Zondag 27 februari 2011
Lachen is gezond dus daar zorgen we dan maar voor!

- Onderwerp : Zo dom was Jantje dan toch niet !
De meester deelde de rapporten uit. Hij kwam naar Jantje toe en zei :
“Als je vader dit rapport leest krijg hij er vast grijze haren van”.
Waarop Jantje antwoordde:
“Nou daar zal hij blij mee zijn want hij is zo kaal als een bowlingbal”.
-Onderwerp : Met mannen weet je nooit !
Een vrouw vraagt aan haar man :
"Wat bewondert gij het meest aan mij ? Mijn innerlijke rust of mijn sexy lichaam ?"
Zegt de man :
"Uw gevoel voor humor".
-Onderwerp : In het museum.
Een man en een vrouw lopen door het museum. Zegt de vrouw:
“Marinus zo ‘n lelijke schilderij heb ik nog nooit gezien”!
Zegt de man:
“Margriet, zet je bril op en ga van die spiegel weg!!!”
-Onderwerp : Mannen … begrijpe wie kan !
Waarom maken mannen zo moeilijk oogcontact ? Borsten hebben geen ogen.
-Onderwerp : Over een vuvuzela en een vrouw!
Wat is het verschil tussen een Vuvuzela en een vrouw?
Het één is irritant, oorverdovend getetter in je oor en werkt voortdurend op je zenuwen. Het andere is een plastic toeter.
- Onderwerp : Twee slimmekens !
Twee Antwerpenaren zijn na jaren werkloosheid en met wat politieke steun dan toch eindelijk aan een jobke geraakt bij de Belgische Spoorwegen. Daar beseffen ze al na een paar dagen welk vlees ze in de kuip hebben en zoeken ze wanhopig naar een plek waar onze twee zo weinig mogelijk in de weg lopen. Uiteindelijk neemt een ploegbaas ze mee naar een stuk spoorlijn die al lang niet meer in gebruik is. Samen met de twee gaat hij midden tussen de rails staan.
" Mannen, nu moet ge eens goed kijken", zegt hij tegen de Antwerpenaren
"Kijk maar eens in de verte tot zover ge het spoor nog kunt zien."
Samen turen ze naar de verre horizon tot waar de rails in één punt samen lijken te komen. "Mannen, ge begrijpt hoe gevaarlijk zoiets is, hé", zegt die ploegbaas. "Dus ga daar onmiddellijk naartoe en zorg ervoor dat de rails overal netjes even breed zijn"
"Inderdaod leivesgevaorlek", zeggen de twee en gewapend met een meetlat trekken ze richting horizon.
De twee stappen en stappen, af en toe zorgvuldig metend. Kilometers en uren later blijft het gevaarlijke punt nog altijd onbereikbaar. Vermoeid en niet begrijpend drentelen ze verder, tot de ene Antwerpenaar zich eventjes omdraait, in de verte tuurt, schrikt en roept :
" 't Is nie waoar é! We zen der al verbaai!"
-Onderwerp : Bij de hemelpoort.
Op een dag hoort Sint-Pieter de bel van de hemelpoort. Wanneer hij deze opent, ziet hij nog juist een man weglopen, Hij schudt verwonderd het hoofd en sluit de poort terug. Hij is nog maar tien stappen verder als hij de bel terug hoort, Hij opent de poort, en ziet nog net dezelfde kerel opnieuw weglopen. Hij sluit de poort op een kiertje en wacht af achter de hoek, Na een paar tellen gaat de bel terug, Sint-Pieter trekt de poort open en kan nog net dezelfde kerel bij de arm grijpen. Op de vraag van Sint-Pieter of hij met zijn voeten aan het spelen is, antwoordt de man verward:
"Ik kan er ook niet aan doen, ze zijn mij aan het reanimeren".



