De bomen in onze tuin wiegen mee met een zachte bries. Elk blad, elke bloesem staat te dringen. Nog even, nog een beetje zon, nog eventjes.
Moeder natuur lijkt niet langer te kunnen wachten, het hoogtepunt nadert. Straks barst elke knop open in een groen kleurenpalet, teder, fris en zacht. Net een meisje, nog half kind, maar straks een parel ... vol verwachting, vol verlangen , vol leven en dromen.
Nog even, nog eventjes , schoonheid , nog een beetje geduld .
Gisteren vond ik in de brievenbus een doodsbrief - de tweede al sinds we terug thuis zijn- en dan is het altijd even bang afwachten wie er nu van ons heenging...Het is dan ook een shock als je merkt dat het iemand is die nog veel te jong was om te sterven iemand die ik nog voor onze reis gesproken had... Toen ik - nadat ik het gelezen had - naar de supermarkt ging, was ik even de kluts kwijt en liep ik wat verloren tussen de rekken met voedingswaren, diep in gedachten verzonken. Het kan ons allemaal overkomen- dat is het grootste cliché dat je op zo'n moment kan bedenken- en geloof me ik was dat moment niet echt origineel! Hoewel de jaren stilaan hoger genoteerd staan op mijn levenslijn, leef ik toch nog in de overtuiging dat ik de volgende ochtend weer zal ontwaken en plannen maken. Je probeert je niet druk te maken in zaken die zouden kunnen gebeuren en die vooral als er iemand sterft zo alledaags zijn! Terwijl ik tussen die rekken liep, dacht ik aan de familie van de overledene en hoe ze nu elke ochtend ontwaken in een nachtmerrie! En dan dacht ik hoe ons leven zou zijn mochten we één van onze kinderen ( die even oud zijn als de overledene) verliezen en aan de ondraaglijke leegte die er dan zou ontstaan! Alsof je je kunt voorbereiden op een groot verlies... de impact van een dood is altijd enorm. Terwijl ik mezelf kwalijk nam dat ik op dat moment bijna zelfmedelijden durfde te hebben, schoten me de tranen in de ogen ergens ter hoogte van de zelfrijzende bloem! Op dat moment rinkelde mijn GSM, het was een oudere vriendin 77j die ook met haar gezondheid sukkelt. Normaal als ik aan het winkelen ben houd ik gesprekjes kort maar nu nam ik de tijd om haar te laten praten want je weet het nooit wanneer het misschien de laatste keer is!
Onze brievenbus maakt soms overuren als ze wordt volgepropt met aanbiedingen.
Gelukkig heeft de buurvrouw tijdens onze afwezigheid de bus elke dag leeggemaakt anders zag je mij niet zitten achter die stapels reclame... Maar een andere keer meer over dat onderwerp.
Nu ben ik van natuur wel zo'n nuchter persoontje dat ik heel goed begrijp dat ik niet alles hoef te kopen wat ze mij voorhouden.
Maar soms kan ik de verleiding niet weerstaan en wil ik toch achter dat ene koopje aan.
Dat overkwam mij zaterdag.
Er waren sierpotten in de aanbieding en ik kon er nog best een paar gebruiken om de komende zomerplanten in kwijt te geraken.
Ik besloot met de auto te gaan want ik kon moeilijk met mijn armen vol potten naar huis fietsen!
Het was rustig in de stad. Veel zaken hadden hun etalages reeds voorzien van zomerse toestanden.
Inmiddels kwam de zon heel voorzichtig om de hoek kijken en de temperatuur werd zelfs zo aangenaam dat ik besloot buiten op een terras te gaan genieten van een kopje koffie.
Waarschijnlijk dachten meer mensen dat, want er zaten al heel wat vroege genieters.
Ik bestelde koffie met wat lekkers er bij en zat in mijn eentje alles eens te bekijken wie er al zo zaten op het terras.
Ik kreeg gezelschap van drie heren naast mij. Het bleken Duitsers te zijn.
.
Opeens hoorde ik één van de heren opmerken: ”Belgen zijn toch best een beetje vreemd.”
Hoewel mijn Duits niet meer zo denderend is, spitste ik toch mijn oren, want daar wilde ik natuurlijk wel het fijne van weten. ”Hoezo?” vroeg zijn buurman. ”Wel,” ging de spreker verder, ”in welk land zie je nou mensen met dikke jassen aan op een terras koffie drinken als de zon maar even schijnt?”
Omdat ik weet dat mijn Duits nu niet bepaald vlekkeloos is, had ik gelukkig niet de neiging om op dit onderwerp in te gaan. Maar het zette mij wel aan het denken. Is dat zo? Vroeg ik mijzelf af.
Ik keek eens om mij heen en inderdaad, de Duitse "Herren" hadden gelijk.
Alle terrasgebruikers zaten erbij alsof er elk moment nog een winterprik kon losbarsten..
Ook ik kon mijn hand in eigen boezem steken maar ik had een excuus ( haha) na de Zuiderse warmte moet ik nog wat aanpassen !!.
Toch voelde ik mij een beetje gepikeerd.
Ik liep zowaar in mijzelf te mopperen. Waar bemoeien die Duitsers zich mee, moeten wij toch weten.
Gelukkig kreeg ik mijn goede humeur weer terug toen ik de sierpotten stond te bekijken.
In mijn gedachten zag ik ze al staan vol met bloeiende planten.
Op de terugweg bleken de etalages een grote boodschap te hebben voor het winkelend publiek.
Ze probeerden ons attent te maken dat het nu echt eindelijk lente wordt en dat zij de oplossing hadden om de lentekriebels te krijgen.
Ik kan het nog sterker vertellen, ik heb al lang de zomer in body en soul. Nu nog de werkelijkheid!!
‘s Ochtends
Als de nacht de dag ontwaart.
Als grijze nevels
handen zijn die naar elkaar grijpen
maar elkaar missen op een haar
voor de zon
dit alles doet verdwijnen.
Dan voel je de stilte
van het oneindig verlangen.
Dag en nacht.
Ze zien elkaar
maar zullen nooit
samengaan.
Tussen nacht en dag
zijn er nevels
die beide nooit hebben verdrongen.
Wat me opviel toen we thuiskwamen was dat de natuur bijlange nog niet in gang geschoten was. Ik had verwacht dat de lentebloesem volop de tuin zou kleuren maar helaas de tuin lag nog steeds - zoals de mensen- te wachten op zon. Enkel hier en daar kleurde een voorjaarsbloemetje de bruine aarde tussen het onkruid dat zich van de wintertoestanden niets aantrekt.
Terwijl de mensen haast niet meer kunnen wachten op de zon - die dit jaar wegens aanhoudende sneeuw en koude wegbleef- begint toch stilaan de late lente gestalte te krijgen. Hier en daar zie je al een enkel rokje boven optimistische rillende melkflesbenen of een bosje klokjes dat smeekt naar meer zon. Iedereen - de mens en de natuur- smácht naar warmte en zon maar helaas slapen de parasols nog in hun winterse foudralen.
Wat me ook opviel op onze terugreis waren die kale bomen die er andere jaren al groener bij stonden en ik ben zeker dat ook zij, zoals de mensen, staan te popelen om zich in de zon te wentelen.
Ook bomen zijn van vlees en bloed, al is het dan bij wijze van spreken. Het zijn unieke creaturen, ieder voor zich en de één zo goed als de ander, ook al is het een doodgewone populier of een forse plataan. Zelfs als ze gekloond zijn, zoals veel vrucht- en fruitbomen, hebben bomen karakter en persoonlijkheid. Ze proberen ons zo graag te vertellen dat ze die chagrijnige winterblues eindelijk willen afleggen zo gauw de blaadjes weer gaan groeien. Hun knoestige takken schrijven het in blokletters op een staalblauwe hemellucht.
Als ik rondloop in de tuin dan zie ik dat weldra het ‘grote wonder’ weer zal gebeuren zoals waaiend wasgoed, spelende lammetjes en oogstrelende bloesem tussen de groenende boomtakken . Maar voor het zover is, wil ik graag nog eenmaal stilstaan bij het laatste stadium waarin onze verstokte zuurpruimen zichzelf zijn. Kijk vandaag en morgen nog snel eens naar buiten, been nog eenmaal door het park of ga aan de wandel in het bos en kijk naar de kale stammen, de takken, de wortels en voel de kracht, de eigenheid, de werkelijke schoonheid van onze grote eiken-, beuken- of andere houten vrienden en bedenk dat het pas in november zal zijn dat we hen weer in hun allerindividueelste expressie zullen terugzien want straks verschuilen ze zich weer achter een zee van groen.
Ik ben eigenlijk niet geschikt om te winkelen in een supermarkt, dat slenteren van rek naar rek... niet echt iets voor mij! We hebben in de keuken een bord hangen, waarop ik netjes alles noteer wat ik nodig heb en dat schrijf ik dan mooi op een papiertje over. Maar pas daarna gaat alles gegarandeerd mis.
Het begint vaak al op de parking. Het vergt vaak heksentoeren, apentrucjes en eindeloos gevloek om een parkeerplaats te zoeken tussen de auto's die "galant" twee plaatsen hebben ingepalmd.
Meestal neem ik geen winkelkar. Niet alleen ben ik ervan overtuigd dat die meegerekend wordt aan de kassa , het is ook vaak zeer onhandig om met die vaak dwarsliggende wagentjes tussen de mensen te laveren die zelf met hun kar aan de hand een koffieklets tussen de winkelrekken houden. Dat ik toevallig dat ene merk van koffie wil hebben, precies op de plaats waar zij hebben halt gehouden, doet me bijna vragen of ze er soms een koekje bij willen? Maar ik vrees dat ze me dan zullen bekijken alsof ze net een buitenaards wezen hebben gezien.
Om die reden beperk ik me in vele gevallen tot een winkelmandje met mijn lijstje in de hand. Je weet wel, dat lijstje van daarnet. Alleen staat niets in de juiste volgorde. Mijn lijstje gaat van tomaten over waspoeder naar vlees, suiker en cornflakes, zonder het keuken en - toiletpapier te vergeten. Maar de winkel denkt daar anders over, heeft een eigen logica die mij vreemd is. Zo gebeurt het vaak dat ik thuis kom en dan pas zie dat ik twee zaken vergeten ben, terwijl er maar zeven dingen op mijn lijstje stonden en toch meer mee had dan ik plande om te kopen! Daarom ga ik af en toe ook zonder lijstje winkelen als ik er de tijd voor heb. Dan struin ik elke gang door, probeer niet luidkeels te roepen als iemand zomaar tegen me aan loopt en doe ik keihard mijn best om niet al te kwaad te kijken naar iedereen die met de kar tegen mijn hielen rijdt en gooi ik alles wat thuis ontbreekt in het mandje. Alleen volgt ook mijn geheugen een logica die mij soms vreemd is. Want soms kom ik dan terug met 3 tubes tandpasta, omdat ik echt wel zeker weet dat er geen meer is om dan te constateren dat de badkamerkast ineens zelf tandpasta heeft geproduceerd en zes tubes tevoorschijn tovert. De shampoo werd dan weer gretig opgedronken blijkbaar: daar vind ik niets meer van terug en die ben ik toch wel vergeten zeker? Vroeger waagde ik het nog om datgene dat ik vergeten was, met of zonder lijstje, toch nog diezelfde dag te gaan halen. Het is echter beschamend om na de tweede supermarkt rit te moeten constateren dat je dan nog iets vergeten bent.
Ik zou bijna zeggen dat ik niet zo erg van supermarkten houd. Ik koop er zaken die ik niet nodig heb, vergeet soms wat thuis ontbreekt en aan de kassa is mijn rekening altijd veel te hoog. En dan te bedenken dat ik na een paar weken van weggeweest te zijn toch maar best even een supermarkt binnenloop!
Hoe graag we ook op reis gaan, steeds ben ik blij terug thuis te komen in ons stulpje... Misschien komt het door de crisis en het verlangen naar geborgenheid, maar het valt op dat velen op zoek zijn gegaan naar wat dat nu écht is, een thuis! Thuis gaat om de mensen van wie we houden, de plek waar je al eens de kluns bent geweest, de zaag, maar vooral waar men je ondanks alles nog steeds graag ziet. Maar verder is thuis ook om van alles en nog wat: de tuin, persoonlijke spullen, de meubels, een leuke buurt, een goede chauffage ,voor sommigen zelfs een huisdier zoals een kat die spinnend op de schoot een nestje maakt of de hond die "hondstrouw" aan je voeten ligt. Thuis is ook de plek waar je zelf kan "nesten". En dan bedoel ik niet zozeer je huis inrichten maar een plaats geven aan de dingen die je belangrijk vindt, aan je gezin dat groeit en verandert. Over meubelen kan je discussiëren of ze mooi zijn en of je dat ene stukje wel nodig hebt, maar over nesten kan je dat niet. Nesten is noodzakelijk voor een gezond leven. In tijden waar gemakkelijk pillen geslikt worden voor allerlei emotioneel leed, vind ik het belangrijk om even te herinneren aan het medicijn dat een warme thuis kan zijn. Daarom ben ik altijd blij als ik uiteindelijk terug thuis kom al was ons verblijf ook heerlijk door de zon en de vrienden in de buurt. Mag ik iedereen die hier langskomt veel nestwarmte wensen?
Soms vraag je je af waar bepaalde gezegdes vandaan komen. Zo ook de tijdsgebonden uitdrukking : "Dat zijn vijgen na Pasen."
Daarvoor moeten we teruggaan naar de Middeleeuwen, toen de katholieken nog echt een vastentijd kenden, de veertig dagen die aan Pasen voorafgaan. Alle dierlijk voedsel was verboden, zelfs boter mocht niet . Het gevolg was dat de mensen tijdens het werk af en toe een inzinking kregen door gebrek aan energie. En wat deden ze daaraan? Ze aten een gedroogde vijg, echte energiebommen dankzij de suiker. Vijgen werden massaal verorberd tijdens de vasten.
En dan was het Paaszondag, een hoogdag in de katholieke kerk. Op elke tafel kwam een lammetje, er was niemand die nog zin had in vijgen. De vijgen waren overbodig, of kwamen te laat ... vandaar, vijgen na Pasen.
Moeder natuur
of een bosje klokjes dat smeekt naar meer zon. Iedereen - de mens en de natuur- smácht naar warmte en zon maar helaas slapen de parasols nog in hun winterse foudralen.
