Archief

Ik heb zo van die momenten -en vraag me niet waarom of waardoor - dat ik opeens bij een gedachte blijf hangen zoals vandaag bij “ tijd”……

Als kind gaat de tijd zo traag en tel je elk jaar gretig bij het andere want je kijkt uit naar dat moment dat je op je eigen benen staat en je eigen weg kan kiezen en je leven zelf mag uitstippelen.

Dan komt de tijd dat je niet meer telt want je ben danig opgeslorpt door je kinderen, je job, het sparen voor een eigen stekje … tijd  lijkt iets voor later als je “tijd” zal hebben… Tot je jezelf betrapt dat je niet meer optelt maar aan het aftellen bent en de vraag stelt waar is het optellen gestopt en het aftellen begonnen?

Nu zit ik in de periode van het aftellen en besef ik maar al te goed dat mijn teller aan het uitbollen is, mijn tijdskrediet elke dag krimpt.. misschien krijg ik nog 10 of 20 j ( denk ik als optimist) maar het kan ook veel minder zijn. Beangstigt mij die gedachte? Het is met een dubbel gevoel dat ik hierbij stilsta..

Toen ik 3O was of jonger probeerde ik me voor te stellen hoe ik eruit zou zien als ik oud werd. Nu is het zover en dat valt nog goed mee, behalve dat mijn karkas aan het verkruimelen is en er stilaan kwaaltjes mee gemoeid zijn. Er zijn zaken die ik nog allemaal kan doen en andere die ik niet meer zo vlot kan. Ik durf nog te plannen en durf ook nog even te dromen als het over de kleinkinderen gaat! Als je je kinderen en kleinkinderen het beste van jezelf geeft, heb je het toch heel goed gedaan, denk ik dan maar wat zou ik hen graag als volwassenen hun weg zien vinden.

Ach, soms zeg ik al lachend .. ik ben geen 3x7 meer, dit is eerder veranderd in 7x10 en meer. Wat als mijn teller opeens stilvalt?

Maar eerlijk: het merendeel van de tijd hou ik me daar niet mee bezig. Ik neem de momenten zoals ze komen. Zoals ik in het begin van dit logje zei….Ik heb zo van die momenten. Misschien dat het uitbollen van 2016 er voor iets tussen zit?

Wanneer ik december zeg dan denk ik aan de huizen, straten en bomen die weer mooi versierd zijn met lichtjes en kransen en glitter....

December is ook de maand waarin iedereen weer bij elkaar komt en waarbij al onze zonden vergeven worden. De maand waarin we ons weer lekker kunnen vol eten. De maand waarbij sommigen mooi siervuurwerk de lucht inknallen. 🎆 Of de maand waarin je een wensballon de lucht in laat gaan voor de dierbaren die je bent verloren. Iedereen heeft zo zijn eigen manier/betekenis van vuurwerk afsteken. Maar daar doen we hier niet aan mee!

Kortom, december is dé feestmaand van het jaar. Sinterklaas is nog niet helemaal vertrokken of de kerstman staat dan alweer voor de deur, gevolgd door het inluiden van het nieuwe jaar. Daarmee is voor velen december de drukste maand van het jaar!

In die mooiste tijd van het jaar draait alles rond de warmte en gewoon gezellig samen zijn bij een knapperend haardvuur, een lekker glaasje wijn, een goeie babbel . Gewoon even tijd maken voor jezelf en voor elkaar, lekker cocoonen en genieten…

Daarom tot slot :

December, you're the last one, so be the best one. I hope all our wishes came true. . ...

Hoewel de kleinkinderen niet meer tot de " believers" behoren, komt de Sint toch nog langs met een kleinigheid. Bij de kinderen van de dochter was de Sintvreugde maar in mineur...De dag voordien hebben ze hun hondje Chappie , een Jack Russeltje van 16j moeten laten inslapen en daarom hadden ze echt geen zin om te feesten.

Het beestje leed al een tijdje aan ouderdomskwaaltjes zoals niet meer goed horen en zien en andere ongemakjes. Onlangs hebben ze haar zelfs in allerijl naar de spoed van de dierenarts moeten brengen met hartproblemen.. maar met de nodige medicatie leek het te lukken tot ze eergisteren 's morgens een zware epileptische aanval kreeg. De dochter bracht haar direct naar de dierenarts die na een grondig onderzoek vaststelde dat ze een hersentumor had ... Ze kreeg een spuitje om te stabiliseren en aanvankelijk leek alles nog mee te vallen maar toen de dochter terug thuis was, kreeg ze nogal snel een tweede aanval en jankte ze zodanig dat de dierenarts er terug bijgehaald werd..Die heeft alles geprobeerd wat enigszins mogelijk was maar uiteindelijk bleek een spuitje de enige goede beslissing te zijn...

Het was dan ook een groot drama toen de kinderen van school kwamen en Chappie er niet meer was. De dierenarts had beloofd de hond nog bij te houden zodat de kinderen nog afscheid konden nemen voor ze gecremeerd werd! Toen ik later op de avond even telefonnerde met de kleinkinderen zei de kleinzoon dat zijn zus al gans de avond aan het wenen zat in de zetel en dat hij het ook moeilijk had. Ik heb hem dan gezegd dat hij gerust mag wenen, dat daar niets mis mee is en dat zijn  mama en papa dat ook gedaan hebben en dat oma een paar jaar terug ook geweend heeft toen ze de poes hier een spuitje moest laten geven...

Begrijpelijk dat het Sintfeest gisteren in het water is gevallen .. de groten noch de kinderen hadden er veel zin in... Spijtig dat het juist op zo'n moment  gebeurde maar aan de ander kant.. volgende week beginnen de examens voor de kleinzoon, voor de eerste keer in het middelbaar en het zou een ramp geweest zijn mocht het dan gebeurd zijn want concentreren zit er nu eventjes niet in!

Mijn hart gaat uit naar hen alle 4 want Chappie was het 5e lid van de familie. Ze ging overal mee, zelfs op reis en juist om haar hebben ze nog nooit een vliegtuigreis gemaakt want dan zouden ze haar moeten achterlaten en dat was geen optie! Ook op haar verjaardag waren er cadeautjes en onder de Kerstboom lagen elk jaar een paar pakjes voor haar en of ze het wist!! Het was telkens een dolle pret om haar die pakjes te zien openscheuren ...

Hier lagen er ook al weer 3 pakjes te wachten om dit jaar onder de boom te leggen .. de speeltjes zullen ditjaar niet voor de nodige lol zorgen..

Nu weet ik weer waarom we enkele jaren gelden toen we ook een tweede poes moesten laten inslapen, besloten om geen huisdier meer te nemen.. Ofwel sterft het beestje en dat doet pijn ofwel overleeft het beestje jou en dat is ook miserie...

Ik denk dat diegenen die zelf een huisdier hebben of hadden begrijpen wat ik bedoel...

Vandaag kloppen weer veel hartjes sneller want voor hen is het de dag van de Sint en zijn Zwarte Piet, noch meer noch minder!

Natuurlijk hebben vandaag de dag ook de meeste ouders helemaal geen racistische bedoelingen als ze Sinterklaas vieren en alternatieve verklaringen voor Zwarte Piet worden dan ook verzonnen, waarbij Zwarte Piet bijvoorbeeld zwart zou zijn geworden door roet in de schoorstenen. Tradities kunnen natuurlijk evolueren. Gelukkig maar. Als de traditie nooit was aangepast geweest, dan had de Sint helemaal geen helper(s) gehad, dan kwam hij nog steeds uit Myra (in het huidige Turkije) en niet uit Spanje en dan was er van een stoomboot geen sprake. Dan zou Zwarte Piet nog steeds een boeman zijn die kinderen de daver op het lijf jaagt en bedreigt met zijn roe en met deportatie in niet bepaald humane omstandigheden nl in een grote jute zak. Onverantwoord naar hedendaagse opvoedkundige normen.

Zwarte Piet die zwart ziet door de roet in de schoorsteen is een goed begin, maar dat de cadeautjes via de schoorsteen zouden geleverd worden is een beetje moeilijker vol te houden. Lang niet iedereen heeft nog een werkende open haard met voldoende brede schouw. De aardgas-condensketel op veel zolders heeft wel een uitlaatpijpje, maar ik kan me niet voorstellen dat zelfs een hele slanke Piet daar in past en dan nog, hoe raakt hij uit die verwarmingsketel? Krijg dat maar eens uitgelegd aan een kritische kleuter! Nee, dan is het nog aannemelijker dat de Sint beschikt over een magische sleutel, een passe-partout die op alle voordeuren past en gewoon langs de voordeur de cadeautjes komt afzetten.

In elk geval, voor kinderen van “sinterklaasgerechtigde” leeftijd, maakt het volgens mij weinig uit hoe die Pieten er precies uitzien, als het maar een vrolijke en kleurrijke bedoening is en vooral, als ze maar mandarijntjes, speculaas, marsepijn , chocolade en cadeautjes krijgen.

Mijn brief aan de Sint!

Mijn idee was om hier over van alles en nog wat te schrijven, maar van alles  is zo allesomvattend.. en waar begin je dan... want alles is alles.. en alles is veel.. dus ga ik het niet over van alles hebben. Waarover dan wel.. ik zou het begot niet weten.. want ik heb momenteel nog pruttekes in m'n ogen zitten.. en mijn badjas heeft een ochtendhumeur.. en mijn pas aangekochte croqs met een pelske zijn nog niet goed wakker..

Ergens in de buurt daarentegen zijn ze wel al wakker … en dat op een uur dat er bij ons ten huize hier meestal nog met de ogen halfopen rondgelopen wordt.. .. buitenwerken in december op een koude winterdag, moet kunnen zeker?

De zon is er nog niet doorgekomen als ik de gordijnen opentrek.. en laat er nu juist in mijn zicht een vieze streep mijn raam verdoezelen... maar ik laat het niet aan m'n hart komen, straks komt de ruitenwasser ...en achter mij staat de thee te trekken en wacht het suikerklontje ongeduldig om in de kruidige massa te springen..

December is begonnen. het lijkt wel of de maanden steeds korter en korter worden.. Afgelopen weekend zijn er links en rechts al enkele kerstdecoraties tevoorschijn gekomen. Dat is vroeg, ik weet het.. want de zakken van de Sint staan ook nog te wachten.. en zo wordt het een mengelmoes van feestdagen.. want ook de pompoenen liggen er nog te pompoenen.. ne mens zou voor minder in de war geraken...

"Hoor de wind waait door de bomen.. " nee het is nog te vroeg om te zingen voor de Sint.. ik weet het.. maar het is wel zo.. de wind waait hier door de bomen..langs de gevel.. tussen m'n billen. Wat, dat telt niet.. wind is wind.. neh.. kortom het waait overal..

Dat is wat ik schreef  op 6/11/2009

Gisteren las ik bij Ani dat ze er straks voor een paar dagen uit trekt en daarna nog even zal weg zijn omwille van een ingreep dus zullen we haar op termijn een tijdje missen al beweert ze van niet!! Daar wil ik nu precies eventjes over verder bomen.

Kan je blogvrienden missen? We zijn toch meestal onbekenden voor elkaar die via deze weg binnengedrongen zijn in mekaars leven, of niet? Zijn we niet gewoon "passanten" die even een goede dag zeggen en verder niet te lang stilstaan bij wat er rond die andere gebeurt? Is bloggenland niet eerder een medium waar je het één en ander kwijtgeraakt zonder er iets meer achter te zoeken of schuilt er toch meer achter?

Heel in het begin dacht ik ook dat het gewoon een venster naar buiten was waardoor je iedereen wel liet binnenkijken maar het toch veilig gesloten hield. In veel gevallen is het ook zo. Als je iedereen binnenlaat, krijg je op den duur beduimelde ramen waardoor je zelf niet meer helder ziet.

Maar af en toe zet je dat raam toch open en laat je iemand binnen om je gedachten, gevoelens en je wereldje te delen en... ontdek je zo de warmte van die bezoeker/ster. Die enkelingen worden belangrijk, je kijkt uit naar hun grol, hun bemoedigend woord, hun eigen visie op bepaalde van je logjes en je geniet van hun dagelijks schrijven. Ze zijn die welgekomen gasten voor wie je raam geen hinder meer vormt om even goede dag te zeggen en.. je mist ze als ze een tijdje wegblijven om welke reden dan ook! Dat is hoe ik dit bloggenwereldje ervaar .. maar iedereen zal er wel een eigen kijk op hebben zeker....

Waarom ik daarnaar teruggrijp?

Een paar dagen geleden verwees Ani daarnaar en ook naar het feit dat we mekaar hier al zo lang ontmoeten. Ik ben gaan zien wat ze bedoelde en stel vast dat ik nog steeds dezelfde mening heb als toen wat bloggen betreft...

Welcome to my world .. denk ik dan maar....

Vandaag verjaart ons jongste prinsesje, ons glutenkindje wordt ook al 9 .

Als ik terugkijk van waar ze komt met de problemen toen ze als baby op vaste voeding overschakelde .. dan heeft ze al een lange weg afgelegd maar omdat ze heel streng haar glutenvrij eten volgt, is ze opengebloeid en herkennen we haar niet meer qua energie en levenslust! Ze zal dat wel haar leven lang moeten volhouden maar eigenlijk is het voor haar de gewoonste zaak van de wereld. Ze eet nooit iets dat ze niet kent zonder dat ze zeker is dat het glutenvrij is want in het andere geval moet ze het na een uur al bekopen van de pijn en ongemakken! Op school of verjaardagsfeestjes is dat al lang geen probleem meer! Koekjes of cakejes die ze op school krijgt, brengt ze mee naar huis voor grote broer en die zegt geen neen ! . Op feestjes vraag de dochter altijd op voorhand wat er gegeten wordt en indien nodig neemt onze schat glutenvrije pannenkoekjes of cakejes mee die de moeder van de jarige dan voor haar opwarmt of opdient en zo geniet ze mee met de rest van haar klasje. Bij familiefeesten wordt er altijd met haar rekeing gehouden, ik heb een speciale frituurpan voor haar om daar zelfgemaakte glutenvrije kroketjes of frietjes en zo in klaar te maken en er is altijd wel een glutenvrij taartje voor haar voorzien al is niet bepaald een taartensnoepertje.Familie, kennissen en vrienden kennen haar probleem en houden er rekening mee en zo kan onze schat mee genieten zoals de rest.

Dus.. lieve Kitiara een heel dikke kus en knuffel van oma en opa!

En is het feesten dan gedaan ten huize Natoken? Neen, want op 24 december is onze dochter jarig... wij blijven dus feesten!!

We zijn onlangs naar een begrafenis geweest en dan sta je toch even stil bij je eigen leven en dat is wat ik ook deed.

Een kleine terugblik op mijn leven:

Ik heb gelachen, geknuffeld en gehuild. Ik heb geschreeuwd van plezier en van pijn. Ik heb mijn liefde geuit, maar ook gevloekt. Ik heb dingen goed gedaan en fouten gemaakt. Ik heb vriendschappen gesloten en mensen losgelaten. Ik heb keuzes gemaakt, de vruchten geplukt, maar ze soms ook betreurd. Vaak zag ik kansen, soms gooide ik het bijltje erbij neer maar stond daarna weer recht.

Met andere woorden: Ik heb GELEEFD en ik ben van plan om dit - hopelijk- nog vele jaren te doen