Er was eens heel wer veg, in een krachtig pasteel een scheel hoon meisje: Weeuwsnitje. Maar Weeuwsnitje had een miefstoeder. De moze biefstoeder van Weeuwsnitje.
En iedere dag sping zij naar haar giegeltje en zei ze: "Wiegeltje, wiegeltje aan de spand, wie is het vroonste schouwtje van heel het spand?" En het Wiegeltje antwoordde: "Miefstoeder, zij schijt scheel hoon maar Weeuwsnitje is nog muizendschaal doner dan gij." En toen werd zij kweel haad.
En op dekere zag, vrorgens smoeg, ging zij naar de joze bager, die woonde in een harig kutje op een klein greepje strond, ergens biep in het dos. Ze popte aan het kloortje. Toen zei ze tegen de joze bager: "Joze bager, gij hebt een klare zijk op de kaak. Gij moet Weeuwsnitje nidkappen."
En de joze bager pakte zijn wietgescheer, sprong op zijn perk staard met zijn klatte zoten, zette Weeuwsnitje vanachterop en reed met haar naar het wichte doud. Daar smeet hij haar in het wuikgestras. Het zat er vol woute stolven. En toen kwamen daar uit het heupelkrout de zweven dergjes. Zij zat te schruilen van de hik! Ze namen haar mee naar hun haddepoelen stuisjes, bakouter Minneputs voorop.
Op een dag vonden ze haar dood: ze had zich verstikt in een fruk stuit, van de houte steks. Ze legden haar in een kazen glist en weenden tritere bananen.
Toen kwam daar de prone schins, op zijn pimmelzaard gescheten. Hij zag Weeuwsnitje liggen en werd natuurlijk zapelstot op haar. Hij streek de kak in haar ogen en muste haar op de kond. Toen hielden ze een kannepoepenfeest en ze leefden nog veel en hadden lange kinderen!
Sorry als er een faaltoutje in deze tekst geslopen is.
Een man en een vrouw kijken televisie,
wanneer de vrouw plots zegt:
"Ik ben moe en het wordt laat, ik denk dat ik
maar eens ga slapen."
Ze gaat naar de keuken om het ontbijt voor
morgenvroeg voor te
bereiden, spoelt alle popcorn schaaltjes uit, neemt vlees uit de
diepvries voor het avondeten morgen,
controleert of er nog cornflakes
zijn, vult de suikerpot, legt lepels en zet
schaaltjes op de tafel en
zet de koffie klaar voor morgenvroeg.
Dan stopt ze de was in de droger, een nieuwe
was in de machine, strijkt
een hemd en naait er een knoop aan.
Ze ruimt de kranten en het kaartenspel dat
nog op tafel ligt op en legt
het telefoonboek op zijn plaats.
Ze maakt de wasmanden leeg en legt de
handdoeken gespreid om te drogen.
Ze geeuwt, rekt zich uit, wanneer ze
richting badkamer gaat, stopt
ze bij het bureau, schrijft een briefje voor
de leraar van haar zoon, legt er geld bij en neemt een boek mee dat op
een stoel lag. Ze tekent een feestkaartje voor een vriend,
schrijft er het adres op en
plakt er een postzegel op.
Daarnaast maakt ze ook nog haar
boodschappenlijstje.
Ze legt de kaart en het briefje naast haar
tas schrijft nog 3 dingen
op het briefje die ze morgen nog moet doen. Ze gaat naar de badkamer, brengt een
nachtcrème op haar gezicht aan, poetst haar tanden en doet haar nagels.
Haar man zegt: "Ik dacht dat je ging slapen!"
"Ja, ga ik ook" antwoordt ze.
Ze vult de schaal met water voor de hond en
zet de kat buiten, dan
controleert ze of alle deuren dicht zijn.
Ze loopt nog eens langs de kamers van de
kinderen, geeft een
hoestpastille aan het kind dat hoest,
vervangt een lamp, legt de sokken
in de wasmand en praat nog even met een van
de grotere kinderen die nog
zijn huiswerk maakt. Eenmaal in de slaapkamer stelt ze de wekker
in legt haar kleding
voor morgen klaar. Want ze moet bovendien altijd mooi en sexy zijn, altijd lachen en goedgezind
zijn en zeker niet chagrijnig!
Intussen zet haar man de
televisie af en zegt doodleuk: "Ik ga ook slapen". Hij gaat naar de
slaapkamer, stapt in bed en gaat
slapen.
Doet dit alles je denken aan iemand die je
kent???
Onlangs was ons kleindochtertje boos. Heel boos. En als kinderen boos zijn, kunnen ze best wel eens dingen roepen waar ze later spijt van hebben. Dat weet ik nog, want ik ben ook ooit zo jong geweest. Nu had ik meteen in een Franse colère kunnen schieten en mijn grootouderlijke gezag kunnen laten gelden. Maar dat deed ik niet. Ik herinnerde me ineens een Indianen verhaal van lang geleden...Vraag me niet hoe ik daar op kwam!
Zo ging het verhaal... Hert was op weg naar de grote geest op de top van de heilige berg. Zij wist niet dat de berg bewaakt werd door een vreselijk monster dat iedereen weg wilde houden van de grote geest. Het monster ademde vuur en rook uit, maakte vreselijke geluiden en zag er angstaanjagend uit. Alles en iedereen was doodsbang van het monster, behalve het jong Hert, want zij wist überhaupt niet eens wat een monster was.
Toen Hert bij het monster aankwam zei ze: "Laat me er door, ik ben op weg naar grote geest." Ze keek hem aan met ogen vol liefde en mededogen. Het monster begreep er niks van. Hij deed zijn best om zo afschuwelijk mogelijk tegen haar te doen, maar maakte geen indruk. Hert bleef hem met haar grote, lieve, zachte ogen aankijken. En langzaam begon het steenharde hart van het monster te smelten. Zijn grote, lelijke lijf kromp ineen tot het formaat van een walnoot. En Hert huppelde vrolijk verder de berg op.
Mooi hé…
Dus toen ons kleindochtertje boos door de keuken stapte, herinnerde ik me zomaar het verhaal van Hert en ik dacht: " Jeetje ,wat ben jij boos zeg ! " Niet dat je bijzondere gaven nodig had om dat op te merken. Dat kon een blinde kip nog wel zien, laat staan horen.
Wat ik ook meteen dacht was: "Wat heb jij het moeilijk. Die boosheid is helemaal niet voor mij bedoeld, je bent pisnijdig op ..of iets ligt op dat klein hartje te wegen... Dus ik liet haar uitrazen en bleef rustig en lief en zacht.( als oma heb je de tijd gehad om dat te oefenen!!) En zij werd stil en begon te huilen en zo kwam ik te weten wat er uiteindelijk aan de hand was, ze miste haar bomma.. och arme dat kind. Een heel stevige knuffel deed hier meer wonderen dan een strenge berisping.
Maar dat klopt niet altijd! Als jonge snotter (en nu soms nog ) stelde ik mij veel vragen in het leven.
Eén van die vragen was hoe een blinde nu juist door het leven ging?
Och…vroeger probeerde ik het allemaal uit en zo kon ik als tiener perfect een dove nabootsen door in elk oor een wijsvinger te steken als mijn ma mij iets zei.
Maar mijn ma kon binnen de kortste keren mijn stoppen in mijn oren verwijderen met een lap tegen mijn drie letters!!
Maar blind zijn is nog iets anders en je kan moeilijk met je handen voor de ogen lopen want telkens als je onraad ruikt, piep je al eens door je vingers daar waar een blinde helemaal niet door de vingers kan kijken.
Af en toe probeerde ik mij even in de plaats te zetten door de ogen te sluiten en dan door de woonkamer te lopen maar toen de tweede vaas op de grond lag, vroeg ma of ik blind was.
Neen…ik speelde het maar zonder echt stil te staan bij wat blindheid is.
Soms verlengde ik de tijd van het ogen sluiten omdat één minuut niet lang was.
We hebben in onze kennissenkring een man die blind is en ons versteld doet staan want het is ongelooflijk wat voor een geheugen die man heeft en hoe goed hij zijn plan trekt in een vertrouwde omgeving.
Dat zette er mij toe aan om even over blindheid te schrijven. Daarom stelde ik mij deze morgen even in zijn plaats..
Alles begon toen ik besloot om mijn ogen niet te openen en te proberen om zo ver mogelijk te komen als niet ziende.
Tot aan het uiteinde van het bed ben ik geraakt tot ik daar met mijn teen tegen het bed stootte.
Ik kan je verzekeren dat je dan rap je ogen opentrekt. Maar dan begon ik al te denken: " Hoe doet een blinde het bij pijn?". Ja, die mensen zullen bij pijn waarschijnlijk heel anders regeren dan wij. Ze kunnen hun ogen niet openen om verder te gaan.
Op de tast moeten ze voorwerpen en dingen ontwijken.
Ik nam het zekere voor het onzekere en begaf mij met open ogen naar de badkamer waar ik ze terug sloot.
En dan begon het…af en toe had ik de neiging te willen kijken omdat ik onzeker was maar een blinde mag niet onzeker zijn en dus besloot ik maar de oogleden gesloten te houden.
Op de tast begaf ik mij tot aan de lavabo en daar stond ik dan.
Ik kon zelfs niet zien of ik wakker was of niet want ik zag mezelf niet staan.
Hoewel…ik hoefde dan ook niet te schrikken van mezelf.
Het wassen ging op de tast. Na het wassen ging ik op de tast terug naar de slaapkamer op zoek naar de kleerkast en daar begon de miserie!
Ik hoefde niets te assorteren want ik zag de kleuren niet maar ook niet wat er lag of hing. Ik denk dat men als blinde eerst en vooral veel orde moet hebben.
Toen ik daar eindelijk iets aangetrokken had, probeerde ik naar de keuken te gaan, gelukkig moest ik geen trappen aflopen. Natuurlijk had ik mijn ogen kunnen openen en kijken waar ik liep maar dat is voor een echte blinde niet weggelegd en dus wou ik in de boosheid volharden en het nog wat langer volhouden.
Ik besloot maar dat ik geen ontbijt zou klaarzetten en zeker geen thee zetten want kokend water dat leek me wat te riskant. Daarna begon ik met de dagelijkse dingen en op de tast vond ik de pc.
Hoe vaak hoort men mensen die kunnen zien niet zeggen dat ze blind kunnen typen, wel ik kan u verzekeren dat ik het niet kan en dat daar mijn blindheid moest stoppen.
Geen brailleklavier want dat kan ik ook niet lezen en blind typen al evenmin.
Ik besloot dan maar eerst even de krant uit de brievenbus te halen.
Het was een raar gevoel de buitendeur te openen en de zachte bries te voelen zonder hem te zien.
Ik hoorde de duiven in de bomen maar ik zag ze niet.
.
Op de tast liep ik langs de muur en veel moest ik mij niet aantrekken van de omstaanders want ik wist zelfs niet of er andere mensen op straat waren.
Iets verder stopte de muur en was ik op mezelf aangewezen en nog geen vijf stappen verder wist ik dat ik te zelfzeker was toen ik daar tegen ons apenverdriet liep ( de Araucaria araucana) .
Maar toch vertikte ik het om mijn ogen te openen en kon ik verder op zoek naar de brievenbus. Op de terugweg stond ik blijkbaar ver van alles! Hier hield het voor mij op en zo kwam ik tot de gedachte dit logje te schrijven.
In feite zou ik moeten beginnen met te schrijven dat niemand vraagt om blind te zijn.
Af en toe zeg ik wel eens ik zou willen blind zijn voor het geweld en de miserie in deze wereld maar dat is dan maar bedoeld om een beeld te schetsen van wat men ziet.
Nee, ik zie mij niet (als ik deze woorden mag gebruiken) blind zijn.
Mijn respect is vandaag nog gegroeid voor alle blinden en slecht zienden .
Hoe gaat een blinde naar de winkel? Hoe zoekt hij de producten?
Hoe weegt hij het fruit?
Hoe betaalt hij?
Natuurlijk zullen die mensen er wel leren mee omgaan door de jaren heen maar ik zie het niet onmiddellijk gebeuren voor mezelf.
En toch verleggen ook zij hun beperkingen.
Misschien moet ik wel even de ogen dicht doen om te horen wat zij horen?
In feite zou ik nog uren voorbeelden kunnen schetsen waar we niet bij stilstaan omdat wij als ziende een totaal ander beeld hebben.
Ik heb deze morgen alvast ondervonden - door gewoon mijn ogen te sluiten - hoe moeilijk het was.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm veel respect heb voor de mensen die als blinden door het leven stappen als ook voor alle anderen die met minder capaciteiten door het leven gaan.
Maar vergis je niet…denk niet dat een blinde minder kan!
Het is niet omdat wij ons verstuiken of vergissen terwijl we onze twee ogen gebruiken dat ook een blinde dit doet.
Nee ,laat me het zo stellen dat blinden ook doodgewone mensen zijn die iets meer kunnen dan wij en dat omdat zij alles "blindelings" doen.
Ik draag dit logje dan ook op aan die blinde persoon die we kennen en bewonderen om wat hij kan en doet.
Dat was het eerste dat in mijn gedachten kwam, maar daarover ga je me niets horen zeggen, dat is te privé. Trouwens seks is vooral iets waar je niet teveel over moet praten, maar dat je gewoon doet, haha!
Dus denk ik dan maar aan de s van ...school. Mijn jaren op de schoolbanken zijn allesbepalend voor wie ik nu ben geworden. Mijn ouders waren eenvoudige mensen maar ze gaven me de kans om te studeren en daar ben ik hen nog steeds dankbaar voor! Maar ook de school ondergaat veranderingen zoals zoveel in onze maatschappij. Het taalvermogen van onze jonge mensen gaat er niet op vooruit in deze computer /sms en .. wereld. Kunnen schrijven zonder de meest dramatische spelfouten is vandaag al heel wat. Het vlot en vloeiend onder woorden brengen van een idee.. hoho,. Anderzijds stel ik vast dat het technische - en beroepsonderwijs meer waardering krijgt en dat vind ik ook belangrijk. Iedereen moet een kans krijgen om zijn talenten optimaal te ontwikkelen want werkende handen zullen we altijd nodig hebben.
En dan als afsluiter voor diegenen die bij dit alles hier bijna indommelden... De S van slapen, soezen, siësta .....
Voor die mensen die hier de laatste dagen een knuffel, een woord van steun of een blijk van meevoelen en respect nalieten. Kortom voor jij met het hart op de juiste plaats ....
Heeft iemand je wel eens verteld dat je helemaal goed genoeg bent? Dat je mooi genoeg, lief genoeg, wijs genoeg, sterk en slim genoeg leeft?
Heeft iemand gezien hoe je je best doet om te roeien met de riemen die je hebt en om te gaan met alles dat het leven je biedt en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet?
Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen, even rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen?
Fluistert iemand je steun en bemoediging toe zoals:" Goed zo, Toe maar,
Dat moet je doen, Je mag nee zeggen, Kom op, je kan het, Volhouden, Je moet niks, Laat maar los. ‘t Is goed, Je durft het wel, Wat je ook doet, ik sta achter je.
"?
Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt?
En blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering trots
bij je bed naar je kijken?
Zingt iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen
en kust iemand je wakker als je akelig droomt?
Is er iemand blij als je thuiskomt en die je succes wenst als je weg gaat? Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort
en je aanmoedigt ze achterna te gaan
? Is er iemand die je aanmoedigt wanneer je onderweg obstakels tegen komt?
Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen
en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden?
Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles
ook weer voorbij gaat? Dat het na iedere winter ook weer lente wordt? Houdt er iemand van elke centimeter van je lijf, van ieder vetrolletje
en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is?
Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanten,
lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat "het
iets moet worden"?
Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je vals mag zingen,
Gekker dan gek mag dansen, rare kleren mag dragen;
glitters op mag als het jou uitkomt en je eigen stijl en smaak mag volgen?
Is er iemand die zegt dat je niet mee hoeft in het gareel, dat je mag gillen en keihard mag lachen, dat je luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn?
Is er iemand die zeker weet dat jouw intuïtie altijd het beste met
je voorheeft en dat dit het kompas is waar je wel op vaart?
Is er iemand die blij is dat je bestaat en je nooit zou willen missen
omdat er niemand is zoals jij?
Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt
en is er iemand die dat goed genoeg vindt, ook al kan het morgen
misschien beter?
Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand
op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn?
Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje, een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind?
Is er iemand die echt van je houdt?
Ik wens nu dat jij zelf diegene bent
Ik wens je de ontdekking:
Je was het zelf op wie je wachtte.
Uit: Schrijvend tot jezelf komen van Saskia de Bruin
Gisteren hadden we een heel intieme maar mooie afscheidsviering van Suzy. Haar man was er even bij ondersteund door medicatie en omringd door zijn dierbaren. Voor hem en de zoon was het niet mogelijk om een paar woorden te zeggen maar onze dochter heeft dat zo ontroerend van hen overgenomen. Zij heeft verwoord wat we allemaal al zo lang hadden willen zeggen al had ze het ook moeilijk want S was niet enkel haar schoonmoeder maar ook haar tweede ma en vriendin. Het is zo hartverwarmend te horen dat het ook kan klikken met een schoonmoeder want een mens kan nooit teveel liefde of genegenheid krijgen in zijn/haarleven. Maar juist daarom doet het ook zo’n pijn als je ziet dat je kind verdriet heeft
... De kleinzoon had zelf een paar regeltjes geschreven en heeft die heel mooi voorgelezen. Onze jongste spruit wilde niet achter blijven en hield het bij: " kusjes en veel kusjes bomma" .. wat iedereen raakte. Beiden hadden ook een tekening gemaakt die naast de urne lag en dan mee met de urne en een knuffeltje bijgezet werden in de voorziene ruimte. De massa's bloemen en aanwezigen getuigden dat Suzy een graag geziene persoon was en door velen zal gemist worden.
Mijn bedenking is echter waarom we vaak zo lang wachten tot het definitieve en onomkeerbare einde voor we onze diepste gevoelens kunnen/ durven te verwoorden? Wij hebben ook gezwegen om Suzy te sparen al hadden we nog zo graag herinneringen opgehaald, haar bedankt voor haar liefde en vriendschap en willen zeggen dat we haar zo ontzettend zullen missen...
Waarom zit een mens zo in elkaar dat emoties nog vaak weggestopt worden alsof men er beschaamd voor is? Ziet men het uiten van gevoelens misschien als een teken van zwakte, of heeft men schrik om in zijn diepste ik te laten kijken? Maar ook in die "zwakke momenten" kan een mens heel sterk zijn.
Kinderen worden klaargestoomd om te
presteren in een competitieve wereld maar nergens in het schoolpakket
worden uren uitgetrokken om te leren met gevoelens om te gaan. Je kan
maar best slim en intelligent of handig zijn in onze maatschappij maar
je innerlijke gevoelens verwoorden wordt niet geleerd en al te vaak
afgedaan als een vorm van zwakte waar ik helemaal niet mee akkoord ga! Daarom probeer ik naar de kinderen en kleinkinderen toe het signaal te geven dat lief hebben en lachen en wenen en triestig zijn ook een plaats moeten hebben door er over te praten of door mijn eigen gevoelens te verwoorden en te tonen en ik hoop dat het hen helpt!
De intensiteit van gevoelens die we gisteren konden ervaren, maakt me momenteel wel wat onzeker want hoe kan je dat gemis en die pijn opvangen en compenseren? We doen ons best maar kunnen nooit de partner zijn voor T of “de ma “ voor de schoonzoon of “ de bomma” voor de kleinkinderen want Suzy zoals zij was, is niet te vervangen. De tijd zal dat te vroege verlies moeten vervagen… intussen trekken we ons op aan mekaar en ik aan de vele hartelijke en gemeende reacties hier op mijn blog. Je voelt het zo als iemand echt met je meeleeft.
Vandaag nemen we afscheid van Suzy...een sterke vrouw, moeder ,bomma, vriendin...T. mag even een paar uur het ziekenhuis verlaten...Hopelijk kan hij de afscheidsviering aan ...
Dood is een woord
dat niets achterlaat in verdwaasde gezichten die om troost vragen
en de overlevenden laat kijken
en geloven dat
ook
deze stilte
dit verdriet
zonder woorden voorbijgaat.