Hoe zou........
Hoe zou de wereld er uitzien;Belgische gefusilleerden(4)
(Generaal Jacques leest de namen af der gefusilleerden van Luik tijden de herdenkingsplechtigheid)) Door een Duitsch advokaat wilde men haar laten bijstaan.Gabrielle weigerde,zeggen", dat zij zelve't best haar zaak zou verdedigen."Waarom hebt hij den inlichtingendiest georganiseerd"vroeg men haar."Waarom?Uit haat tegen uw daden, vooral uit liefde voor mijnland en mijn Koning.,""Uw Koning", tergde de Duitschers,"" uw Koning,'t is een pop, een Koning van karton?;"Mijn Koning", riep ze uit,"bevindt zzich in uw loopgraven, bij de soldaten. Uw keizer integendeel houdt zich met zijn lievelingen buiten gevaar?" " waarom wildet hij ons kwaad berokkenen?" hernam meer fleemend den ondervrager. "Wij hebben u toch niets misdreven."" Wat Gij hebt ons niets midaan", zo gaf Gabrielle aan haar verontwaardiging lucht." Dat is durven zeggen gaat over hout.Maar ge kijkt me toe als de verpersoonlijking van het kwaad?Gij hebt geplunderd, verwoest, ons land in vuur en vlam gezet; niet alleen onze soldaten,ook onschuldige burgers, zelfs vrouwen en kleine kindders hebt ge gemarteld?....."" Die vertelselkens heeft men u wijsgemaakt"onderbrak den voorzitter.Wijs gemaakt?Met eigen oogen heb ik gezien, zoo bekrachtigde Gabrielle haar stoute beschuldigingen. "Maubeuge heb ik zien branden.In de zakken uwer soldaten vond ik afgekapte kinderhandjes. In de nabijheid van Charleroi, heb ik, onder de duivelsche uitjouwingen uwe, manschappen, aaneengebonden vrouwen in de Samber zien werpen.'k Heb een echtgenoot zien doodschieten, wiens vrouw hem met haar kleed tegen de kogels uwer beulen poogde te beschermen.Ik persoonlijk heb dat lijk begraven.Ik heb gezien"Zwijg", gebood den Duitscher. "Een vrouw mag zich daarmee niet bemoeien.... Weet gij dat uw spionnendaden den dood verdienen?" "Ik ben geen spion, die met de uwe mag vergeleken worden.'k Heb het gedaan in mijn eigen land, voor mijn eigen regeering, voor mijn eigen vaderland.Gij, integendeel,zijt tegen alle recht in ons land binnengevallen; en steunt alleen op 't geweld.Ge wild mij dooden...... doe het." "En indien wij u genade verleenden?" "Dan zou ik herbeginnen."Ze weigerde opnieuw haar medehelpers te noemen.Eens zei men haar, dat dat er vier agenten van haar dienst aangehouden waren. De Duitschers wilden hun namen van haar weten."Gij zijt domkoppen?"riep ze," Toen gij mij aanhieldt, hebt ge dan mijn naam aan een gevangene gevraagd?Doe dus voor hen, als voor mij?"Ik ken er geen van."Den 8* Maart werd het vonnis uitgesproken 't was de dood.Den 1* April werd het voltrokken.Gabrielle weigerde een vraag tot genade te onderteekenen.Haar zuster, die haar eenige malen bezoeken kon, smeekte het haar toch te doen.vervolg op (5)Belgische gefusilleerden(3)
's Anderendaags na het middagmaal,zat Gabrielle een tas torrealine te drinken. Met veel lawaai vielen drie mannen bij haar binnen; twee Duitschers en een Antwerpenaar.Als zij zich kenbaar gemaakt hadden, antwoorde Gabrielle:"u,"boches",kan ik niets verwijten, gij vervult uw stiel?Maar gij, Belg, boezemt mij afschuw in.Gij moest beschaamt zijn?"Na 2 uren huiszoeking, klonk het bevel:"Gij zijt onze gevangene. Mee met ons naar de kommandantuur?"Men bevool haar nevens den begeleider van een grijze auto plaats te nemen, goed in 't zicht, als om de voorbijgangers den indruk te geven dat ze met de Duitschers in bevriende verstandhouding leefde.Doch Gabrielle Petit nam het zoo niet op?Ik ben geen geleidster der Boches, maar eene Belgische gevangene", schreeuwde zij de menschen toe.De chauffeur bevool haar te zwijgen." Zwijgen ,doe ik niet", riep ze verontwaardigd"'k Heb het recht op mijn ongeschonden reputatie, mijn landgenooten wil ik niet schandalizeeren?""Zoo ge niet zwijgt", dreigde de Duitscher;" geef ik u een slag in 't aangezicht?"" Doe het als ge durft", dreigde Gabrielle terug, "maar met mijn hoedenspeld steek ik dwars door je hand, zoodat de auto zich tegen de huizen te pletter loopt."Den 21*Januari 1916 kwam een net gekleede heer in haar woning,Antwerpschen steenweg 61 te Brussel en vroeg naar mej Legrand. Men antwoordde hem, dat er daar geen mejuffer Legrand woonde. De man ondervroeg ook andere huurders, en vernam dat er daar wel een jong meisje leefde." Haar naam?" " Mejuffer Petit, maar ze is nu niet thuis."Hij hield aan en vernam dat Gabrielle ook een kamer had in de schouwburgstraat,19 Daar werkte ze.Dat was genoeg,en de aanhouding had plaats, zooals wij die hiervoren vertelden. De zaak werd geleid door een der oversten van de geheime politie Goldsmidt.Gabrielle Petit werd in de gevangenis van Sint-Gilles opgesloten gehouden.Na de lange marteling der herhaalde, pijnigende ondervragingen, waarin de Duitschers steeds opnieuw,doch vergeefs, poogden haar medehelpers om den draad van haar werk te kennen, werd zij eindelijk voor een zoogenaamd gerecht gebracht.(wordt vervolgd op 4)
mooier kan niet.....
De winter geeft zijn schoonheid,De stroom.....
Zoals die stroom steeds weer zijn weg herneemtBelgische gefusilleerden(2)
(Foto Verduin ligt ver)En nu noemen wij Gabrielle Petit.Ze was geboren te Doornik,op 20 Februari 1893.Vroeg verloor ze haar brave moeder. Na met haar zuster Hèlène in een gesticht opgevoed te zijn,kwam ze naar de hoofdstad wonen, waar ze in 1915 haar meter, vrouw Hèlène Sagard, de zuster harer moeder ,leerde kennen.Gabrielle was een flinke jonge vrouw,schoon van lichaamsbouw,maar nog schooner door de reinheid van haar zielenadel. Als winkeldochter voorzag ze te Brussel in haar levensonderhoud.Ze was verloofd met een Belgische soldaat. In haar 24° levensjaar werd ze den1 April 1916 ter schietbaan van de hoofdstad, door de Duitsche militaire barbaren gefusilleerd. Haar verloofde was bij Luik gewond. ze verpleegde hem en na zijn genezing bracht ze hem door de Duitsche linies naar nederland en vergezelde hem naar Engeland. Dan besloot ze naar Belgiè terug te keeren.En daar neemt haar werkelijk militair leven aanvang:Achtergebleven Belgische jongeren naar Holland oversmokkelen en over de bewegingen van het Duitsche leger de nuttigste inlichtingen in winnen.Haar opsporingen oefent zij uit op een voornaam deel der vijandelijke vuurlijn,van bij Ieperen over Rijsel tot Maubeuge,te Brussel,te Antwerpen.En ze weet de Duitsche tegen spionnen te verschalken.Vandaag is ze kindermeid, natuurlijk om de Duitsche soldaten des te gemakkelijker te kunnen uithooren; morgen zit ze op een belangrijk strategisch punt, langs de waterkant rustig te visschen, maar haar oog en haar geest nemen aandachtig op wat rondom oprukt en terugkeert; overmorgen heeft zij't uitzicht van een handelsreizigster aangenomen, daarna verkoopt ze gazetten, om kort nadien een arme vluchtelinge te zijn, door medelijdende menschen in huis opgenomen.Niet al te lang duurt het, of de voornaamste chefs van haar dienst,wie ze de verzamelde inlichtingen moet overmaken, worden aangehouden, veroordeeld en terechtgesteld?Maar dat is voor Gabrielle Petiet geen sein tot aftocht.Integendeel,zoo mogelijk wordt haar ontembare ijver er nog meer door aangehitst. Tot een vertrouwelinge zei ze:"'tGevaar,ik vrees het niet.'kVervul de schoonste roeping welke een vrouw in oorlogstijd droomen kan?Mijn plicht zal ik doen,trots alles?'kWeet het wel, word ik gesnapt,dan plaatsen ze mij tegen den muur?" " En dan?" " Wel,dan ben ik in den Hemel? en koester maar geen vrees voor mij.Aan de " Boeges"zal ik geen mensch verklappen, zelfs niet in de wreedste folteringen.?Moet ik sterven, 't zal zijn in den dienst van mijn land, als soldaat, met geest en hart aan 't vaandel gewijd?.Haar oorlogsnaam was juffrouw Legrand.De Duitschers loerden op har en hielden haar koerier aan.Door een tegenspion liep ze in de val.'t Was een Hollander , die het wachtwoord kende. Ze aarzelde even, maar toch vertrouwde ze hem de brieven voor Holland toe-- militaire inlichtingen---De judas droeg ze recht naar de DuitschersWordt vervolgd op 3Leest dit......
Lees eens als je iets niet zint,Simpel weg bedacht.......
Je hebt verdriet en pijn zo goed gekent,Een echte....
Een echte vriend verlies je niet,
Hij deelt in vreugde en verdriet,
zwijgt en roddelt niet,
Begrip en waarden moet een vriend
je niet meer leren,
want die verlies je niet.
(Met de groetjes van ploef)
Je voelt het......
Je voelt het aan zijn handdruk,Ik hou van.....
Ik hou van jou, al ben je anders,50 Jaar gehuwd is lang....
(De foto is van nu)All'e 'Tis ons bijna gelukt,
op 28 december 2007 zijn wij 50 jaar gehuwd,
met wat vallen en weer opstaan zijn wij nog altijd
samen,volgens mij een heel grote prestatie, en een hoop geluk,
dat wij dat nog mogen beleven.
(Met de groetjes van Roger en Henriette allias ploef)
Hieronder de Foto van toen??
(Met de groetjes van ploef)
De foto van 50 jaar geleden
'Twas toen nog even anders als je eens de foto bekijkt.
maar ja 't is ook bijna 50 jaar geleden ,toen stonden wij nog in vuur en vlam
wij waren toen nog maar 28 Decemder 1957,
't is niet te geloven als je denkt waar is die tijd gevlogen.
Alsof 't van gisteren was,
(Nog eens de groetjes van Roger en Henriette Allias ploef.)
Als iets....
Als iets zich in ons omkeert niet en lukken wil,
als je ziet wat je nooit eerder zag,
als geweld veranderd in iets mooi's
dan is je geluk iets heel gewoon.
Gelukkig zijn is steeds opnieuw proberen,
ben je rijk of ben je arm,
gelukkig zijn moet je leren.
Liefde vreugde of verdriet,
wat op je afkomt weet je niet,
dus kijk niet te ver vooruit,
het heeft geen nut je ziet geen fluit,
dus denk aan jezelf en wees positief
(Met de groetjes van ploef met een dikke zoen)
Belgische gefusilleerden(1)
(FOTO De Keizer" Kollosal?De dood:Dank u;Wilhelm)Het droevige hoofdstuk is nog niet geeindigd.Wij denken aan Franck en Baeckelmans.Jozef Baeckelmans en Alexander Franck waren van Antwerpen.Baeckelmans werkte te Brussel met Wallonie en Franck te Gent. In dit proces werden drie doodvonnissen voltrokken, Jozef Baeckelmans, Alexander Franck en Alexis Thiry,politie kommissaris te Saint Gislain.. de twee eerste vonnissen werden uit gevoerd op 23 September 1915 De gezanten van Spanje en Amerika hadden hadden ook voor hen getracht genade te krijgen;tevergeefs echter. Het verzoek werd verworpen.De Duitsche gevangenis-aalmoezenier Legendecker kwam het hun melden.Beide veroordeelden bleven heldhaftig tot het einde.Baeckelmans had even te voren zijn verloofde nog gezien. Hij schreef haar nu,dat hij sterven moest."Morgen wordt ik ter dood gebracht.'t isdroevig.Maar er is niets aan te doen, liever zou ik blijven leven,maar ik schik mij gelaten. De voorzienigheid heeft ons niet laten samen blijven.Boven zullen wij gelukkiger zijn.Dat Zijn heilige wil geschiede. Ga voort voor mij te bidden; als ik in den Hemel zal zijn, zal ik voor u bidden."" Stel u gerust" schreef Baeckelmans aan zijn vrienden."Gij zoudt niet kunnen gelooven , hoe gelukkig ik vertrek.Ik zeg tot mezelf,dat God, in Zijn groote hoedheid, mij tot Hem heeft willen roepen op een oogenblik van mijn leven, waarop ik het best bereid ben.Heb ik geen reden mij over die gunst te verheugen.Troost mijn verloofde; wij hadden elkander zoo lief.Zeg haar goed, dat ik haar vergiffenis vraag voor al het verdriet, dat ik haar veroorzaak.Ze moet zich onderwerpen, daar ik als een dappere sterf en hoop, dat God mij weldra in Zijn armen zal ontvangen .Meld dan Gustaaf alles aan mijn geliefde moeder, maar ik smeek u, doe het voorzichtig, en dat men haar meedeele met welke gevoelens ik sterf."Franck en Baeckelmans stierven als helden.Vervolg op (2)Herfst sfeer
De bomen gaan in winterslaap,Mensen zijn als sterren...
Mensen komen en ze gaan,liefde is.......
Niet haten om onrecht je aangedaan,
starten met een lieve blik en een lieve kus,
want goede mensen zijn als sterren,
je ziet ze niet altijd maar je weet,
dat ze er altijd zijn.
als je bang bent om vooruit te zien,
kijk dan naast je en je vind je goede vrienden.
liefde is als een klaverken vier;
moeilijk te vinden ,maar gezegend het te hebben.
(Met de groetjes van ploef aan al mijn vrienden)
Vriendschap is.....
'Tis niets zeggen maar je arm om de schouder leggen,De stappenteller