Ik heb haar fiets gezien een straatlengte verder ze leunde, het voorwiel stond schuinweg tegen een kale eik die steunde hij verborg er het …
Ik heb haar fiets gezien
een straatlengte verder
ze leunde, het voorwiel
stond schuinweg tegen
een kale eik die steunde
hij verborg er het refrein
de wielen wentelen heel de tijd als zij rechtop
de vlakke paden ronden, mijn ogen volgden
ik heb haar niet gezien
vandaag, heeft ze mijn
veld verlaten, mijn blik
vertoont nu gaten,
zojuist was er een fiets te zien
die steunde en een kale eik
die kreunde
de wielen wentelen heel de tijd als zij rechtop
de vlakke paden ronden, mijn ogen volgden
en ik,
ik kon haar niet goed achtervolgen
ik ben even stram zoals die ouwe eik
met zijn gegroefde stam, ik steunde
wel een straatlengte verder
zo dicht bij
je onbedwingbare drang
weerstreeft niets meer, geen woord
en je laatste zin werd uitgesproken
in een waas, een gelukzalige roes en
je nam er afstand voor, je lachtte hard
luidop en zinloos die laatste woorden
het is zoals klaarkomen vertelde je
je treedt buiten jezelf, verduidelijkte je
en je stem stokte toen ik even wegkeek
ik heb je nooit meer levend terug gezien
een paar maanden later
waarheid is meestal een perceptie, het gevolg van een waarneming, we nemen het voor waar aan, we veronderstellen dat het zo is, anderen vert…
waarheid is meestal een perceptie, het gevolg van een waarneming,
we nemen het voor waar aan, we veronderstellen dat het zo is, anderen vertellen ons dat het zo moet zijn, want het staat zelfs geschreven.
Jij zegt mij dat dit de waarheid is
en zolang ik niet weet waarom
heb ik het voor lief te nemen
vogels zweven, ze wegen weinig
en de lucht is zwaar genoeg om
ze te dragen
vissen drijven, ze zijn zo zwaar
als het water en de zee is diep
genoeg
zelfs wij kunnen op het water
lopen, als je het maar blijft
geloven
deze man verbijt, geen onverwijld noch een onvertogen woord, noch het hemeltergend schreeuwen want wraak is zeker niet aan hem besteed Hier …
deze man verbijt, geen onverwijld
noch een onvertogen woord, noch
het hemeltergend schreeuwen want
wraak is zeker niet aan hem besteed
Hier vertel ik het verhaal van het liegkonijn, een nieuwe wending in mijn dichtpatroon
een liegkonijn zit gebeiteld met scherpe tanden die knagen
het is dus een knagend dier, een revolutionaire evolutie naar
een soort die jaagt op wezens met teveel aan zelfvertrouwen
hij spuwt dus de twijfel in het rond, zoals een gifslang, de cobra
is wat jij ziet, nu rood of groen
of ben je blind voor kleuren
is wat jij ruikt, dood of levend
of ben je onverschillig misschien
Zaterdag 31 december 2005
jaaruit ja da's waar en weer een jaar voorbij en verder weg van mij ik heb de dagen afgeteld met strepen op de muren van een cel, en ik ben …
jaaruit
ja da's waar en weer een jaar
voorbij en verder weg van mij
ik heb de dagen afgeteld met
strepen op de muren van een
cel, en ik ben de bouwer zelf
ik schrijf, of liever wrijf de pen
in mijn hand op het blad, teken
woord voor woord verbeelding
ik zag het liegkonijn op het weidse plein
het grijnsde de tanden bloot, een vlaamse
reus, het veinsde onachtzaamheid
terloops en als ik dichterbij kwam
sprong het weg, de struiken in
en ik struikelde verdomd
mijn handen bloeden
het gras werd rood
het konijn was wit
sneeuwwit
verdwenen
op mijn grasgroen plein vallen vandaag meeuwen uit de lucht hoor ze krijsen het uit maar de weerman wist het al ijskoud plukte de westenwi…
op mijn grasgroen plein vallen
vandaag meeuwen uit de lucht
hoor ze krijsen het uit
maar de weerman wist het al
ijskoud plukte de westenwind
de bomen kaal
ze huiveren en schudden nog
gauw hun laatste bladeren af
om zich in 't wit te laten tooien
de duiven schuilen opeengepakt
in het oude fort, en ernaast staat
een oude reus naakt te pronken
hij houdt dus de wacht
strekt zijn armen in de lucht
hij heeft er veel meer dan twee,
en tracht alzo de wind te vangen
en de sneeuw misschien?
Donderdag 29 december 2005
. ik heb een sneeuwlandschap van heel dichtbij bezocht en de bomen groeiden hagelwit de takken hingen zwaar en ik hoorde ze kraken met elkaa…
.
ik heb een sneeuwlandschap
van heel dichtbij bezocht en
de bomen groeiden hagelwit
de takken hingen zwaar en ik
hoorde ze kraken met elkaar
mijn sporen werden toegedekt
en de nachtlucht bleek
een deken dat een koude vlaag
omhelsde, zo innig leek
haar ijzig beeld dat bij me bleef
deze sneeuw bedekte dagen
.
Woensdag 28 december 2005
. het is dat wij van water houden als het vocht waarin we dreven het deinen wiegt ons nog in slaap we droegen schalies en het zilver op de h…
.
het is dat wij van water houden
als het vocht waarin we dreven
het deinen wiegt ons nog in slaap
we droegen schalies en het zilver
op de huid, een bek had scherpe
tanden, ze haken in de prooi vast
om te grijpen, en kieuwen ademen
rood, ze drinken zuurstof, water
we kenden ook geen dagelijks
brood, we hadden niets omhanden
het is dat wij van aarde houden
als de grond waarop we lopen
't beven rukte ons uit een droom
.
. één dezer dagen keer ik aardewaarts dan zoek ik mij als laatste rustplaats een linkeroever zonder stenen kade waar ook geen houten vlonder…
.
één dezer dagen keer ik aardewaarts
dan zoek ik mij als laatste rustplaats
een linkeroever zonder stenen kade
waar ook geen houten vlonder hoeft
'k laat er wel het schoeisel achterwege
zodat het slib twee naakte voeten kust
in gebed laat ik hier mijn sporen achter
waar je straks bij laagtij de boot aanlegt
daar bouw ik op het droge een stenen
tombe met zwarte letters en de datum
jaren later dan vandaag, zodat de cijfers
zullen blijven hangen, aan de populieren
eeuwen lang, ze groeien hard, ze ruisen
want de veerman rust nu aan hun voet
(vers des espoirs bientôt anéantis,
l'orgueil au vent, je suis parti.
Emile Verhaeren zegt het goed)
.
Een huis dat hemelwaarts afvaart zijn houten boeg puilt uit de gevel een baldakijn voor een balkon en de zon, zij lacht genadeloos hard ee…
Een huis dat hemelwaarts afvaart
zijn houten boeg puilt uit de gevel
een baldakijn voor een balkon en
de zon, zij lacht genadeloos hard
een scheldezicht als geen ander
De leuke fietster