Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Dat plastieken flesje


Omstandigheden kunnen ons soms gevoelsmatig sterk nostalgisch maken.
Af en toe leeft ook dat gevoel sterk in me. Ik kan dan zitten mijmeren bij een oude foto waarbij mijn gedachten van hot naar her springen, bij dingen die er vergeten bijstaan of bij plaatsen die nog ruiken naar een ver verleden.
Geschiedkundige plaatsen zijn dus altijd al aantrekkingspolen geweest voor mij meer door de herinnering aan de mensen die er toen rondliepen dan door de gebouwen.
Maar soms zit die nostalgie ook in een klein dingetje, iets doms, iets waar veel mensen niet zouden bij stilstaan, iets wat velen achteloos zouden wegwerpen, iets zoals... het plastieken “Maria flesje “ dat hier vergeten op een kast staat.

lourdesy.jpg

Van wanneer dat flesje dateert, weet ik niet meer maar ik herinner mij wel dat ik het gekregen heb van ons ma ergens in de jaren ’80 toen ze naar Lourdes geweest was. Het is een flesje nog voor de helft gevuld met gewijd water . Ik heb het gisteren sinds lang weer eens in mijn handen genomen terwijl mijn gedachten teruggingen naar die tijd toen ma voor ieder van ons zo’n flesje mee had en hoe we toen nog lachend gezegd hebben :
” Is het de bedoeling om dat water te gebruiken om de kaars die je in Lourdes aangestoken hebt te doven mocht ze te goed  haar dienst doen?”
Voor de " onwetenden" het was in "de vorige eeuw":wink: een algemeen gebruik als je in Lourdes kwam een kaars aan te steken om voor nageslacht te zorgen.
Het flesje heeft misschien zijn zin verloren maar niet zijn waarde want het blijft een herinnering aan ons ma.

Dat is wat ik in het begin bedoelde met " zo van die dingen.... totaal onnuttig en al jaren achteloos vergeten"... IK ben zeker dat de anderen dat flesje al lang weggegooid hebben maar hier sta ik nu met dat flesje in mijn hand en kan er nog niet van scheiden want het heeft een emotionele waarde voor mij.
Ik heb het dan ook maar stilletjes teruggezet met dat "gewijd water" en al....
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 10 reacties Reageer op dit bericht

Intiem alfabet

En we zijn reeds bij de letter K De K van .....kanker, het eerste wat door mijn hoofd gaat maar daar had ik het eergisteren over, dus grijp ik naar een prettiger woord terug!


Kinderjaren


Ik wil mijn kinderjaren zeker niet idealiseren maar ik mag wel in mijn handen wrijven want ik heb mooie kinderjaren gehad : ik kon genieten van een grote fysieke vrijheid iets wat quasi onbestaande geworden is. Wij speelden op straat, wij bouwden een kamp, we konden fietsen dat onze tong tussen de spaken draaide, we klommen in bomen....  een enige tijd!
Er was toen ook nog buurtschap.. Mijn ouders zaten ’s avonds nog buiten met de buren te praten terwijl ze ons een beetje in de gaten hielden. We hebben lang geen Tv gehad en moesten zelf ons plezier zoeken. Ik heb nog de luxe gekend om als kind met vallen en opstaan groot te worden. Ik had veel speelkameraadjes en ik moet toegeven dat ik een beetje een kwajongen was, een klein " broekvegertje" dat ervan hield om kattenkwaad uit te halen maar dat was steeds zo onschuldig en eerlijk… Af en toe komt dat kind nog wel eens in mij boven .....

Ik luister naar jouw K....
Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door natoken om 00:12 12 reacties Reageer op dit bericht

Hier breekt je hart van....


Kleine oortjes vangen ook al eens iets op of die gastjes voelen zelf wel aan dat er iets misgaat. De uitslag van de scan zette dit weekend op zijn kop en dat ontgaat ook een kind niet.
"
Mama, wanneer mag bomma terug weg uit het ziekenhuis?"
" Dat weet ik ook niet Th. want bomma is ziek."

" Wat heeft bomma dan
?"

en de papa probeert aan een 7 jarige uit te leggen wat er nu al een hele tijd aan de hand is.
"
Zal bomma dan doodgaan?"
"  Dat weten we niet Th. maar het kan."

" Maar ik wil dat niet en ik vind dat helemaal niet leuk
".
Wat zeg je dan tegen zo'n kind. Maar hij heeft antwoorden nodig want hij is de enige van de kleinkinderen die het nog af en toe over mémé ( mijn ma) heeft en vragen stelt waar mémé nu is. Blijkbaar is dood zijn voor hem iets waar hij mee bezig is...


" Mama, als bomma doodgaat dan zal ik dat heel erg vinden voor bompa want dan blijft hij helemaal alleen achter."...
Een kind van 7 dat de pijn van de bompa boven zijn eigen verdriet stelt...ik wist even niet wat gezegd toen de dochter het mij vertelde. Zoiets doet echt pijn en je staat machteloos.
Ik denk dat we enkel met heel veel liefde en warmte onze lieve schat kunnen opvangen ...en blijven hopen dat het toch niet zover komt, nu toch nog niet!

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:25 8 reacties Reageer op dit bericht

Het demon K


Terwijl we met een bang hart de uitslagen van de scans van een heel dierbare vriendin afwachten om het uiteindelijke verdict te horen, moet ik toch even mijn gal spuwen. Ik heb wel geen galblaas meer maar de productie van dat bittere goedje lijkt nog volop te werken. " Galgenhumor " is dit want ik heb helemaal geen zin om gek te doen!

Het valt mij op dat nu al 4j na elkaar telkens rond dezelfde periode ( naar het eind van het jaar toe)  iemand in de familie of vriendenkring  gekraakt wordt door het verdomde demon K .

Ik haat je K om de manier waarop je de laatste jaren in ons leven binnendringt. Het begon bij mijn maatje in 2007. Een “jonge” vrouw van 59 dolgelukkig met de geboorte van haar eerste kleinkind. Een meisje  dat de pijnlijke herinneringen aan haar eigen verloren dochtertje zou moeten verzachten. Maar je gunde het haar niet, je ontnam haar de kracht en het leven in een paar maanden. Ik heb je toen verwenst zeker toen ma het jaar erop drie maanden lang vocht tegen die afmattende en pijnlijke verwoesting omdat jij met een onherkenbare drift haar lichaam overwoekerde!
En nog was je niet voldaan want weer een jaar later had je een nieuw slachtoffer een heel goede bekende met wie we jaren samen geleefd hadden in Nigeria, 60 j borstkanker. Ze mistte zelfs op twee weken na  het huwelijk van haar dochter.
Maar nog is je honger niet gestild , je wringt je opnieuw binnen in onze intieme kring.

Het begon vorig jaar eind oktober met een vretende baarmoederkanker. Een operatie, bestraling en 2 chemo's verder bleven we hopen dat het gevaar geweken was, maar neen, opnieuw eis je je plaats in het leven van een lieve vriendin. Je gunt het haar niet dat ze geniet van haar twee schatten van kleinkinderen waar ze zo van houdt en omgekeerd. Ben je dan nooit verzadigd? Het is beangstigend hoe jij je in elke familie binnenwringt, verwoestend, pijnlijk en nooit aflaat.
Hier en daar is er een enkeling die jou trotseert en overwint maar jij slaat dan bij iemand anders terug want je honger lijkt niet te stillen.
Vaak hebben mensen het zo moeilijk om met kanker om te gaan. Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose "kanker" maakt ook bij hen grote emoties los. 

Kanker zet een mens zijn leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan.Je wordt opeens geconfronteerd met je sterfelijkheid. Op dat moment dat je houvast nodig hebt, stabiliteit in de chaos dan pas leer je je echte vrienden kennen. Maar zelfs die kracht is niet voldoende om dat demon tegen te houden!


Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:06 8 reacties Reageer op dit bericht

Afgezaagd

Diegenen die van echte kerstbomen houden zullen zich misschien geviseerd voelen maar dat is echt niet mijn bedoeling. We zijn nog steeds een vrij land ( mag ik hopen) en elk mag nog een eigen visie hebben op de "de dingen des levens".. ( smile)

Ik heb er deze week echter alweer drie zien vervoeren. Prachtige, grote dennenbomen van zeker een meter of 10 hoog op een oplegger, hun mooie, frisgroene takken met naalden opgebonden met zware touwen, ontheemd van hun geboortegrond, afgezaagd.
Ze zullen waarschijnlijk een bestemming krijgen op één of ander groot marktplein. Daar worden ze dan versierd met lampjes en kerstballen. Aan hun voet een kerststal. Liefst met echte dieren en als het kan ook nog een Jozef en Maria, uit de plaatselijke amateurstheatergroep.
Ik vind het een zielig zicht, die wondermooie bomen op die opleggers. Jarenlang stonden zij ergens stil in een bos, statig, sterk. Ze boden onderdak aan honderden insecten, vogels en andere bosbewoners. Dan komt er plots een mens met een kettingzaag en enkele uren later staat de boom te verkommeren op een dorpsplein. Een week of twee houdt hij zich sterk, daarna laat hij zijn naalden vallen en sterft langzaam af.

Tijdens elk journaal, in ieder weerbericht, worden we eraan herinnerd dat de mens stilaan de natuur kapot maakt...maar toch haalt iedereen tijdens de kerstperiode een al dan niet afgezaagde boom in huis. Er zijn nochtans genoeg alternatieven.
Je kan een nepboom in huis halen. Al betaal je voor een mooi exemplaar wel een hoop geld, maar je kan er dan ook jaren mee verder. En geen vallende naalden! Of je kan een boom kopen met wortel! Tijdens de kerst zet je hem binnen en onderhoud je hem door hem regelmatig water te geven. De rest van het jaar zet je hem buiten en geniet je verder van zijn eeuwig groene praal en pracht. Het klinkt misschien onnozel, maar voor mij is het een stap in de goede richting. Een stap terug naar de natuur, in de plaats van er weer verder vandaan.

Maar ik wil niemand zijn kerst verstoren want ik ken enkele heel goede vrienden die ook voor de echte boom kiezen dus.. in deze tijd van "peins en vrede" zeg ik dan maar ... ieder zijn meug maar ik hou het bij mijn nepboom die - eenmaal versierd- bijna niet te onderscheiden valt van die echte.
Dit weekend begin ik eraan!
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Decemberdagen


Decemberdagen... Korte, sombere dagen... Lange, gezellige, sfeervolle avonden... Koude nachten... Soms een dageraad om dromerig bij te worden, soms ééntje om je om te draaien en weer onder de wol te kruipen... Avonden vol sfeer, als je in de late namiddag het zonlicht ziet temperen en je met enige kaarsenpitten je woonkamer omtovert in een sprookjesachtig geheel, waarbij je mijmerend naar de dansende lichtjes kijkt... En zo zwerven de dagen uit, van het ene uiterste naar het andere, net als je gemoedstoestand...

Grijze dreigende wolken, gevolg door kletterende regen - of hagelbuien... Windstoten die om het huis gieren en aan alles schudden dat los of vast zit... Bladeren in alle tinten die een macabere dans voeren op het terras, om uiteindelijk doods en vaal te gaan liggen in één of andere hoek...
Maar soms scheurt de grijze massa open en schittert de waterige blauwe lucht, doorweven met te fel zonlicht in je gezicht, zo fel dat je ogen er pijn van doen, zo hevig dat je opnieuw moet wennen aan klaarheid en licht... En naar de avond toe, als de horizon goudroze kleurt, de schaduwen snel langer worden, de wind gaat liggen en de schemering de bovenhand krijgt, wordt ook je hart gevuld met kalmte en rust. Je berust in het feit dat je deze tijd van het jaar moet nemen zoals die is, met z'n grillen en nukken, met het weinige licht dat je gevoel moet opsmukken... Je geniet van de geur van rottende bladeren onder je voeten als je wandelt, je trotseert de natte kou die straks in de warmte van de woonkamer, je wangen appelrood zal kleuren...
Herfst, grillig, weemoedig, wanhopig zich werend tegen de oprukkend winter...  een tijd om te bezinnen, momenten om depressies te overwinnen... Herfst in al zijn geuren en kleuren, een seizoen vol karakter de voorbode van een winter die nog moet beginnen...
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:26 15 reacties Reageer op dit bericht

En toen waren er die processies!


Na mijn logje over litanie aan de wiskunde ging ik in gedachten terug in de tijd toen we "ten passe en ten onpasse" litanieën afdreunden . En dan zag ik opeens die jaarlijkse processies waar " ave's en onze vaders" ook schering en inslag waren!

Mijn kinderjaren werden volladen door veel katholieke rituelen dank aan de scholen die ik doorliep en een belangrijk onderdeel daarvan waren die jaarlijkse processies. Ik woonde in een landelijk, braaf dorp waar die processie een jaarlijks hoogtepunt vormde. Die grote processie was altijd een voorbode van de jaarlijkse kermis. Eerst God en de Kerk en daarna eten, plezier en bier!:wink:
In die processie liepen de mensen en kinderen met plechtige gezichten en in " Engelen" klederdracht in een lange devote sliert door de hoofdstraten van mijn dorp om dan te eindigen bij de Kerk. Langs de huizen weerklonken dan weesgegroetjes en onze vaders en werd de litanie van de heiligen herhaald en herhaald. Voor veel vensters stonden dan liefdevol opgezet in een gezonde naijver met de buren op een wit kanten kleedje kleurige H.Hartbeelden en  Mariabeelden onder een glazen stolp.
Het hoogtepunt van de stoet was de pastoor die devoot de gouden monstrans in zijn handen hield terwijl de misdienaars uitbundig zwaaiden met glanzende, koperen wierookvaten. Bij het passeren knielden de mensen op de trottoirs en sloegen met gebogen hoofd een kruis..

Zoals de meeste katholieke meisjes begon ik als bloemenmeisje. De bloemenmeisjes, die vooraf gingen aan de priester die het Heilig Sacrament droeg, strooiden met gulle hand de tere blaadjes en kleurrijke snippers papier. Ik was pas acht jaar oud toen ik daar in mijn lange witte jurk op mijn witte gympjes en met mijn witte handschoentjes aan meeliep in de processie.
Op school hadden we niet alleen geoefend hoe we plechtig moesten lopen - langzaam, met zulke kleine pasjes dat de neuzen van je gymschoenen niet onder je jurk tevoorschijn piepten en met neergeslagen ogen - maar waren we ook gewaarschuwd om niet al te scheutig met onze bloemblaadjes te zijn omdat onze mandjes anders te vroeg leeg zouden zijn.

Het was een hele eer als je daar mocht aan meedoen, zoals het ook een eer was als je in de processie mocht meelopen. Dat na die rondgang op turnpantoffeltjes  de meeste kinderen pijnlijke voeten hadden en vermoeide armen van het dragen van houten panelen met gezegden erop, dat speelde allemaal geen rol. Als je maar mocht meelopen!
Of ik het nu nog zou doen? :roll:
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Litanie aan de wiskunde

Soms ben je naar iets op zoek en dan bots je op iets anders...En wat voor iets!! :roll:

Zo was het hier gisteren ook en naast een brok nostalgie bleef hier ook nog dat vervlogen stukje studententijd opspelen...
Ik heb jullie al verteld dat we geen gewone klas waren daarom wil ik jullie de volgende creatie die ons door de zware examentijden moest loodsen, niet onthouden.

wiskunde.jpg
Ora pro nobis!!

Voorzanger: O hoge Wiskunde
Allen: ontferm u over ons.

Voorzanger: Grote Piet Agoras, Euclides, Einstein,
 Ptolemaeus en andere knappe bollen,
Allen:  ontferm u over ons.

Voorzanger:Vak van vaak, vooral de maandag,
Allen: ontferm u over ons.

Voorzanger: Vak van slapeloosheid,
vak van vreselijkheid,
wreedaardig vak,
verschrikkelijk vak,
vak van haat en afkeer,
steen des aanstoots,
Allen:Ontferm u over ons.

Voorzanger:zwaard des aanstoots boven onze hoofden,
beul van onze jeugd,
onherroepelijke ramp van onze proefwerken,
dief van onze punten,
misbakken peer van onze rapporten,
buis der buizen,
speelmakker van onze vakanties,
dikke nul, grote zero, grote bros,
vriend van onze blokkers,
lust van de zageventen,
mes van de leraren,
Allen: Ontferm u over ons.

Voorzanger:Axioma van onze onvergetelijke luiheid,
oneindige cirkel van onze inspanningen,
snijpunt van onze straffen,
hypotenusa en allerhande rechthoekszijden
van ons groot verdriet,
koord van onze zelfmoord,
telraam van onze moeilijkheden,
wanhoop van onze moeders,
razernij van onze vaders,
kaalheid van de professoren,
wiskundig labyrint van stellingen en formules,
wiskunde, rommelzolder van lijnen, hoeken en kegels,
mispunt van alle merkwaardige producten,
Allen: ontferm u over ons

Voorzanger:
van alle pseudo problemen,
van alle aanhangers van x en y,
van logaritmen, cosinussen ,
orthogonale dinges en voorhistorisch ongedierte.
Allen: Verlos ons heer.

Voorzanger: Als schapen werden we naar de slachtbank geleid.
Allen : En onder de onnozelen van geest gerekend.

Voorzanger: OREMUS:
Lieve, zeer verstandige leraars, die het vroeger zelf ondervonden hebben
en weten dat het geen kinderspel is,
geef in uw grote barmhartigheid een beetje meer punten,
minder werk en nooit meer schriftelijke ondervragingen,
opdat we alle problemen mogen begrijpen
en de vreugde van een eeuwig verlof genieten!
Allen: Amen.

Voorzanger: En dat ons verstand in vrede roeste!
Allen: AAAAMEEEEEN!!

Ik zal maar al een paar copies opzij leggen want ik weet nu al wat we op de volgende klasbijeenkomst zullen doen!:lol:
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 07:34 6 reacties Reageer op dit bericht

Mijn brief

Jongens jongens toch, ik lees en hoor dat de Sint al op veel plaatsen langs geweest is maar hier is het weer noppens, nada, niente...Ik zal nog rap proberen om hem een brief te schrijven maar... ik vrees dat ik er nooit in slaag om een gans jaar braaf en lief te zijn en dat mijn brief een smeekbede in de woestijn zal zijn.. Maar wie niet waagt niet wint , denk ik dan maar.
Dus daar ga ik:


sinterklaaskapoentje.jpg


Oh goede Sint,
 jij grote kindervriend.

Sint met al jouw pieten,
 laat mij toch mee genieten.


Genieten van geschenken,
die jij kindjes toestopt op hun wenken.

Daarmee doe jij mij toch zo’n plezier,
als je mij laat delen in het vertier.

 Maar waarom Sinterklaas, als ik dat mag weten,
 ben je mij sinds jaar en dag vergeten?

 Lieve Sint, je vergat mij zelfs vorig jaar,
 al scheelde dat geen haar.


Weet je nog toen ik jou vorig jaar ontmoette,
toen ik jou in die winkel groette?

Al was de rij met kinderen nog zo groot,
ik vergreep mij aan de kans die zich bood.


 Ik duwde al dat kleins eventjes opzij
 en wij stonden ogenblikkelijk zij aan zij.

Samen voor een foto poseerden wij,
 och goede Sint, wat was ik blij!


 Hopelijk koester je geen wrok,
 omdat ik die dag per ongeluk aan jouw baard trok.

En het spijt mij ontzettend,
ik was gewoon erg onoplettend.


 Lieve Sint, het was echt een ongeluk,
maak je alstublieft niet druk.


 Mijn geluk, oh goede man, kon toen niet op,
maar toch maakte je wederom bij mij thuis geen stop.

 Ik was heel die decemberdag heel erg verdrietig,
 en ik voelde mij bijzonder nietig.

 Dagen heb ik gehuild,
 gesnikt, geweend en weken gepruild.

 Maar dit jaar heb ik weer hetzelfde verzoek,

 kom toch eens bij mij op bezoek.

 Er is geen enkel geschenk waarmee je mij niet blij kan maken,
 zolang je maar eens tot bij mijn schoentje kan geraken.

Lieve Sint, mijn schoen vind je op de vertrouwde plek,
 samen met heel wat lekkers voor jezelf en jouw paard zijn bek.


 En ik laat het maar even weten,
ook de Zwarte Pieten zal ik niet vergeten.

Ik wacht vol spanning op jouw komst,
kon jij maar horen hoe mijn hart er van bonst.

Hopelijk tot gauw, o goede Sint,
want anders ga ik weer compleet door het lint.
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 00:23 7 reacties Reageer op dit bericht

Een restantje van de godsdienstlessen....

Zoals jullie weten, heb ik een zeer katholieke schoolopvoeding gehad . Ja, het scheelde niet veel of jullie waren hier met een nonneke aan het chatten .:wink:

De leraren godsdienst wisten ons te vertellen dat je best de dag begint met een gebed gewoon als dank voor wat je krijgt en als dank voor wat nog komt.
Awel, ik heb dat goed onthouden!!
Ik ga daarom deze dag eens keer beginnen met een gebed  om te bewijzen dat die lessen niet allemaal praat tegen de vaak waren!

Oh Heer ,
Dank dat ik deze morgen niet te erg ben verschoten voor de spiegel toen ik deze halfuitgeslapen dame als ontbijt kreeg!:oops:
Dank u voor de woorden die ik toegestuurd kreeg!
Dank u voor het bestaan van deze bloggroep!
Dank u voor de vriendschap die ik via mijn scherm krijg.
Dank u voor de woorden van steun en moed in moeilijke tijden.
Bedankt dat je mensen een hart hebt gegeven!

Ik zou ook willen bidden, voor al de zieken die op beterschap hopen.
Ik bid dat oorlog geen geldzaak wordt.
Ik bid opdat ruzies zouden verbannen worden.
Ik bid dat deze bloggroep nog jaren zou mogen bestaan. 
 
Maar ik bid vooral dat elke mens zijn plaats van geluk mag vinden op deze wereld.
Groetjes
Natoken

ps Dat was nu eens een les die ik kreeg van mijn leraar godsdienst, maar waarvoor ik echt niks van buiten hoefde te leren. Gewoon rond me kijken en van woorden een gebed maken, voor wie het ook mag bestemd zijn!!
Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door natoken om 08:52 13 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten