Mission accomplished! haha
Ons huis staat er weer fris en wit bij , op de schoorsteenpijpen op het plat dak na is alles geschilderd dus mission almost accomplished maar we werden - ttz ik werd - een paar keer met de neus op de feiten geduwd….Dat trammetje waar ik op zit is toch maar een kramakkelig ding aan het worden. De wil is er nog steeds en opgeven staat ook nog niet in mijn woordenboek maar het woordje “ evenwicht” ben ik verschillende keren tegengekomen. Feitelijk zou ik beter zeggen… wankel evenwicht. 🙁
Een ladder op en af gaan dat lukt nog wel, maar schilderen vanop een ladder is al problematischer en van het plat dak op een ladder stappen, durf ik al niet meer alleen. En dan denk ik terug aan mijn jonge jaren en hoe ik thuis als 17 jarige vanop een hangladder de dakgoot schilderde of nog jonger in de kerselaar van mijn grootvader klom en dan op een dikke tak ging zitten om van die dikbuikige kersen te eten.🙂 Mijn strafste stoot weliswaar was op pensionaat maar daar moet ik niet fier op zijn eerder dankbaar dat ik het kan navertellen. De non die alles vanop afstand zag en mijn ouders die achteraf een kwade telefoon kregen, moeten bijna een hartaanval gekregen hebben toen ze mijn stommiteit zagen of hoorden!
Onze slaapkamers ( derde verdieping) in het regentaat gaven uit op de binnentuin en onder het raam was er een schuin stukje dakpannen tot aan een dakgoot een goeie meter lager. Mijn klasvriendin naast mij had haar raam laten openstaan en een briefje van 20 fr was in de dakgoot gewaaid. Het was het laatste geld dat ze nog op zak had voor we weer naar huis mochten na 6 weken en ik had medelijden met haar! Ze beloofde mij een reep chocolade als ik dat briefje uit de goot zou halen! En wie was er zo oerdom om er op in te gaan?????
Het was in de winter en ik was de enige van het regentaat die witte botjes droeg daardoor was ik al van uit de verte zichtbaar en wist de verantwoordelijke non die toevallig vanuit het gebouw verder in de tuin onze richting uit keek direct wie daar het kieken uithing . Het moet nogal een zicht geweest zijn ik met mijn spannend rokje opgetrokken tot tegen mijn poep want anders kon ik niet door het raam zodat ik daar in volle glorie de dakgoot wat kleur gaf met de chartellen van mijn nylonkousen bloot en met een zichtbare onderbroek om dan zo leunend tegen het dak twee meter ver die 20 fr ( nu een halve euro) op te rapen!!! En mijn buurvrouw maar richtlijnen geven…Dat ik daarna een preek van jewelste gekregen heb van die non dat was maar logisch! Je moet stom en roekeloos zijn om zoiets te doen maar ja zoals ik al zei ik kende geen hoogtevrees. Ik ben blij dat ik het kan navertellen al is het niet iets om aan je kleinkinderen als voorbeeld te geven!
Nu krijg je me zelfs niet voor miljoen nog in een dakgoot!! Als we bij toeval nog eens langs die gebouwen rijden en ik zie hoe hoog ze zijn dan vraag ik me steeds af wat mij toen bezielde! Daar dacht ik dus aan telkens als ik stond te wankelen op de ladder…. Waar is de tijd… Als ik er even bij stil sta .. dan ben ik als kind toch een paar keer door het oogje van de naald gekropen maar die ander gevallen waren niet zo’n stommigheden eerder pech van een ravotter die meer jongensstoten uithaalde dan als een braaf meisje te hinkelen of balspelletjes te spelen.. Maar ik moet niet al mijn kattenkwaad vertellen hé?
