Na mijn bezoekje op Ani's blog gisteren dacht ik meteen de inspiratie voor een nieuw logje gevonden te hebben nl de ergernis bij veel bloggers over die enorme onpersoonlijke buttons die onze blogs "kleuren" ! Ik heb het niet over die stalkers met hun reclame zoals ze hier weer bezig waren, die doen maar ik heb de frustratie over hun gedoe achter mij gelaten, neen ik heb het wel over die bezoekers voor wie het enkel gaat om hun "vlaai" te laten zien in de hoop zo veel tegenbezoekjes te krijgen zonder maar één moment de moeite te doen om de inhoud van een blog te lezen en dan kom je bij reacties als... "Het was fijn hier te zijn/ heel interessant of een gezellige dag "op een logje dat druipt van verdriet of kommer of tegenslagen! Daar heb ik het moeilijk mee en soms werkt het zelfs shockerend. Geef mij dan maar 5 warme of grappige of welgemeende reacties ipv 50 onpersoonlijke bezoeken. Maar het is als spreken in de woestijn want vermits die mensen nooit de inhoud van de blogs lezen, lezen ze ook de ergernis over hun buttons niet!
Ik kan me volledig vinden in de opmerking dat niet iedereen van dezelfde tongriem gesneden is maar iedereen kan toch lezen ( denk ik dan maar) en als je dan toch ergens binnenvalt doe dan even de moeite om te lezen wat die persoon te vertellen heeft ook tussen de regels en zet bij die " vlaai" even een kleine persoonlijke nota. Dat is veel meer waard dan welke button ook. Dus mensen ik zeg het nog maar eens ... dat hoeft heus niet, die onpersoonlijke vlaaien, ze vertragen enkel onze blogs. Bedankt om weg te blijven!!
Daarmee heb ik Ani's verzuchting gevolgd en ik ga ook mee in haar bedenkingen bij elke welgemeende reactie. Zo krijg je bij sommige bezoekers een gevoel van gezelligheid, humor, warmte en meevoelen dat deze virtualiteit overstijgt en dat is voor mij de magie van bloggen. Via deze weg heb ik een paar heel toffe mensen leren kennen die op hun eigenste manier dit bloggen hier zinvol maken, fijne welgemeende contacten die ik koestert . Aan die mensen - en ik moet ze niet vernoemen ze weten zelf wel wie ik bedoel - fijn dat ik jullie langs deze weg heb leren kennen. Melig? Neen hoor, voor mij alvast niet want na het ontzettend nieuws dat gisteren de media domineerde, besef je nogmaals hoe relatief het leven is en hoe belangrijk menselijke warmte ! Mijn hart gaat uit naar al die ouders/ grootouders/ broers en zusjes en familieleden en ook de scholen en hun personeel die momenteel door een hels verdriet gaan! Ik hoop dat iedere bezoeker hier vandaag eventjes in gedachten stilstaat bij dat groot verlies!
Mijn hart verlangt naar bloemen
en naar de naderende lente.
Maar de aarde voelt nog koel aan en de bomen wachten tot de tijd is gekomen
en nieuwe botten worden geboren.
Wat gisteren nog triest leek en zonder kleur begint vandaag te ontluiken. Nog even en dan zingen de vogels weer volop in de bomen,
en zullen bloemen stralen in geuren en kleuren en volle pracht
mooier dan ooit verwacht.
PS Joepie, mijn lievelingsbezoekers zijn weer langs geweest met zo'n 40 buttons in één nacht. Je moet hen eens zien staan te blinken onder laatste commentaren. Wat mij betreft.. ze doen maar ze trekken mijn bezoekersaantal omhoog hahaha voor het geval dat dit belang heeft hier in bloggenland!
Probeer mijn gedachten niet te volgen, maar toen ik vandaag dat koppeltje in het bos zag wandelen, schoot mij spontaan één van de alleroudste geschreven zinnen in de Nederlandse taal te binnen.. "Hebban olla vogalan nestas hagunnan hinase hic anda thu" ...van rare kronkels gesproken!!
De lente kriebelt en de wandelaars hebben stilaan de weg teruggevonden naar de bossen in de buurt. Hoewel, op zonnige winterdagen is het hier ook altijd druk! Terwijl wij "oudjes" ook even aan het wandelen waren, viel mijn oog op een jong, innig verliefd koppeltje. Hand in hand liepen ze en dat was voor mij genoeg om te mijmeren....
Waar ze naartoe gaan, dat weten ze nog niet. Of ze misschien ooit afscheid zullen nemen, weten ze ook niet. Eigenlijk weten ze bitter weinig, maar ze liepen samen en dat was nu genoeg.
Wie weet wat ze op hun weg nog zullen tegenkomen?
Misschien listige vossen die hen misleiden, een hongerige wolf of onvoorzichtige reuzen die niet kijken waar ze hun voeten neerzetten - je weet maar nooit - of oude vrouwtjes met appels... Hoewel, dat laatste hoeft geen probleem te zijn, want de prins loopt al aan haar zij. Daar hoeft ze dan geen eeuwigheid meer op te wachten moest ze zich verslikken in zo'n blozend appeltje.
Misschien zouden ze een goede fee tegenkomen, die hun wensen in vervulling zou laten gaan of gastvrije dwergjes waar ze even de last van hun schouders kunnen laten zakken, of misschien leren ze vliegen door hun zorgen opzij te zetten.
Wie zal het zeggen? Zij weten het alvast niet, ze weten immers bitter weinig ook niet of ze altijd hand in hand zullen blijven gaan. Maar vandaag liepen ze samen en dat was voldoende.
Niemand kan hen vertellen wat er achter de bocht te zien is en wat er aan de andere kant van die heuvels ligt. Niemand kan het weten. Het is de Toekomst die zich daar verschuilt maar wat dat dan moet betekenen, daar kunnen ze slechts van dromen.
Dus dromen deden ze zonder te weten of er ooit iets van zal worden. Maar één ding weten ze wel: vandaag lopen ze "samen" in het bos en dat is goed. En wat die "vogalan en die nestas" daar mee te maken hebben? Zoek het zelf maar uit.
Ik hou van praten, daar moet ik zeker geen tekeningske bij maken , maar soms kan praten zonder woorden even intens zijn, een onzichtbaar aanvoelen in één enkele blik. Als ogen ogen zien, bespeuren ze het onzichtbare in de ander.
Dat praten zonder woorden is hier de laatste tijd een gewoonte aan het worden telkens als we op ziekenbezoek gaan. Het is een lichaamstaal, die enkel werkt tussen hen die op dezelfde golflengte zitten. Het is een mogelijkheid om te weten wie je dierbaar is, te voelen wie die èchte vrienden zijn. Want slechts degenen die wonen in je hart, kunnen tot je spreken met hun ogen en omgekeerd.
Zelfs klaterende praatwaters herkennen die manier van praten want we doen het eigenlijk de hele dag. Als mensen naar je kijken, kunnen ze van alles aan je zien. Of je vrolijk bent of verdrietig. Of je haast hebt of dat je juist alle tijd hebt. Die dingen wil je misschien helemaal niet vertellen, maar je lichaam doet dat vanzelf. We noemen dat lichaamstaal. Vaak geloof je die taal meer dan de echte woorden zoals.... Als iemand boos naar je toe komt en roept: 'Je bent lief', dan geloof je niet wat die zegt. Of als je vriendin je met een vrolijk gezicht een dikke zoen geeft en zegt: 'Wat ben jij een rotding', dan denk je dat ze een grapje maakt. Zo kan je soms ook zien of mensen wel menen wat zij zeggen. Bijvoorbeeld op een verjaardag. Je kunt zien of twee mensen elkaar wel echt aardig vinden als ze elkaar stevig omhelzen. Er is ook een groot verschil tussen beleefd lachen of echt lachen. Bij een echte lach stralen de ogen mee. Een beleefde lach sterft op je mond.
Vaak kan je ook al een tijdje van tevoren zien of iemand die op bezoek is, naar huis wil. Zo iemand kijkt af en toe op de klok of naar de deur. Hij legt zijn handen op zijn benen of op de stoel. Klaar om op te staan.
Daarom koester ik af en toe dat praten zonder woorden. Een tinteling van verbondenheid en de warmte van wederzijds begrip of de enige taal die in uiterste ellende die andere bereikt.
Spijtig dat die lichaamstaal hier niet te zien is of ....misschien in bepaalde gevallen toch niet.
Ik wil even reageren op jullie reacties op mijn logje :"vrouwendag" .
Begrijp mij niet verkeerd, ik ga in zoverre met jullie mee dat ik akkoord ga dat het vandaag nog in veel opzichten makkelijker is om een man te zijn dan een vrouw. Vrouwen verdienen nog steeds minder en de druk om naast het werk ook het huishouden draaiende te houden, valt meestal nog op de schouders van de vrouw. Die vrouwendag is dus zeker niet overbodig maar het betekent niet dat het één sikkepit aan de situatie van vrouwen verandert. Ik noem dat een " aspartaampje" een zoethoudertje want bij mij wringt zo'n dag omdat daarna een jaar nog steeds 364 mannendagen telt!
Voor mij is vrouwendag geen dag om echt vrolijk van te worden. Verschillen in inkomen en carrièrekansen, de schrijnende toestanden waarin alleenstaande moeders zich bevinden, partnergeweld, de druk om altijd perfect te zijn.... Dat vind ik geen reden om een feest te houden zeker niet als we over de grenzen kijken want daar beginnen de problemen pas echt. Het enige "voordeel" van zo'n dag is dat we er daarna een jaar lang weer niet meer moeten aan denken terwijl veel " gewone" vrouwen elke dag buitengewoon zijn en meer dan "één dag in the picture " zouden moeten staan! Ik ben bang dat we met die vrouwendag een situatie creëren zo van één dag voor de vrouwen en werk de rest van het jaar verder onder de mannen. Dus jullie lezen het, ik sta zeker aan de kant van de vrouw maar niet achter die ene vrouwendag wegens zinloos want wie heeft er daar bij jullie even bij stilgestaan? Een enkeling, vrees ik!
Enne wat die rib betreft die Ludovikus terug wil... Dat is al lang een stevige bout geworden manneke die je helaas niet maar alleen kan torsen! Voilà en hiermee sluit deze " dolle mina" haar pleidooi!
Naast de massa’s themadagen zoals ‘dikke truiendag’ , ‘koopzondag’ of ‘complimentendag’ hebben we ook de Internationale vrouwendag. Wil je weten wanneer het die dag is ? Toets dan bloemist en vrouwen in op de computer en Google zorgt voor het antwoord. Zo kom je bij vandaag 8 maart ‘de Internationale Vrouwendag‘ in mijn ogen een doorslagje van ‘de dag van de klant’ of ‘Valentijn’ of ‘Secretaressendag’.
Nee, ik hoef vandaag geen felicitaties. Ik probeer als vrouw elke dag mijn mannetje te staan. En ja, ik stuit wel eens op vooroordelen en zo nu en dan moet ik harder roepen als ik iets wil bereiken. Maar dat neem ik er graag bij. Want ik word niet onderdrukt, misbruikt of genegeerd omdat ik vrouw ben.
Wat niet wil zeggen dat er in ons land geen werk aan de winkel is om vrouwen een gelijkwaardige positie te geven, bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt. Nog altijd krijgen vrouwen gemiddeld minder salaris voor hetzelfde werk als mannen, nog altijd zijn vrouwen sterk ondervertegenwoordigd in leidinggevende posities. Nodig eens wat meer vrouwen uit in panels, laat hen ook eens aan het woord, laat hen debatteren met hun mannelijke collega’s en dat zal veel meer impact hebben dan hen enkel vandaag even in de ' vitrine' te zetten, denk ik!
Vrouwendag is voor mij eerder aandacht voor die vrouwen die geen kansen krijgen. Die niet mogen of kunnen studeren, die opgesloten worden omdat ze vrouw zijn, die hun stem niet kunnen laten horen. Vrouwendag is er om te pleiten dat iedereen, man en vrouw, overal ter wereld, gelijke kansen krijgen. Dan hoef ik – zoals het cliché het wil – als vrouw niet meer te zagen.
Het is toch godgeklaagd dat men het begrip ‘Vrouwendag’ niet boven al dat commerciële gedoe weet te tillen. Het gaat hier wel degelijk over de helft van de wereldbevolking. En ruim de helft van die helft heeft het niet voor de wind. Dan denk ik aan die duizenden vrouwen die ik niet eens de hand mag schudden omdat hun mannen vinden dat ze "in naam van één of andere God" dat niet kunnen toelaten. Het heeft met onreinheid te maken. En wat meer is, daar moeten we bergen begrip, respect en wat dan ook voor opbrengen want deze misselijk makende houding tegenover vrouwen stoelt op duizenden jaren oude cultuur.
In heel de wereld moet een half miljard vrouwen zich zelfs verbergen onder talloze lagen textiel omdat "alweer" een God dat heeft voorgeschreven. In verschillende landen worden elk jaar nog pasgeboren kinderen vermoord omdat ze niet het juiste geslacht hebben. De moeders moeten wel meteen weer aan de slag in de blijde verwachting dat hun volgende poging wel een jongetje kan opleveren. In heel veel landen is het bedroevend gesteld met de rechten van vrouwen. Ze worden achtergesteld, legaal mishandeld, verhandeld en uitgebuit. Zelfs verkrachting als oorlogsinstrument is geen uitzondering. Voldoende argumenten om met alle mogelijkheden die wij hebben op te komen voor deze vrouwen, die wel vaak de economie draaiende houden.
En zo kan ik nog een tijdje blijven doorgaan met het geven van voorbeelden, de lijst is onuitputtelijk. Allemaal vormen van discriminatie waarvoor het woord ‘vrouwonvriendelijk’ verre van toereikend is.
Dat los je niet op met een ‘Internationale Vrouwendag’ zoals die nu door de commerce wordt ingepalmd. Daar hebben we minstens een ’vrouwenmillennium’ voor nodig.
We moeten zeker niet triomferen dat het in ons zogeheten ‘vrije westen’ beter is, ook hier ligt er nog massa werk op het plankje. Ook wij hebben vele jaren gevochten tegen vooroordelen die "in naam van onze eigen God" zijn ontstaan. Het verhaal van "de vrouw die geboren werd uit de rib van de man" zegt waar het op slaat: jullie vrouwen zijn er omdat wij mannen het zo hebben gewild. Hallo!!! Is daar iemand???
Daarom mijn vraag… lost die ene internationale vrouwendag nu echt het probleem op?
Na al die ernst van de vorige logjes even stoom aflaten of jullie denken dat er hier een treurwilg aan het groeien is!
Drie oudjes zien mekaar terug na lange jaren:
-"Wat doet jij sinds je op pensioen bent?"
-De eerste zegt: "ik fotografeer." -De tweede zegt: "ik tuinier."
-De derde zegt:" ik doe opsporingswerk…"
-"Ah! en in wat?
" -"Iedere dag zoek ik mijn bril, mijn wandelstok, mijn valse tanden, mijn sleutels…"
Karin komt thuis, ze heeft voor het eerst op school seksuele voorlichting gehad. - “Ik schaamde me dood… Iemand zei dat de ooievaar de kindjes bracht, weer iemand zei dat je ze in het ziekenhuis kon kopen…” -“Maar waarom schaam je je dan?” -“Ik durfde niet te vertellen dat wij zo arm zijn dat papa ze zelf moet maken!”
Met zijn laatste logje heeft Folion mij aan het denken gezet ( maar mijn eitje moest even uitbroeden). De link naar zijn blog vind je hier links onder mijn favorieten.
Ik ben bang
dat voel ik.
Ik ben bang
dat ben ik.
Bang om wat morgen kan komen.
Bang te geloven in dromen.
Bang voor pijn en verdriet.
Bang voor eenzaamheid en niemand die het ziet.
Bang voor zaken klein of groot.
Bang om te leven.
Bang voor de dood.
Het is onzin,
zegt het verstand.
Het is wat het is, zegt de liefde.
Het is belachelijk,
zegt de voorzichtigheid.
Het is onmogelijk,
zegt de ervaring.
Het is wat het is,
zegt de liefde
Het is pech,
zegt de berekening.
Het is niets dan pijn, zegt de angst.
Het is uitzichtloos, zegt het inzicht Het is wat het is,
zegt de LIEFDE
Bij Loewiesa kan je het wel en vooral het wee van zorgtehuizen volgen sinds haar pa daarin terecht kwam en dan hou ik mijn hart vast dat zoiets mij kan overkomen! Stel je voor dat je zo plots xj ouder geworden bent - dat doe ik nu even ook - en zo in de groep terecht komt die klaar staat om naar zo'n tehuis te gaan. Lees wat ik dan voor me zie..
Ik zit alleen thuis en vind dat maar niks.
Ik had zo al een keer een paar inlichtingen genomen en ze hadden mij gezegd dat ik in een bejaardentehuis veel compagnie zou hebben.
Ik heb een tehuis gevonden met een goede faam naar het schijnt van horen zeggen.
Dus ga ik er met mijn valiezen met mijn nieuw modern ondergoed naar toe.
Ik sta voor een schoon gebouw met gele steentjes en doorschijnende ruiten.
Boven de deur hangt de naam van dat bejaardentehuis!
"In de laatste adem"!
Ik stap naar binnen en kom daar direct veel wandelaars tegen.
De ene met een wandelstok, een andere met een looprek.
Na een gesprek met de directeur, mag ik mee met een verzorgster.
Ik krijg daar een zuinig kamertje van 2m op 4m met schone meubelen van de persoon die er voor mij zijn laatste asem had uitgeblazen, maar ik kan die altijd inruilen voor een paar van mijn spulletjes, zegt men mij. Ik moet nog juist een papiertje tekenen dat ik elke maand mijn pensioen zal afgeven.
Ja, als ik dat niet kan betalen op het einde van de maand, zullen mijn valse tanden in beslag genomen worden!
Elke dag ga ik wandelen in de gang en ook in de refter zit ik direct met veel volk aan tafel.
Ik heb er vlug vrienden en de gesprekken gaan vaak over vroeger en over het seniorennet.
Maar als ik naar die andere mensen luister, zijn er toch veel met problemen.
De mensen die niet meer uit de voeten kunnen, worden in een rolstoel als een plant voor het raam gezet.
De anderen moeten gaan turnen of in de tuin gaan wandelen zodat de kuisvrouw haar werk kan doen.
Ik probeer af en toe de mensen een lach bij te brengen, maar dat lukt niet altijd!
Na een paar jaar kom ik tot de conclusie dat het in een bejaardentehuis niet altijd om te lachen is en bedenk dat ik hier nog niet echt op mijn plaats ben zelfs niet op mijn ouderdom! Je kan het niet geloven hoe rap ik weer naar huis wil...
Neen, ik mag er nog niet aan denken. Zolang een mens goed is, stel ik voor om hem zijn leven te laten leiden en niet lijden!
Laat de beslissing over aan de persoon of hij /zij er naartoe wil en laat die beslissing niet opgedrongen worden door derden die dan 1x om de maand op bezoek gaan.
Hoewel .. soms is er geen alternatief.. Maar bon dat is mijn gedacht hé, wie weet hoe en wanneer en waarom ik er misschien zal binnen stuiken.