Dat van die klokken weten jullie nu al , maar van de paashaas?
Over waar de paashaas nu eigenlijk vandaan komt, doen verschillende verhalen de ronde, zoals: - De paashaas is heel bijzonder, onzichtbaar en heeft een gouden vacht
Op afbeeldingen van Ostara, de godin van de vruchtbaarheid en de lente staat afgebeeld met een haas en een ei aan haar voeten.
- De legende gaat dat de haas eerst gewoon een kip was, maar één met een vervelende karaktertrek: De kip verstopte namelijk haar eigen eieren, wat Ostara danig uit haar humeur bracht. Ze veranderde de kip in een haas, die dan de eieren weer mocht gaan zoeken. Dat zij voor een haas koos is niet zo raar, een haas staat namelijk ook voor vruchtbaarheid.
- De paashaas is eigenlijk een vogel die zich had misdragen en werd veranderd in een haas. Nu mag hij nog maar één keer per jaar eieren leggen, die hij goed moet verstoppen. Dit lijkt verklaarbaar door de eieren die door vogels in verlaten hazenlegers werden gelegd. Deze eieren werden aangezien voor ‘hazeneieren’. Zo, dat weten jullie nu ook weer!
Als ik
terugdenk aan het paasgebeuren dan komt meteen ook de herinneringen
aan de zoektocht naar paaseieren naar boven, die gratuite chocolade eitjes en mooi gekleurde echte eieren die
uit de hemel kwamen vallen uit de hand van de onzichtbare klokken.. Ik spreek dus nog van de tijd dat de
klokken nog naar Rome moesten vliegen om paaseieren te gaan halen. De
paashaas, die bestond toen niet. Daar trapten alleen goedgelovige
kinderen in. De klokken daarentegen die kwamen regelrecht van Rome,
propvol chocolade, daar twijfelde je niet aan, net zomin als aan de
onfeilbaarheid van de paus die de chocolade leverde aan de klokken. Maar sinds de crisis moet iedereen voor zijn
eigen eitjes zorgen. In Rome valt niks meer te halen. Waarschijnlijk
zijn de Vaticaanse kippen te oud geworden en uitgelegd en klaar voor de
soep en zoals al de rest in het Vaticaan met uitsterven bedreigd. Al weten ze het daar waarschijnlijk zelf nog niet. Dat terzijde…
Het was voor mij altijd een bijzondere dag. Kerstmis was misschien gezelliger, maar Pasen was dat ene moment van het jaar waarin magie eventjes mijn gewone leven binnenvloog. Dat ik de klokken nooit zag, hoe ik ook naar de lucht gaapte, deed daar niets aan af. Ik vergat ze trouwens snel tijdens de spanning van het eieren zoeken. Ben ik de enige die de volgende dag voor alle zekerheid nog even tussen de narcissen ging kijken?
Toch wist ik dat iets niet helemaal klopte. Niet alleen konden die klokken , vooral op regenachtige dagen, hun eieren toch droog in een geïmproviseerd nestje laten vallen, ze hadden ook de eigenaardige gewoonte om bij ons al op zaterdag langs te komen, terwijl bij velen pas op zondag. Het is me nog steeds niet helemaal duidelijk waarom. Dus ik was niet echt verbaasd toen ik eindelijk wist waar de klepel hing. Ik weet eigenlijk niet meer het exacte moment waarop ik dat te weten kwam, hoe en wie het me vertelde. Ik weet wel dat ik ooit de chocolade eieren een week op voorhand had gevonden en dat mijn ouders toen niet veel moeite deden om een geloofwaardig verhaal te verzinnen. Ik was toen waarschijnlijk al op een leeftijd dat het wel mooi geweest was met het hele klokkengebeuren.
Maar hoe zijn we aan die klokkenhistorie gekomen?
De klokken van Rome als brengers van eieren zijn ontstaan als een antwoord op de vraag van de kinderen waarom de kerkklokken na Witte Donderdag tot Paaszaterdag niet meer te horen zijn.
In de christelijke liturgie, zwijgen de klokken en wordt de doodsratel de vervanger. Het lijden en de dood van Jezus van Nazaret wordt daarmee geaccentueerd. Het verhaal vertelt dat de klokken naar Rome vliegen en dat ze daar zich met paaseieren bevoorraden, tijdens de paasnacht terugkeren en de eieren op paasmorgen uitstrooien voor de kinderen.
Dit jaar komt hier als naar gewoonte de Paashaas langs en die dartelt speels door de tuin en laat hier en daar een eitje vallen . Ik probeer hem goed in het oog te houden zodat de kleinkinderen bij het zoeken geen enkel eitje over het hoofd zien. Ik hoorde dat de mandjes al klaar staan…nu enkel hopen op droog weer!
Nederlands moeilijk te leren? En wat dacht je dan hiervan?
Men spreekt van één lot en verschillende loten,
Maar ’t meervoud van pot is natuurlijk geen poten.
Zo zegt men ook altijd één vat en twee vaten,
Maar zult u ook zeggen één kat en twee katen?
Laatst ging ik vliegen, dus zeg "ik vloog." Maar zeg nou bij wiegen beslist niet: ik woog,
Want woog is nog altijd afkomstig van wegen,
Maar is dan ‘ik voog’ een vervoeging van vegen?
Wat hoort er bij "zoeken?" Jazeker, ik zocht, En zegt u bij vloeken dus logisch: ik vlocht? Welnee beste mensen, want vlocht komt van vlechten. En toch is ik ‘hocht’ niet afkomstig van hechten.
En bij lopen hoort "liep", maar bij kopen geen kiep. En evenmin zegt men bij slopen "ik sliep". Want sliep moet u weten, dat komt weer van slapen. Maar fout is natuurlijk "ik riep" bij het rapen.
Want riep komt van roepen. Ik hoop dat u ’t weet
En dat u die kronkels beslist niet vergeet. Dus kwam ik u roepen, dan zeg ik "ik riep". Nu denkt u van snoepen, dat wordt dan "ik sniep"?
Alweer mis mijn beste, maar u weet beslist, Dat ried komt van raden, ik denk dat u ’t wist.
Komt bied dan van baden? Welnee, dat wordt bood. En toch volgt na wieden beslist niet "ik wood".
"Ik gaf" hoort bij geven, maar "ik laf" niet bij leven. Dat is bijna zo dom als "ik waf" hoort bij weven. Zo zegt men: wij drinken en hebben gedronken.
Maar echt niet: wij hinken en hebben gehonken.
’t Is moeilijk, maar weet u: van weten komt wist, maar hoort bij vergeten nou logisch vergist?
Juist niet zult u zeggen, dat komt van vergissen. En wat is nu goed? U moet zelf maar beslissen:
Hoort bij slaan nu ik sloeg, ik slig, of ik slond?
Want bij gaan hoort ik ging, niet ik goeg of ik gond.
En noemt u een mannetjesrat nu een rater?
Dat geldt toch alleen bij een kat en een kater.
Tussen alle opruim- en andere werkzaamheden door had ik gisteren toch nog even tijd om wat te lezen op internet. En jawel hoor ik kwam weer iets heel opmerkelijks tegen.
In China is een echtpaar dat hun zoontje “@” wil noemen. De vader zegt dat het “@”-teken door Chinese emailgebruikers wordt uitgesproken als het Engelse woord “at”. Als de “t”-klank wordt benadrukt zou het als “ai ta” klinken.
In het Mandarijn Chinees betekent dat “hou van hem”.
Mijn bedenking... Als het manneke later naar school moet en de juf vraagt: “Hoe heet jij?”, krijgt ze te horen: “Hou van hem”.
Mooie naam als je het mij vraagt maar wat als het manneke naar een Belgische school gaat omdat vader hier in België een Chinees restaurant begint? Dan zal het manneke moeten antwoorden: “Apenstaartje” … !!! OPMERKELIJK …! Het zijn en blijven rare Chinezen die Chinezen …
Gisteren was ik wat aan het rommelen in kasten en dozen en toen ontdekte ik een schat. Allez, ’t is te zeggen, de schat bevond zich in de onderste lade van een kast. De twee andere laadjes bevatten spulletjes die ik tegelijk wil bijhouden én weggooien. Twijfelgevalletjes dus.
Maar, zoals ik al zei de echte schatten zaten in de onderste la. En wee diegene die het waagt mijn schatten als rommel te aanzien! Al moet ik toegeven dat sommige van die schatten door de tand des tijds héél wat van hun glans verloren hebben. En dat bedoel ik dan ook letterlijk.
Zo trok het "ooit oranje - nu gele doosje " mijn aandacht. Ja, ik moest toch wel eventjes ferm slikken toen ik de inhoud bekeek want wat ooit zo sterk en glanzend wit was, is nu vergeeld, dof maar bovenal ontstellend broos. Die melktandjes van de kinderen, die ooit zo kloeke, fiere bijtertjes, bijna tot stof vergaan, lagen daar stil en bijna vergeten.
Ach, melancholie alom, maar zo gaat het leven, a never ending story van ontstaan en vergaan. Mooie herinneringen hebben altijd recht op dat vleugje melancholie, vind ik.
Waar is de tijd? Toch voel ik me bijlange nog niet zo oud als de tandjes doen uitschijnen.
Leeftijd en tijd laten zich niet vangen in een cijfertje. De kinderen zijn nu 39 en 37 maar het lijkt echt nog niet zó lang geleden dat ze een kamp bouwden met twee stoelen en een laken eroverheen.
"Je bent maar zo oud als je je voelt" zeg je? Tja, hoe oud ben je dan als je je behoorlijk volwassen voelt en toch nog af en toe van die pubereske uitspattingen hebt zoals eergisteren (!) en op de koop toe een lijf dat naar een eerdere "senioren" leeftijd neigt ( klinkt beter dan oude).
Tijd is een vreemd verschijnsel, het is er en toch is het niet te vatten. Tijd bestaat maar is ongrijpbaar en laat zich zeer zeker niet in een doosje wegbergen. Het is een geweldige schat die niet in de schattenkast past. En dat is maar goed ook.
Die tandjes daarentegen…
Het vergeelde doosje met de brokkelige melktandjes krijgt een eerbiedwaardig plekje in één van de bovenste laadjes, tot het geen tandjes meer zijn maar een laagje "stof". En "tandstof", zo heb ik besloten, ga ik niet meer bijhouden. Ik ga het in de tuin strooien. Een snuifje kalk kan de grond alleen maar deugd doen. Misschien gaat er op die plek wel extra bloempjes groeien of zo…
Schatten van bloempjes!
PS: Bedankt aan diegenen die gisteren al op mijn oproep gereageerd hebben, de ene al beter in het omzeilen van de leeftijd dan de andere haha maar Yanne en ik zijn heel blij met de respons. En voor diegenen die "gewetensbezwaren" zouden hebben bij het omzeilen van de juiste leeftijd? Zie het als een leugentje om bestwil dat nog snel met de Paasbiecht deze week kan vergeven worden !! En Folion als je geen pastoor meer vindt... volg dan de " Urbi et orbi" op Tv.. want ik las dat mensen die sinds de jaren '30 van de 20e eeuw rechtstreeks naar de radio luisteren of (jaren '50) naar de televisie kijken ook de pontificale zegen en de bijbehorende absolutie krijgen.... . Hier nog eens ( voor het laatst) de link naar de test van mijn metekind voor haar eindwerk handelswetenschappen. Yanne
Mochten jullie het niet gemerkt hebben, gisteren was 1 april verder geen commentaar!!
Nu iets anders
Een vraag van mijn "metekind" dat haar masterwerk moet inleveren op het einde van dit academiejaar en nog dringend deelnemers nodig heeft voor haar mastertest. Het experiment heeft een doelgroep van 16 tot 26 jarigen. Ik weet dat dit niet bepaald de doelgroep is die op seniorennet aanwezig is ( ) , maar jullie kennen misschien wel mensen die kunnen deelnemen aan het experiment. Zelf deelnemen mag natuurlijk ook je past maar wat aan , deed ik ook. Het experiment duurt een 15 min .
Tip.. als jullie gewinkeld hebben en op de afrekening wachten... even geduld die komt er zeker aan maar het duurt eventjes zoals aan elke kassa. Ik hoop dat jullie massaal een eindejaarsstudente zullen helpen, zij zal er heel blij mee zijn (want heeft die info nodig om haar werk af te maken) en ik dus ook want ze is mijn enig metekind!!!
Het is al een tijdje geleden dat ik hier mee verder ging.. Vandaag de letter N van..
Natuur Hier zullen jullie niet verwonderd opkijken als ik zeg dat de natuur een heel belangrijke rol speelt in mijn leven en dat al sinds mijn kindertijd. Ik ben en blijf een buitenmens die houdt van de natuur, van open lucht ,van wandelen en van alles in mij op te nemen wat ik zie. Als kind hield ik ervan om te slapen onder de sterrenhemel of gezellig te zingen bij een kampvuur .. Er is echt niets dat hieraan kan tippen! Ik houd van de natuur om het zo maar eventjes te formuleren.. Ik vind het heerlijk om door het bos te wandelen.. de stilte te horen.. de geur te ruiken.. dan kan je zo lekker nadenken over alles.. het brengt je dicht bij jezelf.. eventjes weg van de drukke wereld met teveel haast.. .. HEERLIJK..
Als kind had ik al een open contact met alles wat leeft. De natuur, haar elementen, bloemen, bomen, dieren.
Rozen vb zijn een inspiratiebron voor mij. De roos staat voor het wortelen in de aarde en via de knop uitkomen tot een prachtige bloem die zoveel diepgang laat zien.. en zo kan ik nog uren verder bomen .. Maar ik wil ook jullie graag aan het woord laten bij de letter N
Gelezen en goed bevonden....er kan evengoed oma of opa staan in de plaats van de oude man!
" Wie ben jij", vroeg het kind aan de oude man? "Ik ben de avond van het leven."
" Waar ga je naar toe," wilde het kind weten?. " Ik ga naar het licht".
" Waar vind ik jou terug", drong het kind nog even aan?. " Je vindt me in jouw daden, in jouw gedachten maar vooral in jouw hart", stelde de oude man het kind gerust.
" Mag ik nog even je hand vasthouden", wilde het kind weten?. " Zolang je maar wil, ik laat je nooit los", glimlachte de oude man .. " Je bent nooit alleen want er zal altijd een avond zijn en daarna opnieuw licht om je bij te staan".
Er wordt soms nogal wat over en weer gepraat als het de jeugd betreft en waarom sommigen zo agressief/associaal zijn. Ik heb er even over nagedacht en eerlijk? Ze krijgen een verkeerd beeld van wat normaal is en niet! Beoordeel zelf maar eens.
Sneeuwwitje slaapt met 7 mannen.
Tarzan loopt elke dag half naakt.
Assepoester komt pas om middernacht thuis.
Pinokkio liegt en Alladin is de koning der dieven. Batman rijdt 320 km per uur.
Doornroosje ligt de hele dag in haar "nest".
Roodkapje luistert niet naar haar moeder. Hans en Grietjes eten ongevraagd in een andermans huis.
............
Vind je het gek dat de jeugd van het rechte pad geraakt ?
Ik ga proberen nog iets op papier te zetten. Of hoe zeg je dat hier? Iets op het scherm zetten? Of op het internet. Raar hé, als je vroeger iets wilde schrijven zei je dat veel eenvoudiger: op papier zetten. Nu zit je voor je scherm op een toetsenbord te tokkelen. Schrijven was toch veel mooier. En ik kan mooi schrijven, zo mooi dat ik ’s anderdaags mijn krabbels niet meer kan lezen. Maar het gaat voor mij wel rapper met een stylo. Ik ben ook een van die "twee vinger" tokkelaars. En zo nu en dan ben ik een letter kwijt op dat toetsenbord, of ik moet er toch een tijd naar zoeken.
Maar ik wijk af van mijn blogonderwerp. Dat gaat hier over de tuin.
Wel, in veertien dagen tijd is er veel veranderd in "mijnen hof". De natuur komt op zijn best. Struiken krijgen bloemen en bladeren, tulpen bloeien, de vogeltjes leggen een ei en ik loop er vrolijk bij. Dat belooft.
Ik heb de laatste dagen bergen (?) werk verzet in en rond die tuin. En van al dat gewroet was ik ’s avonds pompaf en viel in slaap achter de tv. En daardoor komt het dat dit logske hier niet vooruit gaat.
Maar ik ga proberen er morgen of overmorgen weer wat van te maken als die lente opstoot achter de rug is en dan zal ik ook een bezoekje brengen aan al die vriendelijke mensen die een berichtje achterlieten .
Even iets anders, over het bovennatuurlijke. Of ik in het bovennatuurlijke geloof??
Vaneigens dadde!!
Maar iedereen beleeft het bovennatuurlijke natuurlijk op zijn manier hé ! smile
De kleinkinderen krijgen volgende week weeral hun paasrapport en mama of papa of samen mogen weer eens naar een bespreking hiervan. In onze tijd was dat allemaal simpel.. je kreeg je rapport gewoon mee naar huis! En zo geschiedde....
Op een dag -heel lang geleden- kwam ik eens thuis met een minder goed rapport. Zoals naar gewoonte kregen we op zaterdag in onze agenda zo'n weekrapportje mee. De punten waren goed maar bij de aantekeningen: stiptheid/ orde/ wellevendheid en gedrag had ik een paar "uitschuivertjes" gemaakt en ik wist dat het thuis niet op gejuich zou onthaald worden! Daarom had ik mijn agenda goed weggestopt in mijn boekentas opdat ze het thuis niet zouden zien. 's Avonds kwam mijn pa dan met zijn bovennatuurlijke gave boven!
-Natoken, waar is jouw rapport??
-Euh.....ik ben da toch wel vergeten zeker op school!!
Awel ik was nog niet goed uitgesproken of ik voelde zijn hand al tegen mijn g.t.
Dat moet je kunnen hé!!
Weten dat mijn rapport slecht was zonder het gezien te hebben.
We zijn in de familie altijd gezegend geweest met bovennatuurlijke gaven.
Zonder met mijn ma gesproken te hebben, of zonder in de keuken geweest te zijn, kon ik zeggen als ze frieten klaarmaakte of pannenkoeken.
Ja, ik weet wel dat de geur er veel aan deed, maar ik had het toch niet gezien hé!!
Mijn pa dat was echter een echte waarzegger!!
Hij kon mij 's morgens zeggen dat ik 's avonds wat ging meemaken als ik het nog eens zo bont zou maken! Ja en bij hem moest je niks betalen hé!!
Want ooit kwam ik op een kermis terecht waar er ook waarzegsters zaten.
Wreed curieus wou ik ook eens mijn toekomst weten!
De dame wist me te zeggen dat op een korte periode veel zou gebeuren maar dan stel ik me de vraag hoelang die korte periode juist is want anders vergeet een mens wat ze je zolang geleden voorspeld hebben.
Maar eerlijk... ik heb van al wat ze voorspelde niet veel gemerkt! Ach, maar het bovennatuurlijk zal voor mij niet weggelegd zijn, vrees ik.
Natuurlijk moet je er ook in geloven hé.
En vermits ik maar juist geloof in wat ik zie, zal er hier in mijn bovenkamer nog heel wat moeten gebeuren om in het bovennatuurlijke te geloven.
Lange, druilerige winterdagen liggen weeral ver achter ons. Buiten maakt de natuur zich op voor een nieuw seizoen. Voor mij is de lente het seizoen van fris lentelicht, van verjonging en van gekriebel in je bloed. Wilgen kunnen eind februari, begin maart al uitbundig bloeien en daarom neem ik wilgenkatjes, prille voorjaarsboden, maar eens onder de loep.
Hoe zijn die aan hun naam gekomen? Hier is de verklaring volgens een Hollandse legende..
Lang geleden was er een boer die teveel katten had.
Toen een van de poezen een groot nest kreeg, kon hij daar niet meer voor zorgen.
Met verdriet in het hart moest hij ze in de rivier gooien.
De moederpoes smeekte een wilg, die aan het water stond, om haar kittens te redden.
De wilg deed wat ze vroeg en ving de kittens met haar takken op.
Sinds die tijd bloeit de wilg met zachte pluisjes, die daar door de kittens zijn achtergelaten.
Die pluisjes heten: “katjes”, wilgenkatjes! Voilà nu weten jullie het ook en zonder opzoekwerk!!
Neen, dit logje heeft niets met het werk van Edvard Munch te maken noch met een horrorfilm maar wel met de decibels die ik in de vooravond produceerde toen ik klaar was na drie dagen spuiten met de hoge drukreiniger!
Ik had het in mijn " boos kopke" gestoken dat NU het moment was om het terras, de paden rond het huis en de oprit af te spuiten. Drie dagen ben ik bezig geweest, drie dagen van 5 uur per dag zonder opkijken, zonder kreunen, ( ik kon mezelf niet horen door het geluid van de spuit !!) zonder een verklaring te geven aan de toevallige passanten die hun hoofd omdraaiden om te zien of ze nu een aardmanneke ( vrouwtje) gezien hadden of een moddermonster! Spijtig dat ik jullie geen foto kan tonen, maar wat een vuile boel was dat, zeker dat opspattend mos dat zich stevig tussen de voegen van de oprit genesteld had! Ik heb op mijn tanden gebeten toen T opperde dat het nu niet allemaal in één keer moest gebeuren. Kent die lieve slaapgenoot van mij - na bijna 45j - zijn wederhelft dan nog niet? Opgeven of halve werken doen, staat niet in mijn woordenboek en als iets in mijn koppeke zit dan zit het niet lager en toevallig zat daar nu geprogrammeerd dat die job nu moest gedaan worden voor de tuin in bloei stond!!
Ik hang hier nu in mijn stoel, mijn rug protesteert dat het niet normaal is, mijn vingers hebben nog steeds de neiging om krom te staan, mijn oren trillen nog na door het eentonig "gezaag" van de drukspuit maar als ik naar buiten kijk dan ligt alles er weer netjes bij. Trouwens.. toen ik hoorde dat onze buur deze week 300 Euro betaalde aan Polen om zijn oprit - die maar een vijfde is van wat ik gedaan heb - af te spuiten... dan heb ik een flink sommetje bespaard en zal ik mezelf eens goed mogen " trakteren" op een extraatje! Maar voorlopig kan /wil ik het woord hoge drukreiniger niet meer horen en sorry mensen maar vandaag zag ik blogbezoekjes niet meer zitten? Wat zou ik als reactie moeten geven? Dat nadreunen dat nog steeds in mijn hoofd hangt? Dat wil ik jullie besparen!!
Even het oosten kwijt zijn... Ja hoor, je leest het goed. Soms flanst mijn brein van die rare uitspraken inéén ! Ooit keek de bakker even vreemd op toen ik om een 'borenbroed' (boerenbrood) vroeg en op een vraag van mijn huisarts antwoordde ik ooit dat ik even de " kluns" ( jaja de kluts) kwijt was. Blijkbaar was dat niet het enige probleem. ...
Achteraf gezien zijn zulke missers wel grappig en kan je er om lachen zolang het niet uitlachen is natuurlijk. Lachen doet zo geweldig deugd. De slappe lach hebben kan dan wel zeer doen aan je buik- of kaakspieren, de mentale opkikker die je van zo'n lachbui krijgt, maakt dat meer dan goed. Dus mensen, lach er maar eens op los, dwars door de vermoeidheid of dip heen. Ook al voel je je miserabel, schater het maar eens uit wanneer iemand je een zetje moet geven om uit die luie zetel te geraken of je uit dat dipje lift.
Die 'relativiteitstheorie' kan soms goed van pas komen, nee geen wiskundige formules of wetenschappelijk gedoe maar simpelweg een beetje relativeren als je uitgeteld als een schotelvoddeke in de zetel ligt of als je het even niet ziet zitten. De wereld houdt daardoor niet op te bestaan want vanuit die zetel en dat dipje zag ik ooit al hoe twee duifjes mekaar het hof maakten, zag ik al vroege krokusjes groeien en nog zo van die mooie dingen.
Maar als het lachen je toch vergaat, ... dan huil je toch gewoon! Als alles tegenzit, is huilen soms het allerbeste wat je dan kan doen.
Het Noorden compleet kwijt zijn is zo erg nog niet, weet je... Zolang ons aardbolleke blijft draaien zal er ook altijd wel ergens een Oosten zijn of een Zuiden of een Westen. Je mag dan soms een kluns zijn die z'n kluts kwijt is, zolang je de rode draad van je leven maar terugvindt, kom je altijd wel weer op je pootjes terecht! En die pootjes probeer ik nu ook te strekken na een dag van hard labeur....
Na dat Aantwaarps van gisteren had ik dringend behoefte om mij eens te laten gaan in mijn eigenste Westvlaams want soms mis ik dat sappig taaltje en als ik het niet af en toe oefen, vergeet ik het nog en dat zou doodzonde zijn! Vandaar dat ik jullie trakteer op een paar typische gezegden
- Zet ju neere, drinkt een zaete en smoort een puupe.
- De pootn van zien gat loopn.
- Tis een bescheetn kommissie.
- Een twien bien buk doen.
- Ge kunt ze deur 't gotegat trekkn.
- Jis in z'n gat gebeetn.
- Joen bottn oafdraaien up twerk.
- Drachtre smietn me joen kloefen.
- Jee dieene laatn vliegen.
- Jeetre me zien klakke noa gesmeetn.
- Mienne merlaan skufelt.
- Ne piloarebietre. - Tegaere ang met aekn en oogn.
- Trint mollejoeng.
- Van zien geld klapn lik ne boer van zien klieene pattatjes.
- Kzint zo moe lik koede keirre pap. - Ip elk potje pastre een ulle.
- Tis een ruute druut tuus en oat rint rinne ter in.
- Tis tiet dat tuut is.
PS. En voor Fjak@.. dienen bol sjajette is bij ons een bol sjète... Maar met beiden brei je een mooie trui. Zeg nu zelf... die dialecten mogen toch niet verdwijnen hé , ze klinken toch heerlijk en zo hebben we onze eigenste Babylonische verwarring in ons klein Belgiekske.
Ik heb een paar Antwerpse vriendinnen en als ik met hen wil praten moet ik ook hun taaltje begrijpen. Ik had nooit gedacht dat het zo lastig zou zijn want de truc in "deze wereldtaal" is eigenlijk gewoon: een hele zin herleiden tot 1 woord:
In 't aantwaarps weurtda....
Het is nu jullie beurt - Tizonnolle Ik heb je er nog voor gewaarschuwd -Kemmetoenogzoegezei Hij kon er niets aan doen - Akosterniondoeng Ze heeft het niet goed verwerkt - Zissernichoefan Hij zei het immers ook - Azeigetoemmesoek Dat had je niet gedacht he? - Dadoddenichedochtei Ze hebben u in de maling genomen - Zemmenoeligge Ze was het moe - Zewieretbeu Hij neemt alles mee - Aschaardallesmej? Het is er echt aan te zien - Geziegeterbegoton Hij praat nonsens -Azeiwerriswa Hij kon er niet opkomen - Akwammerniejoep Dat is zeer goedkoop - Dasbekaanstverniet Hij heeft het in de gaten - Ajeigeteur Een klaploper - Nenapsjaar Je moest eens weten - Gemoestetbegotisweete Het is haar dagje niet - Zeigetnogalissitte Een ruitjeshemd - Eukarowem Kan ik u ergens mee van dienst zijn? - Kannekoewellepe ? Heb je het door? - Eddetindemot? Wat had je zoal graag gehad ?- Wamoetemme ? Wat heeft hij gezegd ?- Wasseitem ? Wat doet hij nu weer? - Watoetemnawer ? Wat sta je daar nu te kijken? - Oestodderna ?
Eddetverstoan ?
Ik bijt er haast mijn tong op kapot, dat West Vlaams is toch stukken eenvoudiger, niet Ani?!!!
Yes! Kennen jullie dat zalig gevoel van een plots inzicht? Het befaamde eureka- moment? Plots en geheel onverwacht gaat er in je hoofd een luikje open waarachter een fel lichtje brandt. Wat je maar niet begreep, wordt in één klap zo helder als wat. Het maakt je blij want alles is voor heel even perfect duidelijk.
Einstein zal zeker zo'n gevoel gekend hebben en bij Edison ging er zelfs letterlijk een lampje branden. Die grote denkers zullen wel een heel groot AHA-gevoel gehad hebben, mezelf reken ik echter tot de euh ... gemiddelde denkers, maar toch was het eventjes een geweldig moment. Verwacht geen diepzinnige openbaringen van me, zover reiken mijn ambities niet. Maar hier komt het:
Jaren geleden toen ik het sprookje van de prinses en de erwt hoorde, kon ik alleen maar denken dat die zogenaamde prinses gewoon een vervelend en verwend wicht was. Want zeg nu zelf, die kamerbedienden moesten toch maar keer op keer komen aandraven met nog een extra matras, want het wicht had -och arme - last van een piepklein armzalig erwtje dat onder de eerste matras verstopt zat. Met een stuk of tien op elkaar gestapelde matrassen lag ze nog ongemakkelijk en voelde ze nog altijd een klein bultje dat haar verhinderde om te slapen. En net dat was het bewijs dat zij de uitverkorene was om prinses te zijn!
Kom aan zeg! En dat in een tijd waarin de meeste mensen al heel content waren als ze op een zak met stro konden liggen ...
Ik vond het sprookje maar niets, de moraal van het verhaal ontging me volkomen. Tot de nacht van zaterdag op zondag.
Ik lag te woelen in mijn bed, ik vond geen enkele geschikte houding. Altijd voelde ik wel een pijntje, dan weer een kramp in mijn kuit, dan weer een stijve schouder en dan weer een zere rug. "Zie me hier nu liggen," dacht ik bij mezelf. "Ik heb een goeie drukverlagende matras en een ergonomisch hoofdkussen. Ik heb een kussen waar ik mijn arm op leg en indien nodig één om tussen mijn knieën te leggen en mijn slaapgenoot die ik gebruik om mijn schouder te ondersteunen... ( een beetje overdrijven mag hé?) En nog lig ik niet goed! Ik lijk wel ..." . En toen kwam mijn eureka-moment: "de prinses op de erwt!"
Plots besefte ik, dat dat vervelende wicht helemaal niet vervelend of verwend was en dat de erwt ook niet de boosdoener was. Het arm schaap zal wel degelijk pijn gehad hebben, misschien had ze wel fibromyalgie, ocharme.
Ik heb daar onlangs iets over gelezen (in het kort: Fibromyalgie is een relatief veel voorkomend niet-gewrichtsgebonden syndroom, gekarakteriseerd door spierpijn en drukpijnlijke punten verspreid over het lichaam.) "Natuurlijk!" zullen een aantal onder jullie antwoorden. Nu, ik wist dat dus niet!!
Waarschijnlijk had ze dus last van het kleinste oneffenheidje! Fibrolijders zijn uiterst gevoelige wezens zij detecteren bijna elke stoorzender.
Maar gelukkig had mijn eureka-moment niets met dit alles te maken. En nee, ’s morgens lag er echt geen erwtje onder mijn matras, was het maar zo simpel dan was ik na die " wriemelnacht" ook tot de adelstand verheven!! Neen, ik had gewoon weer even teveel hooi op mijn vork genomen de voorbije dagen!! Niet willen toegeven dat het stilaan wat rustiger aan ook kan, is hier de boosdoener...
Vandaag is België voor even één in rouw: 22 kinderen en 6 volwassenen lieten het leven bij een tragisch busongeval in Zwitserland. Eén fractie van een seconde en een ongelooflijk drama rolt zich als een tsunami over een aantal families. Een week terug zagen ze hun kinderen / partner dolgelukkig vertrekken op skivakantie. “ Amuseer je maar”…Nog een laatste knuffel en kus . Wie had kunnen denken dat ze hun dierbaren nooit meer in de armen zouden kunnen nemen? De overleden kinderen waren nog niet eens in de helft van hun leven, het was amper begonnen. De nachtmerrie van elke ouder is het verlies van een kind. Verwachten dat je binnen enkele uren je kind in je armen kan sluiten en dan het bericht krijgen dat het afscheid naar de vakantiebestemming ook de laatste knuffel was…. Woorden schieten hier tekort, dit raakt ieders hart en het is moeilijk om je ogen droog te houden bij zoveel ellende en verdriet. Een mens kan alleen maar stil worden als je ziet hoe hard het noodlot van het ene moment op het andere kan toeslaan … Om 11 uur zal ik hier ons ziek kleintje eens stevig vastnemen terwijl mijn hart meeweent bij zoveel verdriet.
Na mijn bezoekje op Ani's blog gisteren dacht ik meteen de inspiratie voor een nieuw logje gevonden te hebben nl de ergernis bij veel bloggers over die enorme onpersoonlijke buttons die onze blogs "kleuren" ! Ik heb het niet over die stalkers met hun reclame zoals ze hier weer bezig waren, die doen maar ik heb de frustratie over hun gedoe achter mij gelaten, neen ik heb het wel over die bezoekers voor wie het enkel gaat om hun "vlaai" te laten zien in de hoop zo veel tegenbezoekjes te krijgen zonder maar één moment de moeite te doen om de inhoud van een blog te lezen en dan kom je bij reacties als... "Het was fijn hier te zijn/ heel interessant of een gezellige dag "op een logje dat druipt van verdriet of kommer of tegenslagen! Daar heb ik het moeilijk mee en soms werkt het zelfs shockerend. Geef mij dan maar 5 warme of grappige of welgemeende reacties ipv 50 onpersoonlijke bezoeken. Maar het is als spreken in de woestijn want vermits die mensen nooit de inhoud van de blogs lezen, lezen ze ook de ergernis over hun buttons niet!
Ik kan me volledig vinden in de opmerking dat niet iedereen van dezelfde tongriem gesneden is maar iedereen kan toch lezen ( denk ik dan maar) en als je dan toch ergens binnenvalt doe dan even de moeite om te lezen wat die persoon te vertellen heeft ook tussen de regels en zet bij die " vlaai" even een kleine persoonlijke nota. Dat is veel meer waard dan welke button ook. Dus mensen ik zeg het nog maar eens ... dat hoeft heus niet, die onpersoonlijke vlaaien, ze vertragen enkel onze blogs. Bedankt om weg te blijven!!
Daarmee heb ik Ani's verzuchting gevolgd en ik ga ook mee in haar bedenkingen bij elke welgemeende reactie. Zo krijg je bij sommige bezoekers een gevoel van gezelligheid, humor, warmte en meevoelen dat deze virtualiteit overstijgt en dat is voor mij de magie van bloggen. Via deze weg heb ik een paar heel toffe mensen leren kennen die op hun eigenste manier dit bloggen hier zinvol maken, fijne welgemeende contacten die ik koestert . Aan die mensen - en ik moet ze niet vernoemen ze weten zelf wel wie ik bedoel - fijn dat ik jullie langs deze weg heb leren kennen. Melig? Neen hoor, voor mij alvast niet want na het ontzettend nieuws dat gisteren de media domineerde, besef je nogmaals hoe relatief het leven is en hoe belangrijk menselijke warmte ! Mijn hart gaat uit naar al die ouders/ grootouders/ broers en zusjes en familieleden en ook de scholen en hun personeel die momenteel door een hels verdriet gaan! Ik hoop dat iedere bezoeker hier vandaag eventjes in gedachten stilstaat bij dat groot verlies!
Mijn hart verlangt naar bloemen
en naar de naderende lente.
Maar de aarde voelt nog koel aan en de bomen wachten tot de tijd is gekomen
en nieuwe botten worden geboren.
Wat gisteren nog triest leek en zonder kleur begint vandaag te ontluiken. Nog even en dan zingen de vogels weer volop in de bomen,
en zullen bloemen stralen in geuren en kleuren en volle pracht
mooier dan ooit verwacht.
PS Joepie, mijn lievelingsbezoekers zijn weer langs geweest met zo'n 40 buttons in één nacht. Je moet hen eens zien staan te blinken onder laatste commentaren. Wat mij betreft.. ze doen maar ze trekken mijn bezoekersaantal omhoog hahaha voor het geval dat dit belang heeft hier in bloggenland!
Probeer mijn gedachten niet te volgen, maar toen ik vandaag dat koppeltje in het bos zag wandelen, schoot mij spontaan één van de alleroudste geschreven zinnen in de Nederlandse taal te binnen.. "Hebban olla vogalan nestas hagunnan hinase hic anda thu" ...van rare kronkels gesproken!!
De lente kriebelt en de wandelaars hebben stilaan de weg teruggevonden naar de bossen in de buurt. Hoewel, op zonnige winterdagen is het hier ook altijd druk! Terwijl wij "oudjes" ook even aan het wandelen waren, viel mijn oog op een jong, innig verliefd koppeltje. Hand in hand liepen ze en dat was voor mij genoeg om te mijmeren....
Waar ze naartoe gaan, dat weten ze nog niet. Of ze misschien ooit afscheid zullen nemen, weten ze ook niet. Eigenlijk weten ze bitter weinig, maar ze liepen samen en dat was nu genoeg.
Wie weet wat ze op hun weg nog zullen tegenkomen?
Misschien listige vossen die hen misleiden, een hongerige wolf of onvoorzichtige reuzen die niet kijken waar ze hun voeten neerzetten - je weet maar nooit - of oude vrouwtjes met appels... Hoewel, dat laatste hoeft geen probleem te zijn, want de prins loopt al aan haar zij. Daar hoeft ze dan geen eeuwigheid meer op te wachten moest ze zich verslikken in zo'n blozend appeltje.
Misschien zouden ze een goede fee tegenkomen, die hun wensen in vervulling zou laten gaan of gastvrije dwergjes waar ze even de last van hun schouders kunnen laten zakken, of misschien leren ze vliegen door hun zorgen opzij te zetten.
Wie zal het zeggen? Zij weten het alvast niet, ze weten immers bitter weinig ook niet of ze altijd hand in hand zullen blijven gaan. Maar vandaag liepen ze samen en dat was voldoende.
Niemand kan hen vertellen wat er achter de bocht te zien is en wat er aan de andere kant van die heuvels ligt. Niemand kan het weten. Het is de Toekomst die zich daar verschuilt maar wat dat dan moet betekenen, daar kunnen ze slechts van dromen.
Dus dromen deden ze zonder te weten of er ooit iets van zal worden. Maar één ding weten ze wel: vandaag lopen ze "samen" in het bos en dat is goed. En wat die "vogalan en die nestas" daar mee te maken hebben? Zoek het zelf maar uit.
Ik hou van praten, daar moet ik zeker geen tekeningske bij maken , maar soms kan praten zonder woorden even intens zijn, een onzichtbaar aanvoelen in één enkele blik. Als ogen ogen zien, bespeuren ze het onzichtbare in de ander.
Dat praten zonder woorden is hier de laatste tijd een gewoonte aan het worden telkens als we op ziekenbezoek gaan. Het is een lichaamstaal, die enkel werkt tussen hen die op dezelfde golflengte zitten. Het is een mogelijkheid om te weten wie je dierbaar is, te voelen wie die èchte vrienden zijn. Want slechts degenen die wonen in je hart, kunnen tot je spreken met hun ogen en omgekeerd.
Zelfs klaterende praatwaters herkennen die manier van praten want we doen het eigenlijk de hele dag. Als mensen naar je kijken, kunnen ze van alles aan je zien. Of je vrolijk bent of verdrietig. Of je haast hebt of dat je juist alle tijd hebt. Die dingen wil je misschien helemaal niet vertellen, maar je lichaam doet dat vanzelf. We noemen dat lichaamstaal. Vaak geloof je die taal meer dan de echte woorden zoals.... Als iemand boos naar je toe komt en roept: 'Je bent lief', dan geloof je niet wat die zegt. Of als je vriendin je met een vrolijk gezicht een dikke zoen geeft en zegt: 'Wat ben jij een rotding', dan denk je dat ze een grapje maakt. Zo kan je soms ook zien of mensen wel menen wat zij zeggen. Bijvoorbeeld op een verjaardag. Je kunt zien of twee mensen elkaar wel echt aardig vinden als ze elkaar stevig omhelzen. Er is ook een groot verschil tussen beleefd lachen of echt lachen. Bij een echte lach stralen de ogen mee. Een beleefde lach sterft op je mond.
Vaak kan je ook al een tijdje van tevoren zien of iemand die op bezoek is, naar huis wil. Zo iemand kijkt af en toe op de klok of naar de deur. Hij legt zijn handen op zijn benen of op de stoel. Klaar om op te staan.
Daarom koester ik af en toe dat praten zonder woorden. Een tinteling van verbondenheid en de warmte van wederzijds begrip of de enige taal die in uiterste ellende die andere bereikt.
Spijtig dat die lichaamstaal hier niet te zien is of ....misschien in bepaalde gevallen toch niet.
Ik wil even reageren op jullie reacties op mijn logje :"vrouwendag" .
Begrijp mij niet verkeerd, ik ga in zoverre met jullie mee dat ik akkoord ga dat het vandaag nog in veel opzichten makkelijker is om een man te zijn dan een vrouw. Vrouwen verdienen nog steeds minder en de druk om naast het werk ook het huishouden draaiende te houden, valt meestal nog op de schouders van de vrouw. Die vrouwendag is dus zeker niet overbodig maar het betekent niet dat het één sikkepit aan de situatie van vrouwen verandert. Ik noem dat een " aspartaampje" een zoethoudertje want bij mij wringt zo'n dag omdat daarna een jaar nog steeds 364 mannendagen telt!
Voor mij is vrouwendag geen dag om echt vrolijk van te worden. Verschillen in inkomen en carrièrekansen, de schrijnende toestanden waarin alleenstaande moeders zich bevinden, partnergeweld, de druk om altijd perfect te zijn.... Dat vind ik geen reden om een feest te houden zeker niet als we over de grenzen kijken want daar beginnen de problemen pas echt. Het enige "voordeel" van zo'n dag is dat we er daarna een jaar lang weer niet meer moeten aan denken terwijl veel " gewone" vrouwen elke dag buitengewoon zijn en meer dan "één dag in the picture " zouden moeten staan! Ik ben bang dat we met die vrouwendag een situatie creëren zo van één dag voor de vrouwen en werk de rest van het jaar verder onder de mannen. Dus jullie lezen het, ik sta zeker aan de kant van de vrouw maar niet achter die ene vrouwendag wegens zinloos want wie heeft er daar bij jullie even bij stilgestaan? Een enkeling, vrees ik!
Enne wat die rib betreft die Ludovikus terug wil... Dat is al lang een stevige bout geworden manneke die je helaas niet maar alleen kan torsen! Voilà en hiermee sluit deze " dolle mina" haar pleidooi!
Naast de massa’s themadagen zoals ‘dikke truiendag’ , ‘koopzondag’ of ‘complimentendag’ hebben we ook de Internationale vrouwendag. Wil je weten wanneer het die dag is ? Toets dan bloemist en vrouwen in op de computer en Google zorgt voor het antwoord. Zo kom je bij vandaag 8 maart ‘de Internationale Vrouwendag‘ in mijn ogen een doorslagje van ‘de dag van de klant’ of ‘Valentijn’ of ‘Secretaressendag’.
Nee, ik hoef vandaag geen felicitaties. Ik probeer als vrouw elke dag mijn mannetje te staan. En ja, ik stuit wel eens op vooroordelen en zo nu en dan moet ik harder roepen als ik iets wil bereiken. Maar dat neem ik er graag bij. Want ik word niet onderdrukt, misbruikt of genegeerd omdat ik vrouw ben.
Wat niet wil zeggen dat er in ons land geen werk aan de winkel is om vrouwen een gelijkwaardige positie te geven, bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt. Nog altijd krijgen vrouwen gemiddeld minder salaris voor hetzelfde werk als mannen, nog altijd zijn vrouwen sterk ondervertegenwoordigd in leidinggevende posities. Nodig eens wat meer vrouwen uit in panels, laat hen ook eens aan het woord, laat hen debatteren met hun mannelijke collega’s en dat zal veel meer impact hebben dan hen enkel vandaag even in de ' vitrine' te zetten, denk ik!
Vrouwendag is voor mij eerder aandacht voor die vrouwen die geen kansen krijgen. Die niet mogen of kunnen studeren, die opgesloten worden omdat ze vrouw zijn, die hun stem niet kunnen laten horen. Vrouwendag is er om te pleiten dat iedereen, man en vrouw, overal ter wereld, gelijke kansen krijgen. Dan hoef ik – zoals het cliché het wil – als vrouw niet meer te zagen.
Het is toch godgeklaagd dat men het begrip ‘Vrouwendag’ niet boven al dat commerciële gedoe weet te tillen. Het gaat hier wel degelijk over de helft van de wereldbevolking. En ruim de helft van die helft heeft het niet voor de wind. Dan denk ik aan die duizenden vrouwen die ik niet eens de hand mag schudden omdat hun mannen vinden dat ze "in naam van één of andere God" dat niet kunnen toelaten. Het heeft met onreinheid te maken. En wat meer is, daar moeten we bergen begrip, respect en wat dan ook voor opbrengen want deze misselijk makende houding tegenover vrouwen stoelt op duizenden jaren oude cultuur.
In heel de wereld moet een half miljard vrouwen zich zelfs verbergen onder talloze lagen textiel omdat "alweer" een God dat heeft voorgeschreven. In verschillende landen worden elk jaar nog pasgeboren kinderen vermoord omdat ze niet het juiste geslacht hebben. De moeders moeten wel meteen weer aan de slag in de blijde verwachting dat hun volgende poging wel een jongetje kan opleveren. In heel veel landen is het bedroevend gesteld met de rechten van vrouwen. Ze worden achtergesteld, legaal mishandeld, verhandeld en uitgebuit. Zelfs verkrachting als oorlogsinstrument is geen uitzondering. Voldoende argumenten om met alle mogelijkheden die wij hebben op te komen voor deze vrouwen, die wel vaak de economie draaiende houden.
En zo kan ik nog een tijdje blijven doorgaan met het geven van voorbeelden, de lijst is onuitputtelijk. Allemaal vormen van discriminatie waarvoor het woord ‘vrouwonvriendelijk’ verre van toereikend is.
Dat los je niet op met een ‘Internationale Vrouwendag’ zoals die nu door de commerce wordt ingepalmd. Daar hebben we minstens een ’vrouwenmillennium’ voor nodig.
We moeten zeker niet triomferen dat het in ons zogeheten ‘vrije westen’ beter is, ook hier ligt er nog massa werk op het plankje. Ook wij hebben vele jaren gevochten tegen vooroordelen die "in naam van onze eigen God" zijn ontstaan. Het verhaal van "de vrouw die geboren werd uit de rib van de man" zegt waar het op slaat: jullie vrouwen zijn er omdat wij mannen het zo hebben gewild. Hallo!!! Is daar iemand???
Daarom mijn vraag… lost die ene internationale vrouwendag nu echt het probleem op?
Na al die ernst van de vorige logjes even stoom aflaten of jullie denken dat er hier een treurwilg aan het groeien is!
Drie oudjes zien mekaar terug na lange jaren:
-"Wat doet jij sinds je op pensioen bent?"
-De eerste zegt: "ik fotografeer." -De tweede zegt: "ik tuinier."
-De derde zegt:" ik doe opsporingswerk…"
-"Ah! en in wat?
" -"Iedere dag zoek ik mijn bril, mijn wandelstok, mijn valse tanden, mijn sleutels…"
Karin komt thuis, ze heeft voor het eerst op school seksuele voorlichting gehad. - “Ik schaamde me dood… Iemand zei dat de ooievaar de kindjes bracht, weer iemand zei dat je ze in het ziekenhuis kon kopen…” -“Maar waarom schaam je je dan?” -“Ik durfde niet te vertellen dat wij zo arm zijn dat papa ze zelf moet maken!”
Met zijn laatste logje heeft Folion mij aan het denken gezet ( maar mijn eitje moest even uitbroeden). De link naar zijn blog vind je hier links onder mijn favorieten.
Ik ben bang
dat voel ik.
Ik ben bang
dat ben ik.
Bang om wat morgen kan komen.
Bang te geloven in dromen.
Bang voor pijn en verdriet.
Bang voor eenzaamheid en niemand die het ziet.
Bang voor zaken klein of groot.
Bang om te leven.
Bang voor de dood.
Het is onzin,
zegt het verstand.
Het is wat het is, zegt de liefde.
Het is belachelijk,
zegt de voorzichtigheid.
Het is onmogelijk,
zegt de ervaring.
Het is wat het is,
zegt de liefde
Het is pech,
zegt de berekening.
Het is niets dan pijn, zegt de angst.
Het is uitzichtloos, zegt het inzicht Het is wat het is,
zegt de LIEFDE
Bij Loewiesa kan je het wel en vooral het wee van zorgtehuizen volgen sinds haar pa daarin terecht kwam en dan hou ik mijn hart vast dat zoiets mij kan overkomen! Stel je voor dat je zo plots xj ouder geworden bent - dat doe ik nu even ook - en zo in de groep terecht komt die klaar staat om naar zo'n tehuis te gaan. Lees wat ik dan voor me zie..
Ik zit alleen thuis en vind dat maar niks.
Ik had zo al een keer een paar inlichtingen genomen en ze hadden mij gezegd dat ik in een bejaardentehuis veel compagnie zou hebben.
Ik heb een tehuis gevonden met een goede faam naar het schijnt van horen zeggen.
Dus ga ik er met mijn valiezen met mijn nieuw modern ondergoed naar toe.
Ik sta voor een schoon gebouw met gele steentjes en doorschijnende ruiten.
Boven de deur hangt de naam van dat bejaardentehuis!
"In de laatste adem"!
Ik stap naar binnen en kom daar direct veel wandelaars tegen.
De ene met een wandelstok, een andere met een looprek.
Na een gesprek met de directeur, mag ik mee met een verzorgster.
Ik krijg daar een zuinig kamertje van 2m op 4m met schone meubelen van de persoon die er voor mij zijn laatste asem had uitgeblazen, maar ik kan die altijd inruilen voor een paar van mijn spulletjes, zegt men mij. Ik moet nog juist een papiertje tekenen dat ik elke maand mijn pensioen zal afgeven.
Ja, als ik dat niet kan betalen op het einde van de maand, zullen mijn valse tanden in beslag genomen worden!
Elke dag ga ik wandelen in de gang en ook in de refter zit ik direct met veel volk aan tafel.
Ik heb er vlug vrienden en de gesprekken gaan vaak over vroeger en over het seniorennet.
Maar als ik naar die andere mensen luister, zijn er toch veel met problemen.
De mensen die niet meer uit de voeten kunnen, worden in een rolstoel als een plant voor het raam gezet.
De anderen moeten gaan turnen of in de tuin gaan wandelen zodat de kuisvrouw haar werk kan doen.
Ik probeer af en toe de mensen een lach bij te brengen, maar dat lukt niet altijd!
Na een paar jaar kom ik tot de conclusie dat het in een bejaardentehuis niet altijd om te lachen is en bedenk dat ik hier nog niet echt op mijn plaats ben zelfs niet op mijn ouderdom! Je kan het niet geloven hoe rap ik weer naar huis wil...
Neen, ik mag er nog niet aan denken. Zolang een mens goed is, stel ik voor om hem zijn leven te laten leiden en niet lijden!
Laat de beslissing over aan de persoon of hij /zij er naartoe wil en laat die beslissing niet opgedrongen worden door derden die dan 1x om de maand op bezoek gaan.
Hoewel .. soms is er geen alternatief.. Maar bon dat is mijn gedacht hé, wie weet hoe en wanneer en waarom ik er misschien zal binnen stuiken.
Soms als het even tegenzit dan trekt een mens zich op aan strohalmen of aan de lyriek van een lied zoal hier op mijn blog.
Na mijn bijna “ euforie” gisteren nogal hard op mijn poepeke gevallen bij het miezerig en bewolkt weer van de voorbije dag. Gelukkig was er de maandelijkse bijeenkomst met een paar blogvrienden en dat doet altijd deugd aan dit seniorenhartje.
Vandaag staan we weer even stil bij de realiteit van het leven als we een bobonne naar haar laatste rustplaats begeleiden. Ja, dat is het leven zeker maar de confrontatie met de koude kant ervan laat soms natte sporen na… En als afsluiter: Het leven is een elastiekje. Je rekt het uit tot het knapt.
Bedankt lieve vrienden voor de verjaardagswensen, ik heb ze hoog op mijn verjaardagshoed gezet.
Ik ben echt blij en niet alleen door jullie wensen maar ook omdat met maart de lente stilaan in aantocht is. Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar ik word er zelf blij van als de zon weer schijnt, de temperaturen stijgen, de knoppen aan de bomen en struiken komen en de eerste lentebloemen zich een weg naar boven vechten. Het lijkt er op dat we eindelijk, na een bijna eindeloze koude periode, de lente in zicht krijgen. Een nieuw begin, een nieuw seizoen. En fysiek komt die lente op gang als we de officiële startdatum van dit seizoen ook op de kalender in zicht krijgen. Het geeft energie, het maakt vroeg wakker, het zorgt voor creativiteit. Overdreven.... you say? Misschien, maar ik krijg precies elk jaar een grotere hekel aan de winter en hoe mijn "lijf" met de koude omgaat. Twee paar handschoenen over elkaar is nog niet genoeg voor mijn ijsvingers. Mijn tenen zouden het liefst de hele winter op een warme radiator liggen.
Maar toen ik gisteren buitenkwam, was het zonder handschoenen en de sjaal ging af. Goddank, de lente komt er straks weer aan. Binnenkort kan de saaie wintergarderobe weer in dozen en haal ik mijn leuke zomerhebbedingetjes terug tevoorschijn. Nog even…een nieuwe lente, een nieuw geluid....
Vandaag is het dag 24.472 van mijn leven.
Ik ben een vis en de aquamarine is mijn geboortesteen . Volgens de Chinezen ben ik geboren in het jaar van de Haan , Franklin D was president van de US en Winston Churchill prime minister van de UK.. (Wil je dat allemaal voor jezelf eens uitzoeken ga naar volgende link dayofbirth.co.uk
)
Ja, 24.472 dagen, een mens ligt er niet van wakker en staat er nog minder bij stil.
Vroeger zette ik streepjes op de muur telkens als ik jarig was, dat zou ik terug moeten doen, een nieuw streepje op een nog kale muur!
Dan is het precies of ik begin een nieuw leven en dat terwijl ik hier toch al 24.472 dagen rondloop.
Het is in feite lang en tevens zegt dat getal niet veel.
Het heeft zelfs weinig betekenis in onze hedendaagse maatschappij.
Ik vergelijk altijd de dingen en als ik dat getal eens vergelijk, dan ben ik hier twee keer niks op deze wereld. Allé, neem nu eens 24.472 zandkorrels op een strand , je zou ze zelfs niet eens zien liggen. Of 24.472 druppels en je kan spreken over een droge maand.
Nee nee, het getal 24.472 betekent twee keren niks.
Het is gewoon de tijd die ik hier sinds mijn geboorte heb doorgebracht. Ppffffffff ik moet er eens van blazen.
Och…het hangt er natuurlijk van af welke betekenis men aan dat getal geeft hé.
Als ik 24.472 oude Belgische franken op mijn rekening zou krijgen, zou het gene vetten zijn. Met 24.472 Euro verandert het de zaak hé.
Ik was eens gaan zien op welke dag ik geboren was. Het was een donderdag en mijn pa zal niet direct gelachen hebben want hij was zeker dat ik een jongen was voortgaande op de activiteit in ons ma haar buik!!
Intussen zijn er veel streepjes op mijn muur gekomen
. Ja, dagen zijn cijfers en wij ... wij zijn soms een nummer.
Vandaag kan ik de dingen doen waarvoor ik de afgelopen drie jaar net geen tijd genoeg had. Aan de andere kant krijg ik maar eens in de vier jaar de kans om op 29 februari een stukje te schrijven. Die kans mag ik dus niet laten liggen.
Stel je echter van de kwaliteit niet al te veel voor, want een schrikkeldag is echt zo'n restjesdag, een inhaaldag, een dag waarop we die loshangende flarden van de voorgaande jaren nog even snel aan elkaar naaien.
En laat die flarden nu toch wel eens spreuken met een knipoog zijn zeker..
.
Vroeger wilde ik avontuur en spanning. Het avontuur is vervlogen maar de spanning is gebleven en daar slik ik nu pillen voor.
Aan werken is nog nooit iemand dood gegaan...En ik wil deze traditie niet doorbreken.
Achter elke succesvolle man, staat een stomverbaasde schoonmoeder.
Alleen daar kan liefde leven, Alleen daar is het leven goed,
Waar pa stil en ongedwongen,
De aardappels schilt en de afwas doet.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
Als u ze allemaal op een rijtje hebt: hoedt u voor het domino-effect!
Beter een gat in je klomp, dan een klomp in je gat.
Computers: de meeste fouten zitten tussen het toetsenbord en de stoel.
Dankzij de afstandsbediening kan de tv-kijker zowel zijn horizon als zijn zitvlak verbreden.
De snelste manier om met acupunctuur te experimenteren is voor het eerst een nieuw overhemd aantrekken.
De vraag in het levens is: Gaan we door of slaan we af?
Maar voor de meesten is het: Slaan we door of gaan we af?
Ik ben voor jou gevallen languit op straat.
Ik zag jouw mooie ogen maar de stoeprand te laat!
Wie onder de ossenstaart heeft gekeken, hoeft geen soep meer.
Voor meer van die knipogen tot over vier jaar maar weer, bij leven en welzijn!!
In de tijd dat de goden van de Olympus nog naar de aarde afdaalden om zich onder de mensen te begeven, regeerde in een ver land de oude koning Amyklas. Zijn trots was zijn zoon Hyacinthus, een knappe jongeman met prachtig lang haar. Door zijn mannelijke schoonheid viel hij zelfs bij Apollo - de stralende god van het licht - in de smaak. De god maakte wandelingen met hem, zwierf met hem door de bergen en ging met hem op jacht, en wedijverde met hem in het discuswerpen.
Hyacinthus hield van Apollo en gaf aan hem de voorkeur boven ieder ander en dat zette wel eens kwaad bloed. Ook de God van de Wind vergaf het hem niet en zon op een afstraffing.
Op een dag waren Apollo en zijn jonge vriend weer eens bezig hun krachten te meten in het discuswerpen. Apollo, die de eerste beurt had, zwaaide zijn arm ver naar achteren en slingerde de schijf hoog de lucht in, zo hoog dat hij het wolkendek bereikte. Toen de discus de aarde weer begon te naderen liep Hyacinthus er snel naar toe om hem op te rapen en zelf een worp te wagen.
Maar de discus stuitte af op een rotsblok en de God van de Wind sloeg met zijn geweldige adem Hyacinthus de schijf tegen het hoofd. Apollo, die alles had zien gebeuren, snelde toe en ving de jongen op met zijn sterke armen. Hij legde geneeskrachtige kruiden op zijn wonden, maar het uitdovende leven kon hij niet meer redden. De knappe jongeman zakte in elkaar als een verlepte bloem.
Apollo huilde, klaagde, wilde zich van het leven beroven. Maar hij bedacht zich onmiddellijk weer, want omdat hij een god was mocht hij niet sterven. Hij zou de jongen voortaan in zijn liederen bezingen en hem in een prachtige bloem veranderen. Al gauw schoot uit het bloed van Hyacinthus een prachtige, paarse bloem omhoog, die voortaan iedere lente zou bloeien. Ze bloeit maar kort, zoals ook het leven van Hyacinthus kort was. Want aan hem ontleent de bloem haar naam, naar hem noemen wij haar Hyacint.
Het ontroert en pakt me altijd weer hoe onze kleinkinderen "grote mensenproblemen" soms zo simpel en belangeloos aanpakken...
Ik wil het er niet uitgebreid over hebben maar nadat de moeder (88) van S, die zelf nog steeds ernstig ziek is, vorige maand stierf, overleed in de nacht van vrijdag op zaterdag ook haar schoonmoeder (83). Dat betekent dat onze schoonzoon op 1 maand tijd 2 oma's verloor. De kleinzoon van 7 heeft daar natuurlijk, naast zijn kinderverdriet, vragen over. Zo ook waarom ze van zodra ze thuiskwamen van skivakantie direct naar bompa moesten want bobonne was nu toch dood? De dochter legde uit dat er van alles moet geregeld worden in verband met de begrafenis en omdat bomma in het ziekenhuis ligt en niet kan helpen en bompa thuis ziek ligt met de griep moeten zij inspringen. Waarop de kleine spontaan zegt: " Ik zal ook meehelpen, ik zal het graf delven.." De eerste reactie van de dochter was.. " Dat klinkt een beetje luguber maar toch lief..."
Ik vind daar helemaal niets lugubers aan maar eerder echte kinderlogica en -fantasie in de manier waarop die kleine ook iets voor bobonne wil doen. Hij is verbaal misschien niet van de sterkste maar heeft een groot hart dat het soms bijna pijn doet omdat ik schrik heb dat hij later teveel kan gekwetst worden. Hoe jong ook, het gegeven dood is voor hem zoals voor veel kinderen nog geen taboe. Hij is diegene die het af en toe nog eens over mémé ( mijn ma) heeft en hij heeft zo zijn voorstelling over waar ze nu is en dat ze wel blij is als we een bloemetje brengen. Zuslief is nog te jong (4j) om te beseffen wat er gaande is al is ze ook een schatje. Zij is ons glutenkindje en hoe ze daar nu mee omgaat... we hadden het in het begin nooit gedacht. Alles wat ze op school krijgt aan snoep of cakejes brengt ze mee naar huis. Zelf eet ze er niets van ( als je een paar keer goed ziek bent en pijn hebt dan leer je snel!) maar ze bewaart alles voor grote broer die het thuis "dankbaar" opeet. Maar dat ter zijde...
Het doet mij wat dat die kleine gastjes op zo'n korte tijd zo intens met de dood geconfronteerd worden, maar voor kinderen is dood niet altijd een taboe. Het zijn vaak de volwassenen die een taboe scheppen omdat ze schrik hebben om over de dood te praten als iemand in de directe omgeving daar mee geconfronteerd wordt. Maar kinderen niet en het is maar de kunst om hen al vroeg te leren dat dood en leven steeds hand in hand gaan zoals vreugde en verdriet... vallen en opstaan....Al hoop ik uit de grond van mijn hart dat het voor die 2 kleinkinderen nu even stopt!
Maar kinderen met zo'n groot hart zoals er hier een paar kleinkinderen rondlopen ( en dat zegt niet alleen mijn trots oma hart) dat moet je koesteren en polijsten zoals een edelsteen want het is even belangrijk als die met uitstekende rapporten... In onze prestatiegerichte maatschappij worden de rapporten van onze primussen bezongen en lopen we met een trots hart rond en dat mag, want yours truly doet daar ook danig aan mee. Maar zijn we even fier over die A of A+ bij "houding in de klas tegenover de anderen kinderen ,de leerkracht, sociaal engagement...." en pakken we een C in dat vak even hard aan als een C in het vak rekenen bv?
Bij de zoon loopt er ook zo eentje ( 6j) met een groot hart rond en ze weet nu al heel goed wat ze later wil worden nl verpleegster want dan kan ze alle zieke en arme mensen verzorgen en genezen ...Dat zei ze voor de eerste keer toen ze in Gent rondliepen en ze aan de kathedraal een paar bedelaars zag zitten en vroeg waarom die zo gekleed waren en om geld moesten bedelen? Ze vond dat niet eerlijk en dan heb je ook het hart niet om "racistische" opmerkingen te geven...
Opvoeden... en rekening houden met de echte waarden en de realiteit...een hele opgave in onze maatschappij maar voorlopig ziet deze oma dat het goed is...wat niet wil zeggen dat ik met alles akkoord ga maar dat was vroeger bij onze ouders ook zo en dat zal wel altijd zo blijven..
Als ik ’s morgens bezig ben om alles weer wat op orde te brengen dan speelt hier steevast de radio. Met een streepje muziek gaat alles vlotter en dan kan deze seniorendame met de borstel of zwabber al zwierend over de vloer glijden om die met een likje Mister Proper een beurt te geven. Het was tijdens één van die zwabberbeurten dat ik deze morgen de begintunes hoorde van een lied uit lang vervlogen dagen….. ” Vrienden kom zit neder in de ronde En genieten wij van deze stonde. Al te samen, opgeruimd en blij Schuif wat dichter, dichter, dichter bij…”
En zoals bij jullie nu, denk ik, riep het ook bij mij heerlijke herinneringen op aan kampen met de jeudbeweging VKSJ waar ik indertijd 6 jaar deel van uitmaakte en waarvan ik later zelf 6 jaar leidster werd…
En zo kom ik bij mijn eerste kamp dat ik mij nog heel helder herinner. Het was in Peer, het leek toen bijna het buitenland als je in West Vlaanderen woonde. We verbleven “op den buiten “ in een oude boerderij. Met de ganse groep, groot en klein, sliepen op de zolder op slaapzakken dicht opeen gepakt met onze valies aan de voeten en amper een gangetje om te passeren. Het was een heerlijke tijd dat stiekem liggen fluisteren als al lang het slaapsein gegeven werd. De leiding sliep beneden samen in één kamer naast de eetkamer waar we aan lange tafels met houten banken aten als het buiten niet kon. Want zeg nu zelf, wat ging er boven eten in open lucht van ’s morgens vroeg met de fluitende vogels, de loeiende koeien en niets anders dan het geluid van de natuur? Waarom ik mij dat eerste kamp nog herinner? Omdat ik daar ontdekte dat ik allergisch was aan bijensteken. Toen we op een zonnige zomermorgen aan de lange houten tafels gezellig de ene stapel brood na de andere verslonden ( want die jonge magen kunnen wat hebben na een lange woelige nacht!) kregen we wat last van bijen die ook hun deeltje van de honing en confituurpotten wilden meepikken. Een paar rake meppen, maakten die beestjes woest en ééntje koos mij uit als sappig brokje. Na een venijnige steek dacht ik meteen aan die schalkaard en die hete pootjes en liepen de traantjes ook uit mijn oogskes. Maar door de drukte en ook omdat je stoer wil zijn in zo’n groep, deed ik er niet direct iets aan. Maar na een uur werd het duidelijk dat er iets fout was met die steek. Ik vertelde het toen toch maar aan de leidsters en die zagen dat een rood oplopende striem en lichte zwelling niet ok was. Meteen werd ik naar een dokter gebracht die de angel verwijderde, mij een spuit gaf tegen … ik weet niet meer wat en tegen die tijd kreeg ik al koorts en… heb ik de volgende drie dagen met koorts, medicatie en veel leesboeken eenzaam op dat zolderbed doorgebracht tot de koorts geweken was. Het enige bezoek was dat van de dokter en af en toe even een vriendinnetje dat stiekem naar boven sloop. Gelukkig sliep ik nogal veel en waren de leidsters echt wel met mij begaan want het was toch maar een zielige bedoeling! Tot daar mijn eerste kamp!
Gelukkig was ik er weer bovenop om de laatste dagen van het kamp samen met de groep door te brengen maar vooral om bij het kampvuur toch uit volle borst het volgende liedje me te zingen.
Vrienden kom zit neder in de ronde En genieten wij van deze stonde.
Al te samen, opgeruimd en blij
Schuif wat dichter, dichter, dichter bij (bis)
Denkt niet meer aan al die droeve dagen
Met hun storm, wind en regenvlagen
Want de winter is al lang voorbij,
Schuif wat dichter, dichter, dichter bij (bis)
Ziet, de zon is weer in 't land gekomen
En we mogen al te samen dromen
Want de zomer en de blijde mei,
Schuif wat dichter, dichter, dichter bij (bis)
't Oude jaar is weerom afgelopen,
We zijn blij en leven op goe hope,
Want het groot verlof is waar nabij,
Schuif wat dichter, dichter, dichter bij (bis)
Waar gij later allen moget varen,
Blijft in 't harte trouw den eed bewaren
Gaat door 't leven altijd zij aan zij.
Schuif wat dichter, dichter, dichter bij (bis)
Ons ma zei altijd: " 't Staat geschreven en gedrukt da je moet scharten ( =krabben) waar dat 't jeukt," en omdat ze een wijze vrouw was, heb ik al twee dagen haar raad gevolgd. Niet dat het hier letterlijk jeukt maar die lentekriebels kunnen ook vreselijk ambetant zijn en de laatste dagen zaten ze danig in mijn systeem te jeuken dus... ben ik gaan "scharten" maar dan wel in mijn bloementuin. Ik weet niet of het bij jullie ook zo aanvoelt maar ik heb de indruk dat ik dit jaar laat in gang schiet, nochtans smeekt de tuin om een goeie krabbeurt. Ik zit hier nu wel wat te bekketrekken omdat mijn winterspieren bij lange nog niet gerodeerd zijn. Mijn rug is aan het protesteren, mijn handen willen op dit moment ook niet helemaal meewerken.
De rozen die een laatste knipbeurt nodig hadden, lieten zich niet altijd van hun liefste kant zien zodat mijn vingers versierd zijn met een paar pleisters. Mijn nagels die eindelijk een lady lengte hadden na zo'n lange inactiviteit blinken weer uit in disharmonie, mijn vingers vinden stram het toetsenbord omdat ze teveel gesleurd en getrokken hebben aan alles wat onze tegenvoeters hardnekkig vasthouden , maar... mijn tuin ligt er stukken beter bij en daar draait het allemaal om. Ik dacht dat ik nog alle voorjaarsbloeiers moest planten maar toen schoot het mij te binnen dat ik de tulpen, narcissen en krokussen in het najaar al in de grond gestoken heb. Hier en daar komt al een paars kopje boven dat verscholen zat onder de bladeren. Ik kan wel nooit weerstaan om nieuwe bloembollen te kopen maar dit jaar was er blijkbaar ook crisis in mijn winkelkarretje want heb maar matig bijgekocht. Morgen steek ik die enkelingen ook wel de grond in en van dan af aan begint het ritueel van dagelijks even door de tuin te lopen en schone woordjes te fluisteren tegen de aarzelende knopjes die zich aan de oppervlakte vertonen.. Voorlopig zit mijn taak er op en is het nu aan de zon... maar wat kan dit werk je hoofd toch heerlijk leeg maken en voldoening geven!
Als het weer zo blijft, ga ik van de week ook in de serre de eerste salade planten wat ook al behoorlijk later is dan anders. Veel leuker dan binnen opruimen en schoonmaken, dus mocht iemand langs komen om een bakje troost te drinken, niet op letten die kriebel moet ik nog krijgen .
Onze kleinkinderen genieten nu volop van de krokusvakantie. Het is hen echt gegund.
In de tijd dat ik nog school liep moest de krokusvakantie nog worden uitgevonden.
Ik herinner me dat, toen ik als kind nog op het strenge internaat zat, wij op Aswoensdag verplicht waren om naar de kerk te gaan en de pastoor ons voorhoofd met as besmeurde.
Een vieze katholieke traditie vond ik toen.. Nu heb ik er geen last meer van! Van stof en as waren wij gemaakt en tot stof en as zouden wij wederkeren. Aan deze deprimerende gedachte werden wij ieder jaar opnieuw herinnerd.
Maar voor ons bleef het daar niet bij. Aswoensdag was eveneens het begin van een veertig dagen durende vastentijd. Dat is het officieel nog altijd, maar er is geen katholieke haan die daar nog naar kraait.
In mijn tijd was de vasten een sombere periode. Met carnaval mochten we ons nog eens lekker laten gaan, maar daarna was het uit met de pret. Dan moesten we ons veertig dagen lang bezinnen en boete doen. We wisten niet waarom, maar zo werd het ons nu eenmaal ingeprent. We mochten niet eten wat we wilden. We mochten niet snoepen. We mochten hooguit één volwaardig maaltijd per dag nuttigen. Op woensdag en vrijdag was vlees taboe! Gelukkig nam ma het niet altijd zo nauw met die vastenregels. Maar goed ook. Telkens als we als kind genoten van een stuk chocolade tijdens de vastenperiode, werden we min of meer opgezadeld met een schuldgevoel.
Halleluja, de tijden zijn veranderd en de jeugd van vandaag hoeft zich over al die dingen geen zorgen meer te maken. Zij krijgen gewoon een weekje krokusvakantie en gaan met hun ouders skiën of trekken naar het zonnige zuiden om er lekker te gaan plonzen in het zwembad van één of ander hotel of.. ze genieten gewoon van een paar dagen gezellig samen thuis. Laat ze maar genieten. Wij hebben destijds reeds boete gedaan voor drie generaties lang.
Maar vandaag wil ik vooral ons oudste kleindochtertje een dikke kus geven voor haar 8e verjaardag? Een dikke proficiat Esmée!
Journalist: " Kunt u mij zeggen hoe het komt dat u zo oud geworden bent?" Honderdjarige: " Dat komt door de afspraak die mijn vrouw en ik maakten toen we nog maar pas getrouwd waren." Journalist: "Wat voor afspraak was dat?" Honderdjarige: "Wel, we spraken af dat, als we ruzie maakten, zij in de keuken zou blijven en ik in de tuin." Journalist: " Maar wat heeft die afspraak dan wel met je gezondheid te maken?" Honderdjarige: " Het leven in de open lucht mijnheer!"
Er zijn 26 letters dus zijn we halfweg met de letter M
de M van Mooiste moment
Ik heb zoveel mooie momenten gekend een paar mijlpalen ..de geboorte van onze kinderen en kleinkinderen. Als je zo’n baby in je armen wiegt, tranen van geluk! Maar ook onze 13 jaren buitenland waren achteraf gezien mooie momenten en blijven voor altijd verweven met ons leven, jaren waarbij ik met mezelf werd geconfronteerd en waar we samen sterker uitgekomen zijn! Voor diegenen die het nog niet gelezen hebben je kan dat altijd doen via de links hier links op de blog En nu… het geluk dat ik er nog bij ben om te genieten van onze “oude dag” en van de kleinkinderen… Wie weet heeft iemand van jullie wel een heel bijzonder mooi moment?
Een Griekse mythe over onmogelijke liefde, trots en hoogmoed.
Lang geleden, toen iedere rivier zijn eigen beschermengel had en iedere boom zijn eigen boomnimf, ontvoerde Kepheus de blauwe nimf Lester. De beeldschone Lester werd moeder en bracht een zoon ter wereld. De jongen stal, zo klein als hij was, de harten van alle mensen. Zijn moeder gaf hem de naam Narcis en de jongen werd elke dag knapper. Toen zijn moeder aan de profeten vroeg, wat haar zoon in de toekomst te wachten stond, sprak de blinde Theresia: "Als hij geen misbruik maakt van zijn knappe uiterlijk, zal hij een hoge leeftijd bereiken."
Maar Narcis bereikte geen hoge leeftijd. Zijn knappe uiterlijk deed hem meer kwaad dan goed. Wie hem eenmaal gezien had, wilde voor altijd bij hem blijven. De jongemannen bedelden om zijn vriendschap en de meisjes om zijn liefde. Maar Narcis ontweek ze allemaal, vluchtte voor de vriendschap en ging de liefde uit de weg. Het liefst zwierf hij alleen door de bossen en joeg hij op wild en net als het wild, schuwde hij de mensen. De mensen dachten, dat hij trots en hoogmoedig was. En de bergnimf Echo moest het zelfs met de dood bekopen. Zij volgde hem in de bossen als een schaduw, ze wilde met hem praten, maar dat kon ze niet. De godin Hera had haar een keer gestraft, omdat ze zich met kletspraat ophield. Vanaf die tijd kon Echo alleen maar herhalen wat een ander zei, ze kon zelf geen gesprek beginnen.
Ook tegen de knappe Narcis kon ze niets zeggen, ze moest wachten, tot hij zelf het woord tot haar richtte. Toen Narcis op een keer in de gaten kreeg dat er iemand achter hem aan liep riep hij: "Wie is daar?"
En Echo zei hem na: "Wie is daar?"
Narcis keek om zich heen, maar zag niemand. Hij riep nog eens: "Waar ben je en waarom verstop je je voor mij?" En Echo herhaalde opnieuw: "Waarom verstop je je voor mij?" Narcis keek weer om zich heen, om te zien wie er met hem sprak en riep toen: "Kom te voorschijn."
En Echo zei hem vrolijk na: "Kom te voorschijn."
Toen kwam ze uit haar schuilplaats en liep naar Narcis toe om hem te omhelzen. Maar Narcis moest daar niets van hebben en hij ging op de vlucht terwijl hij riep: "Van jou houden? Dan sterf ik liever." En ongelukkige Echo kon alleen maar herhalen: "Dan sterf ik liever!"
En na korte tijd ging ze aan haar ongelukkige liefde ten onder. Elke dag werd ze dunner, tot er van haar alleen nog maar de stem overbleef. Ze verstopt zich voor de mensen in holen en bossen, loopt zoals vroeger door bergen en dalen, maar niemand kan haar meer zien. Men kan haar alleen als echo horen.
Maar nog erger behandelde Narcis een vriend van hem. In plaats van vriendschap te laten blijken stuurde hij hem een zwaard en de vriend doorstak zichzelf met het zwaard op de drempel van zijn huis. Dat konden de goden niet ongestraft laten en enige tijd later namen ze wraak.
Toen Narcis op jacht was, kreeg hij vreselijke dorst en in de schaduw van de bomen zag hij een bron. Nadat hij zich had voorovergebogen en zijn dorst had gelest, zag hij voor het eerst zijn eigen gezicht in het water weerspiegeld. Hij werd er dadelijk verliefd op en wilde het knappe gezicht kussen, maar nauwelijks had hij zijn gezicht aangeraakt of het water kwam in beweging en het beeld verdween. Toen bemerkte hij, dat het zijn eigen gezicht was en zijn verdriet werd er des te groter door.
Lange tijd klaagde Narcis om zijn ongelukkige liefde en de ongelukkige echo klaagde met hem mee. En toen Narcis zich tenslotte uit vertwijfeling met een dolk neerstak en zijn beeld voor het laatst vaarwel zei, herhaalde de arme echo: "Vaarwel, voor altijd vaarwel, mijn ongelukkige liefde!" Toen een paar van zijn vrienden hem wilden begraven, zagen ze het lichaam van Narcis niet meer. In plaats daarvan groeiden er in het gras prachtige gele bloemen. Ze dragen tot op de dag van vandaag de naam Narcis.
Vandaag even het ziekenbezoek overgenomen omdat de partner van mijn vriendin zelf ziek thuis ligt. Je zou voor minder als je al meer dan een half jaar elke dag aan een ziekenbed zit. Zo’n bezoekje maakt je heel stil en dan ga je denken aan hoe relatief alles is.. Maar aan de andere kant sta ik verwonderd als ik vaststel hoeveel een mens kan hebben zolang die drang om te leven er nog is. Al bijna een jaar vecht S tegen het demon K, sleept ze zich van de ene operatie naar de volgende, vecht ze tegen elk bijkomend probleem en er zijn er al wat, verzet ze zich tegen de ravage van elke bestraling en chemo en blijft ze hopen dat ze het Eerste Communiefeest van haar oudste kleinkind in mei kan meemaken. Ik heb een grote bewondering en respect voor haar en ook voor haar partner die haar blijft steunen door elke dag uren aan haar bed te zitten. En dan gaat een mens aan het denken en vraagt zich af:
“Hoe kan een mens in deze wereld gelukkig zijn terwijl verdriet, verlies en dood ons bedreigen vanaf het ogenblik dat we op deze wereld komen? “
Een leraar gaf daar ooit het antwoord op. Hij pakte een glas dat voor hem op tafel stond en zei:
“Voor mij is dit glas al gebroken. Ik drink er uit, geniet ervan als de zon erin schijnt en als ik er tegenaan tik, geeft het een prachtige klank. Wanneer de wind het glas van de tafel veegt en het in scherven op de grond valt, dan zeg ik: “Natuurlijk, want dit verwachtte ik. Voor mij was dit glas immers al gebroken, ik had er rekening mee gehouden dat dit eens zou gebeuren. Daarom is elk ogenblik dat het nog heel is juist zo kostbaar, en geniet ik er intens van”.
Die gedachte laat ik langzaam insijpelen zodat ze lang blijft hangen….
Afgelopen herfst heb ik foto's gemaakt in het bos hier vlakbij. Foto's van de verkleurende bomen, van de bundels zonlicht die door de laagstaande zonnestand de wereld zo warm en zacht kleuren en van de bosgrond. De bladeren vormden patronen en nieuwe ideeën borrelden zo bij mij op. Maar nu, een paar maanden later is het anders. Werkt de koude winter inspirerend, het somber weer van vandaag laat alleen blanke gedachten na. De grauwe sluier van de laaghangende bewolking drukt me neer. Elk jaar heb ik daar last van, al duurt dit niet zo lang want dat ligt niet in mijn aard. Elk jaar kijk ik uit naar het moment dat de neuzen van de bollen bovenkomen elk jaar weer en ook dat is een patroon.
Mijn gezicht wordt verlicht door een stralend computerscherm, de kamer is in een stille schaduw gehuld. Buiten heerst nog steeds de winter maar veel zachter. Een staafje flikkert achter de woorden die door mijn vingers aangetikt worden tot een logje voor jou, lieve bezoeker, jij bent daar... achter dit scherm en via de draad die eraan vasthangt... Als ik nu als een energiepulsje met twee grote nieuwsgierige ogen zou kunnen doorflitsen, dan vond ik daar zeker de ene mens na de andere. Iedereen zou ik kunnen uitnodigen om me te volgen, om die ogen in het scherm te laten duiken als in een zwembad zonder bodem en daar... daar zouden we mekaar ontmoeten met tientallen, met honderden, met iedereen.... Maar het witte licht van het scherm spat de schaduwen mee met het licht in mijn gezicht en ik probeer inspiratieloos mijn logje vol te maken...
Ik vier niet graag een feest op "commando" of omdat de media daar een heisa rond maakt en daarom doen we ook al jaren niet mee met al die opgefokte Valentijnhype…Zomaar out of the blue verrast worden is duizend keer intenser.. Allé dat is mijn simpele mening!
Mijn halfbedde wilde onlangs toch op zeker spelen ( ) en vroeg..: "Wil je echt niets voor Valentijn?" Ik bleef het bij neen houden maar ging toch even aan het denken…
Het moet niet simpel zijn om op deze "dag van de liefde " telkens geslaagd uit de kast te komen. Als vrouw kan ik tientallen verrassingen bedenken maar blijkbaar hebben de mannen daar meer problemen mee, daarom probeer ik mij in te leven in het hoofd van de man... ( Laat me eens weten heren bezoekers of ik daarin geslaagd ben )...
Stel je voor, je bent een man en je wil voor die 14e toch echt een inspanning doen, één keer per jaar is niks teveel denk je dan en het komt er vooral op aan om origineel uit de hoek te komen en niet te tonen dat je opzoekingswerk een sleur geweest is.
Maar jaar na jaar is de dag er vlugger dan je denkt en plots is het alle hens aan dek om op het laatste moment nog iets te bedenken.
De bloemenwinkels maken speciale boeketten met "zeven anjers en zeven rozen " maar dan denk je: " een mens kan toch niet elk jaar met een " boeké " afkomen”.
Chocolade durven ze ook al eens in verband met de liefde brengen maar omdat je schat op regime staat, kan je daar ook niet mee naar huis komen want binnen de kortste keren zou je liefste uit haar voegen barsten en de schuld leggen bij de koper van het lekkere doosje suikergoed.
Je kan haar natuurlijk vragen wat je kan kopen maar dat is ook niet erg origineel als men het initiatief overlaat aan deze die het cadeau moet krijgen.
Misschien is het veiliger om iets nuttigs te kopen in plaats van al die prullaria die de kasten vullen en waar binnen de kortste keren mee naar de rommelmarkten kan gezeuld worden?
Als je liefste graag kookt en bakt dan kan je bijvoorbeeld een hippe deegrol kopen maar is dat wel zo veilig als ze je daarna ’s avonds staat op te wachten met de deegrol in de hand terwijl de oven al uren gedoofd is ?
Dan denk je dat cadeaubonnen tegenwoordig zeer in de mode zijn ..
Bongobonnen in alle soorten, voor een weekendtrip, een ballonvaart, een verwenweekend, een lekker etentje, een boekenbon of een bon voor kleren.. je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het in voorraad.
In feite is het hetzelfde als een zeker bedrag aan Euro’s in een enveloppe te steken behalve dat er bij een bon opstaat wat je er juist moet mee doen en dus niet echt de keuze hebt.
Ja,... krijg maar eens een geschenkbon voor een ballonvaart als je met hoogtevrees zit of een bon voor een gans jaar gratis gebruik te mogen maken van het lokale zwembad als je niet kan zwemmen.!!
Nu staat het water je bijna aan de lippen want ’t is allemaal zo simpel niet als je een geschenk voor iemand moet kopen en al zeker niet als je je schat graag nog een paar jaar wil houden!
En dan zit je te denken en te denken en raadpleeg je zelfs de collega’s maar daar word je ook niet veel wijzer van want ze zitten allemaal in hetzelfde schuitje.
Iemand suggereert dan dat het wreed in de mode is om je liefste voor Valentijn een botoxkuur cadeau te doen of een paar siliconenborsten.
Ja, .. als je bedenkt dat een vrouw ¼ van de dag in de spiegel kijkt en ¾ van de dag gebruikt om te corrigeren wat ze in de spiegel ziet,( zo denk jij er toch over niet lieve man?) dan vind je dat nog geen slecht gedacht van zo eens iets moderns te schenken.
Maar als je dan naar een paar "gespecialiseerde beenhouwers in menselijke sculpturen" belt, verschiet je nogal!.
Je besefte niet dat een ooglidcorrectie zo’n gat in je budget kon slaan om maar te zwijgen van die borstcorrectie waar men verplicht is van ze per twee te kopen wil het op iets trekken.( en dan mogen ze op termijn niet lekken!!)
En dan denk je aan wat een spuitbus silicone in de Gamma kost en sta je versteld als je denkt wat die mannen daar op verdienen als ze het mes in het vel van je liefste zouden zetten.
Lingeriesetjes zijn ook altijd in de mode maar de stukjes lingerie worden steeds kleiner en de prijs hoger en je bedenkt dat een mens zo al vlug een valling opdoet!.
Pfffff, daar sta je dan nog steeds met lege handen!
Het is nu dat ik even zijn engelbewaarder zou willen zijn en hem het volgende in het oor
zou willen fluisteren...
Waarom niet de tafel schoon dekken met het "feestservies” en naast het bestek mooie, gekleurde servetten leggen desnoods die met kerstmotief die nog zijn blijven liggen na een geslaagd Kerstfeest? Daarbij een theelichtje in het midden om wat sfeer te brengen en vooral een goede fles wijn om wat moed in te drinken.
En dan tover je voor jouw schat een eenvoudig maaltijd op tafel ..
Het zal haar plezier doen dat ze voor één keer niet zelf moet koken .
Allé, ’t is maar om te zeggen dat het inderdaad de geste is die telt en dat Valentijn helemaal niet duur hoeft te zijn.
Omkader de gewone kost met wat sfeerlicht, gekleurde servetten en vooral vier verliefde ogen en het komt allemaal goed.
En dan bedenk ik dat uiteindelijk vrouwen echt niet zo veeleisend zijn.
Ik hoop dat "hij" die vandaag meedoet aan die Valentijngekte er uit geraakt is en een geslaagde Valentijn viert maar vooral dat mijn half bedde dit eens leest en ziet van hoeveel slapeloze nachten ik hem gered heb!!( )
Als ik niet weet wat te schrijven, dan kijk ik gewoon rondom mij en neem het eerste voorwerp dat ik onder ogen krijg.
Het komt er dan op aan je fantasie te laten werken en zo komt een gewoon voorwerp soms tot leven, of laat het ons begrijpen dat er leven schuilt daar waar we het niet altijd merken.
Het voorwerp dat ik onder ogen kreeg, was het kleine vuilzakje dat ik juist had dichtgeknoopt om in de vuilbak te gooien.
Plots vroeg ik mij af wat ik zoal weggegooid had deze week.
In feite zit er van alles in de zak al recycleren we wel, daarvoor hebben we paarse en blauwe zakken en een afvalcontainer! Blikjes frisdrank, lege blikken van groenten of soep gaan in een aparte zak.
Papier, kranten en karton in een doos.
Lege flessen en alles wat glas is staan ook apart en alles wat etensresten zijn, gaat op de composthoop die elk jaar verspreid wordt in de groententuin. Maar ik wil het hebben over de vuilzak.
Een tijdje geleden zag ik op TV een programma waarin getoond werd hoeveel volle verpakkingen weggesmeten worden vooral aan grootwarenhuizen!
Vaak gaat het over etenswaren waarvan de houdbaarheidsdatum voorbij is.
Je staat versteld van wat er allemaal weggegooid wordt. Pakjes kaas, potjes yoghurt, vleespakjes die zelfs nog niet zijn open geweest, sla, tomaten en andere groenten waarvan men beweert dat ze hun beste tijd gehad hebben.
En dan zwijg ik nog maar over de broden, de potten mayonaise of andere sausgerechten en meestal niet omdat er penicilline aanslag is, neen gewoon omdat de versheidsdatum voorbij is.. Er was een persoon die uit die containers één en ander recupereerde voor eigen consumptie en ... die werd gevat en kreeg een boete!! Weggooien is iets dat in onze maatschappij ingeburgerd is en waar we niet meer van opkijken van de hoeveelheid voedsel die we wegsmijten.
Het is enkel als je door Brussel of een andere grootstad rijdt en de clochards eten uit de vuilbak ziet vissen, dat je terugdenkt aan je eigen vuilbak.
Dan sta je even stil bij wat je zoal wegsmijt terwijl anderen naar resten zoeken van een persoon die zich danig dik gemest heeft.
Ik moet wel zeggen dat ik behoorlijk goed in de gaten houd wat ik weggooi maar toch...
Hoe meer ik naar de vuilbak kijk, hoe schaamtevoller ik word tegenover een maatschappij waar de eerstvolgende jaren niets zal veranderen.
Straks gaat er weer een zakje in de vuilbak en vandaag komt de vuilniswagen mij verlossen van mijn schuldgevoel.
De vuilniswagen gaat naar de verbrandingsoven of naar het stort.
En dan zie ik het beeld voor ogen, waar kinderen in bepaalde landen op storten leven, elke dag zoekend naar de verspillingen van anderen.
De beelden krijgen we vaak op het nieuws en meestal vallen ze samen met de etenstijd, kinderen die op een stinkend stort naar eten zoeken, terwijl wij smaakvol in onze boterham bijten.
Nee, we kunnen de miserie van de wereld niet oplossen en die beelden van uitgemergelde mensen lokken soms een benefietavond uit op tv ten voordelen van één of ander arm land.
Enorme bedragen worden ingezameld maar maanden later zien we terug dezelfde beelden.
Blijkbaar is het geld niet aangekomen bij de personen die het nodig hebben.
Maar bon, wat er ook van is we hebben ons goed hart laten zien en zetten verder zonder schuldgevoel onze vuilzakken buiten, dat is het gewone scenario waarin we allemaal meedraaien.
Ik kijk terug naar mijn vuilzak en sta verbaasd van wat hij mij allemaal te vertellen had.
Hij liet mij even kijken in een wereld waar ik soms aan voorbijloop.
Hij liet me even denken aan zaken die bijna weggegooid waren.
Ik haast mij om dat laatste zakje in de vuilbak te gooien zodat het uit mijn ogen is.
In de keuken zit al een nieuw vuilniszakje klaar. De start van een nieuwe wegwerpperiode.
Nee, ik wil mij niet vastpinnen aan een schuldgevoel maar gewoon verantwoord verder leven . Ik vraag me af wat er door mijn hoofd zal gaan als ik straks naar een ander voorwerp kijk. Wie weet waar dat mij zal brengen?
Ik heb het gisteren even geteld.. had zomaar 42 reclames binnengekregen.. Ik zal ze op termijn wel wegdoen maar verdorie.. ik heb mij bedacht, ik vertik het om mijn blog door die sluipreclames te laten domineren. Willen ze zich hier laten gaan, hewél welkom, doe maar , het is zoals Ani schreef ;" wij moeten nogal populair zijn dat ze enkel bij een paar mensen langskomen"!! Eigenlijk heb ik er niet direct last van zolang ik de reacties van mijn blogvrienden maar terugvind.. Dus hou ik de reacties niet meer tegen , zal enkel hun IP adres blokkeren , vraagt minder tijd! En ik stel voor van even te lachen want lachen is gezond en warmt ook op bij dit bibberweer!
Wat is het toppunt van blind zijn? Op de gayparade geen flikker kunnen zien.
Wat is het toppunt van blijheid? In de gevangenis het liedje zingen; 'We gaan nog niet naar huis'.
Wat is het toppunt van onmogelijk? Dat een dove heeft gehoord van een stomme dat een blinde heeft afgekeken op de hoek van een ronde tafel.
Wat is het toppunt van vreemdgaan? Met je goede been uit het verkeerde bed stappen.
Wat is het toppunt van klagen?
Teruggaan naar de balie en zeggen dat er een gat in je donut zit.
Wat is het toppunt van klungelig?
Struikelen over draadloos internet.
Wat is het toppunt van dierenmishandeling? Een slang viagra geven.
Wat is het toppunt van discriminatie?
Alle bloemetjes water geven behalve de Afrikaantjes.
Alle buitenlandse euro's weigeren.
Wat is het toppunt van egoïsme? Je eigen naam roepen als je klaarkomt. Een kuil graven voor een ander en er zelf in gaan zitten.
Wat is het toppunt van geduld? Een ei pellen met een bokshandschoen aan.
Wat is het toppunt van grof?
Iemand die maar 1 been heeft een step geven.
Wat is het toppunt van heimwee?
Een drol die terug omhoog kruipt.
Wat is het toppunt van zelfbedrog?
Je buik inhouden als je op de weegschaal staat.
Wat is het toppunt van zelfvertrouwen? Een scheet laten als je diarree hebt.
Kijk eens naar de reactie opzij! Ik heb het terug zitten dus lieve mensen, (een drietal merken hebben zich geamuseerd en zaten weer overal op mijn blog)jullie reacties gaan daarom weer eerst via de mail moeten binnenkomen voor ze verschijnen en ik vrees dat ik het nu wat langer zal moeten volhouden ,sorry!!!
Ik las bij ons Lipske dat IBM hoopt over een 5tal jaren onze gedachten te kunnen lezen. Ik zit daar eerlijk gezegd niet op te wachten, zo’n ontdekking kan de ultieme overgave zijn van onze privacy. Als zelfs onze gedachten niet meer van ons zijn, wat dan nog wel?
Ik geloof trouwens ook niet dat het lezen van de gedachten van een ander altijd positief zou onthaald worden.
Stel, je loopt op straat en ziet daar opeens een Adonis. Je fantasie speelt je even parten en dat zou die dame aan zijn arm kunnen lezen….
Of je staat in een overvolle bus met je neus tegen de rug van een kerel geperst die de laatste 14 dagen de badkamer met een boogje voorbij gegaan is…Wil hij dan wel weten wat je denkt?
Of…zoals de voorbije nacht toen mijn lief halfbedde zo midden in de nacht vroeg: “Wat is de wet?”
Ik ontwaakte bruusk uit mijn sweet dreams en vroeg.. “Wet..Welke wet?”
En dan volgde iets als…
“… de kracht van een hefboom .. meten?”
“ ‘k zou ’t begot nie weten, …"k ben aan 't slapen ...”
Maar mijn slaapgenoot was al lang terug (of nog steeds) in technoland terwijl biebie intussen klaarwakker was.. En dan zou men mijn gedachten willen lezen!! Hallo, kroket…
Ik weet dat mijn schat een lieve techneut is maar om daar ook in je droom mee bezig te zijn...! Ik weet wel iets beters!!
Dus gedachten lezen.. "mottebollen" is eens een variant op nougabollen!! Neen, laat ons maar zoals we zijn met op zijn minst toch nog één stukje dat helemaal van ons is…
Waar komt de Paashaas vandaan?
( klinkt beter dan oude).
.
