Archief

Ikke… ikke… ikke…

Hebbe… hebbe… hebbe…


De zinloze dood van deze levenslustige jongeman, neergestoken om een mp3, is alweer een uiting van de egocentrische en materialistische wereld waarin wij leven, waarin waarden en normen en respect voor de ander van geen belang meer zijn, waarin angst ons afstand doet nemen van onszelf en ons het schaamrood op de wangen bezorgt.

Berlusconi (foto): ONTSPOORDEN, WILDEMANNEN!

Uit goed ingelichte bron hebben we vernomen dat de voorman van Forza Italia! vanmorgen nog een vergadering met zijn adviseurs heeft belegd waarop besproken werd hoe de gemene linkse manipulatie der verkiezingsuitslagen alsnog kon worden ongedaan gemaakt.
Naar verluidt werden hierbij twee pistes gevolgd.
In de eerste plaats zouden in de kiesdistricten waar de linkse oppositie een verdacht-duidelijke meerderheid behaalde de resultaten worden geannuleerd. De Olijf-coalitie zou er immers massaal oudere mensen hebben gemobilliseerd die manifeste symptomen van seniliteit vertoonden. Het ligt voor de hand dat dergelijke verwerpelijke praktijken voldoende reden zijn om van overheidswege in te grijpen ten einde de democratie niet in gevaar te laten komen.
In andere districten waar een nek-aan-nek race in het voordeel van Romani Prodi uitdraaide zou aangedrongen worden om de verkiezingen opnieuw te laten plaatsvinden, maar om deze sneller en eerlijker en wars van manipulaties te laten verlopen zou de bevolking opgeroepen worden om zich naar het marktplein van de voornaamste steden te begeven om er bij handopsteking te stemmen. Van overheidswege aangestelde tellers zouden dan de échte wil van het volk kunnen laten doorwegen.
“Italië heeft het recht op een onvervalste verkiezingsuitslag”, zei Berlusconi toen hij de vergadering verliet en zich naar een inderhaast samengeroepen ministerraad spoedde om de te nemen maatregelen te bespreken en het land van de chaos te redden.

Nu het Vlaams Belang de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen is begonnen rond het thema ‘veiligheid’, zien andere partijen zich genoodzaakt de handschoen op te nemen om niet van onverschilligheid te worden beticht.

Het CD&V laat via partijvoorzitter Jo Van Deurzen weten dat er betere manieren zijn dan het uitdelen van deur- en raamalarmpjes om het onveiligheidsgevoel weg te nemen. “Het geloof verzet nog steeds bergen”, stelt hij met uitgestreken gezicht. “Daarom zal de christen-democratische partij tijdens het paasweekend aan elke burger een kruisbeeld overhandigen, versierd met een palmtakje. Hij kan het hangen waar hij het wenst: aan de deur of aan het raam. Geen snoodaard zal het nog aandurven om een door God gezegend huis te ontwijden…”

De VLD stuurde Rik Daems uit om twee problemen in één klap te regelen: “Als sociaal voelende partij, stellen wij voor werklozen in te schakelen om de wacht op te trekken voor burgerwoningen. Zo zullen deze onfortuinlijke mensen zich weer nuttig voelen in onze samenleving en aan de mensen bewijzen dat zij zondermeer bereid zijn om hun stempelgeld terug te verdienen.”

Voormalig minister van Binnenlandse Zaken Tobback maakt brandhout van de voorstellen van andere partijen: “Een kruisbeeld heeft nog nooit bescherming geboden in precaire situaties. Vraag het maar aan al die priesters en nonnekes die in Afrika werden vermoord. Hetgeen Daems voorstelt is helemaal geen sociale maatregel, maar stigmatiseert de werkloze nog maar eens een keer. Over de gadgets van één euro die het Vlaams Belang uitdeelt hoeven we zeker niet uit te wijden: de prijs zegt al genoeg over deze ridicule verkiezingsstunt. De enige manier om het onveiligheidsgevoel weg te nemen is drastische maatregelen nemen: over subsidiëring van pitbullfokerijen moet nagedacht worden. Indien de overheid investeert in bonafide fokkerijen en aan elk gezin die dat wenst een correct opgeleide pitbull (met handleiding) cadeau doet, zal onze misdadig ingestelde medemens wel twee keer nadenken vooraleer zijn klokkenspel in gevaar te brengen.”

Ze zijn u beslist niet ontgaan, de raadselachtige reclamespots van de overheid. Fientje Moerman, minister van Economie, schoot onlangs de ‘Jij bent Flanders’ Future’- actie op gang. Men wil bewijzen dat Vlaanderen een topregio is door zijn creatief vermogen centraal te stellen. Dat dat gebeurt met vooroorlogs taalgebruik (‘Weest zelf creatief!’) en met een Engels paswoord stoort onze ministeriële vendelzwaaiers niet. Reden genoeg dus om de Satirische Saboteur op pad te sturen:

SS: Hallo, spreek ik met meneer Parys, algemeen directeur van Flanders District of Creativity?
Parys: Inderdaad, ik ben nog steeds op post. Waarmee kan ik u van dienst zijn?
SS: Ik merkte dat uw jong bedrijf volop in the picture staat en ik dacht: laat ik dat winning team gaan versterken.
Parys: Het doet me genoegen dat ons initiatief aanslaat, meneer, maar voor sollicitaties kunt u zich beter wenden tot onze Senior Project Manager…
SS: Hold on, meneer Parys, ik ben vertrouwd met uw project! Met wie kan ik beter brainstormen dan met de voormalige woordvoerder van de minister van Economie?
Parys: Mijn tijd is te kostbaar om…
SS: Time is money, indeed! Ik dacht aan de job van Creative Manager eigenlijk. Op uw schitterende site (Dutch only) zocht ik vruchteloos naar deze functie niettegenstaande u zich profileert als Vlaamse organisatie voor meer ondernemerscreativiteit. Zonder Creative Manager zie ik u onmogelijk uw eigen doelstellingen realiseren.
Parys: Ik ben een andere…
SS: In feite kun je die functie opsplitsen: een CM op het vlak van business en een CM voor de language valley: immers het Vlaams wordt eens zo rijk met een Angelsaksische inslag. Uw Imagineering Officer geeft een aanzet op uw website.
Parys: Hoe bedoelt u?
SS: Hebben we het dan niet over Flanders’ Future, mister Paris?
Parys: Inderdaad, wij zijn internationaal georiënteerd!
SS: Precies! Vlaanderen, excuse me, Flanders heeft een internationale roeping! Wij moeten af van die verdomde losersmentaliteit. Luc Van den Brande was de eerste die tot dat besef kwam en zijn volk instrueerde met zijn Flanders Technology!
Parys: U slaat de nagel op de kop: hij was een pionier.
SS: Een pionier, mister Paris? Sorry, maar dat is een schromelijke onderschatting van onze aartsvader! Wist u dat de incrowd hem intussen met Abraham aanspreekt?  No Flanders without him! En in zijn voetsporen treedt nu Fientje Moerman, de Vlaamse leading lady. Zij is onze Senior Creative Manager.
Parys: Deze functie klinkt me niet echt bekend in de oren, maar…
SS: Ik zie dat u het idee niet ongenegen bent. Ik kan reeds morgen de job opnemen.
Parys: … ik moet hierover toch overleg plegen met onze Office Manager.
SS: Zoals ik al zei kan een Creative Manager twee richtingen uit. Met mijn creatieve taalknobbel ben ik de geknipte persoon voor een CML. Een Creative Manager Language brengt pit in ons dorre taalgebruik. Zonder CM blijft uw organisatie een dooie boel. Hij spoort de Office Manager en de Project Managers aan om leven te brengen op de werkvloer en op het veld; de Sales Managers te lande leert hij hoe creative flyers de afzetmarkt opentrekken. Ik zie me het best functioneren als team leader  binnen een Creative Unit ‘Research and Development of Business Language’.
Parys: U kunt het allemaal goed aan de man brengen. Beschikt u over de nodige referenties?
SS: Haha, u wenst me te screenen? Nu verwijst u me naar een Assessment Center, I suppose?
Parys: Uw background is uw troef, meneer…euh…
SS: Is dit een multiple choicevraag? U wenst een university degree  te zien?:bachelor - master - doctor? Elke nitwit kan in een wip een diploma te voorschijn toveren, maar maakt hem dat tot een Creative Manager with balls? Het zijn de tentoongespreide kwaliteiten die het verschil maken! Vraag het uw Quality Coach maar! Ik heb onlangs nog een volledige check-up ondergaan in Saint-Luc en ik voel me in optimale conditie.
Parys: Wat heeft Saint-Luc hiermee vandoen?
SS: Het universitair ziekenhuis. Misschien bent u dat uit het oog verloren als corporate lawer in New York. Fysieke paraatheid is een must in de ondernemerswereld. U fitnest toch? Ik vind trouwens dat we ons niet mogen beperken tot het Engels in Flanders Fields, voyons. U comme francophone  voelt dat toch kriebelen in uw kleine teen! Of hebben wij geen Franstalige broeders als buren die heel wat in de Europese pap te brokkelen hebben?
Parys: Daar heeft u een punt, maar ik vrees dat uw concept niet kadert binnen de marketingstrategie van de minister en onze organisatie. Het lijkt me trouwens een té delicaat onderwerp om in de Vlaamse regering aan te kaarten.
SS: Dommage, monsieur Paris! U bedoelt: op twee paarden wedden is not done?
Parys: Zoiets, ja. The winner takes it all…
SS: Okay, alles op het Engels zetten dus? Maar u begrijpt dat ik als Creative Manager zo inventief mogelijk tewerk wil gaan. Got it?
Parys: Dat siert u, meneer, maar…
SS: Ik verzeker u: met de nodige dosis creativiteit worden we Masters of the Universe!
Parys: That’s the spirit, sir! Ik moet toegeven: uw enthousiasme werkt aanstekelijk.
SS: We moeten dringend de handen uit de mouwen steken om Flanders top of the bill te maken. Ik zou trouwens het product Flanders nog ietsje meer commercialiseren als u mij toestaat een creatief ballonnetje op te laten…
Parys: Hoe bedoelt u?
SS: Flanders ligt nogal droog in de mond. Wat dacht u van McFlanders? U voegt een extra dimensie aan de naam toe. De mensen leggen automatisch de link met de multinational en we zijn meteen inge’burger’d!
Parys: Drijft u het niet een beetje ver nu?
SS: Wilt u Flanders op de kaart zetten, bent u genoodzaakt om gedurfde initiatieven te nemen. Zo investeert u in human capital! Misschien kunnen we het doorpraten met uw staff op een dagje team building of ziet u het liever als een incentive voor uw personeel? De optie workshop mag evenmin uitgesloten worden.
Parys: U loopt wel bijzonder hard van stapel, meneer… euh…
SS: Doorzetting is me niet vreemd, mister Paris, het kenmerk van de headhunter. This is no small business, you know!  Wanneer kunnen we een eerste werkvergadering beleggen om to the point te komen?

In Brussel loopt een boeiende tentoonstelling over Théo Van Rysselberghe (1862-1926), de man die in het spoor van onder andere Georges Seurat met enkele schitterende pointillistische schilderijen naam maakte.
Mis deze tentoonstelling niet: ze loopt nog tot zondag 21 mei!
Hier vind je er alles over. Je hebt trouwens geen gids nodig die je niet op je eigen tempo laat rondstruinen en ofwel te snel ofwel te langzaam naar je zin gaat. Tegen een habbekras kun je een audiogids huren en rustig al het moois bekijken.

Hoe vaak horen we (oudere) mensen niet hun beklag doen dat het vroeger zoveel beter was, dat de jongeren van vandaag alle besef voor waarden en normen hebben verloren, dat Louiske niet meer met twee woorden spreekt en Marieke nog nauwelijks goeiedag zegt, dat Kevin zich alleen nog interesseert voor computerspelletjes en je tegen Valerie geen woord meer kan zeggen omdat ze constant met oortjes rondloopt?
Het is een fenomeen dat zich doorheen de tijden manifesteert, de oudere generatie die zich aan de jongere ergert omdat die andere waarden hanteert en andere interesses heeft.
Zo is het ook met ons, intellectuelen (ahum ahum). De kunstfreaks ergeren zich mateloos aan de massa die elke belangstelling voor kunst en cultuur heeft verloren. In plaats van een toneelstuk verkiest ze \'Big Brother\', in plaats van een tentoonstelling staart ze zich blind op de \'Royals\', in plaats van naar een opera te gaan loopt ze storm voor \'Mama Mia\', in plaats van een goed boek leest ze \'Story\' of alles over de butler van prinses Diana.
Ook deze oprispingen zijn van alle tijden. In de antieke wereld reeds werd er door filosofen en schrijvers steen en been geklaagd dat het volk geen interesse voor de Schone Kunsten meer opbracht en zijn tijd verdeed met brood ende spelen en in de 14 de eeuw schreef Petrarca een gedicht waarin hij met droefheid vaststelde dat hoongelach slechts zijn deel was.
Laat dit gedicht (vertaling: Frans van Dooren) daarom een balsem zijn op de ziel van de verontruste kunstminnaar en ik zeg u: nee, er is niets veranderd en ja, we zijn een minderheid en een minderheid zullen we blijven .
Laat ons in de eerste plaats positief blijven, de ander zijn geluk gunnen, ook al gaat dat niet in onze richting, en het onze vooral innig koesteren.

Tom Wolfe is geen Amerikaan zoals we die vaak karikaturaal afgebeeld zien. Hij behoort niet tot het Mc Donald's-clubje van vetgemeste yankees die blindelings de leider volgt en de rest van de wereld onder druk zet om zijn samenlevingsmodel over te nemen.
Haast twintig jaar geleden schreef hij zijn 'Vreugdevuur der ijdelheden', een lijvige roman over de greedy eighties zoals een recensent het omschreef.
Toch reikt deze roman verder dan een tijdsbeeld van de Reagan-periode. Het gegeven blijft nog steeds brandend actueel. Meer dan ooit is de angst voor 'de ander' ingebakken bij de bevolking en leven we nog steeds in een maatschappij waarin het 'ik' ten koste van de ander wil scoren.
De personages die Wolfe in zijn wereldwijde bestseller opvoert, lopen nog dagelijks fluitend op straat: de politicus die het volk naar de mond praat met het oog op zijn herverkiezing, de journalist die met ophefmakende artikels zijn naam wil vestigen en de verkoopcijfers van zijn krant moet zien op te vijzelen, de officier van justitie die carrière maakt ten koste van zijn minder fortuinlijke medemens, de volksmenner die de waarheid verdraait om zijn aanhang te behagen en op te zetten…
Stuk voor stuk maken deze individu's misbruik van een in se banaal incident in de Bronx om de Amerikaanse klassenrechtspraak om te draaien en een blanke parvenu te doen opdraaien voor de achteruitgestelde kleurling. Elkeen spint garen uit een toevallige situatie. Is dat geen fenomeen dat we herkennen?
Met deze roman wordt aangetoond dat we steeds verder afglijden naar een kille, egocentrische samenleving waarin het ieder-voor-zich-principe de verzuring alsmaar meer aanzwengelt. 
Moeten we tezamen met Tom Wolfe de toekomst zwart inzien?

Meer informatie en andere meningen?

Biblioweb, klik hier.

Mening op Fok.nl, klik hier.

Recensie op The-ledge, klik hier.