Archief

Normaal zet ik plaatjes en foto’s op mijn blog via Tinypic.com maar de laatste tijd lukt me dat niet meer ik geraak niet meer op die site en krijg ook geen contact om een nieuw wachtwoord op te vragen! Misschien gebruiken jullie een andere app voor het omzetten van plaatjes voor de blog? Vroeger had ik image shack maar dat is nu betalend denk ik.. Ik kan dus geen plaatjes meer plaatsen en dat vind ik spijtig… Misschien kan iemand van jullie mijn probleem oplossen of helpen om terug met plaatjes en of foto’s te kunnen werken. Alvast bedankt … en een dikke knuffel en avondgroet

Ik kreeg gisteren late verjaardgaswensen al ben ik intussen 71 + 1 week. Die cijfers deden me even in de spiegel kijken maar ik zie sinds vorige week geen veranderingen. Er zijn overnacht geen rimpels bijgekomen, geen extra kilo's, ook geen nieuwe wallen of kwalen. En toch ... sinds vorige dinsdag ben ik één en zeventig. Een mijlpaal. Nog heb ik niet het gevoel dat ik dingen niet meer mag doen.

Conclusie: ik mag nog altijd dansen en swingen, ook als ik poets. Ik mag nog altijd luidkeels meezingen in de wagen als er een oude hit op de radio komt - en daarbij de vreemde blikken van andere chauffeurs aan de stoplichten negeren. Ik mag nog altijd leuke kleren dragen en ik hoef me niet af te vragen of dit jurkje, dat truitje, die laarzen of dergelijke ensembles niet meer kunnen. Nee, er is niets veranderd. Ik slaap nog altijd even goed, mijn appetijt is wat hij moet zijn, niet te veel, niet te weinig en ik geniet van een glaasje goede wijn.

En toch ... als ik zeg dat ik 71 ben, dan krijg ik te horen dat ik er goed uitzie voor mijn leeftijd al wordt dat laatste niet uitdrukkelijk geformuleerd. Daar ligt het keerpunt, beste lezer.

Zolang je jonger bent, zie je er goed uit. Punt. Vanaf zeventig zie je er goed uit - voor je leeftijd.

Anderzijds: zolang iedereen denkt dat ik nog lang geen zeventig ben, mag ik mezelf een senior noemen en denken: tussen mijn oren voel ik me nu ongeveer 55.

Een dierbare vriendin van me wordt al 81. Geen mens die het geloven wil. Ze ziet er amper 70 uit, heeft de dynamiek en de uitstraling van een vijftigjarige en de belangstelling en de agenda van een drukbezette veertiger. Elk gesprek met haar is een herbronning en een verruiming van je horizon. Spits, gevoel voor humor, wijs, de tijd vliegt voorbij.

En goede oude vriend is er vierentachtig.. Zijn taal is nog steeds veerkrachtig, zijn blik nog voor geen greintje vertroebeld.. Uren kan hij filosoferen over "zijn" en "niet zijn", over de vrije wil, over zen en boeddha en de andere godsdienstmeneren.

Twee "bejaarden" bekeken door de bril van een jongbejaarde, wat zeg ik, een piepkuiken - in hun ogen! Ik wil hun voorbeeld graag voor ogen houden! En intussen geniet ik van wat de dag me brengt.

En nu zwijgen we over die zeven en co hé?

Ik kreeg dit doorgestuurd ... lezen jullie even mee?

Lieve blogvrienden en vriendinnen, jullie hebben samen met de familie en vrienden hier mijn dag tot een topdag gemaakt. Bedankt voor jullie wensen, het is zo hartverwarmend te zien dat er mensen zijn die met een kleine attentie laten voelen dat je er toch wat toe doet.. meer moet het echt niet zijn.

Vanaf vandaag zou ik mijn logje moeten tekenen met Natoken al 71 jaar een hoofd, een romp, twee armen, twee handen die hier af en toe iets zinnigs of onzinnigs neerpennen, twee benen, twee voeten die een amoureuze relatie hebben met gemakkelijk maar toch elegante schoenen en dito kledij, donker haar dat helaas de tand des tijds niet ontloopt en 50 tinten grijs krijgt , wat overtollige Michelinbandjes hier en daar, maar vooral met een gigantische liefde voor het leven en die zich steeds overal probeert aan te passen zelfs als ze een jaartje ouder is…

Een dom blondje ( daar gaan we weer ) koopt op de markt een hondje voor tien euro. Niks te veel zou je zeggen, maar thuis gekomen zet ze het hondje in de woonkamer op de grond en bekijkt het nog eens goed. Ze merkt dan pas dat het beestje maar drie pootjes en een oog heeft. Dat vindt ze maar zielig en ze besluit met het diertje naar de dierenarts te gaan. De arts laat het beestje op de onderzoektafel plaatsen. Hij onderzoekt het hondje, luistert naar zijn hartslag en zijn ademhaling, zet een stap terug en vraagt met een bedenkelijke uitdrukking op zijn gezicht aan het blondje:

“Er is heel wat mis met het beestje. Zal ik hem maar afmaken?”

Het blondje vraagt daarop aan de arts hoeveel dat kost. Het antwoord in overweging nemend, zegt ze vervolgens tegen de arts dat dat goed is en vertrekt.

Een week later staat ze opnieuw bij de dierenarts voor de deur en vraagt: “En, is mijn hondje al af?”

Geniet van het weekend lieve vrienden en van het leven, je hebt het maar even!

Grappige versprekingen

Dit steekt er met kop en schotel bovenuit.

Dat is niet tegen Dobermansoren gezegd.

De zanger kreeg een staande ovulatie.

Ik spreek vloeibaar Nederlands.

Het is niet alles koek en ei wat er blinkt.

Het escaleert helemaal uit de hand.

Je brengt mij helemaal van mijn abrikoos.

Iemand dood maken met een blije mus.

Ik heb een leuke jas op de kip getokt.

Ik heb een gespierde scheur.

Ik zou niet naast zijn schoenen willen lopen.

Ik kreeg een klap en was meteen Disney.

Zij hebben een huis van een kast.

Je imiteert me mateloos.

Je hebt er geen hout van gegeten.

Het kost een placenta, maar dan heb je ook wat.

Mijn opa is gestorven aan oldtimer.

Maar die tijd is al zo lang voorbij.

Op het strand durf ik nog schelpen rapen, met glinsterende ogen kan ik nog langs de waterlijn lopen genietend van de zee en en de rust die het ebben van het water met zich meebrengt.. maar in hangmatten hangen en op grassprietjes fluiten... die tijd is voorbij vrees ik ....Stel je voor dat ik niet meer alleen uit zo'n hanglat zou geraken

Iedereen kent ze, de kleinkinderen dragen ze en dan heb ik het over die fluovestjes...een keerpunt in de geschiedenis van de mensheid. Ik zag ze hier in de buurt onlangs ook en masse verschijnen en dacht...

Die kleurige hebbedingetjes  veranderden toch het uitzicht van de wereld of niet? Niets is ooit meer als voorheen! Vanaf nu is de mens immers zichtbaar in het donker, net als de glimwormen en de vuurvliegjes! Kortom, een doorbraak om u tegen te zeggen! En nu het vroeger donker wordt (of later licht) duiken ze dan ook weer op: vrolijke streepjes kleur in de duisternis, lichtpuntjes in donkere dagen. Het ziet er bijna feestelijk uit, zelfs het meest chagrijnige hoofd klaart ervan op! Ja, ja, héél blijmakend allemaal, maar dan wel van op afstand.

Ooit vroeg een kleinkind waarom oma geen fluovestje draagt als ze fietst want fluovestjes zijn namelijk zo praktisch, zo verantwoord en vooral zo zichtbaar (daar was het ‘m ook om te doen natuurlijk). Die kleine had goed geluisterd en oma stond even zonder deftig antwoord

Maar laten we er geen doekjes om winden: met een fluovest aan ziet biebie er in allerbeste omstandigheden uit als een vriendelijke glimworm, maar vaker nog heeft zij een treffende gelijkenis met een buitenissig ruimtewezen of een kabouter met profileringsdwang. Neen gehuld in deze lichtende kleurenpracht heeft ze zelden iets weg van een elegant vuurvliegje, helaas.

Ik zit dus nog steeds in dubio, ga ik mee in de vooruitgang ? Laat ik de rede zegevieren boven de ijdelheid? Stapt ik in de toekomst verantwoord op de velo? We zullen het zien, zelfs in het donker!

Voilà weer iets om over na te denken nu ik even de tijd heb