Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Mijn Kerstwens....

Vandaag heb ik nog wat cadeautjes uit te delen:

 Een  huis, waar iedereen welkom is,
 lekkere verse soep, een overblijvertje van Kerstnacht,
 een warm hart voor jou en jou en jou.

 Een vleugje weemoed om bij stil te staan,
 een knuffel voor jou lieve blogbezoeker,
een stil moment bij de kerstboom,
een traan als een parel van emotie,
een lach als een uiting van vreugde,
 een glimlach omwille van de vriendschap,
 een zwijgzame wandeling door de natuur,
een gezelschapsspel samen rond de tafel.

 Vandaag ben ik gul,
 maar niet guller dan anders,
want,
 zo wil ik  het voor jouw
elke dag van het jaar .


.
Image Hosted by ImageShack.us
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 13 reacties Reageer op dit bericht

Rust,stilte en heerlijk relaxen....

Het heeft ons weer eens deugd gedaan aan ons hartje zo allemaal samen, kinderen en kleinkinderen bij de Kerstboom.
Omdat Nieuwjaarsdag in het teken staat van de andere oma's en opa's, ( ieder zijn beurt is eerlijk  hé?) worden hier op Kerst al de nieuwjaarsbrieven gelezen...Och, het is de intentie die telt niet zo exact het moment hé?
Het was dus weer één van die papierenzakdoeken momentjes zoals ik ze noem!...De twee jongens loud en clear, de 4 meisjes.. stil, stiller, stilst!!! ( smile) en nummer vier , de jongste (2) trok zich heel de santeboutique niet aan en zong als nieuwjaarsbrief haar laatste hit: Slaap kindje slaap daar buiten loopt een" sjaap"....maar ik vermoed dat er van ons bendeke de voorbije nacht  niemand  "sjaapjes" geteld heeft....:lol:
Vandaag wordt het heerlijk nagenieten gezellig met z'n tweetjes.( nadat de rommel opgekuist is :wink: )
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 08:01 6 reacties Reageer op dit bericht

Happy birthday en a Merry Christmas

Dit logje begint met het belangrijkste eerst

35 jaar geleden
hield ik je voor het eerst in mijn armen
mijn stralende, enige dochter.
een schitterend wezentje
uniek
en met de dag meer en meer uniek geworden.

Gelukkige verjaardag

Image Hosted by ImageShack.us

En nu ga ik verder met wat de laatste dagen  voor 25 december door de radio klinkt.
 "I wish you a Merry Christmas" en op TV laten de reclames stralende mensen zien, die ontspannen lachend de boom optuigen en ondertussen even de kookboeken doorbladeren. Wat ze moeten eten is voor deze mensen geen enkel probleem.

Maar nu even kijken hoe in veel gevallen de echte werkelijkheid is.

Weken van te voren, peinzen en piekeren:
"Wat zullen we in 's hemelsnaam dit jaar eten?"
Je wil toch niet ieder jaar het gourmet - of fonduestel boven halen, er moet toch iets origineels te bedenken zijn? Maar de gerechten, die de bladen ons voorhouden ......pfff, die zijn behoorlijk ingewikkeld om nog maar te zwijgen van alle ingrediënten die je nodig heb en die je daarna nooooooit meer kan gebruiken. Zoals b.v. in gembersap geweekte cranberry's, afgemaakt met een vleugje mosterd, of iets dergelijks.
Natuurlijk wil de plaatselijke handelaar ook graag veel en hoge winst maken, maar soms denk je: "Waar zijn de grenzen"?
Hele rare dingen worden gesuggereerd  maar enfin, ik wijk af.

Al bladerend denk je:
" Mijn hemel, ik weet het echt niet", en dan slaat de paniek lichtjes toe. Dan sta je een paar dagen voor het bewuste Kerstfeest  heel vroeg in de morgen, voor de nog gesloten deur van de supermarkt, achterin een ketting van zeker 25 andere zenuwlijders voor Kerst. Je maag krimpt bij het idee, dat ze de felbegeerde ossenhaas niet meer hebben, of erger, dat degene voor jou, net "jouw" kalkoen voor je neus wegkaapt. Dan zou je die persoon wel met een bevroren blik willen doodbliksemen.
"Vrehede..".klinkt het zwijmelend uit de supermarkt luidspreker.


Dan, als alles in het karretje ligt, rijg je je weer aan de ketting van wachtenden voor de kassa. Je neemt je voor om vooral heeeeeel erg kalm te blijven, maar rondom je beginnen de meegekomen echtgenoten (voor het sjouwen, uiteraard) te mopperen, te zuchten en te jeremiejejen., zodat je op het laatst, hyperventilerend, met een stalen grijns ,de kassierster een goedemorgen wenst. Na het leegschudden van de  beurs, of het plunderen van de bankrekening, rijd je de wagen volgeladen, huiswaarts, waar de koelkast veel te klein blijkt voor al het ingekochte. Mopperend begin je de koelkast opnieuw in te delen, maar helaas, die blijft te klein. Dan maar wat dingen invriezen.
De gekochte kalkoen wordt de vriezer ingetrapt, want anders krijg je de deur niet meer dicht en dan eindelijk, eindelijk, kan je aan de lang gewenste koffie. Tot de volgende dag, want tja, dan moeten er nog een paar vergeten cadeautjes gekocht worden, dus, parkeer je, na een paar uur rondhobbelen, je auto op de krapste plaats in de parkeergarage en worstel je je langs de auto ernaast. Hmm, na de feestdagen toch maar weer wat aan de lijn doen. En dan begint het wachten, ergeren opnieuw. Met steeds op de achtergrond:
 " We wish you a merry Christmas."
 Herkenbaar die hele reutemeteut zoals Amor Fati  zo sappig zegt???

Dan op Kerstdag zelf, begin je eraan van 's morgens vroeg om alles op tijd klaar te krijgen. Waarom bestellen wij eigenlijk het kerstdiner niet, zou zo lekker en relaxed kunnen zijn en veel duurder is het niet en  alle stress om geschifte sausen, te waterige jus en half rauwe aardappeltjes, wordt je bespaard.

En dan te bedenken, dat alles begon, met dat kleine kindje, geboren in een stal, wiens geboorte we  vieren. Er zit toch weinig origineels meer bij, het is allemaal zo commercieel geworden en wij? Wij lopen lange tijd mee in de rat race, tot er een moment komt, dat je denkt: ja salut..., het is mooi geweest, ik doe minder. En is het feest dan ook "minder", welnee, de sfeer blijft, de muziek is er en de kaarsjes branden.
Oke, ik geef het toe, er is wel iets dat we dan kunnen missen: de tabletten tegen maagzuur, maar of dat nu zo'n gemis is?
Daarom zit ik dus op de vooravond van 25 december niet "gezellig te wezen onder de boom" in een zijden galajurk, welnee, gezellig samen met de kinderen en kleinkinderen rond een kerstboom en bij een zelfgemaakt etentje, dat is toch meer de boodschap.
En dan te bedenken, dat twee derden van de wereld honger heeft, dan vraag je je toch soms beschaamd af, hoe het allemaal zover is kunnen komen.
Dan werp ik maar weer eens een blik in het kerststalletje en ....


BTW:- Voor de oma's van dienst, mijn wacht zit er voorlopig op!!  allée tot maandagavond alvast dan moet ik 1dag terug aan het roer ....( smile)
          -  En wisten jullie dat ik een heel lieve buurvrouw heb, hé Paz ... dixit de tweeling...
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Kerstmisblues


Ach, die  Kerstmisblues of moet ik ze eindejaarsblues of winterblues of donkere-dagen-blues noemen?
Ik merk duidelijk dat ik echt niet de enige ben die er last van heeft maar de kleinkinderen vinden het zo'n gezellige gewoonte om een kerstboom in huis te zien vandaar......

Eerst is er het gerommel op zolder, dozen naar beneden slepen, de namaak-kerstboom ligt er nog, een overhoop huis tot hij er eindelijk staat... de onmisbare kerstboom, mooi versierde  pakjes uitnodigend aan zijn voet ....dan in de koude, natte tuin versier-groen zoeken om kerststukjes te maken.
De kerstkaarten, dat is de volgende nachtmerrie.
Hoewel er al lang andere wegen zijn om wensen rond te sturen, ben ik toch elk jaar op zoek naar ideeën voor een originele, kerstwens die voor de kerstdagen en nieuwjaarsdagen bestemd is..
Dan moeten de enveloppen ook nog geschreven worden, elk jaar een paar minder, want ach, selecteren is de boodschap.
Ach, ik klaag wel, maar ben zelf o zo blij als er een mooie kaart in de bus valt. Het zijn die dertien-in-een dozijn-uit gewoonte-geschreven-kaartjes die mij zenuwachtig maken, omdat je toevallig eens -jaren geleden - op de longlist terechtgekomen bent. En zelfs als je niet antwoordt, komen ze elk jaar terug.
En dan komt nog het afspreken. Er zijn altijd  te veel gezinnen bij het gezamenlijk vieren betrokken en het is nog meer dan tijdens het voorbije jaar schipperen en schuiven om een datum te vinden waarop iedereen op elk feest erbij kan zijn.
En uiteindelijk  zijn er nog de cadeautjes.  Alle mensen hebben alles al, ga dan nog maar eens op zoek naar iets origineels .....
En toch draaien we elk jaar mee , uit gewoonte of ook omdat we het uiteindelijk toch gezellig vinden....?
Neen gewoon omdat die Kerstmisblues ons elk jaar in de greep hebben..... Daarom!!
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

En toen werd een muis gebaard...

Bedenking na Kopenhagen....


Free Image Hosting at www.ImageShack.us


Als alle wouden
worden geveld,
 alleen sprokkelhout
 ons nog vertelt
 hoe bomen vol groene weelde
 leven geurden...

 Als de wind verwijtend
 klaagt
 hoe hij
 in het ongerepte landschap
 geen grenzen of bakens
 meer vindt...

Als slechts één schamele bloem
 troostend
vertelt
 dat niks meer is
zoals weleer ...

dan sla ik de ogen neer
 in mijn overleven
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 08:50 12 reacties Reageer op dit bericht

Een logje met een lach en een traan....


Mijn dag was goed begonnen, "vrouwen weten waarom" hé Amor Fati!!
Maar die lach maakte toch even plaats voor weemoed....

Rond 10u, zowat de tijd dat ons ma op zaterdag altijd opbelde, rinkelde hier de telefoon.
" Bij N.",
" Hallo," antwoordde een licht bevende , zwakke stem.
Heel even stond mijn tikkertje stil. Dat timbre, die manier van spreken ... precies ons ma.
Ik mag dan al veel fantasie hebben  maar ik weet nu ook dat DIT nooit kan.
Ik herpakte mij daarom snel en stelde mezelf nog eens voor en vroeg:
" Met wie spreek aub?"
" Ik wilde met mijn dochter spreken maar ben zeker verkeerd?," trilde het stille stemmetje.
" Geen probleem hoor mevrouw," nog een goede dag gewenst en de telefoon neergelegd.
Zoveel herinneringen kwamen als een lawine over mij en even had ik het moeilijk, tot de telefoon weer overging.
" Met N.",..... stilte.
" Goeie morgen , met wie spreek ik"?
" Ik ben weer verkeerd", stamelde diezelfde trillende stem...
" Ik moet dringend mijn dochter spreken want mijn verwarming is kapot". De wanhoop en paniek vloeide zo uit die paar woorden. Ik kon mij het vrouwtje goed voorstellen, ons ma zou precies eender gereageerd hebben als er iets misliep.
"Ik weet niet wat er mis is maar ik draai altijd het verkeerde nummer".
" Mevrouw, hoe heet uw dochter en waar woont zij ik zal haar opbellen en vragen dat ze naar jou belt."
Met wat geduld en een paar keer te herhalen, lukte het me om de nodige info te krijgen. Ik heb dan maar die dochter opgebeld de situatie uitgelegd en gevraagd of zij haar moeder wilde opbellen.
" Ach mevrouw, moeder is 85 en sukkelt wat de laatste tijd. We moeten onze nummers eens in het geheugen van haar telefoon steken, moeder onthoudt die niet meer." zei de dame in kwestie.
" Bedankt voor het bellen"!
Lap daar stond ik nu met mijn blij ochtendgevoel.... zoveel herinneringen die boven kwamen en even weer dat diepe gemis gevoeld....

Toen ik daar straks na mijn boodschappen en eten even mijn pceetje opzette, vond ik tot mijn ONTZETTING de gewaagde reactie van Amor Fati op mijn blog.
Dat was precies wat ik nodig had om weer tot de orde van de dag geroepen te worden!!

Dames... we moeten Amor Fati eens goed met sneeuwballen bekogelen want ons Amorke begeeft zich niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk op glad ijs!! Moet je horen wat hij bij mij durft te schrijven:
"Als een vrouw de waarheid spreekt dan is het om een leugen te verbergen of vanaf de dag waarop God de man in contact bracht met de vrouw, werd het paradijs een hel..." Dat manneke heeft lef zunne ,best dat het jaar bijna om is anders zou hij het 365 dagen moeten verduren.

"Pas de poort uitgezet, greep Adam een stevige knuppel en brulde: 'Waar is dat paradijs?' Eva dekte zich ondertussen met een nieuw vijgenblad en vroeg: 'Hoe vindt ge mijn nieuw kleed?'"

Dat is het leven Amor Fati ( smile)..........Ben benieuwd of er zich nog geroepen voelen om met sneeuwballen te gooien...



Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 16:15 6 reacties Reageer op dit bericht

De eerste sneeuw


 Sneeuw haalt altijd het kind in mij boven. Het doet me glimlachend naar buiten gaan en dan draai ik mij om en.... kiek ...de allereerste sneeuw van het seizoen vastgelegd.


Image Hosted by ImageShack.us


Image Hosted by ImageShack.us


Image Hosted by ImageShack.us


Image Hosted by ImageShack.us
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 14:32 10 reacties Reageer op dit bericht

Het is niet zo vreemd....


Image Hosted by ImageShack.us



Het is niet zo vreemd
dat het aardoppervlak
voor het grootste gedeelte uit zee bestaat
... zoveel leed
doet zoveel zoute tranen
vloeien.


Het is niet zo vreemd
dat er  op aarde
zoveel woestijngebied  is
...zoveel hunker
bestaat er bij velen
om eindelijk
te kunnen huilen



.Image Hosted by ImageShack.us
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door natoken om 00:25 9 reacties Reageer op dit bericht

gelukkigste dag ..

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.
 
Image Hosted by ImageShack.us

Een kleine jongen vraagt zijn moeder op een trouwfeest:
"Mama, waarom is de vrouw in het wit?"
De moeder antwoordt:
"De bruid is in het wit omdat ze gelukkig is en omdat dit de gelukkigste dag van haar leven is."
De jongen denkt even na en vraagt dan:
"En waarom is de man in het zwart?"

Moeder van 75
Door gebruik te maken van alle nieuwe technologieën met betrekking tot de vruchtbaarheid lukte het een 75 -jarige vrouw zwanger te maken en een gezonde baby te laten baren. Toen ze thuiskwam uit het ziekenhuis kwamen natuurlijk haar vriendinnen supernieuwsgierig op bezoek.
'Mag ik de baby zien'? vroeg één van hen.
'Nog niet', antwoordde de 75-jarige moeder, ' straks'.
Na een half uur vroeg de andere vriendin : 'mogen we nu de baby zien? '
Nog niet', zei de moeder.
Nadat opnieuw een paar minuten waren verstreken vroegen ze weer 'mogen we nu de baby zien ? ' 'Nee', antwoordde de moeder.
De vriendinnen werden erg ongeduldig en ze zeiden:
"Zeg, wij zijn moe van het wachten, wanneer kunnen we nu eindelijk de baby eens zien? '
 "ZODRA HIJ HUILT" was het antwoord.
"ZODRA HIJ HUILT ? ???? ' vroegen de vriendinnen, 'waarom moeten we wachten tot dat manneke begint te huilen?
Zegt de moeder: "Omdat ik vergeten ben waar ik hem gelegd heb".


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:15 6 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten