Vandaag is het weer zover, het nieuwe turnseizoen gaat van start en ik zal het geweten hebben!!
Heb jij ooit al eens de kabouterdans gedaan rond de tafel met een bende kleuters achter je aan? Denk dan maar niet dat je er zo vanaf komt! Kleine " generaaltjes" zijn het. Als je het na zo'n kwartier voor gezien wil houden dan begint het pas voor hen! "Nog eens oma, nog eens oma" en ...... je blijf dus maar doorgaan! Dat je er na een tijdje blazend en puffend bijloopt, vinden ze nog grappig ook! Dit is het sein voor hen om ook hoorbaar te blazen en te puffen. Ze denken zeker dat het bij het spelletje hoort! Als je dan uiteindelijk uitgeteld het spreekwoordelijke bijltje erbij neerlegt, dan weet je dat er dringend wat aan die conditie moet gedaan worden..... Zo ben ik indertijd in de turnles terecht gekomen en ga ik vanaf vandaag terug elke maandagmorgen een uurtje intens turnen met de senioren!! Omdat ik het echt meen voeg ik er sinds dit jaar ook nog de vrijdagnamiddag bij met 1 uur turnen en daarna 1 uur zwemmen... Als dat dan nog niet volstaat dan weet ik het ook niet meer!
Nochtans heb ik er geen moeite mee om mezelf te relativeren en toe te geven dat ik nu eenmaal geen 3x7 meer ben, dat mijn botten kraken en dat mijn lenigheid helaas ver zoek is! Maar we werken eraan, mooi in groep, braafjes de oefeningen uitvoerend die ons zijn opgelegd. Nochtans..... had je mij zo'n 30 j terug gezegd dat ik zo collectief aan zelfpijniging zou doen dan had ik je met een schuine blik bekeken.
Toen ik op mijn 21ste de schooldeuren achter mij dicht trok, nam ik mij voor nooit meer een " massamens" te zijn! Ik zou zelf wel bepalen wat ik wel of niet deed en hoe en wanneer!! Wat stel ik nu vast, zoveel jaren later..... dat ik weer mooi in het rijtje loop en braafjes doe wat men vraagt: armen omhoog, hielen tegen het zitvlak, in huppelpas rondlopen en ga zo door.......Maar wat nog erger is, ik laat het nu zelfs toe dat ik mezelf pijnig met al die buik- en rugspieroefeningen en waarom? Allemaal onder het motto dat de conditie moet bijgewerkt worden. Dat klinkt toch veel beter dan toe te geven dat het veeleer is om de opkomende "Michelinbandjes" te bedwingen!!!.
Dus als ik vanaf morgen elke dinsdag en zaterdag 's morgens opsta en de pijn grimassen op mijn gezicht tovert, dan zal ik maar denken " No pain, no gain!
PS.1 Als de lettertjes er morgen wat scheef bij staan dan heeft het niets te maken met een extra glaasje, het is maar dat jullie het weten!
PS.2 Een heel dikke proficiat en verjaardagsknuffel voor onze oudste kleinzoon die vandaag 8 wordt!
Het is weeral september en daaraan link ik meteen de kermissen. Toen ik nog thuis woonde, was de attractie van het jaar voor het jonge volkske de kermis in Izegem de eerste week van september. Intussen is het weeral jaren geleden dat ik nog eens uitgebreid de kermis afschuimde. Sinds mijn ervaring met de Sinksenfoor jaren terug hoeft het niet meer zo persé voor mij. Het begon met de kinderen die absoluut eens de foor van dichtbij wilden zien.
Het gezegde, van je familie moet je het maar hebben, was hier heel toepasselijk. Ik kon niet direct een smoes verzinnen en zat er dus aan vast.
Heel eerlijk gezegd vind ik dat hele kermis gedoe maar niets en zeggen dat ik in mijn " jonge jaren" daar wel van hield. De Sinksenfoor dus! Aangekomen was de eerste attractie gelijk aan de beurt nl de achtbaan.
Er werden kaartjes gekocht, maar intussen begonnen mijn benen al een beetje raar te doen toen ik dat ding in actie zag, net alsof ze van watten waren.
Voordat ik het in de gaten kreeg, zat ik al in zo’n eng stoeltje.
Tergend langzaam omhoog, even bijna stilstaan en dan met zo’n leeg gevoel in je maagstreek met de wind door je haren bijna loodrecht naar beneden suizen.
Volgens insiders moet je tegen de tijd dat het donker wordt naar een kermis gaan.
Ik weet er alles van wat betreft de verlichting op al die attracties.
Terwijl ik boven in dat gevaarte zat, zag ik allerlei lichtflitsen voorbij gaan.
In dat gammele stoeltje waar ik half onderuit in zat, werd ik flink door elkaar geschud.
Maar de pret was nog niet voorbij.
Plotseling werd ik als een wervelwind door een bocht geslingerd.
Door dat steeds maar ronddraaien in dat ding wist ik niet meer waar mijn hoofd en benen zaten.
Ik was zo duizelig als de pest en ik hoopte maar dat het kreng maar gauw zou stoppen.
De rest van de familie kon er niet genoeg van krijgen en gingen nog een keer.
Ik stond te trillen als een juffershondje en zei dat ik naar de WC moest.
Gelukkig ging de bel voor de volgende ronde en ik smeerde hem gauw. Maar ik was nog niet van de ellende af.
Het reuzenrad, de draaimolen of in welk twintigste eeuw martelwerktuig je ook stapt, je weet wat je te wachten staat.
Natuurlijk had ik het kunnen weten, het spookhuis was ook nog aan de beurt.
Ik heb wel geen aanleg voor claustrofobie, maar in dat donkere hol voelde ik mij nu niet bepaald prettig.
Ik werd in een soort mechanische karretje gestopt met naast mij een giechelende puber, de papa zat voor ons met de andere puber. Het licht ging uit en ik kon geen hand voor mijn ogen zien.
Op een gegeven moment voelde ik iets langs mijn gezicht gaan en ik schrok mij te pletter.
In een scherpe bocht stond een doodshoofd mij aan te staren met groene lichtende ogen.
De twee voor ons gilden als bezetenen en af en toe kwamen er ook van die oerkreten uit hun mond en na een tijdje deden wij lekker mee. Dat hoorde erbij zeker?
Eindelijk was het afgelopen en mocht ik naar buiten. Op elke gerespecteerde kermis heb je natuurlijk de "botsautootjes".
Ik hoopte dat we er zonder gekneusde ribben zouden vanaf komen want als tiener had ik het ooit de nare ervaring dat één of andere malloot het leuk vond om elke keer tegen mijn karretje te botsen en de herinnering eraan is nog steeds pijnlijk Maar wat bleek?? Mijn " vechtgenoot"- de altijd rustige persoon - ontpopte zich tot een botsende demon en niet nodig te vragen wie er " geviseerd "werd zeker? Gelukkig vloog de tijd en tja, wat is een kermis zonder oliebollen? Dit was het sein om er een einde aan te maken.
Met een zak oliebollen gingen we naar huis, einde kermisbezoek
Toen men mij vroeg of ik het naar mijn zin had gehad, antwoordde ik zonder blikken of blozen dat ik mij reuze had geamuseerd.
Als kind wist je niet beter dat als je gelogen had, er een groot zwart kruis op je voorhoofd zat.
Onbewust heb ik met mijn hand mijn voorhoofd afgeveegd.
Natuurlijk wist mijn half bedde dat ik stond te liegen.Hij weet duvels goed dat een avondje kermis nu niet bepaald een feest voor mij is.
Ik gaf hem een zak oliebollen en in plaats dat hij mij bedankte kreeg ik te horen dat er een zwart kruis op mijn voorhoofd zat.
Er zat niets anders op dan de waarheid te vertellen toen we alleen waren.En toch was er een tijd dat ik " kermissen" reuze vond nu word ik al duizelig bij het zicht van al die draaiende kramen. Ach ja, een mens zijn evenwichtstelsel beter er niet op met de jaren zeker?
Waarom ik hierover begon... omdat er vorig weekend ook zoiets als kermis was in ons dorp alleen ... het bleef bij oliebollen deze keer!
Ludovikus bezorgde mij inspiratie met zijn laatste logje en vooral met de bedenking. "Als bomen konden praten ..." Ik wist dat ik daar ooit een verhaaltje overgelezen had en vond het terug bij.. ja bij wie anders dan Google!! Hier is het dan ...
Een verhaal over de zon, de spar, de zilverspar en de den
Vroeger konden niet alleen de mensen en de dieren praten, maar ook de bomen. Het moet prachtig geweest zijn, dat 's avonds de bomen in de tuin of in het bos aan het vertellen waren; dat iedere boom met zijn eigen stem sprak, net als bij zonsopgang de vogels in de tuin. Jammer dat we die stemmen niet meer kunnen horen! In het begin ergerden de mensen zich er aan. Als iemand een twijgje nodig had, dan begon de boom te klagen, zodat de hele wereld het hoorde. Maar erger werd het als de mensen met bijlen kwamen om de boom om te hakken. Dan begon de boom vreselijk te klagen en te smeken, zodat je hart er van brak. En de andere bomen klaagden en smeekten dan met hem mee.
Daar hadden de mensen toch wel verdriet van. Ze gingen naar de zon en zeiden tegen hem: "Zon, jij hebt er voor gezorgd, dat er bomen kwamen, zodat wij er huizen en boten van konden maken, jij gaf ons de bomen, zodat we er tafels en stoelen van konden maken, maar je gaf de bomen ook de macht om te spreken en nu kunnen wij er niet één tak van afbreken. Neem de bomen hun spraak af." Maar de zon vond het prettig dat de bomen konden spreken, de zon luisterde graag als de bomen aan het zingen waren en daarom trok hij zich niets aan van wat de mensen zeiden. Maar het duurde niet lang of de zon werd zelf boos op de bomen.
Toen de zon de bladeren aan de bomen had gegeven, waren ze allemaal tevreden, behalve de spar, de zilverspar en de den. Zij hadden naalden gekregen en dat beviel hun helemaal niet. Ze verloren in de herfst hun naalden net als de andere bomen hun blaadjes.
De ontevreden spar, de zilverspar en de den gingen naar de zon en zeiden: "Zon, jij hebt ons naalden gegeven, maar dat bevalt ons helemaal niet. Geef ons iets anders, geef ons bladeren, die geen één andere boom op de wereld heeft." De zon vervulde hun wens en gaf hun bladeren, die geen één andere boom op de wereld had. Ze kregen blaadjes van pure zijde. De spar, de zilverspar en de den waren erg trots op hun mooie blaadjes. Kort daarna echter werden ze door de regen helemaal doorweekt en de spar, de zilverspar en de den gingen voor de tweede maal naar de zon: "Zon, jij hebt ons bladeren van zijde gegeven, maar ze zijn door de regen helemaal doorweekt en er is niets van overgebleven, geef ons andere, betere blaadjes!" De zon vervulde ook deze wens en ze kregen bladeren van zuiver kristal.
De spar, de zilverspar en de den gingen tevreden terug en waren vreselijk trots op hun bladeren van kristal. Maar kort daarna sloeg de wind hun kristallen bladeren stuk en de spar, de zilverspar en de den gingen voor de derde maal naar de zon: "Zon, jij gaf ons bladeren van kristal, maar er is niets van overgebleven. De wind heeft alles stukgeslagen. Geef ons andere, betere bladeren." Dit keer werd de zon erg boos op de ontevreden bomen. Hij gaf ze hun naalden weer terug en stuurde ze weer naar de aarde. Eén ding heeft hij nog voor ze gedaan: Vanaf die tijd verliezen ze hun naalden niet meer in de winter, de regen doorweekt ze niet en de wind waait ze niet meer stuk.
Maar de zon nam ook de spraak van alle bomen af. Hij was het met de mensen eens dat bomen niet moesten kunnen praten. Sinds die tijd kunnen de bomen niet meer spreken, alleen nog maar fluisteren en ruisen. En dat verstaan we helaas niet.
Vandaag vertrekken ze eindelijk alle 6 naar school. Voor kleindochterje 4 de eerste stapjes naar de kleuterschool. Ze was stilaan uitgekeken op de crèche en ging met mama, papa en grote broer al even de school en de schoolbankjes verkennen en blijkbaar heeft ze er zin in. Of het straks nog zo zal zijn als mama haar achterlaat.. dat valt af te wachten. Maar als ze is zoals de 5 anderen dan zal het wel snor zitten. Onze kleinkinderen gaan - wonderlijk - allemaal graag naar school en tellen al een paar dagen af om die grote poort weer binnen te gaan. De oudste gaat naar het derde leerjaar en voelt zich natuurlijk al groot. Twee starten in het eerste leerjaar en zijn er klaar voor en trekken er met heel veel zin naar toe. De tweeling vindt het normaal dat het nu hun beurt is om de derde kleuterklas onveilig te maken en ze trekken zich de commotie daarrond niet veel aan, ze tellen gewoon af. Nog 1 keer slapen oma! Nummer 6, ons " kakkenestje" weet nog niet wat haar te wachten staat en is blij dat ze met grote broer mee mag... Hoe lang zal die "schoollust" er inblijven? Ik weet het niet maar we hebben blijkbaar nieuwsgierige kleinkinderen die hun broekje nog graag verslijten op de schoolbanken. We praten mekaar terug over zo'n 10 jaar, rendez vous hier op de blog same day same time!!
“Ieder nadeel heb zijn voordeel” zei wereldvoetballer Johan Cruyff ooit op een bevlogen moment. De man had overschot van gelijk. Inderdaad, aan ieder nadeel is ook een voordeel verbonden.
Neem nu bijvoorbeeld het feit dat de zomer stilaan op zijn laatste benen loopt en straks voorgoed voorbij zal zijn. Geen lange zwoele avonden meer. Niet meer genieten van een glaasje wijn, buiten op het terras terwijl je langzaam de zon ziet ondergaan. Gedaan met zorgeloos luieren in de zon, ijsjes smullen of plonzen in het opblaasbaar zwembadje. Het barbecue-toestel wordt straks weer voor een jaar op rust gezet en binnenkort stoppen we de tuinstoelen terug in het tuinhok.
Jammer. Toen we het daar dit weekend met onze bezoekers over hadden, werd daar toch ook een grote MAAR tegenover gesteld in de zin van....
Nu de dagen korter worden en de avonden killer, kan je terug rustig gaan slapen. Je kan zelfs het raam van de slaapkamer wijd open laten staan. Geen buren meer die om middernacht, samen met hun vrienden, buiten op de stoep een oude hit van Laura Lynn aan het brullen zijn, terwijl ze op luidruchtig wijze het éné bierflesje na het andere kraken. Geen overbuurman meer die persé na tienen zijn gazon nog wil maaien. Geen luidruchtige jongeren meer op straat die met hun motorfiets vlak naast je oprit staan geparkeerd en voortdurend de gas van de draaiende motor opendraaien, zodat het geronk je doet daveren in je bed. Geen bonke-bonke-bonke meer van een muziekinstallatie die ergens met de volumeknop wijd open staat te spelen.
Niets meer van dat alles.Daar is inderdaad iets van aan hoewel wij hier niet mogen klagen.
Met de komst van de herfst, keert 's avonds ook de stilte en de rust terug en kan je in je bed terug ongestoord genieten van zoete dromen.
's Morgens sta je terug fris en monter op. Niet meer zoals in de zomer, wanneer je als een levende zombie je bed uitstapt omdat het tekort aan slaap door geluidsoverlast (en ook dat laatste glaasje wijn dat er teveel aan was) je hersens in een soort vage mist hullen.
De avonden in de herfst kunnen dan misschien wel donker en koud zijn, ze zijn tenminste niet zo lawaaierig. En lekker koud nodigt daarenboven uit om onder de dekens dicht tegen elkaar aan te kruipen. Zo zie je maar weer, ieder nadeel “heb” zijn voordeel. Al verkies ik nog steeds de warmte van de zomer!
Vandaag gooi ik het eens over een totaal andere boeg vooral omdat er de laatste weken behoorlijk wat over water geschreven en gesproken werd naar aanleiding van overstromingen.Nochtans zou juist drinkbaar water een probleem van de toekomst kunnen worden.
Blauw is de kleur van water, het meest noodzakelijke om te leven. Ons lichaam bestaat voor 75 procent uit water, daarom is het nodig om elke dag minstens een liter te drinken. Onze aardbol is ook voor ongeveer twee derden bedekt met water, maar jammer genoeg wordt het steeds een groter probleem om nog zuiver water te vinden. En als men nu ook al de zeeën gaat vervuilen met olie.....
Als kind woonde ik op "den buiten", er was daar toen nog geen leidingwater en we moesten ons behelpen met regenwater. In de zomer - die toen precies meer leek op die van juli - gebeurde het wel eens dat de regenput bijna leeg was en we heel zuinig moesten zijn. Iedere druppel werd gebruikt en herbruikt, al het afvalwater werd opgevangen en in de tuin gegooid.We hadden nog een wc zo eentje met een plank met gat in, daar werd er dus ook geen water aan verspild. Om de was te doen moest ons ma water uit de pomp halen, kan je je dat nu voorstellen, dat is amper +-60 jaar geleden. Ik moet zo'n jaar of 10 geweest zijn toen we eindelijk leidingwater kregen, gedaan met pompen! Ik weet nog dat het fantastisch was, je draaide aan het kraantje en daar kwam altijd water uit zomer of winter. Het werd ons wel met handen en voeten ingestampt dat iedere druppel die uit dat kraantje kwam ook moest betaald worden, het was niet langer gratis regenwater!!! Het kraantjeswater werd meestal gebruikt om te koken, koffie werd nog altijd met pompwater gemaakt. Dat smaakte beter wist mijn grootmoeder te vertellen. Ook voor veel andere dingen bleef het pompen geblazen
en misschien daarom dat ik nog altijd een kraantjesfobie heb tenzij onze jaren in Afrika er ook voor iets tussen zitten want daar was water heel kostbaar!! Ik heb het nog steeds moeilijk als de kraan nodeloos loopt of als de kinderen met het kraantje spelen want zo gaan LITERS water gewoon verloren. Ik denk dat we stilaan onze kinderen en kleinkinderen moeten bijbrengen dat ze zuinig met water moeten omgaan want het is vijf voor twaalf voor onze planeet. Straks wordt water het "BLAUWE GOUD"
Gedichten "opzeggen" was een heel belangrijk vak toen ik nog school liep. Elke week hadden we een paar uur "declamatie" en stonden we naast ons bankjes met veel gebaren, mimiek en dramatiek die gedichten af te dreunen. Eén van die gedichten in het zesde leerjaar was De wilgen van Adama van Scheltema. Ik herinner het mij nog omdat het zo'n lange boterham was en dat we er een tijdje zoet mee waren voor we het uit het hoofd kenden en .. ook omdat ik het ooit eens " mocht" voordragen op een schoolfeest.. Meestal ken ik die schoolgedichten nog steeds uit het hoofd maar nu waren er toch wel wat hiaten ( zou het kunnen dat de jaren er voor iets tussen zitten ) maar zoals ik al elders op mijn blog zei " leve google" !
Hier is het nu in zijn volle lengte, dat was een heerlijk stuk om te " declameren"! Ik ben zeker dat sommigen onder jullie het ook nog herkennen!
Daar waren eens zeven wilgen In ene boerenwei. Die droegen grote pruiken op hun oude harde houten kop En stonden op een rij. En hunne pruik met haren Die kwam nooit tot bedaren Zij knikten al maar: "ja en neen," Wat dat beduidde, wist er geen!
Toen kwamen er heel veel vogeltjes Die bouwden daar hun nest, Die woonden allen paar aan paar, En leefden leutig met elkaar, En vonden 't opperbest. En ieder zong een liedje- Van wiede-wiede-wiede, Maar al de wilgen riepen: "Och, Wat schreeuwen daar die vogels toch!"
Toen kwam de wilde wervelwind Die ziet ze daar zo staan, En draait zich driemaal om, en zeit: "Wat's dat nou voor parmantigheid!" En waait zo op ze aan: Eerst deden ze nog deftig. Maar 't werd hun gauw te heftig- Toen riepen ze allen door mekaar: "O jeminee wat is dat naar!"
Toen kwam een grote regenbui Die keek heel boos, en zei: "Die pruiken vind ik veel te hoog, Dat's geen fatsoen, die zijn te droog Daar moet wat water bij!" De wilgen snikten en steenden: "Wat is dat nat -- ze weenden! "O! riepen ze met 'n lang gezicht, "Nee, dat vergeten we niet licht!"
Toen kwam een dikke bonte koe Die snoof zo's en zei: "Wel Zo'n wilgebladje mag ik graag, Da's juist goed voor een volle maag En voor een zwak gestel! 'k Mag zeker van uw pruiken Wel 'n kleinigheid gebruiken?" De wilgen zuchtten elkander toe: "Wat zeg je nou van zó een koe!"
Toen werd op 't laatst hun pruikebol zo alleraakligst lang, Dat iedereen van schrik wegliep De vogels riepen:"Piep piep piep" En werden ook al bang. En ieder zei:"wat vreeslijk! Dat's zeker ongeneeslijk!" De wilgen dachten:"Dat's juist fijn, 't Bewijst dat wij van adel zijn!"
Toen kwam de boerenkapper aan, Die had een lange schaar En knipte met een grote hap, Zo maar op éénmaal: knip-knip-knap, Door àl dat wilgenhaar! Zij schrokken zelf verbazend, Maar d' andren lachten razend, En riepen allemaal brutaal: "Wat bennen jullie nou weer kaal!"
Prachtig toch niet? Ik zie ons nog bezig met het uitbeelden van dit grappig gedicht en heb er zo weer zin in! Doen jullie mee , ik kan heel wat kandidaten gebruiken !
Na mijn vorig logje wekte het woord "wind " opeens een herinnering op aan een boekje dat ik als kind verslonden heb en meer dan eens gelezen : De wind in de wilgen. Misschien kent iemand van jullie dat ook nog?
De wind in de wilgen
(uit het Engels: The Wind in the Willows 1913) van de Engelsman Kenneth Grahame is één van de bekendste kinderboeken aller tijden. Verscheen in 1949 voor het eerst in het Nederlands en is nu blijkbaar nog steeds verkrijgbaar op video en als luisterboek.
Het boek geeft een indruk van de Engelse klassenmaatschappij ( toen), ook al zijn de meeste personages dieren. Toad is duidelijk heel rijk, maar ook Rat, Mole en Badger lijken niet te hoeven werken om in hun levensonderhoud te voorzien, iets wat niet voor alle personages geldt. Met vrienden als de goedhartige Mol, de dichterlijke Rat, de verstandige Das en Pad de branieschopper is het leven bij de rivieroever en zelfs in het Wilde Woud nooit saai.. Water Rat - Woont aan de rivier, die alles voor hem betekent. Verstandig en intelligent. Mole (Mol) - Woont in een ondergronds huis. Bangig. Badger (Das) - Woont in het Wild Wood, waar hij gerespecteerd en gevreesd wordt. Hij is verstandig, maar vaak erg humeurig en het liefst alleen. Toad (Pad) - Woont op het landgoed Toad Hall ("Paddenburg"). Rijk, erg verwaand en onvolwassen, maar vriendelijk, welbespraakt en gastvrij. Verzot op boten, auto's en dergelijke. ("Poop-poop!", zijn imitatie van een claxon, is een van de bekendste dingen uit het boek.)
Ik geef een korte samenvatting, misschien herkennen jullie het verhaal? Het verhaal begint als Mol bezig is met de voorjaarsschoonmaak. Gelokt door het mooie weer gaat hij naar buiten, waar hij op een gegeven moment voor het eerst in zijn leven de rivier ziet, die hij prachtig vindt, en Rat ontmoet. Deze neemt hem mee voor een tochtje in zijn roeiboot, waarna ze een picknick houden. Ze zien Pad, ook in een roeiboot.
Op verzoek van Mol gaan hij en Rat op een zomerdag op visite bij Pad. Deze heeft alweer genoeg van boten en wil nu met een door een paard getrokken woonwagen op pad. Rat en Mol gaan mee. Wanneer het paard schrikt van een met hoge snelheid passerende auto komt de wagen in een sloot terecht, maar dit kan Pad niets schelen. Hij wil nu zelf ook een auto hebben.
Mol wil erg graag Das een keer ontmoeten, maar Rat houdt de boot af, wetende dat Das een hekel heeft aan visite. Op een winterdag gaat Mol in zijn eentje naar het Wild Wood, waar hij verdwaalt en in de duisternis allerlei enge gezichten ziet. Rat vindt hem na enige tijd, maar wanneer het begint te sneeuwen, weet hij de weg ook niet meer. Bij toeval vinden ze het huis van Das.
In het enorme ondergrondse huis van Das krijgen Rat en Mol te eten en droge kleren. Rat vertelt dat Pad al zo'n zes auto's total loss heeft gereden. Das besluit dat hij hier na de winter iets aan gaat doen.
Onderweg naar het huis van Rat ruikt Mol opeens zijn eigen huis, waar hij sinds zijn ontmoeting met Rat niet meer geweest is, en heimwee overvalt hem. Hij en Rat besluiten er heen te gaan.
Op een zomerdag komt Das langs, die iets aan Pads obsessie met auto's wil gaan doen. Das praat op Pad in, maar omdat dat niet helpt, besluit hij om hem onder huisarrest te plaatsen. Pad weet te ontsnappen en steelt een auto, waarna hij tot twintig jaar cel wordt veroordeeld.
Rat gaat op bezoek bij zijn oude vriend Otter en hoort daar dat diens zoontje wordt vermist. Rat en Mol besluiten hem 's nachts per roeiboot te gaan zoeken. Op een gegeven moment horen ze muziek die zo mooi is dat ze niet anders kunnen dan op zoek gaan naar de maker ervan. Vlak voor zonsopgang vinden ze op een klein eilandje in de rivier de god Pan, die het kind bij zich heeft. Rat en Mol, wiens herinneringen Pan heeft uitgewist, brengen het terug bij zijn ouders.
Met de hulp van de dochter van de cipier weet Pad, vermomd als wasvrouw, uit de gevangenis te ontsnappen. Een treinmachinist helpt hem uit handen van zijn achtervolgers te blijven.
Aan het einde van de zomer wandelt Rat door de omgeving en praat hij met veldmuizen en zwaluwen, die zich ieder op hun eigen manier voorbereiden op de winter. Ook ontmoet hij de Sea Rat, die hem vertelt over onder meer Venetië en Constantinopel. Rat besluit ook op reis te gaan, maar Mol weet hem tegen te houden.
Pad, die nog steeds als wasvrouw verkleed is, komt een trekschuit tegen en krijgt ruzie met de eigenares ervan. Hij steelt haar paard en verkoopt het aan een zigeuner.
Als hij een auto ziet aankomen, besluit hij te gaan liften, maar toevallig is het de auto die hij eerder gestolen had. De inzittenden herkennen hem echter niet en nemen hem mee. Pad kan zich niet beheersen en vraagt of hij ook een stukje mag rijden, wat al snel tot een ongeluk leidt. Hij slaat op de vlucht en bereikt het huis van Rat.
Rat vertelt Pad dat diens huis, hoewel Das en Mol erop pasten, is ingenomen door een groep wezels, hermelijnen en fretten uit het Wild Wood, die er wilde feesten houden. Das vertelt dat er een geheime gang van de rivier naar Toad Hall is.
Via de geheime gang weten Das, Rat, Mol en Pad binnen te komen en relatief eenvoudig de indringers te verjagen.
Ik weet dat we thuis dat boek hadden want ik heb het als kind meer dan eens gelezen maar ik vrees dat het door de jaren wel eens meegegeven werd met het oud papier.
Ik was de details vergeten maar met Google breng je elke herinnering terug. Ik moet eens op zoek gaan of ik dat boekje nog kan op de kop tikken want het kan van pas komen als voorleesverhaaltje als de kleinkinderen logeren. Dat is een gewoonte die ik ingevoerd heb om even voor het slapen een hoofdstukje uit een kinderboek voor te lezen... Vinden ze REUZE!! Zo hoop ik stiekem mijn leeshonger van toen ik kind was over te brengen, maar of dat lukt??
Er waaide de laatste dagen nogal behoorlijk wat wind en soms kan je er zelfs poëtisch van worden
Ik luister naar de wind die ruisend door de bomen gaat
en 't lijkt net of deze klank uit een mooie melodie bestaat.
Woorden nestelen zich in mijn hoofd vormen ritmische zinnen, toch kan in feite enkel de wind zijn eigen lied beginnen.
Je hoort in z'n gezang een symfonie
van duizenden akkoorden. Vermoedelijk waren er voor mij zovelen die het hoorden.
Toch kan ik niet vatten wat er zich in zijn klanken echt verschuilt. Soms lijkt het of hij zucht of fluistert, lacht of zachtjes huilt.
Maar evenzeer als hij het hoge gras wil aaien kan hij ontaarden in een tomeloze woede en is hij niet te paaien.
Hij rolt en buldert, huilt en tiert in een niets ontziend geweld en op die momenten lijkt het wel
of ons laatste uur is geteld.
Maar even snel als hij zijn verderf over de aarde laat donderen herpakt hij zich en kan ik me weer over zijn lieflijkheid verwonderen als neuriet er een zoetgevooisde stem over de platgewalste velden en pronken er aan de einder scheef geblazen eiken als ware helden.
Op dit moment lig ik stil te luisteren naar een fluisterende wind
die als een minnestreel betoverende woorden met zijn klank verbindt.
Terwijl ik ademloos luister wil ik gewoonweg een beetje dromen over al de dingen die ik al weet maar ook over wat er nog kan komen.
Slaap overvalt me in mijn bed terwijl ik luister naar mijn eigen zwijgen. Vermoeidheid doet me naar de wijde armen van Morpheus neigen.
Ik verzink in een diepe slaap
terwijl de nacht me in zijn armen sluit en buiten fluistert de zachte wind weer zijn romantisch mooi geluid.
Eens zat iemand te vissen aan het meer.
De zon scheen. De visser was rustig en gelukkig. Er kwam iemand langs, die vroeg: 'Waarom gebruik je niet meer dan één hengel dan kan je meer vangen.' De visser zei: 'Nou, wat dan ?' 'Wel,' zei de voorbijganger, 'dan verdien je meer.'
'En wat dan ?', zei de visser.
'Dan kun je een boot kopen en het meer op gaan, om nog meer te kunnen vangen.'
'Ja, ja en wat dan ?' zei de visser. 'Na verloop van tijd kun je misschien een groot schip kopen en dan uitvaren en veel vis vangen.' 'En wat dan ?', zei de visser. 'Dan huur je een knecht', zei de voorbijganger, 'die met je vangt en zo verdien je veel geld met je vis.' 'En wat dan ?', zei de visser
'Nou, dan verdien je zoveel, dat je zelf niet meer hoeft te vissen', zei de voorbijganger. 'En wat dan ?' zei de visser. 'Ja, wat dan ?' zei de voorbijganger, 'ja, eens kijken, dan kun je bijvoorbeeld lekker gaan vissen en zitten in de zon.' 'Zo is het', zei de visser, 'laat mij dus maar rustig zitten...
Kan jij ook genieten van eenvoud en soberheid? Ach, soms schuilt genieten en gelukkig zijn achter een klein hoekje...alleen moet je het willen zien. Dat hebben we hier gisteren ondervonden in het gezelschap van een paar lieve, hartelijke mensen.