Archief

BRUG AAN DE SEINE

Hoe blauw en kleur hier samenvloeien,

hoe water beweegt en levend wordt

dit beeld op het netvlies getekend 

is als een schaduw van huizen

die ontwaken onder de rode daken

over de brug lopen dichters

en schilders hand in hand

bekijken het water

als dunne wijn ,

dat vloeit van hier naar elders

een kind prevelt met zachte stem:

spoel jij het water over elke nacht

en geef de dag nieuw leven

want hier is blauw en kleur

een samenspel van zoveel dingen 

zuurstof laat mijn bloed weer stromen.

Edith Oeyen

Ze telt de tijd

per seconde af

verbijt de pijn

schudt rillingen uit haar lijf

kijkt naar de bloemenvaas

witte rozen

vertellen haar

dat er langer doornen zijn

dan bloemblaadjes

kon ze maar dagelijks

het fluweel voelen

van de zachtheid

die soms het leven biedt.

Edith Oeyen

Met ingetogenheid
stapt ze de kamer binnen
haar ogen spreken begripvol
over de liefde voor haar werk,

een luisterend oor
een schouderklop
en geduldig in de verzorging.


Haar opgestoken haar
wipt op en neer
wuift met blonde lokken
haar jeugdig zijn aan

zij is de zon
die in mijn kamer
zachte stralen werpt
en mij mijn pijn doet vergeten.


Edith Oeyen

Dit zonderling geheim

ontplooide in het morgenlicht

In vreemd verlangen gehuld

vond zij het wonder

dat de naam liefde draagt

zijn glimlach was

een vurig lied

dat eenzaamheid verdrijven deed

beiden schrijden ze nu naast elkaar

ontkleden wind en bomen

hebben samen dromen

zetten zich bij de rivier

in het kantelend avondrood

dit zonderling geheim

liet hen zwijgzaam

drinken van elkanders  verlangen

liefde heeft een naam.

Edith Oeyen

VAARGEUL IN DE MIST

Versluierd in grijs hangt

de tijd gewoon tijd te zijn

even rusten op de bank

en luisteren naar

de geheimen van het water

een zachte droom stijgt op

werpt toverzaden rondom ons

gevoed door liefde

verminderen wij elkanders pijn

geluidloos hangt de schemer

tussen vandaag en wat komen zal.

Edith Oeyen

Bosvruchten

ze staan zo weelderig te wachten op zon

verscholen tussen groen mos en

kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer

een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen

zo paars als het kleed van de dood

bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond

en op een hoge eikenboom hangt

een eikel verlangend naar de wind

kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht

en ik die alles gadesla

ben verwonderd om zoveel natuur

elke maand toont weer wat anders

 Edith Oeyen