Pure nostalgie

In de jaren zestig was de pc nog niet in gebruik, gsm bestond niet en niet ieder huishouden beschikte over een telefoon. Het enige wat toen erg in trek was, was brieven schrijven. Het was een rage. Zo ook op school. Velen waren op zoek naar jonge mensen in het buitenland die wilden corresponderen in die of deze taal. Omdat talen mij altijd geboeid hebben en nog, had ik mij ook opgegeven op zoek naar een correspondent(e). Zo kreeg ik contact met Michael een jongen uit Libanon en Ann Mari een Zweedse.
Omdat ik nog op internaat zat, werden de brieven naar huis gestuurd, want de “nonnen” konden het niet laten om onze post te openen ook al waren we de 18 reeds voorbij.
Michael was een jongen van 19, de zoon van een legerkolonel. Ik vond het een uitdaging om in het Engels te schrijven en het zou mijn studies ook ten goede komen. Hij had een mooi handschrift en de brieven waren daardoor ook goed leesbaar. We hebben lange filosofische brieven geschreven over het verschil in onze levensopvatting en geloof . Niettegenstaande onze grote verschillen in opvatting en levenswijze klikte het tussen ons ,er was wederzijds respect en aanvaarding ,toen leek dat nog mogelijk..Twee jaar heeft die briefwisseling geduurd tot Michael ook naar het leger ging en ik op een paar maanden tijd niets meer van hem hoorde. Na alles wat er later bekend geraakt is over het Midden Oosten heb ik mij dikwijls de vraag gesteld of er iets ernstigs met hem gebeurd was of mocht hij niet meer met een Westers meisje schrijven?
Op hetzelfde moment had ik ook een Zweedse correspondent Ann Mari Het werd een totaal andere maar héél hartelijke briefwisseling die jaren heeft geduurd tot zelfs na de jaren buitenland . De briefwisseling werd aan weerszijden wel wat minder, gezin, kinderen ,werk ...maar toch stond in die jaarlijkse lange brief met nieuwjaar telkens weer de belofte om elkaar toch eens te zien. Eén keer lukte het bijna zo’n goeie 10 jaar terug . We zouden de volgende vakantie afspreken maar dan werd het stil tot ik opeens een brief kreeg van haar man dat Ann Mari gestorven was aan kanker. Omdat het zo snel fout uitdraaide voor haar heb ik het mezelf heel erg kwalijk genomen dat er altijd iets belangrijker leek dan onze ontmoeting. We waren er beiden zo van overtuigd dat het wel eens zou lukken als we beiden de tijd hadden en op pensioen waren….
Waarom ik daar nu aan denk? Omdat ik op zolder de brieven vond die mijn schoonmoeder en ons ma ons in al die jaren buitenland geschreven hebben en ik mij nu afvraag waar die brieven van Michael en Ann Mari gebleven zijn ? Ik weet heel zeker dat ik die nooit heb weggedaan. Ik ben dan maar op zoek gegaan, botste op die blikken doos met de brieven uit de tijd dat mijn halfbedde en ik nog “ vrijden” ( waar we maar niet te lang bij zullen stilstaan





