En toen bleef er nog ééntje over...

Kroniek van een treintrip..

Ik sta in het station. Straks vertrek ik naar de jaarlijkse bijeenkomst van de klasgenoten van toen! Naast mij is een vrouw druk aan het bellen. Een man met een mobieltje aan het oor komt mijn richting uit. Hij heeft het niet over de kust, zoals de vrouw naast mij, maar over de kansen van die 'superdeal'. Ze ijsberen beiden om mij heen en proberen boven elkaar uit te komen. Ik lijk wel een prooi, omringd door haaien. Ik geeuw eens en staar wat voor mij uit. Dan zie ik uit mijn ooghoek een jongen in flink tempo naderen. Hij draagt een oordopje en luistert waarschijnlijk punk beeld ik mij zo in. Vlak bij mij krabt hij aan z'n borst en zegt hij:
“Hey”
Ik ken hem niet, maar zeg uit beleefdheid “Hey” terug. Zo ben ik nou eenmaal opgevoed.Hij kijkt mij aan en trekt een raar gezicht. Dan praat hij verder in wat zijn headset blijkt. Ik voel mij een beetje dom en kijk snel een andere kant op.
Door mijn gedachten over wat er net is gebeurd, merk ik niet dat er twee meisjes naast mij staan. Eén kijkt mij aan en vraagt:
 “Speel jij niet gitaar” ?
Dat is natuurlijk ook niet voor mij bedoeld, want dit is de gsm-zone.
Ik kijk haar een seconde aan en zwijg wijselijk..

Nee, met die mobieltjes zijn we allemaal zo goed bereikbaar, maar een praatje maken lijkt soms alleen nog voor contactgestoorde mensen weggelegd...
Ben benieuwd hoe het er in de trein aan toe gaat....

Leve de moderne technologie. Met een online ticket  op zak moet ik niet meer aanschuiven aan de loketten. De trein is stipt op tijd en ik zie de kans om aan het raam te gaan zitten.Voor mij zit een meisje van zo'n 16 (?), dopjes in de oren , Ipod om de hals en de blik op half zeven! Naast mij een kereltje van zo'n 14 maar voor de rest heel solidair met het meisje voor hem. Een Engelse dame vraagt aan het meisje:
"Is this seat free"? Geen reactie, dus laat de dame zich vallen, GSM komt boven en het SMSsen kan beginnen!
In deze "no comment " zone laat ik mij dragen door het deinen van de trein , oogskes toe en snaveltje dicht. Die treinstilte wordt enkel onderbroken door de monotone stem die de haltes aankondigt. Ik troost mij met de gedachte dat ik straks zal overrompeld worden door Babylonische toestanden als iedereen weer door en boven mekaar aan het vertellen gaat!

Kroniek van geen contactgestoorden...

" Hé , daar zie, ge zitre ook geroakt en hoe ist? Ge verandert gie nie..., loat u moa voaln...." En zo gaat het over en weer tot iedereen er is. En alsof er geen jaar tussen geweest is, wordt het weer een drukte van je welste waar iedereen " probeert" aan het woord te komen!!
De bijeenkomst is zoals naar gewoonte weer heel gemoedelijk, misschien " iets luidruchtig" maar we vlogen niet buiten Amor Fati ...Een heel vooruitziende persoon had ervoor gezorgd dat we een tafeltje exclusief voor ons alleen ( allé 15 alleen!!) hadden in de tuin van het reataurant! Praise the Lord!!
Raar hoe snel we die " band van toen" weer terug opnemen en de gesprekken nooit één moment stilvallen....

Rond 17u houden de meesten het voor " gehoord". De volgende afspraak ligt weeral vast. Volgend jaar maken we Ieper onveilig.
De tramrit naar Gent Sint Pieters is juist lang genoeg om nog snel de laatste grappen te vertellen...Ik weet niet of er veel afkeurende blikken waren toen daar zomaar een 6tal vrouwen gierend de tram verlieten. Het heeft deugd gedaan na een paar moeilijke dagen hier door een sterfgeval in de vriendenkring. Maar daar heb ik het nog wel over!

De treinrit terug was druk, druk en nog eens druk. Sommigen kwamen reeds terug van de kust en zagen er pijnlijk rood uit. Anderen waren weer klaar om de eindrush van het schooljaar te beginnen! Voor één keer heb ik mij ook bij de "contactgestoorden" gevoegd want voor vandaag is het "wellekes" geweest!

En de rit met de bus van het Station van Antwerpen naar huis toe, vraag je?
Dat was terug de GSM zone of de Ipod zone en van beide kon ik " mee genieten"!!

Tweede Paasdag staat weer voor de deur en zo ook onze jaarlijkse bijeenkomst van de klasgenoten van de humaniora. We zijn al 46 jaar afgestudeerd en nog steeds komen we jaarlijks bijeen met hetzelfde groepje ( zo'n 15 ) zonder echtgenoten. Ik kijk er weer al naar uit hoewel we allemaal zo verschillend geworden zijn. Een paar verloren ook al hun man, een kleinkind, een broer of zus.. overleefden kanker , één enkele niet.. hebben een echtscheiding achter de rug, kampen met problemen met kleinkinderen.. ieder heeft haar eigen verhaal en we luisteren, voelen mee en intussen genieten we van een gezellig etentje ergens in een restaurant!
Dit jaar is Gent de uitgekozen plaats. Ieder jaar organiseert iemand anders de samenkomst zodat de locatie steeds verandert. Normaal is het ergens in West Vlaanderen omdat de meesten daar zijn blijven hangen zodat het voor mij telkens een hele trip is maar ik heb het er echt voor over!  Dit jaar probeer ik het eens met de trein en de tram.. afwachten of ik daarna enthousiast zal zijn over het openbaar vervoer!
Maar wat ik nu al zeker weet: het wordt weer zo'n fijne babbeldag  waar onze tongen meer zullen werken dan onze handen.

Inderdaad, jullie zitten we degelijk bij sennet en verder moeten jullie bij mijn logje van vandaag ook aan niets anders denken!
Wie mij het onderwerp aangebracht heeft? Onze blogvriend Amor Fati, natuurlijk ( zie bloglink onder favorieten) met zijn reactie gisteren!!!

Ik hoop dat jullie vandaag net zo hebben genoten van het mooie weer als ik. Heerlijk al die zonnestralen op je gezicht. Ik kan er maar niet genoeg van krijgen en dan denk ik terug in de tijd en hoe bepaalde kledingstukken toch een verschrikking waren bij warm weer.
Zo eentje was dat fameus korset met jarretellen. En dat had qua looks niet de minste vergelijking met wat nu op de markt is!!





Een tijdje heeft men geprobeerd om mij ook op te nemen in de orde van de " korsettendragers". Waar dat goed voor was, weet ik ook niet want als kind was ik zeker niet aan de mollige kant.  Als ik nu nog denk aan dat " roze" geval met baleinen en haken inclus.....Wat een ellende . Zo'n  korset prikte en knelde en de baleinen kraakten bij elke ademhaling.

Ik denk dat die korsetten vooral dienden  omdat daar jarretelles aan vast hingen. Ik heb niet lang korsetten gedragen. Het was al erg genoeg dat men mij in een figuurlijk keurslijf geduwd had op internaat, het letterlijke kon ik wel van mij afgooien..!
Omdat ik nogal sportief actief was, zat dat ding meer in de weg dan goed was. Ik heb mijn buikspiertjes toen maar laten werken en weg met dat ding!!!

Maar aan de jarretellehouders ben ik niet ontsnapt.
De jarretelle werd door ons "dames" gebruikt om de kousen mooi glad op te houden.
Die jarretelles.... naast het korset waren nog zo'n vreselijk ding! Het was zo'n bandje dat je om de lenden droeg waar vaak het lipje waar een knopje aanzat om aan de bovenzijde van je nylons te doen, afbrak. Dat kon je dan tijdelijk toch nog oplossen door een knoop of een los muntstukje te gebruiken. Ik toon hier wat ik bedoel

 
Soms hielp ook een veiligheidsspeld, zodat je nylons ( met naad) mooi strak gespannen bleven.
Wat was ik blij toen eindelijk de panty’s verschenen . . . . . dat was een verbetering zeg. Trouwens met die nylons en zeker in het begin die met naad, moest je steeds kijken of je de boel zo had vastgemaakt, dat de naad netjes recht liep.Pfff
Ook bij het fietsten was het ook even kijken of je wel ‘netjes’ op de fiets zat zodat de bovenkanten van je nylons niet zichtbaar waren als je fietste. Wat een gedoe was dat toch, gelukkig dat dat nu niet meer hoeft. Heerlijk die lange broeken van nu, dat mocht vroeger niet, dat was niet vrouwelijk.

Ik weet nog (sommige dingen vergeet je nooit meer) dat ik bij mijn eerste paar jarretelles dacht:
"Moet ik dat écht mijn hele leven dragen? Nou, dan maar geen dame.. Ik neem gewoon sokken, of een maillot!!" (want die waren er al wel toen.)
Ik weet ook dat ons ma later na de korsetten ook jarretelgordeltjes droeg. Die knoopjes floepten vaak los en dan moest ze even stiekem met de rokken omhoog dat ding weer vastmaken. (En ik als klein kind nieuwsgierig vragen: "Ma, wat doe je doar")?

Ja die jarretels...  Wat een afschuwelijk gevoel was dat, zeker als je kousen eigenlijk een beetje te kort waren. Dan trok dat helemaal vanuit je middel naar beneden...
Dat is dus nog zo'n jeugdherinnering voor ons " oudjes"... of ben jij dat al vergeten?

De volgende keer dat je je handen wast en je vindt de temperatuur van het water niet echt aangenaam, denk er dan eens aan hoe het er ooit aan toe ging... Hier volgen een aantal feiten uit de jaren 1500:

De meeste mensen huwden in juni, omdat ze hun jaarlijks bad namen in mei en dus in juni nog redelijk fris roken. Tegen die tijd begon men echter toch al lichtelijk te stinken en dus droeg de bruid een boeketje bloemen om haar lichaamsgeur te verbergen. Daar komt dus het gebruik vandaan dat ook vandaag nog de bruid een bruidsboeket draagt.

Een bad bestond uit een grote kuip die gevuld werd met heet water. De heer des huizes genoot het privilege van het schone water, daarna volgden de zonen en andere mannen die deel uitmaakten van het huishouden, dan de vrouwen en tenslotte de kinderen. De baby's waren als laatsten aan de beurt. Tegen dan was het water zo vuil dat je er makkelijk iemand in kon kwijtraken... Vandaar de uitdrukking "de baby met het badwater weggooien".

Huizen hadden in die tijd strooien daken zonder houten gebinte. Het was de enige plek waar de dieren zich warm konden houden en dus leefden de katten en kleinere dieren (muizen, ongedierte) in het dak. Als het regende werd het daar glibberig en soms gleden de dieren dan uit en vielen van het dak.
Vandaar het Engelse gezegde "It's raining cats and dogs".

Niets kon verhinderen dat er dingen in het huis vielen. Dit was een echt probleem in de slaapkamer waar ongedierte en uitwerpselen je schone beddengoed konden bederven. Daarom werden bedden voorzien van grote palen om een laken over te hangen dat dan toch een beetje bescherming bood.
Zo is het gebruik van hemelbedden ontstaan.

In die tijd kookte men in de keuken in een grote ketel die altijd boven het vuur hing. Elke dag werd het vuur aangestoken en werden er ingrediënten toegevoegd aan de ketel. Men at meestal groenten en weinig vlees. Men at deze stoofpot 's avonds en liet het overschot in de ketel. Dit werd dan 's nachts koud en 's anderendaags begon men gewoon opnieuw.
Zo zaten er in hun stoofpot vaak dingen die er al heel lang inzaten...

Soms kon men een varken krijgen en dan voelden men zich heel bijzonder. Als men dan bezoekers over de vloer kreeg, dan hing men het stuk varken op om op te scheppen. Het was namelijk een teken van weelde als een man spek naar huis kon brengen. Men sneed dan een stukje af om te delen met de gast en kauwde iedereen gezellig op het vet.

Wie geld had, kon zich tinnen borden veroorloven. Voedsel met een hoge zuurtegraad zorgde er voor dat een beetje van het lood in het voedsel terecht kwam wat vaak tot een loodvergiftiging en de dood leidde. Dit gebeurde het meest met tomaten, waardoor tomaten de volgende +/- 400 jaar als giftig werden beschouwd.

Brood werd verdeeld volgens je sociale status. Arbeiders kregen de aangebrande bodem van het brood, het gezin at het middendeel op en gasten kregen de bovenste, krokante korst. Men gebruikte loden bekers om bier of whisky te drinken. Die combinatie zorgde er soms voor dat de drinker een aantal dagen buiten westen was! Als de dronkaard dan bewusteloos gevonden werd langs de straat, werd hij vaak gereed gemaakt om begraven te worden. Hij werd dan een aantal dagen op de keukentafel gelegd en de familie at en dronk aan diezelfde tafel en wachtte af of hij nog wakker zou worden.
Vandaar het gebruik van de doodswake.

Engeland was oud en klein en de bevolking vond geen plaats meer om de doden te begraven, dus werden er kisten uitgegraven en de beenderen naar een beenderenhuis overgebracht, zodat ze de graven konden hergebruiken. Bij het heropenen van deze kisten, ontdekten ze dat er bij 1 op 25 aan de binnenkant gekrabd was en beseften ze dat ze levenden hadden begraven. Van toen af werd er een touwtje rond de pols van een lijk gebonden dat omhoog leidde en verbonden was met een belletje boven de grond. Iemand moest dan heel de nacht op het kerkhof zitten om te horen of de bel niet rinkelde.
En zo werd er wel eens iemand "gered door de bel".

Wie zei er ook alweer dat geschiedenis saai was...?

Fjak@ was mij gisteren even te snel af, maar deze kent ze misschien nog niet?

Aan een schaap dat aan de bar zit vragen of hij lam is.
Achterin de kerk roepen dat je de kogel hebt gevonden.
Bij een afrekening in het criminele circuit vragen om een bonnetje.
Confetti kopen voor op je snipperdag.
De Metro in de spits lezen en de Spits in de metro.
Aan een homo vragen of hij het kontje van het brood wil.
De cursus lassen voor beginners die is afgelast.
De kaft van de Koran scheiden.
De spits van het team van de tegenstander afbijten.
Dikke vandalen die ruzie opzoeken.
Een Bob zonder vrienden.
Een Chinese invalide in een lolstoel.
Een avondje doorzakken op een kapotte barkruk.
Een beul die op maandagmiddag roept dat de kop er af is.
Een bij-gelovige imker.
Een bliksembezoek brengen tijdens een onweersbui.
Een blinde die te diep in het glaasje heeft gekeken.
Een boswachter die een uiltje knapt.
Een brandbrief met een watermerk.

Ken jij er ook nog, laat maar komen!

Ons hummeltje en grote broer komen een paar dagen logeren dus zal oma de handjes vol hebben en moet het PCeeke even in de wachtkamer......

Maar even dit:


Ik kon niet wachten tot Pasen !!

   

Laat mij even gerust, bel mij niet op
 neem geen contact en stop met mailen.
Ik doe vandaag zoals zo velen
ik sluit mij af, verdwijn, ik stop.

Ik heb aan schoonheid een gemis
het leven is mij grijs en vuil.
Ik neem er afstand van, ik schuil
 ik sluit mij op tot alles proper is

Lentepoets, borstel, emmer, zeep en water
 ik schuur en dweil de winter buiten,
wat donker was, wordt nu weer licht
wie proper is, behoeft geen psychiater.

Ik wil weer zon doorheen de ruiten,
maar eerst nog even dit gedicht.