Toen de tweeling hier twee weken geleden dartelde en binnen en buiten liep op het ritme van de regenbuitjes en oma de springtouwen mocht inkorten of de hoelahoep uittesten, kwamen onvermijdelijk lang vervlogen herinneringen boven.
Waar is de tijd???
Ja, waar is die tijd? Achter ons zeker, hoewel er ook nog tijd voor ons ligt, maar daar kennen we niet de juiste lengte van ! Ja, waar is de tijd dat ik nog een pseudo fopspeen in mijn mond stak om na te denken?
Waar is de tijd dat mijn ma mijn boterhammen nog smeerde en mijn schoenen dicht deed?
Waar is de tijd dat ik een paar lappen op mijn kop kreeg om mij op het rechte pad te houden? Waar is de tijd dat ik die eerste dag zo goed geleerd had in school?
Waar is de tijd dat ik als meisje (!!) misdienaar mocht spelen en bijna heilig verklaard werd?
Waar is de tijd van mijn eerste verliefdheid? Ja ,waar is die tijd naartoe?
Moesten we die tijd nog op deze eigenste dag beleven, dan zouden we ons die vraag niet stellen hé?
Maar we hebben die tijd laten gaan of voor de één of andere reden bewust achter ons gelaten, misschien omdat we die tijd ontgroeid zijn en ook niet anders kunnen dan hem los te laten?
Er zijn momenten die ons verlaten en dan als nostalgie achterblijven, maar als we ons de vraag stellen, waar die naar toe is, betekent het dat we er nog aan terugdenken!
Vaak hebben we het over die mooie tijd van toen!
Wel, ik kan die mensen maar bijtreden, want ik vond dat ook een fantastische tijd!!
Ik zie mijn kousen nog roken tegen de Leuvense stoof!
Ik zie nog die boer achter mij zitten omdat ik aan zijn pruimen zat hoewel we thuis zelf een hoop pruimenbomen hadden.
Ik zie mijn grootmoeder nog aan haar naaimachine zitten om weer eens een scheur in mijn jurkje te stoppen. Ik zie mij nog zitten op de "pikdorser" samen met het dochtertje van de buur/boer om daarna wat in de weg te lopen van diegenen die serieus aan het werk waren!
Ik zie......ik zie........
Ik zie niks meer, want ik ben verplicht met weemoed achter mij te kijken naar zaken die nooit meer terugkomen! Daarom kijk ik nu zo graag naar onze kleinkinderen en bedenk ik - als ik 's avonds moe in mijn zetel neerval - dat die kindertijd voor velen toch een mooie tijd is! Hopelijk kunnen ze er later ook zo aan terugdenken!
Waarom ik daar nu over begin? Omdat het leven zo relatief is en zo snel voorbij raast en omdat we vanavond weer negatief nieuws kregen van mijn vriendin, de schoonmama van de dochter.
Niettegenstaande de zadelpijn en bagagedragerperikelen (!) haalde ik gisteren toch mijn ijzeren ros van stal! Terwijl ik rustig trapte en van de zon genoot, zag ik het zo gebeuren.
'Hee', roep ik, volgens mij heel hard naar de mevrouw die mij tegemoet komt rijden. Zo te zien, zit ze in haar tas te rommelen en vergeet ze haar stuur recht te houden. Ik krijg bijna een hartverzakking als ze zo recht op me afkomt. Ze had mij blijkbaar niet gehoord maar toch schrikt ze ineens op om haar stuur meteen bij te draaien. Zucht, diepe zucht. "Jouw tijd is nog niet gekomen, laat die hartslag maar weer tot rust komen, Natoken."
Het is niet de eerste keer dat me opvalt dat mijn - voor anderen onhoorbare - 'schreeuw' uiteindelijk toch doel treft. Als je bedenkt dat alles energie is, stel ik me zo voor dat mijn levenslustige, adrenalinegestuurde energetische vuurpijlen recht in haar voorhoofd priemden.
Als kind dacht ik dat het betekende "koningen die in stallen leefden " of zoiets. Maar dat schijnt niet waar te zijn en nu ik weet wat het wel is, moet ik zeggen dat ik ooit eens wreed gestalkt werd. Jullie geloven mij niet? Lees dan maar niet verder……voor de anderen .....
Op een dag rinkelde de telefoon en vlug liep ik er naar toe om hem op te nemen. Hallo, met N!!, Halloo!! Hallooooooooooooooo!!!! In plaats van antwoord te krijgen, hoorde ik iemand hijgen aan de andere kant van de lijn. Ik dan maar vlug de hoorn neergelegd. Nog geen tien minuten later weer telefoon!! Ik liet mijn patatten staan en nam terug de hoorn op. Hallo..Halloooooo!! Weer hetzelfde liedje, een gehijg aan den andere kant dat ik bijna een “ trek “ op mijn oor had. Ik ben dan maar eens ferm uit mijn krammen geschoten …. "ZEG MANNEKEN SPAAR UWEN LOOKASEM VOOR ALS UW MADAM THUISKOMT Hé" Ik weer de telefoon neergelegd.
Sakkerdenondepietjes, vijf minuten later was het weer van dattem!! Ik weer de hoorn opgepakt en laten open liggen terwijl ik met mijn gsm naar de politie belde om dat manneke aan te geven. Na een tijdje zoeken had de “police” de hijger gevonden en kwamen ze mij op de hoogte stellen. Zeg Natoken, die hijger is een tante van u!!! Hoe een tante van mij???? Ja, een zekere tante Louise. Inderdaad ik heb een tante die Louise heet. Awel, dat menske probeert jou al een uur te bellen omdat ze met een zware longontsteking zit en ze bijna niet kan spreken. t' Was om te vragen of jij niet tot bij de apotheker zou kunnen gaan. Jawadde mijne frak ,ppffffffffff.
Ik heb dan zelf eens terug gebeld, maar t'was niet meer nodig want ze hadden haar juist naar de kliniek gevoerd. Dit logje is maar om iedereen te verwittigen dat als je nog eens denkt een hijger aan de telefoon te hebben, je best eerst vraagt of die mens niet ziek is hé. Ge kunt nooit weten den dag van vandaag. Vandaar, als ik nu de telefoon opneem , is dat het eerste dat ik vraag: "Spreek ik met een zieke?" En meestal vragen ze dan aan de andere kant of alles ok is met mij?
Ja, ne mens komt toch nogal wat tegen hé?. Jullie geloven mij nog steeds niet?...
Het weer liep hier gisteren in de vooravond met tranen over mijn raam en wat moet een mens dan doen als hij achter de pc zit?
Om het klavier op te warmen misschien rap een gedichtje schrijven? Ja, dat was het, ik zou rap een gedichtje dichten en wie weet dichtte ik misschien wel het regengat toe. Ppfffff, geef mij maar dat ozongat, daar stralen mijn zinnen tenminste door, want ik weet niet of ik een regengat naar mijn zinnen kan zetten.
Onweerswolken over Vlaamse bodem
spelen haasje over en verweven zich tussen zonnestralen.
Op een blauw palet
mengen ze hun kleuren
om ze te toveren
in duizenden vormen.
Een wind blaast
over ’t landschap heen
over ’t kunstwerk
om het te drogen.
En ik kijk door een wazige bril
hoe dagelijks
het weermuseum
zijn deuren opent.
'Ge kunt den boom in'. Het is een Antwerps gezegde om aan te geven dat iets niet doorgaat en je er je plan mee zal moeten trekken. De vogels kennen dat gezegde ook maar helaas niet in de juiste betekenis. Ze nemen het véél te letterlijk naar mijn goesting. Soms met vijf tegelijk vliegen ze op elk iet of wat rood gekleurd appeltje. Er groeien al jaren niet alleen appels maar ook cd's aan onze bomen. We willen zelf graag nog iets van oogst over houden, zie je. Maar ik vrees dat ook die cd's na een tijd hun doel missen . En de vogels dan? Ah, die kunnen den boom in hé.
En neen ik heb het gelukkig niet over onze buurt. Hier kan en mag een kind nog spelen! Wanneer je deze zomer een krant openslaat dan vind je altijd wel ergens een klacht over kinderoverlast!
Dan stel ik mij de vraag: "Aanvaarden we dat kinderen ruimte nodig hebben om te spelen, in het belang van hun ontwikkeling"?
Heisa, animo en heel veel meningen waren de voorbije dagen te horen en te lezen over het zogeheten ‘lawaai' van spelende kinderen.
Onze perceptie op spelende kinderen is op korte tijd enorm veranderd. Toen ik in de jaren '50-'60 op straat rondhing met vriendjes kregen we af en toe een boze boer of buur achter ons aan omdat we een appel pikten of in de tarwe - of tabaksvelden gingen spelen. Maar iedereen vond dat normaal en we deden dat allemaal. Nu zie ik bijna geen kinderen meer rondhangen op straat of er op uit trekken en als het toch gebeurt, worden ze bijna beschouwd als kleine boefjes of hun ouders worden met de vinger gewezen. Kinderen moeten binnen blijven en dat zorgt dan voor een opgekropte energie die ze op andere manieren moeten uiten.
Spelen is een ruim begrip. In onze kindertijd vertaalde zich dat in het bouwen van een loopbrug over de beek, kampen bouwen in de bomen, gordijnen en brievenbussen maken voor die zelfgebouwde kampen , de “ draak” opsteken , hinkelen of touwtje springen op straat, kastelen bouwen op de zanderige wegen, of gewoon een gezelschapsspelletje spelen .
Het besef dat elke dag kinderen in Vlaanderen hun speelkleren aantrekken om naar een speelpleinwerking te gaan, kan niet anders dan positief zijn. En dan hebben we het nog niet eens over het veelvoud aan kinderen dat deze zomer op kamp gaat met de jeugdbeweging, naar de kinderopvang gaat of deelneemt aan thema- en sportkampen.
Deze initiatieven stimuleren en ondersteunen zou een automatische reflex moeten zijn van elke ouder, buur of politicus. In de eerste plaats omdat we het spelen van de kinderen moeten stimuleren. Voor kinderen is dit spelen hun manier van ‘zijn'.
De vraag ‘of ze mogen gaan spelen' is voor kinderen hun manier om zelfbeschikking te vragen over hun vrije tijd. We moeten hen als volwassenen hiervoor de ruimte durven te geven en hen carte blanche geven om voor de volle honderd procent kind te mogen zijn. Bij dit spelen hoort onlosmakelijk geluid. Je kan het plezier of enthousiasme noemen, je kan het ook lawaai vinden. Geluid produceren is eigen aan spelen, net als af en toe een spat modder, een schram of een buil.
De essentie van het recente debat is niet of kinderen al dan niet geluid produceren en of dat vervelend of schadelijk kan zijn, de vraag is of deze samenleving dat van haar kinderen aanvaardt en haar kinderen de ruimte wil geven die ze nodig hebben om zichzelf te zijn en op te groeien?
Kinderspel is een universeel recht. Welke samenleving haalt het dan in haar hoofd haar kinderen te verbieden om te spelen? Uiteraard zijn er ruimtelijke beperkingen. Iedereen weet dat Vlaanderen volgestouwd is, alle wegen, huizen en voorzieningen zijn lekker samengepropt op een zakdoek. We zijn met veel en we willen veel. Daarom dan maar snel de eigen cocon in, de deur op slot, de tuin achter een hoog hek of haag, de rest van de wereld op de tv. Een oase van rust, ‘privé-eigendom badend in stilte' wordt het hoogste goed en liefst geen geluid, want dat stoort.
Zo ontstaat er een gevoel van : “Ik heb niks tegen rododendrons, wel als die van mijn buur zijn en een halve meter over mijn haag komen of ik heb niks tegen spelende kinderen, wel als dat vlak naast mijn oase van rust gebeurt. Naar de industriezone ermee ." En zo worden kinderen over dezelfde kam geschoren als machines en vrachtwagens. ‘Not in my backyard' is de leuze!" We willen alle voorzieningen, dichtbij maar liefst geen hinder ervan. Alle voordelen, geen nadelen.
Hebben jullie ooit al eens de tijd genomen om spelende kinderen te observeren? Het gejoel en gelach van de kinderen is het beste wat onze hartkleppen kan overkomen.
En wat dan met het zogezegde lawaai?
Veel hangt gewoon af van de opvoeding. Ouders van kinderen hierover aanspreken en kinderen vragen of het ook niet wat minder kan, is de oplossing van het gezond verstand. Ouders die vinden dat kinderen overdag lawaai mogen maken en 's avonds als zij thuis zijn stil moeten zijn, zijn echt niet goed bezig. Maar.... overlast van sommige kinderen afdoen als normaal is ook niet de oplossing. Crèches inplanten in woonomgevingen waar vele ouderen en zieke mensen wonen ook niet. Deze personen hebben - anders dan men wil voorstellen - ook recht op stilte.
Maar kinderen moeten hun energie en frustraties kwijt, net zoals volwassenen. Zij die dat niet kunnen, worden depressief of gaan agressief gedrag vertonen. Dat is geen gevoel, dat is wetenschappelijk bewezen! Spelen kan en mag je niet beperken. Ook uitbundig joelen of krijsen, roepen, zingen of soms ook wel eens fluisteren of geheimzinnig stil doen, het hoort allemaal bij spelen zoals fluiten bij de vogeltjes hoort. Spelen is een manier van "zijn" voor kinderen, laten we hen dat aub niet ontnemen! Als we allemaal een klein stukje uit onze kindertijd zouden kunnen blijven meedragen zou de rest van het leven voor veel mensen lichter zijn.
Vroeger konden kinderen overal op straat spelen. Als een buurman of buurvrouw er een probleem mee had dan joeg hij of zij ze dan weg en gingen ze wel ergens anders spelen.Tegenwoordig moeten kinderen altijd op een vaste plaats spelen. De mensen die daar in de buurt wonen krijgen daar dus dagelijks 'last' van, terwijl anderen van doodstille straten kunnen 'genieten'. Conclusie: Er moet een evenwicht zijn met de buurt.
Ik denk dat als je de straten veiliger maakt voor de kinderen ze dan ook meer ruimte zullen hebben en dan zal het lawaai ook minder geconcentreerd zijn. Ik denk niet dat ik hier een pleidooi moet houden voor het spelen van kinderen. Iedereen vindt het zinvol, iedereen vindt het nodig. Kinderen moeten kunnen spelen, laat ons daar alstublieft niet over discussiëren. Maar wat als ze buiten gaan spelen?!? Hmm, dan moet het weer even wat minder zijn...
Maar leg mij dan eens uit hoe kinderen zouden moeten spelen? Als ze achter de computer zitten, is het niet goed, als ze buiten komen, is het niet goed. Zie jij jezelf kinderen een aanmaning geven dat ze minder hard mogen juichen als ze een goal scoren: "shht, jongens, vier in stilte!" of dat ze moeten gillen met een fluisterstemmetje als iemand hen nat maakt in de zomer?
Mijn voorstel? De maatschappij moet zorgen voor minder concentratie waar het spelende kinderen betreft door meer speelplaatsen aan te bieden en zo zal het geluid automatisch verminderen omdat de concentratie minder is. Wat denken jullie over dit onderwerp?
Zoals eerder gezegd gaan we verder nu met de letter C Culinair
Ik zal jullie niet verbazen zeker als ik zeg dat ik een lekkerbek ben maar ik ben zeker geen snob die haar neus ophaalt voor een eenvoudige hap. Ik doe niet aan fastfood en ben ook niet verslaafd aan snoep. Ik heb geen wijnkelder om te laten liggen wat er ligt dient eerder om op te drinken, ! Ik hou ervan om gezellig uit eten te gaan, maar ik hou nog meer van een dinertje bij ons thuis, in intieme kring gezellig tafelen met familie of vrienden met een lekker glaasje wijn erbij. Ik wil dat onze thuis een echte thuis is, een warm nest voor alle dierbaren /vrienden en daarbij is een lekkere maaltijd erg belangrijk! Moet ik dan niet af en toe diëten, vraag je dan? Er is maar één dieet dat helpt lieve mensen het FDHM- dieet= Fret Den Helft Minder.
- Carla, de vrouw van Hugo, had haar wang zodanig verbrand dat er een huidtransplantatie moest plaatsvinden! Er werd meteen gezocht naar een geschikte donor en Hugo besloot om een stuk van zijn zitvlak af te staan. De operatie werd uitgevoerd en alles verliep naar wens. Hugo was in zijn nopjes, vooral toen zijn schoonmoeder op bezoek kwam en zijn vrouw kuste...
Voor alle mama's en oma's een heel gezellige moederkensdag
De wind en de regen hebben het leven in hun greep, zij trekken mij over de streep van haasten, lopen, rennen en vliegen tot stilstand en rust naar een wiegen in mezelf.
Zo-even stond ik roerloos naast een regenplas zonder muts, zonder sjaal of jas, zonder haasten, lopen, rennen, vliegen koos ik heel bewust mee te wiegen met mezelf.
De wind streek door mijn haar en de regen streelde mijn huid, Ik was hun prooi , hun zachte buit zonder haasten, lopen, rennen, vliegen werd ik stil gekust bij het wiegen in mezelf.
De wolken vol van regen wegen zwaar op de daken zij en ik we wachten zonder haasten, lopen, rennen, vliegen op het stil ontwaken van de zon die ergens ligt te wiegen in een bed van rozen. Ik vluchtte het huis in en ik lachte naar mijn spiegelbeeld waarin ik stond te blozen....