natoken

Zaterdag 28 november 2015

Mijn zomertuin.

Dit gedicht is echt toepasselijk na een lang, mooi najaar! Vandaar dit interludium..

MIJN ZOMERTUIN IS MOE...
Laat mijn tuin een tuin zijn waar de herfst weer spreekt, Als mijn bloemen droevig lijken en mijn zomertuin breekt Laat mijn tuin een tuin zijn, waar de herfst mijn verlangen voedt naar lentebloesems, voorjaarskleur en zomergloed. Laat mijn tuin een tuin zijn met bomen van vruchten verlaten, verdeeld als een kleurenpalet op het gras, waar voordien mijn krokussen zaten Mijn tuin mag er nu een zijn van roestbruine en kalende bomen, rottend blad bedekt met een nevenkleed en de winter die moet komen. Eén enkele boom houdt zijn kleur nog vast Andere, met spinrag behangen, bevangen me met vreemde weemoed en een heel diep lenteverlangen. Maar zie, de herfst heeft reeds met tomeloze drift zaad en kiemen gestrooid. Kwistig wordt straks mijn kwijnende oase weer tot leven gewekt, want mijn tuin sterft nooit (Tom Mestdagh)

poëzie

Geschreven door natoken om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 16 november 2015

De grote drie...

Na wat er in Parijs gebeurde, even een bedenking... Kon dat maar waar zijn...

[Hoop]

"Oh, wat is er toch met onze wereld aan de hand

Overal ellende niemand loopt meer hand in hand

Een liefdeloze wereld, dat is wat ik zie

Waar was je al die tijd, liefde, ik begrijp het niet."

[Liefde]

"Krijg ik nu de schuld in m’n schoenen geschoven?

Kijk eens om je heen, je ziet niemand meer geloven."

[Geloof]

"Dat is nog niet zo gek alle hoop is ze ontnomen."

[Liefde]

"Waar was jij dan hoop, jij had eerder moeten komen.

[Hoop]

Wat zijn dit voor verwijten ik heb m’n best gedaan.

Maar zonder liefde en geloof kan hoop toch nooit bestaan"

[Liefde ]

"Wat nou zonder liefde, waar beschuldig jij mij van?"

[Hoop]

"Jij loopt de kantjes ervan af jij"

[Geloof]

"Nee, doe jij het beter dan. Ik zie alleen maar wanhoop, hoop."

[Hoop]

"En ik voel alleen maar haat, liefde"

[Liefde]

"En geloof, ik zie alleen maar ongeloof."

[Geloof]

"Help ons lieve Heer want we snappen het niet meer .We zien alleen maar haat, wanhoop . We zien alleen maar ongeloof."

[Hoop]

"Moet je ons nou horen, dat geruzie en gescheld. Juist daarom is er op de wereld oorlog en geweld."

[Liefde]

"Hoop, jij hebt gelijk, we moeten samen aan het werk .Het goede voorbeeld geven want samen staan we sterk."

[Geloof]

"Dan stel ik hierbij voor dat wij elkaar beloven , dat wij alleen nog lief hebben, hopen en geloven."

[Liefde]

"Wij zijn geloof, hoop en liefde in volmaakte harmonie"

[Hoop]

"De mensheid moet weer weten: wij zijn de grote drie, want er is geen plek voor wanhoop en ook niet voor haat en geen ruimte meer voor ongeloof. "

poëzie

Geschreven door natoken om 00:00 15 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 8 november 2015

Na 46 j samen...

Vandaag al 46 j getrouwd en dankbaar daarvoor!

Tederheid.Leven zo spelenderwijszo strelenderwijs. Samenhorigals de regelsvan een gedicht. De trekken van een gezicht, thuis in je lijf, thuis in je ziel, gehuld in niets dan tederheid.

poëzie

Geschreven door natoken om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 oktober 2015

Herfst

Koud en nat en somber weer, gelukkig is er ook nog iets positiefs als je buiten komt! Elk jaar zijn ze daar terug in alle kleuren en vormen, verrassend, mooi en zo vergankelijk.. de paddenstoelen. Af en toe blijft er eentje aan de lens van mijn fototoestelletje plakken..

poëzie

Geschreven door natoken om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 26 augustus 2015

Tijd.

Iedereen krijgt tijd in zijn even maar we doen er allemaal iets anders mee en toch op één punt is tijd voor allen gelijk..

Dit is voor een vriend van wie we vandaag definitief afscheid nemen...

Wij leven in de stroom van de tijd, als een nevel die verschijnt en morgen verdwijnt. Het heden wordt verleden. Tijd is ontzagwekkend, voorwaarts, altijd raast hij voort. Nimmer staat hij stil is al voorbij als je dit hoort. Vandaag wordt morgen, overmorgen, ons leven spoedt ten eind. Wij plakken slechts wat etiketten, willen dat het blijft. Het einde: van een jaar, een eeuw, aan oorlog en aan pijn, een stip in onze levenslijn herinneringen zijn het maar. Toch is er iets wat wel beklijft, iets wat alles overwint, steeds weer opnieuw begint liefde is het die overblijft. Zij overwint zelfs tijd, geeft alle hoop op eeuwigheid.

poëzie

Geschreven door natoken om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 24 augustus 2015

Lieve computer

Ik zou zo graag met jou willen praten

Maar dat…moet ik even loslaten.

Een computer is soms een gevaarlijk ding

Iemand die kwaad wil, is er zo in.

Voorzichtigheid is dus de leuze

Ik heb geen andere keuze,

Maar met een computer ben je niet alleen

Je hebt altijd een hartsvriendin om je heen

Tegen wie je alles kan zeggen

aan wie je niets hoeft uit te leggen.

Dat brengt een beetje rust van binnen

Als je niet meer weet wat te beginnen.

Al zal ik jou nooit echt ontmoeten, nooit echt zien,

we kunnen wel vrienden blijven maar dan anoniem.

poëzie

Geschreven door natoken om 11:45 14 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 augustus 2015

Voor een lieve vriend..

Een mens is…Een beetje als de bomendie al hun bladeren verliezenniet ineens, maar één voor één.Ongemerkt valt ieder blad, het ene na het andere tot het laatste blad is gevallen en plots de naakte boom daar staat, sprekender dan ooit tevoren. De lijnen van de boom de trekken van zijn wezen, zacht en goed komen dan zo sterk naar voren... Je bent de laatste winter ingegaan. De lente die nu komt zal eeuwig zijn...

poëzie

Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 augustus 2015

Voor alle Antwerpse moeders

En voor de anderen natuurlijk ook. Met al die drukte hier was ik het totaal vergeten maar ja daar heb je kinderen voor hé?

Ik heb wel al mijn "deel" gehad in mei met het West Vlaams moederdagfeest .. maar ik profiteer 2 keer, haha!

Ik kan niet lang blijven hangen want straks vallen hier de gasten binnen! Ik ben er klaar voor, nu afwachten wat het weer doet! Momenteel bewolkt en dreigend... Maar wie weet blijft het droog!

Voor alle moeders, een stukje nostalgie...

poëzie

Geschreven door natoken om 11:10 4 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 9 augustus 2015

Een weemoedige gedachte..

Als de berg geen sneeuw meer draagt omdat het dal steeds dieper zinkt en de regen troosteloos valt, wil jij dan mijn traan zijn? Als de boom niet meer groeit omdat de beemden zwanger zijn en de oever grenzeloos ligt, wil jij dan mijn vrucht zijn? Als het duister niet meer donker is omdat het licht nog zachter schijnt en het uur eindeloos slaat, wil jij dan mijn schaduw zijn? Als het denken geen moment meer vraagt omdat de woorden verdwenen zijn en de gedachte sprakeloos blijft, wil jij dan mijn antwoord zijn?

poëzie