Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Pure nostalgie


In de jaren zestig was de pc nog niet in gebruik, gsm bestond niet en niet ieder huishouden beschikte over een telefoon. Het enige wat toen erg in trek was, was brieven schrijven. Het was een rage. Zo ook op school. Velen waren op zoek naar jonge mensen in het buitenland die wilden corresponderen in die of deze taal. Omdat talen mij altijd geboeid hebben en nog, had ik mij ook opgegeven op zoek naar een correspondent(e). Zo kreeg ik contact met Michael een jongen uit Libanon en Ann Mari een Zweedse.
Omdat ik nog op internaat zat, werden de brieven naar huis gestuurd, want de “nonnen” konden het niet laten om onze post te openen ook al waren we de 18 reeds voorbij. :twisted:

Michael was een jongen van 19, de zoon van een legerkolonel. Ik vond het een uitdaging om in het Engels te schrijven en het zou mijn studies ook ten goede komen. Hij had een mooi handschrift en de brieven waren daardoor ook goed leesbaar. We hebben lange filosofische brieven geschreven over het verschil in onze levensopvatting en geloof . Niettegenstaande onze grote verschillen in opvatting en levenswijze klikte het tussen ons ,er was wederzijds respect en aanvaarding ,toen leek dat nog mogelijk..Twee
jaar heeft die briefwisseling geduurd tot Michael ook naar het leger ging en ik op een paar maanden tijd niets meer van hem hoorde. Na alles wat er later bekend geraakt is over het Midden Oosten heb ik mij dikwijls de vraag gesteld of er iets ernstigs met hem gebeurd was of mocht hij niet meer met een Westers meisje schrijven?

Op hetzelfde moment had ik ook een Zweedse correspondent Ann Mari Het werd een totaal andere maar héél hartelijke briefwisseling die jaren heeft geduurd tot zelfs na de jaren buitenland . De briefwisseling werd aan weerszijden wel wat minder, gezin, kinderen ,werk ...maar toch stond in die jaarlijkse lange brief met nieuwjaar telkens weer de belofte om elkaar toch eens te zien. Eén keer lukte het bijna zo’n goeie 10 jaar terug . We zouden de volgende vakantie afspreken maar dan werd het stil tot ik opeens een brief kreeg van haar man dat Ann Mari gestorven was aan kanker. Omdat het zo snel fout uitdraaide voor haar 
heb ik het mezelf heel erg kwalijk genomen dat er altijd iets belangrijker leek dan onze ontmoeting. We waren er beiden zo van overtuigd dat het wel eens zou lukken als we beiden de tijd hadden en op pensioen waren….

Waarom ik daar nu aan denk? Omdat ik op zolder de brieven vond die mijn schoonmoeder en ons ma ons in al die jaren buitenland geschreven hebben en ik mij nu afvraag waar die brieven van Michael en Ann Mari gebleven zijn ? Ik weet heel zeker dat ik die nooit heb weggedaan. Ik ben dan maar op zoek gegaan, botste op die blikken doos met de brieven uit de tijd dat mijn halfbedde en ik nog “ vrijden”  ( waar we maar niet te lang bij zullen stilstaan :wink: ) maar die andere brieven? Ik vrees dat die in mijn ouderlijke thuis gebleven zijn maar die thuis bestaat niet meer sinds ons ma gestorven is en daarom ben ik die brieven kwijt en blijft enkel nostalgie over!
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:50 12 reacties Reageer op dit bericht

Putten uit een rugzak


Ik ga regelmatig terug naar vroeger hier op mijn blog en misschien vinden jullie dat ik wel vaak teruggrijp naar herinneringen uit het verleden alsof het heden mij niet meer zo boeit! Niets is minder waar, ik geniet met volle teugen van elke dag die mij gegeven is want vanaf nu moet niets meer maar mag alles!

Maar waarom grijpt een mens dan zo graag terug naar wat voorbij is?

Omdat die rugzak nu veel voller steekt dan toen we twens of iets ouder waren. De jaren hebben hem gevuld met vreugde en verdriet met ontgoochelingen en groot geluk met vallen en opstaan met zoveel ervaringen en belevenissen die zo intens met jezelf verbonden zijn dat er niet veel nodig is opdat die rugzak opengaat. Sommigen laten hem misschien liever gesloten maar ik prijs mij gelukkig dat ik nog graag die rugzak openmaak en van daaruit groeit dan spontaan een logje....


Maar ik wil hier wel afsluiten met een prachtig gedicht en sluit me aan bij wat hier staat.

De rugzak

Ieder mens draagt in zijn leven
Een onzichtbare rugzak mee.
Bergt daarin zijn vreugde en zorgen,
Verzameling van wel en wee.

Soms is de rugzak zwaar van stenen,
Dan weer vederlicht,
Blijft er nog wat ruimte over,
Maar dikwijls kan hij niet meer dicht.

Kijk je in een verloren uurtje
Heel de inhoud nog eens door,
Kan er meestal iets verdwijnen
Wat zijn waarde reeds verloor.

Langzaam wordt de rugzak leger
`s Levensmiddag gaat voorbij
En bij het naderen van de avond,
Werpt men een deel der last opzij.

Maar er is nog veel van waarde,
Wat men koestert, graag behoudt,
Al schijnen het soms kleinigheden,
`t Zijn herinneringen, meer dan goud.

Ieder draagt zijn eigen rugzak,
Niemand die hem overneemt,
En men hoeft ook niet te vrezen,
Dat een dief hem ooit ontvreemdt!!
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 08:07 13 reacties Reageer op dit bericht

We staan te weinig stil bij wat zo vanzelfsprekend beschouwd wordt


We staan er natuurlijk niet altijd bij stil, maar het is wel een wonder dat als we praten wij zeven woorden per seconde produceren! Per seconde, ja!. En dat kost ons ogenschijnlijk geen enkele moeite, nou ja, af en toe haperen we eens een keer, dan kunnen we even niet op een woord komen: "ach kom, hoe heet het ook al weer?"( nvdr En dat betert niet met ouder worden )
Al die woorden zetten we dan ook nog eens een keer op een rij zodat er mooie zinnen van komen, zinnen die gemaakt worden volgens de regels die we daarvoor in het Nederlands hebben.

Waar halen we het allemaal vandaan?
Ja, we hebben er natuurlijk wel moeite voor moeten doen om die taal te leren. Hoewel, moeite? Het lijkt wel alsof kleine kinderen de taal bijna spelenderwijs leren.
Ze beginnen met
brabbelzinnetjes, dan komen er echte woordjes, korte zinnetjes, langere zinnetjes en op een gegeven moment zijn ze zover dat ze zelf verhaaltjes gaan vertellen. Ja, eerst nog met foutjes (het roos en de boek of ik loopte), maar dat duurt ook maar even, dan beheersen ze de taal. Gelukkig maar, want hoe zouden we kunnen leven zonder die taal?

Maar het gaat niet altijd zo vlot met het beheersen van een taal. Soms treden al van heel jong problemen op die duiden op taalproblemen zoals dysfasie of dyslexie. En dat is ook het geval  met één van de kleinkinderen. Intussen heb ik al heel wat gelezen over die problemen om te proberen onze schat te helpen.

Wat is dysfasie?

Om het kort te zeggen is het een taalstoornis waarbij het kind meer begrijpt van wat anderen zeggen dan het zelf kan zeggen. Zo'n kind vindt het echter heel lastig om een goed verhaal te vertellen. Het maakt geen mooie zinnen en als daar dan nog dyslexie bovenop komt dan wordt het zeker niet gemakkelijk om goed te lezen en te schrijven !
Uiteraard zijn er verschillende graden van ernst en wordt het beeld sterk gekleurd door de leeftijd.
Bij een dysfatische ontwikkeling is geen
sprake van gehoorverlies, verstandelijke handicap of emotionele stoornissen. Zo'n kind kan moeilijk een lang verhaal klaar onder woorden brengen en men krijgt vaak de indruk dat het kind niet ‘hoort’ of " begrijpt" wat er gezegd of geschreven wordt. Ernstige leesproblemen (dyslexie) gaan daar meestal mee samen en het interpreteren of verstaan van een geschreven zin loopt ook niet van een leien dakje. Dat levert dan natuurlijk extra problemen op in alle vakken waar opdrachten of leerstof via taal "beschreven" staan.
Nochtans zijn die kinderen sterk in non-verbale communicatie (mimiek, lichaamstaal), kunnen ze ongelooflijk doorzetten, hebben ze een goede visuele expressie en zijn ze vaak goed in visueel-ruimtelijke zaken (puzzelen, knippen, knutselen, tekenen, ...)

In het verleden werden zo’n kinderen in de klas op de laatste rij gezet wegens "dom", hoewel bij testen blijkt dat het performant IQ ( zoals ook bij onze kleinzoon) vaak hoog ligt. Die taalstoornis zou meer voorkomen bij jongens dan bij meisjes!

Met extra begeleiding (GON begeleiding) op school, een goede logopediste die  2x per week aan de slag gaat om "handvatten " aan te bieden en heel veel geduld en inzet van de ouders kan onze schat toch nog het gewone onderwijs volgen bij de vriendjes en vriendinnetjes die voorlopig geen probleem hebben met zijn taal probleem…Dat op zich is al een hele prestatie voor het kereltje! Maar ergens raakt het toch je hart en hou je nog meer van dat kind omdat je nu al weet dat zijn toekomst gehypothekeerd is.
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door natoken om 14:40 12 reacties Reageer op dit bericht

Baaldag...


baaldag002.jpg
De ene dag is de andere niet...

Ik las laatst bij Lipske dat ze zich wat depri voelde en geloof het of niet ik zit ook een beetje met mezelf in de knoei en weet echt niet waarom. Ik voel me zelfs wat beschaamd en kwaad op mezelf want heb geen enkele reden om mij zo te voelen zeker niet als ik zie wat er in heel intieme vriendenkring al maanden aan miserie bezig is en toch…Er zijn van die dagen dat je gevoel je verstand overheerst . Ik spartel nu door zo'n  baaldag. Ik probeer dat gevoel te onderdrukken door geforceerd opgewekt uit de hoek te komen maar het helpt geen jota! Lentemoeheid of nood aan zon? Puberiaanse bevliegingen zouden toch al ver van mij af moeten liggen, denk ik dan maar. Dus dat is het ook niet.
Ik ben er de laatste tijd wel serieus ingevlogen telkens als het weer het toeliet. Zou dat misschien de reden zijn? Maar dan zou dat willen zeggen dat het "ouder" worden ook bij mij zijn sporen nalaat en die gedachte is nu ook niet bepaald om van een dipje af te geraken!! :twisted:
Ach, het zal wel overgaan zeker, onkruid vergaat niet maar kan wel heel
" ambetant " zijn, wees daar maar zeker van.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:42 13 reacties Reageer op dit bericht

Steek je duim in de mond en...


Ik kreeg onlangs een mail toegestuurd met spreekwoorden die door de humormangel gehaald werden en ik bedacht dat je met die spreekwoorden toch alle kanten uit kan.
Die spreekwoorden, we kregen ze bij manier van spreken met de paplepel mee. Ik vraag mij af of onze kleinkinderen nog even goed op de hoogte zijn van die taalpareltjes want pareltjes zijn het, je kan er zelfs een verhaal mee schrijven door letterlijk te verstane spreekwoorden te ontdoen van hun symbolische betekenis.

Steek dus je duim in de mond en zuig er een verhaaltje uit zoals dit hier...

Lang geleden toen de dieren nog konden spreken was er eens een oud vrouwtje dat haar kat bij de melk zette. De kat was heel tevreden natuurlijk, bijna even tevreden als toen ze spek voor haar bek kreeg.
Het regende hard die dag, het regende kleine katjes! Nieuwsgierig naar wat er uit de lucht viel, ging de kat van huis. De muizen, die met hun argusoogjes alles hadden gezien, sprongen op tafel om daar te dansen. Ik geloof dat het een polka was. Maar plots stonden ze geschrokken muisstil want ze hadden het horen donderen in Keulen. En al lag Keulen mijlen ver verwijderd, ze kozen het zekere voor het onzekere, sprongen in zeven haasten van de tafel en vluchtten weg via het hazenpad achter het huis.

Ondertussen had de kat de kleine katjes bij hun nekvel gegrepen en in veiligheid gebracht. Omdat er na regen onvermijdelijk zonneschijn komt, waren ze ook alweer snel droog achter hun oren.
Het oude vrouwtje had in de keuken een uiltje zitten vangen.
 "Beter een vogel in de hand" mompelde ze.
"Ik zou niet willen dat dit een vogel voor de kat wordt."
Maar de kat had al een halve liter melk op en keurde de uil geen blik waardig.
Het vrouwtje merkte wel dat er van alles was gebeurd maar omdat ze zag dat er geen potten gebroken waren, nam ze een doekje en deed alsof haar neus bloedde. Plots klopte er iemand op de deur. Het was Maarten, de buurman, die zijn pijp vergeten was. Het vrouwtje nam snel het kleinood van de kast en gaf de pijp aan Maarten. Maarten zei het vrouwtje vriendelijk gedag en ging het hoekje om. Het vrouwtje keerde op haar passen terug en nam een appel uit het mandje, ze had namelijk dorst en daar zijn appeltjes goed voor.

Toen werd het avond en ging de zon onder. Het was al snel zo donker dat je geen hand meer voor je ogen zag. Het vrouwtje voelde echter wel de kleine katjes die zich rond haar voeten kwamen nestelen. Ze kneep ze eens zacht in het donker. Vanuit haar zetel kon ze nog net het maanverlichte weiland zien dat aan haar tuintje grensde en ze was net op tijd om het eerste schaap over het hek te zien springen. Naar goede gewoonte begon ze de springende schaapjes te tellen. Het was 5 voor 12 toen ze het laatste schaap zag springen en besloot naar bed te gaan. Het laatste wat ze hoorde was het zandmannetje dat haar kwam meenemen naar Dromenland.

De volgende ochtend werd het vrouwtje vroeg wakker. Ze veegde het zand uit haar ogen, keek uit het raam en zag dat haar schaapjes op het droge stonden.
Zoals gewoonlijk bracht de ochtendstond ook vandaag weer goud in de mond. Het vrouwtje stond snel op om de klompjes goud uit te spugen. Na al die jaren spugen, was haar eigen haard behoorlijk wat goud waard. Daarna zette ze stevig haar tanden in een stuk brood en overliep in gedachten wat ze niet kon uitstellen tot morgen. Ze besloot dat ze dringend een vervolg moest breien aan de trui die ze voor haar zoon aan het breien was. Die trui moest vandaag of want na haar zoon kwamen ook nog de truitjes voor de kleinkinderen, al moest ze aan die truitjes eerste nog een mauw aanpassen. Veel werk was dat niet meer. Goed uitkijkend dat ze geen steken liet vallen, breide ze er een eind aan.

Ik zou nu nog kunnen fantaseren over roze olifanten met een lange snuit... Maar nee, hier is het verhaaltje uit!
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 01:57 15 reacties Reageer op dit bericht

Nu moeten ze niet gaan overdrijven!


vermijdaardappelenbrood.jpg

Gelezen....
 "Vermijd aardappelen, brood, pasta, rijst en melk"  Gazet van Antwerpen 09 april 2012,

Volgens het ene weekblad is koffie gezond, volgens het andere veroorzaakt het hartritmestoornissen. Vette vis is volgens de ene expert gezond, terwijl iemand anders zegt dat die vol kwik zit. Door die wildgroei aan studies en adviezen zien we door de bomen het bos niet meer.

In zijn boek 'De voedselzandloper' scheidt dokter Kris Verbrugh feit van fictie, trekt hij ten strijde tegen dieetgoeroes en charlatans en geeft hij handige tips voor een gezonder en langer leven.
De basisregels zijn op z'n zachtst gezegd opmerkelijk: Vermijd brood, aardappelen, pasta en rijst. Melk is ook ongezond, en dat allemaal volgens dokter Kris Verburgh, arts in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen, waar hij zich specialiseert in de neurologie.
En de brave man gaat nog verder...

"De kans op Parkinson verhoogt met een factor 2,3 en vrouwen die regelmatig melk drinken hebben 70 procent meer kans op eierstokkanker. Ironisch genoeg zorgt melk zelfs voor zwakkere botten. Op tv beweren ze het tegendeel, maar die filmpjes worden gesponsord door de melkindustrie. Voor alle duidelijkheid: ik heb het dan over koemelk. Met moedermelk voor baby's of sojamelk is er geen probleem.
" Vlees verhoogt dan weer de kans op kanker en hartaanvallen. Te veel vlees, en vooral rood vlees, is niet gezond. Westerlingen zouden de helft minder vlees moeten eten. Al pleit ik ook niet voor vegetarisme. IJzer, zink, vitamine B12: die stoffen halen we uit vlees en zijn moeilijk aan te vullen met voedingssupplementen."
"Elke dag vers fruitsap geeft 76 procent minder kans op Alzheime
r. Geen enkel medicijn geeft zo'n resultaat", besluit Kris Verburgh.

Hallo... weet jij nu nog wat je morgen op de ontbijt - en middagtafel zal zetten? Dat fruitsap lijkt precies het enige goede op onze tafel...??

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

De tijd van toen 2


eerstecommunienancy.jpg

Die nacht voor mijn Communie had ik niet zo bijzonder vast geslapen. Hoogstwaarschijnlijk uit schrik om iets verkeerd te doen in de kerk. Want van het begin tot het einde zou iedereen ons daar zitten te bekijken.

Die ochtend moest ik vroeg opgestaan. Ik had de avond voordien nog een extra wasbeurt gekregen en nadat ik piekfijn aangekleed was, kreeg ik nog een heleboel orders zo van :" Ziet dat ge u nu niet vuil meer maakt en zet u daar op die stoel, zit stil...blijf met uw vingers uit uw neus en blijf van je haar!" Die minuten leken uren.

Ik ben daarna zo fier als een gieter aan de hand van ma en pa naar de kerk gegaan. De kerk zat vol met volk. Gelijk een kleine prinses moest ik vooraan bij de andere communiekanten plaats nemen. En de mensen maar fezelen.... " das de dochter van die en kijk naar de oudste van den dienen....."

Dan kwam dat grote moment. Met een hartje gelijk van een kikker die over zijn toeren was, gingen wij te communie. We zaten naast elkaar geknield in één lange rij en op bevel van Zuster Madeleine hielden we een stijf gesteven laken onder de kin en staken één na één de tong uit naar " meneer de Paster" om dan de Heilige hostie te ontvangen. Met neergeslagen oogsken en de handjes mooi onder de kin gevouwen keerden we terug naar onze plaats intussen probeerden we die Hostie met het topje van de tong van ons gehemelte los te prutsen want erop bijten was doodzonde!! Gelukkig verliep alles vlekkeloos en kregen wij na de mis een grote proficiat van Meneer de Paster.

Langs alle kanten bewierookt, verlieten wij daarna in mooie rijen de kerk en schoven in het portaal door een erehaag van nieuwsgierige oude wijfjes met een snuifneus...Hier en daar hoorde je dan .. “ge moet u ne keer komen laten zien” ook tegen ma en mij. En de défilé langs familie en vrienden begon...Hier en daar kreeg ik een  kluit...Dat was zo'n klein geldstukje met een gat in het midden of in een uitzonderlijk geval kreeg ik een halve frank.  Jammer genoeg moest ik die direct afgeven aan ma...voor in de "sakoche." In ruil voor dat geldstukje mocht de gulle schenker een Comunnieprentje kiezen waar alle persoonlijke gegevens van yours truly op stonden en als toemaatje stond er ook nog een mooi religieus tekstje bij.

's Middags aten we boterkoeken met chocolade melk...'k Voelde mij als een echte prinses. Die dag dweilden wij zo heel wat kennissen en familieleden af. 'k Geloof dat ik in gans mijn leven nooit meer zo veel bekijks heb gehad, tenzij misschien met mijn Plechtige Communie?

En nu... Hoe ziet een eerste communie er nu uit?

Ik denk dat Zuster Madeleine en "meneer de Paster" zich zouden omdraaien in hun graf moesten ze het zien!

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

De tijd van toen...

Binnen kort vieren we de Eerste Communie van twee kleinkinderen. De zoon van de dochter viert nog de traditionele communie de dochter van de zoon een lentefeest.
Die " rasechte communicant" wordt nu al maanden "klaargestoomd" voor de grote dag maar wat een verschil met dat klaarstomen voor onze eerste communie!

En daarom ga ik even terug in de tijd.

Ik ben terug bij Zuster Madeleine in het eerste leerjaar. Stilaan werden wij voorbereid op onze Eerste Communie. Daarvoor kregen we elk een “catechismus” ( ik heb die nog steeds liggen!!) al konden we amper lezen. Mijn eerste gedacht was dat het een vertelselboekje was. Maar néé hoor. Misschien raadseltjes, dacht ik dan, raadseltjes waar ’t antwoord bij vermeld was ?

Ik verstond er niet al te veel van, tot op het moment dat die rondborstige zuster Madeleine met heel wat uitleg op de proppen kwam. Verdorie wat nu?

Vanaf nu hadden we 6 jaar zei ze om op het moment van onze Plechtige Communie ( in het zesde leerjaar)  dat boekje helemaal glad van buiten te kennen mét vragen en antwoorden. Nu moesten we enkel de vragen in vette druk kennen. Daarom zouden wij daar elke dag over ondervraagd worden.

Bij het horen van die eerste vragen kreeg ik al de indruk dat mijn zieltje zo zwart was lijk het gat van zwarte Piet! Ah ja, ik durfde wel zo af en toe eens ondeugend te zijn , speelde het liefst met jongens samen en dan keek ik ook niet altijd naar de andere kant! Volgens dat boekje zou dat allemaal niet meer mogen….. Dat waren allemaal doodzonden! Het woord alleen al!

Ik voelde mij verdoemd om naar de hel te gaan en met momenten begon ik ze te nijpen tot ik er bijna het “schi…….” van kreeg!

Zuster Madeleine had dat natuurlijk in " de mot",  ik zat daar zo wat te draaien op mijn stoel. 

"Wat is ’t Natoken, zijt ge niet goed?"

Eerst durfde ik niet zeggen wat er scheelde, maar op de duur moest ik toch toegeven dat ik met een ferm ei zat.

Ze vertelde dat, als we ons deel van het  "boekje " van buiten zouden kennen, wij bij “meneer de paster” zouden mogen gaan biechten en dat die onze deugnieterij wel zou kwijtschelden.

"Biechten, wat is dat zuster," was mijn vraag?.

"Wel Natoken, je moet aan "meneer de Paster" al je zonden gaan vertellen en zie dat je er geen enkele vergeet, want Onze Lieve Heer weet het wel als je iets verzwijgt. "

Wel mensen, jullie mogen het weten, in plaats van gerust gesteld te zijn, werd dat ei nog groter. Zo'n last op die jonge schoudertjes....

De sfeer de maanden voor onze Eerste Communie werd in de klas gans anders. Na het ochtendgebed begonnen de ondervragingen over de catechismus…leerden we het Onze Vader en de Weesgegroet, de vier akten…wat je allemaal moest geloven…..op wat  je allemaal mocht hopen…..wie je allemaal (mocht) moest gaarne zien..…en waarover je allemaal spijt moest hebben ! Mens toch, wat stond er ons 7 jarigen nog allemaal te wachten ?

Maar het ergste waren toch die vrijdagnamiddagen want dan kwam  "Meneer de Paster" ons daarover persoonlijk ondervragen. Geloof mij of niet, maar dat ei in mijn broekje werd met de dag groter. En mijn ma, wel die zag dat op mijn gezicht van zodra ik thuis kwam.

"Wat scheelt er Natoken ,je ziet zo bleekskes..scheelt er wat ?"

Met stukken en brokken ( ook niet van mijn gewoonte) vertelde ik haar dan gans de historie. Ma trachtte mij gerust te stellen. Maar kind toch, dat is allemaal zo erg niet. Als je braaf bent en altijd gehoorzaamt wel dan moet je je daar geen zorgen over maken. Ja , maar juist daar spande het schoentje dat deed ik dus wel want weten jullie wel wat dat betekent dat altijd braaf en gehoorzaam zijn als je pas 7 bent?

De laatste vrijdag voor mijn communie was er op school algemene herhaling. "Meneer de Paster" kwam ons nog een laatste keer ondervragen en ons de les spellen hoe godsvruchtig wij in 't vervolg moesten leven. In de namiddag moesten wij met gans de klas in de kerk te biechten gaan. "Meneer de Paster" had stellig benadrukt dat we ook maar geen enkele zonde mochten “vergeten” te biechten!!

Ik had er de dagen voordien niets beter op gevonden dan op een stuk oud behangpapier (dat was thuis mijn schrijfboek) wat "kolommetjes " te trekken. Zo kon ik mijn zonden in categorieën indelen. Boven de doodzonden had ik een zwart kruisje gezet want die mocht ik zeker niet vergeten!!

Op het moment echter dat we moesten gaan biechten, was ik mijn lijst met zonden toch wel vergeten zeker. Ik stond ( zat) daar voor een voldongen feit. Ik ben in die biechtstoel gekropen met een ei op als van een struisvogel. En opeens ging dat schuifje open en ik zat voor één keer met de mond vol tanden. Op de langen duur heb ik daar dan toch maar het een en het ander uitgebrabbeld. En " meneer de Paster" maar  vragen :

" Hoeveel keer meisje?"

Ik heb mij dan zo wat wiskundig trachten te redden met "min of meer " te antwoorden.

Al bij al ben ik toch die periode door geraakt en kwam de dag dat ik mijn  Eerste Communie mocht doen.

Wordt vervolgd

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:26 8 reacties Reageer op dit bericht

Moedig hoor!!

Oei, oei , oei, het is hier de laatste logjes nogal serieus geweest, mijn gedacht. Voor jullie mij ergens klasseren onder " oud, verlept en hopeloos geval " moet ik dat even rechtzetten.
Mijn schrijvende ik gaat gemakkelijk de nostalgische, filosofische of ernstige toer op terwijl mijn taterende ik moet het meer hebben van een lach en een grap of geplaag.. en probeer dan maar met die combinatie te leven! Jullie weten niet hoe ik soms de handen vol heb aan die twee!

Maar gelukkig krijgt die laatste uiteindelijk steeds weer de bovenhand en dan zijn de logjes er natuurlijk ook naar! Oordeel zelf maar:

 
Uit het dagboek van een jonge vrouw op cruise in de Stille Zuidzee.

Dag 1:
Ik heb er weken naar uitgekeken en hard gespaard om deze schitterende reis te kunnen maken. Maar het is de moeite waard. Een prachtig schip en heerlijk weer. Ik heb al mijn mooiste kleren ingepakt. Ik ben helemaal opgewonden en van plan om er iets heel moois van te gaan maken.

Dag 2 :
Héél de dag op zee. Ik heb vliegende vissen, dolfijnen en walvissen gezien en begin al bruin te worden. Wat een prachtige vakantie! Vandaag heb ik ook de kapitein ontmoet. Het is een ontzettend knappe man. Lijkt een beetje op Brad Pitt, maar dan nog knapper.

Dag 3 :
Ik heb een beetje gesurft, gesnorkeld en ik heb leren golfen. De kapitein heeft me aan zijn tafel uitgenodigd voor het diner. Dat is een hele eer en ik heb me ontzettend goed geamuseerd. Het is een vreselijk aantrekkelijke en attentvolle man met prachtige blauwe ogen, zo blauw als de zee hier.

Dag 4 :
Ik ben naar het casino op het schip geweest en ik heb veel geluk gehad, want ik heb gewonnen! De kapitein heeft me uitgenodigd om in zijn hut te komen lunchen. Een werkelijk uitmuntende maaltijd met kaviaar en champagne. Hij heeft me gevraagd om de namiddag samen door te brengen in zijn hut, maar dat heb ik geweigerd. Ik heb hem gezegd dat ik mijn echtgenoot niet wil bedriegen.

Dag 5 :
Ik ben weer naar het zwembad gegaan en na een tijdje heb ik besloten om de rest van de dag door te brengen in de pianobar. De kapitein heeft me daar gezien en hij heeft me weer uitgenodigd om samen een glas wijn te drinken. Het is werkelijk een zeer charmante man. Hij heeft me gevraagd of ik de nacht in zijn cabine wil doorbrengen. Dat heb ik natuurlijk weer geweigerd, maar hij heeft gezegd dat hij het schip zal laten zinken als ik niet van gedacht verander. Dat maakt het erg moeilijk!

Dag 6:
Afgelopen nacht heb ik 1600 mensenlevens gered.
VIER keer zelfs ...! :wink: :-D
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:38 5 reacties Reageer op dit bericht

Lang gezegd wat kort ook kan


’t Was vijf na zes deze morgen toen ik al lag te draaien en te keren in mijn bed. Buiten was het nog donker want de sterren aan de hemel waren niet van de partij. Waarschijnlijk waren de sterrenplukkers deze nacht aan het werk geweest ( jaloers op de ei-rapertjes gisteren?) en dus keek ik naar een sterrenloze hemel.
Eigenaardig hoe een mens vaak wakker wordt met vragen in zijn/haar hoofd!
Folion zal misschien weer zeggen" tenniworre" héwel "tewelwoa!":wink:

De eerste vraag die ik mij stelde deze morgen toen ik naar de wekker keek “zal ik opstaan of niet”?
Ik had de kans om nog een uur of zelfs twee te blijven liggen maar na een half uur was mijn besluit genomen. Mijn benen gingen over de rand van het bed en de rest van mijn lichaam trok zich recht. Daar zat ik dan op de warme bedrand met mijn voeten op een kille vloer mijn ogen op weg door het raam waar ik naar de donkere schaduwen keek op een schemerige achtergrond. Ik dacht in de verte een haan te horen maar ’t was nog niet zoals in zijn zomerse topdagen wanneer hij mij om vier uur uit mijn nest kraait.
In de badkamer weerkaatste het felle licht in de spiegel en het was een paar keer pinken met mijn ogen die er gevoelig voor waren. Ja, daar stond ik dan in volle glorie mijn handen steunend op de lavabo en mijn ogen gericht op mezelf met duizend en één vragen. Ik staarde naar mijn spiegelbeeld dat een dagelijkse foto uit mijn leven zou kunnen zijn en waar ik telkens een titel zou kunnen schrijven die steeds dezelfde zou kunnen zijn: "Natoken een dag later ”.
Mijn warkop gaf mij wel een moderne look maar dat was ook alles. Een paar opkomende rimpels golven op mijn voorhoofd en ebben mijn jeugdige jaren weg en hoe lager ik mijn ogen liet zakken hoe groter het verval.:oops: De opkomende Michelinbandekes - de opslagplaats van het goede leven noem ik dat- vervangen de buikspieren die er ooit waren
en ik bedenk dat die wekelijkse turn -en zwemlessen op vrijdag maar een illusie zijn!:twisted:
Warme douchestralen deden mij pas goed ontwaken en nog wat later stond ik terug voor de spiegel om mij af te drogen. Ziezo de dag kon beginnen…euh…nadat ik aangekleed was natuurlijk.:lol:
De ochtend begon het zwarte gordijn open te trekken en van zwart ging het over naar grijs. Denkend dat de lente die we nog voor een deel tegoed hebben vandaag kon verder gaan, trok ik een lichte pull aan, maar toen ik de achterdeur opende bleek het maar frisjes.
Onze gemaaide gazon ( was nodig voor de eitjes van de Paashaas) lag onder een grijs regengordijn en wat verder kon ik wat nevelslierten zien. De fruitbomen die langzaam in bloei komen, deden me wegdromen  bij hun komende oogst.
Nog veel te fris om buiten te lopen, ging ik maar terug naar binnen nam een tas thee mee naar de computer en hier zit ik nu ...

Nadat het muziekje van Windows mij verwelkomde, loop ik even mijn mailbox door. 18 mailtjes in postvak in waarvan 15 ppsjes! Pppfff dat zijn van die dingen die mij ’s morgens vroeg op mijn zenuwen kunnen werken.  Ik laat die mailtjes dan ook even voor wat ze zijn en ga naar Words om daar mijn letters voor dit logje aan elkaar te zetten zonder dat ik echt weet waar dit schrijfsel zal eindigen en wat het resultaat zal zijn. Soms is het iets dat in mij borrelt, soms stap ik de wijde wereld in via een virtuele deur, soms schrijf ik zaken van mij af of soms meng ik de wereld van de fantasie met de realiteit. Soms zijn de teksten veelzeggend voor mezelf en soms is het een verstrengeling van mijn hersenkronkels waar ik zelf moeite mee heb om te ontwarren. :twisted:
Mijn klavier danst meestal door het gewone dagelijkse leven of door de vervlogen jaren en zorgt zo voor bagage waar ik voor mezelf en anderen probeer te toetsen hoever ik er kan mee gaan.
Meestal is het mijn bedoeling om te zien of ik iets kan loskrijgen van de blogbezoekers of om te zien hoever je in woorden naar elkaar kan toegroeien. Ja, woorden zijn soms zoveel meer dan gewoon wat leesvoer.

Ik begin er vandaag alvast mijn dag mee en het zou niet juist zijn de woorden niet te gebruiken om jullie een leuke en gezellige Tweede Pasen te wensen. Ik denk ook aan de zieken en wens hen veel beterschap en aan al diegenen die in deze periode van het jaar toch even in een dipje verzeild raken.
Ik wens ieder van jullie alvast veel lees - en /of schrijfgenot en vooral veel plezier, steun en gezelschap van de mensen aan de andere kant van het scherm.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten