De tijd van toen, wie zou die niet willen overdoen... Vanwege de omvang van dit blog gelieve de archieven te raadplegen in de rechterkolom... Veel plezier Paul

Maandag 6 februari 2006

joepi, ik moet soldaatje gaan spelen....6/30

Op mijn "driedaagse" in t'klein kasteeltje in Brussel hadden zij beslist dat ik met mijn diploma "metaalberwerking- mechanica" het beste bij de "dienstencompagnie" onderofficieren school kon gaan. Ik moest dus 4 maanden opleiding krijgen in Doornik, en daarna 4 maanden in Luik ,dat was wel " zwaren toebak", veel dril, nachtoefeningen, en veel " koeken".Na drie weken mochten wij voor het eerste naar huis. Ik had tussendoor wel de tijd gevonden om enkele muzikanten bijeen te krijgen, en zouden bij het terug keren naar de kazerne onze instrumenten en muziek-partituren.meebrengen.
Na enkele repetitie's hadden wij genoeg om enkele uren fatsoenlijke muziek te brengen, dat kon gebeuren in de kantine, of in de mes onderofficieren. Een keer hebben wij een bal van officieren gespeeld, dat moest in smoking zijn, de smokings werden ergens gehuurd door iemand, het enige wat ik mij herrinner is, mijn kostuum was waarschijnlijk één geweest van ne " kleine dikke", en ik " ne lange magere", mijn broek kwam halfweg mijn benen, gelukkig speelden wij achter gesloten pupitters.
Na deze 4 maand moesten wij naar Luik, nog 4 maanden school.
Daar was een bestaand orkest waar ik bij introk, goeie muzikanten.
De bezetting was piano- drum- gitaar- drie saxen, zes in totaal. De pianist was een zekere Fiers, zoon van de beiardier in Gent of Brugge een echte Jazz muzikant. Wij deden daar optredens in kantine, en mes onderofficieren.
Na Luik hadden wij onze drie strepen, ( ik heb daar echt niets speciaal voor gedaan ,maar hebben is de kunst. Van Luik moesten wij naar SIEGEN, duitsland, daar moesten wij nog 18 maanden trachten te overleven, maar dat viel best mee.( de diensttijd was toen nog 24 maand )
Nu ik sergant was had ik wel wat meer tijd, mijn werk in de garage was de 6 maandelijse inspectie's voertuigen op wielen en kleine rupswagens. Ik moest met ieder eerst een testrit maken, vermelden wat er eventueel moest nagekeken worden.
Ondertussen had ik al muzikanten gevonden, Accordeon- drum- bas-sax- trompet. Onze almoezenier was verzot op muziek,( en body bulding) hij kreeg dan ook van alles geregeld voor ons, wij hebben zelf één keer niet moeten op maneuver gaan, om te repeteren met het orkest, er was een orkest wedstrijd van orkesten bezet-Duitsland, de ganse kazerne was leeg, behalve wij vijf. Wij hebben die wedstrijd gespeeld en derde plaats behaald.
Ik was in verlof , had 20 maanden geklopt, en... opeens op de radio,
al de soldaten klas 52 direct terug naar de kazerne, de diesttijd was veranderd van 24 naar 18 maand, ik had dus nog twee maand teveel gedaan. Ik ben nooit zo goed gezind opgestapt naar Siegen.
(wordt vervolgd)

Reageer op dit bericht

Zondag 5 februari 2006

Bij de sodaten in LUIK...

Optreden bal in de kazerne.

Reageer op dit bericht

Zondag 5 februari 2006

Mijn eerste orkest \\\\...5/30

Het orkest bestond uit...............
ACCORDEON. Blind Jefke, is momenteel 82 jaar, en speelt nog altijd
DRUM. Jef Jazz
GITAAR
TROMPET
SAX- CLARINET ikzelf
ZANGERES ( zingt nog altijd met Jefke.)
Het was in de tijd van HELMA en SELMA, twee Nederlandse zangeressen, veel gedraaid op de radio, dus er moest nog een zangeres bijkomen, wij waren dan met 7 in totaal.. Wij speelden zowat van alles, tiroler muziek, marsen, walsen, "den hele sante boutik", dus zowat alles wat op de radio kwam. In het wintersezoen waren er niet zoveel "bals" dan had Jef Jaz ( den drummer) er niet beter opgevonden, wij gingen ook " cabaret" spelen. Hij huurde in kleine gemeentes kleine zalen op, de muziekanten met nog een paar vrienden uit de "turnkring" hadden een nog niet zo'n slecht programma ineengestoken. Als wij gingen "bal spelen" werden wij diezelfde avond uitbetaald, nu hadden wij al redelijk " cabaret avonden" gespeeld, en nog geen geld gezien. Ik had intussen bericht gekregen dat ik moest soldaat worden, ik moest op 1 october 52 binnen. Toen ik juist daarvoor naar mijn centen vroeg, liet hij mij de onkostennota's zien, en er schoot werkelijk niets over.
Er schiet mij juist nog iets te binnen.
Het vervoer van de canaries.
Liza van Miel Verbeeck, de vrouw dus van een garagist uit het dorp deed het vervoer. De auto was vroeger van het "hof" geweest ,zo'n vierkant geval, de bestuurder zat in een glazen kooi, langs de zijkant kwam daar een soort slang van een stofzuiger uit met " nen trefter", dat ding diende dus om met de bestuurder te praten. " De vloer was zo "rot als kees
" als wij door een plas water reden, moesten wij onze voeten oplichten of wij waren nat.

Reageer op dit bericht

Zondag 5 februari 2006

Eindelijk bij een echt orkest....4/30

Eindelijk bij een echt orkest.
Ik heb zo nog een hele tijd in café's gewerkt, ik moet wel zeggen " dat is werken dag ", meestal waren dat kermissen, dwz kort na de middag moesten wij terplaatse zijn, zodat wij rond 2à3 uur konden starten, en dat zolang er volk was, dus ook tot 2à3 uur s'nachts, en dan moesten wij nog met de fiets naar huis. Het matriaal van de drummer werd zowat verdeeld, zodat wij buiten onze eigen instrumenten, ook nog een "trommel, of " nen tam-tam " op onze rug kregen, maar ja, wij hadden dan ook 25 fr verdiend, en daar mochten wij dan ook wel iets voor terug doen.S' Maandags of Dinsdags was het gewoonlijk " koers ",
opnieuw hetzelfde, vroeg daar, en laat spelen.
Eén anecdote wil ik tog nog kwijt. Wij speelde in Beringen, een nieuw café, wij waren al een uur aan spelen, en binnen was het nog altijd "platte talloren" De drummer die er toen bij was, Jef Jaz, ( later ook drummer van De Canarie's) ging het eens "arrangeren", met een koord rond zijne buik zijn trommel opgehangen, en met ons naar buiten, de foor rond. Toen wij terug aan ons café kwamen, konden de mense niet binnen, en wij hebben ze binnen gehouden. Eerlijk gezegd, ik kon wel doodgevallen kunnen zijn, want van zo'n toestanden, of gelijk met carnaval zo'n stom hoedje op uwen knikker, ben ik niet zo voor te vinden, daarom misschien kan ik mij deze nog herinneren.
" Blind Jefke" en de bovenvernoemde drummer hadden een hele tijd terug een orkest samengesteld, en ik werd gevraagd als saxofoonist.
Wat ik ook deed. ( wordt vervolgd )

Reageer op dit bericht

Zaterdag 4 februari 2006

Optreden in HEUSDEN CITE.

Hier begon onze \" jaz\" al op iets te trekken. De accordeonist was Roger Vronen uit Hasselt, den drummer was Victor, en die andere was ikzelf.

Reageer op dit bericht

Zaterdag 4 februari 2006

Verrassing 3------ 3/30

Verrassing 3.
Jef Verbeeck, een oudere kamaraad had onder de oorlog in Duitsland
gevangen gezeten. Toen hij terug thuiskwan had hij van Duitsland een zeer mooie sax alto meegebracht. Hij speelde daarna ook in de harmonie. Wij moesten een consert spelen met "statiekermis" in t'dorp. De chef had graag het stuk." Papillon" gespeeld, een solo voor sax alto, tamelijk ingewikkeld, een bepaals thema, met daarop een 10 tazl variaties.Jef was niet zo'n goed muziekant, met een smoes " slechte tanden " heeft hij forfait gegeven, hij schonk ook zijn sax aan de harmonie.De chef vroeg mij of ik dat stuk zou kunnen spelen, natuurlijk kon ik dat ( al moest ik dag en nacht studeren ) Het consert verliep schitterend, ik kreeg er niet alleen een sax alto bij, maar ook een applaus van de toeschouwers, ( ik moet wel zeggen dat daaronder veel familie van mij bijstond).
Het eerste betaald optreden.
Mijn eerste optreden met " ne jazz " ging door in Zichem, in de café"wij heren van zichem", ik moet zo'n 14 à 15 jaar geweest zijn. De verplaatsing naar plaats van optreden was nog met fiets.
Wij hadden die datum gekregen van " Blind Jefke", een goed accordeonist uit het dorp. Normaal moest hij daar spelen, (alleen de zondag) maar hij had een aanvraag op een ander plaats voor het volledig week-end. De accordeonist die met mij moest spelen, was een leerling van Jef, hij kende in totaal een 10 tal nummersd, de drummer was ook een beginneling, ik kan U verzekeren dat die avond lang geduurd heeft, dan hadden wij nog pech, want in dat café mocht niet gedanst worden, dus wij speelde voor luisterpubliek.
(Wordt vervolgd)e

Reageer op dit bericht

Donderdag 2 februari 2006

Verrassing ne 2. 2/30

Verrassing n° 2.

Uiteindelijk had mijn grootvader het ook door dat er toch iets moest schelen aan dat instrument, en op een zekere dag kwam hij na de repetitie thuis met een ander instrument, ook nog met een nieuwe koffer.Daar had iemand op gespeeld die in posten ging werken, en zodoende de repetities niet meer kon halen. Ik was verwonderd dat daar klanken uitkwamen,dat was ik niet gewoon, dat hard blazen had dan toch vruchten afgeworpen.
Ik moest nu ook les gaan volgen, de repetities van de harmonie begon om 8 uur, ik moest om 6uur daar zijn, de chef ( Guske Gheys ) zou mij les geven, gene gemakkelijke, maar ik heb er veel van geleerd. Na een paar maanden was ik al zover dat ik bepaalde "stukken " mocht meeblazen met de grote muzikanten.
Na ongeveer één jaar moest ik mijn sax terug inleveren, de chef had beslist dat ik voor eigen goed beter op clarinet zou verder doen, want " als ge clarinet kunt spelen, kunt ge ook sax spelen, maar niet andersom" Dat kon mij juist geen fluit schelen, na veel gebleit heb ik dan toch maar clarinet geleerd ( in feite is dat wel een zeer mooi instrument, teminste als het goed gespeeld wordt )
Alleen onze hond had daar last van, als hij zag dat ik begon te blazen was hij niet meer te houden en moest naar buiten
Ik moet zowat ongeveer 12 jaar geweest zijn, dat mijn grootvader tegen mij zei, " wij gaan morgen naar Brussel, wij gaan eens kijken in de muziekwinkel bij Polfliet, maar alleen maar kijken. Dat deden wij dan ook, maar ik kwam wel thuis met " ne nieuwe sax tenor ".Nu was ik niet meer te houden, als ik thuis was, was ik ook aan t'blazen, 3 à 4 uur per dag, soms nog langer.
Ik begon zo stilaan wat " straatliedjes " te spelen, en ik was niet meer te houden.

Reageer op dit bericht

Woensdag 1 februari 2006

Mijn eerste bespeelbare sax

Na mijn eerste koper instrument, eindelijk ééntje waar wel iets uitkwam.

Reageer op dit bericht

Woensdag 1 februari 2006

Welkom. 1/30

Welkom.

Voor ik begin met JOE HARRIS en The Pink- Umbrellas wil ik eerst vertellen hoe ik als orkest muzikant ben begonnen.Ik was nog zeer jong, ik was verzot op muziek, zeker als er sax tonen bij te pas kwamen. Het soort muziek dat ik het liefst hoorde was jazmuziek.Mijn grootvader ( ik ben opgegroeid bij mijn grootouders ) noemde dat negermuziek maar liet mij maar doen, in feite had hij gelijk.
Mijn grootvader had vroeger de Koniklijke Harmonie helpen oprichten, speelde toen piston of trompet, dat weet ik niet meer zogoed.Op zekere dag kwam hij van de repetitie terug met een verrassing voor mij, een zelf ineengeknutselde kist, met stof overtrokken, met daarin, ja, een saxofoon alto.Het was gene gewone,
maar "ne pure kopere ", groen uitgeslagen. Hoe jong ik ook was, ik heb dat ding opgekuist met sidol, en na een paar dagen blonk die " gelijk ne nieuwe "Alhoewel dat 60 jaar geleden is, zie ik dat "ding " zo voor mijn ogen, kleppen die rammelde, een " riet " dat verhakkeld was,maar ik dacht dat dat zo moest ziin. Wat heb ik daar opgeblazen, de ziel uit mijn lichaam, maar muziek kwam er niet uit, zelf het "instrument " had er de brui aangegeven, het zag er weer zo groen uit als toen ik hem gekregen had. (wordt vervolgd )

Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 januari 2006

Reageer op dit bericht

Donderdag 26 januari 2006

MIJN GROOTOUDERS.

Mijn naam is Paul, geboren in Elsene Brussel, op 24.03.33.
Bijgaande foto zijn mijn grootouders,wonende te Tessenderlo Juist voor het uitbreken van de oorlog 40-45 ( de mobilisatie ) ben ik naar Tessenderlo gaan wonen,de reden was, \"op den buiten\" kon je beter aan bepaalde zaken komen dan in de stad, en dat was ook zo, wat eten betrof heb ik nooit gevoeld dat het oorlog was. Ik ben daar naar school gegaan, dan naar de vakschool,en dan ook mijn muziek geleerd, in t\'kort, ik ben daar altijd gebleven. In feite waren mijn grootouders meer mijn vader en moeder, en voor hen was ik ook één van hun kinderen, den kleinste dan nog wel. Mijn biologissche ouders kwamen wel regelmatig op bezoek, maar zijzelf zijn altijd in Brussel blijven wonen, ikzelf bleef liever in Looi.