Ik zat in de auto te wachten tot de schoolpoort de kleinkinderen zou uitspuwen als een waterval van kleurige, wriemelende bijtjes.
Meestal heb ik ergens een leesboek liggen waarin ik telkens een stukje verder lees. Een stukje papier is mijn enige wegwijzer in het verhaal waarvan ik het begin al lang vergeten ben.
Die bewuste dag zat ik maar gewoon wat rond mij te kijken. Het was lekker warm in de auto. De eerste moeders begonnen zich al te verzamelen.
Plots overviel me de herinnering dat ik, jaren geleden, ook kwam aangestapt aan een schoolpoort ergens in het verre Afrika, met aan de ene hand onze oudste en aan de andere hand een protesterende peuter die oververmoeid van het spelen niet toestond dat er ook maar één sprankeltje aandacht naar iemand anders ging.
Het leek al wel een eeuwigheid geleden.
De kleuter is ondertussen al een veertiger en vader van 4 kids en de peuter de moeder van de twee kids die ik afhaalde. En dan kwamen ze de herinneringen...zoveel herinneringen, maar ook het uitzien naar elke moment van genieten, geeft dat niet de kleur aan een zinvol leven?
En toen zag ik hen uit de school komen…twee totaal verschillende kinderen: ons glutenkindje dat op korte tijd veranderd is in een zonnetje dat straks haar eerste stapjes zal zetten in " de grote school" en dan onze kleinzoon van 8 die altijd iets te vertellen heeft na een onstuimige omhelzing. Ik zag twee rimpeltjes tussen zijn oogjes…
Ze stapten in de auto en dan volgde de uitleg van de waarom van die rimpeltjes:
" Oma, ’t is uit met Axelle!"
"Maar jongen toch en vind je het erg?"
Hij haalde zijn schouders op en zei:
"Ze heeft al iemand anders"
. Op zo’n momenten moet ik me inhouden om niet te lachen, zo simpel is het dus de bons krijgen! Maar omdat je zo’n manneke dat juist de liefde van zijn leven heeft moeten doorgeven aan "een andere" dat niet kan aandoen, bleef ik heel ernstig!.
" Oma, ik heb ook een vriendje, Cedric", klonk de spontane ontboezeming van zuslief van op de achterbank. " Ach ja, en hoe weet jij dat hij jouw vriendje is?" kan ik niet nalaten om plagend te vragen. " Omdat we soms kusjes geven aan elkaar", klonk het onschuldig! Wat kan het leven toch simpel zijn! Ik maakte wél de bedenking bij mezelf dat in "mijnen tijd " (ik weet dat je dan écht oud begint te worden als je dat zegt, maar toch) ik op 16 jaar nog bijna een draai rond mijn oren kreeg omdat mijn pa me betrapt had toen ik achterop zat op de fiets van een jongen.. Tijden veranderen!
-De vraag des levens is: Gaan we door of slaan we af? Maar voor de meesten is het: Slaan we door of gaan we af? -Geluk is als een zeepbel die je voorzichtig tot leven blaast, maar grijp je ernaar dan is het stuk! -Ik heb ze nog steeds alle 5 op een rij, ze werken alleen in ploegendiensten -Er zijn 3 soorten mensen in de wereld: diegenen die er voor zorgen dat er iets gebeurt, diegenen die kijken naar hoe dingen gebeuren en diegenen die zich afvragen wat er gebeurd is
-Ik ben niet onhandelbaar, ik ben gewoon een uitdaging. Ik ben niet eigenwijs, mijn manier is gewoon beter
-We realiseren ons pas hoe goed ons geheugen is als we iets proberen te vergeten
-Als mannen ongesteld zouden zijn, dan weet ik zeker dat ze op zouden scheppen over de grootte van hun tampon
-Je moet voor jezelf de lat zo hoog mogelijk leggen, dan kun je er makkelijker onder door -Als je tot je nek in de shit zit, laat dan je hoofd niet hangen
-Hoe lang een minuut duurt, hangt er van af aan welke kant van de wc-deur je je bevindt -Vroeger was ik een twijfelaar, ik ben daar nu niet meer zo zeker van.
-Bier zonder alcohol is als een beha aan de waslijn, het beste is eruit
-Ik hou niet van regen, maar wel van spetters
-Een decolleté is als de zon: je mag er naar kijken maar je moet er niet in staren. -Ten gevolge van de crisis is het licht aan het einde van de tunnel tijdelijk uitgeschakeld
Wie de katholieke school doorlopen heeft, zal die quote uit de bijbel wel kennen. Hier -ten huize van Natoken - wordt die zin met de regelmaat van een klok gezegd ( zelfs mijn slaapgenoot kent die al ) als één van ons beiden een " zotte streek" uithaalt! En over dat "kinderlijke " wil ik het nu vandaag hebben zie! Vele jaren geleden, toen ik zo'n jaar of 9 was, besefte ik voor het eerst dat ik ooit zou opgroeien. Hoe dat kwam? We hadden toen bezoek van mensen die ik nauwelijks kende. Het dochtertje van het gezin was zo'n 12 jaar denk ik, net geen kind, maar ook geen volwassene al liep ze met een air van volwassenheid tussen ons de andere kinderen. Ze liet ons duidelijk merken dat zij al groot was en dat wij nog klein waren. Er waren al eerder kinderen van die leeftijd bij ons komen spelen en met een zus die 6 jaar ouder was had ik al wat "ervaring". Het was dus niet haar houding die zo anders was. Wat wel anders was aan haar, was dat ze al borsten had. Voor een kind van 9 was dat toen toch moeilijk te bevatten: ze was nog een kind, maar leek ook al op een groot mens. En ik bleef me afvragen: "Zal ik ook zo'n borsten hebben op mijn 12de?".
Ineens leek 12 zo oud. Toen ze ons herhaaldelijk op haar leeftijd wees, flapte ik eruit: "Dan ben jij bijna getrouwd!". Het meisje schrok enorm en leek ineens terug een klein kind. Ze zei: "Nee, daar ben ik toch te jong voor?". Ze was ineens niet meer zo trots op haar vrouwenlichaam. Het was nu een teken dat ze groot was en dat wou ze nog niet. Ik weet dat ik toen naar haar opkeek maar toch dacht: Op mijn 12de zal ik ook borsten hebben en dan zal ik ook spijt hebben dat ik geen kind meer ben. Dan kan ik nu dus best veel spelen!.
Maar op mijn 12de had ik nog niet echt zin in mijn "groeiend vrouwenlichaam". Ik had ook niet het gevoel dat ik veranderd was. Ergens had ik gedacht dat ik bij het afsluiten van mijn kindertijd me anders zou voelen. Hoe anders wist ik niet en spijt had ik ook niet. Ik was nog altijd mezelf en had nog altijd dezelfde kinderlijke kronkels. Misschien zou ik me later anders voelen? Misschien zou ik innerlijk pas veranderen als ik 18 was?
Meisjes van 18 leken zo volwassen. Als zij iets kinderlijks deden, was het ongepast in mijn ogen. Zij waren immers groot en moesten beter weten. Maar toen ik 18 werd, wist ik niet beter. Mijn interesses waren een beetje veranderd, maar ergens in mij was er nog dat kind. Misschien word ik volwassen als ik trouw?
Maar trouwen bracht geen verandering. Ik voelde me met het verstrijken van de jaren wel wijzer en kinderen veranderden wel veel, maar de kinderlijke kronkels zochten zich altijd een weg door mijn volwassen gedachten. Mijn lichaam werd ouder, maar mijn essentie bleef. Tussen mijn 35 en40ste begon ik te beseffen dat volwassenen niet anders waren dan kinderen. We blijven kinderen en diep in ons hart verlangen we ernaar om terug te spelen en gek te doen, maar de dagelijkse beslommeringen houden ons tegen.
Als ik nu naar mezelf kijk of andere mensen van mijn leeftijd zie, vraag ik me nog zelden af hoe ze vroeger waren. Ervaringen hebben hen misschien voorzichtiger gemaakt en hun handelingen zijn door de jaren heen zelfverzekerd geworden, maar ik hoop dat diep in hun hart ze nog altijd een stuk van dat kind meedragen. Ik in ieder geval wel!!
De dag van vandaag hoef ik me niet meer af te vragen hoe ik later zal zijn want ik leef nu in dat later. Ik probeer nu mijn schouders te rechten en me minder te haasten dan vroeger, maar ik zal altijd ik blijven. En net als vroeger zal ik mijn gezinsgenoten blijven gek maken met mijn vaak impulsieve handelingen en net als toen zal ik zelfs op mijn 90ste ( als ik zover geraak) met de achterkleinkinderen vrolijk PacMan spelen met onze boterhammen... . Dat hoop ik toch!
In mijn vorig logje zagen jullie me al in een futuristisch bejaardentehuis Ik begrijp perfect dat sommigen het moeilijk hadden met mijn " cynische humor" maar soms is dat de enige manier om doomdenken wat vooruit te schuiven want eerlijk...Als je als senior vooruit durft te kijken is het niet altijd rozengeur en maneschijn en ik wil daar NU nog niet te diep op ingaan en al zorgen maken. Eens zover zie ik het wel, wat niet wil zeggen dat ik het negeer maar eerder met een vleugje cynisme benader of er luchtig over doe...Het leven is soms al ernstig genoeg en " humor" kan in veel gevallen de enig afscherming zijn . Sorry als mijn vorm van humor bij sommigen verkeerd overkwam maar soms moet je bepaalde toekomstmogelijkheden weglachen om niet depri te worden dus.... Om toch nog even op die rusthuizen terug te komen...Om daar te geraken moet je ook oud of hulpbehoevend worden en laat juist daar het schoentje wringen. Iedereen wordt oud maar niemand wil het. Er worden miljarden verdiend aan mensen die het niet "gracieus" kunnen, ouder worden. Ik denk dat ik met mijn logje weer bij een paar mensen op de schopstoel zal terecht komen ( ) maar beter zo dan dat men klakkeloos mijn blog voorbij gaat. Een pittig tegenwoordje af en toe moet kunnen zolang het maar goedbedoeld is! Dit plaatje staat ook op mijn blog en ik vind het goed passen bij mezellf
Daar ga ik dan! Ik vond het geen enkel probleem om dertig te worden, bij veertig dacht ik dat ik nog maar aan de helft was, alles lag nog open. Er zijn tal van mensen die op de helft van hun leven pas ontdekken dat ze kunnen schilderen, musiceren of schrijven. je moet maar denken dat de tweede helft van een voetbalmatch in vele gevallen spannender is dan de eerste. . Goed beschouwd kan je de eerste tien jaar van je leven niet echt meerekenen. Als je je die jaren nog kan herinneren, dan deed je weinig meer dan wat iedereen in zijn of haar eerste tien jaar doet: eten, slapen, spelen, groeien m.a.w het leven oefenen. Veel initiatief was er dan nog niet bij.
Na die veertig kwam de vijftig en die deed me even slikken en zestig dat wilde ik het liefst zo aan me laten voorbijgaan! Dat nu de zeventig nadert daar wil ik nog even niet te veel bij stilstaan. En toch is er ook iets positiefs aan ouder worden omdat je nieuwe ervaringen als makkelijker ervaart. Je bent minder angstig of zenuwachtig. Je weet al dat als je op je bek gaat, je daar overheen komt. Dat heb je al eens geleerd. Je weet ook dat je niet bang hoeft te zijn voor anderen, zij zijn net zo onzeker als jij. Dat leerde je uit ervaring. Als alles bij het oude blijft is er weinig te ervaren. Maar gek genoeg is verandering precies datgene waar mensen bang voor zijn. Voor sommigen vooral veranderingen in hun uiterlijke.
Persoonlijk vind ik plastische chirurgie maar zozo tenzij het echt nodig is. Ik vind iemand mooi als die zichzelf is. Ik kijk liever naar een doorleeft gezicht waaruit je kan opmaken dat die persoon geleefd en veel gelachen heeft wat beter is dan naar een strakke botoxkop. Een mens is niet lelijk als hij rimpels heeft want wie gelooft er nu in altijd jong te kunnen blijven? Met een volgespoten voorhoofd, weggesneden oogleden en strakgetrokken wangzakken kun je er misschien jong uitzien (al durf ik die discussie ook nog wel aan te gaan ), je bent toch echt geen vijfentwintig meer.
Wij kunnen maar beter het onvermijdelijke accepteren. Tegen alle mogelijkheden die het leven biedt, staat één heel groot onomkeerbaar feit: je wordt ouder en je gaat dood. Dat is de enige voorwaarde om mee te mogen doen. Als je daar niet mee akkoord kan gaan, heb je een probleem.
Dus zeg ik heel optimistisch: kom maar op met dat laatste kwartaal, ik heb er nog steeds zin in.
Dat van gisteren was een eendagsvlieg hoor ,maak jullie maar geen zorgen lieve mensen . Ik had tijd om mijn gedachten te ontdoen van spinnenwebben en zo ontstaan meestal nieuwe logjes!!
Onlangs hoorde ik op het nieuws dat in bepaalde rusthuizen besparingen gebeuren op pampers en eten om winst te maken...Schokkend en mensonterend vind ik dat waardoor mij aversie voor rusthuizen nog groeit! Gelukkig zijn er ook andere rusthuizen maar toch.. bemoedigend klinkt dat niet!
Zelf probeer ik nog zo weinig mogelijk bezig te zijn met de winter van mijn leven maar net zo min als ik decennia terug bezig was met het krijgen van kinderen, terwijl ik inmiddels toch echt al een zoon van bijna 41 en dochter van bijna 39 heb, het overkomt je toch als je lang mag leven. De tijd kruipt, zit je op de hielen en haalt je rechts in als je even niet oplet. En dan vraag ik me af hoe het zal zijn.. Zullen we de rit samen thuis mogen uitzitten mijn slaapgenoot en ik of wordt het ooit een bejaardentehuis voor één van ons beiden...? Zou dat wat voor mij zijn?
Ik probeer er mij wat bij voor te stellen bij dat eventuele bejaardenhuis van mijn toekomst. Mij fantasie slaat op hol en zie hier wat ik ervan verwacht!
Ik zie een groot, luchtig gebouw met kamers met grote ramen die uitzien op grote gezamenlijke tuinen , verzorgde wandelpaden en grote golf-en ontspanningsterreinen.Want deze oma wil nog lang fit blijven hoor! Terrasjes liggen verspreid onder schaduwrijke bomen. De ideale plek om met de blogvrienden te keuvelen want die zijn er natuurlijk bij!! In de brede, hagelwitte gangen en de ruime recreatie -en fitnesszalen klinken de godganse dag om de haverklap herkenningstunes van ouderwetse smartphones en iPad's op topvolume, omdat de eigenaars hardhorend zijn.
Een greep uit de top 10 gesprekken van de bewoners..
"Ben ik dat?" vraagt ergens een oude heertje met een kloddertje pudding op zijn stropdas.
"Hè?" roept het oude dametje naast hem. "Is dat mijn telefoon?" vraagt het heertje wat luider. "Ja, natuurlijk," zegt het dametje ietwat geïrriteerd. "Ik heb een blackberry, dat weet je best. Die klinken heel anders. Bovendien doet mijn wi-fi al de hele dag raar. Ik zal ‘m straks even rebooten."
Grote breedbeeldschermen sieren de muren en nodigen ons oudjes uit om te genieten van onze favoriete film want de videoclips en games die kleinkinderen uit hun comm-chips toveren, vinden het dametje en het heertje maar niets. “Ik heb het gewoon liever ouderwets,” zegt het dametje vastberaden als men er haar over aanspreekt. “Nooit iets mis mee geweest, dus dat is het nu ook niet.”
Een groepje bejaarde mannen vertellen nog steeds pikante grappen tegen de verpleegsters, dat zal ook nooit veranderen. Er wordt daarbij gierend in zijden gepord, maar de buurmannen verstaan het niet altijd.
Ergens in een hoek van de bezoekruimte zit een chagrijnig echtpaar dat op bezoek is. Hun dochter zit zich bij oma op schoot te irriteren aan de muziek die er in de bezoekersruimte klinkt. “Waarom draaien ze hier altijd Lady Ga Ga?” wil ze weten. “Kindje toch,” zegt oma hoofdschuddend. “Dat is niet Lady Ga Ga, dat is Beyoncé'. Die kan je echt niet met elkaar vergelijken, schat. Die lijken niet eens op elkaar.”
"Ik kan ze anders maar niet uit elkaar houden,” zegt de kleindochter.
“Dat heb je nu met die elektronische piepjes van tegenwoordig,” antwoordt de oma. “Alsof je naar een duet tussen een magnetron en een rekenmachine zit te luisteren.” Na een tijdje geeft ze haar kleindochter een duwtje. “Zo, en nu even van mijn schoot af, lieverd.” Ze reikt naar haar rollator. “Oma moet even een splinter uit haar ruggengraat duwen.”
En de oma strompelt sloffend langs een tafeltje waaraan twee kale mannen zich niet echt concentreren op hun kaartspel, ze halen eerder herinneringen op. Even meeluisteren...? “Hahahaha,” buldert de één. “En de elektronische sigaret, ken je die nog?” Beide heren schateren van het lachen. “Nee"! "De vibrator dan ? "giert de ander. Tranen worden weggeveegd, borrelglaasjes leeggedronken.
....... Zo zou het moeten zijn maar zo zal het nooit worden!! Ach,sommigen zullen zich wel vermaken in het bejaardentehuis van de toekomst maar omdat de werkelijkheid bij lange na mijn fantasie nog niet benadert, wil ik er liever nog niet aan denken.
De laatste dag van mei maar de zoveelste keer deze maand dat het een druilerige, donkere ochtend is. Ik trek de gordijnen open en zie de natte buitenwereld. Ik zucht. Ik haal de krant uit de brievenbus. Mijn tas thee staat dampend te wachten. Ik ga aan de keukentafel zitten en in afwachting dat mij slaapgenoot me gezelschap houdt, vouw ik de krant open. Ik ritsel door de pagina’s en zie de ellende van en in de wereld. Ik zucht en ik voel me gelaten. Ik heb geen zin in nadenken. Ik haal mijn schouders op voor alles wat de krant me onder de ogen duwt. Alsof niets me kan raken vandaag. Komt het door al het negatieve dat ik moet lezen? Ik weet het niet. Ik wil het niet weten vandaag. Ik zucht, ik wil luchtigheid, ik wil me nergens druk over maken. Het enige wat ik me wil afvragen is waarom ik me niets afvraag.( kan je volgen?) En zelfs dat wil ik eigenlijk niet weten. Ik zucht nog eens.
Ik wil zon, al moet ik ze zelf op mijn plafond schilderen. Ik wil vrolijkheid, al moet ik die geforceerd uit mijn lijf knijpen. Zal ik de gordijnen terug dichttrekken en alle lichten in huis aansteken? Artificiële warmte is nog altijd beter dan geen warmte al vreet dat dan weer de planeet op, maar daar wil ik vandaag niets over horen, me niets aantrekken, me geen zorgen maken, geen gewauwel, geen gepalaver, geen ernstige blikken, geen doordachte redevoeringen, alleen maar voor één dagje. Alleen maar voor vandaag. Ik zal me morgen terug het lot van de wereld aantrekken.
Vandaag doe ik eventjes niet mee. Dat heb ik net beslist. Ik zucht...van opluchting.
Hebben jullie het ook gehoord op canvas in terzake.... het West Vlaams is het schoonste dialect ter wereld!! Als de ministers op You-Tube hun sappigste West-Vlaams laten horen en dat een grote hit op de sociale media blijkt te zijn dan wil ik jullie helpen om nog wat bij te leren. Ani zit al op d'eerste réke en zal jundre elpne ze weetre olles van!!
‘t Zwien deur de bjèten joagen is verkozen tot de populairste West-Vlaamse uitdrukking en betekent " uit de bol gaan"
In de top tien stond ook nog:
Jet gene nagle vu aan zijn gat te scharten (heel arm zijn),
‘t Schoap ès de preute of (heel moe zijn)
en Scheur je puuste (maken dat je wegkomt).
Aj moe kak'n moej ka'n ( je moet doen wat je niet laten kan, uit het Eén programma De Ronde) En toen ik dat zag ...wat dacht je ? Toen besloot ik ook 't zwien deur de bjèten te joagen met veel meer van dat.... hopelijk kunnen jullie me volgen! ( )
-z'ed een muule van lintjes: veel praatjes.
- tis n echte zurkeltrutte.( een naïeve, belachelijke vrouw of kwezel; iemand die alles verkeerd begrijpt of doet.)
- woar is den ullewupper?: flessenopener vb:'t joenk ee weere nie gepeisd! Bier mô gin ullewupper!
-'t ging were in een schoffelscheute; gejaagd , zonder nadenken - dat klièt is bemokkeld: wat bevuild
- Kwitsoender wat dat ie goat doen? : ik ben benieuwd..
- Wuk zeg je? Wat zeg je?
- Kunt ge tne kee herhaolen altemets? Kanje het soms eens herhalen?
- Doavanswege: Wat dat betreft
- Zo nen kalisjeklutser: Losbol,onbetrouwbaar iemand
- Katjeduk spelen: Verstoppertje
spelen - Zis oaltied kontekeravregs :Tegendraads
- Pas op t’ gaot ommeklooin: Omver vallen of omkeren - Ge moet da piaenewies doen: Heel zachtjes
- Ze zin were aan ‘trottekotten: De boel overhoop zetten
- Zis were nogal getuttematooid: Opgedirkt
- Da is echt zin weegaorde: Zijn evenbeeld
Ze doen hier in de buurt zo hun best om mij Antwaorps te leren dat ik tot een wederdienst bereid ben!! Nen dikkn piepre voor ol de bezoekers!
Vroeger..., toen 4 nog 6 was.
Vroeger..., toen de Batavieren nog tegen de Batavijven vochten.
Vroeger..., toen de dinosaurussen nog niet van plastic waren.
Vroeger..., toen de konijnen nog slagtanden hadden.
Vroeger..., toen de lucht nog schoon was en de seks nog vies.
Vroeger..., toen de mannen van staal en de boten van hout waren.
Vroeger..., toen de sandwich nog gewoon een boterham was.
Vroeger..., toen de spijkers nog van hout waren.
Vroeger..., toen de vibrators nog op diesel liepen.
Vroeger..., toen een barcode nog normen en waarden in de kroeg waren.
Vroeger..., toen er nog 7 in een six-pack zaten.
Vroeger..., toen er nog mobieltjes met draaischijven waren.
Vroeger..., toen er nog zwart-wit plasma tv's waren.
Vroeger..., toen het paard van Troye nog een pony was.
Vroeger..., toen je je vrouw nog gewoon serieus kon nemen.
Vroeger..., toen WC-papier nog aan beide kanten werd gebruikt....
Zalige tijd , toch?
. Dat hoop ik toch!
) maar beter zo dan dat men klakkeloos mijn blog voorbij gaat. Een pittig tegenwoordje af en toe moet kunnen zolang het maar goedbedoeld is!
)