijn pa gekluisterd aan de radio de verslagen volgen. Het is allemaal een beetje getemperd maar van die passie blijft nog steeds wat hangen! Terwijl de meeste mannen vandaag niet al te meegaande zullen zijn, een uitstap er niet in zit en zelfs de taart blijft staan en ze urenlang als een plant in de zetel naar tv. staren, zal ik vandaag even potdoof naar de zacht gevooisde stem van Michel luisteren. Lijkt jou dat , lieve seksgenote, pure horror, dan geef ik jou een paar tips om er toch nog een aangename middag van te maken.
Heb je al eens die benen van de renners bekeken? Ze zijn perfect geschoren en goed gevormd al mag de rest van het afgetrainde lichaam er ook zijn! En zit jouw “ passieve renner” er met een licht afhangend buikje naar te kijken, dan is het misschien het moment om hem erop te wijzen “ Hoe goed die coureurs er uitzien”, en dan maar hopen dat hij zijn biertje laat staan voor een fris glas water !!
Als je de verzuchtingen bij die mooie lichamen overleefd hebt, dan kan je even stilstaan bij de pakjes die de adonissen dragen. De meeste oudbollige outfits hebben stilaan plaats gemaakt voor strakke, meer modieuze pakjes zonder die fluo -kleuren of pyjamastrepen! Misschien krijg je inspiratie voor je zomeroutfit?
Nog niet overtuigd? Kijk dan eens naar de emoties op die gezichten.. Grimassen van pijn, zuchten van vermoeidheid, bloed na een valpartij, gescheurde broeken…Als je je fantasie een beetje gebruikt dan zie je een echte heldenepos met goed en kwaad, met een slagveld gesneuvelden én helden die toch sneuvelen aan de meet… echte reality tv!
Je voelt de passie nog niet komen en je hebt het niet met epossen omdat je denk dat dit toch iets louter mannelijks is? Zie het dan als een soap! Urenlang zie je daar een massa renners gezellig keuvelend, met af en toe een roddel ertussen, naast elkaar rijden. Maar vergeet het, onderling worden er kliekjes gesmeed, gaat men op cruciale momenten wat geheimzinnige tekens verzenden naar mekaar. Kortom “Mooi en Meedogenloos “is hier niks tegen!
Je kijkt niet naar soaps? Zeg, je bent toch stilaan een triestige plant hoor, maar misschien een laatste troef uit mijn hoed toveren? Zit je halfweg de koers nog altijd met de vingers te draaien en de klok in de gaten te houden, sluit dan even de ogen en luister naar de stem van Michel Wuyts. Voel je die rust over jou komen? Michel heeft een enorm kalmerende stem, zo’n stem die op jouw relaxatie sessie effect zou hebben. Voor je het weet val je in slaap en kom je pas wakker na de aankomst en dan denk je misschien: “Dat dutje heeft mij deugd gedaan” en ben je je gezel dankbaar voor die uurtjes koers tv?
Maar voor mij is en blijft koers echte emotie en ik zal er vandaag van genieten. Met dank aan Jasmine Vangrieken die mij inspiratie gaf!
Ring, ring.. " Met N., goeie morgen"... " Goeie morgen mevrouw, u spreekt met .. van Telenet, is meneer thuis?" " Ja, maar momenteel is hij bezet ( meneer was met zijn hobby bezig en ik weet dat ik hem dan daarmee niet moet storen) en ik denk niet dat ik hem zal storen want ik denk al te weten waarover het hier gaat". " Weet u dan waarvoor ik bel"? " Ik heb een sterk vermoeden dat het weer het zoveelste telefoontje is om ons om te praten on naar telenet over te schakelen. We werden daar al herhaaldelijk voor gebeld en ik ken intussen "meneer" zijn mening. Ik denk dat we daar momenteel geen behoefte aan hebben, mevrouw!" " Toch had ik het er graag met meneer over gehad want we hebben een paar interessante voorstellen."....
Zie, dat ene zinnetje was er teveel aan.
"Nog een goede dag mevrouw, maar ik ga mijn man niet storen". En daarmee was de kous af!
Denken die "opbellers" dat mannen gemakkelijker in te pakken zijn dan vrouwen of vinden ze hun eigen " sekse" te stom om over technische keuzes een mening te hebben? Ik heb het al meer dan eens voorgehad dat men vindt dat "meneer" blijkbaar beter bevoegd is om hun " gepush" te verwerken. Ik vrees dat ze al te vaak nogal snel een njet gekregen hebben als moeder de vrouw opneemt! Maar T is hun telefoontjes ook zat en heeft dat al meerdere keren gezegd. Ik weet het, die mensen doen ook maar hun job en normaal heb ik er geen problemen mee om de telefoon aan mijn halfbedde door te geven. Hij is inderdaad veel technischer onderlegd dan ik, maar het was reeds het tweede telefoontje in evenveel dagen dat ik " gefrustreerd" achterbleef bij een oproep van één of andere instantie gewoon omdat men blijkbaar enkel aan een man kon uitleggen waar het op stond!
Het zal zeker aan de zon en de eerste lentedagen liggen dat ik niet zo graag in een hoekje geduwd word! Een restantje van de " dolle mina's " tijd? Neen, die tijd heb ik allang achter mij gelaten ( haha) eerder een overblijfsel uit lang vervlogen tijd toen veel beslissingen bij mijn berustten (door omstandigheden) en alles ook vlot verliep! Voilà, ik moest even mijn " gal spuwen" ( die ik helaas niet meer heb maar toch!). Als dat zo " crescendo" gaat hier dan belooft het een hete zomer te worden, ! Ach, blame it to ..... DE LENTE! Er zullen een paar slapende "hormoontjes" wakker geworden zijn!!
Ik krijg via Taalpost regelmatig taalprikkeltjes door over hoe je iets zegt of waar een woord of uitdrukking vandaan komt. Zo leer je ook nog eens iets bij. Deze vond ik goed nl. waar het woord "ezelsoren" precies vandaan komt!
Iemand een oor aannaaien betekent 'iemand iets wijsmaken', 'iemand voor de gek houden' en ook 'iemand bedonderen', 'iemand oplichten'.
Volgens het Groot Uitdrukkingenwoordenboek van Van Dale (2006) is deze uitdrukking ontstaan uit het gebruik om kinderen op school te straffen voor hun domheid door ze met ezelsoren op hun hoofd te laten rondlopen. Zo werden ze als domoren te kijk gezet. Dit gebruik is al zeer oud: volgens het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT) kwam in de zestiende eeuw al iemand een paar oren aannaaien voor. De figuurlijke betekenis ontwikkelde zich van letterlijk 'iemand te kijk zetten als een ezel (= domoor)' tot het figuurlijke 'iemand om de tuin leiden, foppen'.
Hoelang ezels(oren) al worden beschouwd als een teken van domheid, blijkt uit een verhaal uit de Metamorphosen van Ovidius (43 v.Chr. - 17 n.Chr.). Dit verhaal gaat over een wedstrijd tussen de goden Pan en Apollo. Het ging erom wie de mooiste muziek maakte: Pan op zijn fluit of Apollo op zijn harp. Alle aanwezigen vonden dat Apollo had gewonnen, maar de Frygische koning Midas koos voor Pan. Apollo werd hier zo kwaad om dat hij koning Midas' oren veranderde in ezelsoren (vandaar ook de benaming midasoren voor ezelsoren). Midas zorgde er daarna voor dat zijn oren altijd onder zijn muts verborgen bleven, maar zijn kapper kende zijn geheim. Deze kapper had moeten zweren het geheim van de ezelsoren aan niemand te vertellen, maar op een dag werd hem dit te veel. Hij groef een gat in de grond en fluisterde daarin: "Koning Midas heeft ezelsoren." Later groeide er riet in dit gat. Toen het riet volgroeid was en de wind opstak, fluisterde het deze woorden verder, waardoor het geheim over de oren van de koning toch uitkwam.
Waarom ik dat vandaag vertel?
Omdat het vandaag de ideale dag is om iemand zo'n oren aan te naaien! Jullie zijn gewaarschuwd!
" Hakuna Matata... " geen zorgen maar wees gelukkig!
Als je, zoals wij, zo lang meeleeft in de wereld van de Afrikaan, dan word je overspoeld door dat bruisende, zorgeloze en creatieve dat een Afrikaan uitstraalt. Zijn ontwapenende lach is er altijd, heel vaak begeleid door dans en muziek want muziek is een wezenlijk onderdeel van Afrika. Toen ik een kind was, betekende Afrika voor mij het knikkend negertje op de toonbank van de winkel van mijn grootouders, of de melige verhalen over "de zwartjes" die moesten bekeerd worden en voor wie we het zilverpapier van onze chocoladereepjes spaarden. Later leerde ik Afrika kennen van de oorlogen, de hongersnood , de dodelijke ziekte Aids. Maar Afrika is een continent dat voortdurend in beweging is. En ik bedenk dat niettegenstaande de vele problemen, de hitte, de moeilijke levensomstandigheden ook Nigeria zinvol en verrijkend geweest is.
Nu ik hier maanden op dit ei gebroed heb en de vele ervaringen herbeleefde, ebt het negatieve gevoel dat ik had bij de gedachte aan Nigeria voor een gedeelte weg want we hebben in Nigeria ook mooie, onvergetelijke momenten meegemaakt. T stond en staat nog steeds met een andere visie tegenover onze 8 jaren daar en nu kan ik dat al beter begrijpen. Hij werd opgeslorpt door een uitdagende, zware en soms confronterende job en juist daarom probeerde ik zoveel mogelijk om voor de logistieke ongemakken - die er schering en inslag waren - zelf een oplossing te zoeken. Dat was de voorbije jaren ook zo geweest maar hier was de frustratie veel groter omdat het land en de infrastructuur het niet toelieten om de problemen alleen aan te pakken. Voor alles moest je terugvallen op anderen omdat de problemen ook zo ongewoon waren en daar had ik het enorm moeilijk mee. Buitenstaanders die steeds over je schouder meekijken in je gezin, relatie, leefomstandigheden … het niet meer in handen hebben van je eigen manier van leven, in een gezin met kinderen niet altijd zo simpel!
Juist die verantwoordelijkheid voor de kinderen - die hoofdzakelijk op mij rustte- vergemakkelijkte de situatie niet. Je wil ze afschermen van de problemen en toch laten genieten van zo’n enorme ervaring maar in een totaal andere cultuur dan je gewoon bent, is dat geen sinecure! Familie die eens kon bijspringen was er niet en de collega’s/ vrienden zaten soms allemaal in hetzelfde schuitje te verzuipen! Maar ik geloof dat ik er toch in geslaagd ben dat de kinderen die jaren als iets positiefs herinneren en niet met de " frustraties" van mama opgezadeld zitten!
Zou ik er terug gaan om te wonen en te leven? Neen! Was het een ervaring die ik had willen missen? Neen! Is dat dan een contradictie? Neen! Wellicht was het een fase die we moesten doormaken om ons ten volle te laten beseffen hoe goed en rijkelijk we hier in het westen leven! Elke dag water, elektriciteit, transport, goede medische verzorging, overvloed aan levensmiddelen, voor ieder een eigen plekje en stekje, hygiëne…. Moet ik nog verder gaan? Afrika blijft beklijvend met zijn kleuren en geuren, zijn volk en boeiende natuur. Het is een immens en prachtig continent dat helaas zijn eigen ondergang tekent als er geen kentering komt. Wij hebben er geleefd , we (ik) hebben het gehaat en verwenst maar ook genoten en ervan gehouden.We kregen de unieke kans om mee te draaien in een totaal andere cultuur en dat alleen al loonde de moeite. Het was ons eindstation na 13 jaar exodus… We waren even aan rust en een vast stekje toe. Daar genieten we nu nog na van zo'n enorme levenservaring.
Met de 4 boeken die ik voor de kinderen en kleinkinderen maakte over onze 13 jaren buitenland heb ik geprobeerd een beeld te scheppen van hoe een leven kan verlopen als je bepaalde keuzes maakt, met zijn ups en downs, zijn schone en moeilijke momenten. Ik hoop dat ze die niet zomaar opzij leggen maar er af en toe toch eens in kijken ( maar dat zal wellicht eerder gebeuren als we er niet meer zijn als een laatste herinnering van hoe we samen waren). Met die boeken wilde ik aantonen dat het leven niet altijd verloopt zoals je het je voorstelt en niet altijd over rozen loopt maar van de blaadjes kan je ook genieten en een mooi parcours maken en ons parcours samen was (is) - na alles nog eens herbeleefd te hebben - de moeite waard!
Bedankt aan die trouwe bloggers die mij elke dag zijn blijven volgen. Bedankt ook voor jullie reacties, het doet deugd te zien dat sommigen ook de moeite doen om op onze belevenissen te reageren. Ik hoop dat iets daarvan is blijven hangen en dit "verhaal" toch de moeite loonde?
Neen, ik kan nog vele boeken vullen als ik elke gedachte of herinnering wil neerpennen. De foto's hebben een deel van de herinneringen overgenomen en spraken voor zich. Maar Nigeria was meer dan een paar schone beelden, Nigeria was vooral het land waar je omwille van een gebrekkige infrastructuur voor alles iemand nodig had omdat je niet alleen je problemen kon oplossen. Iedereen keek bij iedereen over de schouder omdat we door omstandigheden van mekaar afhingen.
Leven in Nigeria was leven in een totaal andere cultuur. Dat konden we haast dagelijks. ervaren. Zoals die keer dat we aan het rondlopen waren op een lokale markt en een Nigeriaan op diefstal betrapt werd! Daar werd binnen de kortste tijd mee afgerekend. De dief kreeg een paar autobanden over het lijf geschoven, men goot wat benzine erover en dan stak men de man in brand! Kwestie van een voorbeeld te stellen!! We verschoten er letterlijk van niets meer. Nochtans was stelen er een sport, een soort kat - en muisspel. Wie de kans zag, deed mee! Onze kinderen hadden een driewielertje dat vaak 's avonds bleef buiten staan. Na een tijdje merkte ik dat het fietsje telkens op een andere plaats stond wat verder uit het zicht. Ik besloot het spelletje mee te spelen om te zien hoever onze bewakers zouden gaan. Elke dag stond het fietsje een meter verder tot het uiteindelijk bijna uit het zicht was en zo om het hoekje kon verdwijnen. Toen hield ik het voor gezien en nam het fietsje mee naar binnen omdat het vermoedelijk de volgende dag toch "voetjes" zou gekregen hebben! Nochtans mochten we niet klagen want we hadden een redelijk goede band met onze bewakers. Maar ze konden blijkbaar alles gebruiken dat in hun bereik lag, een aangeboren trekje? Ik bracht elk jaar een kleinigheidje mee voor hun kinderen: snoep, kleurpotloodjes, kleurboekjes, een matchbox autootje.. en de lach op die gezichtjes toen ze die kleinigheid kregen, maakte dat je alles gemakkelijker kon relativeren!
Zo hadden vrienden van ons een hondje "Jerommeke". Toen ze in verlof gingen, bleef het hondje bij hen thuis achter bij de bewakers. Ik ging er elke dag naar toe om eten te geven tot mij opviel dat het eten wel heel snel verdween! Onze vrienden hadden nochtans een grote lading hondeneten in conservenblikjes klaargezet. Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker waar dat eten naar toe ging? Ergens kan je die mensen begrijpen. Wij waren die rijke blanken die zelfs geld uitgaven aan eten voor de hond terwijl zij maar een paar keer per week vlees aten. Die paar blikjes konden in hun ogen het verschil niet maken. Dat het woord " blanke" niet altijd synoniem is voor rijk, dat kreeg je er bij hen niet in.
Maar onze normen verschilden teveel; wij kwamen uit een "verwende" maatschappij, zij leefden in armoede en moesten het met een minimum stellen. Je kan in zwart Afrika niet naast die blanke huid kijken, je valt er op waar je ook gaat. In Zuid - Amerika kon ik gemakkelijk voor een Spaanse doorgaan met mijn donker haar, een bruine huid en een aardig mondje Spaans. Hier kon je je roots niet verbergen!
Wat ik nog steeds als één van de moeilijkste aanpassing vond, blijven die powercuts en wateronderbrekingen. Stel je maar heel even één dag voor zonder beide en alles draait vierkant! Kleef daar dan nog eens zo’n 30 graden en meer aan en “ you get the picture”! Na één jaar hadden we genoeg bijeen gespaard om zelf een kleine generator te kopen ( 4KVA) die volstond om de frigo draaiende te houden en voor licht te zorgen én om de waterpomp te laten werken zodat we op onze verdieping ook water hadden want dat was een bijkomend probleem. Geen elektriciteit betekende na een tijdje ook geen water want dat kon niet opgepomp worden uit de reservetanks. Uiteindelijk ( na 4j) zorgde de firma voor grote generatoren ( 80 KVA) daar konden alle airco’s en alle toestellen en de verlichting op draaien alleen moest je het lawaai erbij nemen . Heb je ooit al eens zo’n ding horen daveren en stampen, 24u op 24u en dat dagen na elkaar? En toch, raar maar waar, je went er aan want we werden wakker van de stilte als de generator stilviel omdat de brandstof op was of de elektriciteit terug was en de bewakers het toestel hadden afgezet! ( Want ook zij leefden met het gedaver alleen hadden ze het comfort er niet van!) We hebben een paar keer geprobeerd om aan onze wakers uit te leggen hoe zo’n ding moest gestart worden en hoe men diesel bijvult, maar uiteindelijk deden we het beter zelf. Nochtans hielpen onze wakers altijd bij het pompen als ik er alleen voor stond want ik kan jullie verzekeren dat het zwengelen in een klein , naar diesel stinkend kotje bij die temperaturen geen benijdenswaardige karwei was!
Maar blijkbaar leer je met alles te leven. Als er nu een spin of ander diertje in huis zit, dan is dat voor velen een drama. Wij leerden te leven met kleine hagedisjes die overal over de muren kropen.. Ze aten de muggen op en je kon ze toch niet weren want de kieren rond de ramen waren nooit volledig te dichten. Wie zegde ons ooit toen we in Nigeria aankwamen: “ Bestel je een bier en er ligt een vlieg in dan geef je dat de eerste keer sito presto terug. De tweede keer haal je het beestje er zelf uit en drink je verder, de derde keer gaat alles gewoon naar binnen.” Hoewel ik me aan heel veel aangepast heb tot die derde fase ben ik nooit gekomen ! Waarmee ik maar wil zeggen dat het ongelooflijk is hoeveel aanpassingsvermogen een mens in zich heeft. Natuurlijk moet de motivatie er steeds zijn en we wilden er niettegenstaande alles nog steeds “samen” voor gaan! Maar ik heb het al honderden keren gezegd… je moet jong en “zot” zijn om zo’n avontuur te beginnen. Van wat of wie laat ik in het midden ! Iemand vroeg mij, " zou je dan nooit meer terug willen naar Afrika"? Onder dezelfde omstandigheden? Neen! Maar ik kan begrijpen dat iemand die ervan houdt om verwend te worden met een boy die wast en plast en kookt en boodschappen doet, met een kinderoppas en dan nog dagelijks een bridge- of ander club opzoekt en daarboven nog eens residentieel woont en houdt van feesten en recepties, dat die het daar best naar de zin heeft. Ik weet niet waarmee het te maken heeft, maar ik pas niet in dat rijtje!! Eén conclusie na al die jaren Afrika blijft dat " leven" daar vaak gewoon “ back to the basics” was.
Nu mijn relaas naar het einde loopt, sijpelen steeds meer herinneringen mijn “ viewmaster” binnen. Ik had in Nigeria geen dagboek aangelegd zoals in de andere landen waar we woonden, dus moet ik vanuit het hoofd en het hart schrijven…Dat hart is geen probleem, dat hoofd durft al eens blijven hangen vandaar….Daarom zet ik hier zomaar lukraak wat nog in mij opkomt bij elkaar omdat het toch belangrijk is om een “all round” beeld van onze levensomstandigheden te geven. Zo denk ik aan de coup in 1976 . Ik was amper een tweetal maanden in Lagos en we woonden toen nog op Victoria Island dus dicht bij de zee.
Wat was er gebeurd? Obasanjo, die vanaf zijn 18e een militaire opleiding gekregen had en snel carrière maakte binnen het Nigeriaanse leger, nam in 1976 deel aan de moordaanslag op generaal Murtala Muhammad die op dat moment “ head of state” was. De luchthaven in Lagos werd naar hem genoemd! Het staatshoofd werd vermoord, doodgeschoten in zijn auto, door een groep van dissidente soldaten met gevolg dat de avondklok van “zonsopgang tot zonsondergang “ afgekondigd werd en een week van kracht bleef! Er werd jacht gehouden op die "rebellen" en velen werden opgepakt ,ook in het buitenland. Pas weken later volgde een algemene terechtstelling. Een deel werd in de kazernes terechtgesteld in aanwezigheid van de soldaten, de anderen zouden publiekelijk op het strand neergeschoten worden. Op die bewuste dag stonden T. en zijn collega’s al om 15u thuis en dat was niets te vroeg. Binnen het uur was de weg naar het strand zwart van het volk ( letterlijk en figuurlijk). Niemand van ons waagde zich tussen de massa want op de TV konden we live het hele gebeuren volgen. De dissidenten werden als “voorbeeld” terechtgesteld op het strand in aanwezigheid van die massa! Beelden toonden hoe militairen met mitrailletten op de aan een paal vastgebonden mannen schoten. De touwen vlogen aan flarden maar sommigen waren nog steeds niet dood! Uiteindelijk moest een andere soldaat dan maar het genadeschot geven. Bij dat alles stond een dansende, zingende en uitzinnige massa van dichtbij het gebeuren te volgen. We hoorden hen tot op ons appartement. Een dag lang bleven de lijken daar staan/ hangen of liggen om te tonen wat er gebeurt als je het regime tegenwerkt! De palen bleven langer staan! Het was een heel wrange start in een nieuw land.
We hebben in 1979 nog problemen meegemaakt toen besloten werd om alle “ illegale vreemdelingen” die de lagere jobs innamen het land uit te zetten om zo de kans te geven aan het eigen volk om aan werk te geraken. In één weekend zagen we massa’s mensen terug naar de naburige landen vertrekken en dat met de nodige commotie daarrond!
Ik zei in het begin dat de wegen nog volop in aanleg waren. De hoofdbaan die we gebruikten om naar de school ter rijden, lag langs de haven. Stel je daar niet veel meer van voor dan een paar steigers en dokken maar veel te weinig om als echte haven te functioneren. Daarom had men het strand opgespoten om de haven uit te breiden en daarlangs reden we elke dag naar school. Na een tijdje bleek dit opgespoten strand de ideale wc en urinoir te zijn voor de doorsnee Nigeriaan, tot grote hilariteit van onze kinderen die er een sport van maakten om het dichtst bij het raampje te zitten om te zien hoe “ die zwarten zaten te kakken” zoals ze vol enthousiasme commentaren gaven! De rest van het commentaar geraakt niet door de censuur!
En die “shit” maakten wij vrouwen en kinderen niet alleen mee! Onze mannen werkten in Lagos in een gebouw met 4 verdiepingen. Op de bovenste werkten de vrouwelijke “operatoren” die de telefoon oproepen nog doorschakelden volgens het oude systeem. Op de derde en tweede verdieping installeerde de firma een nieuwe, moderne centrale. Op de eerste stond de oude centrale. Die vrouwelijke werkneemsters gooiden hun maandverbanden blijkbaar in de wc tot er op zekere dag een opstopping ontstond tussen het gelijkvloers en de eerste verdieping. Gedurende het weekend werkten die vrouwen ook en waren dus de enigen in het gebouw! Toen onze mannen op een zekere maandag aankwamen, hing er een verschrikkelijke geur in de traphal en zagen ze de “ drollen” letterlijk van onder de deur van de centrale naar buiten drijven. De wc inhoud van de vierde verdieping stroomde rijkelijk over de eerste verdieping! Die zaal stond letterlijk één centimeter in de shit en het heeft een week geduurd voor alles weer opgekuist en gezuiverd was!! Ook dat was Nigeria. Nu kunnen we er om lachen maar toen was dat minder aangenaam!
Ik kan nog dagen door gaan met anekdotes en onze belevenissen maar jullie hebben mij nu al zo lang gevolgd dat ik het niet nodeloos lang wil trekken. Dit verhaal zou echter niet volledig zijn als de Nederlandse school niet vermeld werd!
De school was gesitueerd op een veilige locatie op Victoria Island op het terrein van het voormalige Nederlandse consulaat. Al sinds 1967 leverde de Nederlandse school kwaliteitsonderwijs aan de Nederlandse en later Vlaamse kinderen in Lagos en speelde een centrale rol in de Nederlandse en Vlaamse gemeenschap. Initieel was de school bedoeld voor Nederlandse kinderen en was opgericht door de Shell compagnie die daar met veel gezinnen zat. Maar na de aanpassingen van de quota’s door de Opec en de verminderde dollarstroom trokken veel Nederlanders zich terug. Omdat de school een privéschool was en dus zelfbedruipend, werd besloten om alle Nederlandssprekende kinderen toe te laten en dat was een heel goede zaak voor onze kinderen omdat zo de overgang naar een Belgische school veel gemakkelijker verliep. Het schoolgeld dat de ouders betaalden, moest dienen voor de lonen, huisvesting, vakanties, vliegtuigreizen en alle financiële regelingen van de Nederlandse leerkrachten en werd steeds aangepast naargelang het aantal kinderen. De laatste jaren liep dat bedrag enorm op!! Maar in ruil voor die “hoge” prijs kregen onze kinderen een prima onderwijs. Het niveau van lesgeven was uitstekend en de creativiteit van de leerkrachten enorm hoog! Enkel de hoofdvakken werden onderwezen en de tweede taal Engels omdat Nigeria Engelstalig is. De schooluren liepen van 7u 45 tot 12u 45 zodat de kinderen steeds vroeg moesten opstaan. Daarom waren de vrije namiddagen welkom, zeker in zo’n klimaat. De creativiteit van de leerkrachten uitte zich zeker ook in het jaarlijkse schoolfeest. Nergens heb ik op een schoolfeest zo’n hoge kwaliteit van opvoeringen gezien en dat door kinderen gebracht. Elke klas trad op met musicals, toneeltjes en dans zodat elk kind volgens zijn/ haar capaciteiten aan bod kwam. Decors en de nodige uitrusting en kleren werden door de ouders gemaakt of in mekaar getimmerd. Iedereen stak een handje toe en elk jaar was er wel een firma die een zaaltje of ruimte ter beschikking stelde. In al onze voorbije jaren buitenland heb ik nooit zo’n samenwerking tussen verschillende firma’s gezien als hier in Nigeria! Niet alleen het schoolfeest was een hoogtepunt! Sinterklaas ging hier ook niet ongemerkt voorbij. De Sint kwam in levende lijve aan met de stoomboot terwijl gans de schoolpopulatie ( zo’n 150/180 kinderen ) hem in de haven opwachtte of… hij werd uit de helikopter neergelaten op de speelplaats of hij werd met een grote escorte naar de school gebracht! Dat was iets want de Nigerianen niet verstonden: dat blanken die zich zwart maakten om Zwarte Piet te spelen en dat als er zoveel echte zwarten rondliepen!!! Maar het hoogtepunt van elk jaar was de schoolreis voor de grootsten ( 5e en 6e leerjaar). Die gebeurde niet per bus maar met de boot om drie dagen te gaan kamperen op Tarqua beach even buiten de kust van Nigeria! Ook hier werden er ouders ingeschakeld om mee te gaan en te helpen zodat alles veilig en vlot verliep. Zelf heb ik ook zo'n kamp meegevolgd en het was behoorlijk intens! We staan nu nog steeds in contact met de directeur en zijn vrouw van die school en de vlotheid van toen zit er nog steeds in!
Hier zien jullie de ingang, speelplaats en klasjes van de school!
Maar er was ook een keerzijde aan de medaille. Hoewel de school maar op zo’n 10 km van onze buurt lag, is het altijd een martelgang geweest om er te geraken vooral in het regenseizoen. Niet de afstand maar de wegen en het verkeer waren een ramp! Aanvankelijk beschikte we over een Volkswagen camionette waar in de kofferruimte ook kinderen geduwd werden. ‘s Morgens viel dat nog mee maar op de middag naar huis rijden, was meestal een “ heet standje” zowel letterlijk als figuurlijk. Probeer maar eens zo’n 10 kinderen die doodop waren rustig te houden als ze als haringen in een ton op elkaar gepakt zitten. Voor sommige explosieve gevalletjes was er niet veel nodig om het lontje aan te steken. We “ leverden” hen thuis meestal af in hun onderbroekje, de kleren op de arm. Later, na veel “palaveren” kregen we een mini- schoolbus met airco maar die werkte meer niet dan wel! Voor de moeder van weekdienst ( er was een beurtrol) was het ook een hele opgave. Om 5u45 opstaan met de eigen kinderen en om 6u15 al de baan op om de anderen aan huis op te halen om tegen 7u45 op school te zijn , meestal waren dan we nog te laat. Daarna de boodschappen doen en terug naar huis om alles af te zetten en dan weer de baan op om tegen 12u45 terug aan de school te zijn en dat allemaal in een verschroeiende hitte. Er waren twee Waalse families met 3 schoolgaande kinderen en dus meer auto comfort ( ze gingen naar een Franse school) maar toch hebben die het nog geen jaar volgehouden en keerden ze Nigeria de rug toe niettegenstaande sancties van de firma omwille van contractbreuk. Maar de Vlamingen .. zij ploeterden voort!
Niet enkel families zagen die Nigeriaanse toestanden niet meer zitten. We hebben ook vrijgezellen gehad die het amper 3 maanden in Nigeria volhielden! Chapeau dan voor onze kinderen die naast de school ook nog een paar namiddagen per week bijscholing volgden in de “ bar”.
Is alles nu gezegd over Nigeria? Neen, ook de medische verzorging was niet optimaal en vooral met kinderen is dat een extra zorg.Tot nog toe hadden we enkel onszelf om voor te zorgen, met kinderen verandert je leven grondig! Zo denk ik aan de drie hersenschuddingen die onze zoon in Nigeria opliep.
Bij de eerste hersenschudding kwam hij op de mannenafdeling in een ziekenkamertje terecht dat naast een zaal lag met mannen die lepra hadden. Het was pas toen T met geld op de proppen kwam dat we een “normale “ éénpersoonkamer kregen en dat ik zelfs 's nachts bij Kenny mocht blijven. De gedachte dat je kind dezelfde toiletten zou moeten gebruiken als die lepramannen doet je adrenaline toch wat sneller stromen.
De tweede hersenschudding kwam een paar jaar later toen hij van een stenen buitentrap viel. De onmacht en frustratie die ik voelde toen ik met die kleine met een gapende wonde en enkel een propere zakdoek in het ziekenhuis bijna een uur moest wachten, bezorgt mij nu nog rillingen. Eerst moesten de generatoren gestart worden om de nodige instrumenten, waarmee de wonde moest genaaid worden,te ontsmetten.. Maar dat was nog niets in vergelijking met de manier waarop ze die wonde naaiden. Eerst nog een flinke dosis Dettol er op om te ontsmetten en dan naaien maar. Water en bloed heb ik gezweet toen ik bovenop het ventje lag om zijn handjes en beentjes in bedwang te houden terwijl hij het uitriep van de pijn! En bij dat alles stond ik er telkens alleen voor omdat T in het binnenland was! Ook dat was Nigeria ….
Nigeria was een land waar je niet kon leven zoals in de andere landen waar we gewoond hadden. Vriendschap sluiten met een Afrikaan was zo goed als onmogelijk. Je nodigt 1 persoon uit en binnen de week staan er meerdere aan je deur die ook wel eens op bezoek komen omdat ze " broer" of " zus" zijn langs vaders zijde of langs moeders zijde en door de vele vrouwen die de moslims er op nahielden, was dat aantal steeds rekbaar!!
Bezoekers van het thuisfront kregen we ook niet veel omdat de levensomstandigheden niet echt optimaal waren. Naast het bezoekje van mijn broer en zijn vriendin hadden we ook een tijdje het gezelschap van een koppeltje (Hilde en Piet) uit West - Vlaanderen omdat Hilde hier in opdracht van de universiteit een studie maakte als landbouwkundig ingenieur. Omdat die mensen er echt verloren bijliepen en geen buitenlandse ervaring hadden én omdat het het ook wel klikte tussen ons, hebben we ons een beetje over hen ontfermd. We namen hen mee naar een paar locaties in de buurt die ze zeker moesten gezien hebben. Hoe familie en wildvreemden voor een positieve noot zorgden in het zwarte Afrika! Mijn broer en vriendin genoten van hun eerste contact met Afrika...
Met onze " beschermelingen" bezochten we Tarqua beach of we gingen even lekker uitwaaien aan zee en werden verrast door de golven.
Zoals ik al zei, was er in Nigeria weinig voorzien voor ontspanning tenzij je er zelf voor zorgde. Het prachtige strand in Victoria - één van de eilanden van Lagos- Bar Beach genoemd, compenseerde echter heel veel. Dit is het belangrijkste strand op Victoria Island. Bar Beach loopt van het Instituut voor Oceanografie in het westen tot aan het Eko-Hotel in het oosten. Bar Beach is vernoemd naar de zandbanken die de kustlijn van Lagos kenmerken en niet vanwege talrijke bars, dat is een een populaire misvatting! Bar beach was een ruw, maagdelijk strand dat nog niet besmet was door toerisme zoals de dag van vandaag. Er waren afschermingen tegen de zon die gemaakt waren van palmblaren en de zitjes bracht je best zelf mee. Typerend voor het strand waren de vele “venters” die met hun "hebben en ...hout" het strand afdweilden in de hoop de zonnekloppers één of ander “ kunstwerkje” aan te smeren.
Omdat we van rust hielden, reden we vaak - samen met vrienden - in onze jeepkes langs de waterlijn tot aan een plekje waar we alleen waren. Meestal hadden we onze picknick bij of maakten we dat ter plaatse klaar. Heerlijke, ingevroren scampi's werden in het zeewater ontdooid en met de afval van de kokosbomen werd een vuurtje aangelegd zodat we konden BBQen. De mannen timmerden met het hout dat er te vinden was of aanspoelde een “ tafel” in elkaar, de vrouwen zorgden voor de “finishing touch” met wat meegebrachte groenten en een brood en zo hadden we er de heerlijkste menu die je je kon indenken. Dat waren dé momenten waarop we de batterijen weer wat konden opladen en alle problemen even achter ons laten!
Zeg nu zelf.... heerlijk relaxend niet? De hongerigen spijzen en de dorstigen laven...!
Hier moet zeker een anekdote vermeld worden. Het was een hete zondag en we hadden geen zin in het drukke aandringen van de venters.We besloten met een bevriend koppel en hun kinderen naar ons rustig plekje te rijden. Omdat we toch wel een paar km de waterlijn moesten volgen, reden we ook door kleine dorpjes waar Nigerianen bezig waren met hun visnetten of gewoon luierden. Nu moeten jullie weten dat een Nigeriaan met de zee in de buurt zijn behoefte in zee doet of toch tegen de waterlijn. Daar zag ik met mijn eigenste ogen wat ze bedoelden met die linkerhand!!Dus ja Bojako, ze deden het letterlijk met de hand!! Onze vrienden - die voorop reden - hadden te laat zo’n “hoopje” opgemerkt en reden er dwars door en aan een redelijke snelheid, gevolg dat “plakje" vloog tegen ons raam aan! T,die een bevlogen moment had, vond er niets beter op dan de ruitenwissers aan te zetten . De “brij “werd zomaar uitgesmeerd over de breedte van het raampje en omdat een jeepke open is, streelde binnen de kortste keer de geur onze neusvleugels. De zonen van onze vrienden die in het wagentje voor ons zaten, gierden zich te pletter en die van ons achterin ook. Er zat niets anders op dan te stoppen en met zeewater de smurrie te verwijderen. Dat beeld gaat nooit meer van ons netvlies en heeft voor de nodige hilariteit gezorgd! We zaten echt letterlijk in de shit
Veel mogelijkheden om je vrije tijd door te brengen, bood Nigeria niet. Als gezin kan je altijd wel op de één of ander manier de sleur doorbreken zoals bijvoorbeeld met een gemeenschappelijke hobby! T. en ik kregen er onze zendvergunning en hebben zo 's avonds en op zondagvoormiddag veel uren achter de zender gesleten. Omdat ik de enige vrouwelijke zendamateur was in Nigeria met een vergunning, was het een uitdaging om zoveel mogelijk contacten te maken. Het feit dat ik verschillende talen machtig was, zorgde voor een unicum. Tot laat in de nacht hebben we alle uithoeken van de wereld "gewerkt" zoals zendamateurs zeggen. Soms was het zelfs zo hectische dat T. er kwam bijzitten om de oproepen te noteren zodat ik ze in " file" kon " afwerken."
Vanuit deze “shack”= de zendkamer van een amateur, "werkten" we.
Maar de topmomenten waren steeds om op Kerstmis en Nieuwjaar de wereld te contacteren van op een zonnig strand in de wetenschap dat het op veel plaatsen bitter koud was!
Nog even ter info. Op het strand hadden we natuurlijk geen mast. Daar spande T. een dipool tussen de bomen, dat is een draadantenne. Dat deed hij ook als hij in het binnenland was want dan nam hij zijn draagbare zender mee en kon ik thuis met het vast toestel werken. Dat was ons enig contact want telefoneren kon niet, daarvoor waren ons mannen ook uitgestuurd naar Nigeria!
Ik zei reeds dat de vrijgezellen moeilijk aan hun trekken kwamen want bars of café's waren enkel in hotels te vinden. Daarom besloten onze mannen de handen in mekaar te slaan en met het hout van de kisten waarin het materiaal voor de telefooncentrales opgestuurd werd, timmerden ze een volledige bar in mekaar. De vrouwen zorgden voor gordijntjes en andere snuisterijen en een handige Harry schilderde het geheel tot een exotisch geheel. Een garage onder een appartementsblok werd als barruimte ingericht. Het geheel werd een succes over gans de lijn zodanig dat de firma voor een muziekinstallatie en de nodige barattributen zorgde! Van toen af was het elk weekend " volle bak" en moest "onze" bar niet onderdoen voor welke disco in België. Beiden zijn we geen cafégangers maar aanvankelijk woonden we boven die bar en de muziek, het gezang en het getril hielden ons zodanig uit de slaap dat we meestal noodgedwongen in de late avond toch afzakten tot de prille morgen! Maar die bar was ook een geschikte gelegenheid om kinderfeesten te organiseren zoals een Sinterklaasfeest of verjaardagsfeestje voor de kinderen. Vermits er airco was, bleek het ook de perfecte locatie en die werd dan ook heel vaak benut zoals jullie op de volgende foto's kunnen zien bij het verjaardagsfeestje van de zoon en de dochter. Diezelfde bar werd ook gebruikt als leslokaal waar ik onze Belgische kinderen bijwerkte in moderne wiskunde, Frans en Belgische aardrijkskunde en geschiedenis. Die vakken werden uiteraard niet gegeven in de Nederlandse school en op die manier liepen ze geen achterstand op als ze terugkeerden naar België.! Heel functioneel toch die houten kisten!
Hier zien jullie ook wat ik bedoel met de creativiteit van onze mannen Je kan nog moeilijk zien dat het hier om hout van kisten gaat!!
Onze gezamenlijke trip was een hele verademing na al die maanden en jaren van stress, ongemakken en problemen in Nigeria, want leven in het Nigeria van toen was een hele opgave. Elke dag was het aanpassen aan één of ander probleem. Met stip op nummer 1 stonden de elektriciteits - en watervoorziening. De stroomvoorziening was er zeker niet optimaal te noemen. Als er al stroom was, dan was het vaak ook in een knipperlichtmodus. We beseften daar maar al te goed wat een luxe het is te wonen in een land waar water en elektriciteit zo vanzelfsprekend zijn! Anderzijds was het als vreemdeling soms vechten tegen de bierkaai wat de corruptie betrof.
De Nigeriaanse samenleving is één van de meest corrupte ter wereld. Vooral sinds de stijging van de wereldmarktprijs voor olie in de jaren '70 en Nigeria plots rijk was, ging alles in het openbaar leven gepaard met betaling in contanten. In vrijwel alle openbare diensten moest je een relevante persoon omkopen, van de nodige zegels voor bepaalde documenten tot de immigratiedienst en de douane of voor het sluiten van een contract, overal werd een omkoopsom gevraagd. Geld was de olie geworden die de raderen van de samenleving smeerde.
Hier wil ik nog eens een anekdote meegeven.
Het was de zaterdag voor Sinterklaas en er moesten voor het feest van de Sint nog wat boodschappen gedaan worden. T reed met de auto naar Apapa, een wijk op het vasteland, toen hij plots werd tegengehouden door een politieagent. Hij moest zijn pas tonen en na wat palaveren kreeg hij te horen dat hij mee moest naar het politiekantoor. T wist niet wat hij verkeerd gedaan had en kreeg ook geen duidelijke uitleg. Omdat hij de weg niet kende, besloot de agent mee te gaan naar het kantoor. Na een tijdje had T door dat ze zomaar wat rondreden en toen hij daar op wees, begon die agent te klagen over " no money" en veel kinderen en het eindejaar in het vooruitzicht en dat misschien een onderlinge regeling kon getroffen worden? Intussen was er al meer dan een uur voorbij en geraakte T in tijdnood dus besloot hij om wat geld te geven om dan verder te rijden. De agent stapte uit en T. overhandigde hem wat geld. Op dat precieze moment stopte een politieman op de moto naast de auto, zag wat er gebeurde en klaagde T. aan wegens " bribe"! Nu was het hek helemaal van de dam en het geduld van mijn ventje serieus op de proef gesteld. Weer op naar het kantoor en nu met twee agenten tot ze even buiten de normale route opnieuw stopten en terug aan het overleggen gingen. Uiteindelijk vroegen ze hoeveel T. bij zich had en moest hij zijn portefeuille tonen. Dat bleek uiteindelijk genoeg om toch de toestemming te krijgen om verder te rijden. Van boodschappen doen, kwam toen niets meer in huis want de centen waren op! Niet betalen was geen optie want je wil absoluut niet in een Nigeriaans politiekantoor komen als het niet moet! Daarom was rijden met een chauffeur een aanrader, maar in het weekend waren die mannen vrij!
Niet enkel corruptie maakte het ons soms heel moeilijk ook het feit dat je omwille van je blanke huid blijkbaar synoniem stond voor geld! Zo werd T. eens aangereden door een Nigeriaan. Toevallig was hij zonder chauffeur. Binnen de kortste keren stond een groep zwarten rond hem die hem bijna dwongen om de schuld op zich te nemen, want hij had toch " geld genoeg" volgens hen! T. zei dat het zo niet werkte dat de auto van de firma was, dat hij ook verantwoording moest afleggen en dat hij ook maar zijn job deed en dat hij "moest hij zoveel geld hebben als zij dachten" niet in Nigeria zou zitten!. Uiteindelijk regelde een politieagent de zaak, maar niet voor hij ook nog eens probeerde om T. te overtuigen!
En zo werden we met de regelmaat van de klok geconfronteerd met die corruptie op elk vlak en simpelweg omdat je een witte huid had! Je begint niet aan een Afrikaans avontuur als je een racist bent maar als je er lang genoeg woont dan moet je verdorie oppassen om er geen te worden!
Zoals jullie zien is het niet vanzelfsprekend om zonder problemen rond te toeren! Terwijl de vrouwen druk in de weer zijn,kan je ook de arbeid van de schrijnwerker langs de baan bewonderen!
Het hoogtepunt van onze trip was zonder meer onze boottocht op de Benue! Stel je daar geen cruiseschip bij voor maar toch zou ik het voor niets willen wisselen want het was een adembenemende tocht in de echte zin van het woord!
Het begon al met het zoeken naar een bootje en iemand om ons rond te varen. We hadden de keuze tussen een " kramakkelig" dingetje of iets wat op een dubieuze kano leek maar met een dak tegen de hitte. Dat laatste werd het maar eerder omdat het wat regende!
De natuur was fascinerend, de geluiden uit het oerwoud waar we langs " dreven" en het gewriemel in het water onder ons zorgden ervoor dat we voor één keer stil vielen om te genieten.
De Niger is een brede rivier met een redelijke stroming en het was ook op de zijrivier de Benue behoorlijk druk.
De Benue [bān'wā] is één van de belangrijkste zijrivieren van de Niger. De rivier is 1416 kilometer lang en loopt via de plaats Garoua Nigeria binnen daar loopt hij onder meer door Yola, Ibi en Makurdi. In het regenseizoen is de rivier bijna volledig bevaarbaar, wat in Afrika vrij uniek is. De meeste andere rivieren zijn maar deels of niet bevaarbaar in het regenseizoen. Het is in West-Afrika dan ook één van de meest gebruikte vaarroutes met commercieel scheepsverkeer.Vandaar wellicht het drukke verkeer tijdens ons tochtje! De inwoners die in de dorpjes langs de oevers wonen, hebben maar één mogelijkheid om zich te verplaatsen en dat is over water want het oerwoud is er niet echt toegankelijk.
We genoten dan ook van het zicht en de mensen in kano’s die langs ons voorbij voeren.. Dat op zich was al een hele belevenis want wat die allemaal meesleurden in hun schamele bootjes... niet te geloven!
Jong geleerd...
Onze " kapitein" had nog een verrassing voor ons in petto! Nu zag ik waar die handtasjes op het strand vandaan kwamen! Gelukkig vlogen de " leveranciers" voor lacostjes niet in de boot !!
Reizen door Nigeria geeft je een idee van de rijkdom die het land heeft alleen al door wat de natuur volop geeft en toch werd dat in de jaren '70 allemaal verwaarloosd door de olie. Pas op het einde van ons verblijf maakten we de ommekeer mee nl de Green revolution als gevolg van de verminderde inkomsten van de petroleum na de Opec regeling.
Nigeria was decenia zelfbedruipend wat de landbouw betrof en voerde zelfs uit. Dat keerde allemaal toen de olie plots een goudmijn werd en Nigeria zelfs elementaire voeding zoals rijst invoerde om te voldoen aan de vraag. Het "Groene Revolutieprogramma" was een belangrijk landbouwbeleid van de Shehu Shagari regering. Het werd geïntroduceerd in april 1980 en was bedoeld als een programma om zelfvoorziening in voedselproductie te waarborgen en moderne technologie te introduceren in de Nigeriaanse landbouwsector en dat door de introductie van moderne productiemiddelen zoals hoogproductieve rassen van zaaigoed, meststoffen en tractoren. Het programma omvatte een breed scala aan projecten die het landbouwbeleid van Nigeria ondersteunden. Verbetering van de productie van rijst en vis was een belangrijke focus van het programma. Maar het project ondervond een aantal tegenvallers in de staten die in handen waren van tegenstanders van Shagari's politieke partij. De maatregelen om serieuze investeringen te doen, werden met gemengde gevoelens ontvangen door de boeren omwille van de groeiende welvaart voor rijke investeerders terwijl de kleinere boeren in de koude bleven staan.
Wat hield die “Green revolution" in?
De term groene revolutie in enge zin heeft betrekking op het gebruik van een variëteit van zaden die een hogere opbrengst verzekerden samen met kunstmest ter verbetering van de graanopbrengst. Volgens een onderzoek in Mexico zouden die verbeterde zaden in combinatie met pesticiden en meststoffen leiden tot hoge opbrengsten van maïs en tarwe. Maar om van al die wetenschappelijke ontwikkelingen te profiteren, moest er voldoende kredietverlening zijn, uitbreiding van hulpmiddelen en ook voldoende opslagplaatsten en dat was een heel pakket in een Nigeria dat jarenlang zijn landbouw verwaarloosd had! We hebben de start van dat programma nog meegemaakt. Het begon met de import van noodzakelijke voedingsmiddelen af te remmen om zo de eigen productie terug op gang te krijgen. Nu de stroom van dollars afgeremd was, zat er niets anders op om terug in eigen productie te voorzien! Zo was het aanbod in de supermarkten veel beperkter dan in de Europese landen. Als je in Europa een conservenblik koopt dan staan er rekken vol met verschillende merken van hetzelfde product. Wij waren al heel gelukkig als er één merk te koop was en dat was dan meestal een Engels of Nigeriaans merk! Aardappelen, kaas soorten, appels en alles wat hier in Europa naar je hoofd gegooid werd, konden wij vaak enkel op de zwarte markt krijgen en dan tegen woekerprijzen. Ik vertelde al van de extreme prijs voor appels en aardappels maar die vonden we soms nog op de lokale markten. Een bolletje doodgewone Goudakaas van zo'n kg konden we enkel op de zwarte markt kopen tegen 450 Fr of zo'n 11 euro per bolletje... en zo kan ik nog verder gaan. Tijdens onze trip in het binnenland hebben we foto's getrokken van de overvloed aan mogelijkheden die Nigeria had. Spijtig genoeg vonden we die planten meestal in de wilde natuur want de plantages lagen er al jaren onverzorgd bij!
Bananenplant en stinkfruit
Ananasplant en cacaoplant
kokosboom en palmolie noten
Als jullie denken dat we door de hitte weinig bloemen zagen… dan moet ik dat tegenspreken, ze groeiden zomaar in de wilde natuur!
Abuja is vandaag de hoofdstad van Nigeria .Toen in 1976 werd beslist dat de nationale hoofdstad niet meer Lagos zou zijn, werd een hoofdstad gekozen dichtbij het centrum van het land. De geplande stad werd gevestigd in het centrum van het Federal Capital Territory, het federaal hoofdstedelijk territorium. Abuja werd officieel de hoofdstad van Nigeria in 1991. Abuja is vooral herkenbaar door de twee enorme rotsen: de Aso Rock en de Zumo Rock.
Zumo rock
Aso rock
De Aso Rock is met 396 meter boven zeeniveau de grootste van de twee rotsen en ‘ Aso’ betekent ‘succes’ of ‘overwinning’ in de taal van de Asokoro’s, de lokale bevolking. Asokoro was een zelfstandig dorp totdat het een wijk werd van de nieuwe hoofdstad. In de rots zijn ook grotten die met de toestemming van de lokale priester kunnen bezocht worden. Vroeger gebruikten de Asos bevolking die grotten als vluchtplaats bij stammengevechten.Wij hebben die grotten niet bezocht wegens te weinig tijd!
De stad Abuja was nog in aanbouw toen wij die bezochten. Je kon best zien dat er geld genoeg voor handen was op dit moment want er werd massaal gebouwd!
Ons tripje was niet enkel ontspanning. T moest in Lokoja zijn, een stad gebouwd bij de samenvloeiing van de Niger en de Benue. We profiteerden ervan om te genieten van het immense zicht waar die twee rivieren samenkomen.
Hier zien jullie de mobiele centrales die onze mannen installeerden ergens diep in het binnenland.
Panne langs de weg was geen probleem er was altijd wel een garage in de buurt!!
Toen mijn broer en vriendin bij ons op verlof kwamen, profiteerden we van een werkverplaatsing van T naar het binnenland om er een tripje aan te koppelen. Het werd een trip vol verrassingen. Niet alleen de natuur zorgde voor unieke momenten maar ook het volk zelf. Het waren niet altijd verharde wegen waar we door moesten.
Dat zagen jullie al bij ons bezoek aan een huttendorpje. Daar zagen we ook hoe kleine jongetjes matten in mekaar staken.
We botsten ook af en toe op vrouwen in hun traditionele, bonte feestkledij die dansend en zingend door de straten trokken. Dat hoorde bij grote feesten!.
<
Zomaar uit het niets zagen we soms een Nigeriaanse die met wat gesprokkeld hout uit de brousse kwam en langs de autoweg wandelde of een kind dat probeerde wat brood te verkopen, maar hoe ver moest ze daar voor lopen?
Reizen in het binnenland van Nigeria is een uitdaging voor wie van fotograferen houdt. Niet alleen word je getroffen door een prachtige natuur, de groezelige dorpjes, de gevaarlijke wegen maar ook door de gewoonten van een volk! Mijn broer mocht de brug uittesten voor we erover reden.
Zo zag ze er uit en met wat geluk geraakten we veilig aan de andere kant.
IBADAN
De eerste stad die dicht bij Lagos ligt op zo’n 128 km ten NO van Lagos is Ibadan . Bij de onafhankelijkheid van Nigeria was Ibadan de grootste en meest populaire stad van het land en de derde grootste in Afrika na Cairo en Johannesburg. De meeste inwoners van Ibadan zijn Yorubas. In 1948 werd de eerste Nigeriaanse universiteit opgericht in Ibadan als een deel van de Universiteit van Londen. De stad ligt op de grens van de savanne en het oerwoud. Ibadan was een vuile stad kon ook moeilijk anders met zo'n stoffige hoofdwegen.
In het begin van ons verblijf was het enkel mogelijk om via dorpje naar dorpje, door de brousse Ibadan te bereiken en deed T zo'n 6 u over de 120 km! Pas na 3 jaar was er iets wat op een verharde autoweg leek. Omdat er geen verlichting was en de inwoners de baan op elk moment van de dag overstaken, was het ook een gevaarlijke weg. Probeer maar eens een Afrikaan te zien als het donker is en hij meestal ook donkere kleren draagt! Zoals jullie zien is er geen afrastering tussen de brousse en de autostrade! Dat vraagt om ongelukken!
De autowrakken liet men gewoonlijk langs de weg liggen en die lagen er meestal weken later nog ( of wat er van overbleef, het bruikbare was al lang gesloopt).
Erger was het dat er langs de weg ook doden lagen en vermits blijkbaar niemand de verongelukte persoon miste, kon het lijk er een paar dagen liggen met alle gevolgen van dien.
Ook dat is Nigeria en er werd door de media ook geprotesteerd tegen dergelijke toestanden met Tv reportages maar veel hielp dat niet. T zag bijna op elke trip naar het binnenland dergelijke taferelen!!
Shoppen. Boodschappen doen was ook een hele belevenis op zich. In het centrum van de stad waren een paar supermarkten maar het aanbod was heel miniem. Er was geen probleem om te beslissen welke conserven je zou kopen, je was al blij dat er van alles 1 soort te koop was. Vandaar dat we ook heel vaak gebruik maakten van de lokale markten en al was ik al heel wat gewoon van Zuid-Amerika... dit overtrof alles. De foto's zullen wel duidelijk maken waarom. Spijtig dat ik er de geuren niet kan bijvoegen. Ik laat de foto's voor zich spreken.
Op die lokale markten kon je echt alles krijgen tot dure stereo installaties toe. Die staan zomaar op straat te koop naast voedingsstandjes of andere elektrostandjes. Radio's van alle merken kocht je zo op de markt en ze werkten nog prima ook!
Er was voldoende aanbod van lokale groenten alleen moest je weten hoe die klaar te maken.
Hier moet ik eerst een anekdote kwijt. T moest regelmatig voor een week naar het binnenland en sliep en at dan meestal in een klein inlands hotel of wat er voor doorging. Het eten daar was vaak een probleem net zoals die ene keer. Het was al laat en hij wilde snel bediend worden.Vis, met in de verste verte geen rivier te zien, leek hem geen optie.Vlees was een gok want het kon evengoed bushmeat zijn en vermits de kippen zomaar overal rondfladderden, opteerde hij dan ook voor kip. Het duurde en duurde voor hij bediend werd zodanig lang zelfs dat hij zich afvroeg of ze misschien die kip nog moesten vangen en pluimen? Na meer dan een uur kreeg hij dan toch zijn kip die echter niet te eten was. Hij kreeg er zijn mes en vork niet door laat staan dat hij dat vlees kon kauwen. De "ober " werd erbij gehaald en T zei dat de kip niet eetbaar was. De man antwoordde: " no master, too hard!" Dus kip weg en een biefstuk besteld. "No problem , master". Dat was behoorlijk snel klaar maar helemaal verbrand! T besloot om het zwarte deel eraf snijden en zo te redden wat er te redden viel want intussen was het behoorlijk laat geworden. De volgende keer in datzelfde hotel waagde T zich toch maar aan vis... de vorige opties waren niet voor herhaling vatbaar. Snel en op een mooi bord met lokale groenten werd hem daar de heerlijkste vis voorgeschoteld die hij zich kon indenken. Waar ze die vandaan haalden? Ergens in de bush was er toch een riviertje ... Van dan af lag voor T zijn menu vast telkens hij daar logeerde. Zo zie je maar dat Nigeria ook kon verrassen!
Het eten in Nigeria was altijd een uitdaging. Terwijl we hier in België overladen zijn met allerlei soorten groenten, fruit en conserven moesten we het daar stellen met de lokale groeten en fruit. Zo was het dan ook heel gênant toen we in verlof kwamen dat onze kinderen bij het winkelen in extase gingen bij het zien van zoveel appels en peren en pruimen en perziken ...en dat ook luidop verwoordden met meewarige en afkeurende blikken van de andere kopers naar ons toe, die dachten wellicht dat we dat nooit fruit kochten. Veel fruit- en groentensoorten waren ze niet gewoon tenzij we die op de zwarte markt op de kop konden tikken. Om een voorbeeld te geven, een appel betaalden we daar zo'n 70 fr of meer ( 1,60 euro) per stuk zodat een appel meestal gedeeld werd. Aardappelen kostten zo'n 120 fr per kg of 3 euro, dus frietjes werden enkel bij feesten geserveerd. Maar onze kinderen aten volop appelsienen, alle soorten bananen , papaya, mango, watermeloen en alles wat in de tropen goedkoop te krijgen was dus hadden ze niets te kort. Aardappelen waren groenten voor de Nigeriaan en dat kreeg je enkel in hotels. Rijst, cassava en maniok werden met het vlees opgediend maar aan de smaak moest je leren wennen.
Chocolade met Pasen of met Kerst kenden ze niet. Maar een Vlaming redt zich altijd daarom blies ik eieren uit, vulde die op met gesmolten chocolade en dan had de Paashaas eieren die je over het huis mocht gooien nog gingen ze niet stuk en daarvan moesten onze kinderen stukjes afbijten! Sinterklaas bracht ook Sinterklaaskoeken. Die maakte ik met industriële vormen die we in België gekocht hadden. Uit het rozijnenbrooddeeg drukte ik mooie figuren. Zo zorgden we ook voor die topmomenten in een kinderleven zelfs tot in het verre Afrika. Het was een hele aanpassing om te wennen aan de typische Nigeriaanse groenten en eetgewoonten. Nochtans kwam je niet om van de honger als je toevallig naar het binnenland reed. Er waren weliswaar geen frituurhokjes maar wel standjes met plaatselijk gerookte vis en gebakken bushmeat, enkel...je ingewanden werden wel op de proef gesteld, zo pikant was alles klaargemaakt!
Maar er was natuurlijk altijd en overal fruit in overvloed en dat tegen een spotprijs!
Het winkelen of hoe je het ook je het ook noemt, was in het begin van ons verblijf soms een echte martelgang. Vermits de meeste winkelcentra op één van de eilanden - Ikoyi - lagen, was het telkens al ruim een uur rijden. Dat gebeurde steeds met een chauffeur want gedurende de week was het echt te hectisch op de weg. Meestal reed de chauffeur naar een parking langs het strand, een grote open plaats waar je tegen betaling je auto kwijt kon. Bij het verlaten van de parking moest je betalen. Helemaal in het begin van mijn verblijf wist ik niets van de lokale gewoontes. Ik zat aan het raam dat wegens de hitte open stond en stak mijn hand geld uit om geld te geven aan de bewaker van de parking. Direct daarop volgde een geroep en geraas en ik zag duidelijk dat er iets fout was. Christian, onze chauffeur, vertelde mij dat ik de bewaker beledigd had door met mijn linkerhand geld te geven. De linkse hand is de vieze hand waar de Nigeriaan zich zelf mee reinigt als hij zijn behoefte gedaan heeft... Wist ik veel!! Het heeft heel wat overreding en excuses van mijn kant gevraagd vooraleer we de parking konden afrijden en later heb ik met mijn eigen ogen gezien wat er letterlijk bedoeld werd met " vieze hand"!!
Omdat ons leven in Nigeria niet zo simpel verliep en de lokale ongemakken meer van onze energie vroegen dan goed was, is het moeilijk om een chronologische volgorde van ons verblijf te geven. Daarom ga ik verder in thema's.
Leven in Nigeria: Als het eerste obstakel, het vinden van een woning, achter de rug is dan denk je dat het wel zal loslopen. Niets was minder waar in het Nigeria van toen. Omwille van zijn enorme inkomsten - dankzij de olie - beschikte Nigeria over veel geld en dat werd voor een groot deel gebruikt om de infrastructuur -die er maar in mondjesmaat was- uit te bouwen en te verbeteren. Het gevolg was dat er een massale toeloop was van buitenlanders die door de verschillende firma's uitgestuurd waren. Noch het wegennet noch de watervoorziening noch de stroomvoorziening konden die enorme toevloed opvangen. We hebben er 8 jaar gewoond en niets anders geweten dan dat Lagos één bouwwerf was van aanleggen van wegen of uitbouwen van de water - en elektriciteitsvoorziening. Maar vooraleer dat allemaal optimaal werkte, draaiden we al de tijd mee in een enorm zenuwslopend en fysisch zwaar systeem. Al die buitenlanders consumeerden heel wat water en stroom en dat kon Lagos niet leveren. Daarom bestond er een beurtrol waarbij het ene gedeelte van de stad water had maar geen stroom of omgekeerd. Ik weet nog steeds niet wat ik toen het ergste vond. Probeer maar eens te leven met 4 personen met een paar emmers water per dag. Dat was vloeibaar goud voor ons en er ging geen druppel verloren. De kinderen gingen samen in bad in een minieme hoeveelheid water en dat werd erna gebruikt voor de toiletten en om te dweilen. Kranen bleven nooit lopen als we al de luxe van water hadden! Anderzijds was het haast niet vol te houden als zomaar opeens de stroom wegviel en je ijskast binnen de kortste keer warm staat en de hitte niet meer te dragen is. Het heeft vier jaar geduurd voor we een efficiënt werkende airco hadden die de temperatuur binnen op zo'n 25 graden bracht wat geen overdreven luxe was met de zinderend hitte buiten. Ramen openzetten 's avonds was geen optie, het werd er niet veel frisser door en de muggen waren onze ergste vijand omwille van malaria. Daartegen werd aangeraden om Nivakine te nemen. De firma voorzag voor al zijn werknemers ( ook de Nigerianen) de nodige Nivakine en zag er op toe dat de inlanders dagelijks hun pil nam dit met het oog op een soort bescherming van onze mannen die dagelijks naast die inlanders werkten. Omdat ik geen verantwoording tegenover de firma verschuldigd was, besloot ik samen met de kinderen een homeopatisch middel tegen malaria in te nemen. Te lange inname van Nivakine kan belastend zijn voor de ogen en ik wilde de kinderen daartegen beschermen. Wij drietjes hebben nooit malaria gehad, T daarentegen wel!
De meeste buitenlanders woonden in bewaakte gebouwen. De bewakers waren hoofdzakelijk illegale Afrikanen uit de buurlanden want de Nigeriaan vond dit maar een minderwaardige job. Hieronder zien jullie onze twee bewakers. Ze kwamen uit Benin
Het was geen overbodige luxe om die wakers te hebben. Om jullie een voorbeeld te geven. Ik had een Suzuki jeepke dat heel handig was om in het regenseizoen door de modder te ploeteren en het kwam goed van pas om onafhankelijk van de firmawagen rond te toeren. Telkens als we in verlof kwamen naar België werd het autootje haast volledig gesloopt. De spiegels, ruitenwissers, batterij ,banden en alles wat afneembaar was, haalden we van de auto zo niet waren die na 6 weken toch verdwenen en vond je een half gesloopte wagen bij je terugkomst! Eén keer hadden we het zeil boven de kofferruimte vergeten af te halen en dat volstond om voor het nodige comfort van een paar lokale kippen te zorgen. Die kwamen gewoon in de auto hun eieren leggen. Ik moet er geen tekening bij maken zeker hoe de auto er uitzag ? We hadden ons op diefstal voorzien maar niet op logeetjes!! Nochtans was zo'n wagentje handig!
Met die bewakers en boys beleefde je ook de onmogelijkste dingen. Zo betrapte T eens een boy die zich aan het scheren was en daarbij een al maanden verdwenen autobuitenspiegel gebruikte. Toen T hem wees op de gegraveerde nummerplaat in de spiegel, kreeg hij enkel die typische reactie " aha master" gevolgd door een brede glimlach!!. Ook dat was Afrika.
Dat Afrikanen vaardig zijn met de handen dat zien we ook in hun kunst. Die weerspiegelt een staaltje van creativiteit en dat zie je ook als hij probeert die werkjes aan de man te brengen. Dat alleen al is een sport op zich. Je kan nooit direct ingaan op de vraagprijs van een Afrikaan en dat weet hij ook wel. We hebben uren gediscussieerd met de venters op het strand toen ze langskwamen om hun werkjes te verkopen.
De Afrikaan is inventief en kan zo ongeveer van alles iets maken om te verkopen. Zo bv uit kalebas. Dit is een verzamelnaam voor een groot aantal aan elkaar verwante gewassen zoals pompoenen en wordt veel gebruikt als decoratie, maar sommige soorten kunnen worden geconsumeerd, zoals de flespompoen.
In gedroogde toestand is de schil van de kalebas een vrij harde schaal waardoor de uitgeholde vrucht dienst kan doen als recipiënt. Deze kunnen dan met motieven versierd worden via incisie of gravering met een hete priem.
Het weven is nog steeds handwerk en de schilderijtjes zijn typische Afrikaanse taferelen.
De met de hand uitgesneden houtsnijwerken zijn voor een Afrikaan de meest verspreide vorm van kunstexpressie.
<
Op het strand koop je ivoor, houtsnijwerk, handtassen...
Naast dat houtsnijwerk worden er ook verschillende voorwerpen in terracotta gemaakt en alles was toen puur handwerk.
Het was verwonderlijk dat niettegenstaande de primitieve omstandigheden waarin gewerkt werd, er vaak toch heel mooie stukjes ontstonden. Jullie hebben een vluchtig idee gekregen van de Nigeriaanse cultuur. Al die Nigeriaanse kunstwerken van ebbenhout en andere houtsoorten, van ivoor, leder, koper en brons alsook gekleurde weefsels spraken zowel de inwoners als de toeristen enorm aan.
Nog zo'n inlands " dorpje. Dit is pas Afrika in zijn echtheid en zijn eigenheid al was dat enkel in de brousse zo.
Hier nog een paar foto's om aan te tonen dat de Afrikaanse vrouwen de touwtjes goed in handen hebben, ze zijn steeds bezig, luieren was niet aan hen besteed. Gelukkig poseerden ze graag. Het was eerder in de steden dat men soms protesteerde toen we foto's trokken! Maar ik heb er nooit voor moeten betalen...
Door de Afrikaanse kinderen werden wij blanken vaak plagend " Oibo Pèpè" nageroepen wat zoveel betekende als :" Hé blanke die van kleur verandert!"
Heb jij al ooit eens geprobeerd om iets op het hoofd te dragen? De truc om iets op het hoofd te dragen zit er in Afrika al van kleins af in. Hier sleurden kindjes van amper 6 jaar met bidons tussen de 10 à 15 kg op het hoofd en zagen ze nog de kans om gezellig met mekaar te praten. Het was ook schering en inslag dat je vrouwen zag met minstens 5 plateaus van 24 eieren op het hoofd en nooit viel er eentje naar beneden!
Op de foto hieronder zie je zo'n kleine met bidon en daarachter moeder met de was op het hoofd op weg naar de rivier! Dat was steeds een familiale, gezellig bezigheid.
Die laatste foto toont een zijstraatje van de hoofdstraat in Lagos daar waren meestal de verkoopsstalletjes. De greppel diende om in het regenseizoen het water af te voeren of als wc, riool, desnoods de plek waarin een vuurtje aangelegd werd om daarboven te koken!! De geur kan ik niet meegeven maar in het droogseizoen was die soms niet te houden! En daarrond speelden kinderen, sliepen baby's , gaven moeders de borst...en werd er eten verhandeld!
Dat de vrouw een belangrijke rol speelt in het Afrikaanse leven heb ik hier al gezegd en voor een deel aangetoond. Zij speelt ook een grote rol in hun cultuur. Ik vermeldde dat een groot gedeelte van de Nigeriaanse bevolking moslim is waardoor de mannen er ook meer dan 1 vrouw op nahouden. Om aan te tonen dat ook hier de vrouw een belangrijke rol speelt, moet ik even teruggaan naar wat T's chauffeur ( Bababishu) vertelde! Telkens als T voor een week naar het binnenland vertrok, vroeg Bababishu of hij dat even mocht gaan melden aan zijn vrouwen. Meestal reed hij dan naar de vrouw bij wie hij op dat moment verbleef en die zou dan de andere vrouwen op de hoogte brengen. Ze woonden niet samen zoals in een harem maar hadden ieder hun eigen stekje met een verkoopskraampje en kinderen maar ze leefden wel in een goede verstandhouding met elkaar. Bababishu begreep maar niet dat T maar één vrouw had, een blanke had toch geld genoeg om er meerdere vrouwen op na te houden! Op T's vraag hoe hij dat regelde met zijn drie vrouwen ( ) zei hij dat niet hij de vrouwen gekozen had maar zij hem.Vrouwen kiezen een gezonde, sterke man die hen gezonde kinderen kan schenken en als die hen kan onderhouden dan is de keuze rap gemaakt! Het was dan ook zo dat bij iedere trip Bababishu iets mee bracht voor zijn vrouwen. De ene kreeg een zak sinaasappelen de andere een tros bananen de derde een zak yam ( ook cassava genaamd), een soort biet die onze aardappel vervangt.
Onder moslims is het heel normaal om meerdere vrouwen te hebben. Ook vrouwen hebben er, volgens eigen zeggen, geen enkele moeite mee: zo kunnen ze de lasten van het huishouden met elkaar delen. De hoger opgeleiden streven er naar om bij elke vrouw twee, drie kinderen of meer te hebben. Zo kan het gebeuren dat er in het huis van een sarki (traditionele leider) zomaar 30 kinderen rondhuppelen. Blijkbaar wordt het huwelijk hier gezien als een soort arbeidsovereenkomst: hoe meer vrouwen, hoe meer vreugde of hier meer kinderen (!) en hoe meer werk er wordt verricht.
Zo'n bananentrossen bracht Bababishu mee voor zijn vrouwtjes. Soms inspireerde dat T om ook een dergelijke lading mee te brengen
Hieronder zie je cassava. Omdat de aardappels toen zo'n 3 euro (120fr)/kg kostten, was het niet zo vanzelfsprekend om daar alle Belgische gerechten van te maken. Daarom probeerde ik de cassava te gebruiken voor puree, frietjes of gebakken patatjes maar dat is telkens maar bij een éénmalige poging gebleven want de smaak moet je echt gewoon zijn! Gebakken "plantanes" gemaakt van bananen speciaal om te bakken, kwamen vaak in de plaats van de aardappeltjes en die waren wel een lekkernij!
Overal langs de straten kon je vrouwen zien die urenlang bezig waren aan een echt Afrikaans rastakapsel.Onze Afrikaanse zusters zijn op dat punt heel fier en hebben er die urenlange " marteling" voor over al kan er hier en daar wel eentje bijna in slaap vallen.
Tijdens onze vorige verblijven in Zuid - Amerika werden we al geconfronteerd met de grote verschillen rijk/ arm maar dat woog niet op tegen de discriminatie die hier leefde en die niets te maken had met huidskleur. Er waren inderdaad de rijke blanke buurten met daarnaast de buurten voor gegoede blanken en Afrikanen maar de woningen van de rijke Nigeriaan stonden in schril contrast met de schamele hutjes die we tijdens een trip tegenkwamen. Eén van die enorme woningen was het huis van Chief Abiola een Nigeriaanse burger/ zakenman die aan het hoofd stond van ITT Nigeria. Naar aanleiding van een receptie kregen we de uitzonderlijke kans om zijn rijkdom te bewonderen. Zijn huis bood onderdak aan zijn 6 vrouwen en 27 kinderen! Iedereen leefde heel georganiseerd samen, er was een moskee voorzien waar Abiola 's morgens met zijn kinderen kwam bidden, verschillende keukens maakten het koken eenvoudiger, iedereen had een ruimte of kamer en dat allemaal binnen één compound. Ongelooflijk! Het zou diezelfde Abiola zijn die in 1993 de presidentsverkiezingen won maar die werden om duistere redenen ongeldig verklaard.
Het was aan dat schrille contrast dat ik terugdacht tijdens een trip in het binnenland toen we voorbij een typisch Nigeriaans dorpje reden. We waren al een paar keer voorbij huisjes gereden die volledig omringd waren met matten gemaakt van palmblaren. Toen ik aan onze chauffeur Bababishu vroeg waarom die huisjes er zo afgesloten bijlagen, zei hij dat het bij sommige moslims de gewoonte is om eenmaal getrouwd, zo hun vrouw af te " schermen" van de buitenwereld , hij was de enige die haar mocht zien! Goddank ben ik in het westen geboren!! Tijdens dat tripje genoten we van de enorme, prachtige natuur en toen we in een klein dorpje aankwamen, wilden we even stoppen. T. en de chauffeur begonnen al te lachen toen mijn broer (die op bezoek was) en ik uitstapten. We kregen daar gewoon de kans niet toe. Als vliegen naar een honingpot zo kwamen er langs alle kanten vrouwen en kinderen aangestormd met bananen, appelsienen en ananas in de hoop dat we van hen iets zouden kopen. Binnen de kortste keren lag onze schoot vol fruit en bleven ze maar bijleggen. Wij gaven terug en zij legden maar bij! " Buy from me madam, master, no from me..very goodo.." . Deze " madam" is nog nooit zo snel terug in een auto gedoken als toen en de " master" zag het helemaal niet meer zitten. Dan begreep ik het gelach van de twee andere mannen! De zin om even in het dorpje rond te lopen was zo over! Dat doet mij eraan denken dat dit "pigeon English " van de doorsnee Nigerianen ons nu nog steeds bijgebleven is en dat we er ons soms op betrappen dat we het zelfs nog eens lachend gebruiken zoals "me no know"....of " no goodo" ..of " long time no see"... De voertaal in Nigeria was Engels maar het heeft een tijdje geduurd voor we hun manier van spreken en accent begrepen. Hoewel we beiden een behoorlijk mondje Engels spreken, hadden we aanvankelijk het gevoel alsof het één of andere lokale taal was met af en toe een Engels woord ertussen. Maar alles went en uiteindelijk deden we in gesprekken met de lokalen heerlijk méé !! We waren nog aan het napraten en lachen toen we in de verte een huttendorpje zagen, gedeeltelijk verscholen tussen de bomen en struiken. Ik wilde dat wel eens van dichtbij zien en vroeg of dat kon? Met Bababishu erbij was dat wel mogelijk en dat was meer dan een confronterende ervaring. De foto's spreken voor zich. De brij waarin ze aan het roeren waren, moest een drank worden. Gelukkig moesten we niet proeven!! De torenhutjes waren opslagplaatsen voor graan en andere voedselvoorraden. Dit was het hart van Afrika en wij zouden dan klagen dat we soms geen water of elektriciteit hadden! Dat was waaraan ik dacht toen we er rondliepen!
Bij ons bezoek aan het dorpje in de " bush" dat jullie daar op de foto's zagen, moet ik nog een anekdote vertellen. We waren al 7 jaar in Nigeria, T. kende het binnenland haast als zijn broekzak, maar ikzelf had nog maar weinig van het land gezien omdat ik met de kinderen in Lagos bleef. Ik wilde hen niet achterlaten bij een Nigeriaan terwijl we weg waren! Toen mijn broer en vriendin in ons laatste jaar Nigeria op bezoek kwamen, vond ik dat dit hét moment was om mee te reizen want ik wilde ook zelf een idee hebben van het leven buiten Lagos. De kinderen werden opgevangen bij Hollandse vrienden en zo kon ik met een gerust hart genieten van de trip! Het was tijdens die trip dat we langs dat typisch inlands dorpje kwamen. Gelukkig had onze chauffeur ons vooraf verwittigd dat de kans er in zat dat de inlandse vrouwen één van hun kinderen zouden aanbieden. Ze deden dat omdat ze dachten dat hun kind een betere toekomst zou krijgen bij een blanke vrouw! Zijn raad was om het kind niet vast te nemen want dan zou het een grote belediging zijn als we dat kostbaar geschenk niet aannamen en dat zou wel eens problemen kunnen geven om veilig uit het dorpje te geraken ! Gelukkig waren we verwittigd want inderdaad er stonden direct een paar vrouwen klaar met een schattig kroezelkopje dat ze maar al te graag in onze armen wilden duwen. De verleiding was groot maar ik beperkte mij tot het strelen van het kinderhoofdje. Het was niet de eerste keer dat we bijna verkeerd handelden omdat we niet voldoende ingelicht waren over de typische gewoonten van een Afrikaan.
Ik zei al eerder dat er drie grote volksgroepen zijn in Nigeria maar dat betekent niet dat er niet méér etnische groepen zijn vooral niet als je weet dat er meer dan 300 dialecten bestaan in het land. Maar daar wil ik het niet over hebben. Wat mij vooral boeide en opviel in vergelijking met de drie vorige landen waar we verbleven, was de bizarre toestand waarin een Afrikaan kan leven en overleven. Ik had al veel over Afrika gelezen en gezien in films en dacht dat ik er mij een goede voorstelling van kon vormen, maar de realiteit lag er mijlenver van af. Om maar een voorbeeld te geven. Bij ons in het gebouw woonde een Belgische vrijgezel. Hij had een boy die samen met zijn gezin ( vrouw en twee kindjes) in de boys quarters woonde: een ruimte van zo'n 3m op 3m. Daarin stond 1 groot bed waarin gans de familie sliep, een zetel en een tafeltje. Meer hadden die mensen blijkbaar niet nodig want ze leefden voor de rest buiten. Ons dochtertje geraakte bevriend met hun zoontje dat even oud was. Toen ze van school kwam, trok ze eveneens haar kleertjes uit en ging in haar onderbroekje met Michael spelen! Ze zaten hagedissen achterna of brachten die naar boven om te tonen... Het schattigste was toen de bewakers hun gebedsritueel begonnen... "handen wassen, op de mat gaan zitten en buigen naar Mekka". Dan wasten die twee kleinen ook hun handen en voetjes om daarna op de knietjes te gaan zitten en ernstig mee te buigen! Ik heb vaak mijn hart vastgehouden toen ik zag dat ons dochtertje ook at van die ene schotel waaruit iedereen met de handen een stuk nam. Dat verbieden zou een belediging geweest zijn, gelukkig is ze nooit ziek geweest! Het is belangrijk om te weten dat in de jaren '70/ '80 de uitvoer van petroleum een enorme impact had op Nigeria. Nigeria was één van de belangrijkste petroleumproducenten en actief lid van de OPEC. Het geld stroomde binnen (75% van de staatsinkomsten), iedereen wilde er zijn graantje meepikken waardoor er een ware exodus van het binnenland naar de " grote" steden volgde. Vandaar dat veel andere sectoren, met name de landbouw en het platteland, verwaarloosd werden. De inlandse dorpjes liepen leeg op vrouwen, kinderen en ouderen na. Maar in Afrika heeft men nog respect en fierheid voor ouderen. Men laat zich niet zomaar opzij zetten op een bepaalde leeftijd. Hier in het Westen worden hersencellen te vroeg op rust gezet en waardevolle kennis genegeerd. Maar nu back to Nigeria! Bestaande plantages : bananen, palmolie en rijst , rietsuiker , cacao, rubber en nog meer werden verwaarloosd. Nigeria - dat eens aan de top stond van uitvoer van binnenlandse producten - moest nu zelf levensbelangrijke grondstoffen zoals rijst invoeren. Alle inkomende gelden gingen naar het uitbouwen van de infrastructuur en niet naar het uitbreiden van de productie van de eigen grondstoffen. Dat zou na de OPEC - maatregelen leiden naar een totale ommezwaai wanneer het project " Green Revolution " opgestart werd , maar dan was het spreekwoordelijk kalf al verdronken!! Later meer hierover.
Door de vele buitenlanders was er nood aan stewards, bewakers , chauffeurs , tuinmannen ... die in loondienst van die buitenlanders werkten. Het is mij vaak opgevallen dat een Nigeriaan meestal liever voor een buitenlander werkte dan voor iemand van zijn eigen ras omdat ze er " menselijker" behandeld werden! Maar niet alleen die buitenlandse families hadden de doorsnee Nigeriaan nodig. Het waren vooral de vele multinationals uit alle landen die de binnenlandse Nigeriaan naar de hoofdstad lokten. De oliedollars zorgden voor zo'n boost aan werk dat Lagos jarenlang één grote werf was. En of dat nodig was!! No offence, maar wat de Engelsen hier achter gelaten hadden, was meer dan pover! In ieder geval niet veel om de doorsnee Nigeriaan uit het slop te helpen!
Ik heb hier honderden dia's over de leefomstandigheden dat een selectie maken op zich al weken duurde. En nog moet ik elimineren. Daarom stel ik voor om de Nigeriaan in zijn gewone habitat te bekijken om dan te proberen die mens te plaatsen in dit enorme land.
Het zal je opvallen dat de vrouw in Afrika heel centraal staat wat het gezin betreft. De mannen waren de planners die uren " palaverden" en discuteerden, de vrouwen waren diegenen die de verkoopsstalletjes runden, het hout sprokkelden en de kinderen opvingen. Dat Afrikaanse vrouwen ook heel sterk zijn bewijst het volgende: we werden eens uitgenodigd op een feestje naar aanleiding van de geboorte van een zoontje van één van de boys. De moeder - die de dag ervoor bevallen was - stond met de baby van amper 1 dag oud op de rug al danig mee te " shaken" op de opzwepende Afrikaanse muziek!! Ik zie het onze Westerse vrouwen nog niet rap nadoen! En wat die junior betrof... survival of the strongest!
Wij vonden uiteindelijk ( na anderhalve maand) een appartement op het vasteland in Surulere op zo'n 6 km van Ikoyi eiland. Omdat de vraag naar woonst het aanbod oversteeg, waren we verplicht om 3 jaar huur op voorhand te betalen, aan zo'n 60.000 Bfr (zo'n 1.500 euro) per maand, vertegenwoordigde dat een enorm bedrag. Dat was dan ook de reden waarom het zo lang duurde vooraleer een woonst voor ons gevonden werd. In België kon men zich niet voorstellen dat in de niet exclusieve blanke buurt de huurprijzen zo hoog lagen en het vroeg weken overleg en discussies vooraleer men akkoord ging met die prijs. Intussen bleven wij maar sakkeren want die totaalsom zelf betalen was niet haalbaar. De tactiek van de Nigerianen werkte wel prima in hun voordeel. Vermits ze telkens 3 jaar huur voorafbetaald kregen, konden ze met dat geld weer verder om een nieuw pand op te starten. Huizen in aanbouw waren altijd al verkocht of verhuurd van zodra de eerste steen gelegd werd. Uiteindelijk verhuisden we naar "ons" appartement. Een nieuw appartement staat meestal kraaknet te wachten, daar lagen de cementzakken nog overal in het rond, hingen de badkamer en keuken nog vol cement om over de rest niet te praten! Het werd dus kamer per kamer grondig onder handen nemen vooraleer je die kon gebruiken. Wij waren de pioniers, later zou een "logistiekman" aangesteld worden om dergelijke toestanden te voorkomen! .Maar we waren al blij een eigen stekje te hebben! Ons leven in Nigeria kon beginnen. Hier zouden we zo'n 4 jaar wonen. (Daarna verhuisden we naar een huis!) Het was een gebouw met 3 appartementen. De firma opteerde er steeds voor om ons per 3 à 4 gezinnen samen te laten wonen in één compound. Dat was niet alleen veiliger maar ook praktischer omdat we zo wasmachines en droogkasten gezamenlijk konden gebruiken. Het was niet zo eenvoudig om aan die vanzelfsprekende faciliteiten te geraken, vandaar het gezamenlijk gebruik. Dat vroeg natuurlijk heel wat organisatie en overleg en "discussie" vooraleer het gebruik vlot verliep!! Meestal stonden die machines opgesteld in "boys quarters" die bij elk appartementsblok hoorden. Die waren voorzien om een boy en zijn gezin erin te laten wonen. In Peru had ik een meid omdat het met 2 kleine kindjes moeilijk was om boodschappen te doen of buiten te komen. Hier in Nigeria besloot ik om zelf mijn taken op te nemen. Niet uit het oogpunt van discriminatie maar ik wilde me niet teveel laten verwennen wat de huistaken betrof, ooit keerden we terug naar België en ik wilde die overstap zo soepel mogelijk laten verlopen. Toen ik de eerste keer besloot om mijn ramen te wassen, was het precies of ik kwam van een andere planeet... een blanke vrouw die poetste! Omdat ik vaak alleen zou zijn terwijl T.in het binnenland was, wilde ik niet dat een Nigeriaan inwoonde en het doen en laten te goed kende. Daarbij, als je één lokale aantrok dan stonden er na verloop van tijd wel 10 aan je deur te kloppen omdat ze broer of zus waren van .....Wat niet moeilijk was met de vele vrouwen die de Nigerianen er op nahielden.
Op de foto's zien jullie de leurders die langs de ene hoofdbaan die er was het verkeer nog bemoeilijkten.
Vraag me niet of die "visjes" nog eetbaar waren na een dag in de hitte!
Dat kinderen ingeschakeld werden om eetwaren te verkopen , was geen uitzondering en ze waren nog handig ook met zo'n plateau op hun hoofd!
Lagos was de hoofdstad van Nigeria tot 1991, dan werd de hoofdstad verlegd naar Abuja.
Lagos is gebouwd op het vasteland en een reeks omliggende eilanden. Aanvankelijk was Lagos een kleine stad maar omwille van haar natuurlijke en uitzonderlijke ligging aan de kust groeide Lagos snel uit tot een zeer belangrijke haven en miljoenen stad. Het waren vooral kruiden , ivoor en slaven die in de beginperiode geëxporteerd werden.
Lagos bestaat uit drie eilanden: Lagos, Ikoyi en Victoria Island en het vasteland. Ikoyi en Victoria Island waren de eilanden waar de rijkere blanken woonden. Lagos eiland samen met het vasteland Ikeja, Surulere en Apapa waren de plaatsen waar de betere Nigerianen samenwoonden met de doorsnee blanke. In Ikeja ligt de ultra moderne Murtala Muhammed Internationale vlieghaven maar toen wij er aankwamen waren het gewoon een paar barakken.
Lagos Eiland: In het westen van het eiland lag de Marina met verschillende grootwarenhuizen ( maar stel je daar niet teveel bij voor) en hoogbouw kantoorcomplexen. Het NO van het eiland was heel dicht bevolkt. Het was het gebied waar bekende Lagosfamilies in hun traditionele huizen woonden. Omwille van de dichte bevolking was het er heel onhygiënisch en ongezond. Niettegenstaande de plannen om nieuwe, hoogbouw appartementen te voorzien, was het moeilijk om de lokale bevolking te overtuigen om te verhuizen. Velen verkozen te blijven wonen.
Ikoyi Island en Victoria Island waren ook onderling door een brug met elkaar verbonden . Victoria Island was omwille van zijn ambassades en het grote strand aan de oceaan ( Bar Beach), de vele winkels (moet je met een korreltje zout lezen) en de scholen ook heel residentieel.
Bij onze aankomst waren er slechts twee bruggen die Lagos met het vasteland verbonden nl. Eko Bridge en Carter Bridge. Later hebben we nog de Third Mainland Bridge weten aanleggen. Dat was geen overtollige luxe om het dichte, stokkende verkeer op te vangen. Hieronder zien jullie de twee nieuwe bruggen die er op het einde van ons verblijf waren en de grote gebouwen die vooral door firma's ingenomen werden.
Dit is een voorbeeld van één van de betere wegen..en rij je op het verkeerde vak? Dan steek je toch gewoon over, no problem in Nigeria! zelfs al gebeurde dit op de enige snelweg die er toen was.
Omdat het onhandig is met een baby aan tafel zonder kinderstoel, besloten we het eerste weekend na mijn aankomst om zo'n stoeltje te kopen. Het werd uiteindelijk een heel korte shoppingdag. Ik liep met de dochter op de arm en de zoon aan de hand achter T. omdat ik nog niet vertrouwd was met de winkels hier. We vonden nogal snel een geschikt stoeltje en opgelucht trokken we naar de kassa om daar vast te stellen dat mijn geld gestolen was en ik had er niets van gemerkt. Die zaterdagdrukte en het feit dat ik twee kinderen in het oog moest houden, hadden van mij een dankbare prooi gemaakt! We verwittigden onmiddellijk de verantwoordelijke van de zaak. Men zou uitkijken naar verdachte personen, maar dat was een onbegonnen zaak. De kledij die de mannen hier droegen, leende zich prima om gestolen zaken buiten te smokken. Ze noemden dat hier een "Allahi pak". Omdat al ons geld verdwenen was, moesten we zonder inkopen terug naar huis. Van een bemoedigende start gesproken! Een week later zou men vanuit de ambassade T. contacteren omdat mijn portemonnee met pas en alle andere papieren daar afgeleverd was. Alles van waarde was verdwenen op een klein zilveren schapulier na. Ik had het van mijn schoonmoeder gekregen toen ik zwanger was van de zoon. Wellicht vreesde de dief de kracht van zo'n amuletje....
Er is een duidelijk verschil in kledij tussen de moslim mannen en vrouwen en de katholieken. Hier hebben jullie een idee hoe de moslima's en hun mannen gekleed zijn.
Onder zo'n kleren kan je van alles wegstoppen zonder dat het opvalt.
Het begon allemaal in oktober 1975. We waren al een paar maanden in België na ons verblijf in Peru. T. werd klaargestoomd voor de nieuwe job en intussen regelden we alles voor de bouw van ons huis. Uiteindelijk vertrok T alleen naar Lagos. Hij zou er alvast uitzien naar een huis zodat ik met de kinderen kon volgen. Omdat nog zoveel regelingen met onderaannemers van ons huis moesten besproken worden, vond ik het aanvankelijk niet erg dat we niet samen vertrokken. De weken gingen voorbij, het jaareinde naderde en nog steeds kwam er geen schot in de huisvesting in Lagos. T. was niet de enige werknemer die op zijn familie wachtte. Uiteindelijk besloten de mannen zelf het initiatief te nemen en eisten zij dat vrouw en kinderen tegen de eindejaarsfeesten bij hen zouden zijn. De firma ging akkoord maar onder voorwaarde dat het aanvankelijk wat "à l'improviste" zou moeten. We hadden nooit gedacht dat dit zo'n rekbaar woord was! Twee weken voor Kerstmis was het dan zover. Gepakt en gezakt, met twee kleine kinderen ( eentje van 3j en eentje van 10 maanden) stapte ik op het vliegtuig het onbekende tegemoet. De vlucht was al een eerste uitdaging! Omdat zoonlief wist dat we naar papa vertrokken, wilde hij steeds weten wanneer we aankwamen. Ons dochtertje werd nogal snel luchtziek en ik probeerde haar te slapen te leggen op de stoel naast mij. Naast haar zat een gezette, gezonde Nigeriaanse die reeds een tijdje ons zoontje geïmponeerd had. De interesse van ons dochtertje was echter totaal anders. Telkens als zij haar hoofdje optilde, keek ze in het gezicht van die dame en dat volstond om haar keel open te zetten, heel vervelend voor mij en de dame in kwestie. Na ongeveer 6 uur vliegen in een overvol vliegtuig kwamen we met zijn drietjes behoorlijk overstuur aan in de hoofdstad Lagos. De douaneformaliteiten, de plakkende hitte, het gezoem van de grote ventilatoren in de aankomsthal en de drukte droegen zeker niet bij om ons beter te voelen. Toen zoonlief ook nog eens zijn pa bespeurde en er naar toe wilde, was het hek helemaal van de dam. Hij mocht niet naar zijn pa en T. mocht niet tot bij ons komen. Nu had ik twee jengelende kinderen bij mij die doodop waren van de vroege vlucht, de hitte, de spanning en het wachten. Onze bagage kwam redelijk snel, maar het kleuren TV'tje dat T. had laten meebrengen, bleef uit. Ik begon al te wanhopen dat het ooit op de band zou gezet worden... Uiteindelijk, als één van de laatsten, hadden we alles bijeen. Geladen, bezweet en licht geïrriteerd mochten we uitchecken. Nu was de zoon niet meer te houden. Als de laatste 45 min een voorproef waren van wat ons hier te wachten stond, dan zag dat er niet veelbelovend uit. Gelukkig stond een chauffeur van de firma ons op te wachten en waren we nogal snel op weg naar "huis". Ik had de voorbije 5 jaar al heel wat meegemaakt en gezien maar de eerste indrukken hier sloegen mij met verstomming... Zou dit het scenario zijn waarin we de komende jaren zouden vertoeven? Naarmate we verder reden, zakte de moed in mijn schoenen en begon ik mij stilaan zorgen te maken. Hoe leef je hier in zo'n chaos met twee kleine kinderen? Intussen probeerde T. mij voor te bereiden op onze beperkte behuizing. We hadden een voorlopig appartement met enkel een bed voor ons, één voor ons zoontje en een kinderbedje voor ons dochtertje. In de eetkamer stond een tafel met 6 stoelen en voorlopig moesten we het stellen met twee zetels als salon, het tafeltje was er nog niet evenmin als de kasten. De keuken had geen airco, zodat het een broeikas leek als je erin bezig was...Wasmachine en droogkast hadden we niet. Het zou duren tot we in ons definitief appartement woonden vooraleer we van die luxe konden genieten. Nochtans was dat geen overbodige luxe met 2 kleine kinderen en de stoffen luiers van een baby erbovenop!! Al die tijd gebeurde het wassen met de hand in het bad! Ik was dus al direct heel solidair met de lokale vrouwen! In onze appartementsblok woonden ook de financiële verantwoordelijke van de firma en de coördinator. Hun appartementen waren tip top ingericht met alle faciliteiten die je je kan bedenken. Nooit heeft iemand van hen aangeboden om hun wasmachine of droogkast te gebruiken zelfs niet toen ze zagen dat twee kleine kinderen wel extra was met zich meebrachten. Hun uitleg... "als we dat voor één familie doen, dan moet het voor de andere ook"... Het was dus aanmodderen tot onze appartementen af waren en wij er konden intrekken. Pure discriminatie!! Maar ja we waren nu in Afrika, de bakermat van de discriminatie, niet? Ik vond dat onze bazen heel snel bijleerden!!
Voor diegenen die kwamen verder lezen over onze belevenissen nog één dag geduld want heel even wil ik Afrika verlaten om stil te staan bij 8 maart de internationale vrouwendag. Zeker voor de Afrikaanse vrouw is het een belangrijke dag want de discriminatie is daar nog stukken groter!
8 maart werd uitgeroepen tot internationale vrouwendag, de jaarlijkse actiedag van de vrouwenbeweging. Hier hangt een lange historiek aan vast maar dat kunnen jullie lezen op Google als er interesse voor is!
Wat betekent deze dag voor de vrouw van nu? En is er nog discriminatie op de werkvloer?
Ja dus, want dat las ik in een rubriek van Els in “het MagEzine”. "Ik denk aan vrouwen wiens waardevolle inbreng in een vergadering straal wordt genegeerd of weggehoond, enkel en alleen omdat ze van een vrouw afkomstig is. Zelfs al is die tien keer meer onderbouwd! Of vrouwen die zo onderlegd zijn dat ze met kop en schouders boven de manager uitsteken en dan het leven zuur worden gemaakt, waardoor ze hun baan laten voor wat ze is en andere oorden opzoeken."
Vandaag is het dus weer zover ,de dag voor de vrouwen. Vrouwen in het zonnetje en aandacht voor de vrouw. Net zoiets als moederdag maar toch nét even anders.
Heel wat “mannen” denken in beelden als ze het woord vrouw horen. Dat kan gaan van een wandelende baarmoeder tot een Betty Boop. Maar ze kan ook die secretaresse zijn die constant de zorgen heeft over het nakomen van de agenda. Het lijkt een beetje op een pseudo-moeder-de-vrouw-die-de-schone-sokken-op-tijd-klaar-legt.
Ja, je krijgt zo’n beeld als je toevallig het woordje “ vrouw” intikt op internet , een hele bulk uiterlijkheden!
De “echte” mannen zullen dus wel weer de eigen borst oppompen en stellen dat het oog ook wel wat wil maar dan hebben we nog altijd de "echte” vrouwen die hun hersenen nét even anders gaan gebruiken: “ wie ik ben zit tussen mijn oren”.
Feiten over vrouwen - Vrouwen vormen 50% van de wereldbevolking - Vrouwen doen 66% van al het werk - Vrouwen verdienen 10% van het wereldinkomen - Vrouwen hebben 1% van alle bezittingen - Van alle regeringsleiders op de wereld is 5% vrouw - Van alle armen op de wereld is 75% vrouw - Van alle analfabeten op de wereld is 66% vrouw - Van alle vluchtelingen op de wereld is 75% vrouw - Van de 150 leden van de Tweede Kamer in Nederland is 36% vrouw - Vrouwen in Nederland verdienen gemiddeld 23% minder dan mannen en in België zal het wel niet anders zijn!
Daarom dus vrouwendag! Euh.. zomaar een gedachte : Heb jij al ooit van mannendag gehoord? Hoe zou dat komen?
En morgen gaan we weer naar Nigeria als jullie er zin in hebben!
Mijn boek telt 92 blz en ik geef jullie hier een kleine glimp hoe die opgevat is.
Maar nu Nigeria!
Nigeria ligt in West Afrika en is een Federale, constitutionele republiek met 36 staten. Nigeria heeft een tropisch klimaat aan de kust tot een sub-tropisch klimaat in het noorden. Er zijn twee soorten seizoenen: het droge seizoen en het regenseizoen. Het droge begint in november en eindigt in april. Het regenseizoen vangt aan in mei en eindigt in oktober. De vochtigheid in het zuiden varieert tussen 100% en 80 % en dat maakte het leven daarom zo moeilijk voor ons! Rond januari is de periode van de Harmattan een droge wind die uit het NO komt en enorm veel zand uit de Sahara met zich meebrengt tussen november en maart. Als de wind over de woestijn gaat, neemt hij kleine stofdeeltjes (tussen 0,5 en 10 micrometer) op. In sommige West-Afrikaanse landen beperkt de grote hoeveelheid stof in de lucht de zichtbaarheid en verdwijnt de zon voor meerdere dagen, vergelijkbaar met een hevige mist. Jaarlijks worden vele vluchten van luchtvaartmaatschappijen hierdoor afgelast. In Nigeria zegt men dat mensen en dieren meer en meer geïrriteerd raken als de wind al een tijdje waait, waardoor de harmattan een slechte reputatie heeft. Anderzijds brengt de wind koelte tegen de zware hitte, waardoor men hem ook wel de bijnaam "de dokter" geeft. Een aanhoudende harmattan kan gewassen vernielen door de stoflaag die op de bladeren ligt en het uitblijven van regenval. Op de foto zien jullie wat ik bedoel met stofferig!
Nigeria wordt in het westen begrensd door Benin, in het noorden door Niger, in het oosten door Chad en Kameroen, in het zuiden door de Golf van Guinea. In Nigeria wonen ongeveer 137 miljoen mensen en het land heeft een oppervlakte van 923.768km2 .
Nigeria's 800 km lange kustlijn is onderbroken door de grote Niger delta en een ingewikkeld net van kreken en rivieren en bestaat hoofdzakelijk uit zandige stranden die in het binnenland aanleunen tegen een strook mangrove met daarachter een tropisch woud. Op 1 oktober 1960 is Nigeria onafhankelijk geworden van het Verenigd Koninkrijk. Van 1967-1970 speelde de bloedige strijd om Biafra, die meer dan 2 miljoen mensen het leven kostte, voornamelijk door verhongering.De munteenheid is de Naira!
Tot 1976 was Lagos de hoofdstad maar dan werd besloten om een nieuwe hoofdstad te bouwen die midden in het land ligt nl Abuja. Sinds 1991 is Abuja de hoofdstad van Nigeria, intussen wonen daar reeds1 miljoen mensen...
De belangrijkste bevolkingsgroepen van Nigeria zijn de Hausa ( N), de Yoruba (ZW) en de Ibo ( ZO). Religieus gezien valt Nigeria ruwweg uiteen in noord en zuid: de noordelijke Hausa overwegend moslim, de Yoruba en Ibo christen. De gebieden in het N behoren geografisch en cultureel tot de Sahel- Sudan zone. Die in het zuiden, oorspronkelijk tropisch bos, zijn op de kust gericht.
De naam Nigeria is ontstaan uit “Niger en aera” dat verwijst naar de rivier Niger die door het land stroomt. Nigeria was en is nog steeds het dichts bevolkte land in Afrika en zo ook het “ zwartste” land in de wereld. Van 1901 tot 1963 was Nigeria een Britse kolonie. Dit is een korte schets van het land waar we 8 jaar woonden.
Wapenschild van Nigeria
Het wapenschild van Nigeria loont ook de moeite om er even bij stil te staan. Het bestaat uit een zwart schild met twee witte strepen die de letter Y vormen. ( sorry dat de kleuren niet echt overeenstemmen). Dit staat voor de twee grote rivieren die door Nigeria vloeien: de Benue rivier en de Niger. Het zwarte schild staat symbool voor de rijke Nigeriaanse aarde, terwijl de twee paarden voor waardigheid staan. De achtergrond waarop het schild staat, is een in Nigeria veel voorkomende plant de Costus Spectabilis. De arend bovenaan betekent kracht terwijl de groen-witte band eronder de rijke landbouwgrond suggereert. Eenheid en trouw is het Nigeriaans motto.
Nigeriaanse vlag.
De kleuren op de Nigeriaanse vlag hebben beide een symbolische betekenis: groen staat voor de schoonheid van het land, met name de bossen en velden en wit staat voor vrede en eenheid.
Eindelijk is het zover, mijn boek over Nigeria is af . Daarmee rond ik onze 13 jaar buitenland af en staan onze ervaringen, emoties, belevenissen bewaard voor het " nageslacht" als die er al een boodschap aan hebben! Waarom het zo lang geduurd heeft vooraleer ik Nigeria afwerkte? Teveel dia's en dan nog in een abominabele staat zodat ik maanden werk had om ze in te scannen en te bewerken om ze toch nog te kunnen gebruiken. Daardoor was mijn " goesting" om er een boek van te maken al voor de helft weg. Zet daarbij dan nog eens dat Nigeria het moeilijkste land was van de 4 landen waar we woonden en dan begrijpen jullie misschien een beetje het uitstellen. Maar na onze vakantie in Gran Canaria in het begin van het jaar was de zin plots terug.
Normaal maak ik van elke reis een boek omdat dat meer zegt dan wat losse foto's die voor eeuwig en drie dagen ergens op een harde schijf blijven staan of in een doos belanden. Op de vraag van T of er weer een boek kwam van ons deugddoende verlof zei ik: " Ja, maar niet voor Nigeria af is!". En zie ik ben erin gevlogen, heb geschreven dat mijn tong op mijn buik hing ( wellicht daardoor hees geworden een paar weken terug haha) en in één rush tekst en foto's aan mekaar gelinkt. Het prototype van mijn boek ligt hier voor nu mij. Nu nog even laten lezen door een buitenstaander om nog tik -of andere fouten eruit te halen want zelf ken ik dat boek bijna uit het hoofd en dan de definitieve druk voor de kinderen. Mijn ei is gelegd!!
Voor diegenen die de vorige belevenissen hier op mijn blog volgden ( zie beginjaren van mijn blog), hebben jullie er zin in om terug een paar weken mee te reizen door Afrika? Vanaf morgen vliegen we er in.
Nog even samenvatten: Mexico was romantiek, onze honeymoon , verrassingen , gemis, een boost aan ervaringen in één woord " onvergetelijk".(Blog 10/07/2008 à 11/08/2008)
Venezuela staat voor de geboorte van onze zoon, een aanpassen in een " wereldstad", de betovering van de Orinoco en de harde confrontatie met het verschil arm/rijk.( blog 25/01/2009 à 18/02/2009)
Peru tenslotte dragen we in ons hart omdat de dochter er geboren werd, om de schoonheid van de wonderlijke cultuur van de Inca's, om zijn lieve en zo kleurrijke bevolking...maar ook om de angst van de aardbeving en de ongemakken van een spaaklopende regering.( blog 28/05/2009 à 14/06/2009)
En nu Afrika. Na alles wat we er meegemaakt hebben, kan ik niet zeggen dat ik lyrisch word bij de gedachte aan de jaren Nigeria en toch.
Afrika is een continent dat aan je blijft kleven. Je geraakt de verbondenheid ermee nooit meer kwijt. De immense panorama's, de beklijvende beelden van een totaal ander volk, de doordringende geuren van mens en natuur, de verzengende hitte, ze dringen je ziel binnen en laten voor altijd hun sporen na. Afrika is een wonderbaarlijk continent van uitgelaten levensvreugde en dynamiek niettegenstaande de rampen, oorlogen, nood en ellende. Als je er woont ,word je ondergedompeld in zijn typische geuren en kleuren en de enorm grootse natuur.
Gedurende onze 8 jaar in Nigeria hebben we Afrika op een manier leren kennen die anders is dan de nieuwsberichten laten vermoeden nl een continent van grenzeloze creativiteit en bruisende levensvreugde. De ontwapenende lach van een Afrikaan is er altijd en overal, zijn muziek en dans verwoorden zijn ziel. En ik die dacht niet lyrisch te worden bij de herinneringen aan Afrika. Het wordt tijd dat ik samen met jullie opnieuw geconfronteerd word met de harde realiteit. Welkom in de viewmaster van mijn herinneringen.
Klop ,klop Wie is daar? De lente. Ik open de deur lichtgele bol op discreet blauw. De krokus duwt zich scheutig
uit de grond. Gras verschiet van vale kleur. Negen graden omhelzen mij en tonen de weg naar buiten. Ik graai uit de kast een glimlach. Met wandelschoenen begin ik alvast behoedzaam te neuriën.
Het is niet bepaald mijn dag.
maar we vlogen niet buiten Amor Fati ...Een heel vooruitziende persoon had ervoor gezorgd dat we een tafeltje exclusief voor ons alleen ( allé 15 alleen!!) hadden in de tuin van het reataurant! Praise the Lord!! 
