En de prijs voor de meest onconventionele tuinier gaat naar : mijzelf !
Ze doen het weer, de bladeren van de bomen in onze straat: blowing in the wind en met de eerste licht vorst dwarrelen ze gretig naar beneden! Dit jaar heb ik mijn ‘windmachien’ nog niet van stal gehaald, je weet wel zo'n ding waarmee je alles op een hoopje blaast. Nu mag iedereen lachen met mij, maar weet je waarmee je bladeren het gemakkelijkst op hoopjes krijgt ?
Wel, met dit :
Dat het geen zicht is en dat mijn omgeving nu waarschijnlijk denkt dat er iets mis is met mijn mentale toestand (alle grassprietjes mooi in dezelfde richting willen hebben, ik zeg maar iets), het zij zo. Ik ben een praktische persoon en een hark blijft steeds haken in het gras/mos, de bladeren hangen aan de tanden van de hark, allemaal problemen die je niet hebt met een borstel. Dus heb ik de gazon aan de voorkant van het huis eergisteren deels schoongeborsteld, daarna nog wat bloemperken netjes gemaakt, gesnoeid … en alles netjes op de composthoop gelegd. Ik ben nog niet rond met de tuinwerken, er mogen dus best nog wat zonnige dagen komen. Het deed me verdorie deugd om nog eens wat in open lucht bezig te zijn na dat indoor-klussen van de laatste dagen toen het regende. Heb ik trouwens al gezegd dat wij hier nog steeds verse tomaten eten van eigen kweek ? Ik heb nog grote soepbonken en poire surprise (peervormige soort dat zomaar in de serre begon te groeien) in de aanbieding. En om mijn rare mentale toestand alle eer aan te doen heb ik een maand geleden opnieuw tomaten gezaaid in potjes. Ze staan op een warme plaats en ik geef ze bovendien af en toe extra licht (oplaadbare led-lamp) om de dagen wat te verlengen. Mocht het me lukken om in de winter tomaten te kweken, dan volgen daarvan zeker nog foto’s (maar laat het duidelijk zijn, ik heb serieus mijn twijfels of dit zal lukken). Nu maar hopen dat de buren niet denken dat ik met dat extra licht en dichtbij het raam, cannabis aan het kweken ben.
Iedereen zal zich hier wel op de één of andere manier in terugvinden, denk ik!
Ik ben nog fit van lijf en verstand,
Wel wat artrose in mijn heup en mijn knie.
Als ik me buk, is het net of ik sterretjes zie. Mijn pols is iets te snel, mijn bloeddruk wat te hoog.
maar ik ben nog fantastisch goed...zo op 't oog
Met de steunzolen die ik heb gekregen, loop ik weer langs 's Heerens wegen,
kom ik in de winkels en ook weer op het plein.
Wat heerlijk zo gezond te mogen zijn. Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen en over vroeger te kunnen dromen.
Mijn geheugen is ook niet meer zoals het was
en ik ben weer vergeten wat ik gisteren nog las. Ook heb ik wat last met mijn ogen
en mijn rug raakt meer en meer gebogen.
De adem is wat korter, mijn keel vaak erg droog. Maar ik ben nog fantastisch...zo op 't oog.
Is het leven niet mooi, het gaat zo snel voorbij,
als ik kijk naar de foto's, over vroeger van mij.
Dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren.
Wilde ik een jas, dan moest ik heel lang sparen.
Ik ging fietsen en wandelen, overal heen,
en ik kende geen moeheid, zo het scheen. Nu ik ouder word, draag ik vaak blauw, grijs of zwart
en ik loop heel langzaam, vanwege mijn hart. Doe het maar op uw gemak, zei de cardioloog.
U bent nog fantastisch...zo op 't oog
De ouderdom is goud, ja begrijp me wel.
Als ik niet kan slapen en dan tot honderd tel.
Dan twijfel ik, denk ik of dat wel waar is en of dat beeld van goud niet een beetje raar is. Mijn tanden liggen in een glas, mijn bril op tafel, gehoorapparaat in mijn tas
Mijn steunzolen naast het bed op de stoel. U weet dus wat ik met die twijfel bedoel. Trek niets in twijfel, zei de pedagoog.
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog.
En 's morgens als ik ben opgestaan
en eerst de afwas heb gedaan, lees ik het laatste nieuws in de krant.
Ik wil toch bijblijven en naderhand doe ik van alles, eerst geef ik de planten water, de kamer stoffen doe ik later. Wel gaat alles wat traag heb na 't eten wat last van mijn maag.
Maar ik wil niet zeuren, want 't mag,
dat is heel gewoon op je oude dag.
Aanvaard het rustig zei de psycholoog..
U bent nog fantastisch goed...zo op 't oog.
Haar foto kijkt me aan vanop de kast in de living, een lachende, vrolijke dame, mijn ma. Net als ik naar die foto kijk , spelen ze op de radio "zonder jou tikt de klok even snel, maar de tijden veranderen wel". Het raakt me, zomaar midden op de dag terwijl ik een beetje aan ’t bekomen ben van het net maken van de oprit en voortuin! 'k Zou haar willen vertellen over de kleine dingen van het leven, over ons, over haar kleinkinderen en zoveel meer want ik mis onze urenlange praatjes nog altijd ! .
Maar vandaag niet kniezen Natoken want je hebt alle reden om blij te zijn want vandaag ( ja, ik denk vooruit als ik logjes schrijf haha) verjaart onze tweeling. Die worden ook al 8 jaar, wat vliegt de tijd ! En intussen worden wij elke dag wat ouder en grijzer en ik hoor je nu speels zeggen "en hopelijk ook wat wijzer" !!
- Gelezen op een urinoir: De toekomst van België ligt in je hand.
- Als ik haar dump, welke container moet ik dan nemen?
- Bericht aan de regering: ik heb ook geen geld, maar daarom ga ik het nog niet van anderen afpakken.
- Mijn vriendin heeft me bedrogen, vorige week vertelde ze dat ze was vreemdgegaan, maar dat blijkt helemaal niet waar te zijn.
- Als we ooit terug in de tijd kunnen reizen, waarom worden we dan nog niet bezocht door mensen uit de toekomst?
- Mochten er verkiezingen zijn, stem op Bert en Ernie. Zij halen de bananen wel uit hun oren. - Openbaar vervoer is iets wat je brengt van een plaats waar je niet bent, naar een plaats waar je niet naar toe moet, op een moment dat het je niet uitkomt.
- Bevalt de nieuwe secretaresse?" " Ja zeker, maar we weten nog niet van wie."
- Pas maar op voor mij, zei het klontje tegen de biet, ik ben geraffineerd.
- Van mensen die nooit wat geven, daar krijg ik wat van.
- Als hij niets anders te eten had, leefde Godfried van bouillon.
- Ik zou Van Klaveren van harte door de ruiten kunnen schoppen. - "Schat, ik heb je gemist." fluisterde hij. En hij dacht bij zichzelf: Volgende keer zal ik beter mikken.
- Jan met de pet volgt zijn leiders klakkeloos. - Toen de toerist in het Engelse postkantoor een postzegel vroeg, kreeg hij een stamp. - Toen ik de prijs van de sla zag kreeg ik een krop in de keel.
De natuur heeft nu definitief zijn herfstkleed aangetrokken. Het frisse groen heeft plaats gemaakt voor het frisse bruin. Het is weer eens wat anders. Het moet niet altijd zomer zijn. Dit jaar was het nog eens een zomer uit de oude doos dus hoor je mij niet klagen en de nazomer mocht er ook wezen al mag het nu wel weer even ophouden met regenen al heeft dat ook zijn voordelen natuurlijk. Eigenlijk mogen we gelukkig zijn met zoveel regen. Er zijn plaatsen op de wereld waar mensen een ongeluk zouden doen om een emmer water. En niet te vergeten, van water wordt bier gemaakt. Voorlopig zullen we dus niet zonder gerstenat vallen. Of de prijs van bier daarom zal zakken is niet zeker. Maar ondertussen verliezen de bomen hun bladeren en wordt het stilaan frisser. Terwijl ik dit schrijf is het hier amper 1,1 gr en vriest het lichtjes aan de grond. De laatste bladeren zullen nu ook wel afvallen en dan staat de natuur weer kaal te wachten op de winter. De bloemen zijn uitgebloeid en de bloemblaadjes verslensen. De zaadjes worden met de wind naar onbekende oorden weggedragen. De wind lijkt wel postbode te spelen. Zelfs het gras en het onkruid heeft een stakingsaanzegging ingediend en is alvast gestopt met groeien net alsof het gesyndiceerd personeel van één of andere instantie betreft dat hun jaarlijks aantal stakingsdagen moet halen. Zo maakt de natuur zich op om de koude te trotseren en hoopvol uit te kijken naar de volgende lente. De zon mag dan al haar best doen om er nog een beetje warmte uit te persen, het zal niet baten. De natuur gaat zijn gang. Donkere, grijze wolken komen onverzettelijk het land binnen met in hun kielzog de onvermijdelijke regen en straks misschien ijs en sneeuw. Wind, sneeuwvlagen en gladde wegen zullen ons deel zijn. Gedaan met de hitte, met terrasjes, met puffen en blazen. In de plaats komt koning winter het hele zooitje schoonmaken. "Heerlijk" weertje staat ons nog te wachten tenminste, van achter het raam in een zachte zetel lekker bij het vuur of de verwarming met een goed boek en een warme thee.
Terwijl de natuur de herfst verwelkomt, kijk ik vanachter mijn pc naar buiten.. Alhoewel de meesten op de zon en zomer roepen, vind ik ( als het niet regent natuurlijk) de herfst een prachtig seizoen. Dat palet van kleuren, de geur van het bos, de activiteit in de natuur in voorbereiding van de winterslaap.... Echt iets om bij te mijmeren, meestal over het leven, het verleden en vage verwachtingen.
Alhoewel ik en zoals iedereen onder ons, een rugzakje meedraag , hou ik dat zakje niet netjes gesloten in tegenstelling tot veel anderen, maar ik stop af en toe eens en maak dat zakje open en haal er een paar elementen uit, soms met een lach en soms met een traan. Je kan er niet aan voorbij, de ene draagt al wat meer mee dan de andere en de ene denkt er niet meer aan en de andere kan het soms niet vergeten. Het maakt van ons wat we zijn. Alleen heeft de ene er zijn lessen uitgetrokken en de andere niet.
Ook mijn rugzakje zit behoorlijk vol met gebeurtenissen die een serieuze inpakt hadden op mijn leven. Sommigen kunnen het verleden niet loslaten en hebben er hun verdere leven last van en dat beperkt hun leven.
Ben jij van het type die ondergaat en aanvaardt maar niet vergeet en doorgaat met zijn leven? Of ben jij iemand die door toedoen van bepaalde gebeurtenissen toch een beetje beschadigd uit de strijd kwam en bewust of onbewust je verdere leven laat bepalen? Of ben je iemand die uit het slechte, het beste meeneemt en dat netjes bijschrijf in de encyclopedie van je leven?
Hoe dan ook, na al die jaren voel ik me rijk met een aparte kijk op het leven en een aparte benadering van het beleven. Ik ben heel veel te vinden in de natuur en vind het heerlijk te mogen genieten van het mooie dat plant en dier ons geven. Daar voel ik me goed wat niet altijd kan gezegd worden van onze maatschappij die soms een jungle is die geregeerd wordt door emotieloze politici of andere stervelingen. Maar wat me nog meer doet huiveren, is hoe we dagelijks als gewone mens worden opgelicht en het dikwijls niet in de gaten hebben. Kritisch, ja dat ben ik ook en vind het terecht, want tevelen sluiten de oren en ogen omdat de waarheid dikwijls pijn doet. Ik heb veel gezien van deze wereld en ben op veel plaatsen geweest of heb er geleefd. Ik heb de armoede gezien naast de grote rijkdom en hoe goed ik mijn rugzakje ook sluit sommige gebeurtenissen laten me nooit meer los, ik kan ze niet verbannen uit mijn geest en daarom dat ik soms in deze periode van het jaar waarin de natuur het mooiste is en ik afgeremd word in mijn dagelijks doen, eraan terugdenk. Het ene rugzakje is het andere niet. Maar vandaag sluit ik weer even dat mijn zakje en kijk met telkens wederkerende verwondering naar het vervagen van de zomer en de verkleuring van de herfst. Daar word ik warm en emotioneel van dat ik dat nog mag en kan zien en ervan genieten. Met de herfst moeten we het weer doen .. tot de nieuwe zomer eraan komt . Dan is het verleden enkel een herinnering...
Ja, er zijn zo van die dagen, dat een mens op een andere manier schrijft.
Soms met wat meer emotie en gevoeliger.
Soms zijn er dagen dat ik schrijf zonder nadenken en op andere dagen denk ik meer dan ik schrijf.
Vandaag denk ik dat ik even gewoon een brief zal schrijven.
Een brief aan mijn ma.
Liefste ma,
Zaterdag was het al vijf jaar geleden dat je ons verliet.
Vijf jaar dat jouw tranen mijn inkt geworden zijn als ik in gedachten een brief naar jou schrijf. Vroeger las je mijn brieven uit het buitenland in stilte en ik wist dat men aan je tranen kon zien welk stuk je aan het lezen was.
Vandaag lees ik jou nu mijn eigen woorden voor en neem je tranen over in bepaalde zinnen.
Weet je nog lieve ma hoe we samen naar het kerkhof gingen rond deze periode van het jaar en je stilstond bij het graf van pa en jouw ouders?
Ik mocht de bloemen dragen en jij zette ze dan op hun plaats.
Je liet dan mijn arm los om even te bidden en dan liepen we verder bij vrienden en kennissen. Soms kwam je wat dichter bij mij staan om fluisterend wat uitleg te geven over de persoon.
Je fluisterde om de stilte en de rust niet te doorbreken. Ik haakte dan mijn arm door de jouwe en samen verlieten we in stilte het kerkhof.
Ma, vijf jaar geleden stonden we ook bij jouw laatste rustplaats en jij was er niet om mij een arm te geven!
Ik nam dan maar de arm van mijn liefste en de kinderen en zo liepen we dan tot aan die grote weide. Daar stopte je leven en bleef er ook een deel van mij achter.
Verweesd bleef ik staren naar die kleine urne met dat luttele beetje dat van jou restte..
Ma, gisteren stonden we terug aan die strooiweide T en ik.
We haakten weer de armen in elkaar om even die steun te voelen. We legden wat bloemen neer en iets later stapten we terug naar het leven en lieten de dood achter ons maar niet zonder aan jou te denken, zoals ik zo vaak nog doe.
Het is één van die dagen ma waar ik het nog steeds moeilijk heb.
Ma, vandaag moet ik mijn eigen woorden lezen en weet intussen wat verdriet is.
Ooit zei je mij dat verdriet wel over gaat, maar dat was wellicht om mij te troosten!
Telkens ik over je schrijf of praat, weet ik zeker dat het verdriet er nog jaren zal zijn.
Telkens je plaatsneemt in één of ander verhaal kan ik niet anders dan herinneringen ophalen.
Weet je nog hoe je mij verzorgde toen ik in een gracht met netels gevallen was? Weet je nog, hoe je stilletjes kwam kijken boven toen ik ziek was?
Weet je nog hoe je hier bij ons revalideerde na je hartoperatie en we samen stapje na stapje de armen stevig in elkaar gehaakt een stukje in de tuin gingen wandelen? Nee, natuurlijk weet je het niet meer, het is aan de levenden om te weten wat er is geweest.
Maar ma, ik weet het nog!
Ik herinner het mij nog alsof het gisteren was.
Ik zie je nog liggen op je ziekenbed en voel nog steeds de machteloosheid omdat ik niets meer voor je kon doen.
Ik liet je gaan en daar dacht ik gisteren ook aan.
Ma, het is nog steeds moeilijk gewoon aan je te denken.
Ik kan de tranen op mijn wangen voelen en toch voelt het goed dat ik jou ook kan laten rusten.
Ik zal mijn briefje maar opzij leggen ma en het later afmaken als de emoties wat minder zijn... Maar het leven gaat verder ma en er is ook een reden tot vreugde onze kleinzoon 2 - jouw achterkleinzoon - wordt morgen 9 j. We zullen dat alvast vandaag even vieren want morgen is het school! Een dikke proficiat op voorhand lieve schat!
Een tuinpraatje
(peervormige soort dat zomaar in de serre begon te groeien) in de aanbieding. 
