Houd jullie vast lieve mensen, vandaag is het Sint Medard en dat is wat de weergoden zeggen.
Medardus met zijn regen,
hou je in zes weken niet tegen. Als St. Medardus zijn sluizen openzet,
is er voor zes weken weinig pret.
Wat St. Medardus geeft, droog of nat,
zes weken duurt het, dit of dat. Zoals St. Medardus het weder vindt,
blijft het zes weken met zijn wind.
Als het op Medardusdag regent, regent het zes weken alle dagen. Op St. Medardus, voor ons zonden,
regent het dikwijls katten en honden.
Regen op St. Medaar,
zes weken te voor of zes weken er naar. Wat St Medaar geeft voor weer,
brengt hij ook in de oogsttijd weer.
St. Medard geeft zijn zegen,
met zes weken wind en regen. St. Medardus van omhoge,
laat beneden hier het weer droge.
St. Medardus, de grote pisser St. Medardus hoog (noordenwind),
maakt de aarde droog.
Als Medardus pist, regent het zes weken aan een stuk. Het weer van St. Medardus feest,
heerst in de oogsttijd wel het meest.
Was St. Petrus een grote visser,
St. Medardus is een grote pisser. Zoekt St. Medardus in regen troost,
dan zendt hij die ook in de oogst.
Valt op St. Medardus regen,
ge houdt hem in zes weken niet tegen.
Hopelijk houden ze de sluizen dicht hierboven en dan denk ik speciaal aan een lieve vriendin aan zee!
Ik zou kunnen vertellen over deugnieterij streken uit mijn kindertijd. Het logje van Fjak@ gisteren riep herinneringen op, niet verder vertellen Fjak@ haha. Tsja...als ik dat allemaal bedenk dan kom ik nooit in de hemel!
Daarom grijp ik maar naar een paar woordgrapjes, maar toch even doordenken!!
Loop jij of Lopik?
Ik denk dat ik in plaats van een paar bomen maar een heel Boskoop. Deze muziek kan Frank Boeijen.
James Last twee stukken staal aan elkaar.
Vind jij het goed dat ik Patricia Paay?
Zijn het mijnwerkers of de jouwe?
Zijn het moesappels of zijn ze van pa?
Zijn het paaseieren of zijn ze van moe? Is het goed als ik gras eet? Of wil je dat ik Moskou?
Ik krijg post van Ene-co. Wat voor een beker is dat? Dat is mijn George Baker.
Ik heb geen verstand van vogels, maar ik weet wel dat Guus Meeuwis.
Ik kan niet goed schaken, maar wedden dat ik nog Rotterdam.
Ik vind het altijd heel lekker als ik tegen Katja Schuurman.
Ssssst! Ben Stiller.
George snapt de Clooney.
Wie is dat? ik denk dat het Bruce Willis .
Is het goed dat hij even op de cabriolet?
Wist je dat je op Justin Timberlake?
Is het goed dat ik vanavond bij Brad Pitt?
Ofwel zijn het hierboven een stelletje sadisten ofwel is het hun manier om te zeggen dat ik van ramen kuisen geen kaas heb gegeten maar amper een paar dagen heb ik kunnen genieten van mijn werk.
Het zag er deze morgen naar uit, dat het weer een grijze dag zou worden. met af en toe een regenbui.
Ja, in elk geval geen weer om in de tuin te werken.
Hoewel, als het zo nog blijft verder regenen, dan kunnen we evengoed het volgend weekend waterkers, riet en rijst planten.
Ik weet, we hebben regen gevraagd maar...die koude er dan nog eens bovenop!
In de namiddag kregen we een kort bezoek.
Van achter de recent gewassen ruiten keken we naar de triestige regen..
- "Jullie hebben hier een schoon zicht, Natoken."
- "Euh….een schoon zicht?"
Bij zo'n weertje moest deze blogster toch even fronsen! - "Ja, met die grote ramen kan je goed de tuin zien." Ja, ’t is nogal de moeite om met zo'n weer naar buiten te kijken en de regen langs de glasheldere ramen te zien druppelen, dacht ik spontaan.
Toen de persoon vertrokken was en ik even de glazen wegnam bedacht ik dat het toch wel een zekere charme heeft om via die grote " kijkers" naar de regen te staren.
Hij had nog gelijk ook.
Het had iets speciaal om zo naar de regen te staren.
De druppels liepen door elkaar van de ruiten.
Ik ging languit in de zetel liggen en probeerde de weg van één druppel te volgen.
Maar ze liepen zodanig door elkaar, dat er geen volgen aan was.
Sommigen waren vlug, anderen dan weer traag.
Zonder knipperen met de ogen, volgde ik de levensweg van de druppel.
Ja, hoe zou een druppel juist ontstaan?
Het was in feite een beetje dezelfde vraag, als wie was er eerst, de kip of het ei?
Water zou verdampen, wolken worden gevormd en dan was het maar een kleine stap om van ons landje een regenland te maken.
Maar het water dat verdampte, was in feite ook een plas druppels en van waar kwamen deze dan? Hoe meer ik lag te kijken naar het regenachtig schouwspel, hoe meer ik in mijn fantasie verdween.
Zouden de druppels op mijn ramen hier uit de zee komen, of kwamen ze uit een nabije rivier?
Zouden ze schepen gedragen hebben, of lagen ze in een vroeger leven in een regenput?
Zouden ze ooit al via een kraan over lichamen gelopen zijn?
Waren ze ooit een bevroren oppervlakte voor schaatsers?
Waren ze een plek voor zwemmers? Als ik goed keek, zag ik zelfs vormen en tekeningen op de ruiten.
Ze waren zo proper en zuiver, dat ze hun weg zochten om eventuele vergeten vingers op het raam te vermijden.
Ja, ze bleken nog slim te zijn ook.
Ze waren doorzichtig en gingen hun eigen spiegelen in de plassen die anderen al gevormd hadden.
De grijze lucht kreeg plots een andere betekenis , er zat leven in de lucht en ik had het geluk dat het hier met volle bakken op mijn ramen viel.
Misschien vielen ze allemaal wel voor de eerste maal uit de lucht.
In feite zijn die regendruppels te vergelijken met ons leven.
Ik val ook wel af en toe uit de lucht, hoewel ik dan nog met mijn voeten op de grond sta.
Mijn levensweg was er ook één met kronkels en uitspattingen.
Soms voelde ik mij in de wolken en dan weer wegstromend in de goot.
En tussen mijn bedenkingen liepen de druppels verder hun weg.
Op muziek van één of andere klassieker leek het wel of de druppels aan het dansen waren.
De druppeldans leek hier wel uitgevonden en straks zal ik wel even naar de cd van het Zwanenmeer zoeken om het schouwspel virtueel compleet te maken. haha
Soms is het sakkeren als we opstaan met een grijze dag.
De depressie staat vaak voor de deur als het een week regent.
We sluiten ons op en wachten ongeduldig op de zon.
Maar een mens leert elke dag bij en soms door een eenvoudige opmerking leer je de zaken eens anders te bekijken! Hoe triest moet het niet zijn in die landen waar het nooit of zelden regent. (Ik kan mij er een idee van vormen na onze 13 jaren Zuid Amerika en Afrika.)
De droogte doet de grond barsten daar waar karkassen van dieren de enige herinnering zijn aan wat ooit leven was.
Oogsten is er niet mogelijk en droogte is er gelijk aan dood.
Wie heeft de verdelingen gemaakt op onze wereld?
Voor de één tekort wat een ander in overvloed heeft! Daar deed die doodgewone druppel die langs mijn pas gewassen ramen liep mij aan denken.
Die ene druppel die soms ook symbool staat voor je eigen druppels.... tranen van een lach,
tranen van verdriet
terwijl het buiten water giet.
T'is weeral van datte de muggen komen er weer aan .
Rotbeesten !
Vorige week was het warm en toch moest ik me 's nachts nog helemaal toedekken voor die gruwelijke bloedzuigers .
Ik zou het niet erg vinden moesten ze geen last zijn .
Dat beetje bloed mogen ze van mij gerust hebben .
Maar ze moeten geen spul in mijn lijf spugen dat jeukt tegen de sterren op, dan zou ik niet geneigd zijn om ze dood te meppen en dan zou de muur bespaard blijven van grote rode vlekken .
Dat zou mij werk besparen om te overschilderen omdat ik die gestippelde kleur van de muur na een tijdje beu gezien ben .
Ik doe niet makkelijk een dier kwaad, ook geen vlieg, zolang ze mij met rust laten. Maar bij die muggen heb ik alvast bedenkingen. Hun
gezoem in de nacht is figuurlijk irritant en de bulten de volgende ochtend zijn dat letterlijk. En dan moet je weten dat het vooral bloeddorstige dames die zich aan mij te goed. Zo loop ik hier ook weer met een paar irriteren jeukende bulten rond. Als die mug nu alleen gestoken had zonder gevolgen en verder geen storende factor was geweest, dus gewoon zijn of haar muggentater gehouden had, dan had ik er nog begrip voor gehad. Maar naast dat storend geluid is en blijft dat steken irritant en daar heb ik mijn bedenkingen bij, ik bedoel, dat doe je niet, dit is een beschaafd land. Daarom, de mug moet van de aardbodem verdwijnen.
Ze zijn hinderlijk, zien er niet mooi uit, zingen niet mooi, kortom ze hebben niets wat een dier mooi of schattig maakt. Integendeel, ze delen ziektes rond, houden je uit je slaap en laten akelige jeukerige bulten achter op je huid.
Bij deze verklaar ik hen de oorlog, daar!
Als afsluiter: Het gezoem van muggen houdt menig mens 's nachts uit zijn slaap. Maar muggen hebben een goede reden om zoemgeluiden te produceren, zo blijkt. Britse biologen hebben ontdekt dat muggen door de toon van het gezoem een geschikte partner vinden om seks mee te hebben. Hewel, ze mogen voor mijn part zoveel seks hebben als ze maar willen maar niet in mijn slaapkamer en nog minder met mijn bloed als voorspel!!
De voorbije warme dagen openden perspectieven...en moeten voor mij niet ophouden.
De geur van pas gemaaid gras, De koelte 's ochtends met dampende akkers, De eerste keer zonder jas op de fiets,
De korte broek weer aan, Terrasrimpels kweken in je buikje. Thee met een citroentje
Vogelgezang in de lucht,
Harde tepels door een te strak topje Snel dan maar weer een jasje aantrekken. 't Was lente, eindelijk lente, ik voelde het aan mijn instrumenten! Maar 't is helaas weeral voorbij!
Een paar weken geleden zei een enthousiaste kennis... " Er bloeien al madeliefjes in de tuin". Waarop ik wilde antwoorden: " Ben je zeker van dat al madeliefjes? In onze tuin bloeiden tot juist voor de strenge vorst nog madeliefjes in de tuin."
Voor het gras hier gemaaid wordt, staat onze gazon vol met bloemetjes: madeliefjes en boterbloemen. De paardenbloemen verkiezen hier om tussen de tuinbloemen te groeien, de sloebers! Een tuinier die een biljartlaken voor ogen heeft als hij aan een gazon denkt, zal niet blij zijn met madeliefjes in zijn gazon: één madeliefje betekent immers al snel: veel madeliefjes… Het madeliefje heeft ondergronds een wortelstok, en zal dus, zelfs als de bloempjes twee keer per week worden weggemaaid, langzaam maar zeker een steeds groter oppervlakte van het gazon in beslag nemen. Maar als je het mij vraagt, ik vind een gazon eens zo mooi, als het bezaaid is met die kleine wit-gele zonnetjes. Na het maaien zijn al de madeliefjes en boterbloemen weg, kapotgeslagen door de ronddraaiende bladen van de maaier, maar binnen een week staan ze er terug en kunnen we weer even genieten van die gele en witte pracht. Ik ben gek op dat geel tussen groen, een zonnige kleur want ik vind dat er bij een grasveld witte madeliefjes horen al ziet het er dan precies uit alsof je een weide hebt ipv een tuin en ontbreekt enkel nog een koe. Maar dat is maar tijdelijk althans tot de maaier weer zijn werk doet. Ja, wij hebben die bloemen elk jaar in onze gazon. Sommige buren raden ons wel aan om het gras te bespuiten maar dat doe ik niet. Groen met wit en gele bloemen... ik vind het eerder mooi dan lelijk! Ik ga zelfs verder, volgens mij horen bij een grasveld madeliefjes en boterbloemen en daarbij spelende kinderen, een schommel aan een dikke boomtak en meisjes die van de bloemen een kransje maken om in hun haar te steken en jongens met vliegers en een picknickmand met allerlei lekkere dingen... Of ben ik nu in mijn kindertijd terggevallen?
Mezelf kennende ging ik toch even Googlen naar de oorsprong van de naam Madeliefje. Dit is wat ik vond:
Naamverklaring:
Latijnse naam Bellis perennis = Madeliefje
De officiële verklaring voor de botanische naam 'Bellis perennis', is erg voor de hand liggend: 'Bellis' stamt van de Latijnse wortel 'bellus', 'mooi', en 'perennis' betekent letterlijk 'doorheen de jaren', eeuwig. 'De eeuwig mooie' dus. Voor de herkomst van die 'Bellis' wordt wel verwezen naar de mythe van Belides, een boomnimf:
Op een dag danste Belides met Ephigeus, die haar geliefde was. Het oog van Vertumnus, de god van de boomgaarden, viel op haar en om aan zijn onwelkome avances te ontsnappen ,veranderde de nimf zich in een madeliefje...
Maar ook voor de Nederlandse naam madeliefje bestaan meerdere verklaringen. Het eenvoudige bloempje, dat overal tussen het gras groeit, heeft een oneindig aantal namen. Naast madeliefje heb je nog het meizoetje of meizoentje, het lief-kruid, elders weer madelief of meliefke. Madelief zou een verbastering zijn van “Maagdeliefje”, waarin “ Maagd “ naar de Maagd Maria verwijst ( aan wie het bloemetje overigens is toegewijd).
Maar in mijn ogen heeft de Engelse naam voor Madeliefje de mooiste verklaring. Het Engelse “Daisy” komt van “ Day’s Eye”, Oog van de dag omdat het bloempje bij zonsondergang zijn blaadjes sluit!
Vandaag hoorde ik ook op de radio dat madeliefjes bloedzuiverend zijn en je zowel de blaadjes als het hartje kan opeten...Misschien een alternatief op een mooie koude schotel? Voilà dat hebben we vandaag weer geleerd!!:
Of hier misschien beter tussen thee en water, daarvan krijg je geen kater!! Als het weer zonnig is zoals de laatste dagen dan ga ik - na mijn gewoon ochtendritueel in de badkamer - voor het ontbijt even door de tuin om de planten water te geven zodat ze toch wat reserve hebben tegen de hitte van de dag en om te genieten van alles wat groeit en bloeit! Intussen staat het water voor de thee rustig te koken en heeft mijn liefste halfbedde ruimschoots de tijd om wakker te worden en de badkamer te bezetten.
Tot zover mijn intro... Volgens de regels van het schrijven, moet ik nu in het middenstuk geleidelijk opbouwen naar een hoogtepunt om dan te besluiten met een paar krachtige slotzinnen.. Ja wadde!!
Hier gaat het volksgezegde dat wij vrouwen zoveel tijd nodig hebben in de badkamer niet op, zeker 's morgens niet dan overtreft mijn ventje mij in het tienvoud. T is een avondmens en al helemaal geen ochtendmens, ik ben zowel avond- als ochtendmens. Bed en slapen is voorlopig een must en ik blijf dan ook geen minuut langer te bed dan nodig! We zien hier de laatste maanden dat er altijd een tijd kan komen dat je wel noodgedwongen tussen die lakens moet blijven liggen vandaar... Maar daar wil ik het nu niet over hebben...Wel over de tuin die snakt naar water en regen. De jonge plantjes die toch hun kopje boven steken, worden ofwel verbrand ofwel opgegeten door de bosduiven. Ik zie die beestjes graag en voor mij mogen ze gerust stoeien en koeren in de bomen rondom ons maar mijn jonge boonplantjes opvreten.. dat is een beetje van het goede te veel. Al de vorige jaren moest ik onze buren noodgedwongen overladen met emmers bonen maar als het zo doorgaat dan zal onze eigen voorraad beperkt zijn tot een handvol porties!! Ik weet dat het duiven zijn omdat ik ze al van heel vroeg in de ochtend hoor ouwehoeren... roekoe, roekoe, roekoe! Naar het schijnt zijn het vooral de mannetjes die koeren en de vrouwtjes heel weinig. Hier moet ik even glimlachen waarom...? Dat laat ik aan jullie over!! Ik heb de sloebers al eens in de gaten gehouden en inderdaad het zijn duiven die zich in de vroege uurtjes te goed doen aan " mijn" plantjes. En of het nu de mannetjes of de vrouwtjes zijn die hun buikje rond eten, ik zou het niet weten.. Maar ze zijn wel altijd met zijn tweetjes. Duiven zouden monogaam zijn .Ik heb nu een fijne draad over de jonge plantjes gespannen en het wordt afwachten wat dat geeft...
Vandaag was ik er ook vroeg bij om met de fiets naar het dorp te rijden naar de maandelijkse markt tot ik halfweg besefte dat het nog niet de eerste dinsdag van de maand was dus ook geen markt!! Een lichte aanval van Alzheimer of .. wil ik de tijd nog sneller laten vliegen? Ik heb dan maar " mijn karre" gekeerd en ben naar het ander dorp ( wij leven in luxe want we zijn een deelgemeente met drie dorpen dus.. keuze genoeg!!) gereden om daar boodschappen te doen in mijn vertrouwde winkel. In de dreef van het bos zag ik koppeltjes eenden langs de beekkant liggen. Het vrouwtje wellicht in de buurt van de eitjes en het mannetje trouw naast haar om alle belagers weg te houden. Naar het schijnt hebben eenden ook een voorkeur voor bepaalde soortgenoten en blijven dan bij mekaar hoewel... toen wij hier nog eenden hadden , zaten er toch een paar sloebers tussen die wel eens een ander groen blaadje lustten !!
En nu zit ik als afsluiter van de dag een logje te tokkelen op mijn klavier. Het was terug een zonnige dag, goed voor mens en dier maar te warm voor de planten en de bloemen. Ideaal weer om nog maar eens te "BBkoeien" zoals onze jongste spruit hier zegt! Dat gaat dus ook in de familie annalen!!
Intussen hangt mijn vlag even halfstok zoals bij Jeske gisteren ... maar met de juiste wind wappert ze wel weer in volle glans en glorie!!!
Een bezoekje aan de blog van Nikki gisteren zette mij aan het denken. Ze had een gedichtje geplaatst rond de vraag:" Hoe gaat het met jou?"
De meest gestelde vraag als we iemand ontmoeten is: hoe gaat het met je? Maar hoe vaak wil je daar een eerlijk antwoord op? En waarom stellen we de vraag in godsnaam zo vaak. Het is een begroeting geworden. “Hoe gaat het met je?” “Goed, en met jou?” “Ook prima.”
Inderdaad ,zelden hoor je mensen negatief antwoorden op die vraag. We zeggen nogal snel "goed" omdat we er zo snel komaf mee maken, de vraag omzeilen of gewoonweg geen zin hebben om een stukje van de innerlijke sluier op te lichten. Maar heel vaak zie je toch aan de lichaamstaal dat het niet echt goed zit bij de persoon in kwestie. Moeten we dan verder doorgaan op dat "goed" of gewoonweg de privacy van de persoon respecteren? Dat hangt nogal heel vaak af van de relatie die je hebt met mekaar. Maar heel vaak is het zo dat we een muur rond ons optrekken omdat we schrik hebben die andere te vervelen met eigen problemen of kopzorgen en iedereen een opgewekte persoon aangenamer gezelschap vindt dan een " zeur of iemand die iets te vaak klaagt". Nochtans, er zouden veel bezoekjes aan allerhande therapeuten kunnen bespaard worden als we meer leerden luisteren naar wat achter de reactie van die ander klinkt. Maar vaak heeft iedereen genoeg aan eigen beslommeringen en willen we die van een ander er niet bijnemen. Alleen die enkelen die weten dat alles stilaan zo relatief is, durven al eens te zeggen. " Het is niet goed vandaag, het is zelfs slecht"... en die eerlijkheid maakt ons dan stil en soms woordeloos....
Misschien , als je met meer aandacht kijkt, ga je zien, als je met meer aandacht hoort, ga je luisteren, als je werkelijk met innerlijke aandacht ziet en luistert, zal je in staat zijn veel meer waar te nemen van de bestaande werkelijkheid. Wie oren heeft, die luistert werkelijk al kan dat luisteren soms zo'n machteloosheid opwekken!
Genoeg "gepredikt"... vandaag stel ik de vraag net even anders. “Het gaat echt geweldig, ontzettend, mega fantastisch met me. Hoe hangt jouw vlag erbij vandaag?” Eens kijken wat het oplevert. Misschien niks, misschien een leuke of verwarde reactie zo iets van... " Oh, euh met mij gaat het best aardig. Kan beter, kan slechter. Op een schaal van 1 tot 10 zit ik op een 6+, maar er zit een stijgende lijn in. Maar met jou alles goed precies? Mooi, houden zo.
"
Op een avond komt een man thuis van zijn werk en hij treft er een verschrikkelijke ravage aan. De kinderen zijn in de tuin aan het spelen in hun pyjama, op het terras slingeren verpakkingen rond van enkele diepvriesmaaltijden en hij ziet ook een paar lege brikjes fruitsap liggen. Binnen is het nog erger. De vuile vaat puilt uit de wasbak, de eetkom van de hond ligt onderste boven en de inhoud ernaast. Overal ligt een fijne laag zandbakzand. Plots wordt hij een frisse tocht gewaar en merkt dan pas de voetbal op in een zee van gebroken glas onder het keukenraam. Bij het betreden van de living raakt de man helemaal in paniek. Hij rent de trap op, stormt de slaapkamer binnen en treft zijn echtgenote daar aan. Ze ligt in bed te lezen. "Hallo, schat, hoe was je dag?" "Wat, eh, eh wat is hier gebeurd?", stamelt de man "Ach schat, " zegt zij, "jij vraagt me elke avond wat ik in de loop van de dag gedaan heb en dan zeg ik dat ik voor de kinderen gezorgd heb en het huishouden heb gedaan en dan antwoord jij: " Is dat alles" "Welnu vandaag heb ik eens niets gedaan...."
En vandaag doe ik gewoon weg ook niets, hopelijk valt de ravage nadien hier mee! !
Soms betrap ik mezelf er op dat ik nog steeds figuren in de wolken zoek.
Zo ook gisteren toen ik even lui op het terras van de zon genoot terwijl ik naar de sporadische wolken tuurde en probeerde er een figuur in te zien. Spontaan gingen mijn gedachten naar een les Nederlands, lang geleden waarin we het over die figuren hadden naar aanleiding van volgend gedicht:
Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag languit met moeder in de warme hei. De wolken schoven boven ons voorbij
en moeder vroeg wat 'k in de wolken zag?
En ik riep: Scandinavië en eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder.
De wondren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek, Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.
Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet, Nu schrei ik zelf en zie in het verschiet De verre wolken waarom moeder schreide-
Martinus Nijhoff
Ik vond het toen een mooie gedicht en zoveel jaren later beroert het me nog steeds! Volgens mij is onze èchte ik die spontane, "kinderlijke" ik die ooit in ons leefde. Dat is wat we zouden zijn als we niet zo geremd waren.
Maar we groeien op en er stapelen zich lagen en lagen "volwassenheid" om die kern. De kern is daardoor verborgen, maar is nog wel degelijk daar en is zelfs het fundament waarop onze "ik" gebouwd is.
We zouden eens wat meer moeten teruggrijpen naar dat kind in ons, het niet zomaar uit het oog verliezen omdat het "verstopt" zit onder al die lagen, een beetje spontaner zijn, alles wat minder serieus nemen, relativeren, een klein beetje onbezorgdheid in ons hart laten waaien en léven en genieten...
want het leven is zo kort. Dat is wat ik jullie dit lang weekend wens ...
Zin om de grijze massa even aan het werk te zetten?Sommige zijn echte doordenkertjes..
Ruiten boer >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>Glashandelaar
Tampon met jeukpoeder >>>>>>>>> Binnenpretje
Een vrouwelijke verhuizer >>>>>>>>Verhuisdoos
Een homo die aan een touw hangt>Taugé
Een watergevecht >>>>>>>>>>>>>>>>Aquarel Een doodgraver op vakantie >>>>>> Uitzonderlijk
Een paling met puistjes>>>>>>>>>>>>Puberaal
Sinterklaas met een lampje in zijn hand
>>Schijnheilige Pedicure zonder werk>>>>>>>>>>>>>>Voetzoeker
Domme witte vogel>>>>>>>>>>>>>>>>>Kalkoen
Met oma achter de slee, krijg je een speciale geur >> aroma
Een metalen klant>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>koper
Die auto bevat reeds een muzieknoot>>> alfa
Zere boom
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>Pijnboom Ordinair op de vlakte>>>>>>>>>>>>>>plat Gewapende grond
>>>>>>>>>>>>>>>>>beton Snertgerecht>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>soep Meeteenheid van een vriend >>>>>>maat
Ontluikende schakelaar>>>>>>>>>>>>knop
Plaatselijke klas >>>>>>>>>>>>>>>>>>>lokaal
Erge luchtdrukmaat>>>>>>>>>>>>>>>>bar
Dieren die beuken>>>>>>>>>>>>>>>>>rammen Imiteren achter deze dieren>>>>>>na-apen Schilderachtig dier>>>>>>>>>>>>>>>>ezel
Momenteel is de inspiratie zoek en ook de lust om te schrijven zit ver en het heeft allemaal te maken met de eerste zon die ons naar buiten lokt en zeker ook met het slechte nieuws ivm S dat maar blijft binnenstromen. De complicaties zijn niet meer te overzien, de grote K blijft zich uitzaaien en de dokters haken ook stilaan af met chemo en bestralingen. De enige die nooit opgeeft en zegt dat ze blijft vechten is S...We kunnen het allemaal geen plaats meer geven maar ja het is haar leven en haar keuze tegen beter weten in....Het maakt bezoekuurtjes alleen zo veel moeilijker... Vandaag is de schoonzoon jarig, niet echt het moment om dat te vieren met zijn ma die zo ziek is. Toch een welgemeende proficiat St...
Q is de zeventiende letter uit het alfabet. Een moeilijke letter waarbij mij niet direct iets zinnigs te binnen valt tenzij de Q van quote..en dan denk ik aan spreuken. Ik heb iets met spreuken omdat ik vind dat ze ons iets leren over onszelf en de wereld. De Q kan ook die zijn van Q-muziek , een leuk radiostation maar meer zegt het mij ook niet . Dus alle feed back is welkom!
In mijn mailbox gevonden en bij gebrek aan tijd vond ik het een geschikt logje:
Waar ligt de gevoelens-enter-toets? Waar vind ik het ergernis-delete-knopje? Wie toont me de ga-er-voor-toets? Wat moet ik met die control-toets,
kan ik die niet gewoon verwijderen?
Wat moet ik met die 'home' en die 'end' doen? Waar is mijn hand-leiding?
Schreef ik die ooit zelf?
Ik vind ze niet meer,
ze is weg, verdwenen.
Ik heb gezocht in al mijn schuiven,
in al mijn teksten.
Blijkbaar heb ik dat nooit gesaved.
Schrijf ik gewoon een nieuwe
of laat ik zo iets schrijven
door een IT-expert?
Zal ik het dan als concept opslaan
of toch als item publiceren? Ik klik op "help"...
Om mijn logje van gisteren wat te compenseren want sommigen vreesden echt dat ik een " zaagdag" had. De gedachte alleen al
-'De laatste tijd heb ik zo'n last van winderigheid maar in rust gaat de wind weer liggen'.
-'Dokter, het is niet goed met m'n neus. Ik kan niet zo goed vooruit snuiten, wel achteruit'. (neus snuiten en ophalen)
' -Als ik mijn neus snuit moet ik mijn hoofd vasthouden anders stort ik zo maar neer'.
-'Help, mijn knieën zakken af!'.
-'Ze hebben met een periscoop in mijn buik gekeken'. (endoscoop)
-'Morgen krijg ik een Maria-scan'. (MRI-scan)
-'Mijn zenuwpeesontsteking speelt weer op'. (zenuwontsteking)
-'Kan ik een voorbehoedsmiddel tegen longontsteking krijgen?'. - 'De pijn in m'n rug komt van kalkontbotting'. (botontkalking)
-'De cardioloog gaf me frambozenpillen'. (trombosepillen)
-'Tegen urineverlies gebruik ik anticonceptieluiers'. (incontinentieluiers)
' - Sinds gisteren speelt mijn zenuwpeesontsteking weer op'. (zenuwontsteking of peesontsteking)
-'In het ziekenhuis gaan ze morgen een gastronomisch onderzoek bij mij doen'. (gastroscopie)
-Doktersassistente: 'Heeft u een afspraak bij de internist?'. Patiënt: 'Nee, bij de darmoloog'.
Neen neen,geen zorgen, alles is goed met mij. Wat ik dan met wat hierboven staat, bedoel ! Héwel zie, dat zal ik eens rap uitleggen.
Als we iets lief en schattig vinden, plakken we er al vlug een verkleinwoord aan en daar heb ik niets op tegen want ik doe het ook. Maar die verkleinwoorden moeten niet te pas en te onpas gebruikt worden.
Je mag gerust tegen je vriend of man "schatje, of liefje " zeggen en tegen een kind " mijn (b)engeltje, zoeteke , krijg ik een kusje..." .Maar is het jou ook al opgevallen dat bij bepaalde programma's en dan denk ik vooral aan kookprogramma's van de tafeldekking tot het dessert verkleinwoorden schering en inslag zijn? Ik vind het al even irritant als de vraag van Piet: " Wat hebben we vandaag geleerd?"! Het gaat dan van het bloemstukje op tafel tot de bordjes en de servetjes, van het voorgerechtje met een slaatje tot het soepje van tomaatjes, van de aardappeltjes en kroketjes tot de groentjes ,van het chocomoussetje tot het ijsje overgoten met een sausje.... Ik krijg daar soms de kriebels van. Waarom noemen ze de dingen niet gewoon bij hun naam zonder daar altijd een -je ,-tje of -pje of -ke aan te plakken? Misschien is het de bedoeling om zo de illusie te scheppen dat de porties mini zijn en de calorieën over het hoofd gezien worden, maar die vlieger gaat hier niet op!
Ik heb zo het gevoel dat het een trend geworden is om alles met een kleinwoord te benoemen. Dan mag de tomaat zo groot zijn als een pompelmoes en de druiventros gigantisch, toch wordt het een tomaatje en een druifje en dan ligt alles nog eens op een bedje van ook... Voor zover ik weet dient een bed nog altijd om op te rusten en dat eten rust nu echt niet op "dat bedje van" . Ik weet het, meestal is het enkel versiering en het oog wil ook wat. Maar vandaag erger ik mij daar nu eens danig aan en moet het me even van het hart! Weet je wat ik doe als ik een mooi aangekleed bord voorgeschoteld krijg? Wel ik maak er een foto van ( als ik een cameraatje in de buurt heb ) om er achteraf nog eens van te genieten.
Dus je weet het als je bij mij op bezoek komt dan krijg je geen soepje, geen slaatje, geen patatje en nog minder een chocomoussetje. Je krijgt alleen maar soep, sla, patat en " choclatmousse" .... En neen ik ben niet met het verkeerde been uit het bed gestapt!!
Heel verwonderd kwam ik maandag mijn eerste meikever sinds veel jaar tegen. De naamgeving van het beestje blijkt deze keer te kloppen want we zijn nu in de meimaand. Net niet plat getrapt onder mijn maatje 40, wandelde hij op zijn dooie gemak op de oprit. Op zo'n moment kan ik niet aan de verleiding weerstaan om zo'n prachtige kever van dichterbij te bekijken. De meikever verleende zijn volledige medewerking: hij kroop zonder aarzeling op mijn hand en uit niets bleek dat hij zin had om weg te vliegen.
Wat een herinneringen kwamen boven bij het zien van dit beestje. Voor veel tuiniers is het een plaag maar voor veel kinderen was het vroeger een bron van vermaak.
Op den buiten had iedereen zijn eigen ‘huiskever’ in een doosje met een blaadje erbij. Het was onze manier om op een biologische manier die kevers te bestrijden. Ze werden gevangen en in een doosje gestopt met een blaadje erbij en een touwtje rond hun pootje. We hadden zelfs verschillende keverfamilies nl de bakkers en de molenaars die hadden een soort witte poeder op de vleugeltjes. De andere naam ben ik vergeten, misschien weet iemand van jullie dat nog?
In tegenstelling tot in mijn jeugdjaren, vinden we nu nog slechts af en toe een volwassen exemplaar van de meikever. De achteruitgang ervan heeft ongetwijfeld te maken met de bestrijding van de kever. Chemische bestrijdingsmiddelen werden massaal ingezet want ook dit beestje (kever en larve) zou 'erg schadelijk zijn voor de landbouw'.
Even ter info.
Wist je dat als je een meikever ziet vliegen het dier bezig is aan zijn vijfde levensjaar. De korte duur van het volwassen stadium wordt vooral benut om te paren. Eens het nageslacht verzekerd is, geeft het mannetje de geest, het vrouwtje graaft zich zo’n 20 cm in de grond in om eieren te leggen. Uit de eitjes komt na ongeveer een maand een larve, de engerling. Die ziet er uit als een rups met 6 pootjes en doet zich gedurende enkele jaren tegoed aan de wortels van planten en bomen. Dan graaft de engerling een diepe gang loodrecht naar beneden. Onderin de gang wordt een kamertje gemaakt en dan begint de verpopping. De laatste winter wordt als pop doorgebracht en vanaf eind april tot begin juni verschijnen de volwassen dieren die onmiddellijk op zoek gaan naar een partner. De cirkel is dan rond.
Zelf heb ik de meikever propertjes en zonder stukken af teruggezet in mijn tuin. Binnen enkele weken sterft hij toch. Hopelijk voor hem heeft hij tegen dan een lekkere paring achter de rug.
Onze kapoen ten voeten uit als de eeuwige grapjas"
Wanneer jullie wachten op een relaas over het feest en het eten en de drank en het decor dan moet ik jullie teleur stellen want gisteren was een dag in het teken van Thanis en de familie en of de dochter en de schoonzoon daar in geslaagd zijn! Ik heb daar juist nog even met de dochter gebeld om haar proficiat te wensen met het geslaagd, intiem maar zo gezellig feestje thuis. En nu zit ik nog na te genieten terwijl ik de foto's bewonder die natuurlijk weer aan de lopende band getrokken werden. Het begon allemaal veelbelovend met een staalblauwe hemel en een stralend zonnetjes van 's morgens vroeg. Zoals Bojako in haar verslag schrijft " de weergoden waren ons eens goedgezind". De kerk zat om 10 uur uitzonderlijk weer eens vol met de 20 communicanten , de ouders , grootouders en familie. De catechisten en de communicanten hadden de kerk een sfeervol, jong accent gegeven in het thema van de dag:" We vliegen naar.." Het was ontroerend grappig toen die 20 kinderen -de ene al feestelijker dan de andere - in stoet al dansend naar voor kwamen. Al heb ik die " tamtam" van het kerkelijk ritueel al een hele tijd achter mij gelaten, toch ging ik deze keer mee in het enthousiasme van onze schatten. Hun dansen , gezang, lieve maar soms schuchtere woordjes konden niets anders dan bij de ouders/grootouders het hart beroeren. Het enige " storende" moment (sorry voor de overtuigden) was toen de pastoor bij tussenpozen met veel te moeilijke woorden en lange uiteenzettingen het stilzitten voor ons en de 20 kapoenen moeilijk maakte. Een kleine anekdote...Kleindochter 1 -die onlangs haar lentefeest had- vroeg om ook naar voor gaan toen ze de communie uitdeelden. Waarop de mama zei: " Dat kan niet , je bent niet gedoopt E."... "Jamaar dat is niet erg , ik wil alleen eens proeven hoe dat smaakt...." Ze is echter op haar " honger" blijven zitten . Met als afscheidskreet uit 20 kindermondjes " bravo Jezus" trokken we na de viering naar huis waar de mama en de papa hun uiterste best gedaan hadden om het gezellig, mooi en vooral kindvriendelijk te versieren en in te richten. Bravo dochter en schoonzoon!! Na anderhalf uur stilzitten was het springkasteel een welgekomen ontlading bij alle 8 de kinderen. Ze stoven naar buiten in de ZON , de schoentjes vlogen in het rond en het springen en gejoel kon beginnen. De " oudjes" genoten intussen van een glaasje en een snackje terwijl we wachtten op de bomma dan pas zou de kleinzoon zijn cadeau krijgen waarvoor we allemaal samen hadden bijgelegd. Het was een heerlijk en ontroerend moment toen S rond 1u30 aan de arm van T binnen schoof, teer, zwakjes en zo bleek maar met een extra morfine shot en andere medicatie zou het voor een paar uurtjes moeten lukken. Het was dan ook een heel ontroerend moment toen de kleinzoon binnenstoof en met dat ene woordje" BOMMA" haar heel zachtjes omhelsde en beiden in stilte genoten. Hier en daar werd een traantje weggepinkt. Zijn feestje was nu al geslaagd en je zag hoe hij genoot dat iedereen er bij was. Zijn cadeau en daarna het " walking" dinner met voor iedereen wat, zorgde voor een heel huiselijke maar gezellige sfeer voor groot en klein. Intussen konden we genieten van een foto-reportage die op het grote TV scherm voortdurend getoond werd. Proficiat aan de fotograaf die onze kapoen ten voeten uit wist te typeren, schalks, als een lachebekje, grappenmaker of kinderlijk stoer en als afsluiter zuslief in volle charme die grote broer een paar dikke smakkerds gaf! Het dessertbuffet was vooral voor de kinderen een kermis want voor ons zou dat weer een paar extra kilo's zijn!! Voor de bomma was rond 18 u de maat vol en moest ze dringend terug naar het ziekenhuis, maar die paar uurtjes samen met gans de familie zullen we koesteren. Het was door omstandigheden een toffe, sobere en toch ze rijkelijk gevulde namiddag! Een communiefeest op vertrouwd terrein... in een kraaknet en op kindermaat versierd huis maar vooral dat intens familiegevoel... dat onthouden we van gisteren. Bedankt dochter en schoonzoon!
Vandaag vieren we - zoals ik gisteren schreef- de Eerste Communie van onze kleinzoon maar daarover meer in één van de volgende logjes want vandaag is het ook moederdag en dan gaan mijn gedachten altijd terug naar ma en daar wil ik het heel even over hebben zeker nu ik vandaag niet naar haar toe kan gaan.
Vandaag, op deze moederdag, zal ik weer wakker worden in de stamboom van mijn leven en met zoveel herinneringen. Ma heeft ons ooit allemaal aan één van die takken van haar bronzen stamboom gehangen om dan te pronken op haar kast. Maar de stevige stam dat was zij. Ik weet nog hoe ze ons op haar manier vertroetelde.
Als een kuiken liep ik onder haar vleugels en zelfs als ik al eens wat verder vooruit liep, keek ik steeds achter mij om te zien of ma wel volgde.
Aan haar hand stapte ik door het leven en de plaats in haar handpalm werd steeds kleiner naarmate ik groeide. Op een bepaald moment waren onze handen zelfs even groot!
Ma was er steeds, ze was er toen ik mijn babyvel ruilde voor dat van een kind.
Ma hielp mij door de kinderziektes , zij gaf mij een leven zoals zij vond dat het goed was.
Zij was het die altijd onderaan de trap stond om mij te wekken en dagelijks op de goede weg te zetten. Vandaag sta ik onderaan die denkbeeldige trap en roep dat ze nog wat mag blijven liggen omdat het moederdag is.
Ze hoeft niet op te staan in de drukte van het leven, nee, in gedachten rijd ik wel zelf naar haar toe naar de plek waar ze eeuwig rust misschien naast andere moeders die er vandaag ook rustig maar sommigen eenzaam bijliggen.
Mijn denkbeeldig boeket witte rozen is klein tegenover de kleurrijke herinneringen aan haar.
Duizend vragen stel ik mij weer.
Negenhonderd keer zal ik weer vragen " waar ben je" en de honderd andere vragen zullen persoonlijk zijn van kind tot moeder. In gedachten slenter ik over de kiezels naar de strooiweide en al van in de verte zoek ik naar haar laatste plek om te zien of alles nog goed is zoals ook zij vroeger al van in de verte naar mijn thuiskomst keek.
En als ik dan bij haar laatste rustplaats sta, begin ik in gedachten een gesprek met haar. Zo gaat het.... - Dag ma.
- Dag Natoken. - Hoe is dat hier nog?
Bij mijn eerste vragen krijg ik niet altijd antwoord omdat ik de antwoorden in haar plaats moet geven en de krop in mijn keel het verhindert.
-'t Is schoon weer hé ma? - Ja, Natoken. - Euh…ma ik heb wat bloemen mee voor jouw moederkensdag.
- Dat had ge niet moeten doen, ik ben al blij dat ge gekomen zijt.
- Och…’t is een kleine moeite en ik weet dat je van bloemen houdt. Maar ik kan niet lang blijven ma want we vieren vandaag de Eerste communie van Th. - Geef hem maar een dikke kus van mij, hij is al veel gegroeid zeker? En zo zal het verder gaan... Met mijn hoofd naar beneden en met gevouwen handen zal ik zoeken naar mijn woorden en vooral naar haar antwoorden. Wat zou ik graag hebben dat ze mij zelf een paar vragen stelt over ons, de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Maar het blijft stil naast die tak van de stamboom die daar afgebroken ligt.
Herinneringen vliegen voor mijn ogen alsof het gisteren was en af en toe stoppen ze even bij die strooiweide om mij eraan te herinneren waar ik vandaag in gedachten sta.
Het is een afwisseling van lachen en tranen. Naarmate het gesprek tussen ma en mezelf in mijn gedachten verder afspeelt, wordt de stilte ondraaglijk. Ik sta daar als een klein kind van 67 jaar dat staat te zoeken naar de hand van zijn moeder, op zoek naar de rok waar mijn kleine handjes aan trokken telkens ik iets nodig had, op zoek naar haar ogen die mij steeds rust brachten, op zoek naar haar stem die vandaag de mijne is geworden.
Nog twee woorden zeg ik haar :
-“Gelukkige moederkensdag, ma”.
Het blijft stil …geen antwoord.
Ma is niet thuis, zal ik dan maar denken, ik zal volgend jaar nog wel eens terug komen maar dan echt en niet in gedachten...
Ik wil via deze weg nog een gelukkige moederdag wensen aan alle moeders die hier langs komen. En nu ga ik verder in de dag van vandaag om onze lieve schat een geslaagd Communiefeest te bezorgen.
Morgen is het dan zo ver, kleinzoon 2 viert zijn Eerste Communie en iedereen zal het geweten hebben. We hadden eind april al een lentefeest voor ons oudste kleindochtertje , maar zoals met alles leefde zij daar rustig en zonder veel drukte naar toe. Wat vandaag niet kan dat kan dan morgen wel is haar levensfilosofie. Dat heeft ze zeker niet van haar oma hoewel ze ook een vis is zoals ik. Maar onze kleinzoon... die jaagt in zijn enthousiasme bijna iedereen de boom in en zijn mama nog het meest. De zondag kan maar niet snel genoeg komen en op mijn vraag wat hij nu zo spannend vindt aan die Eerste communie antwoordt hij in zijn kinderlijke eerlijkheid....... " Ik mag iets voorlezen in de kerk"... en met zijn gekende problemen is dat voor hem een hele belevenis ! " En is er nog een reden waarom je zo graag je communie doet?", vraag ik dan. " Ja, natuurlijk ook het feestje met jullie en .. ..hij somt al de kinderen op... en de cadeautjes". Omdat het feest thuis doorgaat, wil de mama dat het huis en de tuin er netjes bij liggen en daarvoor krijgt ze zelfs volop het fiat van haar zoon. Hij die het anders niet altijd zo nauw neemt met wegleggen en opbergen, ergert zich nu aan elk blokje of popje of wat dan ook dat zuslief laat slingeren. Mama moest zelfs slingers kopen om het huis te versieren en elke dag wordt een streepje getrokken op de kalender. Toen de dochter hem woensdag voor de laatste keer naar de kerk bracht voor de algemene repetitie, werd ze op het hart gedrukt om niet in de kerk binnen te komen want die zou klaar gemaakt worden voor de viering zondag en dat moet een verrassing blijven. Op haar commentaar dat het wel regent en ze geen zin heeft om buiten te staan wachten, had de kleinzoon de oplossing klaar... "in de auto wachten mama ik kom wel tot daar gelopen!" Ach, het heeft wel iets dat toeleven naar die dag of je het nu al dan niet zinnig vindt. En dat de kinderen van vandaag weten wat ze willen , hoe jong ze ook zijn, getuigt het volgende. De kinderen van een nicht zijn niet gedoopt maar gaan wel naar een katholieke school. De oudste had vorig jaar zijn lentefeest en van nr twee werd niets anders verwacht tot een paar weken terug. - "Ik wil mijn Eerste Communie doen." - "Dat kan niet manneke je bent niet gedoopt, maar je krijgt wel een lentefeest zoals je broer." - "Neen, ik wil geen lentefeest, ik wil mijn communie doen. " Het waarom of de motivatie dat hoor ik over een 2 tal weken wel. De ouders hebben altijd gezegd.. wij zullen hun keuze later respecteren en als dat "gedoopt zijn" is dan doen we dat, maar voor ons is het geen must .. Maar ik denk niet dat ze verwacht hadden al zo vroeg met de vraag geconfronteerd te worden. Daarom besloten de ouders dan maar om die kleine te dopen. Meteen vroegen ze aan de oudere broer of hij dat ook wilde, maar die vond dat maar niets en niet nodig! Ja, de tijden veranderen en de kinderen zijn nu veel mondiger dan wij op die leeftijd.
Maar wij kijken nu vooral uit naar morgen met hopelijk droog weer maar vooral.. met de vraag of de bomma erbij zal zijn want tot nu nog is dat nog steeds niet bevestigd door de artsen.
We zijn er nog niet klaar mee want nu wacht de letter:
P
Waarom ik bij P aan politiek denk terwijl ik mij blauw erger aan de politiek, weet ik ook niet. Misschien omdat men er dagelijks mee rond onze oren slaat? Ik steek mijn hoofd niet in het zand en ik weet dat het niet gemakkelijk is om dit landje hier te besturen. Hoe slaag je er in om voor de welvaart van meer dan 10 miljoen mensen te zorgen? Maar ik wil er hier niet bij stilstaan. Waaraan denk ik dan nog bij de P? Aan puzzelen...en dan in de brede zin van het woord ttz niet alleen die stukjes tot een geheel samenbrengen. Puzzelen met woorden zoals in kruiswoordpuzzels... daar eindig ik mijn dag mee. Elke dag, als ik 's avonds " stilval" in de zetel, wachten mijn dagelijkse krantenpuzzels om opgelost te worden. Daar ontspan ik van en .. het blijkt ook nog eens goed te zijn voor die grijze massa die steeds maar grijzer wordt!! Doet jou P ook iets positiefs met jou?
"Al is de leugen nog zo snel, de parlementaire onderzoekscommissie achterhaalt hem wel!"
"Alcoholvrij bier is als een BH aan de waslijn, het beste is er uit."
"Dankzij de afstandsbediening kan de tv-kijker zowel zijn horizon als zijn zitvlak verbreden."
"Don't love, don't cry, just take a joint and get high!"
"Drinken halveert je leven, maar je ziet dubbel zoveel!"
"Een eeuwigdurende liefde bestaat niet, maar een liefde is wel eeuwig duur."
"Een kus is een afdruk van een indruk die met nadruk vraagt om een herdruk!" "Er zijn twee redenen waarom een man naar een café gaat: òf hij heeft géén vrouw, òf hij heeft er wel een." "Het is leuker om te vrijen onder werktijd, dan werken in je vrije tijd."
"Het leven is als een neus. Je moet eruit halen wat erin zit."
"Iemand heeft mij in een anonieme brief beschuldigd van lafheid."
"Ik viel voor jou midden op de straat. Ik zag jou op tijd maar de stoeprand te laat."
"In de les voel ik me net een leeuw... ik eet, ik hang, verveel en geeuw."
"In mei leggen alle vogeltjes een ei. Dus moeten ze in april allemaal van bil!"
"Indien u 's morgens met de kippen opstaat, overdag werkt als een paard en 's avonds zo moe bent als een hond, zou u wel eens een ezel kunnen zijn!" "Is dat je neus of ben je een banaan aan het eten?"
"Leraren helpen je problemen oplossen die je zonder hen nooit gehad had."
Voor wie zich al zit te verheugen (geen idee waarom u dat zou doen, maar kom) op uitlatingen over mijn sportiviteit: forget it! Ik wil het gewoon hebben over een gedrag dat ik tot nu toe enkel met mannen associeerde, maar sinds vandaag ook met een vrouw: sportief rijgedrag!!!
Je kent hen wel hé die macho's die met één hand door het raampje en met één hand op het stuur de auto door het verkeer loodsen alsof ze alleen op de wereld zijn, niet dat het op mij direct indruk maakt misschien wel op bimbo's . Ja, jullie hebben het goed geraden: ik vind mijzelf geen bimbo.
Vandaag echter was het een vrouw achter het stuur! Ze reed om te beginnen in de verkeerde richting rond op de al enge parking van het ziekenhuis, belemmerde iedereen de doorgang en maakte het parkeren duidelijk moeilijker. Hierdoor kwam ze vanachter een hoekje waar de zichtbaarheid niet echt gegarandeerd was. Gelukkig ben ik hier altijd op mijn " equivive" zoals we dat thuis zegden, want ik heb geen zin om één van de bedden boven de parking te bezetten. Ik remde dus braafjes ( vooral om mijn eigen auto te redden) en zag haar zigzaggend langs andere auto's slalommen . Het werkte wel wat op mijn systeem ( ik had al op de weg moeten aanschuiven). Ik zag ook hoe ze tussen de " manoeuvres" door nog even aan haar haar frommelde terwijl ze in de achteruitkijkspiegel van haar VW Golf TDI keek.
.. En toen zag ik het!! Haar witte "sjakos " zat met de hengsels tussen de koffer van haar auto. Een witte sjakos! Dat betekent een deftige misvorming en een zwarte streep die wellicht niet meer uitgaat. Ik werd op slag weer beter gezind.
zeker toen ik ook nog één van de schaarse parkeerplaatsen bemachtigde!
Jullie meevoelen deed deugd….. vooral die suggestie van steenezel was hartverwarmend al stel ik mij de vraag of ik dan beter af zou geweest zijn? Ik ben daarom eens gaan Googlen en vond bij steenezel 4 synoniemen : domkop ( neen, afgewezen)
domoor (neen ,want ik heb twee oren en dus wordt dat domheid in het kwadraat )
oen (neen is op zijn Westvlaams een kieken…( (h)oen) voor de niet vatters, ook niet vleiend!) uil (Ja , hier kan ik mij mee verzoenen) want staat de uil in de westerse cultuur al niet eeuwenlang als symbool van de wijsheid.??
Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen
... alleen doen mensen dat wel. Ik stel daarom ook voor om voortaan op ezels te vertrouwen en niet op mensen. Maar daar wil ik het niet over hebben . Waarover dan wel?
Heb jij dat ook wel eens dat je je hoofd tegen een kastdeurtje stoot en dan denkt: de volgende keer zal dat me niet meer gebeuren en amper een uur erna: BOiNK !
Hewel sinds vandaag kan ik kan dus wel stellen, dat ik geen ezel ben, aangezien ik me wel twee keer aan dezelfde steen heb gestoten! Of maak ik nu een denkfout?
De belastingsbrief steekt weer al in de bus en daarom wil ik jullie een brief laten lezen, die naar een Inspecteur van belastingen is gestuurd.
"Aan de inspecteur der Belastingen.
Het spijt me u te moeten berichten, dat het voor mij onmogelijk is te bekijken, of ik mijn belasting nog kan betalen.
Mijn financiële positie is zeer onoverzichtelijk geworden, dankzij de toepassing van:
De Arbeidswet, de Auteurswet, de Beurswet, de Drankwet, de Gezondheidswet, de Horecawet,
de Invalidenwet, de Loterijwet, de Motorrijtuigenwet, de Warenwet, de Woningwet, de Vestigingswet,
de Winkelsluitingswet t/m de Ziekenwet enz., die op een weerloos publiek wordt losgelaten.
Door al deze verschillende wetten, ben ik zo terneergeslagen, uitgeput, uitgebuit, uitgewrongen,
uitgetrokken en uitgeperst, dat ik niet meer weet, waar ik aan toe ben; hoe ik moet zijn en
of ik er nog wel ben.
Men heeft mij genoodzaakt te betalen voor:
Beursbelasting, Dividendbelasting, Gemeentebelasting, Grondbelasting, Hondenbelasting,
Inkomstenbelasting, Loonbelasting, Milieubelasting,
Onroerendgoedbelasting, Overdrachtsbelasting, Precariobelasting, Rioolbelasting, Staatsbelasting,
Straatbelasting, Successiebelasting, Vennootschapsbelasting, Vermakelijkheidsbelasting,
Verzekeringsbelasting, Weeldebelasting, Wegenbelasting en verder voor:
Benzineaccijns, Gedistilleerdaccijns, Invoerrecht, Registratierecht, Reinigingsrecht, Statistiekrecht,
Tabaksaccijns, Zegelrecht en wat er nog meer aan rechten zijn.
Ik ben verplicht bij te dragen aan:
WWV, BTW en tal van andere weeën;
alsook aan Autoverzekering, Ziektegeldverzekering, Zorgverzekering.
Ik betaal:
Inschrijfgeld, Lesgeld, Liggeld, Parkeergeld, Schoolgeld, Sluisgeld, Staangeld, Tolgeld.
Ik ben aangezocht of verplicht bij te dragen voor:
Astmafonds, Begrafenisfonds, Dierenbescherming, Geheelonthoudersbond, Kankerbestrijding,
Kinderbescherming, Leprafonds, Nierfonds, Rampenfonds,
Vrijheidsbond enz.
Er wordt druk op mij uitgeoefend om als steun te dienen voor:
het Rode Kruis, het Wit-Gele Kruis en een regenboog van andere Kruizen.
De regering en anderen, die in mijn naam regeren, hebben mij zo geregeerd,
dat ik niet meer weet wiens eigendom ik ben.
Ik ben aangeschreven, beboet, bekeken, bekeurd, berispt, bestraft, doorgelicht, gecommandeerd,
gecontroleerd, gesommeerd, gezuiverd, heen en weer geschoven, ingelicht, ingeschreven, ingesloten,
nagegaan, onderzocht, ondervraagd, ontboden, opgelicht, verdacht, verhoord, verplicht, verwisseld,
voorgelicht, uitgeschreven, uitgesloten. Bovendien:
ik heb tot nu toe mijn leven doorgebracht met het invullen, overschrijven, uitschrijven, halen en bekrachtigen
en tekenen van formulieren.
Ik heb reeds honderden malen verklaard, dat ik ben geboren en waar en wanneer.
Maar men schijnt mij slecht te geloven, omdat men mij voor allerlei folteringen nodig heeft.
Voor actiecomités, bonden, clubs, fondsen, instellingen, instituten, organisaties, stichtingen en verenigingen
schijn ik een onuitputtelijke bron te vormen voor het verschaffen van geld en het bevredigen van iemands
tegenwoordige en toekomstige wensen en behoeften van het menselijk ras.
Ik ben verplicht voor een Energie Keurmerk te betalen eer ik mijn huis mag verkopen.
Het enige wat mij nog aan het leven bindt, is mijn nieuwsgierigheid:
WAT KOMT ER NOG MEER ??
Dat is dan misschien het betalen van milieuheffing op een biefstuk.
Omdat het milieu vervuild wordt door de uitstoot van gassen door het rund.
Dan voel ik door mijn klompen heen, dat de volgende stap zal zijn:
dat ik straks verplicht ben een snuffelpaal aan te schaffen voor in mijn huis.
Om mijn eigen uitstoot te meten en daarover ook milieubelasting te betalen.
Meneer de Inspecteur, zoals u ziet, kan ik tot mijn spijt mij nauwelijks nog veroorloven om te leven,
laat staan om nog meer te betalen.
Hoogachtend, Een uitgeputte en uitgeperste belastingbetaler."
De operatie ging woensdag niet door maar werd verschoven naar gisteren. Het is nu wachten hoe de na reactie zal zijn en op "meer uitleg" van de chirurg want blijkbaar is niet alles verlopen zoals gepland. Hopelijk geeft de behandelende arts daar snel wat duidelijkheid over. En S die zet dapper door. Bedankt voor jullie meeleven lieve bezoekers.
Voor diegenen die het wat volgden. .. Vandaag wordt S weer maar eens geopereerd hoewel haar toestand niet goed is maar het is noodzakelijk volgens de dokter. Dat maakt de kans om er op 13 mei bij te zijn voor de Eerste communie van onze gemeenschappelijke kleinzoon nog kleiner want hoe kan ze nu zo snel herstellen ? We vrezen dat alles wat ze doen gewoon tijd kopen is want de prognose van de dokters is niet goed.. Onze enige hoop is dat ze het lang genoeg volhoudt om het nieuwe medicament dat binnenkort op de markt komt uit te testen in het UZ Brussel waar ze als " proefpersoon" opgeschreven staat. Intussen zijn mijn gedachten vandaag bij haar en houden we de vingers gekruist!!
Het is zo stil in jou
je bent ongeneeslijk ziek, 't is waar
je stem is toonloos en klinkt zwaar
en het is zo stil in jou.
Het is zo stil in mij
als jij zonder tranen zachtjes schreit
te laat, te laat, 't is een verloren strijd
daarom is het zo stil in mij.
Wij praten, onze stemmen beven
ik leg mijn handen in de jouwe
het leven kan ik je niet geven
maar laten wij nu samen rouwen
dan wordt het stil in ons....
De laatste dag van april was zonnig en goed en daarom heb ik ervan geprofiteerd om nog even de puntjes op de i te zette in de tuin. Maar het grote probleem is dat ik wel weet wanneer ik begin maar zelden wanneer ik stop dus hier zit ik nu te "bekketrekken" omdat mijn corpus langs alle kanten protesteert wegens " te"...Ja, zo oud en nog mijn les niet geleerd!!
Zondag was dan toch nog een fijne dag en we hebben zelfs buiten kunnen napraten tot rond 8 u 's avonds en dit voor de eerste keer in april. Ons kleindochtertje was het prinsesje van de dag en heeft genoten van haar dag. Het doet toch deugd hé mensen als je zo tussen je kinderen en kleinkinderen kan genieten van mekaar. En het feesten is nog niet gedaan. Tot ergens midden juni staat er elk weekend een feestje gepland ( communie, trouwverjaardagen, schoolfeesten, familiereünie..) Ik kijk er al naar uit al deelt mijn weegschaal die mening niet.. ik denk dat ik haar best even in een hoekje zet hoewel.... Ik " probeer" te genieten maar met mate!!
Weinige maanden van het jaar worden zo sterk gesymboliseerd door één bepaalde bloem als de maand mei door het Lelietje-van-dalen of ook meiklokje genoemd. Wij spraken thuis altijd over een "Muguetje" Daarom heb ik voor elke bezoeker die langs komt een virtueel ruikertje meiklokjes, de geur moeten jullie er maar bijdenken en dan maar duimen dat mei zonnig en gezellig wordt!
Weer heel even serieus... tot ik mijn volgende ei uitgebroed heb!!
Woorden
Je kan ze spreken en roepen en fluisteren.
Je kan ze denken en zuchten en dromen. Je kan ze inslikken en zwijgen.
Je kan ze lezen en schrijven. je kan ze weten en vergeten.
Woorden Ze kunnen strelen en helen.
Ze kunnen leven en zweven.
Ze kunnen bedriegen en liegen.
Het gedichtje op de blog van Folion gaf mij de inspiratie voor mijn volgend logje.
De hond is van oudsher de beste vriend van de mens. In België bezit trouwens één familie op drie een hond of een kat, niet in het minst omdat het dier een positieve rol speelt op sociaal, affectief, psychologisch en zelfs therapeutisch vlak..
Spijtig genoeg zorgt de normale biologische behoefte van die huisdieren vaak voor heel wat overlast die meestal te wijten is aan de lakse houding van hun baasjes. Besmeurde schoenen zijn vaak de oorzaak van wrijvingen tussen hondenvrienden en ander voetpadgebruikers, om nog maar te zwijgen over de verontreiniging van speelpleinen, parken, plantsoenen en stranden. Iedereen kent het wel. Je komt thuis van de winkel of een wandeling en je merkt een vreemde geur in huis. Je kan niet onmiddellijk achterhalen wie of wat die onaangename geur verspreidt, maar het lijkt wel … hondenpoep. Eén blik op de zolen van je schoenen verraadt de boosdoener en lokt dan een verwensing uit!
Nog ergerlijker is een wandeling op het strand en daar dan op die bruine hoopjes “ getrakteerd” worden. Hondenpoep is een vervelend probleem. We moeten het niemand uitleggen dat het absoluut niet aangenaam is om in een hondendrol te trappen.
Wil ik dan de mensen met honden van de straat of het strand houden? Helemaal niet. Ben ik een hondenhaatster? Ook niet en ik wil zeker niemand die een hond bezit de boom injagen. Rennen over het zand, een duik in de zee of een wandeling en de wind door je haren…. en dat allemaal met je hond. Welke hond en of baasje wil dat nu niet? Maar het moet wel leuk blijven voor iedereen . Daarom mijn verzoek aan alle hondenbezitters:
"Doet de hond het op zijn gemakje ….
Maak dan gebruik van het hondenpoepzakje! " Of “Mijn gras is geen wc, neem uw hondenpoep dus mee!”
Het is al een tijdje dat we het hier nog hadden over het intiem alfabet. Met de letter O nemen we gewoon weer de draad op!
Bij mij staat die letter O voor
Op reis
Ik heb graag en veel gereisd. Diegenen die mijn blog al jaren volgen, hebben in geuren en kleuren de belevenissen gedurende onze 13 jaar buitenland gelezen, de anderen kunnen dat nog steeds als ze zich " geroepen" voelen want de link naar die landen staat hiernaast. Als we nu de deur uit gaan dan is dat buiten het seizoen om optimaal te genieten van de rust en de omgeving, we zoeken de avonturen niet meer op! Ik betrap mezelf er zelfs op dat ik na een paar weken blij ben als we terug naar huis gaan naar de kinderen en kleinkinderen, de vrienden en kennissen maar vooral naar onze vertrouwde omgeving waar we gezellig samen thuis zijn en genieten van ons plekje…Die reismicrobe is stilaan verdwenen… En jouw O , waar staat die voor?
Een oude cowboy dronk een koffie in een plaatselijk Starbucks koffiehuis.
Terwijl hij aan zijn koffie nipte, kwam er een jonge dame naast hem zitten.
Ze vroeg: "Ben jij een echte cowboy?"
Waarop de oude man met cowboyhoed: "Wel, ik woon al heel mijn leven op een
boerderij, hou me bezig met koeien samendrijven, koeien helpen kalveren,
verzorgen van koeien en kalveren, hooi maken, stallen kuisen, paardrijden,
naar rodeo's gaan, honden voederen. Ik veronderstel dat je zou kunnen zeggen
dat ik een cowboy ben!"
Waarop de vrouw: "Ik ben een lesbienne! Als ik 's morgens opsta, denk ik aan
naakte vrouwen. Tijdens het ontbijt en het middagmaal is dat niet anders.
Tijdens het douchen, denk ik aan naakte vrouwen. Tijdens tv-kijken. Ik doe
niets anders dan de hele dag aan naakte vrouwen denken en daarom denk ik dat
ik lesbienne ben!" Er viel een stilte en de cowboy en de lesbienne dronken verder van hun koffie. Even later komt er een jongeman aan de andere kant van de oude cowboy
zitten en vraagt hem: "Ben jij een echte cowboy?"
Waarop de oude man met cowboyhoed: "Ik denk al heel mijn leven dat ik een
cowboy ben, maar ik ben net tot het besef gekomen dat ik eigenlijk lesbienne ben!"
Dinsdag waren hier 2 kleinkinderen wegens pedagogische studiedag op school en dan staat de boel altijd wat op stelten. Niettegenstaande het ruime aanbod aan speelgoed blijft de knikkerbaan meestal een groot succes. Omdat het buiten regenachtig was, kwam opa op "het lumineuze idee" om de baan in de living op te stellen tot groot jolijt van de gasten natuurlijk. Maar dat mini baantje is intussen een megabaan geworden - want opa heeft die uitgebreid en vergroot- en daarom vlogen door het enthousiasme van de kindjes ( en mijn grootste kind was nog de ergste) de knikkers af en toe langs alle kanten zodat ik tot op vandaag nog steeds hier en daar een knikker terugvind! Maar de kleinkinderen worden stilaan groter en enkel ons glutenkindje zit nog in de kleuterklas, daarom besloot ik om het speelgoed eens onder handen te nemen. In de living hebben we drie schuiven van onze kast gereserveerd voor gezelschapsspelletjes, leer spelletjes, puzzels, teken -en kleurboeken en nog zoveel meer. Bij het " uitmesten" botste ik op een prikkussentje dat ik ooit gekocht had want dat is na al die jaren blijkbaar nog steeds een succes. De kleinkinderen kunnen de mooie bijgeleverde plaatjes uitprikken en daarna inkleuren. In onze tijd was dat heel wat anders. En daarvoor ga ik terug naar mijn rugzak!!
Ik zit terug in de tweede kleuterklas waar zuster Benigna ons zou leren prikken. Ik zie me daar nog bezig. Prikken zelf, was niet zo moeilijk, maar schoon op die lijntjes prikken, dat was wat anders. En die gaatjes moesten dan nog zo dicht mogelijk bij mekaar zijn. Ondanks het feit dat ik mij af en toe in de vingers prikte , was het resultaat behoorlijk. Dan even het geprikte tekeningetje doorduwen en daar was dan het resultaat! De beloning volgde met: "Dat heb je mooi gedaan, Natoken." Daar was ik vet mee. Gelukkig mochten we tijdens het prikken zingen, weliswaar religieuze liedjes, maar zo passeerde de namiddag vlugger. Thuisgekomen vertelde ik zo fier als een gieter dat ik had leren prikken. "Dat is wel, Natoken" zei mijn ma. "Dat zal u later nog goed van pas komen." In haar hoofd had ze toen blijkbaar al een grandioos idee......
Toen ik de volgende dag van school thuis kwam, vond ik naast mijn boterhammen een stapel oude kranten. Ma had hierop met een inktpotlood rechthoeken getekend. Naast die kranten lag een speldenkussen met een paar oude stopnaalden. "Wel Natoken, nu ge toch al zo goed kunt prikken, moogt ge voor ons die gazetten in rechthoekjes prikken. Gij zult er u mee bezig houden!" Dat was dus wat ma in haar hoofd had! In 't begin was ik fier dat ik zo'n werkje mocht doen, maar zo altijd maar die zelfde rechthoekige stukjes papier uitprikken, begon al spoedig tegen te steken. Ik ging in staking en verliet mijn werkterrein om wat afwisseling te zoeken. Van in de verte hoorde ik ma roepen: "Wel Natoken, zijt ge 't al beu?" Ik deed eerst alsof ik doof was langs die kant, maar 't hielp niet. Ik moest verder prikken! In de vooravond, toen ma voor het eten zorgde, nam ze eerst dat stapeltje uitgeprikte velletjes gazette papier, doorprikte die met een priem en wurmde daar een ijzerdraad door. Ik verstond er niets van. "Wel Natoken," zei ma, "nu gaan we dat omhoog hangen in 't vertrek." In die tijd was dat de naam voor wat ze nu een toilet noemen. Ik begreep direct waarvoor dat moest dienen en besefte dat ik zonder het te weten, thuis de uitvinder geworden was van het toilet papier! In elk geval beter dan de uitvinder van 't warm water!
De eerste dagen verliep de productie van toiletpapier redelijk vlot, maar stilaan begon dat prikken mij de strot uit te hangen. Ik verzon allerlei uitvluchten om mij er van af te maken. De ene keer had ik buikpijn, een ander keer had ik mijn stopnaalden zo gezegd ergens verkeerd weggelegd. Ik trachtte mij er zo goed mogelijk van af te maken. Intussen hadden we op school nog andere "vaardigheden" aangeleerd. Wij hadden leren weven. Iedereen had zo'n blinkend weefmatje gekregen, met om de centimeter zo'n overlangse insnijding. Met de bijhorende strookjes gekleurd papier moesten we leren weven. De eerste dag... eentje op en eentje neer... de god ganse dag, tot vervelens toe! Zelfs 's nachts in bed had ik de neiging van op en neer te gaan. Ondertussen mochten we " religieuze" liedjes zingen . Zo vloog de tijd wat sneller. Fier als een Vlaamse gaai, moest ik dat natuurlijk weer aan ons ma vertellen. Dat kon geen kwaad dacht ik. Ma zou mij toch geen toiletpapier doen weven zeker?
Dat moet ik aan de kleinkinderen vertellen de volgende keer dat ze willen prikken of weven.... Zouden ze het geloven?
Er is een vader die met zijn zoon en een ezel van het ene dorp naar het andere trekt. De zoon zit op de ezel, maar iedereen vraagt zich af waarom hij zijn oude vader laat stappen? Dan gaat de vader op de ezel zitten, maar iedereen vindt de vader gek omdat hij zijn jonge zoon laat wandelen. Uiteindelijk kruipen ze samen op de ezel. Maar wat zeggen de mensen nu? " Dat kunnen ze die ezel toch niet aandoen!"
Dus knopen de vader en de zoon de ezel aan een stok en dragen ze het dier. Ook nu staan de mensen met het hoofd te schudden: " Wat een idioten zijn dat nu!"
Nu eens iets totaal anders...laten we het " light" noemen...
Hoe zou het toch komen, denkt een mens al eens, dat we eigenlijk zo gemakkelijk een voorkeur hebben voor iets wat ongezond is? Neem nu chips, of chocolade, of iets anders wat eigenlijk pedagogisch niet verantwoord is zoals cuberdons, karamellen, zure beertjes, Cola.... Iedereen lust toch wel iets wat niet gezond is en vooral niet te weerstaan en dan denk ik ook nog aan pralines, chocolade, marsepein, Tuc-koekjes, borrelnootjes, ijsjes...Er komt maar geen einde aan die lijst!
Nu ik erover nadenk, lust ik bijna alles wat niet gezond is, zelfs voor op de boterham: choco, speculoospasta, muizenstrontjes... En zoals laatst weer ontdekt na lange tijd het "Goudkuipje." Wat is dat lekker en onverantwoord vettig en ongetwijfeld cholesterolverhogend!!
Voilà en zeg nu maar dat je ook geen zin te hebben in iets lekkers....? Ik geloof er niets van. Een kort nawoordje ( met een naar Folion! ) om duidelijk te maken waarom ik hier nu over bezig ben. Omdat ik probeer van al dat lekkers af te blijven als ik volgende zomer van mijn zomerkledij wil genieten! Dus als straks mijn logjes druipen van gekerm en gezaag en humeurigheid... jullie weten hoe het komt .
Allereerst bedankt aan diegenen die de " moed" hadden om mijn vorig logje te lezen en te reageren! Ik had wel wat meer respons verwacht maar wellicht was het wel degelijk te zware kost voor een zondag . Nochtans is het ook de bedoeling van mijn blogje om af en toe reacties en meningen uit te lokken en die moeten niet persé akkoord gaan met wat ik schrijf ( ieder vogeltje zingt zijn eigen liedje , remember!!). En neen Fjak@ ik heb helemaal geen ambities om in de politiek te gaan, daar wil /kan ik mijn energie en slijtage van mijn klavier niet insteken wat niet wil zeggen dat ik mensen die dat wel doen afkeur .Nog eens dat vogeltje en dat bekje hé!
Folion gaf zijn visie op mijn logje en dat zou inderdaad perfect zo kunnen gezien worden , bedankt Folion dat is wat ik juist bedoelde.. hoe interpreteer jij , lieve bezoeker, die " parabel" haha. Wat bedoelde ik dan wel?
We leven nu in een maatschappij die veel complexer is dan vroeger , waar iedereen een kans wil, mag en moet krijgen wat ook de capaciteiten zijn. Vroeger was het simpel, een paar “notabelen” dicteerden de wet in een dorp/stad /land en de massa volgde. Nu hebben we nog die wetten nodig maar ze moeten veel meer op het lijf van de doorsnee man geschreven worden dan enkel voor de “ uitverkorenen”…Als ieder vogeltje de kans krijgt om te zingen volgens zijn/haar talenten binnen een geregistreerd kader, dan geraakt die boom ( maatschappij) ook wel in evenwicht. Maar juist daar spant het schoentje. Meer wil ik er niet meer over kwijt, want alles begon met een verhaaltje hé en ik wil het zo houden!
't Is hier al na elf uur 's avonds en tijd om mijn logje voor morgen te schrijven. Eerst ben ik langs verschillende blogjes geweest want soms doe je daar inspiratie op! Op bloggenronde bedacht ik hoe sennet een groep van mensen samenbrengt die allemaal zo verschillend zijn en toch kan het klikken. Misschien eens de mens vergelijken? Euh.......vroeger was de mens een mens en dat is euh......euh........nu nog zo, denk ik. Potverdikke een ingewikkeld thema, ik kan maar beter over iets anders schrijven ... Misschien een verhaaltje?
Er was eens een tak en ze hadden die in de grond gestoken.
Nu wou dat toch wel lukken zeker dat die tak wortel begon te schieten, groeien dat die tak deed!
Hij werd een boom die je niet overal zag.
Er bestond zo maar ene!
De geleerden noemden hem
DeBoom zonder wetten.
Op den duur begon die boom zo te groeien, dat er na een paar maanden al ik weet niet hoeveel takken aanstonden.
Al de geletterde vogels van uit de buurt kwamen aangevlogen.
Vogels van alle pluimage streken neer op de takken van die boom.
Er zaten er tussen die verhaaltjes floten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Er waren anderen die over hun snavel turend verhaaltjes konden lezen.
Er zaten lettervinken en woordlijsters, papegaaien en beo's bij.
Na enige tijd kon men in de boom verschillende nesten zien.
Maar in sommige nesten zaten vogeltjes met gebroken vleugels.
Iets verder zelfs een nest met zieke vogels.
Sommige vogels zaten daar eenzaam op hun tak.
Maar de welgebekte vogels die zongen elke dag hun verhaal voor al deze die rond hen op de takken zaten. Er waren ook schrijfspechten en die klopten de teksten van de verhalen in de schors en de zwakkeren trokken er zich aan op.
De eenzamen kropen stilaan uit hun schelp en al vlug werd de boom bevolkt door een hechte groep vogels.
Er was geen onderscheid tussen bek of pluimen.
Iedereen droeg zijn takje bij om het nest mooier en mooier te maken.
De vogels trokken zich aan elkaar op en vlogen al fluitend door elkaar.
Van 's morgens tot 's avonds was het een heen en weer gevlieg van tak tot tak, een gezellige bende.
Maar op een dag zat daar zoveel volk in die boom dat er een koekoek in een ander zijn nest viel en gewoon bleef liggen.
Ze keken allemaal van op hun takken naar beneden en ieder floot zijn commentaar.
Er moesten maar eens wetten komen om iedere vogel op zijn eigen tak en nest te houden.
Daarom gingen de leesvogels aan de ene kant van de boom zitten en de schrijfvogels aan de andere kant!
Vermits de schrijfvogels met veel minder waren, hadden ze veel plaats en konden ze die nieuwe wetten aan hun tak hangen.
Maar nu was die "wet-tak" toch ook wel beginnen te groeien zeker!
Het werd zo'n wet-tak met enorm veel stekels op.
Er was geen schrijfvogel die zich daar nog op kon rechthouden.
De schrijfvogels begonnen het daarom zeer moeilijk te krijgen.
Op den duur waren er al een paar weggevlogen en anderen vlogen met hun klikken en klakken op de grond.
Ze moesten iets ondernemen want er zaten er daar een paar tussen die stonden te fladderen en te fluiten dat het zo niet meer verder kon. Terwijl ze daar uit volle vogelborst aan het manifesteren waren, brak opeens die tak af.
Al de schrijfvogels lagen gekwetst op de grond. Boven hun hoofd werd er geroepen dat ze maar niet zo wild hadden moeten staan springen op die tak!
Maar nu al die schrijvers op de grond lagen en de leesvogels nog steeds aan één kant in de boom zaten, begon die boom gevaarlijk over te hellen.
Ze moesten er daar boven iets aan doen om die schrijfvogels weer in die boom te krijgen om hem weer in evenwicht te krijgen.
Ondertussen begonnen de jonge, zieke en trieste vogeltjes al om letterkes te fluiten. Er moest dringend een oplossing komen. Na een ganse tijd rond de pot te vliegen werd er besloten een nieuwe tak te enten op die boom.
Die tak groeide echter niet zo snel omdat hij van een andere soort boom kwam.
De schrijfvogels lagen ondertussen nog steeds gekwetst op de grond.
Sommigen zouden niet meer tot boven geraken en anderen hadden schrik om terug plaats te nemen op de geënte tak.
Ja een ent is nooit zo sterk als een echte tak hé?
Misschien moet die tak ook maar een paar bladeren krijgen om stevig genoeg te zijn?
Maar ik heb altijd gehoord dat een vogel nooit terugkomt naar de plek waar hij gekwetst geweest is behalve als je een lokvogel hangt. Maar lokvogels bestaan ook uit twee soorten.
Men heeft de lokvogel die de andere lokt met zijn gefluit, maar men heeft ook de lokvogel die men dood ondersteboven aan een koord hangt.
De wind doet hem dan bewegen en het lijkt dan voor de anderen alsof hij vliegt....
Waarom ik dat vertel?...
Als je een vogeltje in een boom ziet zitten dan moet je het zijn vrijheid laten.
Soms kan je er ééntje in een kooi steken, maar daar zit het dan eenzaam en verlaten te fluiten.
In volle vrijheid fluit het wanneer het hem past en veel mooier dan in gevangenschap. Soms zijn er teveel van een bepaalde soort vogels.
Men stemt dan wetten om ze te vangen.
Maar al vlug ziet men dat de wetten vlugger vliegen dan de vogels zelf.
Ze worden dan een zeldzame soort en de jacht wordt gesloten.
Het is op dat moment dat de vogel terug moet kunnen kweken en niet door een stroper mag gevangen worden.
Hebben jullie kunnen volgen? Aan jullie om het vertelselke te ontrafelen...
Allé, ik ga nu een nachtuiltje vangen en dromen dat morgen elk vogeltje weer zingt zoals het gebekt .
HOE GOED GAAT HET MET DE ECONOMIE
NU ER EEN CREDIETCRISIS IS?
-De bananenhandelaar is de pisang en
de tabakshandelaar is de sigaar.
-De bakker verdient geen droog brood meer en
de herenmode is de das omgedaan. - De lampenwinkeliers zien de toekomst duister in
en de scheepvaart is de wind uit de zeilen genomen.
-Menig timmerman heeft er het bijltje bij neergelegd terwijl de kousenfabrieken er geen gat meer in zien.
-De horlogemakers zouden de tijd willen terugzetten en
de confectie-industrie moet er een mouw aan passen. -De tuinders heeft men knollen voor citroenen verkocht
en de binnenschippers zijn aan lager wal geraakt. - De chauffeurs zijn de macht over het stuur kwijt omdat
de wegen aan belasting bezweken zijn. - De wielrenners weten niet meer rond te komen en
de badmeesters kunnen het hoofd niet meer boven water houden. - De bierbrouwers moeten uit een ander vaatje tappen en voor de bioscopen valt het doek. -De NMBS is het spoor bijster en de luchtvaartmaatschappijen vliegen de lucht in. - De metselaars zitten in de put en de caféhouder is het zat.
-De kapper zit met zijn handen in het haar en de boer is uit het veld geslagen. - De helderziende schemert het voor de ogen.... Zou het helpen als de wapenindustrie inzag dat er geen schot meer in zit ???
Wat een wereld !!!
In de jaren zestig was de pc nog niet in gebruik, gsm bestond niet en niet ieder huishouden beschikte over een telefoon. Het enige wat toen erg in trek was, was brieven schrijven. Het was een rage. Zo ook op school. Velen waren op zoek naar jonge mensen in het buitenland die wilden corresponderen in die of deze taal.
Omdat talen mij altijd geboeid hebben en nog, had ik mij ook opgegeven op zoek naar een correspondent(e). Zo kreeg ik contact met Michael een jongen uit Libanon en Ann Mari een Zweedse. Omdat ik nog op internaat zat, werden de brieven naar huis gestuurd, want de “nonnen” konden het niet laten om onze post te openen ook al waren we de 18 reeds voorbij.
Michael was een jongen van 19, de zoon van een legerkolonel. Ik vond het een uitdaging om in het Engels te schrijven en het zou mijn studies ook ten goede komen. Hij had een mooi handschrift en de brieven waren daardoor ook goed leesbaar. We hebben lange filosofische brieven geschreven over het verschil in onze levensopvatting en geloof . Niettegenstaande onze grote verschillen in opvatting en levenswijze klikte het tussen ons ,er was wederzijds respect en aanvaarding ,toen leek dat nog mogelijk..Twee jaar heeft die briefwisseling geduurd tot Michael ook naar het leger ging en ik op een paar maanden tijd niets meer van hem hoorde. Na alles wat er later bekend geraakt is over het Midden Oosten heb ik mij dikwijls de vraag gesteld of er iets ernstigs met hem gebeurd was of mocht hij niet meer met een Westers meisje schrijven?
Op hetzelfde moment had ik ook een Zweedse correspondent Ann Mari Het werd een totaal andere maar héél hartelijke briefwisseling die jaren heeft geduurd tot zelfs na de jaren buitenland . De briefwisseling werd aan weerszijden wel wat minder, gezin, kinderen ,werk ...maar toch stond in die jaarlijkse lange brief met nieuwjaar telkens weer de belofte om elkaar toch eens te zien. Eén keer lukte het bijna zo’n goeie 10 jaar terug . We zouden de volgende vakantie afspreken maar dan werd het stil tot ik opeens een brief kreeg van haar man dat Ann Mari gestorven was aan kanker. Omdat het zo snel fout uitdraaide voor haar heb ik het mezelf heel erg kwalijk genomen dat er altijd iets belangrijker leek dan onze ontmoeting. We waren er beiden zo van overtuigd dat het wel eens zou lukken als we beiden de tijd hadden en op pensioen waren….
Waarom ik daar nu aan denk? Omdat ik op zolder de brieven vond die mijn schoonmoeder en ons ma ons in al die jaren buitenland geschreven hebben en ik mij nu afvraag waar die brieven van Michael en Ann Mari gebleven zijn ? Ik weet heel zeker dat ik die nooit heb weggedaan. Ik ben dan maar op zoek gegaan, botste op die blikken doos met de brieven uit de tijd dat mijn halfbedde en ik nog “ vrijden” ( waar we maar niet te lang bij zullen stilstaan ) maar die andere brieven? Ik vrees dat die in mijn ouderlijke thuis gebleven zijn maar die thuis bestaat niet meer sinds ons ma gestorven is en daarom ben ik die brieven kwijt en blijft enkel nostalgie over!
Ik ga regelmatig terug naar vroeger hier op mijn blog en misschien vinden jullie dat ik wel vaak teruggrijp naar herinneringen uit het verleden alsof het heden mij niet meer zo boeit! Niets is minder waar, ik geniet met volle teugen van elke dag die mij gegeven is want vanaf nu moet niets meer maar mag alles!
Maar waarom grijpt een mens dan zo graag terug naar wat voorbij is?
Omdat die rugzak nu veel voller steekt dan toen we twens of iets ouder waren. De jaren hebben hem gevuld met vreugde en verdriet met ontgoochelingen en groot geluk met vallen en opstaan met zoveel ervaringen en belevenissen die zo intens met jezelf verbonden zijn dat er niet veel nodig is opdat die rugzak opengaat. Sommigen laten hem misschien liever gesloten maar ik prijs mij gelukkig dat ik nog graag die rugzak openmaak en van daaruit groeit dan spontaan een logje....
Maar ik wil hier wel afsluiten met een prachtig gedicht en sluit me aan bij wat hier staat.
De rugzak
Ieder mens draagt in zijn leven
Een onzichtbare rugzak mee.
Bergt daarin zijn vreugde en zorgen,
Verzameling van wel en wee.
Soms is de rugzak zwaar van stenen,
Dan weer vederlicht,
Blijft er nog wat ruimte over,
Maar dikwijls kan hij niet meer dicht.
Kijk je in een verloren uurtje
Heel de inhoud nog eens door,
Kan er meestal iets verdwijnen
Wat zijn waarde reeds verloor.
Langzaam wordt de rugzak leger
`s Levensmiddag gaat voorbij
En bij het naderen van de avond,
Werpt men een deel der last opzij.
Maar er is nog veel van waarde,
Wat men koestert, graag behoudt,
Al schijnen het soms kleinigheden,
`t Zijn herinneringen, meer dan goud.
Ieder draagt zijn eigen rugzak,
Niemand die hem overneemt,
En men hoeft ook niet te vrezen,
Dat een dief hem ooit ontvreemdt!!
We staan er natuurlijk niet altijd bij stil, maar het is wel een wonder dat als we praten wij zeven woorden per seconde produceren! Per seconde, ja!. En dat kost ons ogenschijnlijk geen enkele moeite, nou ja, af en toe haperen we eens een keer, dan kunnen we even niet op een woord komen: "ach kom, hoe heet het ook al weer?"( nvdr En dat betert niet met ouder worden ) Al die woorden zetten we dan ook nog eens een keer op een rij zodat er mooie zinnen van komen, zinnen die gemaakt worden volgens de regels die we daarvoor in het Nederlands hebben.
Waar halen we het allemaal vandaan?
Ja, we hebben er natuurlijk wel moeite voor moeten doen om die taal te leren. Hoewel, moeite? Het lijkt wel alsof kleine kinderen de taal bijna spelenderwijs leren. Ze beginnen met brabbelzinnetjes, dan komen er echte woordjes, korte zinnetjes, langere zinnetjes en op een gegeven moment zijn ze zover dat ze zelf verhaaltjes gaan vertellen. Ja, eerst nog met foutjes (het roos en de boek of ik loopte), maar dat duurt ook maar even, dan beheersen ze de taal.
Gelukkig maar, want hoe zouden we kunnen leven zonder die taal?
Maar het gaat niet altijd zo vlot met het beheersen van een taal. Soms treden al van heel jong problemen op die duiden op taalproblemen zoals dysfasie of dyslexie. En dat is ook het geval met één van de kleinkinderen. Intussen heb ik al heel wat gelezen over die problemen om te proberen onze schat te helpen.
Wat is dysfasie?
Om het kort te zeggen is het een taalstoornis waarbij het kind meer begrijpt van wat anderen zeggen dan het zelf kan zeggen. Zo'n kind vindt het echter heel lastig om een goed verhaal te vertellen. Het maakt geen mooie zinnen en als daar dan nog dyslexie bovenop komt dan wordt het zeker niet gemakkelijk om goed te lezen en te schrijven !
Uiteraard zijn er verschillende graden van ernst en wordt het beeld sterk gekleurd door de leeftijd.
Bij een dysfatische ontwikkeling is geen sprake van gehoorverlies, verstandelijke handicap of emotionele stoornissen.
Zo'n kind kan moeilijk een lang verhaal klaar onder woorden brengen
en men krijgt vaak de indruk dat het kind niet ‘hoort’ of " begrijpt" wat er gezegd of geschreven wordt. Ernstige leesproblemen (dyslexie)
gaan daar meestal mee samen en het interpreteren of verstaan van een geschreven zin loopt ook niet van een leien dakje. Dat levert dan natuurlijk extra problemen op in alle vakken waar opdrachten of leerstof via taal "beschreven" staan. Nochtans zijn die kinderen sterk in non-verbale communicatie (mimiek, lichaamstaal), kunnen ze ongelooflijk doorzetten, hebben ze een goede visuele expressie
en zijn ze vaak goed in visueel-ruimtelijke zaken (puzzelen, knippen, knutselen, tekenen, ...)
In het verleden werden zo’n kinderen in de klas op de laatste rij gezet wegens "dom", hoewel bij testen blijkt dat het performant IQ ( zoals ook bij onze kleinzoon) vaak hoog ligt. Die taalstoornis zou meer voorkomen bij jongens dan bij meisjes!
Met extra begeleiding (GON begeleiding) op school, een goede logopediste die 2x per week aan de slag gaat om "handvatten " aan te bieden en heel veel geduld en inzet van de ouders kan onze schat toch nog het gewone onderwijs volgen bij de vriendjes en vriendinnetjes die voorlopig geen probleem hebben met zijn taal probleem…Dat op zich is al een hele prestatie voor het kereltje! Maar ergens raakt het toch je hart en hou je nog meer van dat kind omdat je nu al weet dat zijn toekomst gehypothekeerd is.
Ik las laatst bij Lipske dat ze zich wat depri voelde en geloof het of niet ik zit ook een beetje met mezelf in de knoei en weet echt niet waarom. Ik voel me zelfs wat beschaamd en kwaad op mezelf want heb geen enkele reden om mij zo te voelen zeker niet als ik zie wat er in heel intieme vriendenkring al maanden aan miserie bezig is en toch…Er zijn van die dagen dat je gevoel je verstand overheerst . Ik spartel nu door zo'n baaldag. Ik probeer dat gevoel te onderdrukken door geforceerd opgewekt uit de hoek te komen maar het helpt geen jota! Lentemoeheid of nood aan zon? Puberiaanse bevliegingen zouden toch al ver van mij af moeten liggen, denk ik dan maar. Dus dat is het ook niet. Ik ben er de laatste tijd wel serieus ingevlogen telkens als het weer het toeliet. Zou dat misschien de reden zijn? Maar dan zou dat willen zeggen dat het "ouder" worden ook bij mij zijn sporen nalaat en die gedachte is nu ook niet bepaald om van een dipje af te geraken!! Ach, het zal wel overgaan zeker, onkruid vergaat niet maar kan wel heel " ambetant " zijn, wees daar maar zeker van.
Ik kreeg onlangs een mail toegestuurd met spreekwoorden die door de humormangel gehaald werden en ik bedacht dat je met die spreekwoorden toch alle kanten uit kan. Die spreekwoorden, we kregen ze bij manier van spreken met de paplepel mee. Ik vraag mij af of onze kleinkinderen nog even goed op de hoogte zijn van die taalpareltjes want pareltjes zijn het, je kan er zelfs een verhaal mee schrijven door letterlijk te verstane spreekwoorden te ontdoen van hun symbolische betekenis.
Steek dus je duim in de mond en zuig er een verhaaltje uit zoals dit hier...
Lang geleden toen de dieren nog konden spreken was er eens een oud vrouwtje dat haar kat bij de melk zette. De kat was heel tevreden natuurlijk, bijna even tevreden als toen ze spek
voor haar bek kreeg. Het regende hard die dag, het regende kleine katjes! Nieuwsgierig naar wat er uit de lucht viel, ging de kat van huis. De muizen, die met hun argusoogjes alles hadden gezien, sprongen op tafel om daar te dansen. Ik geloof dat het een polka was. Maar plots stonden ze geschrokken muisstil want ze hadden het horen donderen in Keulen. En al lag Keulen mijlen ver verwijderd, ze kozen het zekere voor het onzekere, sprongen in zeven haasten van de tafel en vluchtten weg via het hazenpad achter het huis.
Ondertussen had de kat de kleine katjes bij hun nekvel gegrepen en in veiligheid gebracht. Omdat er na regen onvermijdelijk zonneschijn komt, waren ze ook alweer snel droog achter hun oren.
Het oude vrouwtje had in de keuken een uiltje zitten vangen. "Beter een vogel in de hand" mompelde ze. "Ik zou niet willen dat dit een vogel voor de kat wordt." Maar de kat had al een halve liter melk op en keurde de uil geen blik waardig. Het vrouwtje merkte wel dat er van alles was gebeurd maar omdat ze zag dat er geen potten gebroken waren, nam ze een doekje en deed alsof haar neus bloedde.
Plots klopte er iemand op de deur. Het was Maarten, de buurman, die zijn pijp vergeten was. Het vrouwtje nam snel het kleinood van de kast en gaf de pijp aan Maarten. Maarten zei het vrouwtje vriendelijk gedag en ging het hoekje om.
Het vrouwtje keerde op haar passen terug en nam een appel uit het mandje, ze had namelijk dorst en daar zijn appeltjes goed voor.
Toen werd het avond en ging de zon onder. Het was al snel zo donker dat je geen hand meer voor je ogen zag. Het vrouwtje voelde echter wel de kleine katjes die zich rond haar voeten kwamen nestelen. Ze kneep ze eens zacht in het donker.
Vanuit haar zetel kon ze nog net het maanverlichte weiland zien dat aan haar tuintje grensde en ze was net op tijd om het eerste schaap over het hek te zien springen. Naar goede gewoonte begon ze de springende schaapjes te tellen. Het was 5 voor 12 toen ze het laatste schaap zag springen en besloot naar bed te gaan. Het laatste wat ze hoorde was het zandmannetje dat haar kwam meenemen naar Dromenland.
De volgende ochtend werd het vrouwtje vroeg wakker. Ze veegde het zand uit haar ogen, keek uit het raam en zag dat haar schaapjes op het droge stonden. Zoals gewoonlijk bracht de ochtendstond ook vandaag weer goud in de mond. Het vrouwtje stond snel op om de klompjes goud uit te spugen. Na al die jaren spugen, was haar eigen haard behoorlijk wat goud waard. Daarna zette ze stevig haar tanden in een stuk brood en overliep in gedachten wat ze niet kon uitstellen tot morgen. Ze besloot dat ze dringend een vervolg moest breien aan de trui die ze voor haar zoon aan het breien was. Die trui moest vandaag of want na haar zoon kwamen ook nog de truitjes voor de kleinkinderen, al moest ze aan die truitjes eerste nog een mauw aanpassen. Veel werk was dat niet meer. Goed uitkijkend dat ze geen steken liet vallen, breide ze er een eind aan.
Ik zou nu nog kunnen fantaseren over roze olifanten met een lange snuit... Maar nee, hier is het verhaaltje uit!
Gelezen.... "Vermijd aardappelen, brood, pasta, rijst en melk" Gazet van Antwerpen
09 april 2012,
Volgens het ene weekblad is koffie gezond, volgens het andere veroorzaakt het hartritmestoornissen. Vette vis is volgens de ene expert gezond, terwijl iemand anders zegt dat die vol kwik zit. Door die wildgroei aan studies en adviezen zien we door de bomen het bos niet meer.
In zijn boek 'De voedselzandloper' scheidt dokter Kris Verbrugh feit van fictie, trekt hij ten strijde tegen dieetgoeroes en charlatans en geeft hij handige tips voor een gezonder en langer leven.
De basisregels zijn op z'n zachtst gezegd opmerkelijk: Vermijd brood, aardappelen, pasta en rijst. Melk is ook ongezond, en dat allemaal volgens dokter Kris Verburgh, arts in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen, waar hij zich specialiseert in de neurologie.
En de brave man gaat nog verder...
"De kans op Parkinson verhoogt met een factor 2,3 en vrouwen die regelmatig melk drinken hebben 70 procent meer kans op eierstokkanker. Ironisch genoeg zorgt melk zelfs voor zwakkere botten. Op tv beweren ze het tegendeel, maar die filmpjes worden gesponsord door de melkindustrie. Voor alle duidelijkheid: ik heb het dan over koemelk. Met moedermelk voor baby's of sojamelk is er geen probleem. "
Vlees verhoogt dan weer de kans op kanker en hartaanvallen. Te veel vlees, en vooral rood vlees, is niet gezond. Westerlingen zouden de helft minder vlees moeten eten. Al pleit ik ook niet voor vegetarisme. IJzer, zink, vitamine B12: die stoffen halen we uit vlees en zijn moeilijk aan te vullen met voedingssupplementen."
"Elke dag vers fruitsap geeft 76 procent minder kans op Alzheimer. Geen enkel medicijn geeft zo'n resultaat", besluit Kris Verburgh.
Hallo... weet jij nu nog wat je morgen op de ontbijt - en middagtafel zal zetten? Dat fruitsap lijkt precies het enige goede op onze tafel...??
Die nacht voor mijn Communie had ik niet zo bijzonder vast geslapen. Hoogstwaarschijnlijk uit schrik om iets verkeerd te doen in de kerk. Want van het begin tot het einde zou iedereen ons daar zitten te bekijken.
Die ochtend moest ik vroeg opgestaan. Ik had de avond voordien nog een extra wasbeurt gekregen en nadat ik piekfijn aangekleed was, kreeg ik nog een heleboel orders zo van :" Ziet dat ge u nu niet vuil meer maakt en zet u daar op die stoel, zit stil...blijf met uw vingers uit uw neus en blijf van je haar!" Die minuten leken uren.
Ik ben daarna zo fier als een gieter aan de hand van ma en pa naar de kerk gegaan. De kerk zat vol met volk. Gelijk een kleine prinses moest ik vooraan bij de andere communiekanten plaats nemen. En de mensen maar fezelen.... " das de dochter van die en kijk naar de oudste van den dienen....."
Dan kwam dat grote moment. Met een hartje gelijk van een kikker die over zijn toeren was, gingen wij te communie. We zaten naast elkaar geknield in één lange rij en op bevel van Zuster Madeleine hielden we een stijf gesteven laken onder de kin en staken één na één de tong uit naar " meneer de Paster" om dan de Heilige hostie te ontvangen. Met neergeslagen oogsken en de handjes mooi onder de kin gevouwen keerden we terug naar onze plaats intussen probeerden we die Hostie met het topje van de tong van ons gehemelte los te prutsen want erop bijten was doodzonde!! Gelukkig verliep alles vlekkeloos en kregen wij na de mis een grote proficiat van Meneer de Paster.
Langs alle kanten bewierookt, verlieten wij daarna in mooie rijen de kerk en schoven in het portaal door een erehaag van nieuwsgierige oude wijfjes met een snuifneus...Hier en daar hoorde je dan .. “ge moet u ne keer komen laten zien” ook tegen ma en mij. En de défilé langs familie en vrienden begon...Hier en daar kreeg ik een kluit...Dat was zo'n klein geldstukje met een gat in het midden of in een uitzonderlijk geval kreeg ik een halve frank. Jammer genoeg moest ik die direct afgeven aan ma...voor in de "sakoche." In ruil voor dat geldstukje mocht de gulle schenker een Comunnieprentje kiezen waar alle persoonlijke gegevens van yours truly op stonden en als toemaatje stond er ook nog een mooi religieus tekstje bij.
's Middags aten we boterkoeken met chocolade melk...'k Voelde mij als een echte prinses. Die dag dweilden wij zo heel wat kennissen en familieleden af. 'k Geloof dat ik in gans mijn leven nooit meer zo veel bekijks heb gehad, tenzij misschien met mijn Plechtige Communie?
En nu... Hoe ziet een eerste communie er nu uit?
Ik denk dat Zuster Madeleine en "meneer de Paster" zich zouden omdraaien in hun graf moesten ze het zien!
Binnen kort vieren we de Eerste Communie van twee kleinkinderen. De zoon van de dochter viert nog de traditionele communie de dochter van de zoon een lentefeest. Die " rasechte communicant" wordt nu al maanden "klaargestoomd" voor de grote dag maar wat een verschil met dat klaarstomen voor onze eerste communie!
En daarom ga ik even terug in de tijd.
Ik ben terug bij Zuster Madeleine in het eerste leerjaar. Stilaan werden wij voorbereid op onze Eerste Communie. Daarvoor kregen we elk een “catechismus” ( ik heb die nog steeds liggen!!) al konden we amper lezen. Mijn eerste gedacht was dat het een vertelselboekje was. Maar néé hoor. Misschien raadseltjes, dacht ik dan, raadseltjes waar ’t antwoord bij vermeld was ?
Ik verstond er niet al te veel van, tot op het moment dat die rondborstige zuster Madeleine met heel wat uitleg op de proppen kwam. Verdorie wat nu?
Vanaf nu hadden we 6 jaar zei ze om op het moment van onze Plechtige Communie ( in het zesde leerjaar) dat boekje helemaal glad van buiten te kennen mét vragen en antwoorden. Nu moesten we enkel de vragen in vette druk kennen. Daarom zouden wij daar elke dag over ondervraagd worden.
Bij het horen van die eerste vragen kreeg ik al de indruk dat mijn zieltje zo zwart was lijk het gat van zwarte Piet! Ah ja, ik durfde wel zo af en toe eens ondeugend te zijn , speelde het liefst met jongens samen en dan keek ik ook niet altijd naar de andere kant! Volgens dat boekje zou dat allemaal niet meer mogen….. Dat waren allemaal doodzonden! Het woord alleen al!
Ik voelde mij verdoemd om naar de hel te gaan en met momenten begon ik ze te nijpen tot ik er bijna het “schi…….” van kreeg!
Zuster Madeleine had dat natuurlijk in " de mot", ik zat daar zo wat te draaien op mijn stoel.
"Wat is ’t Natoken, zijt ge niet goed?"
Eerst durfde ik niet zeggen wat er scheelde, maar op de duur moest ik toch toegeven dat ik met een ferm ei zat.
Ze vertelde dat, als we ons deel van het "boekje " van buiten zouden kennen, wij bij “meneer de paster” zouden mogen gaan biechten en dat die onze deugnieterij wel zou kwijtschelden.
"Biechten, wat is dat zuster," was mijn vraag?.
"Wel Natoken, je moet aan "meneer de Paster" al je zonden gaan vertellen en zie dat je er geen enkele vergeet, want Onze Lieve Heer weet het wel als je iets verzwijgt. "
Wel mensen, jullie mogen het weten, in plaats van gerust gesteld te zijn, werd dat ei nog groter.
Zo'n last op die jonge schoudertjes....
De sfeer de maanden voor onze Eerste Communie werd in de klas gans anders. Na het ochtendgebed begonnen de ondervragingen over de catechismus…leerden we het Onze Vader en de Weesgegroet, de vier akten…wat je allemaal moest geloven…..op wat je allemaal mocht hopen…..wie je allemaal (mocht) moest gaarne zien..…en waarover je allemaal spijt moest hebben ! Mens toch, wat stond er ons 7 jarigen nog allemaal te wachten ?
Maar het ergste waren toch die vrijdagnamiddagen want dan kwam "Meneer de Paster" ons daarover persoonlijk ondervragen. Geloof mij of niet, maar dat ei in mijn broekje werd met de dag groter. En mijn ma, wel die zag dat op mijn gezicht van zodra ik thuis kwam.
"Wat scheelt er Natoken ,je ziet zo bleekskes..scheelt er wat ?"
Met stukken en brokken ( ook niet van mijn gewoonte) vertelde ik haar dan gans de historie. Ma trachtte mij gerust te stellen. Maar kind toch, dat is allemaal zo erg niet. Als je braaf bent en altijd gehoorzaamt wel dan moet je je daar geen zorgen over maken. Ja , maar juist daar spande het schoentje dat deed ik dus wel want weten jullie wel wat dat betekent dat altijd braaf en gehoorzaam zijn als je pas 7 bent?
De laatste vrijdag voor mijn communie was er op school algemene herhaling. "Meneer de Paster" kwam ons nog een laatste keer ondervragen en ons de les spellen hoe godsvruchtig wij in 't vervolg moesten leven. In de namiddag moesten wij met gans de klas in de kerk te biechten gaan. "Meneer de Paster" had stellig benadrukt dat we ook maar geen enkele zonde mochten “vergeten” te biechten!!
Ik had er de dagen voordien niets beter op gevonden dan op een stuk oud behangpapier (dat was thuis mijn schrijfboek) wat "kolommetjes " te trekken. Zo kon ik mijn zonden in categorieën indelen. Boven de doodzonden had ik een zwart kruisje gezet want die mocht ik zeker niet vergeten!!
Op het moment echter dat we moesten gaan biechten, was ik mijn lijst met zonden toch wel vergeten zeker. Ik stond ( zat) daar voor een voldongen feit. Ik ben in die biechtstoel gekropen met een ei op als van een struisvogel. En opeens ging dat schuifje open en ik zat voor één keer met de mond vol tanden. Op de langen duur heb ik daar dan toch maar het een en het ander uitgebrabbeld. En " meneer de Paster" maar vragen :
" Hoeveel keer meisje?"
Ik heb mij dan zo wat wiskundig trachten te redden met "min of meer " te antwoorden.
Al bij al ben ik toch die periode door geraakt en kwam de dag dat ik mijn Eerste Communie mocht doen.
Oei, oei , oei, het is hier de laatste logjes nogal serieus geweest, mijn gedacht. Voor jullie mij ergens klasseren onder " oud, verlept en hopeloos geval " moet ik dat even rechtzetten. Mijn schrijvende ik gaat gemakkelijk de nostalgische, filosofische of ernstige toer op terwijl mijn taterende ik moet het meer hebben van een lach en een grap of geplaag.. en probeer dan maar met die combinatie te leven! Jullie weten niet hoe ik soms de handen vol heb aan die twee!
Maar gelukkig krijgt die laatste uiteindelijk steeds weer de bovenhand en dan zijn de logjes er natuurlijk ook naar! Oordeel zelf maar:
Uit het dagboek van een jonge vrouw op cruise in de Stille Zuidzee.
Dag 1: Ik heb er weken naar uitgekeken en hard gespaard om deze schitterende reis te kunnen maken.
Maar het is de moeite waard.
Een prachtig schip en heerlijk weer.
Ik heb al mijn mooiste kleren ingepakt. Ik ben helemaal opgewonden en van plan om er iets heel moois van te gaan maken.
Dag 2 : Héél de dag op zee. Ik heb vliegende vissen, dolfijnen en walvissen gezien en begin al bruin te worden. Wat een prachtige vakantie!
Vandaag heb ik ook de kapitein ontmoet.
Het is een ontzettend knappe man.
Lijkt een beetje op Brad Pitt, maar dan nog knapper.
Dag 3 :
Ik heb een beetje gesurft, gesnorkeld en ik heb leren golfen.
De kapitein heeft me aan zijn tafel uitgenodigd voor het diner.
Dat is een hele eer en ik heb me ontzettend goed geamuseerd.
Het is een vreselijk aantrekkelijke en attentvolle man met prachtige blauwe ogen, zo blauw als de zee hier.
Dag 4 :
Ik ben naar het casino op het schip geweest en ik heb veel geluk gehad, want ik heb gewonnen!
De kapitein heeft me uitgenodigd om in zijn hut te komen lunchen.
Een werkelijk uitmuntende maaltijd met kaviaar en champagne.
Hij heeft me gevraagd om de namiddag samen door te brengen in zijn hut, maar dat heb ik geweigerd.
Ik heb hem gezegd dat ik mijn echtgenoot niet wil bedriegen.
Dag 5 :
Ik ben weer naar het zwembad gegaan en na een tijdje heb ik besloten om de rest van de dag door te brengen in de pianobar.
De kapitein heeft me daar gezien en hij heeft me weer uitgenodigd om samen een glas wijn te drinken.
Het is werkelijk een zeer charmante man.
Hij heeft me gevraagd of ik de nacht in zijn cabine wil doorbrengen.
Dat heb ik natuurlijk weer geweigerd, maar hij heeft gezegd dat hij het schip zal laten zinken als ik niet van gedacht verander.
Dat maakt het erg moeilijk!
Dag 6:
Afgelopen nacht heb ik 1600 mensenlevens gered.
VIER keer zelfs ...!
’t Was vijf na zes deze morgen toen ik al lag te draaien en te keren in mijn bed. Buiten was het nog donker want de sterren aan de hemel waren niet van de partij.
Waarschijnlijk waren de sterrenplukkers deze nacht aan het werk geweest ( jaloers op de ei-rapertjes gisteren?) en dus keek ik naar een sterrenloze hemel.
Eigenaardig hoe een mens vaak wakker wordt met vragen in zijn/haar hoofd!
Folion zal misschien weer zeggen" tenniworre" héwel "tewelwoa!"
De eerste vraag die ik mij stelde deze morgen toen ik naar de wekker keek “zal ik opstaan of niet”?
Ik had de kans om nog een uur of zelfs twee te blijven liggen maar na een half uur was mijn besluit genomen.
Mijn benen gingen over de rand van het bed en de rest van mijn lichaam trok zich recht.
Daar zat ik dan op de warme bedrand met mijn voeten op een kille vloer mijn ogen op weg door het raam waar ik naar de donkere schaduwen keek op een schemerige achtergrond.
Ik dacht in de verte een haan te horen maar ’t was nog niet zoals in zijn zomerse topdagen wanneer hij mij om vier uur uit mijn nest kraait.
In de badkamer weerkaatste het felle licht in de spiegel en het was een paar keer pinken met mijn ogen die er gevoelig voor waren.
Ja, daar stond ik dan in volle glorie mijn handen steunend op de lavabo en mijn ogen gericht op mezelf met duizend en één vragen.
Ik staarde naar mijn spiegelbeeld dat een dagelijkse foto uit mijn leven zou kunnen zijn en waar ik telkens een titel zou kunnen schrijven die steeds dezelfde zou kunnen zijn: "Natoken een dag later ”.
Mijn warkop gaf mij wel een moderne look maar dat was ook alles.
Een paar opkomende rimpels golven op mijn voorhoofd en ebben mijn jeugdige jaren weg en hoe lager ik mijn ogen liet zakken hoe groter het verval. De opkomende Michelinbandekes - de opslagplaats van het goede leven noem ik dat- vervangen de buikspieren die er ooit waren en ik bedenk dat die wekelijkse turn -en zwemlessen op vrijdag maar een illusie zijn! Warme douchestralen deden mij pas goed ontwaken en nog wat later stond ik terug voor de spiegel om mij af te drogen.
Ziezo de dag kon beginnen…euh…nadat ik aangekleed was natuurlijk. De ochtend begon het zwarte gordijn open te trekken en van zwart ging het over naar grijs.
Denkend dat de lente die we nog voor een deel tegoed hebben vandaag kon verder gaan, trok ik een lichte pull aan, maar toen ik de achterdeur opende bleek het maar frisjes.
Onze gemaaide gazon ( was nodig voor de eitjes van de Paashaas) lag onder een grijs regengordijn en wat verder kon ik wat nevelslierten zien.
De fruitbomen die langzaam in bloei komen, deden me wegdromen bij hun komende oogst. Nog veel te fris om buiten te lopen, ging ik maar terug naar binnen nam een tas thee mee naar de computer en hier zit ik nu ...
Nadat het muziekje van Windows mij verwelkomde, loop ik even mijn mailbox door.
18 mailtjes in postvak in waarvan 15 ppsjes! Pppfff dat zijn van die dingen die mij ’s morgens vroeg op mijn zenuwen kunnen werken.
Ik laat die mailtjes dan ook even voor wat ze zijn en ga naar Words om daar mijn letters voor dit logje aan elkaar te zetten zonder dat ik echt weet waar dit schrijfsel zal eindigen en wat het resultaat zal zijn.
Soms is het iets dat in mij borrelt, soms stap ik de wijde wereld in via een virtuele deur, soms schrijf ik zaken van mij af of soms meng ik de wereld van de fantasie met de realiteit.
Soms zijn de teksten veelzeggend voor mezelf en soms is het een verstrengeling van mijn hersenkronkels waar ik zelf moeite mee heb om te ontwarren.
Mijn klavier danst meestal door het gewone dagelijkse leven of door de vervlogen jaren en zorgt zo voor bagage waar ik voor mezelf en anderen probeer te toetsen hoever ik er kan mee gaan.
Meestal is het mijn bedoeling om te zien of ik iets kan loskrijgen van de blogbezoekers of om te zien hoever je in woorden naar elkaar kan toegroeien.
Ja, woorden zijn soms zoveel meer dan gewoon wat leesvoer.
Ik begin er vandaag alvast mijn dag mee en het zou niet juist zijn de woorden niet te gebruiken om jullie een leuke en gezellige Tweede Pasen te wensen.
Ik denk ook aan de zieken en wens hen veel beterschap en aan al diegenen die in deze periode van het jaar toch even in een dipje verzeild raken.
Ik wens ieder van jullie alvast veel lees - en /of schrijfgenot en vooral veel plezier, steun en gezelschap van de mensen aan de andere kant van het scherm.
Sint Medard
Maar dat is maar tijdelijk althans tot de maaier weer zijn werk doet. 
of .. wil ik de tijd nog sneller laten vliegen? Ik heb dan maar " mijn karre" gekeerd en ben naar het ander dorp ( wij leven in luxe want we zijn een deelgemeente met drie dorpen dus.. keuze genoeg!!) gereden om daar boodschappen te doen in mijn vertrouwde winkel. In de dreef van het bos zag ik koppeltjes eenden langs de beekkant liggen. Het vrouwtje wellicht in de buurt van de eitjes en het mannetje trouw naast haar om alle belagers weg te houden. Naar het schijnt hebben eenden ook een voorkeur voor bepaalde soortgenoten en blijven dan bij mekaar hoewel... toen wij hier nog eenden hadden , zaten er toch een paar sloebers tussen die wel eens een ander groen blaadje lustten !! 
Dat betekent een deftige misvorming en een zwarte streep die wellicht niet meer uitgaat. 
