Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Archief

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren '50 (9)

Maar laten we terugkomen naar plezante gebeutenissen : onze schoolfeesten!
Dat was jaarlijks een hele gebeurtenis.
Wekenlang oefende elke klas en in de laatste week voor het feest werd er elke namiddag repetitie gehouden.
Wat mij hier vooral is bijgebleven, is de muzikale uitvoering van het gedicht “ Het mezennestje” van G. Gezelle.
Op het toneel was een “ wulgentronk” van blokken gemaakt en daarop stonden wij dan, de 15 meesjes!!
De laatste generale repetitie werd steevast met de gelegenheidskleren gespeeld.
In ons geval werden de vleugels aan de schouders vastgespeld. Bij mij was dat wel erg letterlijk gebeurd en toe ik het zei , was de zuster te druk bezig om er aandacht aan te geven. Ik heb dan maar een flink stuk van de namiddag met tranen in de oogjes “meesje “ gespeeld want bij het “vliegen” deden die vleugels wel heel erg pijn.

 In het laatste jaar lagere school was het de gewoonte een langer toneelstuk te spelen.
Wij speelden toen als afsluiter “ De verjongingskuur van Dokter Djoetiful “!!

 Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Ik speelde toen die bewuste dokter!
Jammer genoeg bleef maar éen zin van gans het stuk hangen en dat was mijn openingszin: “ All right, all right” wat ik zelfverzekerd als “ alriecht “ uitsprak!
Mijn oudere zus, die toen al Engels studeerde, probeerde tevergeefs om mij de juiste uitspraak bij te brengen! Maar mijn klastitularis, zuster Marie Angela, sprak het anders uit en die wist het wel beter zeker!!!!!
Zuster Marie Angela was éen van de meest geliefde onder de nonnen. Ze was mooi, dat kan ook bij een non, jong , kon prachtig zingen en speelde heel vaak met ons mee op de speelplaats.
Wij dweepten allemaal met haar!

Datzelfde jaar dansten wij ook de negerdans!!
Dat zal wel gepast hebben bij de "missiegedachte" die toen ook volop warm gehouden werd.
Ik heb veel avonden  deur -aan deurverkoop gedaan van "lotjes " ten voordele van de " arme negertjes"!! Zonder van het zilverpapier te spreken dat we spaarden telkens we een reep chocolade aten!.
Wat daarmee gedaan werd weet ik niet .
Mijn grootouders hadden een kruidenierszaak en ik weet nog dat er op de toonbank een negertje stond dat met zijn hoofdje " dank u " knikte telkens je een cent in zijn buikje gooide. Dat geld mocht ik elk  jaar  tijdens de missieweek  meebrengen naar school.
En of ik dan fier was!!!! ( wordt vervolgd)

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 16:01 1 reactie Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren ' 50 (8)

Die Eerste communie!! Een mijlpaal in ons kinderleven.
We waren zes en begrepen enkel dat we nu een grote stap zouden zetten.
We zouden voor het eerst " het lichaam van Christus ontvangen”.
Dat moet je vandaag eens met die woorden aan de huidige jeugd proberen te verkopen!!. Gegarandeerd volgt er eerst een voorlichtingsvraag!!
Bij die communie kwam er heel wat voorbereiding aan te pas. We hebben nogal wat geoefend opdat alles vlot zou verlopen. Het is toen dat we voor de eerste keer leerden hoe we moesten biechten! Daarvoor ging onze klastitularis op haar trede de rol spelen van “ meneer pastoor”!
Wij werden dan geleerd wat de volgorde van de handelingen was. Daar viel het biechten nog behoorlijk mee. Het was zelfs plezant zo iedereen aan de beurt te zien.
Maar de realiteit viel behoorlijk tegen!!
Het feit al dat je in zo’n donker hokje terecht kwam, ontnam je alle moed. Je zat daar geknield te wachten tot het luikje aan jouw kant openging. Door de gaatjes zag je vaag de priester zitten. Je begon met een kruisteken en daarna je geoefend lijntje en je zonden natuurlijk. Al naar gelang kreeg je dan een korte of lange preek die eindigde met je penitentie en moest je de ” akte van berouw” opzeggen.! Het was altijd een opluchting als je al zo ver was.. Dat intussen de pastoor in het latijn bezig was, maakte het allemaal nog “ mysterieuzer”!
Met een :” Ga , je zonden zijn je vergeven” en een zegen voelde je je stukken lichter. Oef dat was ook weer voor een maand achter de rug!!
Wij waren natuurlijk ook erg bezig met ons "Communiekleed”.
 Ik vind dat ons ouders wel een serieuze inspanning deden om ons er zo “ devoot” mogelijk te laten uitzien!

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Het enige moeilijke aan dat hele gebeuren was dat je moest nuchter zijn om " ter communie “ te gaan!! Dat betekende dat je 12 uur voor het zover was niets meer mocht eten of drinken. Een glaasje water mocht nog maar daar bleef het bij!
Als je dus 's morgens naar de mis ging en " ter communie" dan betekende dat , hoe de weersomstandigheden ook waren, je erdoor moest  zonder iets te eten.
Kauwen op de “ Heilige Hostie” was uit den boze!!!
Het was daarom een hele kunst om dat “ broodje” door te slikken. Het bleef gegarandeer aan je gehemelte plakken en omdat je er met je vingers niet mocht aankomen, dat was een “ zonde”, zaten we dan maar te draaien met onze tong om dat ding los te krijgen terwijl we ons in feite hadden moeten concentreren op het feit dat “ Jezus “ nu bij ons was…...

 De “ klapper” zal ons ook wel uit de miserie geholpen hebben zeker als we teveel zaten te trekkebekken!!

Maar de klapper was niet het enige “didactisch materiaal” dat werd gebruikt in de lagere school.
Nog erger dan de klapper was de lange liniaal waarmee de zusters door de klas liepen!
De breilessen waren daardoor voor mij een echte nachtmerrie!
Omdat we ijzeren breinaalden gebruikten en ons handjes zweetten van de inspanning, roestten die van mij elk jaar.!
Sokken breien was een hele opgave zeker met al dat minderen of meerderen. Dat was meestal een regelrechte ramp. Niet alleen kreeg ik na een paar naalden mijn werk noch vooruit noch achteruit, zo hard was het aangespannen, maar tot overmaat van ramp kon ik mijn duim niet laten liggen op de priem!!. Dus kreeg ik gegarandeerd iedere les met die fameuse liniaal op de vingers telkens mijn duim omhoog ging.
Ik kan je verzekeren dat er niet gekeken werd op een klop minder of meer!
Ik haatte breien en was echt niet de enige in de klas!!!!!
( wordt vervolgd)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren ' 50 (7)

Ik zie ons nog staan in het derde leerjaar, braafjes naast onze lessenaars, armen stijf naast het lijf en het gedichtje van “ Het gelapte voorschootje” maar blijven herhalen tot iedereen het beet had. Pas dan werden de gebaren erbij geleerd!
Dat trieste, melige verhaal werd ons voorgezegd door de zuster en op zo’n overtuigde manier dat we er bijna de tranen van in de ogen kregen. Wij probeerden haar emoties te volgen en waren ervan overtuigd dat " wat Fiene deed ", inderdaad een grove fout was!
We hebben het ook in die overtuiging op het schoolfeest voorgedragen. Misschien ken jij het versje ook ? Het staat nog steeds ergens opgeslagen op mijn geheugenschijf.
Even downloaden.!!

Liesje stond te wenen als een Magdaleen,
Op de hoek der speelplaats , droevig gans alleen.
Doch de meesteresse had het ras gezien.
En ze vroeg aan Liesje:” Zijt ge ziek misschien?”
Liesje kon niet spreken want ze snikte luid.
" Liesje", sprak de de juffrouw, ” Spreek eens ’t hartje uit”!
Zuchtend zei het meisje: " Fiene lacht met mij , omdat onze moeder hier een lap op lei”.
En ze toonde ’t schortje. ‘t Was zo fijn geflikt, ’t lapke als gestikt en zo rein gewassen!
Vele tranen vloten wijl het kind nog zei:” Moeder naaide ’t gisteren en ze zegde mij
‘k kan geen nieuwe kopen altijd toe mijn meid, want ge weet het ook wel dat ge vijven zijt
en dat onze vader daar is bij de Heer,” en uit moeders ogen vielen tranen neer.
Gans ontroerd in ’t harte nam de juffrouw Liesje in haar armen lijk een moeder kan.
Al de kinderen hadden zich in ’t rond geschaard ook de stoute Fiene , die stond vervaard!
Kinderen sprak de juffrouw, wat zo bout en stout Fiene heeft bedreven is een grove fout.
Heeft het kleed een scheure of is ’t zwart onrein,
da’s een schand’ voorzeker dan een mag niet zijn.
Maar een lap die moeders liefde en zorgen toont, ’t is een ereteken nooit zoiets gehoor!
Fiene had begrepen en ze vroeg pardon, Liesje gaf een handje , ‘t spelen herbegon

Het was meestal zo dat onze gedichtjes een wijze les inhielden
Met een vermanende vinger of een " klapper" werd ons dat duidelijk gemaakt.

Die klapper, daar wil ik het ook even over hebben!
Dat waren twee plankjes uit mooi vernist hout die met twee scharnieren samengehouden werden en waarmee bevelen klappend benadrukt werden
Als je niet aandachtig volgde, werd je met de klapper naast je oren wakker “ geklapt”!.
Elke week kwam “ Mijnheer Pastoor” langs en dat was blijkbaar een heel belangrijk moment! Dan moesten we allemaal heel recht naast de bankjes staan en op het teken van de “klapper” heel beleefd:   "Dag Eerwaarde heer Pastoor” zeggen.!!!

Die fameuse klapper was er ook toen we onze Eerste Communie deden
Eerst moest wij in een rij naar voor in de kerk gaan .
De “ klapper” leidde ons naar de juiste plaats.
Dan moesten we netjes naast elkaar voor de communiebank staan. Op het eerste klappen knielden we, op de tweede klap gingen we op de bank zitten. Het derde teken was er om het witte kleed dat toen nog over de communiebank lag onder de kin te duwen ..
Gelukkig mochten we onze tong uitsteken als de Pastoor bij ons kwam.
Stel je voor dat die klapper ons ook nog eens met uitgestoken tong had laten zitten tot het onze beurt was….
( wordt vervolg)
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door natoken om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren ' 50 (6)

Ik zei al dat ons geheugen flink geoefend werd op die school, hier nog een voorbeeld.
Als de toetsen naderden, werd meestal van de lesuren” handwerk” gebruik gemaakt on de tafels van vermenigvuldiging nog eens extra te oefenen.
Dat ging dan klassikaal op een halfzangerig toontje zo van : “ 1x1=1, 2x1=2, 3x1=3…..”
Meestal lagen de decibels hoog tot en met de tafel van 5. Daarna haakten velen af en waren er enkel nog de” moedigen”die volhielden.
Aardrijkskunde werd er ook op die manier “ingedramd”. We kenden de loop van alle Belgische rivieren zonder fouten.
Hoe ging het ook weer? De Schelde ontspringt in Frankrijk , komt in België en bespoelt Antoing, Doornik, Oudenaarde, Gent…..enz

Eigen aan mijn school was vooral het jaarlijkse schoolfeest waar elke klas optrad met ofwel een toneeltje, dans, liedje of versje.
Al heel vroeg werd ik op de Bühne gezet. Toen bleek dat ik nogal wat kon zingen, werd ik samen met een klasgenootje in het tweede leerjaar klaargestoomd om op het feest een liedje te zingen. Het ging over de tweeling Marietje en Sofietje
Eens kijken of  het nog lukt!

Marietje en Sofietje, twee zustertjes tegaar
En waar men ziet Marietje is ook Sofietje daar.
En waar men ook Sofietje ziet, Marietje is zoverre niet.
Gelijk waar men ons samen zag, we schieten in een lach!

Marie hahahahahaa Sofie hahahaha
Der is op aarde niets gewis dat zo plezierig is.

Des avonds in de keuken daar maken wij veel pret.
Maar moeder zegt nu bidden en samen dan naar bed.
Doch voor we ’s avonds slapen gaan dan blijven we wat op ‘t trapje staan.
Want bij het einde van de dag we schieten in de lach!

Marie hahahahaaa Sofie hahaha
Der is op aarde niets gewis wat zo plezierig is.

Het applaus dat volgde na ons optreden en het bis geroep, begrepen we niet zo goed, tot grote hilariteit van de toeschouwers. We bleven maar buigen!
Maar het smaakte naar meer!
Toen ik in de volgende jaren ook nog mocht optreden met” Boerke Naas “ en met “ De Wilgen” ,was ik er zonder schroom klaar voor!
Maar  ook het klassikaal optreden  werd gestimuleerd.
( wordt vervolgd)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren ' 50 (5)

"Verstervingen ", dat was nog zoiets waarover ik het toch even wil hebben.
Het was in het vierde leerjaar bij Zuster Madeleine!!
Gedurende de Vastenperiode werd uiteraard niet gesnoept. Alles werd opgespaard tot Paaszaterdag. We konden wel altijd snoep, dat we toch op de een of ander manier in handen kregen, kwijt op school. Daar stond een grote doos en iedereen bracht wel eens iets mee om erin te stoppen.
Op zekere dag  had ik borddienst.
Dat was een hele eer want je mocht dan nablijven bij de zuster om het bord schoon te maken en de bordvegers uit te kloppen, attributen waar je normaal niet aankwam. Dat was een privilege van de zuster.
Ik kwam juist terug van het uikloppen van de vegers toen ik Zuster Madeleine stiekem in de snoependoos zag graaien en iets in haar mond steken.
Wat een grote zonde!!
Ik stond versteld dat zoiets gebeurde en dan nog door een non!! En wij maar vasten!
Van toen af aan heb ik nooit nog snoep meegebracht om in de doos te stoppen. Ik bewaarde het liever thuis tot na de vasten.
Zou Zuster Madeleine dat ooit gebiecht hebben???
Die Zuster Madeleine was niet alleen een snoepster….
In die tijd bestond de mogelijkheid nog niet om op school te eten. Je kon wel je boterhammen of eten meebrengen. Omdat wij ver van school woonden, brachten wij ons eten mee in een gamel. Dat is een eetketeltje waarin alles kan worden opgewarmd.
De eetketeltjes werden ’s middags afgegeven en allen samen op een grote stoof gezet in een geïmproviseerde refter.
Terwijl we soep aten, want die kon je wel krijgen op school, warmde ons eten op. Zuster Madeleine die de " surveillance" deed zoals ze dat toen zo chique zegden, profiteerde ervan om van elk keteltje even te proeven en dat met dezelfde lepel!!!!!!!! En wij maar lijdzaam toezien. Soms vond ze het ene wel lekkerder dan het andere en “ proefde “ ze zelfs twee keer….
Je moest dat op de dag van vandaag eens proberen!
Genoeg over zuster Madeleine , ze zal ook wel haar goede kanten gehad hebben zeker?
( wordt vervolgd)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren '50 (4)


Voorlichting krijgen in de lagere school was toen nog niet in. Ik kreeg ze wel op een heel speciale manier!.
Het was in het zesde leerjaar.
Ik was tien en een jaar jonger dan mijn klasgenoten. Die hadden al langer gezien dat mijn ma zwanger was maar ik had er nog geen erg in. Tot ik er op een dag op gewezen werd. Ik kon het niet geloven en ging verontwaardigd naar huis. Mijn ma was aan het werken, ze was kapster, dus trok ik naar mijn grootmoeder. Die had juist haar maandelijks kaartrondje met vrienden. Dat weerhield me er niet van om de grote vraag in de ring te gooien: " Is het waar dat er een kindje in mama’s buik zit”?
Jongens, een donderslag bij heldere hemel!
Mijn grootmoeder keek me heel kwaad aan en zei:” Ga dat maar direct biechten aan "meneer de pastoor", zoiets durven zeggen!” En daar ging mijn voorlichting!
Met hangende pootjes en rode kaakjes ging ik naar buiten. Ergens was ik toch nog aan het twijfelen want ik bleef nog even luisteren aan de deur. Ze zeggen altijd dat je niets goeds hoort als je luistervinkt. In mijn geval was het een goede zaak want ik hoorde mijn grootmoeder zeggen:” Waarmee ze de dag van vandaag al zo jong afkomen!”
Wat er verder nog gezegd werd, weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat ik niet " ter biechte” ging. Nu vraag ik me wel af wat "meneer de pastoor" indertijd op mijn bekentenis zou gezegd hebben.!!
Ik vermoed dat  het een manier was om de verantwoordelijkheid van " het voorlichten” van zich af te schuiven?
Ons ma is er ook nooit op teruggekomen ook niet toen ze een paar maanden later beviel van mijn jongste zus!!
Toen ik dan op mijn twaalfde voor het eerst menstrueerde, werd opnieuw de kans op voorlichten verspeeld.
In mijn ontreddering, na wat ik zag, ging ik weer eens naar mijn grootmoeder omdat ons ma bezig was. Ik kreeg een stoffen maandverband in de handen geduwd en een elastieken band om rond de lenden te dragen. Daaraan hingen twee knopen en daar moest ik mijn verband aan vastmaken. De enige verklaring was: " Nu ben je een groot meisje en is het gedaan om met de jongens te spelen”.
Lap, waaraan had ik die straf verdiend, want tot nog toe trok ik graag en veel op met de buurjongens. Hiermee wil ik maar zeggen dat seks en alles wat er bij hoort bij ons " taboe” was.
Van mijn vriendinnetjes werd ik ook niet veel wijzer. Iedereen had wel een uitleg.
Van de enen kwamen de kindjes uit de kolen . Wat ik maar raar vond want elk jaar werden alle kolen van het veld gehaald. Er zou dan toch een periode zonder kindjes moeten zijn!!!
Anderen zeiden dat schepen met een bepaalde vlag kindjes meebrachten. Ik weet niet meer precies welke vlag bij welke sekse hoorde!!
Enkelingen deden heel geheimzinnig en vertelden ons het grote geheim. De kindjes komen uit de buik van de mama!!
 Ik bespaar jullie onze fantasieën hoe dat kind daarin kwam..Ik verklap alleen dat " kussen " er toen wel éen van was!!
Wanneer ik dan eindelijk de juiste versie hoorde?? Ergens in een biologieles in het middelbaar.
Tot zolang konden we enkel aan onze nieuwsgierigheid voldoen in de lessen geschiedenis en dan bij de Grieken en de Romeinen. De beelden van de goden lieten niets aan de verbeelding over en het tempo waarmee we de bladen van ons boek moesten omgedraaid als we zover kwamen, sprak boekdelen.

We hebben wat afgegiecheld en geloerd bij die mooie figuren, met dank aan de Grieken en Romeinen! ( wordt vervolgd)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren '50 (3)

Maar we hebben op die school ook veel geleerd en er vooral een goed getraind geheugen aan over gehouden.
Om dat geheugen te oefenen waren er veel mogelijkheden dat blijkt uit het volgende…
Versjes opzeggen ,waren we al gewoon van in het eerste leerjaar. Dat, samen met het dagelijks morgen- en avondgebed, was een goede oefening voor ons geheugen. Ik weet niet hoeveel keer we in die jaren lagere school “ de aktes van geloof, hoop en liefde” afgerateld hebben noch hoe vaak we de vijf - en tien geboden en de litanieën afdreunden!!. Het was het ritueel waarmee we elke schooldag begonnen en afsloten.
Tijdens de uren " handwerk” mochten we vaak zingen. Geen smartlappen weliswaar, het woord schlagers kenden we toen nog niet, dat was taboe, dus waren het meestal religeuze liedjes met als topper “ Te Lourdes op de bergen”!!
Om het wat spannend te houden zongen we vaak meerstemmig of in canon. Hoeveel keer de "Moeder van God” in dat dorpje in die grot is verschenen ben ik vergeten, maar zeker dagelijks!!!
 De populaire liedjes waren de kampeerliedjes. Die vonden we tof! Als we heel goed gewerkt hadden, mochten we ons repertoire daarmee aanvullen. In de vastenperiode echter was daar geen sprake van. Dan werd de rozenkrans gebeden of de litanie van alle heiligen er een paar keer doorgedraaid. In het ander geval naaiden en breiden we in volledige stilte. Dat heette toen " een versterving doen”. Zo kon je vergiffenis voor je zonden afkopen om minder lang te " branden" in het vagevuur. Dat was nog altijd beter dan de hel!!
De hel dat was ook zo’n rode draad door onze schoolopvoeding!! Hel en zonde waren onherroepelijk met elkaar verbonden!! We kregen het bij manier van spreken met de pap ingelepeld!
 Ja dat zondegedoe was een geval apart! We werden met alle banbliksems van de wereld rond de oren geslagen bij elk kinderlijk vergrijp. Zo waren liegen en achterklap erg. Achterklap , het woord alleen al!!!!!!
Vloeken was ten duivels om nog maar niet van ongemanierd te spreken!! Maar " vuile manieren" dat was pas een doodzonde!!! En dat begrip was heel ruim!
Wij moeten ons daar heel vaak aan bezondigd hebben want het stond aan de top van alle preken en sermoenen!! Kijken naar iemand die haar broekje afstak, dat kostte je beslist een paar uur hoekstraf zonder van het biechten te spreken!! Maar kijken naar wat er in dat broekje zat…… jongens dat veroorzaakte bijna een aardverschuiving…
Dus om na dit aardse toch nog van wat " rijstpap” te genieten , gingen we steeds op veilig spelen bij het biechten. Je kon dan maar best het getal en paar keer optrekken bij het opbiechten van je zonden, kwestie van zeker niet te weinig geteld te hebben..
Die maandelijkse " schoolbiecht”, dat was een regelrechte martelgang. Je zat daar maar te denken aan wat je allemaal mispeuterd had in de voorbije maand. Intussen schoof je langzaam stoel na stoel dichter bij dat gordijntje waarachter elke” zondaar” verdween om er dan met rode wangetjes uit te komen. Niet alleen het biechten was een calvarie maar je wist ook dat er heel goed gekeken werd naar wie het langst in de biechtstoel zat. Die moet wel was heel stout geweest zijn!
Zag je dan als penitentie het paternoster lange tijd door de vingertjes glijden, dan werden er blikken van verstandhouding uitgewisseld .
De arme schuldige durfde haast niet op te zien hoewel die zich eigenlijk opgelucht had moeten voelen want biechten was toch vergiffenis vragen en krijgen….. ( wordt vervolgd)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren ' 50 (2)

De lagere school ’50-'57

Het was een grote katholieke meisjesschool ergens in een West-Vlaams dorp. Onze leraressen waren zusters, een jong en erg dynamisch team.
Onze klaslokalen waren zeer groot. Dat was nodig want ze zaten meestal stampvol!
Wij zaten per twee aan houten lessenaars. In het midden van de bank was een inktpot en vooraan een gleuf om een pen en potlood in te leggen Er waren minstens 4 rijen of meer naast elkaar en zeker 7 of 8 banken achter elkaar. Er was amper plaats om je boekentas naast je bank te zetten. Als je dan naar voor moest komen , was het een hele kunst om dat zonder struikelen te doen. Was dat toch het geval, dan stelde je je aan omdat je de klasorde probeerde te verstoren!!!! Sommigen hadden er een handje van weg om stiekem de boekentas een duwtje te geven als iemand naar voor werd geroepen!
Onze banken hadden een klep die omhoog kon, een ideale gelegenheid om daarachter met je buurmeisje te kletsen. Soms liep dat echter verkeerd af, verder meer daarover.
Omdat we op de bankjes zo dicht naast elkaar zaten, was de kans op spieken heel groot. Daar vonden we wel een oplossing voor.
Zo werden bij toetsen heel vaak grote stevige kaften in het midden van de lessenaar gezet. Daarachter zaten we dan te sukkelen om dat ding recht te houden!!
Heel sociaal was dit wel niet maar ieder zorgde toen voor zichzelf . Als je op spieken werd betrapt dan moest je de toets afgeven ( al dan niet af) en kreeg je in het beste geval de punten die je al geschoord had.
Een enkele keer was dat zelfs een dikke nul als het te vaak gebeurde. Vandaar onze eigenzinnige manier van toetsen afwerken!!
Vooraan in de klas hing een groot bord dat uit 3 delen bestond. Een groot vast bord dat tegen de muur hing met aan de zijkanten een openklapbaar bord eraan vastgemaakt. Dat groot bord was geen overdreven luxe. Meestal stond het ’s morgens al volgeschreven. We hebben nogal wat gepend in de lagere school want de tijd van stencils of kopieën had zijn intrede nog niet gedaan.
Voor het bord, over de ganse lengte van de muur, was een brede, houten trede. Daarop stond dan de lessenaar van de klastitularis die zo ex cathedra haar leerstof doceerde!
Vanaf het eerste leerjaar, mochten we af en toe met een echte pen schrijven. Dat was een hele kunst en vergde dan ook veel oefening. Schrijven zonder te spatten of vlekken te maken heeft ons veel uren van zweet en tranen gekost. De kunst was om niet te hard op de pen te duwen zoniet stond die binnen de kortste keer open of gebogen en je kreeg niet zomaar een nieuwe pen.
Het was altijd een heel belangrijk moment toen een nieuwe pen voor het eerst werd gebruikt. Je moest er eerst even aan likken vooraleer je ermee mocht schrijven! Tot op heden weet ik nog steeds niet waarom, maar dat was heel belangrijk dus likten we dan ook met veel overgave.
Dat na elke schrijfoefening onze vingers onder de inkt zaten daar werd toen niet over gezeurd. Schrijven met zo’n pen was niet gemakkelijk om maar te zwijgen van het uurtje “schoonschrift”dat je ermee moest volmaken! Dat was helemaal geen sinecure!
Voor de lessen schoonschrift kregen we schriftjes met dubbele lijnen. De bedoeling was om tussen die lijnen mooie lettertjes te vormen. Een hele opgave! Zo hebben we vellen vol a’s en b’s…. geschreven want toen waren het nog geen woorden maar de letters van het alfabet die het eerst werden aangeleerd.
Wat dat schoonschrift betreft, bij mij heeft het niet veel geholpen want ik schrijf nog steeds niet schoon!!
Een lijn onder je werkje trekken was ook een hele kunst. De punten voor orde en netheid die ik hierdoor verloren heb, zijn niet te tellen!
Ik deed mijn uiterste best om een goed huiswerk af te geven maar meestal liep het op het einde fout. Een werk eindigde altijd met een lijn eronder..In mijn geval liep de inkt regelmatig onder de regel en liet dan een grote blauwe streep na.
Heel dikwijls heb ik geprobeerd om die inkt weg te gommen met als gevolg een groot gat in mijn blad! Omdat mijn pa meestal ons huiswerk nakeek, eindigde die “ slordigheid” met het blad eruit en herbeginnen. Zoiets gaf je toch niet af!!!!
Dat ik daardoor elk jaar problemen kreeg op school omdat mijn schriftje sneller vol was dan bij de anderen dat kon mijn pa niet schelen. Daarom probeerde ik dan maar om de vlekken met bleekwater te verwijdere! Alsof hij dat niet zou zien!
Een ramp was het! Een gele vlek was dan het resultaat en ook daarmee kon mijn pa zich niet verzoenen.
Moraal van het verhaal: ik heb zeer dikwijls dubbel huiswerk gemaakt en er heel dunne schriftjes aan over gehouden!!
Vlekken konden natuurlijk altijd vermeden worden! Daarom kregen we voor elk schriftje een vloeipapier! Het was zelfs zo dat je punten voor netheid verloor als je vloeipapier niet in je schrift zat!! Dat moesten we onder ons hand leggen tijdens het schrijven. Zo voorkwam je een bezweet blad met uitvloeiing tot gevolg!
De vloeipaieren van school waren steeds grote roze vellen. Toen werd er echter ook ingespeeld op de behoeften, want verschillende firma’s gaven mooie, dikkere vloeipapieren uit met aan de enen kant een advertentie van de zaak. Deze werden soms een collectors item!
Maar niet alleen de vlekken waren de boosdoener. We rekenden gegarandeerd elk jaar af met het nodige aantal “ ezelsoren” zowel in schriftjes als in boeken!!
Ezelsoren! Wie verzint er nu dat woord?
Ik heb nooit goed begrepen wat de omgekrulde hoeken van ons schriftjes met de oren van een ezel gemeen hadden!!! Als ik er nu even bij stil sta, vermoed ik dat het veeleer met de gedachte achter het woord “ezel” te maken had, dan met het dier zelf!!!.
( wordt vervolgd)

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door natoken om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Het leven van de schoolgaande jeugd in de jaren '50 ( 1)

Wanneer ik vertelde over onze schooltijd, dan keken ons kinderen me soms ongelovig aan en kreeg ik de vraag:”Waarom reageerden jullie niet?”
 Maar in onze tijd “ reageerden” we niet, het was zo!
En toch is het nog niet zo lang geleden…..Klinkt het vertrouwd?

In de kleuterschool ergens tussen de jaren ’48-‘50
Wat mij vooral is bijgebleven uit die periode is de geur van de lijmpotten waar we heel vaak mee bezig waren en de prikmatjes. Tekeningen werden meestal na het inkleuren uitgeprikt en dan op een blad geplakt.Wij kregen toen elk een potje dikke, witte, lijm die in de winter zelfs moeilijk uit te smeren was. Dat kleuren, prikken en lijmen hield ons gegarandeerd een ganse namiddag bezig! We hebben ook meterslange slingers geplakt die dan in de klas werden opgehangen of die we mee naar huis kregen mooi rond onze hals gehangen!!! Is hier misschien de inspiratie voor de kerstversiering ontstaan?
Ik weet ook nog dat “ weven” heel intensief was en wellicht heel goed voor onze motoriek want we hebben nogal wat geweven als kleuter! Je kreeg dan een lange platte naald in je kleine handjes gestopt en in het grote oog werd een gekleurd papieren bandje gestoken. De bedoeling was om de naald volgens het patroon, dat meestal in het groot aan het het bord hing, door het matje te steken en zo prachtige, papieren composities te weven.
Dat was éen van mijn lievelingsbezigheden want je kon daar mooie kleuren combineren en het resultaat was meestal geslaagd!
Als een rode draad door die kleutertijd en lager schooltijd liep het gebruik van een lei en griffel! Stiften, bigs of andere attributen kenden wij nog niet.
Bij het begin van het schooljaar kreeg iedereen een paar lange griffels met een mooi papiertje rond en een leien bord. Om de lei proper te maken gebruikten we een nat sponsje dat in een doosje vooraan op ons bankje stond. Het was pas in de lagere school dat we een potlood en kleurpotloden mochten gebruiken en natuurlijk ook een pen. Zo'’n echte authentieke pen op een stokje, maar verder meer daarover.
In het midden van elke klas stond een stoof waarrond we in de winter onze natte kleren en klompjes konden laten drogen. Omdat we ver van school woonden en ik nog niet zo ver mocht fietsen,werd de weg te voet afgelegd. In de winter droegen we mooie klompen die elke avond met zwarte schoenpoets weer in de kleur werden gezet. Dat was de beste manier om in de winter door de sneeuw te stappen want laarzen hadden we niet. Ik weet zelfs niet of ze al op de markt waren, ik zag ze toen zeker nooit! In de zomer diende de stoof meestal als dumpplaats voor papiertjes allerhande!!
Omdat ik maar 2 jaar kleuterschool liep, weet ik er ook niet zoveel over te vertellen.
( wordt vervolgd)

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 Reageer op dit bericht

Hier zijn ze dan

Free Image Hosting at www.ImageShack.us Milan , de oudste van onze zoon is 5j sinds september; een lief kereltje dat goed zijn mannetje staat tussen zijn 3 zussen.
Dan volgt Esmée, onze poppemie, een " echt vrouwtje" dat goed weet wat ze wil. Free Image Hosting at www.ImageShack.us
We zijn natuurlijk ook heel blij met " onze tweeling" zoals ze steeds genoemd worden. Ze zijn 2 jaar geworden in november Lina is ons zonnetje.Als ze lacht dan straalt heel haar gezichtje. Ze is zowel fysiek als qua karakter totaal verschillend van haar zus. Free Image Hosting at www.ImageShack.us Maura! Dat is onze rakker, een kind met een heel opgewekt karakter maar ook een heel eigen willetje!! Ze is de clown van de bende. Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Natuurlijk zijn er ook nog de twee van onze dochter. Thanis, 3j sinds november is een echt schorpioentje met een uitgesproken eigen mening maar anderzijds heel lief voor zijn zusje 
Free Image Hosting at www.ImageShack.us

En uiteindelijk is er onze kleine Kitiara, 6 weken oud , een heel brave baby tot nog toe en .. ze verovert met haar eerste lachje al ieders hart Free Image Hosting at www.ImageShack.us



 Dat zijn dan onze 6 kleinkinderen waar oma en opa zo vol van zijn!!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten