Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Na een dag werken in de tuin


Ik ga proberen nog iets op papier te zetten. Of hoe zeg je dat hier? Iets op het scherm zetten? Of op het internet. Raar hé, als je vroeger iets wilde schrijven zei je dat veel eenvoudiger: op papier zetten. Nu zit je voor je scherm op een toetsenbord te tokkelen.
Schrijven was toch veel
mooier. En ik kan mooi schrijven, zo mooi dat ik ’s anderdaags mijn krabbels niet meer kan lezen. Maar het gaat voor mij wel rapper met een stylo. Ik ben ook een van die "twee vinger" tokkelaars. En zo nu en dan ben ik een letter kwijt op dat toetsenbord, of ik moet er toch een tijd naar zoeken. Maar ik wijk af van mijn blogonderwerp. Dat gaat hier over de tuin.

Wel, in veertien dagen tijd is er veel veranderd in "mijnen hof". De natuur komt op zijn best. Struiken krijgen bloemen en bladeren, tulpen bloeien, de vogeltjes leggen een ei en ik loop er vrolijk bij. Dat belooft.

Ik heb de laatste dagen bergen (?) werk verzet in en rond die tuin. En van al dat gewroet  was ik ’s avonds pompaf en viel in slaap achter de tv. En daardoor komt het dat dit logske hier niet
vooruit gaat. Maar ik ga proberen er morgen of overmorgen weer wat van te maken als die lente opstoot achter de rug is en dan zal ik ook een bezoekje brengen aan al die vriendelijke mensen die een berichtje achterlieten .
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Heb jij ook die wondere gave?

Even iets anders, over het bovennatuurlijke.
Of ik in het bovennatuurlijke geloof??
Vaneigens dadde!! Maar iedereen beleeft het bovennatuurlijke natuurlijk op zijn manier hé ! smile

De kleinkinderen krijgen volgende week weeral hun paasrapport en mama of papa of samen mogen weer eens naar een bespreking hiervan. In onze tijd was dat allemaal simpel.. je kreeg je rapport gewoon mee naar huis! En zo geschiedde....

Op een dag -heel lang geleden- kwam ik eens thuis met een minder goed rapport. Zoals naar gewoonte kregen we op zaterdag in onze agenda zo'n weekrapportje mee. De punten waren goed maar bij de aantekeningen: stiptheid/ orde/ wellevendheid en gedrag had ik een paar "uitschuivertjes" gemaakt  en ik wist dat het thuis niet op gejuich zou onthaald worden!  Daarom had ik mijn agenda goed weggestopt in mijn boekentas opdat ze het thuis niet zouden zien.

's Avonds kwam mijn pa dan met zijn bovennatuurlijke gave boven!
-Natoken, waar is jouw rapport??
-Euh.....ik ben da toch wel vergeten zeker op school!!
Awel ik was nog niet goed uitgesproken of ik voelde zijn hand al tegen mijn g.t. Dat moet je kunnen hé!! Weten dat mijn rapport slecht was zonder het gezien te hebben.
 
We zijn in de familie altijd gezegend geweest met bovennatuurlijke gaven.

Zonder met mijn ma gesproken te hebben, of zonder in de keuken geweest te zijn, kon ik zeggen als ze frieten klaarmaakte of pannenkoeken. Ja, ik weet wel dat de geur er veel aan deed, maar ik had het toch niet gezien hé!!

Mijn pa dat was echter een echte waarzegger!! Hij kon mij 's morgens zeggen dat ik 's avonds wat ging meemaken als ik het nog eens zo bont zou maken! Ja en bij hem moest je niks betalen hé!!
Want ooit kwam ik op een kermis terecht waar er ook waarzegsters zaten. Wreed curieus wou ik ook eens mijn toekomst weten! De dame wist me te zeggen dat op een korte periode veel zou gebeuren maar dan stel ik me de vraag hoelang die korte periode juist is want anders vergeet een mens wat ze je zolang geleden voorspeld hebben. Maar eerlijk... ik heb van al wat ze voorspelde niet veel gemerkt!
Ach, maar het bovennatuurlijk zal voor mij niet weggelegd zijn, vrees ik. Natuurlijk moet je er ook in geloven hé. En vermits ik maar juist geloof in wat ik zie, zal er hier in mijn bovenkamer nog heel wat moeten gebeuren om in het bovennatuurlijke te geloven.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:31 16 reacties Reageer op dit bericht

Wilgenkatjes


wilgenkatjes.jpg

Lange, druilerige winterdagen liggen weeral ver achter ons. Buiten maakt de natuur zich op voor een nieuw seizoen. Voor mij is de lente het seizoen van fris lentelicht, van verjonging en van gekriebel in je bloed. Wilgen kunnen eind februari, begin maart al uitbundig bloeien en daarom neem ik wilgenkatjes, prille voorjaarsboden, maar eens onder de loep.

Hoe zijn die aan hun naam gekomen?
Hier is de verklaring volgens een Hollandse legende..

Lang geleden was er een boer die teveel katten had. Toen een van de poezen een groot nest kreeg, kon hij daar niet meer voor zorgen. Met verdriet in het hart moest hij ze in de rivier gooien. De moederpoes smeekte een wilg, die aan het water stond, om haar kittens te redden. De wilg deed wat ze vroeg en ving de kittens met haar takken op.
Sinds die tijd bloeit de wilg met zachte pluisjes, die daar door de kittens zijn achtergelaten.
Die pluisjes heten: “katjes”, wilgenkatjes!
Voilà nu weten jullie het ook en zonder opzoekwerk!!


Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

The scream...


Neen, dit logje heeft niets met het werk van Edvard Munch te maken noch met een horrorfilm maar wel met de decibels die ik in de vooravond produceerde toen ik klaar was na drie dagen spuiten met de hoge drukreiniger!

Ik had het in mijn " boos kopke" gestoken dat NU het moment was om het terras, de paden rond het huis en de oprit af te spuiten. Drie dagen ben ik bezig geweest, drie dagen van 5 uur per dag zonder opkijken, zonder kreunen, ( ik kon mezelf niet horen door het geluid van de spuit :evil: !!) zonder een verklaring te geven aan de toevallige passanten die hun hoofd omdraaiden om te zien of ze nu een aardmanneke ( vrouwtje) gezien hadden of een moddermonster! Spijtig dat ik jullie geen foto kan tonen, maar wat een vuile boel was dat, zeker dat opspattend mos dat zich stevig tussen de voegen van de oprit genesteld had!
Ik heb op mijn tanden gebeten toen T opperde dat het nu niet allemaal in één keer moest gebeuren. Kent die lieve slaapgenoot van mij - na bijna 45j - zijn wederhelft dan nog niet? Opgeven of halve werken doen, staat niet in mijn woordenboek en als iets in mijn koppeke zit dan zit het niet lager en toevallig zat daar nu geprogrammeerd dat die job nu moest gedaan worden voor de tuin in bloei stond!!

Ik hang hier nu in mijn stoel, mijn rug protesteert dat het niet normaal is, mijn vingers hebben nog steeds de neiging om krom te staan, mijn oren trillen nog na door het eentonig "gezaag" van de drukspuit maar als ik naar buiten kijk dan ligt alles er weer netjes bij. Trouwens.. toen ik hoorde dat onze buur deze week 300 Euro betaalde aan Polen om zijn oprit - die maar een vijfde is van wat ik gedaan heb - af te spuiten... dan heb ik een flink sommetje bespaard en zal ik mezelf eens goed mogen " trakteren" op een extraatje!:wink:
Maar voorlopig kan /wil ik het woord hoge drukreiniger niet meer horen en sorry mensen maar vandaag zag ik blogbezoekjes niet meer zitten? Wat zou ik als reactie moeten geven? Dat nadreunen dat nog steeds in mijn hoofd hangt? Dat wil ik jullie besparen!!

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:45 12 reacties Reageer op dit bericht

Even ...

Even het oosten kwijt zijn...
Ja hoor, je leest het goed. Soms flanst mijn brein van die rare uitspraken  inéén ! Ooit keek de bakker even vreemd op toen ik om een 'borenbroed' (boerenbrood) vroeg en op een vraag van mijn huisarts antwoordde ik ooit dat ik even de " kluns" ( jaja de kluts) kwijt was. Blijkbaar was dat niet het enige probleem. ... :twisted:


Achteraf gezien zijn zulke missers wel grappig en kan je er om lachen zolang het niet uitlachen is natuurlijk. Lachen doet zo geweldig deugd. De slappe lach hebben kan dan wel zeer doen aan je buik- of kaakspieren, de mentale opkikker die je van zo'n lachbui krijgt, maakt dat meer dan goed. Dus mensen, lach er maar eens op los, dwars door de vermoeidheid of dip heen. Ook al voel je je miserabel, schater het maar eens uit wanneer iemand je een zetje moet geven om uit die luie zetel te geraken of je uit dat dipje lift.

Die 'relativiteitstheorie' kan soms goed van pas komen, nee geen wiskundige formules of wetenschappelijk gedoe maar simpelweg een beetje relativeren als je uitgeteld als een schotelvoddeke in de zetel ligt of als je het even niet ziet zitten. De wereld houdt daardoor niet op te bestaan want vanuit die zetel en dat dipje zag ik ooit al hoe twee duifjes mekaar het hof maakten, zag ik al vroege krokusjes groeien en nog zo van die mooie dingen.
Maar als het lachen je toch vergaat, ... dan huil je toch gewoon! Als alles tegenzit, is huilen soms het allerbeste wat je dan kan doen. Het Noorden compleet kwijt zijn is zo erg nog niet, weet je... Zolang ons aardbolleke blijft draaien zal er ook altijd wel ergens een Oosten zijn of een Zuiden of een Westen. Je mag dan soms een kluns zijn die z'n kluts kwijt is, zolang je de rode draad van je leven maar terugvindt, kom je altijd wel weer op je pootjes terecht!
En die pootjes probeer ik nu ook te strekken na een dag van hard labeur....
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:08 10 reacties Reageer op dit bericht

Westvloamse gezegdn

Na dat Aantwaarps van gisteren had ik dringend behoefte om mij eens te laten gaan in mijn eigenste Westvlaams want soms mis ik dat sappig taaltje en als ik het niet af en toe oefen, vergeet ik het nog en dat zou doodzonde zijn!
Vandaar dat ik jullie trakteer op een paar typische gezegden

- Zet ju neere, drinkt een zaete en smoort een puupe.
- De pootn van zien gat loopn.
- Tis een bescheetn kommissie.
- Een twien bien buk doen.
- Ge kunt ze deur 't gotegat trekkn.
- Jis in z'n gat gebeetn.
- Joen bottn oafdraaien up twerk.
- Drachtre smietn me joen kloefen.
- Jee dieene laatn vliegen.
- Jeetre me zien klakke noa gesmeetn.
- Mienne merlaan skufelt.
- Ne piloarebietre.
- Tegaere ang met aekn en oogn.
- Trint mollejoeng.
- Van zien geld klapn lik ne boer van zien klieene pattatjes.
- Kzint zo moe lik koede keirre pap.
 - Ip elk potje pastre een ulle.
- Tis een ruute druut tuus en oat rint rinne ter in.
- Tis tiet dat tuut is.

PS. En voor Fjak@.. dienen bol sjajette is bij ons een bol sjète... Maar met beiden brei je een mooie trui.
Zeg nu zelf... die dialecten mogen toch niet verdwijnen hé , ze klinken  toch heerlijk en zo hebben we onze eigenste Babylonische verwarring in ons klein Belgiekske
.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Aantwaarps...

Ik heb een paar Antwerpse vriendinnen en als ik met hen wil praten moet ik ook hun taaltje begrijpen. Ik had nooit gedacht dat het zo lastig zou zijn want de truc in "deze wereldtaal" is eigenlijk gewoon: een hele zin herleiden tot 1 woord:

 In 't aantwaarps weurtda....


Het is nu jullie beurt - Tizonnolle
Ik heb je er nog voor gewaarschuwd -Kemmetoenogzoegezei
Hij kon er niets aan doen - Akosterniondoeng
Ze heeft het niet goed verwerkt - Zissernichoefan 
Hij zei het immers ook - Azeigetoemmesoek

Dat had je niet gedacht he? - Dadoddenichedochtei
Ze hebben u in de maling genomen - Zemmenoeligge
Ze was het moe - Zewieretbeu
Hij neemt alles mee - Aschaardallesmej?
Het is er echt aan te zien - Geziegeterbegoton
Hij praat nonsens -Azeiwerriswa
Hij kon er niet opkomen - Akwammerniejoep
Dat is zeer goedkoop - Dasbekaanstverniet
Hij heeft het in de gaten - Ajeigeteur
Een klaploper - Nenapsjaar

Je moest eens weten - Gemoestetbegotisweete
Het is haar dagje niet - Zeigetnogalissitte
Een ruitjeshemd - Eukarowem
Kan ik u ergens mee van dienst zijn? - Kannekoewellepe ?
Heb je het door? - Eddetindemot?
Wat had je zoal graag gehad ?- Wamoetemme ?
Wat heeft hij gezegd ?- Wasseitem ?
Wat doet hij nu weer? - Watoetemnawer ?
Wat sta je daar nu te kijken? - Oestodderna ?

Eddetverstoan ?

Ik bijt er haast mijn tong op kapot, dat West Vlaams is toch stukken eenvoudiger, niet Ani?!!!:wink:

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Het kwam door die erwt.. ...

Yes!
Kennen jullie dat zalig gevoel van een plots inzicht? Het befaamde eureka- moment? Plots en geheel onverwacht gaat er in je hoofd een luikje open waarachter een fel lichtje brandt. Wat je maar niet begreep, wordt in één klap zo helder als wat. Het maakt je blij want alles is voor heel even perfect duidelijk.

Einstein zal zeker zo'n gevoel gekend hebben en bij Edison ging er zelfs letterlijk een lampje branden.
Die grote denkers zullen wel een heel groot AHA-gevoel gehad hebben, mezelf reken ik echter tot de euh ... gemiddelde denkers, maar toch was het eventjes een geweldig moment. Verwacht geen diepzinnige openbaringen van me, zover reiken mijn ambities niet. Maar hier komt het:

Jaren geleden toen ik het sprookje van de prinses en de erwt hoorde, kon ik alleen maar denken dat die zogenaamde prinses gewoon een vervelend en verwend wicht was. Want zeg nu zelf, die kamerbedienden moesten toch maar keer op keer komen aandraven met nog een extra matras, want het wicht had -och arme - last van een piepklein armzalig erwtje dat onder de eerste matras verstopt zat. Met een stuk of tien op elkaar gestapelde matrassen lag ze nog ongemakkelijk en voelde ze nog altijd een klein bultje dat haar verhinderde om te slapen. En net dat was het bewijs dat zij de uitverkorene was om prinses te zijn! Kom aan zeg! En dat in een tijd waarin de meeste mensen al heel content waren als ze op een zak met stro konden liggen ...

Ik vond het sprookje maar niets, de moraal van het verhaal ontging me volkomen. Tot de nacht van zaterdag op zondag.

Ik lag te woelen in mijn bed, ik vond geen enkele geschikte houding. Altijd voelde ik wel een pijntje, dan weer een kramp in mijn kuit, dan weer een stijve schouder en dan weer een zere rug.
 "Zie me hier nu liggen," dacht ik bij mezelf.
 "Ik heb een goeie drukverlagende matras en een ergonomisch hoofdkussen. Ik heb een kussen waar ik mijn arm op leg en indien nodig één om tussen mijn knieën te leggen en mijn slaapgenoot die ik gebruik om mijn schouder te ondersteunen... ( een beetje overdrijven mag hé?) En nog lig ik niet goed! Ik lijk wel ..." .
En toen kwam mijn eureka-moment: "de prinses op de erwt!":wink:

Plots besefte ik, dat dat vervelende wicht helemaal niet vervelend of verwend was en dat de erwt ook niet de boosdoener was. Het arm schaap zal wel degelijk pijn gehad hebben, misschien had ze wel fibromyalgie, ocharme. Ik heb daar onlangs iets over gelezen  (in het kort: Fibromyalgie is een relatief veel voorkomend niet-gewrichtsgebonden syndroom, gekarakteriseerd door spierpijn en drukpijnlijke punten verspreid over het lichaam.)
"Natuurlijk!" zullen  een aantal onder jullie antwoorden.
Nu, ik wist dat dus niet!!
 
Waarschijnlijk had ze dus last van het kleinste oneffenheidje! Fibrolijders zijn uiterst gevoelige wezens zij detecteren bijna elke stoorzender.

Maar gelukkig had mijn eureka-moment niets met dit alles te maken. En nee, ’s morgens lag er echt geen erwtje onder mijn matras, was het maar zo simpel dan was ik na die " wriemelnacht" ook tot de adelstand verheven!!
Neen, ik had gewoon weer even teveel hooi op mijn vork genomen de voorbije dagen!!
Niet willen toegeven dat het stilaan wat rustiger aan ook kan, is hier de boosdoener...:evil:
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Een dag van rouw..


sierre.jpg 

Vandaag is België voor even één in rouw: 22 kinderen en 6 volwassenen lieten het leven bij een tragisch busongeval in Zwitserland. Eén fractie van een seconde en een ongelooflijk drama rolt zich als een tsunami over een aantal families.
Een week terug zagen ze hun kinderen / partner dolgelukkig vertrekken op skivakantie.
 “ Amuseer je maar”…Nog een laatste knuffel en kus .
Wie had kunnen denken dat ze hun dierbaren nooit meer in de armen zouden kunnen nemen? De overleden kinderen waren nog niet eens in de helft van hun leven, het was amper begonnen. De nachtmerrie van elke ouder is het verlies van een kind. Verwachten dat je binnen enkele uren je kind in je armen kan sluiten en dan het bericht krijgen dat het afscheid naar de vakantiebestemming ook de laatste knuffel was…. Woorden schieten hier tekort, dit raakt ieders hart en het is moeilijk om je ogen droog te houden bij zoveel ellende en verdriet.
Een mens kan alleen maar stil worden als je ziet hoe hard het noodlot van het ene moment op het andere kan toeslaan …
Om 11 uur zal ik hier ons ziek kleintje eens stevig vastnemen terwijl mijn hart meeweent bij zoveel verdriet.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 10 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten