"Er dwarrelen gedachten rond in mijn hoofd als kleurige herfstbladeren. Ze vormen een zacht tapijt om in te rollebollen of om me mee te bedekken als een warme slaap vol dromen.
Ik keer terug in de tijd en droom dat ik een kei ben, een mooie kei maar nog hoekig en vlakkig als een ruwe diamant. Het leven overspoelt me en slijt de scherpe kantjes tot rondingen, langzaamaan. Soms als de stroming ruw wordt, word ik op de rotsen gegooid. Al hotsend en botsend tuimel ik naar beneden. Ik bluts en buil en schuur en ook de ronde kantjes blijven niet gespaard."
En dan bedenk ik daarbij..
Het leven is soms als schuurpapier dat pijnlijk langs je dromen schuurt. En zoals met de kei die altijd dezelfde blijft en toch steeds anders is, zo vergaat het ook met ons, we veranderen maar ergens blijven we toch dezelfde. Er springen stukjes af, er komen hoekjes bij of een zachte golving, maar het grondmodel blijft.
Misschien kijk iemand naar jou en zegt dat je veranderd bent , misschien zegt men dat ook van mij. Maar diep vanbinnen, daar waar men me niet meer kan zien, ben ik nog helemaal zoals ik altijd was, constant en onveranderd de kern van wie ik ben.
En jij, jij die mij enkel van buiten kan observeren, ook jou zie ik niet helemaal vanbinnen. Niemand kan ooit echt zo dicht bij een ander komen dat hij door de ogen van die andere kijkt. Neen, niemand kan ooit door een ander paar ogen kijken dan de zijne en daarom blijft die andere altijd een soort mysterie. Soms lijkt iemand je dichtbij en toch vaak ver weg want iedereen wordt overspoeld door een anders uitziende zachte zee of opgeruwd door een ander stukje van het schuurpapier. En toch, toch zijn we allemaal ergens dezelfde.
Oei, dat was weer eventjes heel ernstig...Ik zal maar snel een smile tevoorschijn toveren....
Ik val jullie nu al sinds vijf jaar lastig met mijn schrijfsels. Vaak begin ik zonder dat ik echt weet waar het schrijfsel zal eindigen en wat het resultaat zal zijn.
Soms iets dat in mij borrelt, soms vrij de wijde wereld instappen via een virtuele deur, soms zaken van mij afschrijven of soms de fantastische wereld van de fantasie mengen met de realiteit.
Soms zijn de teksten veelzeggend voor mezelf en soms is het een verstrengeling van mijn hersenkronkels waar ik af en toe nog steeds zelf moeite mee heb om ze te ontwarren.
Mijn klavier tokkelt meestal door het gewone dagelijkse leven en door de jaren is het een bagage geworden waar ik voor mezelf en anderen probeer te toetsen hoever ik er kan mee gaan.
Ja, woorden zijn soms zoveel meer dan gewoon wat leesvoer.
Ik begin er vandaag alvast mijn dag mee en het zou niet correct zijn die woorden niet te gebruiken om jullie een leuke en gezellige dag te wensen.
Veel beterschap aan de zieken en aan allen die misschien even in een dipje verzeild raken.
Ik wens ieder van jullie alvast veel lees -en schrijfgenot en vooral veel plezier, steun en gezelschap van de mensen achter het woord.
Mijn recentste "makeover". Zie ik er niet poeslief uit ?
Even geen tijd gehad voor een logje dus maar naar een grap gegrepen.
Naam veranderen: Drie Chinezen, Bu, Chu en Fu, wilden naar Amerika emigreren. Na een tijdje besloten ze Amerikaans burgers te worden en besloten daarom hun namen te veranderen naar iets dat meer Amerikaans leek.
Bu veranderde zijn naar naam in Buck, Chu veranderde zijn naam naam in Chuck en Fu veranderde......van gedachten en ging terug naar China.
Een doordenkertje: Twee studenten die elkaar niet kunnen luchten, worden respectievelijk priester en soldaat. Dertig jaar later brengt het lot hen samen in het station van Leuven. Ze herkennen elkaar meteen maar laten niets blijken. De priester, intussen bisschop geworden, stapt naar de man in uniform en vraagt hem enigszins uit de hoogte: " Mijnheer de perronwachter, zou u me kunnen zeggen op welk spoor de IC-trein Brussel - Oostende vertrekt"? " Dat kunt u aflezen op het grote computerscherm in de hal, mevrouw", antwoordt de militair gevat, " maar ik zou u aanraden om in uw toestand geen al te verre reizen meer te maken"!
Wat moet ik met zo’n abstracte letter? Ik ken x uit X- factor dus laat ik daar even op verder breien! Voor mij is X- factor het proberen authentiek te zijn en je eigen passies volgen. Daar hebben veel mensen wat moeite mee en daardoor dat er zoveel fake mensen rondlopen en dat in veel gevallen die X- factor een lege doos is. Ik heb behoefte aan mensen die echt zijn, die trouw zijn aan zichzelf en die proberen te genieten van elke dag. Dat is voor mij x- factor! En als toemaatje bij die X- factor, natuurlijk durf ik nog steeds te kijken als er op straat een "schone gast" voorbij komt!
Die versie van Hans en Grietje zal ik niet direct doorvertellen aan de kleinkinderen, mijn gedacht! Ik wil geen slapende honden wakker maken.... !
Er was eens een arme houthakker, die heette Parihuana. Hij had een hele bazige vrouw, die Marihuana heette. Ze hadden twee kinderen, die Hash en Wietje waren "gedoped". Wietje speelde met haar Barbituraten en Hash speelde met Stuffie, zijn hond en zijn kat Morfientje. Marihuana zei: "We moeten iets doen." Parihuana snoof eens diep, maar wist niets te zeggen. Ze hadden namelijk niets meer te eten.
Marihuana bedacht een boos plan. Ze zouden met z'n vieren een tripje gaan maken in het bos en daar zouden ze Hash en Wietje achterlaten. Maar de slimme Hash had alles gehoord en stak een mesje in z'n broekzak. De volgende dag maakten ze een tripje maken in het bos waar de wind door de bomen blowde die high waren.
's Middags deden Hash en Wietje een dutje en hun ouders gingen er stilletjes vandoor. Maar Hash had met z'n mesje lijntjes getrokken in de sneeuw, dus konden ze makkelijk de weg naar het dorp terugvinden. Ze durfden echter niet naar huis, dus gingen ze naar opium en omium. Zij zaten vredig op hun canabee naar de LSD-speler te luisteren, waar de hit klonk:
"Altijd rookt Kortjakje wiet
midden in de week maar 's zondags niet,
's Zondags rookt zij heroine
, met een snuifje cocaine
.Altijd rookt Kortjakje Wiet
midden in de week maar 's zondags niet."
Toen opium en omium de kinderen zagen, begroetten ze hen uitbundig: "High!" riepen opium en omium en "High!" riepen Hash en Wietje terug. Ze kregen een cracker aangeboden. "Hebben jullie honger?" vroeg opium. "Ja," riepen Hash en Wietje, "laten we chinezen". "Goed" zei omium, "ik coke wel".
De volgende dag werden Hash en Wietje weer naar huis gebracht. Parihuana was blij, maar Marihuana niet.
Toen ze weer een tripje in het bos gingen maken, lette Marihuana extra goed op Hash zodat hij geen kans zag lijntjes te trekken. Ze werden ze weer alleen achtergelaten en ze waren nogal rap verdwaald. Opeens zagen ze een vogeltje dat floot: "Wiedewiedewiet". Ze volgden het vogeltje en kwamen bij een huisje dat helemaal van coke gemaakt was.
Zoveel coke hadden ze nog nooit bij elkaar gezien. Ze begonnen meteen te snuiven, maar terwijl ze zo heerlijk snoven werden ze "bespeed" door de boze H-XTC die in het huisje woonde. Ze hoorden een kraakstem: "Sniffel, snaffel, snuifje, wie snuift er aan mijn huisje?" "Het is de wind, de wind", riepen Hash en Wietje in koor. Dit herhaalde zich een paar maal. Maar toen kreeg de H-XTC argwaan en ze kwam naar buiten en zei met een lief stemmetje: "Kom maar mee naar binnen, daar heb ik lekkere spacecake voor jullie". Maar eigenlijk had de boze H-XTC maar al te veel zin in die Hash en Wietje.
Na een tijdje zaten Hash en Wietje helemaal stoned en uitgeteld bij de H-XTC aan tafel. Nu wilde de H-XTC Wietje gaan drogen in haar drooghok en Hash samenpersen in haar persijzer om hem vervolgens in blokjes te snijden. Zouden ze nog kunnen ontkomen? "Hennep!" riep Hash, "Hennep!" riep Wietje. Ze waren bang om opgerookt te worden. Wietje moest gaan kijken of de kolen in het drooghok al heet genoeg waren. Ze zei tegen de H-XTC dat ze het niet goed kon zien. De H-XTC ging nu zelf kijken en Wietje duwde de H-XTC in het drooghok en deed de deur dicht. De H-XTC begon te schreeuwen: "Hennep!". Al gauw bleef er niet veel meer over dan een sissend hoopje groene blubber. Wietje haalde Hash en ze doorzochten het huisje en namen zoveel drugs mee als ze maar konden vasthouden. Hun zakken puilden uit van de heroine, morfine, methadon, hash, wiet, coke en vooral XTC. Ze staken het huisje in brand. "CRACK!" zei het huisje. Het wiedewiedewiet-vogeltje wees hun de weg. Toen ze thuis kwamen was Parihuana heel blij. Marihuana was dood door een overdosis en de rest van de familie leefde samen nog high en gelukkig. Tot daar de historie van Hash en Wietje.
Wij zijn 4 dagen van " wacht "geweest bij de kids van de zoon en dan sta ik weer te kijken hoe snel ze veranderen en hoe groot ze toch al worden. Groot worden! Wat klinkt dat simpel en toch, onze kleinkinderen moeten nog zoveel leren.
Het begon bij kleinkind 1 met de lettertjes en de cijfertjes, na hem volgden er al 4. Alleen ons glutenkindje moet nog 1 jaartje wachten voor ze aan die (l)ettertjes en cijfertjes toe is. Maar daar blijft het natuurlijk niet bij.
We zien ze langzaam groter worden. Onze oudste kleinzoon is nu in het 5e leerjaar gestart en de tiener wordt langzaam in hem wakker. Op het eind van de vakantie ruilde hij zijn braaf jongenskopje in voor een snit met gel en wilde hij ook al een eigen deodorant… Tsja…
Maar er zijn ook nog andere dingen die het leven hem en de 5 anderen zal leren.
Zoals dat het leven niet in zwart en wit te vatten valt. Dat vrienden komen en dat vrienden gaan. Dat op elk potje wel een dekseltje past, al moet de ene wat langer zoeken dan de andere. Dat het leven veel zoeken is en soms wat vinden. Dat de weg die je aflegt belangrijker is dan waar je uitkomt. Dat je moet geven en nemen en dat veel geven leuker is dan veel nemen. Dat geld niet belangrijk is maar soms wel handig. Dat je de pestkoppen die je in de lagere school het leven zuur maken, later helemaal vergeten bent. Dat je niet de wereld kan redden maar wel je best kan doen. Dat graag zien belangrijker is dan graag gezien worden. Dat je niet kan verwachten dat iedereen jou graag ziet. Dat loslaten soms beter is dan vasthouden. Dat aanvaarden een stuk van je geluk is. Dat je om gelukkig te zijn wat geluk moet hebben maar dat je dat ook deels zelf in de hand hebt. Dat het leven ups en downs kent en dat er achter elk dal wel weer een bergtop komt. Dat er heel wat is om voor te leven....
We zullen nog heel wat tranen moeten drogen of inpraten vooraleer alles op zijn plaats valt als er een erger en dieper verdriet/probleem langskomt dan een geschaafde elleboog of knie zoals probleempjes waar geen pleister of "moederkenszalf" tegen helpt. Ze moeten nog lesjes leren waar we ze niet kunnen op voorbereiden. Twintig minuutjes per dag huiswerk maken om dat onder de knie te krijgen, zullen hier niet helpen.
We kunnen hen op een bepaald moment alleen maar loslaten en hopen dat alles goed komt.
Als die 6 kleinkinderen van ons nog vaak komen logeren dan kan ik op het einde van de rit een boek vullen met bedenkingen
Onze kleinkinderen zijn hier " op logement" maar 's avonds voor het slapen gaan steekt soms de heimwee eventjes de kop op.
“Oma ik vind het hier best leuk maar ik mis mijn mama toch een beetje…”
“ Dat is toch maar normaal E. niemand kan je mama vervangen, maar oma ziet jou ook heel graag “ en ik neem haar eens stevig vast om een warme knuffel te geven.
E is de enige van de 4 van de zoon die zo openlijk met haar gevoelens naar buiten komt. Broerlief die gedraagt zich stoer maar als hij ’s avonds dicht tegen de opa aanleunt in de zetel dan slaat mijn tikkertje een slag over bij dat warm gevoel. De tweelingzusjes hebben mekaar en als de heimwee toch even de kop opsteekt dan gaan we met z’n drietjes naast elkaar zitten met de armen over elkaar en er zijn geen woorden nodig om de stilte te vullen. Die nestwarmte… je kan een kind er nooit teveel van geven en al probeer je nog zo intens.. ook een oma en opa kunnen de echte thuis niet vervangen en ik ben blij dat onze kleinkinderen nog dat thuisgevoel kennen.
Daarom genieten we zo van onze kleinkinderen hier en dan maar hopen dat ze nog even graag langskomen als zij wat groter en wij wat ouder zijn!
A: Wel Natoken, waarom slaap jij niet ... ? B: Dat deed ik toch ! Tot ik plots iemand naast mij verschrikkelijk hoorde kreunen ! " Ie hie hieeeeeeeeee ! " klonk het
A: Hoe ... ? B: Mijn halfbedde had blijkbaar een nachtmerrie ...over hoe er iemand achter hem aanzat, vertelde hij me. De sukkel was, och arme, compleet van slag ... !
A: En dan, wat gebeurde er dan ... ? B: Tja, toen heb ik hem wakker gemaakt en heeft hij me die droom verteld hé. Ik was er ook gelijk klaarwakker door geworden .
A: En daarna ben jij maar naar de living getrokken, nietwaar ... ? B: Inderdaad ... Een ander bed was geen alternatief want de logeerbedden zijn door de 4 kleinkinderen ingenomen. En manlief ligt nu weer zalig op één oor te ronken... Het is hem gegund ...... ! 'k Heb nu maar wat licht aangestoken ...je weet tenslotte maar nooit hé ... Brrrr ... ! ! ! ( grapje zo bang ben ik nu ook niet aangelegd) Ik heb ook even mijn " troost" opgestart want anders kan Natoken schaapjes tellen ....
Maar straks probeer ik het opnieuw om nog even weg te soezen want het wordt weer een drukke dag met die 4kids + 1
We zijn nog maar amper halfweg september en de herfstsymptomen laten zich al zien. De eerste rosse blâren dwarrelen neer, de temperatuur wordt stilaan minder en maakt bokkige sprongen en uiteraard hier in Belgenland hoort een regenspatje erbij. En geloof me vrij, dit heeft op termijn z’n invloed op op héél veel dingen en dingetjes. Het zomergevoel dat er dit jaar nooit echt is geweest, is verdwenen voor het begon. Ja, er waren dagen met "hoge" temperaturen maar dan zorgde de overdreven hitte dat je geen stap vooruit kwam. En gegarandeerd dat je na de hitte later kon overdonderd worden door een onweer of hevige stortvlagen. En de mensen? Die klaagden steen en been. Als we de kusthoreca mogen geloven dan was die in juli bijna de hongerdood nabij maar bleef verdacht stil in augustus. De mooie nazomer " compenseert" het slechte voorjaar een beetje zeggen ze nu. Hallo!!! De pretparken stonden er aanvankelijk ook triestig bij. Alleen de rasechte parkbezoeker trotseerde het kille juli weer en genoot van het in snel tempo hotsen van de ene attractie naar de andere. De kids waren aanvankelijk uit hun doen want niks liep zoals ze het hadden gewenst aan het einde van het schooljaar. Binnenhuisactiviteiten gingen algauw vervelen en buitenshuis was alleen weggelegd voor echte durvers die niet weken voor een bui of somber weer. Gelukkig was er augustus om de boel wat op te krikken want van al dat negatieve gedoe zou je de zomer verwensen en als ouder aftellen naar ’t volgende schooljaar, zodat vanaf 1 september alles weer "normaal" kan verlopen. En jij die het kind zijn al lang achter de rug hebt? Je legt je neer bij de dingen die je niet kan beheersen, laat staan veranderen. Je vreet je kas op en verspilt op die manier je laatste beetje energie met het risico dat je als een schaduw van jezelf het komende seizoen tegemoet gaat. Je voelt de eerste veranderingen in veel kleinigheden: je bent geïrriteerd voor ’t minste, je voeten hebben kou, je snottert reeds van die eerste temperatuurschommelingen en je huid die door het augustus zonnetje wat teint had gekregen, verbleekt stilaan elke dag. ’s Morgens met je neus tegen de spiegel zie je niet alleen je slaperige tronie, maar ook de eerste "najaarsrimpels" . Je trekt een gekke bek tegen jezelf, pletst wat water in je ogen, schudt je als een natte hond en probeert jezelf te redden met het nodige plamuurwerk… En terwijl ik hier die impressie neertokkelde, brak de grijze lucht even open en stak de zon haar tong naar me uit een voorbode van een najaarszonnetje? Wacht maar meid, als ik je ooit te pakken krijg…