Bij Ani gelezen "Als je denkt dat alles tegenzit, denk dan opnieuw." Omdat het hier de laatste weken stilaan weer van alles wat teveel wordt, vind ik het volgende zo toepasselijk. Je kan dit "belerend" vinden of er je gewoon aan optrekken.... aan jou de keuze. Je kan het natuurlijk ook als neutrale lezer naast je neerleggen!
Laat de wind op de golven drijven volg de schommelingen zoals ze gaan. De wind zal je de weg wel wijzen ook als je niet stevig kunt staan.
Vertrouw je gevoel en vertrouw je hart vertrouw de natuur in kolkend water. Laat je afdrijven ook als die wind je tart sta niet te lang stil bij later.
De ups en downs in ons korte leven staan voor golven groot en klein. Hoe erg die golven ook zullen beven weet dat er ook nog sterren zijn.
Wees niet eenzaam in het inktzwarte water weet dat het vol leven is daarin. Zorg voor je eigen golven in je leven geef je hart vrijheid en je vindt weer zin .
Zeil dus weg op je eigen gedachten laat de wind tegenslagen wegblazen. Geef toe aan je hart dat je wilt volgen geniet van stilte in plaats van razen..
Farid rijdt met zijn VW-busje en gezinnetje (Fatima en negen schattige kinderen)
voor het eerst naar de Vlaamse kust. In Bredene toegekomen bemerkt hij een
plaatje met de tekst: 'Duinenweg'. "Nonde, nonde!" sakkert Farid 'Duinen zijn weg!'
Even later merkt hij een plaatje met Strandweg' en daarna met "Zeeweg". "Alles weg!" sakkert hij nogmaals. "Wij dan maar beter teruggaan naar Borgerhout."
Het begint al te schemeren als een politiepatrouille Farid staande houdt op de autobaan.
"Uw rechter voorlicht brandt niet," meldt de agent. "Lamp en licht ook weg!" sakkert
de radeloze man. "Geen nood," zegt de agent "Drie kilometer verderop bevindt zich
een benzinestation. Daar kunt u een nieuwe lamp laten steken." Farid is opgelucht dat hij geen boete heeft gekregen. Even later arriveert hij bij het
benzinestation en bemerkt een plaat met de tekst: 'Halogeenlampen'...
Elk jaar weer heb ik bewondering voor de natuur, verwondering ook, zeker op 1 mei want dat betekent meiklokjes... die kleine bloemetjes overal in de tuin, heerlijk geurend om te plukken voor een paar boeketjes in huis.
Alleen vrees ik dat ik dit jaar de meiklokjes in de bloemenwinkel zal moeten halen want mijn bloementuin loopt door het koude weer hopeloos achter!
Maar 1 mei is ook het feest van de arbeid, het feest van de socialisten. Ik ben een meisje (nu ja!!!) dat katholiek is opgevoed. Elke zondag verplicht naar de mis, tot mijn twintigste, een nonnenschool, geen sex voor het huwelijk (...), niet gaan samenwonen maar trouwen onderdrukt en gebrainwasht door de kostschool ...
Ik ben maar matig geïnteresseerd in politiek, maar je zal ze weer horen vandaag op de radio of TV die politiekers met hun hoogdravende speechen en ik weet nu al dat ik sommige heel benepen zal vinden. We leven in een verenigd Europa, in een wereld die alsmaar kleiner wordt en kunnen niet langer stilstaan bij te persoonlijke toespraken.
Maar 'k wil me niet wagen aan politiek, het zijn maar gedachtensprokkels die ik hier opschrijf, zomaar bedenkingen, net op de valreep. Voor mij is het gewoon 1 mei. Geniet ervan!
Toen onze beide kinderen zwanger waren, kozen ze - met het fiat van de grootouders - bewust voor een jongere peter en meter voor hun spruiten. Oma en oma ben je sowieso dus waarom niet. Intussen is er reeds één oma weg en houden de andere " oudjes" zich stevig vast aan de graszoden!! Maar dat een zoveel jongere meter ook eens aan het kortste einde zou kunnen trekken daar rekende niemand op. Nu houden we ons harte vast en duimen we met zijn allen voor de meter (39j) van kleinzoon 2. Sinds een 8 tal jaren sukkelt die met de lever en staat ze op een lijst voor transplantatie. Tot nog toe hielp medicatie om haar toestand toch enigszins leefbaar te houden tot gisteren... Rond 23u30 kregen we een alarmerend telefoontje van de dochter dat de meter op het intensieve ligt in Leuven, volledig gecrashet is met acuut gevaar want ze heeft dringend een nieuwe lever lever nodig. Ze werd meteen op de lijst van top prioriteit gezet. Hoe erg het ook lijkt, nu moeten we hopen dat iemand sterft en ook nog eens zijn/haar organen afstaat en dan nog een geschikte donor is want ze heeft ook een speciale bloedgroep!! Maar haar situatie is niet alleen erg voor de kleinzoon , ze heeft zelf ook een gezinnetje met 2 kinderen 9j en 6j die hun mama nog dringend nodig hebben. We hopen hier dat er snel een lever gevonden wordt en houden bij elk telefoontje ons hart vast!!
Bij zo'n situatie sta ik even stil bij het feit dat er nog steeds te weinig mensen zo'n wilsbeschikking voor organendonatie hebben en dan wordt het in bepaalde gevallen heel moeilijk voor de nabestaanden om op het moment zelf zo'n beslissing te nemen. Ik heb een tijdje geleden gezegd dat ik om zo'n papieren zou gaan naar de gemeente en wil er nu echt ook eens werk van maken hoewel....wat kan men nog aanvangen met de ' versleten" organen van iemand die stilaan naar trammetje 7 gaat? Ben jij voor of tegen het ter beschikking stellen van je organen na je dood?
Tegenwoordig zie je steeds vaker bomen waarvan de takken halverwege zijn afgezaagd, dat geeft een beeld van een geamputeerde en verminkte boom. Kandelaberen (fors snoeien) van bomen noemen ze dat. Kandelaberen geeft de boom een vorm die lijkt op een kaarsenkandelaar.
Soms worden bomen in omvang te groot, nemen veel licht weg, staan in de weg, zijn door de storm beschadigd of ziek. Vaak wil men de boom dan wel graag behouden en gaat men als noodgreep de boom kandelaberen, dat is het afzagen van alle takken tot er alleen nog maar een stam en takstompen overblijven. Sommige bomen lenen zich beter dan de ander om gekandelaberd te worden.
Deze geamputeerde bomen geven vooral in het voorjaar een trieste aanblik.
Maar er valt iets over te zeggen.
Elke boom heeft zijn eigen vorm. Door de boom op de juiste manier te snoeien zal deze zijn vorm behouden. Daarnaast is veiligheid van belang wanneer er onder of naast de boom verkeer rijdt of voetgangers lopen. Bomen op de juiste hoogte en vorm snoeien om bijvoorbeeld verkeer te kunnen laten passeren, moet kunnen.
Maar ik dacht aan niets van dit alles toen ik dat beeld van die kale bomen zag. Ik had juist vernomen dat een goede kennis (50 j) borstkanker heeft en dat haar vrijdag een al dan niet borstbesparende operatie wacht. Die geamputeerde bomen deden me spontaan aan haar denken.
Verschiet jij nog van zo'n beeld? Daar zouden we toch nooit mogen aan gewoon worden!! En dan de nieuwsberichten! De terroristen van Boston zijn gekend, één ervan werd doodgeschoten de andere is opgepakt! Slaan de stoppen door? Wat is dat toch de laatste tijd? Vandaag worden leerlingen neergeschoten door een oud-leerling , morgen worden leerkrachten bedreigd met een mes overmorgen verstoren zieke geesten wat een jaarlijks sportevenement moest zijn... en ik kan zo verder gaan.
Je begrijpt wel wat ik bedoel met deze voorbeelden. Het lijkt onrealistisch maar de laatste tijd hoor je niets anders meer dan zinloos geweld en terreur op nieuwsuitzendingen. Wat is deze hallucinante krankzinnigheid die de mensheid lijkt te teisteren?
De dag van vandaag worden elke dag mensen achtergelaten met verdriet, verbijstering en onbegrip. We lijken wel te maken te hebben met een soort "trend". Wat zijn de motieven? Wraak? Geestesgestoordheid? Godsdienstige redenen of....? In veel gevallen van serie- of massamoord gaat het naast wraak ook om aandacht trekken en in de media komen, vrees ik. Wat is dan de reden(ering)?
"Ik wil per se beroemd worden, met mijn talenten lukt dat niet meer dus moet ik op een negatieve, gewelddadige manier in de media zien te geraken . Is dat het? Is het de frustratie dat je tegenwoordig gewoon zo weinig mogelijk talent en zo veel mogelijk geluk en connecties moet hebben om iets te betekenen voor de wereld die sommige mensen parten begint te spelen? Wordt deze ziekelijke moordlust veroorzaakt door talloze gewelddadige films en computerspelletjes ? Misschien wel. Het is alleszins onverantwoord dat steeds jongere kinderen aan zulke ongeloofwaardig amorele spelletjes worden blootgesteld maar anderzijds mogen kinderen toch ook niet overbeschermd worden en mag men niet alle computerspelletjes zomaar afwijzen. Tenslotte zijn veel kinderen wel volwassen genoeg om met die dingen om te gaan. En is het niet zo dat kinderen net op zoek gaan naar wat men hen verbiedt?
Moeten we straks onze kinderen opsluiten in kleine kamertjes met enkel troetelbeertjes, mousse speelmatten en puzzels van Disney? Of is net dán de kans groter dat er vroeg of laat een kortsluiting plaatsvindt in hun hersenen en hun stoppen doorslaan? Of is het voorkomen van recente vreselijke gebeurtenissen dan toch de schuld van één of ander "band" die liedjes uitbrengen met demonische teksten, als je ze eenmaal achteruit hebt afgespeeld? Zijn het "zieke geesten" die jongeren verborgen boodschappen meegeven in films en liedjes? Of is het allemaal de schuld van de ouders? Is dit waar deze nieuwe vorm van opvoeden ons heen leidt?
Zoveel vragen en zo weinig antwoorden.
Ik heb ook al met verschillende jongere mensen hierover gedebatteerd en zij weten net zomin het antwoord. De meesten kunnen zich niet voorstellen dat zoiets kan gebeuren in deze maatschappij. Ze kunnen niet geloven dat er zich op elke middelbare school een labiele potentiële psychopaat kan schuilhouden....of dat wat een gezellig groepsgebeuren moet zijn, verstoord wordt door een zieke geest, want anders kan je dat toch niet verklaren? Sommigen vinden zelfs dat de doodstraf op zijn plaats is in geval van willekeurige of doelgerichte massamoord.
Ik heb alleszins het gevoel dat de maatschappij zijn greep verliest op dit soort fenomenen en ik ben bang dat ze steeds vaker zullen voorkomen. Volgens mij kan je enkel vermijden dat je eigen zoon of dochter zoiets krankzinnigs uithaalt door een eerlijke en open vertrouwensrelatie op te bouwen met je kinderen. Uit de hersenmassa ontsprongen gedachten die maar blijven rondmalen en tegen de wanden van de hersenpan aan blijven botsen, gaan steeds gevaarlijkere proporties aannemen. Wie zich opsluit in zijn eigen gedachten, zonder af en toe eens van gedachten te wisselen met iemand anders, kan volgens mij na een tijd zo maniakaal bezeten geraken door zijn eigen (gevaarlijke) hersenspinsels dat het vroeg of laat uit de hand moet lopen.
We kunnen dit fenomeen op de maatschappij steken, of op nog iets groters, de wéreld! Maar daar geraak je niet ver mee. Elke mens is tenslotte verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Laten we beginnen met dat te aanvaarden. Als ieder op zijn eigen "huisdier" let, dan heeft geen enkel huisdier een basisbehoefte te kort en zal geen enkel huisdier een ander schade toebrengen. Als iedereen op zichzelf zou letten, denk je eens in wat voor een prachtige wereld we dan zouden leven. Was het maar zo simpel!
Waarom maak ik het mezelf altijd zo moeilijk ?
Een vraag die ik mezelf altijd stel na de inspanning (maar eerlijk gezegd soms ook al tijdens).
Vermits we eindelijk wat droog en relatief warm weer hebben, zijn deze week mijn dagen gevuld met het tuingebeuren.
Als jullie me dus zouden gezocht hebben dan was ik in de tuin. Ik ben er druk bezig geweest met van alles en nog wat. Er was nog zoveel te doen na zo'n lange winter en dat kon echt niet meer uitgesteld worden.
Deze week ben ik er dus ingevlogen met de bedoeling dat tegen het einde van de week de tuin er weer piekfijn bijligt. Waar ik eergisteren een border enkel onkruidvrij wou maken, begon ik me plots te ergeren aan een struik die stilaan een groot deel van de tuin achter het terras inneemt. Even mijn slaapgenoot erbij gehaald en bekeken hoe we dat konden oplossen.
Inperken, was de enige oplossing. Maar natuurlijk gaat dat niet in één-twee-drie. Putje delven rond de struik, de welig tierende wortels met de spade doorsnijden, wringen aan die woekerdinges (lees : met heel mijn gewicht er gaan aanhangen ), het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was het overtollige er uit en ziet het hoekje er weer verzorgd uit! Straks staat het weer mooi in bloei! Het is hard labeur, maar geen nood hoor, ik laste op tijd en stond een rustpauze in om even over de haag te gluren en een babbeltje te slaan met de buurman nu ons Pazke niet meer in de buurt is. Hij heeft het ook erg druk in zijn tuin.
De boog kan toch niet altijd gespannen staan nietwaar? Van pure voldoening ben ik gisterenavond nog tweemaal rond mijn tuin gegaan, heb ik een paar keer door het raam gekeken of mijn "schoon" werk niet weggelopen was.
Ondanks dat ik vanmorgen geradbraakt mijn bed verliet heb ik toch geen spijt van de hele operatie.
Als het even tegenzit...
