Zij: Als ik nu zou sterven, zou je hertrouwen?
Hij: Nee, natuurlijk niet?
Zij: Nee waarom niet? vind je 't niet leuk om getrouwd te zijn? Hij: jawel, ik vind dat heeeel leuk..
Zij: Waarom zou je dan niet hertrouwen?
Hij: Oké Oké, ik zal hertrouwen,
als dat jou een plezier doet.
Zij: ( droevig): Zou je echt hertrouwen?
Hij: Euh,ja....
Zij: En zou je met haar in ons bed slapen?
Hij: Waar anders? Zij: Zal zij met mijn auto mogen rijden?
Hij: Nee, want ze kan niet rijden?
Zij: (Stilte) Hij: Verdorie!
Vandaag vertrekken al onze kapoentjes terug naar school en na wat drukke laatste vakantiedagen, is het hier nu heel rustig en stil. Het moment om naar de volgende letter van ons intiem alfabet te gaan! De letter E
Eerlijkheid
Eerlijkheid is zo belangrijk! Het is een waarde die je meekrijgt bij je opvoeding en iets wat je leert met vallen en opstaan. Daarom verkies ik mensen rondom mij die geen blad voor de mond houden zolang ze maar niet bewust kwetsen. Zo weet je onmiddellijk waar het op staat en wat je ermee aan moet! Als iemand tegen mij liegt en het komt uit, dan kan ik dat nooit vergeten dat is nu eenmaal mijn karakter, het blijft in mijn hoofd rondspoken. Het is zoals een klokje dat je laat vallen en lijmt. Het zal ook nooit meer zijn wat het was! Maar die E kan nog veel andere gedachten oproepen niet?
Toen de tweeling hier logeerde, liet op een bepaald moment één van de twee een windje wat de start was van een niet te stoppen lachbui bij onze kapoentjes. . Toevallig kreeg ik gisteren een gedichtje hierover in mijn mailbox . Hier is het, geniet maar mee..
Een windje
Waarom wordt er gelachen met een windje?
Of hij nu komt van man, vrouw of kindje.
Het is toch echt puur natuur.
Zelf gemaakt, luchtig van structuur.
En wat kan het een opluchting zijn, zo'n windje te laten, de pijn, vooral in je darmkanaal.
Er zijn er die worden gelaten, alsof 2 mensen met elkaar praten.
Sommige komen fluisterend naar buiten, er zijn er ook wel die piepen en fluiten. Wat er ook gebeurt, eender welk geluid, eens gevormd, moeten zij eruit.
Zo'n wind voelt zich beter in de wijde wereld, dan in de ruimte van je enge buik. Knijp je billen dan niet meer dicht. Laat gaan die wind en voel je verlicht.
Doe niet meer achterbaks, wees spontaan.
En zeg "SORRY ik heb het gedaan" "Ik zal in het vervolg naar buiten gaan".
De vakantiemaanden zitten er bijna op en de kinderen maken zich stilaan weer klaar om overmorgen naar school te gaan en een nieuw schooljaar te starten!
En dan denk je : Wat vliegt die tijd en precies elk jaar maar rapper en rapper!
En ons Lipske had het zelfs al over Kerst... zij wil de tijd nog sneller laten razen!
Vroeger lag ik in een wieg en gingen ze met mij wandelen.
Maar dat ging niet vooruit !
Een paar jaar later kon ik op eigen benen staan en moesten mijn pa en mijn ma al een paar keer achter mij lopen en dat ging al wat rapper.
Toen ik mijn eerste velo kreeg, begon de tijd nog rapper te gaan.
Een paar jaar later had ik mijn rijbewijs en hoe meer gas ik gaf hoe meer de tijd vloog.
Ik moest mij haasten om overal op tijd te zijn en dan was ik vaak nog te laat.
Nu sta ik soms nog stil bij al die evenementen die de tijd deden vliegen.
Maar terwijl ik stil sta, gaat die tijd toch nog verder.
En terwijl die tijd verder loopt, zijn we niet verplicht hem in te halen. Nee we lopen gewoon mee op ons eigen ritme. Dag na dag vliegt de tijd en af en toe denk ik ook dat hij vlugger loopt dan andere jaren, zeker naarmate ik ouder wordt.
En als ik dan 's morgens voor de spiegel sta, dan denk ik dat vooral 's nachts de tijd vlugger gaat omdat er daar plots weer een extra grijs haar in de spiegel verschijnt. Het is maar als ik naar een begrafenis moet dat men twee verschillen heeft wat tijd betreft!
De mensen in de kerk blijven met de tijd verder lopen, maar bij de persoon in de kist is de tijd blijven stilstaan. Op zo'n moment sta je dan ook even bij de tijd stil en zeg je: "Vlug of traag, laat de tijd maar lopen" en dat voor iedereen op zijn eigen ritme.
Daar juist hoorde ik het liedje van Vader Abraham:
“ Daar in dat kleine café aan de haven Daar zijn de mensen gelijk en tevree
Daar in dat kleine café aan de haven
Daar telt je geld of wie je bent, niet meer mee,."
en meteen wist ik waarover mijn logje van vandaag zou gaan.
Waarom legde ik direct de link van dit liedje naar sennet en de blogs? Omdat het voor mij aanvoelt alsof we met de blogs in een virtuele café zitten waar we gezellig met mekaar praten en ook hier " wie je bent of hoeveel geld je hebt" geen rol speelt. Een simpel logje opent de deur voor een voorbijganger om gewoon even binnen te komen voor een praatje, een reactie of een gekke sneer. Na een tijdje wordt die vreemde een trouwe bezoeker, die ook al eens een pagina van zijn/haar leven opendraait. Met sommigen klikt het meteen en blijf je graag wat langer hangen. Je wordt virtuele zielsverwanten die samen gezellig keuvelen, gekken of mekaars tegenslagen of verdriet delen. Na een tijdje heb je voor jezelf een beeld gevormd van de persoon aan de andere kant. Sommigen maken het je gemakkelijk door een foto te plaatsen, anderen houden het liever geheimzinnig al naar gelang ze hun ” tronie “ al dan niet openbaar willen maken. Of is het dat de ene zich meer neerlegt bij de tand des tijds dan een andere?
Ik ben absoluut geen caféganger maar hier in onze virtuele café voel ik mij goed dus lieve bezoeker….ik hef het glas op ons allemaal en durf te hopen dat het hier nog lang geen café zonder bier ( lees logjes) wordt! Dus zet je feestneus op en toast met me mee...
We hadden het er gisteren nog over met vrienden en dit was de aanzet voor een nieuw logje!! Vergeetachtigheid, ik dacht er geen last van te hebben en toch…
Ze hadden mij altijd gezegd dat "vergeten" te linken was aan de ouderdom en dus dacht ik, ik heb nog tijd.
Maar wanneer ben je nu oud en vooral oud genoeg om te vergeten?
Een paar dagen geleden betrapte ik mij erop dat ik iets vergeten was..
Och…het kan gebeuren.
Maar nu ik er aan denk, verleden week was ik ook al eens iets vergeten .
Ik herinner me zelfs dat ik verleden jaar ook zaken op het programma had staan die ik totaal vergeten ben.
En nu ik zelfs verder in de tijd terug ga, dan vergat ik ook al eens iets!
Naar het schijnt vergat ik als kind soms te luisteren naar mijn ma.
Ja, als ik zover moet terugkeren in de tijd dan wil dit zeker zeggen dat ik al oud was op jonge leeftijd.
Och…het compenseert dat ik me vandaag zoveel zaken herinner die ik vroeger vergeten ben. Maar toch dat ietsje dat ik onlangs vergeten was ,zette mij aan het denken .
Ik vraag mij af of ik sommige zaken nu echt vergeten ben of dat het bewust uit mijn geheugen gewist is.? Ik hoor nog altijd die non in de lagere school tegen een klasgenootje zeggen: “Ge moet echt een kieken zijn om voor de vijfde maal je huiswerk te vergeten deze week”!
Als zij gelijk had was dat meisje inderdaad een kieken wat het huiswerk betreft, maar van beesten wist die non dan weer niks af want kiekens kunnen niet vergeten en dus was de vergelijking niet in de juiste context geplaatst.
Maar misschien was het ook al wel vergeetachtigheid van die non die niet meer op de naam van het dier kon komen dat zodanig veel verstand had dat het kon vergeten.
Maar alle gekheid daar gelaten, ik sta er toch even bij stil want er is geen zekerheid. Wie weet vergeet ik straks of later wel "echt"?
Twijfelen, vergeetachtig zijn, totaal niet meer weten, ze hebben er een woord voor uitgevonden…”dementie”!
Iedereen kent mensen in zijn/haar omgeving die dement geworden zijn. Dat is pas vergeten, niet meer weten van welke planeet je bent.
En daar heb ik wel schrik van. Soms stel ik me de vraag of ik ook zo zal worden.
Ga ik binnen een x aantal jaren nog weten naar wie ik mail of ga ik gewoon vergeten van te mailen.? Ga ik nog weten wie ik ben of wie de personen zijn die mij dierbaar zijn? Wie weet binden ze mij wel vast in een bed met op het voeteinde de diagnose "dementie".
Ze zullen dan niet vergeten van mij te wassen en van mijn pilletjes te brengen en van mij eten te geven en met mij te gaan wandelen tot voor het raam.
Ik mag er niet aan denken dat het ooit zover komt dat vergeetachtigheid me zo erg in de greep heeft, dat een ander moet denken in mijn plaats.
Dus probeer ik mij hier te troosten met de gedachte dat vergeten niet echt bestaat want het feit dat je je herinnert dat je wat vergeten bent , betekent toch dat het nog niet helemaal van je harde schijf verdwenen is. Maar toch twijfel ik soms….soms denk ik… "Op een dag zal mijn verstand misschien op volle toeren draaien om mij toch te herinneren dat ik iets had moeten doen.
Maar dan komt er niets en blijkbaar zal ik het echt vergeten zijn!
Maar ik noem dit niet graag vergeten want zolang ik het niet zeker weet of mij kan herinneren dat er nog iets op het lijstje stond, noem ik het “twijfelen” of “onzekerheid”.
Dus troost ik mij met de gedachte dat zolang ik nog over iets twijfel of onzeker ben dat ik het vergeten ben ik nog niet totaal vergeetachtig ben! Volgen jullie nog? Neen, vergeet dit logje dan snel.
Intussen los ik elke dag alle kruiswoordraadsels op die in de krant staan en probeer ik ook de sudoku's aan te vullen, kwestie van die grijze massa actief te houden....baat het niet, het schaadt niet ook.
Kennen jullie dat ook? Je verlangt hevig naar iets, je kunt bijna aan niets anders meer denken, maar het voorwerp van je verlangen is door omstandigheden (voorlopig even) buiten bereik. Dan spreken we van een tantaluskwelling. Waar komt dat vandaan?
Een tantaluskwelling gaat terug naar een Griekse mythe .
Tantalus was koning van Lydië en bezat grote macht en rijkdom. Hij was een zoon van Zeus zelf en ontving alle eerbewijzen die de Olympiërs ooit aan een mensenkind schonken. Zij schonken hem zelfs hun vriendschap en lieten hem aan hun hemelse dis aanzitten.
Als gast aan de tafel van Zeus mocht Tantalus dagelijks getuige zijn van de gesprekken van de goden. Maar het bleek dat de aardemens zulk een geluk niet waard was. IJdelheid en laaghartige eerzucht maakten zich van hem meester en hij begon zich tegenover de goden misdadig te gedragen. Hij verried goddelijke geheimen aan de mensen, hij stal van de hemelse tafel spijs en drank, ambrozijn en nectar. Ja, zijn aanmatiging bracht hem zelfs ertoe om de goddelijke alwetendheid op de proef te stellen.
Zo nodigde hij de goden uit in zijn huis, slachtte zijn eigen zoon Pelops en zette deze spijs aan zijn gasten voor. Alleen Demeter, die in haar verdriet om haar gekaapte dochter Persephone, niet goed oplette, at een stuk van Pelops' schouder. Voor de overige , alwetende goden kon de vreselijke daad echter onmogelijk verborgen blijven. Dadelijk wekten zij het in stukken gehakte lichaam van de knaap tot nieuw leven en het schouderblad, waarvan de niets vermoedende godin had gegeten, werd vervangen door een schouderblad van ivoor.
Zo keerde zich de verontwaardiging van de goden tegen Tantalus, die het had gewaagd om op zo'n afschuwelijke wijze met hen de spot te drijven. "De maat van zijn wandaden is nu vol," riep Zeus in goddelijke toorn uit en wierp de misdadiger in de Tartarus.
Een vreselijke kwelling werd zijn straf om zo anderen af te schrikken. Hij moest midden in een vijver staan, waarin de golfjes om zijn kin speelden. Hoewel hij een onuitstaanbare dorst had, kon hij het water, dat hem van zo nabij lokte, nooit bereiken. Telkens als hij zich namelijk voorover boog om te drinken, werd de vijver droog. Het water verdween plotseling in de donkere bodem die voor zijn voeten zichtbaar werd alsof een boze geest de plas had drooggemaakt.
Samen met de dorst kreeg hij ook een verschrikkelijke honger, die hem bijna van zijn verstand beroofde. Vlak boven zijn hoofd hingen de kostelijkste vruchten. Peren en appels, vijgen en olijven lokten hem met al hun pracht, maar wanneer Tantalus door honger gekweld, zijn hand uitstrekte om ze te grijpen, joeg een stormwind plotseling de twijgen omhoog en bracht ze ver buiten zijn bereik. Brandende dorst en folterende honger kwelden hem en daarbij kwam nog de angst voor een armzalige leven want recht boven zijn hoofd hing een geweldig rotsblok in de lucht en dat dreigde voortdurend op hem neer te vallen en hem te verpletteren!
Aldus strafte de toorn van de goden de snode Tantalus, die het had gewaagd om hen niet de eerbied te betuigen die ze verdienden.
Na een dag bezig geweest te zijn om allerlei groenten uit de tuin in te vriezen, is de inspiratie aan mijn vingers blijven plakken, vandaar dat ik even in de humordoos een logje zoek!
De wachtkamer van een dierenarts...
Er komt een oud vrouwtje binnen met een poedeltje.
Ze zet zich neer en begint in het parochieblad te bladeren.
Het poedeltje gaat net als het vrouwtje braafjes zitten.
5 minuten later komt er een jonge sexy meid binnen.
Ze is geheel gekleed in zwart leer en heeft een grote Dobberman bij.
Zij gaat zitten en begint in de Flair te lezen.
De Dobberman zet zich naast het poedeltje.
Dobberman tot het poedeltje: "En... waarom ben jij hier ?"
Poedeltje : "Vorige week ben ik met mijn
baasje op theevisite geweest bij haar zuster. Die zus
heeft ook een poedeltje, maar dan wel een teefje ....
en terwijl de twee dames uitvoerig aan het
roddelen waren heb ik van de gelegenheid geprofiteerd...
Maar mijn baasje heeft ons betrapt en nu word ik gecastreerd! ".
De Dobberman schudt meewarig zijn kop en zegt: "Dat is toch wel heel erg". "Nou", zegt het poedeltje, "waarom ben jij hier dan?"
Dobberman : "Dat komt zo : vorige week ben ik
met mijn baasje, die mooie meid daar, gaan joggen in het park.
Opeens begint het te regenen en te regenen !
Wij dus snel naar huis. Daar aangekomen heb ik eens met mijn
pels geschud en ik was droog.
Mijn baasje ging naar de badkamer, trok al
haar natte kleren uit om in bad te gaan.
En net toen ze vooroverboog om de kraan open
te draaien heb ik ook van de gelegenheid geprofiteerd....." Het poedeltje valt bijna omver van
verbazing en kan nog net stamelen : "En, jij wordt nu ook gecastreerd ?"
" Nee", zegt de Dobberman, "de nagels van mijn
voorpoten worden bijgevijld......"
Iemand vroeg mij : " Wat is jouw favoriete woord" ? Dàt is een moeilijke vraag vooral als je niet tot de groep van " oogskes dicht en snaveltjes toe" hoort ...waarmee ik maar wil zeggen dat ik er wel meerdere zal hebben en ik heb ook een hekel aan keuzes maken, maar kom, een poging...
Eerst dacht ik aan het woord 'gezondheid'. Belangrijk maar daar wil ik niet teveel mee gokken dus afgebonjourd. Dan dacht ik aan 'thuis'. Een woord dat me nauw aan het hart ligt en een plaats waar ik nogal veel tijd doorbreng. Alleen, met ons gezin of met vrienden... het maakt niet uit, ik ben graag thuis. Zoals het bordje naast de deur al weergeeft: " Weer of geen weer, van harte welkom".
Thuis roept vooral een warm gevoel op dus waarom niet gaan voor 'warm' dacht ik toen. Ook een woord dat bij me past. Ik hou van mensen met een warme persoonlijkheid, de warmte van een stem of instrument, een lied of gedicht met hartverwarmende tekst,... Het woord warm doet me ook denken aan oma-zijn, gezelligheid, zon, zomer, vakantie, zons -op en ondergang, diepe vriendschap, rood, herfst, een haardvuur, chocolademelk met slagroom, glühwein, tomatensoep met balletjes...
Als je al deze dingen optelt kom je automatisch bij 'genieten'. Ronduit een prachtig woord dat groot en vetgedrukt in mijn woordenboek staat. Genieten kan best in je eentje maar is het niet veel leuker mét iemand? En dus komen we eindelijk aan mijn meest favoriete woord, gegoten in een zin die naar mijn gevoel tegelijk alles wat ik hier schreef mooi samenvat... Kleine dingen maken het leven mooi maar nog zovéél mooier als je ze samen kan beleven met mensen die om je geven.
Voilà, hier heb je dan uiteindelijk het antwoord op de vraag. Mijn favoriete woord(en):
Je moet in het leven risico’s durven nemen, geen onbezonnen risico’s maar berekende gokjes. Door altijd op veilig te spelen, ontloop je het duel met het leven. Ik heb nog nooit onbezonnen beslissingen genomen maar durf wel berekende risico’s te nemen.. Het kan lukken maar evengoed mislopen. Voorlopig ben ik er zonder grote kleerscheuren vanaf gekomen en dat geeft voldoening, dat betekent dat mijn durf terecht was.