Naar de inhoud

natoken

akke.beakke.be

Categorie: poëzie

Oud worden in deze tijd

Prachtig gedicht … en er zit nog veel waarheid in !

Oud worden in deze tijd.
Het is gewoon niet voor te stellen,
Je moet met een mobieltje bellen,
Je kunt er ook een tekst op lezen
Je moet altijd bereikbaar wezen
En dat kan dus niet gewoon
Met een vaste telefoon.
Wil je een treinkaartje kopen,
Nee, niet naar de balie lopen,
Daar is niemand meer te zien,
je kaartje komt uit een machien.
Je moet dan overal op drukken
in de hoop dat het zal lukken.
Pure zenuwsloperij,
achter jou zie je een rij
kwaad en tandenknarsend staan,
want de trein komt er al aan.
Bij de bank wordt er geen geld
netjes voor je uitgeteld.
Want dat is tegen de cultuur,
nee je geld komt uit de muur.
Als je maar de code kent,
anders krijg je nóg geen cent.
Om je nog meer te plezieren,
mag je internetbankieren
Allemaal voor jouw gemak,
alles onder eigen dak.
Niemand die er ooit om vroeg:
blijkbaar is het nooit genoeg.
Man, man, man wat een geploeter,
alles moet met een computer
Anders doe je echt niet mee.
Op www en punt be
vind je alle informatie,
wie behoed je voor frustratie?
Als dat ding het dan niet doet,
dan word je toch niet goed.
Maar dan roept men dat je boft,
je hebt immers Microsoft.
Ach, je gaat er onderdoor,
je raakt gewoonweg buiten spoor.
Nee het is geen kleinigheid,
oud worden in deze tijd
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

Waaiende wind...

Gisteren een echte winderige dag gehad bij amper 10 gr.. Geen moment om je vast te houden aan de takken van de bomen smiley-laughing.gif en de lente laat nog even op zich wachten....

Image and video hosting by TinyPic
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Is dat gevoel herkenbaar?

Ooit viel het me zwaar mijn kinderen los te laten

zij die ik gedragen heb vanaf het prille begin

onder mijn hart.

Ik heb ze leren praten,

leren kijken naar de wereld rondom hen.

Intussen mocht ik hen met al mijn liefde omringen

en koesteren in liefde warm en groot.

Ik mocht hen wijzen op goede dingen,

als ze verdrietig waren nam ik hen op mijn schoot!

Maar ik wist dat ook voor hen de tijd zou komen

om als man of vrouw op eigen benen te staan.

Vergeten zouden zij hun kinderdromen

en los van mij een andere kant opgaan.

Ach ja , ik heb dat allemaal geweten

 ik had - dacht ik- me er goed op voorbereid.

En toch wil een moeder vaak vergeten

dat ieder kind ooit zijn eigen leven leidt.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 23 reacties Reageer op dit bericht

De eerste sneeuw

Sneeuw is in het land en sommigen vinden dat hatelijk en voor anderen is het een wit genot...Als ik aan sneeuw denk dan zie ik het zo....

Sneeuw

bedekt teder de aarde.

Zonovergoten

glinsteringen

weerspiegelen in mijn ogen

weemoed.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

Dag van de gedichten..

Vandaag is de dag van de poëzie en dit gedicht past daar perfect bij.

Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt
“ wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het
oneindige, laten we rennen”.
Zullen we wachten? Zullen we wachten
tot de kinderen groot zijn en de aardbeien
rood, ze zijn te bleek nog, te klein , te hard.
Zullen we wachten tot de avond valt
en de nacht waarover we nog een keer
willen slapen.
Ze haakt haar arm in de mijne tot een lemniscaat.
Zullen we wachten op een eerste stap
zo reusachtig dat je makkelijk een tent
tussen onze benen spant
waar nieuwe kinderen kamperen,
aardebeien rijpen en niemand nog buiten
de zomer kan
En we rennen. Met onze armen
zwaaien wij een maat die bij ons past…
( Maud Vanhauwaert. Uit : Wij zijn evenwijdig)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Alice Nahon anders bekeken...

Naar een gedicht van Alice Nahon

Bezinning

'Tis goed in je eigen hart te kijken

Nog even voor het slapen gaan

Of je toch misschien vandaag

Geen hart hebt zeer gedaan.

Of je geen ogen hebt doen wenen

Nadat je eenzaam bent verdwenen.

Of je aan liefdeloze mensen

Een woord van liefde hebt gegeven.

En vind je in je eigen ziel

Dat je een droefenis genas.

Dat je in jouw armen heb genomen

Een mens die eenzaam was.

Dan is 't goed in 't eigen hart te kijken

Om met fatsoen je ogen dicht te doen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Niemand is ongevoelig voor een complimentje

Gooi eens een bloemetje…

niemand is ongevoelig

voor een complimentje.

Gooi eens een knipoog,

naar iemand om je heen

een bloem maar zonder pot

houdt mensen op de been.

Een warm woordje

helpt de ijstijd ontdooien

een schouderklop

laat voelen ik heb je graag.

Een kriebeling over je rug

doet vlindertjes zingen:

mens, ik heb je liever dan graag vandaag!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 11:39 16 reacties Reageer op dit bericht

Als....

Als de bomen konden
spreken zouden ze ons
 vaak vertellen wat de
wind hen kwam zeggen.

 Als de bloemen konden
 spreken zouden ze ons
 overstelpen door over
hun schoonheid
 te spreken.

Als het gras kon spreken
 zou het mos het iets
 meer ruimte geven.

 Als de dieren konden
 spreken zouden we
weten in wat voor een
paradijs we leven dat
 de natuur ons alle
 dagen geeft.

 Maar de bomen spreken
 niet, ze geven ons enkel
 zuurstof om te
 leven.
 En de wind
 geeft ons alleen maar
 een strelend gevoel.

 Ook de bloemen
 spreken niet maar
 hun schoonheid en
kleur laat menig
hart herleven.

Ook het gras zal
 niets zeggen, het
zal met het mos
 moeten blijven
 delen.

 De dieren, zij spreken
 maar in een andere
taal die wij helaas
niet kunnen verstaan.

 De zon is de enige die
 zonder woorden kan
spreken door haar
warme stralen over de
 natuur te laten neerdalen
en de natuur doet leven.
( anoniem)

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door natoken om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Meer van natoken

↑ Terug naar de berichten