Op 22 april 2012 werd voor de twaalfde keer een ‘Erfgoeddag’ ingericht. Naar goede traditie is dat steeds op de eerste zondag na de paasvakantie.

Welke is de betekenis van die dag?
Op die dag wil men publiek, pers en beleid in Vlaanderen en Brussel sensibiliseren rond cultureel erfgoed opdat iedereen op een eigentijdse, kwalitatieve en zinvolle manier zou omgaan met het cultureel erfgoed in zijn dagelijkse omgeving.
Erfgoeddag is een initiatief van FARO, Vlaams steunpunt voor cultureel erfgoed vzw, in samenwerking met de erfgoedgemeenschappen in Vlaanderen en Brussel, met volle steun van de Vlaamse overheid.
Elk jaar wordt rond een welbepaald thema gewerkt. In 2012 was dat ‘Helden’.
Erfgoed is een zeer ruim begrip en het thema kan/mag ook ruim geïnterpreteerd worden. Erfgoeddag mag niet verward worden met ‘Open monumentendag’ waarop het publiek kennis kan maken met het bouwkundig, landschappelijk en archeologisch erfgoed. Op erfgoeddag wordt eerder het cultureel, dus roerend of niet-materieel erfgoed in de kijker geplaatst.

Vanwaar die titel van mijn artikel?
Misschien herinneren sommige onder jullie zich misschien nog dat ik in 2011 een artikel schreef met als titel “Heeft Middelkerke misschien geen cultureel erfgoed?”. Ik verwonderde me er toen namelijk over dat de gemeente niet deelnam aan de erfgoeddag met als thema ‘Armoe troef’. Ze lagen daar natuurlijk wel mee in de lijn van dat thema. De toen opgegeven redenen ‘Het thema lag ons niet te best’ en ‘Vrees dat de prestaties van vorige jaren niet zouden geëvenaard/ verbeterd kunnen worden’ en ‘Zowel deelnemen aan monumentendag EN aan erfgoeddag is te veel voor Middelkerke’ konden mij niet overtuigen.
Ik keek dus vol verwachting uit naar de editie 2012 en ik werd absoluut niet teleurgesteld.

Wat deed de gemeente in het verleden?
Dergelijke organisaties interesseren mij namelijk geweldig en Middelkerke kan ook bogen op enkele merkwaardige organisaties ter gelegenheid van ‘Erfgoeddag’ in het verleden. Laten we ze even overlopen.
Ik herinner mij vooral twee edities. De eerste is deze van 2008 waarbij onderzocht werd hoe men in het verleden tegen de toekomst aankeek, met de slogan 'Wordt verwacht'. Dat werd hier ‘Een halve eeuw kamperen’, een unieke tentoonstelling in de camping ‘Westende’.
De tweede, van 2010, ging over vervalsingen, constructies, kopieën en imitaties, met de roepnaam FAKE?’
In De Branding stelden toen 7 privé personen hun verzameling ten toon met uiteenlopende thema’s zoals o.a. schommelpaardjes, vlinders, ricard-attributen, oorlogsmaterialen en .... Fernand Feys met een klein deel van zijn verzameling over Freddy Maertens.

Aan de eerste editie in 2002 schijnt Middelkerke niet deelgenomen te hebben. De reeds bestaande Museum- en Archievendag werden toen samengevoegd tot een Erfgoedweekend, onder de slogan Ontdek mijn verleden. Het eerste thema werd ‘Verzamelen, verzamelaars, verzamelingen’.
De volgende editie van 2003 stond in het teken van Op reis. In de ‘Oude Post’, nu ‘Het Strandhuis’ genoemd, organiseerde de heemkring Graningate, in samenwerking met het gemeentebestuur, de eerste dag een tentoonstelling over 200 jaar pastoors te Middelkerke ‘Van Soutane tot burgerpak’. In de inkomhal van het gemeentehuis kon men de tweede dag een selectie bekijken uit de verzameling van het historisch project over het kusttoerisme. Tevens werden de boeken over Dokter Casse en ‘Massaal naar Middelkerke’ voorgesteld.
Vanaf 2004 werd het ‘weekend’ een ‘dag’. Het thema dat jaar was 't Zit in de familie. In ‘De Zwerver’ in Leffinge werd toen een tentoonstelling gehouden gebaseerd op Middelkerkse archieven over misdaden. In de namiddag vertelde Roland Desnerck pittige Middelkerkse volksverhalen.
Verschillende expo’s in 2005 stonden in het teken van Gevaar!: ‘Toeristen in gevaar’ in Ter Duinen, ‘Vissers in gevaar’ in de kerk van Lombardsijde, ‘Gevaren op zee’ in de mess voor officieren verteld door Julien Desseyn en reddersactiviteiten in het gemeentelijk zwembad.
Op 23 april 2006 kon het publiek terecht bij honderden erfgoedorganisaties voor een editie In kleur. Volgens ‘De Sirene’ nummer 92 van januari-februari 2006 zou Middelkerke daaraan deelgenomen hebben, maar ik heb daar verder niets over gevonden. Volgens de dienst ‘Erfgoed’ van de gemeente werd toen een kleine tentoonstelling gehouden in de lokalen van de heemkring met alle mogelijke vormen van gekleurd drukwerk.
In 2007 werden de vele waarden (financieel, emotioneel, enzovoort) van cultureel erfgoed aangehaald.
Er werden doorlopend originele archiefdocumenten en foto’s uit het boek ‘Middelkerke: ‘Van duindorp tot badplaats 1800-1914’ door Julien Desseyn tentoongesteld in De Branding.
De negende editie in 2009 behandelde de vriendschap. In de Branding werd een filmmontage getoond met unieke beelden uit privé-bezit, over het toeristisch gebeuren, over de Ezelstoet in Lombardsijde, over de O-L-V processie in Leffinge, over de viering van het honderdjarig bestaan van de badplaats Westende, over 1000 jaar Leffinge en over 800 jaar Schore.
Een bakker aan het werk in Westende en de boer op het land waren eveneens op de beelden te zien.

Zoals jullie ook kunnen vaststellen hebben de meeste activiteiten plaats in Middelkerke. Is dat enkel en alleen omdat zij een cultureel centrum hebben?
De verdiensten van de heemkring ‘Graningate’, daarbij volop ondersteund door het gemeentebestuur, wens ik hier dik te onderstrepen.

En nu naar onze Brandweer in 2012
De brandweerkazerne is gelegen in de Klein Kasteelstraat, naast het containerpark. Ze werd ingehuldigd op 30 augustus 1997. Het is een zeer ruim gebouw dat alle mogelijke faciliteiten biedt aan garages en pleinen. Multimediamateriaal is er in al zijn vormen aanwezig. Voor zover ik dat kan beoordelen is het modernste en meest gesofistikeerd materiaal aanwezig.
Het korps telt vier officieren en een vrouwelijke dokter en 39 manschappen, alle vrijwilligers.

Affiche
Bij mijn aankomst kon ik het onderstaand programma raadplegen.

Boekje
De heemkring Graningate maakte een themanummer van 60 pagina’s over de Middelkerkse brandweer, met een historische reconstructie van alle korpsen, ook die van Leffinge en Westende. Men kon die ter plaatse aanschaffen voor de prijs van 8 euro. Ik kan jullie dit nummer 125 van het tijdschrift van de heemkring enkel maar aanbevelen. Voor de Westendenaars die niet wisten dat er in Westende-bad ooit (1927 – 1937) een vrijwillig pompierkorps bestaan heeft, staat er een interessant artikel in van de hand van Els Bloes. Hieronder zien jullie de opengevouwen kaft rond het tijdschrift.

Wat was er allemaal te zien?
Vooreerst was er een tentoonstelling over de brandweerman en zijn gevecht met de grote en kleine ongelukken die mensen in doordeweekse situaties tegenkomen, uit onhandigheid, vergetelheid, dommigheid, maar ook door toeval, tegenslag en andere wetten van Murphy.
Aan de hand van uniek film- en fotomateriaal en persoonlijke verhalen leren we onze brandweer kennen: soms kleine helden, soms grote helden. Doorlopend.
In de voormiddag waren er ook demonstraties door de jeugdbrandweer. ’s Namiddags kon men oefeningen blusbehendigheid voor de ganse familie bijwonen. Twee voorbeelden: geblinddoekt en uitgerust met een persluchttoestel een rokerige ruimte binnengaan of op de correcte wijze een brandende frietpot blussen.
De brandweer stelde natuurlijk ook zijn uitrusting tentoon, o.a. met een duikersstand en twee oldtimers! De eerste was een tankwagen, gebouwd in 1944, in leen gekregen van de garage Lamerant in Middelkerke en de tweede een jeep.
Er was ook een expo van uniek brandweermateriaal en een schitterende collectie miniatuurbrandweerwagentjes, door de jaren heen verzameld door mensen van de brandweer zelf.

Besluit
Graningate, de brandweer en de gemeentediensten die erbij betrokken waren, verdienen een hartelijk applaus voor deze organisatie. Marc De Jonghe, die korpschef is sinds 1987 (25 jaar op 20 oktober 2012!), mag fier zijn op zijn korps van idealisten, die een zeer gewaardeerde bijdrage leveren aan onze veiligheid.

Een handelaar ben ik niet, een bouwpromotor of een gemeenteambtenaar evenmin. Ik ben slechts een autochtone gepensioneerde bewoner van Westende, waar ik geboren en getogen ben.
Ik vertegenwoordig geen enkele groep of partij en spreek dus in mijn persoonlijke naam.
Het zou dus best kunnen, of straffer nog, ik ben er zeker van dat mijn ideeën/wensen/verlangens niet altijd stroken met die van mijn nog actieve medebewoners of met die van aanhangers van een politieke partij of van mensen die rechtstreeks, vooral financieel, belang hebben bij projecten die ik niet zeer genegen ben.
Ik ben ook een vrij man, die dankbaar gebruik maakt van de moderne communicatiemiddelen waarvan deze blog er één is, om mijn ontboezemingen een deeltje van de wereld in te sturen.
Niemand zal mij moeten overtuigen van het feit dat een gemeentebestuur nooit iedereen tevreden zal kunnen stellen, dat er vaak moet geschipperd worden. De kerk in het midden houden, noemt men dit dan.
Toch wil ik hierna eens uit de doeken doen, wat ik persoonlijk graag in de programma’s van de partijen zou zien verschijnen.

Visie
Een partij die geen visie ontwikkelt zal natuurlijk nooit genade vinden in mijn ogen. Of ze die visie ook waarmaakt, zullen we natuurlijk pas in 2018, bij leven en welzijn, kunnen beoordelen.
Bij de Open VLD die het nu al 12 jaar voor het zeggen heeft, heb ik dat het meest gemist.
Die visie moet zeker slaan op de toekomst van de Vlaamse kust en de kuststeden. Kan toerisme zoals we dat vandaag kennen nog wel? Of is de kust verzadigd? Moeten we nog meer (ondergrondse) parkings en nog meer betere (?) toegangswegen of rotondes aanleggen? Moeten er nog meer sportmanifestaties georganiseerd worden, waarbij de wegen moeten afgezet worden? Moeten er nog meer muziekmanifestaties bijkomen? Middelkerke moet daar samen met de andere kustgemeenten en met de provinciale en Vlaamse overheid diep over nadenken en desnoods een voortrekkersrol vervullen.
En het vooral durven over een andere boeg gooien!
Waarom zouden we er eens niet van uitgaan dat de toerist ook tevreden kan zijn met een rustige vakantie, met wandelen en fietsen, met het strand en met de zee? Vooral omdat hier zoveel ouderen verblijven, die al tevreden zijn met sociaal contact.
Of vinden jullie dat we Tokio achterna kunnen gaan?

Met visie bedoel ik niet het opstellen van allerlei plannen: beleidsplannen voor cultuur , milieu, sport, toerisme, huisvesting en Ginter , woonplan, jeugdbeleidsplan, mobiliteitsplan, nood- en interventieplan, meerjarenplan voor OCMW en kerkfabrieken, actieplan voor ontwikkelingssamenwerking, veiligheid- en preventieplan, ruimtelijk structuurplan, sportbeleidsplan, stappenplan voor welzijn… en misschien heb ik er nog vergeten.
In het beste geval worden die zelfs gebruikt en nageleefd, maar misschien werden ze enkel opgesteld omdat het goed staat of opgelegd werd.

Goed bestuur
De regelmatige lezer van deze blog zal nu wel al weten dat ik een hevig tegenstander ben van projecten, die getuigen van grootheidswaanzin. Jullie kennen nu ook al mijn mening over subsidies. De mogelijkheid om ze te bekomen mag geen reden zijn om niet onontbeerlijke projecten uit te voeren.
De gemeente kan de bestaande subsidies natuurlijk niet aan de anderen laten, maar moet ervoor ijveren om de hogere overheid te doen aanvaarden dat een subsidiesysteem geen goede zaak is. Het kan hoogstens ertoe dienen om een weinig succesrijk maar nuttig initiatief wat op weg te helpen.
De deelnemende partijen moeten niet enkel zeggen dat ze zullen besturen als een goede huisvader, in eer en geweten. Ze moeten eerst goed nagedacht hebben over wat dat juist inhoudt en er zich vooral strikt aan houden.
Het is niet omdat men over een dikke portefeuille kan beschikken dat men domme dingen moet doen.
Als er dan toch een groot project moet uitgevoerd worden, moet er allereerst een kosten- batenanalyse uitgevoerd worden. Als men er dan toch niet in kan slagen om een tamelijk precieze raming uit te voeren, dan moet het bestuur die meerkost incalculeren zodat men achteraf niet voor verrassingen komt te staan.
Er mag niet toegegeven worden aan drukkingsgroepen! De belangen van de gewone burger mogen niet genegeerd worden, bijvoorbeeld om bouwpromotoren ter wille te zijn.
Ik heb een hekel aan zelfvoldane/ arrogante mensen en ik verwacht dus van een politicus/politica dat hij/ zij zichzelf steeds weer in vraag stelt. Ja, ik weet het: “ ’t is moeilijk bescheiden te blijven voor kerels met zoveel t…..” (!)

Werken
Mijn allereerste prioriteit bij het uitvoeren van werken betreft het herstellen en veilig maken van bestaande wegen. Men moet dagelijks onderweg zijn met de fiets om er zich rekenschap van te kunnen geven hoeveel wegen in de gemeente in slechte of minder goede staat verkeren. En dat zijn er heel wat!
Ik denk dat de pleintjes/ pleinen nu wel allemaal een (niet steeds even geslaagde maar zeer dure) opknapbeurt gekregen hebben.
Als er toch nieuwe wegen moeten komen, bijvoorbeeld om nieuwe gas- en elektriciteitsleidingen veilig onder de grond te stoppen, dan moet er, waar mogelijk, gedacht worden aan fiets- en voetgangerspaden. Op bestaande wegen kunnen die vaak met witte lijnen afgebakend worden, zonder grote kosten. Groen moet overal voorzien worden en niet enkel in de private tuintjes.
De bewoners van de straat moeten schriftelijk geconsulteerd worden.
Het bestuur moet een consequente houding aannemen bij het verlenen van bouwvergunningen en in elk geval rekening houden met het advies van de stedenbouwkundige ambtenaar, ook al is dat soms strijdig met de mening van het college.
De allesomvattende rol van de studiebureaus bij het ontwerpen, ramen, plannen en beheren van projecten moet beperkt worden. Het technisch personeel van de gemeente moet daarin een grotere rol spelen. Dat zal niet enkel de zeer hoge kosten drukken maar de invloed op het werk verhogen. Ik weet wel dat die bureaus er personeel met de nodige en betere know-how voor hebben, maar door alles aan hen over te laten, wordt het geheel oncontroleerbaar. Geen eenvoudige opgave dus, maar moeilijk gaat ook.

Verminderen van de uitgaven
De gemeentelijke schuld moet drastisch afgebouwd worden. Het gemeentepersoneel moet verminderd worden zonder afdankingen. Het wagenpark van de gemeente moet op een aanvaardbare manier gereduceerd worden. Natuurlijk is het aangenamer voor het personeel als elke dienst over eigen wagens kan beschikken, maar een goed georganiseerd systeem van carpooling zou enorm kostenbesparend zijn bij de aankoop en bij het onderhoud. De uitbreiding van het gemeentehuis door het huren van private woningen, mag slechts in noodgevallen.
Het in stand houden van een buurthuis, is een zware financiële post en kan enkel gerechtvaardigd worden als het OCMW, Calidris, De Branding of een andere lokale instantie niet aan de behoefte kunnen voldoen.

Bescherming van ons erfgoed en van de natuur
Wie zich inzet voor het bewaren van ons erfgoed en wie de natuur wil beschermd zien, maakt zich daarmee niet sympathiek en zal daar niet steeds voor beloond worden. Meestal komt men daarmee in botsing met de financiële belangen van anderen.
Wie toch de nodige moed opbrengt om toch zijn gezonde principes te verdedigen, verdient in mijn ogen een medaille.

Als de partij oppositie moet voeren
Het schepencollege krijgt steeds meer macht, ten nadele van de gemeenteraad. De partijen die veroordeeld werden tot een oppositiekuur, mogen zich daar niet slaafs aan onderwerpen.
Een gemeenteraadslid moet met een bijzondere aandacht de verslagen van het college bestuderen. De uitgaven ten voordele van het schepencollege, gemeentepersoneel, de politie, de brandweer en de scholen moeten aan een streng kritisch onderzoek onderworpen worden. Dat geldt nog meer voor het gunnen van opdrachten.
De verkozene moeten blijk geven van een grote beschikbaarheid: zeer aandachtig de gemeentelijke dossiers bestuderen, de gemeente grondig kennen, spreken met de inwoners.
Hij/ Zij mag zich in geen geval beperken tot de maandelijkse zitting van de gemeenteraad of tot recepties.
De mandataris mag niet toegeven aan het Stockholmsyndroom! Dat betekent dat men niet mag aarzelen om de meerderheid het vuur aan de schenen te leggen, ook al wordt dat niet in dank afgenomen.
De partijen moeten erop letten dat de deelgemeenten op gelijke manier behandeld worden. De concentratie van alle diensten en bureaus in Middelkerke moet afgeremd worden en waar mogelijk moet er een spreiding gebeuren.

Lokale economie, huisvesting, werkgelegenheid, bejaarden- en gehandicaptenbeleid, criminaliteit, veiligheid, …
In al deze domeinen moeten de partijen zich bijzonder hard inzetten om de levenskwaliteit van de inwoners te verbeteren. Deze laatste moeten ook zelf initiatieven nemen en niet altijd rekenen op de overheid, die wel zijn volledige steun daarbij moet verlenen, in de juiste mate, zonder overdrijven.

OCMW
Wie een uitkering krijgt moet een job aangeboden krijgen, die past bij zijn of haar kwaliteiten. We denken dan onder andere aan het onderhoud van het groen, straatvegers, boodschappers, mensen die bejaarden gezelschap houden, …
Voor wat hoort wat!!
Ook hier zijn besparingen mogelijk. De bedeling van warme maaltijden, bijvoorbeeld, moet efficiënt georganiseerd worden. Vooral in de ver afgelegen deelgemeenten moet de solidariteit aangewakkerd worden om te bekomen dat de lokale inwoner bereid gevonden wordt om hulpbehoevenden bij te staan.

Besluit
Misschien heb ik de kandidaten die in aanmerking komen om mijn voorkeur weg te dragen, te perfect afgeschilderd. Is dat een utopie? Misschien wel, maar wie naar dat ideaalbeeld streeft, mag alvast op mijn volle waardering rekenen.

Bron
http://www.skynet.be/jack-nl/fun/dossier_veel-veel?articleId=857046#main

Werden jullie ooit beledigd of bekritiseerd door jullie partner?
Of weigerde jullie partner soms nog te praten of te overleggen?
Hebben jullie toen de politie verwittigd? Of vonden jullie dat niet erg genoeg?
Nochtans staat dat in de statistieken als partnergeweld.

Wat verstaan we onder ‘partnergeweld’?
Het betreft fysiek, seksueel en psychisch geweld binnen een relatie. Het is elk gedrag in een intieme relatie dat aangewend wordt om controle en macht te winnen over de partner.
Dat is natuurlijk in de meeste gevallen erger dan in de twee voorbeelden hierboven.
Hieronder vinden jullie daarvan de volledige lijst, opgesteld door het instituut voor gelijkheid van man en vrouw.

Verbaal en psychologisch geweld De persoonlijkheid van het slachtoffer wordt onderdrukt. Is vaak veel ingrijpender dan iedere andere vorm van mishandeling
Beledigingen, kritiek, kleinering om daden en woorden
Controle van relaties; gevolgd, gestalkt worden, met de dood bedreigd worden
Poging om contacten met familie en vrienden te beperken
Weigeren te praten of te overleggen
Intimidaties
Mishandeling van kinderen, scheiding van kinderen of dreiging om dit te doen
Economisch geweld
Inpalmen van inkomsten, van spaarcenten of schulden maken
Fysiek geweld
Gooien met een voorwerp, duwen, brutaal aanpakken
Krabben, hardhandig beetpakken, bijten, aan de haren trekken
Een kaakslag, een vuistslag, een schop geven of slaan met een voorwerp dat verwondt
Bedreigingen met een wapen, poging tot moord of wurging
De toegang tot de woning verhinderen, opsluiten, aan de deur zetten, achterlaten langs de weg
Seksueel geweld *
Onterende of vernederende seksuele voorstellen
Gedwongen seksuele aanrakingen, (poging tot) gedwongen seksuele betrekkingen

*Wordt vaak aangezien als onderdeel van psychisch en fysiek geweld. Verkrachting binnen de partnerrelatie komt vaak voor en wordt weinig gerapporteerd omwille van maatschappelijke taboes en vooroordelen. Vrouwen ervaren seksueel geweld als bijzonder vernederend en voelen zich daarbij als vrouw gebruikt en miskend. (dwingen tot seksuele handelingen die de vrouw niet wil, dwingen tot seksuele handelingen met derden, verplicht worden tot het bekijken van pornolectuur, -video's, seksueel geweld ten aanzien van de kinderen,…)

Hoe vaak komt het voor?
In 2010 openden de correctionele parketten in ons land 50.094 nieuwe dossiers inzake partnergeweld. Dat zijn er opnieuw meer dan vorig jaar. Op vier jaar tijd steeg het aantal geregistreerde feiten met liefst 11,73 procent. Het gaat hier echterenkel omde dossiers die bij de politie zijn aangegeven. Het aantal slachtoffers dat naar de politie stapt stijgt jaar na jaar, maar toch worden drie op vier gevallen van partnergeweld nog steeds niet aangegeven. Uit een studie blijkt dat 12,5 procent van de Belgische koppels het afgelopen jaar te maken heeft gehad met partnergeweld, 14,9 procent vrouwen en 10,5 procent mannen.

Met als titel ‘Eén vrouw op zes slachtoffer van partnergeweld’ verscheen in ‘Het Nieuwsblad’ van 4 november 2011 een artikel daarover van sdg. En waar minder over gepraat wordt … ook één op de tien mannen is een slachtoffer van partnergeweld, maar eerder van psychisch geweld.

En in Middelkerke?
Uit het dagbladartikel konden wij vernemen hoeveel gevallen van partnergeweld zich van 2007 tot en met 2010 hebben voorgedaan in Middelkerke.
Daar waar het partnergeweld overal fors toeneemt, gaat het in Middelkerke toch wel drastisch naar beneden, zeker?
Bij het lezen van het dagbladartikel, krijg je inderdaad een zeer gunstige indruk over Middelkerke.
Er staat immers: “Waar er in 2007 nog 101 gevallen waren, bleven daarvan in 2010 nog slechts 69 over of een daling met 32%. Dat komt op1,24gevallen van partnergeweld op 100 huishoudens in 2010.” Hieronder zien jullie de cijfers van 2000 tot en met 2010, zowel voor het fysisch als voor het psychisch geweld. Die “69” is de som voor 2010 van beide vormen van geweld.

Fysisch

2000	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011
3	13	36	37	46	43	47	7*

Psychisch

2000	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011
61	102	82	64	30	17	22	6*

* = Eerste kwartaal van 2011

Zo zie je maar weer dat je met cijfers alles kunt uitleggen zodat het voor jou het beste uitkomt.
Ik kan dus even goed zeggen “Waar er in 2009 slechts 60 gevallen waren, steeg dat in 2010 naar 69, een stijging met 15%”.
Het hangt er maar van af hoe je zulke cijfers interpreteert. De overheid doet dat meestal in haar voordeel.

In welke milieus doet zich partnergeweld voor?
Partnergeweld komt voor in alle socio-economische milieus, ongeacht de sociale status, de leeftijd, het opleidingsniveau, het beroep, de herkomst of het geloof.

Getuigenissen van slachtoffers
De getuigenissen van slachtoffers van partnergeweld, op internet, zijn legio. Telkens komen dezelfde feiten of vaststellingen aan bod.
In veel gevallen waren er reeds vermoedens van gewelddadige neigingen of signalen daartoe vóór het huwelijk of het samenwonen: snel omslaande stemmingen, kwaad worden zonder aanleiding, losweken van familie en vriendenkring, eis tot overdreven aandacht, jaloersheid, ….
Tijdens de relatie gaat het van kwaad naar erger en dat vaak voor kleine dingen. Steeds wordt de schuld op de andere gestoken. De dader heeft daarna spijt en belooft dat het nooit meer zal gebeuren. Kleine geschenken en bloemen moeten dat staven maar doen het geweld daarna niet ophouden.
Het slachtoffer praat zichzelf de schuld toe, wordt minder zelfzeker, schaamt zich en … zwijgt. Nooit wordt de kans geboden om met de dader over het geweld te praten. De behoefte om het aan iemand te vertellen is wel zeer groot.
Het slachtoffer beweert uiteindelijk de moed gevonden te hebben om een einde te maken aan de relatie, vaak na overleg met familie of vriend(in). De dader reageert met dreiging tot zelfmoord, met een nieuw pak rammel, met dreiging de partner op droog zaad te zetten of … nog maar eens met bloemen.
Uiteindelijk komen de slachtoffers dan toch tot het besluit ‘Slaan uit liefde bestaat niet’

Waar kunnen de slachtoffers geholpen worden?
Huisartsen en urgentiediensten zijn vaak de eersten die geconfronteerd worden met slachtoffers van partnergeweld. Deze vertonen ofwel verwondingen of kneuzingen ten gevolge van de toegebrachte slagen of vertonen psychologische problemen ten gevolge van het (seksueel) geweld. Ze niet altijd bereid de ware toedracht van de feiten te vertellen uit schaamte, schuldgevoel of uit pure angst voor de mogelijke gevolgen (nog meer slagen of uit economische overwegingen/financiële afhankelijkheid van de partner).
Een eerste vraag om hulp kan bestaan in het praten over het geweld. Slachtoffers willen vooral dat het geweld thuis ophoudt. Niet allemaal willen ze meteen ook een punt zetten achter de relatie.
Met wie kan men praten?
Zoals gezegd, eerst met de huisarts, als die de juiste ingesteldheid heeft. Het is nuttig hem/ haar een medisch certificaat te vragen vanje letsels.

Bij de lokale politie kan klacht ingediend worden.Ook hier is het aangewezen dat telkens een proces-verbaal opgemaakt wordt en dit toe te voegen aan een eventueel reeds bestaand dossier.
Het vergt vaak veel moed van het slachtoffer om de stap naar de politiediensten te zetten. Diegenen die toch hun weg vinden naar het politiebureau zijn meestal vergezeld van een vertrouwenspersoon op wie ze kunnen terugvallen en steun vinden bij moeilijke momenten. Deze vertrouwenspersoon is vaak een vriend(in) die op de hoogte is van de gezinssituatie of een familielid (ouder, broer/zus).
Eens bij de politiediensten zal het slachtoffer worden verhoord door een politieman of – vrouw en zal men haar/hem de mogelijkheid aanbieden om een beroep te doen op de dienst slachtofferbejegening van de politie. Bekijk hiervoor http://www.ethesis.net/politiestructuur/politiestructuur.htm

Bij seksueel geweld zal op vraag van de magistraat en met akkoord van het slachtoffer overgegaan worden tot het gebruik van de set seksuele agressie.

Bekijk hiervoor http://www.scholieren.com/werkstukken/7526 

Wil men anoniem zijn verhaal vertellen aan de telefoon, dan kan dat bij Tele-onthaal. Op het gratis telefoonnummer 106 is dag en nacht een opgeleide vrijwilliger bereikbaar, zeven dagen op zeven.
Ook de centra voor algemeen welzijn (CAW) zijn gratis beschikbaar voor een discreet gesprek, tijdens de kantooruren. Zij verschaffen ook juridische informatie, zorgen eventueel voor een plaats om te verblijven of voor een andere vorm van begeleiding.Wanneer het geweld niet te erg uit de hand gelopen is, leren zij koppels om op een andere manier met elkaar om te gaan. In één of meerdere gesprekken met jou, je partner en/of jullie kinderen, proberen hulpverleners van het CAW te zoeken naar de meest gepaste hulp.
Daar wordt samen bekeken hoe je voor veiligheid kan zorgen voor jezelf en je kinderen, hoe spanning zich opbouwt, hoe je kwaad kan worden zonder geweld te gebruiken, hoe jij en je partner op een andere manier problemen kunnen uitpraten, hoe praktische problemen, die misschien aan de basis van het geweld liggen, kunnen opgelost worden, hoe jij en je partner, indien jullie dit wensen, op een rustige en overwogen manier uit elkaar kunnen gaan.

De dichtstbijzijnde centra bevinden zich in Oostende en Veurne.

Vluchten voor het geweld
Escaleert het geweld en is het aangewezen dat een slachtoffer even tot rust komt in een veilige omgeving, dan zorgen de vluchthuizen en vrouwenopvanghuizen daarvoor. Ze bevinden zich op een geheim adres en vangen alleen slachtoffers van partnergeweld met hun kinderen op. De plaatsen zijn beperkt. Vrouwenopvanghuizen zijn laagdrempelig en openbaar.Die zijn minder specifiek in hun selectie van bewoners. Beide formules sturen aan op het herwinnen van zelfvertrouwen en zelfredzaamheid bij devrouwen.Wie geen geld heeft voor het verblijf ontvangt OCMW-steun.

Is het plegen van geweld op de partner strafbaar?
De erkenning van geweld binnen een liefdesrelatie als een maatschappelijk en strafrechtelijk probleem is nog tamelijk recent. Het heeft geduurd tot 1997 alvorens partnergeweld in België als een misdrijf werd erkend en tot 1998 alvorens het echt strafbaar was.

De wet van 24 november 1997 (verschenen in het staatsblad van 6 februari 1998) is een belangrijke etappe geweest in de strijd tegen dit soort geweld. De wet past een aantal artikelen in het Strafwetboek aan en maakt geen onderscheid tussen geweld tegen mannen of tegen vrouwen.
Enerzijds introduceert de wet de partnerrelatie als verzwarende omstandigheid in geval van opzettelijke slagen en verwondingen. Onder partner verstaat de wet 'de echtgenoot of de persoon met wie iemand samenleeft of heeft samengeleefd en een duurzame affectieve en seksuele relatie heeft of gehad heeft'.
Anderzijds wijzigt deze wet de procedure van strafvervolging voor partnergeweld waardoor de gerechtelijke instanties meer bevoegdheden krijgen. Nochtans was het bijvoorbeeld nog steeds niet mogelijk om een aanhoudingsmandaat af te leveren. In België was de wet van 1997 aldus de eerste belangrijke stap, maar ze volstond niet. Vandaar dat de regering een wetsontwerp indiende dat leidde tot de nieuwe wet op het partnergeweld.
De wet van 28 januari 2003 tot toewijzing van de gezinswoning aan de echtgenoot of aan de wettelijk samenwonende die het slachtoffer is van fysieke gewelddaden vanwege zijn partner en tot aanvulling van artikel 410 van het Strafwetboek. (staatsblad 12 februari 2003).

Bronnen
http://www.nieuwsblad.be/extra/partnergeweld
http://www.horenzienenpraten.be/partnergeweld.htm
http://www.caw.be/Geweldinhetgezin/Partnergeweld/tabid/291/Default.aspx
http://www.cawdelta.be/Deelwerkingen/Partnergeweld/tabid/1877/Default.aspx
http://www.goedgevoel.be/gg/nl/521/Partnergeweld/index.dhtml

Met Beaufort04 is de ‘Triënnale voor Hedendaagse Kunst aan Zee’, van 31 maart tot 30 september 2012, aan haar vierde editie toe.
Knokke-Heist neemt evenwel deze keer niet deel omdat ze geen inspraak kregen over de kunstwerken die in hun gemeente zouden opgesteld worden. Alle andere kustgemeenten nemen wel deel, met andere woorden ze ondersteunen het fors/gul op financieel gebied.
Het is een initiatief van vzw Ku(n)st en haar partners onder de hoge bescherming van Herman Van Rompuy, Voorzitter van de Europese Raad.
Tot de doelstellingen behoren het versterken van de onderlinge contacten en het samen organiseren van tentoonstellingen, om een breed publiek op een bijzondere manier kennis te laten maken met kunst.
Op de website van Beaufort04 wordt de gebeurtenis (met nogal hoogdravende woorden, vind ik) als volgt aangekondigd.
“De Vlaamse kust en de hedendaagse kunst vinden elkaar opnieuw via monumentale installaties en intrigerende werken, ingebed in de unieke biotoop van de dynamische kustgemeenten. Ongetwijfeld zal dat opnieuw zorgen voor zomerse beroering en kunstzinnige reflecties langs de Vlaamse kust.
Beaufort04 schotelt opnieuw een staalkaart (= bonte mengeling) van Europese hedendaagse kunst voor.”

De kunstenaars
Voor Beaufort04 maakte een artistieke commissie onder de leiding van curator Phillip Van den Bossche en intendant Jan Moeyaert een selectie van hedendaagse Europese kunstenaars.
Ik laat de organisatoren best zelf aan het woord met een nogal verwarde zinsbouw.
“De kunstenaars in de groep hebben reeds allemaal hun sporen verdiend door regelmatig afzonderlijke tentoonstellingen te doen en te demonstreren. Toch zien wij nieuwe mogelijkheden. Ook het opkomen voor de belangen van de kunstenaars en gezamenlijk kun je die belangen beter onder de aandacht brengen. De kunstenaarsgroep bestaat uit beeldhouwers, schilders, keramisten, glaskunst, edelsmid, juwelen, pyrogravure, fotografie, grafisch design, sculpturen, tekenaars, stoelvlechters, weven, spinnen, houtdraaien, dichters, schrijvers, acteren teveel om op te noemen…”
Het zijn, voor wat Middelkerke betreft, drie kunstenaars uit het voormalig Oostblok. Dat zou de indruk kunnen wekken dat Vlaanderen geen kunstenaars van formaat heeft. Dat klopt natuurlijk niet! Er zijn er trouwens al heel wat die een kunstwerk leverden/ leveren voor een vroegere of voor de huidige editie.
Hier volgen hun namen.

Aan Beaufort 01: Wim Delvoye, Jan Fabre, Maria Roosen, William Sweetlove, Johan Muyle, Panamarenko, Koen Van Mechelen, Berlinde De Bruyckere, Dirk Braeckman, Johan Tahon

Aan Beaufort 02: Marie-Jo Lafontaine, Luk Van Soom, Bart De Zutter , Jan Van Imschoot, Luc Zeebroek, Jan Fabre, Koen Van den Broek, Jean Belquin.

Aan Beaufort 03: Valérie Mannaerts, Philip Aguirre y Olégui, Sven ’t Jolle, Tim Segers, Lili Dujourie, Louis De Cordier, Luc Deleu, Peter Rogiers, Jan Vercruysse.

Aan Beaufort 04: Arne Quinze, Hans Op de Beeck, Nick Ervinck

We stellen dus wel vast dat hun aantal deze keer een dieptepunt bereikt heeft: nog slechts drie in 2012!
Ziehier de afbeeldingen van wat in Middelkerke tentoongesteld werd tijdens de vorige edities:

Beaufort 01: van links naar rechts: ‘Caterpillar’ van Wim Delvoye **, ‘Ballman’ van Lars Siltberg, ‘Cité de Sable’ van Christian Meynen

     

**aangekocht door MDK Afdeling Kust van de Vlaamse Overheid en aan Middelkerke toegewezen

Beaufort 02: van links naar rechts: ‘Job’ van Luc Zeebroek (Kamagurka), ‘Chill Out Room’ van Marie-Jo Lafontaine, ‘Babies’ van David Cerny **
** nadien aangekocht door de gemeente Blankenberge

     

Beaufort 03: van links naar rechts: ‘No more boring art’ van John Baldessari, ‘Salacia’ van Tamar Frank *, ‘Untitled’ van Aneas Wilder.
*gekocht door de gemeente Middelkerke voor de prijs van 36.300 €, inclusief BTW.

     

De kunstwerken van Beaufort04
De selectie kunstwerken wil een weerspiegeling zijn van wat zich op het hedendaagse Europese kunstplatform afspeelt. De kunstenaars spelen met nieuw of bestaand werk in op de omgeving buiten de musea en willen de ku(n)stbezoekers deelgenoot maken van een fantasierijke en imaginaire wereld.
Middelkerke kreeg 3 kunstwerken waarvan 2 monumentale.
Deze keer heb ik er mij eens grondig in verdiept en daarvoor nogal wat opzoekingen gedaan.
Op het strand nabij het Grand Hotel Bellevue stelt Ivars Drulle 'I can hear it' voor. Het staat niet vlak tegen de dijk, maar naar het schijnt was schepen Devey daar blij mee omdat het optreden van Frank Bauer en van radio 2, deze zomer, er niet door zullen gehinderd worden.
In de Sint-Theresiakapel hangt een schilderwerk van Adrian Ghenie, getiteld 'Self-portrait Darwin II'.
Op het Sint-Laureinsstrand presenteert Magdalena Abakanowicz '2 schilden in cortenstaal'. Ze staan wat ver van de dijk maar wel op een geschikt duin.
Westende krijgt dus de eer om alle kunstwerken tentoon te stellen!
Burgemeester Michel Landuyt (Open VLD): “Dit biedt als voordeel voor de bezoekers dat ze zich niet ver hoeven te verplaatsen. Westende en Beaufort is eerder overigens al een goed huwelijk gebleken. Denk maar aan het werk ‘Caterpillar’ van Wim Delvoye dat de gemeente (???) eerder aanschafte en op de zeedijk in Westende staat. Of aan de lichtinstallatie van Tamar Frank op de watertoren. Westende heeft met onder meer de beschermde vakantiewoning ‘Les Zéphyrs’ op cultureel vlak nog heel wat meer te bieden. Zowel Les Zéhpyrs als de Beaufort-kunstwerken bevinden zich komende zomer op een boogscheut van elkaar. Hiermee versterken we straks het kunstminnende en culturele karakter van Westende-bad.”

Bedankt, Michel, dat je dat fijne onderscheid tussen Westende en Middelkerke nogmaals benadrukt!
Elk zijn deel, dat is goed! Middelkerke zijn bierfeesten en wielerwedstrijden, Westende zijn kunst en cultuur!

Ivars Drulle: ‘I can hear it’ (aan ‘La Rotonde’)

De kunstenaar
Drulle is een Let. Hij beschouwt het jaar 1998 als de start van zijn creatieve activiteit. In dat jaar werd hij immers toegelaten tot de kunststudies aan de Humboldt universiteit in de Verenigde Staten.
Een jaar later won hij al wedstrijden. Hij bleef gedurende vier jaar studeren in de Verenigde Staten, onder andere aan de Montana universiteit waar hij de ‘Master of Arts’ titel behaalde en bekroond werd tot één van de beste 15 studenten (op 16.000).
Hij kreeg verschillende waardevolle onderscheidingen, te veel om ze allemaal op te noemen. Jullie kunnen ze terugvinden op zijn website, die naarstig en stipt bijgehouden wordt.

Zijn kunstwerk ‘I can hear it’
In september 2011 vermeldt de kunstenaar op zijn website http://www.ivarsdrulle.com/index.php/news dat hij uitgenodigd werd om een publiek kunstwerk te creëren dat in België zal tentoongesteld worden in het kader van "Triennal for Contemporary Art by the Sea".
Op 6 februari 2012 gaf de kunstenaar mij, op mijn vraag, wat meer uitleg over zijn werk.
“De idee voor de hoornen kwam bij me op toen ik wat opzoekingen deed in archieven voor industriële en militaire machines. Ik vond het interessant dat de legers destijds, toen het radarapparaat nog niet uitgevonden was, speciale luisterapparaten gebruikten om vijandelijke vliegtuigen te detecteren.
Hieronder enkele voorbeelden daarvan. (nota stammer: Ik heb er zelf de jaartallen aan toegevoegd)

In plaats van militairen en vliegtuigen is het bij mij een mooi meisje dat één van beide hoornen gebruikt om te luisteren naar de zee. De titel van het werk is "I can hear it" (Ik kan het horen).
Niemand weet waar ze op wacht en naar wat ze luistert. Maar horen doet ze!!
De stalen hoornen hebben een lengte van 13 meters en iedereen zal zijn oor kunnen te luisteren leggen vlakbij de vrije hoorn om na te gaan wat er eigenlijk te horen valt.”

Ziehier enkele prachtige afbeeldingen, vind ik, van het bronzen beeld gemaakt in het atelier van Drulle.

     

Ik was dus wel wat verrast toen ik de beschrijving van het kunstwerk vanwege de organisatoren las.
“Een uniek locatie gebonden project met een knipoog naar de grandeur van het ‘Grand Hotel Belle Vue’ van weleer.
Twee monumentale hoorns tasten de trillingen van licht, geluid en omgeving af en nodigen de bezoeker uit om één te worden met de natuurlijke kracht van de zee.”

Ziehier de foto van het kunstwerk die zowat op alle websites over Beaufort04 verscheen: op die van de kunstenaar en ook op die van de gemeente http://www.middelkerke.be/page59020053.aspx en http://www.toerismemiddelkerke.be/toerisme/beaufort-04.aspx

Ik vroeg me natuurlijk af wat die figuren in empire-kledij daarbij kwamen doen. Die werd namelijk gedragen in de jaren 1790 – 1820. Terwijl …
Op 17 december 1903 voerden de uitvinders - gebroeders Wright hun eerste vlucht uit met een vliegtuig.
De radar werd uitgevonden in 1904 maar was slechts bruikbaar in oorlogsomstandigheden vanaf 1934-35.
Hoornen werden ten vroegste gebruikt om traag vliegende vliegtuigen te detecteren vanaf 1920.
Pas sinds 1911 vind je in hotel ‘De Rotonde’ de sfeer van de Belle Epoque.
Het is mij geenszins duidelijk waar men die ‘knipoog naar de grandeur van het ‘Grand Hotel Belle Vue’ vandaan haalt. Wilde iemand zich misschien interessant maken voor de toeristen?

De gemeente koopt het kunstwerk van Drulle
Het schepencollege heeft beslist het werk van Drulle aan te kopen, voor de prijs van 75.000 euro zonder BTW. Inclusief 6% BTW wordt dat 79.500 euro of 3 miljoen 180.000 Belgische ‘frankskens’.
Wie het breed heeft, laat het breed hangen, natuurlijk.
Schepen van cultuur Carine De Jonghe (Open VLD): “Iedereen die op het strand wandelt kent wel het overweldigende en tegelijk rustgevende geluid van de zee. Het kunstwerk van Ivars Drulle legt hier heel sterk de nadruk op. Het wordt zeker één van de absolute blikvangers van Beaufort04.”
Ziehier twee keer het kunstwerk, dat ik trouwens geslaagd vind, met de Rotonde op de achtergrond en met rechts het luisterende meisje. Ik hoop dat ze het lang volhoudt. Daarmee bedoel ik dat ze hopelijk niet volledig verzandt en dat het brons waaruit ze gemaakt is, geen dieven aantrekt.

          

Magdalena Abakanowicz: “Two corten armors’

De kunstenares
Magdalena Abakanowicz werd geboren in 1930 in Polen uit aristocratische Pools-Russische ouders waarvan het fortuin erg te lijden had onder de repressieve Russische bezettingsperiode en onder de moeilijke oorlogsjaren. Zij studeerde af aan het Kunstcollege in Warschau in 1954. Ze vond er alles ‘stijf en conservatief’ – tijdens een periode waarin het enig aanvaardbaar kunsttype het sociaal realisme was. Zij werd er gedwongen les te volgen in textiel – ontwerpen, hetgeen haar verder werk geweldig beïnvloedde.

Haar kunstwerk: ‘Two Corten Armours’
De titel van het kunstwerk slaat onder andere op het materiaal waarin het gemaakt is. Dat gebeurde in 1998-1999.
Cortenstaal, ook bekend als weervast staal is een metaallegering, bestaande uit ijzer waaraan koper, fosfor, silicium, nikkel en chroom zijn toegevoegd. De sterkte is vergelijkbaar met die van andere gelegeerde staalsoorten zoals roestvrij staal.
De bruine roestkleur is het uiterlijk meest typische kenmerk.  dat wel want we

Wat stelt het werk voor? Dat is niet eenvoudig uit te leggen! Ook hier ben ik weer verbaasd dat de organisatoren een andere interpretatie weergeven dan diegene die ik op het net gevonden heb.
Volgens de website http://www.nytimes.com/1999/07/01/arts/arts-abroad-a-jolt-from-sculpture-in-a-genteel-garden.html?pagewanted=all zouden het twee geometrische regelmatige en vereenvoudigde vormen zijn die gelijken op koppen van dinosauriërs.
Abakanowicz doet zoiets wel meer: een groep samenstellen met herhaling van vormen, vaak gebaseerd op het menselijk lichaam, (door een criticus ooit beschreven als “headless human husks”) of zoals hier van dieren. Deze vormen zien er schijnbaar hetzelfde uit, maar elk ervan heeft zijn eigen identiteit.

          

De organisatoren beschrijven het werk als volgt: “Twee monumentale stalen schedels liggen op het strand, restanten van twee enorme zeemeeuwen. Sculpturen als dragers van instincten en gevoelens die het intellect overmeesteren.”
Ik begrijp best dat ze graag een link zouden zien met de zee, maar zeggen jullie nu zelf: waar gelijken die koppen nu het best op, op die van een dino of op die van een zeemeeuw? Past het adjectief ‘enorm’ ook niet beter bij een dinosauriër?

          

Abakanowicz schept vaak dubbelzinnige beelden die verschillend geïnterpreteerd kunnen worden. De kunstliefhebber kan er dan in zien wat hij of zij wenst: “Van tevoren uitleggen wat het beeld voorstelt zou overeenkomen met het ‘verraden’ van de ontknoping van een film.”
Hebben de organisatoren van Beaufort04 dankbaar gebruik gemaakt van deze uitleg?

Adrian Ghenie, 'Self-portrait as Charles Darwin II’

De kunstenaar
Hij werd geboren in 1977 in Roemenië. Hij was nog een kind toen dictator Ceausescu aan de macht was en een tiener bij de regimewissel. Ghenie werd getekend door het regime, door de stortvloed van westerse impulsen na diens val en door het naziverleden.
Hoewel hij pas 35 jaar jong is, kan men zijn werken reeds terugvinden in de grote internationale collecties. Hij is één van de boeiendste kunstenaars van zijn generatie. Zowel het Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen als het S.M.A.K. in Gent (‘Dada Room’, zo heet het) hebben een werk van hem in hun verzameling.
Uit zijn werken blijkt dat hij gefascineerd is door de geschiedenis en door het trauma van de dictatuur. De bronnen voor zijn schilderijen zijn een combinatie van zijn persoonlijke herinneringen en van geschiedenisboeken, archieven en zowel documentaire als fictiefilms.
Uit die bronnen plukt hij beelden waarmee hij en collage maakt die daarna bewerkt wordt met verf om die mooier te maken.

Het kunstwerk
Dit is een merkwaardig verhaal. Hoe een aangekondigd ‘werk op grote schaal, ‘interieur vullend’ of ‘enorm’ schilderwerk ‘Self-portrait as Charles Darwin I’, geschilderd in 2011, plots een eerder klein kladschilderij ‘Self-portrait as Charles Darwin II’ werd, geschilderd in 2012.
Ik begon weken geleden aan het huidig artikel. Op alle mogelijke websites kon ik lezen en zien dat voor de Sint-Theresia kapel in Westende-bad het schilderij ‘Self-portrait as Charles Darwin (1911)’ voorzien was. Ziehier dat kunstwerk.

Ik vond dat een verdienstelijk werk en deed heel wat opzoekingen om een beter inzicht te krijgen in de ideeën van de kunstenaar. Zo vond en las ik dat hijzelf zegt: ‘Ik ben geïnteresseerd in de aanwezigheid van het kwaad, of meer speciaal hoe in elk streven mogelijk kwaad kan gevonden worden, zelfs in die wetenschappelijke projecten die opgezet worden ten gunste van de mensheid.’
In het werk hierboven wordt Charles Darwin bijvoorbeeld verbonden met de Nazi’s bij hun zoektocht naar Arische perfectie en natuurlijke selectie waarbij de gezonde overleven.
In het groot schilderij, wendt Ghenie vage penseeltrekken aan zo dat de objecten en gelaattrekken niet duidelijk kunnen herkend worden, hoewel wij weten dat het om Darwin gaat aangezien de figuur voorgesteld wordt in zijn traditionele pose en vorm. Hij zit in een levendig getekende leunstoel, terwijl achter hem stappen leiden in de richting van ergens waar je niet naartoe wenst te gaan.
Ghenie heeft op een willekeurige manier verf aangebracht rondom het brandpunt van zijn schilderij, de persoon van Darwin. Het lijkt er wel op alsof dit gedaan werd om een soort chaotisch effect te bekomen.
De titel geeft het werk een bijkomende dimensie: waarom is het een zelfportret? Ziet Ghenie zichzelf op één lijn met Darwin.
Zijn schilderijen reiken een hedendaagse visie aan op grote politieke verhalen en fundamentele, universele thema’s van machtsmisbruik, uitbuiting en onderdrukking, maar ook op een persoonlijke, individueel menselijke strijd. Ghenie vertroebelt alle historische of politieke referenties door ze te versmelten met persoonlijke herinneringen.
Hij houdt ons een lens voor, maar drijft de vermenging van historische en persoonlijke referenties zo ver door, dat de kijker ze nog onmogelijk kan onderscheiden.

Ik keek dus vol verwachting uit naar de dag waarop het werk in de kapel zou opgesteld worden. En toen was het zo ver! Groot was mijn verbazing toen ik in de middengang volgend werk zag hangen.
Was dat wel Charles Darwin? Schijnbaar wel als ik vergelijk met zijn foto, hoewel minder herkenbaar dan op het groot schilderij.

     

Werd het wel door Ghenie geschilderd? Ik zag daarin wel zijn stijl: dikke, wilde penseeltrekken en verfklodders op een collage. Maar ik mocht niet meer twijfelen toen ik zag dat zijn naam op de achterzijde met krijt aangebracht was.
Ik neem aan dat men er van uitgegaan is dat gelovigen in een kapel niet achterom kijken, want anders krijgen ze dit te zien. Hoe is zoiets toch mogelijk?

Ik las in een tekst van de organisatoren dat Adrian Ghenie 396 werken op zijn orderboek staan heeft, maar bereid was om voor Beaufort04 plaats te maken in zijn agenda.
Ik kan dat goed geloven al denk ik dat dit schilderij, bij manier van spreken, ‘tussen de soep en de patatten’ moet geschilderd zijn. Het is gewoon niet te vergelijken met het aangekondigd werk.
Ik vind trouwens dat de gemeente, die zoveel geld besteedt aan Beaufort, daarvoor klacht moet indienen.

Maar het verhaal is nog niet af.
Op 28.03.2012 zag ik dat bij elk kunstwerk een drieluik geplaatst was: een soort affiche met de duur van de tentoonstelling, een plannetje waar de Westendse kunstwerken juist opgesteld staan en tenslotte, specifiek voor elke opstelplaats, een afbeelding van het tentoongesteld werk.
Ziehier wat aan de kapel staat.

Volgens het onderschrift zou dit eveneens ‘Selfportrait as Charles Darwin 2012’ heten.
Ook op de website http://www.beaufort04.be/nl/pagina/222/artistiek-parcours.html staat dat dit werk in de kapel te vinden is. Verrassing dus voor wie naar binnen gaat!
Ik haastte mij dus om hierover uitleg te vragen aan de organisatoren van Beaufort : Waarom hangt in de kapel een ander werk dan wat aangekondigd werd?
Ik kreeg volgend antwoord: “Het werk dat er hangt is wel degelijk Selfportrait as Charles Darwin II, van Adrian Ghenie. De foto die op onze website staat is een vergelijkbaar werk, dat wij vooraf mochten publiceren van hem.”
Ongehoord! Wie heeft die uitleg verzonnen? Waarom heeft Ghenie nog rap een tweede Darwin moeten plakken en beschilderen voor Beaufort 04?

Is de toekomst van het kunstproject Beaufort in gevaar?
Gunter Pertry, gedeputeerde en voorzitter van de organiserende vzw Ku(n)st: 'We kregen een negatief artistiek advies van de Commissie Beeldende Kunst'. Deze adviseert de bevoegde minister Joke Schauvliege bij het toekennen van de subsidies. “Als zij dat advies volgt, kunnen wij onze toelage vanuit Vlaanderen, 190.000 euro per jaar, verliezen en dat zou zonder meer rampzalig zijn voor het verder voortbestaan van Beaufort.”
De leden van de commissie vinden Beaufortte veel toeristisch en te weinig cultuur.
Pertry: “We hebben de voorbije jaren bespaard op zaken als personeel, administratie en communicatie, maar nooit op het artistieke. Want dan snijd je in de ziel van Beaufort en zonder de Vlaamse centen zou zoiets zeker het geval zijn. Dit wordt dus de editie van de waarheid en het zou wel eens de laatste kunnen zijn. We kunnen echt niet aan de partners, zoals de kustgemeenten, nog meer financiële steun vragen.”

Inderdaad! Jullie moeten namelijk weten dat Middelkerke, alleen al voor Beaufort 04 de som van 85.737,44 euro bijdraagt. Die beslissing werd genomen door het schepencollege d.d. 21/12/2011 - punt 103. Dat bedrag werd als volgt ingedeeld: een eerste schijf van € 23.815,96 in de begroting van 2010, een tweede schijf van € 26.198 in de begroting van 2011 en een derde schijf van € 35.723,48 in de begroting van 2012.
Samen met de driejaarlijkse aankoop van een kunstwerk (behalve in 2006 maar als de Vlaamse overheid betaalt, dan is dat ook met ons geld) is dat dus een enorme financiële bijdrage voor een project dat in zijn geheel eigenlijk niet zo hoog scoort.
Laat mij vooreerst duidelijk zijn: de twee beeldhouwwerken die dit jaar in Westende tentoongesteld worden zijn van een zeer goede kwaliteit.
Als men echter de vier edities overloopt, dan zitten daar verschillende werken bij van lage tot zeer lage kwaliteit, zeer vaak ‘bij het haar getrokken’.

Is Beaufort te toeristisch? Ik heb hierboven al aangeklaagd dat twee werken geïnterpreteerd worden in functie van de lokale toestand, … dus toeristisch, wat volgens mij ongepast is.
Als men bovendien in de gemeenten andere kunstwerken begint op te stellen dan de aangekondigde, dan moet men niet verwonderd zijn dat sommige wenkbrauwen gefronst worden.

Men kan zich eveneens afvragen of de kustgemeenten misschien niet voor te veel kunstprojecten uitgenodigd worden. Knokke-Heist werkt nog samen met de commissie ‘Beelden in de stad' en Koksijde neemt ook deel aan het project ‘Getij-Dingen’.
In 2009 opende het Kunstmuseum aan Zee, of kortweg Mu.ZEE, zijn deuren. Dit jonge museum is een samensmelting van het Provinciaal Museum voor Moderne Kunst (PMMK) en het Stedelijk Museum voor Schone Kunsten, zij het dan dat daar ook talrijke andere exposities gehouden worden.

Tenslotte wil ik nogmaals benadrukken dat de Vlaamse subsidies steeds minder naar Vlaamse kunstenaars gaan.

Bronnen
http://www.douglas-self.com/MUSEUM/COMMS/ear/ear.htm#pers
http://www.beaufort04.be
http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/1.917976 Ghenie
Artikel in ‘Het Nieuwsblad’ van 25.02.2012 ‘Toekomst kunstproject Beaufort is in gevaar?’ van Dany Van Loo
http://beeldenpark.beaufort04.be/nl/pagina/6/b01.html

Alsof het nog niet duur genoeg was
In een vorig artikel heb ik het reeds gehad over het geschenk, ter waarde van € 1.115.952,31(incl BTW), dat de gemeente aanbood aan voetbalploeg S.C. Lombardsijde, wat mij deed vermoeden dat de ploeg heel hoge ambities koesterde. Spijtig genoeg weerspiegelt zich dat niet in de rangschikking van de vierde provinciale reeks West-Vlaanderen (lager bestaat niet!) waar een weinig benijdenswaardige 13^e plaats bekleed wordt.
Het hierboven vermeld bedrag sloeg ‘enkel’ op de tribune, kleedkamers, sanitair, kantine en omheining en het geheel werd lot 1 genoemd.
Op mijn vraag deelde de technische dienst van de gemeente mij zojuist mede dat de buitenaanleg, zijnde lot 2, toegewezen werd aan ‘Timo-tuin’ voor de eerbiedwaardige prijs van 475.810,56 euro (incl BTW).
De uiteindelijke kostprijs zal nog wel wat hoger oplopen.
De werken, die ondertussen beëindigd zijn, omvatten de afbraak van het huis Dedecker, de aanleg van een speelplein, een parking en petanquevelden. Daar zit echter nog een minivoetbalterrein bij dat ook door de club kan gebruikt worden.
We zitten dus reeds aan 1.115.952,31 + 475.810,56 = 1.591.762,87 euro of ca 63,7 miljoen oude Belgische francs. Waanzin!!!! Daar is geen ander woord voor.
Het zou ook nog de bedoeling zijn, onder de benaming ‘lot3’, een houten jeugdhuis te bouwen. Bij de aanbesteding waren daarvoor geen inschrijvingen. De gemeente weet dus zelf nog niet welke kosten er nog zullen bijkomen.
En, wordt het voetbalterrein niet afgeschermd? Mogen de supporters achter de goal gratis naar de matchen kijken? Welk bedrag moeten we daarvoor nog verwachten?

          

Had men dat muurtje niet liever afgebroken?
Het zal jullie, als voetganger of fietser, die doorheen een stofwolk moesten, natuurlijk niet ontgaan zijn dat er belangrijke renovatiewerken uitgevoerd werden aan de muur rond het kerkhof van Lombardsijde … aan het gedeelte dat zichtbaar is vanaf de Dorpplaats, wel te verstaan. De rest ziet toch niemand en daar kan weinig eer voor geoogst worden!
Er werden stenen uitgekapt, er werd gezandstraald dat het een lieve lust was. De werken zijn nu zo al een drietal weken bezig, weliswaar met in acht nemen van een lange onderbreking.
Ik vroeg mij af of men niet eerder een nieuw muurtje had kunnen bouwen. Naar het schijnt ben ik niet de enige voorbijganger die deze vraag stelde. Een specialist ben ik natuurlijk niet!

          

Maar ook, ere wie ere toekomt: eindelijk, na zoveel jaren, is die schandvlek van een openbaar toilet weggezuiverd en kan men er nu voor 50 eurocent terecht in een zelfreinigende installatie, die ook toegankelijk is voor gehandicapten.

Sociale woning Bamburgstraat
Weten jullie waar deze woning staat? Ze behoort toe aan de gemeente en zal gerenoveerd en daarna verhuurd worden als sociale woning.

Het huis staat in de Bamburgstraat met huisnummer 118.
Er is een groot tekort aan sociale woningen. Waarop wacht men om eraan te beginnen?
Er werd door het gemeentebestuur een studiebureau aangesteld om de renovatie van het pand te begeleiden. Dat bureau gaat na welke werken allemaal dienen uitgevoerd te worden, maakt een ontwerpbestek op, ….
Met overheidsdiensten moet men wat geduld hebben, wat zeg ik, veel geduld hebben.

Hoe ziet het natuurgebied op de site van de camping Cosmos er vandaag uit?
Wie het goed meent met onze duinen of met de natuur in het algemeen en met ons erfgoed, kan nu niet ontkennen dat de Vlaamse overheid voor een serieuze opsteker gezorgd heeft.
Waar de campings ‘Cosmos’ en ‘Jacques Jr’ schandvlekken waren op het groot- Westends grondgebied, wordt nu de laatste hand gelegd aan één van de grote troeven voor de toekomst van ons dorp.
Een natuurgebied toegankelijk maken voor wandelaars (en fietsers?) is immers geen vanzelfsprekende opdracht. De fauna en flora mogen er natuurlijk niet onder lijden.
En toch mogen we hier spreken van een geslaagde combinatie.
De voorgeschiedenis kunnen jullie lezen in de map ‘Duinen’ onder ‘Inrichtingsplan voor de duinen in Westende en Lombardsijde (23.09.2007) en in de map ‘Natuur’ onder ‘Cristal Place: terug naar de natuur’ (08.11.2009)
De Vlaamse overheid kocht de site in 2004 en besteedde kort daarna ruim één miljoen euro aan het opruimen van het gebied. Het zand werd gezeefd om zoveel mogelijk puin te verwijderen en de duinen in hun oorspronkelijke en natuurlijke toestand te herstellen. Ook uit de beschermde bunkers op het terrein werd een pak rommel gehaald, zelfs asbest. Ze werden nu afgesloten met deuren.
De hoofdopdracht was om de natuurlijke zeewering te herstellen. Daarvoor werd een duinpanne uitgegraven. Het zand daarvan is gebruikt voor de aanleg van nieuwe duinen. Naast zeewering is ook geïnvesteerd in natuurontwikkeling. In de duinpanne zijn poelen voor vogels en planten aangelegd. Dat zorgt voor een grote diversiteit van flora en fauna. Ook de wandelaar komt aan zijn trekken. Doorheen het gebied zijn tal van wandelpaden aangelegd. Wat te smal, naar mijn oordeel. En, zullen die niet te gemakkelijk verzanden? Houten omheiningen moeten ervoor zorgen dat kwetsbare plaatsen niet kunnen betreden worden.
Een groot uitkijkplatform biedt een prachtig zicht op het gebied.

Open VLD
Dat de Open VLD-lijst voor de gemeenteraadverkiezingen in oktober stilaan vorm krijgt en dat die partij daarmee de voorloper is in het verstrekken van informatie daarover, is eigenlijk niet ongewoon. Een partij met een grote aanhang, die al twee legislaturen aan de macht is, heeft meer keuzemogelijkheden en ook meer succes bij de opportunisten.
Eerder raakte reeds bekend dat eerste schepen Janna Rommel-Opstaele de eerste en burgemeester Michel Landuyt de tweede plaats zal bekleden. Ik heb reeds voldoende geprobeerd om uit te leggen dat Janna daar volgens mij geen recht op had, enkel en alleen omdat ze de vorige keer een paar honderdtallen voorkeurstemmen meer behaalde dan Landuyt. Ik heb nu echter vernomen dat de vork wat anders in de steel zit. Het zou Bart Tommelein zijn die daarachter steekt. Tommelein is naast voorzitter van de Oostendse Gemeenteraad ook fractievoorzitter in de Senaat voor Open VLD, Vlaams Volksvertegenwoordiger in het Vlaams Parlement , bestuurder van het Autonoom gemeentebedrijf Haven Oostende AG, bestuurder Open VLD (plaatselijke afdeling), bestuurder Open VLD Provincie West-Vlaanderen en ook ondervoorzitter van de Interparlementaire Beneluxraad.
Houdt Bart misschien meer van Janna dan van Michel? Ik zou het niet weten.
De plaatsen 3, 4 en 5 zouden bezet worden door de uittredende schepenen, in de volgorde Johnny Devey, Carine De Jonghe en Geert Galle, als het aantal behaalde voorkeurstemmen in 2006 gerespecteerd wordt.
Het ritsen man-vrouw moet enkel toegepast worden voor de eerste twee plaatsen. In 2018 zal dat voor de ganse lijst het geval zijn.
Bart Vandekerckhove wordt lijstduwer terwijl vier nieuwe kandidaten hun opwachting maken: Natacha Lejaeghere (36 j. - verzekeringsmakelaar) uit Westende, Eddy Viaene (59 j. - schooldirecteur) uit Lombardsijde, Sara Peere (25 j. - kinesiste) uit Middelkerke en Isabelle Depla (37 j. – restaurantuitbater) uit Westende.
Wie zullen die drie vrouwen en één man vervangen? Eerst en vooral Tom Dedecker natuurlijk! Verder zullen diegene die het minste aantal voorkeurstemmen behaalden in 2006 waarschijnlijk voor hun plaats moeten vrezen: Karin Nollet (487), Chantal Hogie-Couwet (522), Philip Pattyn (557), Daniël Bonte (565), Rita Jonckheere (603), Cecile Bulcke-Vandenbussche (603) en Inge Demoen (631). Maar misschien heeft de een/ ene of andere wel (gedegouteerd?) afgehaakt? Of misschien zit hier wel een protégé bij?
Er moeten evenveel mannen als vrouwen op de lijst staan. Bij ons is dat 13+12 of 12+13.
De volledige lijst wordt op 19 mei bekendgemaakt.

Alvast één belangrijke bemerking: de kern Middelkerke bekleedt weer al de topplaatsen die een plaats in het schepencollege opleveren.
Westendenaars, ontwaakt,!!!

CD&V
Hier dus ook een spectaculaire machtswissel. Het jarenlange boegbeeld van de partij Liliane Dewulf, maakt plaats aan de kop voor Dirk Gilliaert. Ze zal nog wel aan de kar blijven duwen.
Lieve Landuyt verdwijnt van de lijst uit onvrede met de partij.
Er zullen heel wat verschillen zijn met de lijst van 2006: Freddy Van den Bussche werd onderweg reeds vervangen door Andre Mollet. CD&V en N-VA komen niet meer op in een kartel, zodat andere kandidaten moeten gezocht worden om Henk Dierendonck (naar LDD), Dany Van den Broucke, Bianca Ryckewaert en Nadige Ramoudt te vervangen. Grote stemmentrekkers waren het trouwens niet want niemand van hen werd rechtstreeks verkozen.

Spijtig genoeg werd de partij nog niet bereid gevonden mij wat meer over de lijstvorming te vertellen.

Lijst Dedecker
De verrassing van de week was natuurlijk het nieuws dat Jean-Marie Dedecker in de loop van de maand maart verhuist naar Middelkerke en zich hier definitief gaat vestigen.
Hij wil tevens proberen de burgemeesterssjerp te veroveren. De lokale politiek zou hem namelijk evenveel boeien als de nationale. Volgens zijn partij is Middelkerke voor Jean-Marie Dedecker zeer bekend terrein, “een groot deel van zijn familie woont er trouwens al jaren, en bepaalt er mee het sociale leven, ook in de politiek. Hij zou er terug kunnen vallen op een uitgebreide vriendenkring, die op zijn parlementaire ervaring kan rekenen om de gemeente een nieuwe toekomst te bieden.”
Als dat zou lukken, dan zou hij safe zitten tot 2018. Tegen die tijd is hij 66 jaar en kan hij met pensioen.
Op zijn website drukt hij zelf zijn ambities als volgt uit:

“Hoe graag ik mijn federale collega’s Vande Lanotte, Crombez, Tommelein en De Vriendt in Oostende zou willen bekampen, zie ik daarvan af omdat mijn toekomst niet meer bij die stad ligt. Met hetzelfde vuur zal ik me inzetten voor de bevolking van de kleinere gemeente Middelkerke, waar ik de rest van mijn leven wil slijten. Ik heb er een fijn huis ingericht, en van daaruit wil ik meestrijden voor een welvarende, veilige en mooie gemeente.
Het is bijna twintig jaar geleden dat er in de gemeenteraad van Middelkerke nog een nationale politicus heeft gezeten. Het spreekt vanzelf dat een gemeente daar belang bij heeft, al was het maar om in de parlementen de eigen problemen van een kleine kustgemeente op de agenda te brengen. Het is natuurlijk ook met ‘Lijst Dedecker’ dat we naar de kiezer trekken, met een programma vol gezond verstand waar de eigen bewoners centraal staan, en waar de werkelijke problemen worden benoemd en opgelost.”

En hoe zou die ‘Lijst Dedecker’ er dan wel uitzien?
Heel binnenkort zal de partij haar programma bekend maken. Ze staat nog open voor mensen met gezond verstand, die zich willen inzetten om hun gemeente welvarend, veilig en aangenaam om wonen te maken.
Tom, zoon van zijn broer Luc en lokaal voorzitter van de partij , die de Open VLD verliet en nu als onafhankelijke zetelt, zal er alvast deel van uitmaken. Jean-Marie en Tom mogen ook samen zetelen want ze zijn slechts verwant in de derde graad. Van Luc, broer en vader, is voorlopig geen sprake, waarschijnlijk wegens zijn gezinstoestand (gezondheid echtgenote).
Als we de samenstelling van het bestuur overlopen, dan vinden we daar namen, die we waarschijnlijk ook op de lijst zullen terugvinden: Rosalie Verlinde, Diego Demarcke, Henk Dierendonck, Albert Deramoudt, Hendrik Dilien, Dirk De Poortere en Eddy Van Muysewinkel.
Zoals jullie ook vaststellen, zijn dat vooral mannen. Jean-Marie zal dus nog aardig wat vrouwen moeten ‘verleiden’. Lieve Landuyt zou er wel eens één kunnen van zijn. Misschien tovert hij ook nog wel de één of de andere verrassing uit zijn hoge hoed.
Ik heb reeds twee blogartikels geschreven over Jean-Marie. Jullie kunnen ze terugvinden in de linkse kolom van deze blog, in de map ‘Politieke partijen’.
Op 24 mei 2009 werd dat “Wil jij op Jean-Marie Dedecker stemmen? Ben je wel zeker?” terwijl de titel op 15 augustus 2010 luidde: “Ik hou van hem, ik hou niet van hem”.
Jullie kunnen er lezen dat ik niet hoog oploop met de nieuwe kandidaat-burgemeester. Hij heeft er natuurlijk wel de invloed, het verstand, de energie en de figuur voor. Misschien zien veel Middelkerkenaars, die Michel en Janna beu zijn, er wel een alternatief in?

Vlaams Belang
Door het afhaken van Jan Lacombe en van zijn echtgenote is de partij natuurlijk onthoofd.
Voorzitter Alfons Deley, die zelf de lijst zal trekken, maakt zich echter sterk dat zijn partij een valabele lijst zal presenteren. Ann Ameele zal ook wel vooraan staan. Na Lacombe haalde zij in 2006 de meeste voorkeurstemmen. Binnenkort zou een voorlopige lijst gepubliceerd worden.

Progressief kartel
Waar iedereen verwachtte dat Lode Maesen zijn tenten zou opslaan bij het N-VA, besloot hij verrassend, samen met Geert Verdonck (SP-a) en Erika Blomme (Groen), waarmee hij schijnbaar goed kan samenwerken, verder de kar te trekken bij het kartel. Hij stelt zich daarin op als ‘onafhankelijke’, dus niet als SP-a’er noch als Groene.
Zodra de lijst volledig is samengesteld, zullen ook de namen van de andere kandidaten worden bekend gemaakt. Volgens schepen Geert Verdonck zou de lijstvorming ‘uitstekend vlotten'.
Ik vroeg hem nu reeds een tipje van de sluier op te lichten, maar ik mocht geen antwoord ontvangen.

N-VA
“Er zal in de Wetstraat pas echt naar de Dorpsstraat geluisterd worden als men ook in die Dorpsstraat massaal op de N-VA stemt." Met die woorden lanceerde partijvoorzitter Bart De Wever de slogan waarmee de N-VA in oktober naar de lokale verkiezingen trekt: "De kracht van verandering".
Persoonlijk denk ik dat het Vlaams en federaal succes van de partij, zuiver aan De Wever te danken is. Waarom, kan ik ook niet verklaren. Hij is lid van de Vlaamse Raad en hij is ook Senator. Hebben jullie al een tussenkomst van hem gezien en gehoord? Hij heeft het land in de handen van Elio achtergelaten maar blijft verder aan de zijlijn staan.
Durft hij niet of kan hij het niet?
Hij zou nu ook geen burgemeester van Antwerpen willen worden.
In de gemeenten zal hij wel een lichte invloed hebben omdat er veel proteststemmen naar de partij zullen gaan, maar ik vrees dat lokale euforie misplaatst zou zijn.
Wie zal er op de lijst figureren? Ik zie voorzitter Dany Van Den Broucke, ondervoorzitter Koen Dierendonck, secretaris Chris Niville, Jan Gebbert, die na passages bij ‘Idee 21’, ‘Spirit’, ‘SLP’, ‘SVHV’ een nieuwe thuishaven gevonden heeft, Bianca Ryckewaert, Mike Weerbrouck, Jens Niville, Wendy Denecker, Jan Vandenbergh, Isabel De Soete (OCMW raadslid), Eddy Weerbrouck Christophe Vandenbroucke, André Clarysse, Anthony Goethaels en de jongeren Stefanie Gebbert en Philippe Verlinden. Weinig vrouwen dus en toch zullen ze er moeten zijn!
Ook van de N-VA mocht ik geen antwoord ontvangen op mijn vraag naar wat meer duidelijkheid.

Welke kwaliteiten moeten de kandidaten bezitten?
Natuurlijk wordt niet iedereen verkozen. Een partij met uitvoeringsambities moet een goede mix vinden van populaire kandidaten en van kandidaten met bestuurderskwaliteiten. Elke lijst heeft inderdaad nood aan geëngageerde mensen, die via hun verenigingen kiezers aantrekken. De uitzondering bevestigt de regel, maar het is algemeen geweten dat familie voor familie stemt. Een grote familie binnen de gemeente, is dus ook belangrijk. Zijn die populaire kandidaten eigenlijk niet bekwaam en worden ze toch verkozen, dan staan de kopstukken wel klaar om hun houding te dicteren. Die kandidaten moeten dus ook volgzaam zijn en gedurende de ganse legislatuur mooi in de pas lopen. Dossierkennis is niet zo belangrijk.
Dat belet echter niet dat mensen met een hoge dosis gezond verstand en veel ervaring goede bestuurders kunnen worden.
In deze tijd waar veel dossiers een hoog technisch gehalte vertonen (financiën, milieu, cultuur, onderwijs, openbare werken, …..) is een goede achtergrond natuurlijk niet te versmaden.
Dat betekent niet noodzakelijk dat universitair - geschoolden goede kandidaten zijn, want ze zijn vaak niet zo populair.

Maar … de ambtenaren en de studiebureaus zullen de boel wel rechthouden als het bestuur er niet veel van bakt.

Bronnen
Artikel ‘Het Nieuwsblad’ van 19 februari 2012 door Dany Van Loo

Reacties
Ik had aan de partijen gevraagd om een tipje van de sluier over de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen op te lichten; Ik verwachtte natuurlijk niet de volledige lijst te krijgen en ik begrijp best dat daar nog hard aan gewerkt wordt.

Eén dag na het verschijnen van dit blogartikel, kreeg ik toch al een paar reacties.

 

Van N-VA

Nog een beetje geduld, het zal voor halverwege april zijn...

 

Van de voorzitter van CD&V (een weinig ingekort)

Onze kopman en onze lijstduwer zijn gekend.  Wat de 23 andere namen betreft, moet ik vragen nog wat geduld te oefenen.

Wel staat vast dat we de lijst evenredig over de verschillende deelgemeenten, over de verschillende leeftijdsklassen en over de verschillende beroepsklassen verspreid hebben.

Tevens zullen we met een aantal verrassingen uitpakken… en ja… die worden op tijd en stond bekend gemaakt…

Daarnaast hebben een aantal vaste waarden en ook een reeks nieuwe mensen hun medewerking betuigd.

Onze definitieve lijst zal ten laatste tegen 14 juli 2012 bekend zijn…

 

In het Nieuwsblad van 20.03.2012 lees ik dat Lieve Landuyt, zoals verwacht en zoals ik al twee keer geschreven heb, inderdaad op de lijst Dedecker zal staan. Na SP-a en kartel CD&V – N-VA was haar keuze beperkt.

Jullie weten het al. Eén maal per jaar schrijf ik een blogartikel in ons dialect, kwestie van dat niet verloren te laten gaan.
Voor de ‘aangespoelden’ is dit een gelegenheid om zich nog beter te integreren. Pikt er hier en daar maar een woord uit. Het staat goed als jullie die uitspreken in een winkel of tegen de postbode ... als dat zelf nog Westendenaars van geboorte of van opvoeding zijn!
De lezers van buiten de gemeente zullen daarna misschien een beetje beter wegwijs geraken in ons koeterwaals. Veel succes!
De Westendenaars roep ik op om mij eventueel te corrigeren. Ik zou er dankbaar voor zijn.
Hier gaan we dan!

Wa vienje gieder van d’uppalienge van junder keuknofvol of restofvol, van tpapier, de bliksjes, tgroen en aal de reste?
Vienje gieder daan ze genoeg roendkommn?
Dat angt nateurlik of va je gezinstoestant.
In uus dorp kommn z’iedre weke de bruune zakkn aaln, de diessendag te vroegste ten achtn.
Kommn ze bitje up tied, volgens junder?
En de pries van u zak? Scheurn ze bie junder ook zo gemaklik?
Alles moe goeët gesorteerd zien, é!
En de meeëwn? Pekkn dedeze ook junder zakkn oopn?

En nie buutenzettn de navond vantevoorn, wi.

En je ku nog assan no tcontainerpark rieën ook, é. Wa betaal je doa? Uneuro is nie te vele, hé?
En is da goeët gorganiseert? Zien ze doa u bitje vriendlik, no junder gedacht?
En zien dopeniengseurn no junder goeste?

Me betaaln ieder joar 50 euro milieubelastiengn. Vienje gieder da tevele?
Oje je nage geschoorn et of je gas ofgedoan et, viengkik dadd’u goe zake daje de zoaterdagvornoene jun ofvol ku kwiet graakn in Westende-dorp op tpling an de kerke of in Lombardsiede an tvoetbalpling of moenk zeggn an tstadion?
Oju gesnoeid et, e je stoat doa met takkn die grodder zien dan 25 centimeters mo klinder dan twi meters, gin boomstroenkn, é, ewe biend ze toen mo thope en ze goan ze kommn aaln, twi keeërn in moarte en twi keeërn in oktobre.

De blauwe zakkn dieën voe de pee-dee-im, das d’ofkortienge voe plastiek, drankkartongs en metaaln verpakkiengn. Dus nie voer isimo (piepschuim in tschoan vlams) of alluminiom, anders zoetda pidam noemn, é.
Dedie die dat ovaaln begun snuchtens vroeger te werkn want ze kun dral stoan van te zeevn.
En nie doeën lik ieroender, hé!

Junder gloazn flesschn en gloazn potjes, witte en gekleurde, (nie missn van gat, hé) briengje gieder toch ook no de glasboaln, zeker? Oje doa roend weunt, makt da zeker vele leevn? Voa den achten snuchtens en achter den achten savens mag je doa wel nietn insmietn. Mo ja, jetrassan die doa nie achter kiekn. En tliggn doa soms glasschervn roend, hé. En vele meeër ook nog! Dat is gevoarlik voe de bandn van junotto, é?
Witje gieder dat er nu ook al oendergroensche bestoan. In Brugge bievoorbeeld. (ieroender rechts)
En ze zeggn ton dat de Bruggeliengn zot zien! Amai!

          

En ja, deris nog u nieuwigheid, é? De oendergroensche betaalofvolcontainers. Datis voer oje je zakkn nie up tied e kunn buutenzettn of oje die dag nie tuuswoart of oje up reize wilt goan. U noave neuro voe 30 lieters, dat is nieks é, e je nofvol moe zêfs nie in u zak van de gemeeënte zittn. Tstoad eeën op tpling rechtover de kerke of anders moe je mo toetan de kalliedries of no de diek rieën?

En … dur nieks neffens smietn, ej tgoort?

Oje alle dagn u gazette leest met in twiekend u dikke bielage en oje drie keeërn per weke reclamebladjes in je busse gepropt kriegt, verzamel j’u geeële noop papier. Gin noad, ze kommn twi keeërn per moand tpapier en tkartong upaaln. Zorg junder dermo voarn dattin u kartongdoze zit die goed toegeboengn is of makter u paksche van met u koarde roend, anders woait dat ovral in troende en ligt de stroate vul met gazettn en reclaamtjes. Behangpapier is ook papier, é, mo da mag nie, wi.

Je gieder toch gin spriengstoffn of radioactieve stoffn, é? Toch we? Awe de deze ku je mo moeilik kwiet graakn! Je moe ze mo bie joen tuus upsloan. Of DOVO loaten kommn! Tzêfste voe goazeflesschn. Mo dedeze kujook no de buutagoazeverdeeëler briengn.

          

Ander kleeën gevoarlik ofvol lik moteurolie, battrieën, verve, kwik, kuusproduktn, enzovoart ku je no tcontainerpark briengn of meegeevn met de chemokarre die vier keeërn per joar an de kerke stoat. Kiek mo op den uphaalkalendre.

          

En ton ejje nog tgrof uusvuul; elektrieke toestelln, compjoeters, metaal. Oje je nuus ofbrikt moe je we nie met je steeën ofvol no tcontainerpark goan. Tzien dovoorn unaantal dagn per joar vorzieën mo je moet dat aanvraagn daan ze da moetn kommn aaln. Letop é, das nie voe nieks é.

Vertaling van sommige woorden uit de tekst
http://users.skynet.be/Stam/lefevere/Blog/DialektWestende.htm

Eerlijkheidhalve moet ik toegeven dat ik het restaurant-taverne ‘La Belle Epoque’ op de Zeedijk 58 in Middelkerke niet kende. Uiteraard wist ik dus ook niet dat het al zestien jaar uitgebaat wordt door ene Daniëlla en ene Eric.
Tijdens het TV - zappen op 21 februari 2012 maakte ik er kennis mee via de vijfde aflevering van “Chef in nood”, één van die vele kookprogramma’s, die we heden ten dage (om het met een toepasselijk werkwoord uit te drukken) voorgeschoteld krijgen. Vooral VTM schijnt er maar niet genoeg van te krijgen.

Ik kende natuurlijk wel de villa ‘Cogels’, het gebouw waarin het restaurant gevestigd is en dat perfect gelegen is op de zeedijk.
Ze werd rond 1900 gebouwd in opdracht van de Antwerpse baron Cogels. Na de aanleg van de zeedijk in 1898, was het één van de tweeëndertig dijkhuizen en hotels die er in die periode verrezen. Een groot deel werd tijdens de Eerste Wereldoorlog vernietigd om nadien weer opgebouwd te worden. In 1978 werd de ‘Villa Cogels’ als eerste beschermd. Of toch een deel er van. Op het moment van de bescherming was al een bouwvergunning verleend voor een nieuwbouw. De gevel moest bewaard blijven, daarachter mocht de projectontwikkelaar zijn zin doen. Resultaat is het meest surrealistisch beeld van de Belgische kustarchitectuur: een mooie arduinen façade met loggia, art-nouveausierelementen, vergulde opschriften, lijsten en borstweringen, met daarboven vier monotone bakstenen appartementenlagen. Ik meen mij te herinneren dat men er destijds alles aan gedaan heeft, tot bidden toe, opdat die gevel toch maar zou omvallen, maar helaas. Het werd dus maar een architectonisch gedrocht.

Maar goed, ik wou het hier eigenlijk over gastronomie hebben, niet over architectuur…

Even voorstellen
Op 18.12.2011 publiceerde ik een blogartikel ‘Hoe lekker kan men in Middelkerke eten?’ Ik gaf daarin de waardering weer van onze kustrestaurants volgens ‘Michelin’ en ‘Gault Millau’.
Jullie zullen daarin ook het restaurant ‘Le Fox’ in De Panne terugvinden, dat bekroond werd met twee Michelinsterren en een 16 op 20 score van Gault Millau.
Stephane Buyens is er de chef. Hij is voorzitter van de ‘Meesterkoks van België’ en ontpopt zich stilaan tot mediakok. Is dat positief of niet ? Volgens één van de geraadpleegde websites zou zijn keuken daaronder niet te ‘leiden’ hebben. Nochtans hebben de meesters Bloes mij in de lagere school geleerd dat het ‘lijden’ (met gestipte ij) moet zijn als je het in het West-Vlaams uitspreekt als ‘lieën’. Maar goed …

Buyens heeft het koken van zijn moeder Denise geleerd. ‘Mamakoken is koken met buikgevoel’. In ‘Le Fox’ is zij het die nog steeds elke dag de garnalen pelt. ‘Zij is daarin een kampioene’, vindt haar zoon! Zou zij dan de enige zijn die deze kunst meester is? Of betrouwt de chef enkel zijn moeder? “Ik doe het voor mijne zoon en hoe zou hij anders goeie garnaaltjes hebben in zijne Le Fox”, zegt moeder.

Zoals enkele andere mediakoks, Peter Goossens voorop, is Stéphane niet gespeend van een hoog gehalte aan meerderwaardigheid ten opzichte van minder begaafde (?) of minder succesrijke collega’s.

Wat heeft VTM op het oog?
Die maken natuurlijk programma’s met de bedoeling zo hoog mogelijke kijkercijfers te halen.
Het minste wat men kan zeggen is dat enkele van die uitzendingen die met koken en restaurants en hotels te zien hebben, niet steeds aflopen zoals men beoogd had. Denken jullie maar aan ‘Mijn Restaurant’ en aan ‘Hotel Westende’ (van VT4).

Met ‘Chef in Nood’ wil men slabakkende restaurants een tweede adem geven. Stéphane Buyens werd ingeschakeld om te verhelpen aan de talloze redenen waarom een horecazaak niet draait zoals het zou moeten en niet de vooropgestelde resultaten behaalt. De uitbaters die er middenin zitten en vaak het bos door de bomen niet meer zien, worden door hem met hun neus op de feiten gedrukt.
Zijn methode wordt als volgt beschreven: “Zes weken lang doorkruist hij Vlaanderen om horecazaken die hun glans verloren hebben weer op de culinaire kaart te zetten.Met zijn scherpe visie, pure smaak en inspirerende ideeën helpt Stéphane de restauranthouders aan een nieuwe toekomst te bouwen. Dat doet hij à la carte. Om de pijnpunten bloot te leggen en te ontleden, proeft Stéphane van de keuken, evalueert hij de bediening en inspecteert hij de andere facetten zoals het interieur, de netheid … en de uitstraling en voorkomen van de uitbater.Vervolgens stelt hij een actieplan op en pakt hij samen met de eigenaars en het personeel de diverse problemen aan. De ene keer zal hij het restaurantconcept volledig omgooien en de menukaart helemaal aanpassen, de andere keer zorgt hij dat de kok bijscholing krijgt of organiseert hij een teambuilding als hij merkt dat de communicatie tussen keuken en zaal stroef verloopt. Hij zorgt er ook voor dat de bediening op punt wordt gesteld, dat het interieur een facelift ondergaat en dat er publiciteit wordt gemaakt voor de nieuwe start.Tijdens het ganse traject luistert, begeleidt en moedigt Stéphane de restauranthouders aan vanuit zijn allesoverheersende passie voor koken en de horeca. Als een goede coach leeft hij mee en heeft hij aandacht voor de emotionele reacties bij het blootleggen van de problemen en het doorvoeren van de veranderingen.”

Dat klinkt dus wel zeer verdienstelijk!!

Waarom leent de hotelschool van Koksijde zich tot zo’n programma?
Reclame voor een bedrijf, op TV dan nog, is altijd graag meegenomen.
Zou het kunnen dat ze op die manier ook willen aantonen dat wie hun hotelschool niet gevolgd heeft, niet kan koken?
Hebben ze anderzijds geen schrik dat de kijkers de indruk krijgen dat men chef kan worden mits wat goede tips te krijgen? Of een korte cursus volgen? Natuurlijk wil de chef van ‘Le Fox’ niet aantonen dat een paar lessen door hem gegeven, van een heel doodgewoon restaurant een sterrenrestaurant kunnen maken? Die indruk zullen sommige kijkers nochtans krijgen. Mocht dat zo zijn, moet de hotelschool dan niet afgeschaft worden?

Stéphane Buyens bezoekt ‘La Belle Epoque’
Daniella ‘die nog nooit gekookt had voor de chef van een tweesterrenrestaurant’ was toch wel wat zenuwachtig vóór de ‘inspectie’… En terecht, zo zagen we daarna.
Buyens vond het interieur allesbehalve en ook van de spijskaart was hij helemaal niet onder de indruk.
Hij oordeelde dat ‘men geen enkel risico genomen had’ en dat bij verschillende schotels had moeten vermeld worden welke groenten men daarbij op zijn bord zou krijgen.
Hij vond de kaart zelfs niet sympathiek omdat er in het rood op vermeld stond dat voor een bepaald gerecht het principe ‘Eén tafel, één menu’ van toepassing was. “De mensen hebben dat niet graag!!”
Omdat ‘La Belle Epoque’ een visrestaurant is, koos hij voor vis: één tomaat met garnalen, gebakken pladijsfilet en een halve portie mosselen in roomsaus.
De garnalen moesten het al onmiddellijk ontgelden: “Je zit hier te kijken op de zee en je krijgt verdomme brolgarnalen op je bord.” De schaaldiertjes waren namelijk niet zelf gepeld… niet omdat noch chef noch patron daar geen tijd voor hebben (zoals Daniëlle vooraf beweerde) maar omdat geen van beide er enig benul van had hoe je dat doet… en dat voor mensen die al 16 jaar een visrestaurant openhouden aan de kust.
Buyens: “Zeg me niet dat jullie geen tijd hebben om zelf te pellen, want jullie hebben wel tijd om tien keren over en weer te lopen met een koffie die 2 euro kost”.
De pladijsfilet kreeg het nog harder te verduren: “dat moet croustillant, krokant zijn, zo lust mijn kat dat heel graag, maar ik ben geen kat”.
Wie nu gedacht had dat de mosselen misschien genade zouden vinden in Buyens’ smaakpapillen, die kwam aardig bedrogen uit: “maar dat zijn geen mosselen in roomsaus!” De chef in de keuken en de patron hadden elkaar toch wel verkeerd verstaan, zeker? Na vervanging was het de roomsaus zelf die niet door de beugel kon: “maar, dat is geen roomsaus, dat is half afgeroomde melk! De grootste miserie van mosselsaus die ik ooit in mijn leven gezien heb! Daar kan je niets mee doen!”

De debriefing was pijnlijk: Daniëlla vroeg zich angstig af ‘Was er dan niets goed?’.
De inspecteur was ‘echt teleurgesteld’. Hij vond namelijk alles ‘echt zwak’: kader, kwaliteit van het eten en de bediening.
Eén schamele troost: Buyens vond dat er geen enkel goed restaurant is in Middelkerke.
Dat zullen zijn collega-chefs, die ook afstudeerden aan de hotelschool in Koksijde, vol ongeloof aangehoord of later vernomen hebben: Patrick Noël van ‘La Marquise’ in Westende, Maxim Renty, …

De opleiding: garnalen pellen, karnemelksmeus en mosselen ‘Denise’
Na het afbreken tot op de grond van de prestaties van de uitbaters, moest daarna één en ander weer opgebouwd worden. "Eric moet in de toekomst groenten gaan kopen!!”
Stéphane kon er niet bij dat Daniëlla zich niet culinair laat inspireren door de heerlijke producten van de Noordzee: “de zee is jouw tuin en je moet de producten ervan ontdekken en leren gebruiken."
Stéphane had er zelfs zijn moeder bijgehaald om de patron garnalen te leren pellen.
Moeder Denise: “Als een restaurant niet zelf pelt, dan worden de garnalen met bloem bestrooid, naar Marokko gestuurd om daar gepeld te worden en zo krijg je die hier dan op je bord.”
Toen werd een nieuw gerecht uitgevonden: “mosselen Denise”. Zoals de lokale chef het al zestien jaar gedaan heeft, dat vond moeder maar niets: “Je kunt op veel manieren mosselen klaarmaken, maar zo heb ik het nog nooit gezien.” De uitbaters voelden zich uitermate gelukkig dat een tweesterrenrestaurant hen dat recept bezorgde! Wat is een kinderhand toch rap gevuld!
Daniëlla moest zelfs leren aardappelpuree klaarmaken: “Karnemelksmeus met garnalen moet juist zurig genoeg zijn en niet vergeten: proeven, proeven en nog eens proeven!!” Begrepen, chef??
Als Daniëlla zegt dat ze eigenlijk niet weet hoe het moet smaken, dan is dat voor haar ‘keukenhulp Stéphane die haar een boost geeft’ duidelijk: “je proeft dat dit van de chef is!”

Les in de hotelschool in Koksijde
Eric (voor het zaalwerk) en Daniëlle (voor het koken) moesten toen in de hotelschool proberen indruk te maken op een team van deskundigen. Ik begrijp zoiets niet. Eerst en vooral werden ze daarbij geholpen door personeelsleden van de school zelf, maar in de ‘Belle Epoque’ wordt toch niet gekookt voor chefs en voor Michelin - inspecteurs, maar voor gewonen klanten, die vaak al tevreden zijn dat ze Lotte niet met kabeljauw verwarren en die dikwijls niet in staat zijn een passende wijn bij een gerecht te kiezen?

Waarom dus die show in Koksijde?

De opening
De opening van de mooi opgeknapte zaak met bijgewerkt personeel, was een evenement op zichzelf: rode loper, Belgisch lint doorgeknipt door de burgemeester, het koninklijk paleis zou het niet beter gekund hebben.

Waarom Eric er absoluut als een pinguin moest uitzien en niet gewoon een gewone grijze outfit mocht dragen, dat begrijp ik niet. Iedereen vond dat hij er ‘stralend’ uitzag, een ‘totaal andere man’. ‘duidelijk deugd gehad van zijn mental coach’.

Moeder Denise had haar beste wensen met de zoon meegegeven: “Zorg dat ze het goed doen bij de opening.”

Wordt de restaurantnaam ‘La Belle Epoque’ nu gewijzigd in ‘Mosselen à la Denise’?
Of mag chef Daniëlla nu naar sterrenchef Stéphane telefoneren als ze Salimboca van tarbot met een jus van eendenlever of toast kannibaal van rauwe langoustines en gekonfijte tomaat of een toets van Gold Belgium kaviaar wil klaarmaken?
Worden de prijzen nu op het niveau van ‘Le Fox’ gebracht?
Neen, alle gekheid op een stokje, maar waarom werd het restaurant niet op zijn eigen niveau voorgesteld, verbeterd met enkele tips van Stéphane?
Zelfs op de openingsdag scheen Buyens nog onmisbaar te zijn! En hij liet het ook voelen! Daniëlla was hem zeer dankbaar ‘zelfs al krijg ik onder mijn voeten’.

Besluit
Deze uitzending van ‘Chef in nood’ zal de ‘Belle Epoque’ waarschijnlijk geen windeieren gelegd hebben. Voorlopig althans. Ik wens hen trouwens veel succes!! De uitbaters moesten daarvoor wel door het stof kruipen voor chef Buyens, onder het mom van “je kan geen omelet bakken zonder eieren te breken”. In de taal van moeder Denise luidt dat: “Je kunt op veel manieren een omelet bakken, maar zo heb ik het nog nooit gezien.”

Bronnen
Foto Willy Vereenooghe, bron: www.erf-goed.be
http://vtm.be/chef-in-nood/nieuws

Gelukkig hebben ze nu in Middelkerke een marktplein!!
In de loop van de voorbije week kreeg ik een alarmerend telefoontje … “ze zijn het marktplein in Middelkerke weer aan het afbreken!!”
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik eigenlijk niet zo verbaasd was. Ik dacht dat het bestuur eindelijk ingezien had dat ze wat (!) overdreven hadden.
Die luifels zijn inderdaad overbodig. Je kunt er niet onder schuilen want het is eigenlijk geen dakbedekking. Mooi zijn ze evenmin! Van het door Michel Landuyt aangekondigde ‘Naar Frans model’ is helemaal niets in huis gekomen.
Trouwens, tegenwoordig worden grote tenten ingezet als er ook maar enige kans bestaat dat het gaat regenen of sneeuwen. Hieronder zien jullie wat ik bedoel: toch natte voeten onder een luifel!

          

Maar neen, het was vals alarm… Op 15 december 2011 had ik vastgesteld dat regenwater op het plein niet afgevoerd werd, zoals het hoort. Dat zien jullie op de foto hieronder links. Op die plaats werden nu de klinkers uitgebroken.

          

Kiss-and-ride … en niet betalen!
Wat ik ook reeds voorspeld had: de Kiss-and-ride- zone is een ordinaire parking geworden, die gebruikt wordt om niet te moeten betalen in de ondergrondse parking. Wie me niet gelooft moet, onder andere, maar eens de rechtse foto hierboven bekijken.

Moet de wekelijkse markt echt verhuizen naar het marktplein?
Het woord zegt het zelf: een markt wordt gehouden op het plein met die naam.
Het gemeentebestuur wil dat laatste wel omdopen naar ‘evenementenplein’, maar volgens schepen Maesen wil hij gewoon de afspraken nakomen: de markt op het marktplein en niet langer in de Kerkstraat!
Ik begrijp één en ander eigenlijk niet goed.
Het gemeentebestuur voert een enquête uit bij de marktkramers om te vernemen wat zij ervan vinden.
Ik versta al het waarom van die enquête niet! Het is toch altijd de bedoeling geweest om naar het marktplein terug te keren, of niet?
Als de navraag dan als resultaat oplevert dat ALLE marktkramers liever in de Kerkstraat blijven, dan houden ze daar toch wel geen rekening mee, zeker!
Vraagt men zich ook af waarom die marktkramers dat willen?
Vinden zij het gezelliger in de straat, komt er meer volk omdat het marktplein wat buiten het centrum ligt?
Wat denken de handelaars van de Kerkstraat? Ik neem maar aan dat in het krantenartikel de Kerkstraat en de Leopoldlaan verwisseld werden. Dat de handelaars de markt uit hun straat willen, daar heb ik mijn twijfels over. Hoe meer handelaars, hoe meer handel, heb ik altijd gehoord!

Nog meer sfeer in de gemeente!
Ik heb het al vaak gehad over de slaapkamer-nachtlampen die overal verspreid staan in de gemeente. Te vaak, ik weet het, maar ik word steeds weer verrast met nog meer sfeerverlichting. Naast de de paarse op het Westendse kerk- en marktplein, de gele op het Marktplein en de witte in de Oostendelaan, heb ik er nu ook rode opgemerkt in de Portiekenlaan!

               

Ik heb vernomen dat het de bedoeling is de sfeer altijd maar te verbeteren door lampen in alle kleuren van de regenboog op te stellen. Jullie weten toch (nog) hoe je die kleuren kunt onthouden? Denkt gewoon aan het ezelsbruggetje uit onze kindertijd ROGGBIV (rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet)

Met ‘Westendse Blik’ naar de gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2012
Het zal jullie wel niet verwonderen dat ik van plan ben extra veel aandacht te besteden aan de komende gemeenteraadsverkiezingen.
Om mezelf en jullie in gang te lopen, zal ik in maart, april, mei, juni, juli en augustus maandelijks een artikel brengen om dan in september – oktober in te spelen op de actualiteit. Ik hoop met jullie dat het er spannend aan toe gaat. Waarover ik het zo allemaal zal hebben?
Natuurlijk over de ‘verwezenlijkingen’ van de huidige meerderheid, zowel Open VLD als Progressief kartel. Ik zal heel zeker ook de al dan niet gemeende onenigheid tussen de meerderheidspartners’ uitspitten. De samenstelling en de kwaliteit van de ingediende lijsten zal natuurlijk eveneens een belangrijk onderwerp worden. Stoere uitspraken van kandidaten zullen heel zeker niet ontsnappen aan mijn kritische aandacht.

Bron
Artikel ‘Het Nieuwsblad’ van Dany Van Loo van 18.02.2012

Wat is het gemeentebestuur van plan?
Op 27 maart 2011 verscheen mijn blogartikel ’Hevig stormen in Middelkerke? Dat gebeurt toch maar om de 250 of zelfs om de 1000 jaar!’ Het staat in de categorie ‘Strand’, in de linkse kolom van deze blog.
Ik wil er de voorafgaande lectuur van aanbevelen om hier niet in herhaling te moeten vallen met een uitleg over de bescherming van onze dijken tegen zware stormen en over de voordelen van bredere dijken.

Op 8 december 2011 las ik in ‘Het Nieuwsblad’ dat het gemeentebestuur, of met andere woorden Michel Landuyt en Janna Opstaele, de dijken van Westende en Middelkerke, over een afstand van vier kilometer, tien meter breder willen maken.
’Samen met de Vlaamse overheid zullen we aan de geplande ingrepen een toeristische en economische meerwaarde geven. Dat gebeurt via een zogenaamde golfdempende uitbouw, die grotendeels door de gemeente zelf zal betaald worden. De dijk wordt daardoor niet alleen veiliger, maar ook mooier en met ruimte voor tal van bijkomende functies. Zitbanken, herkenningspunten en een sfeervolle en milieuvriendelijke verlichting zullen het geheel aantrekkelijk maken. Om het directe contact met en het prachtig uitzicht op de zee te versterken, komt er een uitkijkpost ter hoogte van het casino. We zullen ook in- en uitritten voor ondergrondse parkeergarages voorzien zodat de gemeente die in een latere fase kan aanleggen. Er komt ook een stormmuur rond het casino.
Horecavoorzieningen op het strand zijn eventueel ook mogelijk. De gemeente zal nu samen met de Vlaamse overheid een ontwerpprocedure opstarten. Een studie zal het concept en de uitvoering van het bouwprogramma definitief bepalen.

De realisatie van de plannen is voorzien voor de periode 2013-2016.’

          

Strandsuppletie is een zogenaamde zachte maatregel om de kust te beschermen. Op het strand, voor de dijk, wordt een extra zandbuffer aangebracht. Eigenlijk maakt men het bestaande strand gewoon hoger en breder, waardoor de golven de kans krijgen langer uit te lopen vooraleer ze de dijk bereiken, zelfs als een gedeelte van het zand tijdens een storm verdwijnt.

Een golfdempende uitbouw van de zeedijk vangt golven onder stormomstandigheden op in een bassin en laat het water terugvloeien naar zee. Zo mogen de gol­ven groter zijn alvorens ze voor schade of hinder zorgen. Aangezien de uitbouw aan de zeekant van de dijk wordt gebouwd, gaat het ook om een dijkverbreding.

Is dat geen diefstal van ideeën?
Als een partij van de oppositie, in dit geval de CD&V, goede ideeën naar voren brengt, zelfs al zijn ze niet echt 100 % origineel, dan mag de meerderheid die natuurlijk overnemen, aangezien zij aan de macht zijn en dus de bevoegdheid hebben om tot de uitvoering ervan over te gaan.
Als de twee kopstukken van de Open VLD, Janna en Michel, gaan pronken met het verbreden van de zeedijk en het zelfs één van de speerpuntprojecten voor de komende (!) legislatuur noemen, dan zouden ze toch minimum de elementaire beleefdheid aan de dag moeten leggen om te vermelden dat het hun eigen ideeën niet zijn. Ere wie ere toekomst, dus…

Maar is dat wel degelijk een idee van de CD&V?
In ‘Het Laatste Nieuws’ van 26 november 2005 schreef Paul Bruneel reeds dat schepen Pylyser een verbreding van de dijk met drie meter wilde, door middel van een houten aanbouwstrook zoals in Oostende.
Dat was ten tijde van de discussie ‘al dan niet een naaktstrand’: Open VLD was vóór, CD&V gesteund door de Westendse pastoor, was tegen en herhaalde nog maar eens haar vroeger voorstel om eerder een afgebakend fiets- en wandelpad of mountainbikepad aan te leggen dat zou aansluiten op het natuurgebied van Nieuwpoort.
Op 11 april 2008 verspreidde de CD&V onderstaand persbericht (lichtjes ingekort)

Naar het voorbeeld van Knokke, lanceerde CD&V-schepen voor Openbare Werken Liliane Pylyser-Dewulf tijdens de vorige legislatuur 2000-2006 de idee om de Middelkerkse zeewandeldijk uit te breiden met een houten staketsel. Het huidig Middelkerkse gemeentebestuur (Open VLD-Progressief Kartel) is daar nu toch voor gewonnen. Dat bleek donderdagavond tijdens de gemeenteraad.
De terrassen van de diverse horecazaken zouden er kunnen opgesteld worden zodat de klant er kan genieten van de zon. Door de hoogbouw en vooral door de noordwestelijke oriëntatie van de Middelzeedijk blijven de huidige terrassen het grootste deel van de dag in de schaduw.
Een andere mogelijkheid zou erin bestaan om niet de terrassen op de houten uitbouw te installeren, maar deze te reserveren voor wandelaars. De huidige gevaarlijke situatie waarbij wandelaars, fietsers en gocarts door elkaar wemelen zou dan ineens opgelost zijn. Een verdere uitbouw rond het casinogebouw zou bovendien de voeling met de zee nog meer verhogen.
Middelkerks burgemeester Michel Landuyt bevestigde tijdens de jongste gemeenteraad dat het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, afdeling kust sinds kort niet meer zo afkerig staat tegenover de idee. Het Middelkerkse strand zal immers binnen afzienbare tijd – naar analogie van Oostende - opgehoogd worden om eventuele overstromingen of dijkbreuken te voorkomen. Door die ophoging wordt de uitbouw van de zeewandeldijk mogelijk.

Op 4 februari 2009 hadden de kopstukken van de CD&V in Leffinge daarover een ontmoeting met hun partijgenote en bevoegd minister Hilde Crevits.

Jullie zullen ook reeds opgemerkt hebben dat de Open VLD en de CD&V niet met dezelfde hoeveelheid willen verbreden. De eerste wil 10 meter meer, de tweede drie meter.

Ik kom daarop terug als ik mijn keuze maak in verband met de activiteiten die op die uitbouw zouden moeten plaatsgrijpen.

De mening van één voorzitter
De voorzitter van de Middelkerkse dijkraad werd om zijn mening gevraagd. Eddy Van Den Broucke is de uitbater van het tearoom-restaurant ‘De Zeebries’ op de zeedijk. Zijn raad vertegenwoordigt enkel Middelkerkse handelaars maar ook nauwelijks iets meer dan de helft daarvan. (zie http://www.dijkraad.be/ )
Zijn mening?
‘Plannen om onze zeedijk te verbreden kan ik alleen maar toejuichen. Ik hoop dat het gemeentebestuur dit zal aangrijpen om ook op het strand mogelijkheden voor de horeca te creëren. Alle initiatieven die de zeedijk nog aantrekkelijker maken, zijn zonder meer goed voor de plaatselijke handel en wandel. Dit is een positief project dat zeker zal bijdragen tot de toeristische uitstraling’.
Natuurlijk moet Van Den Broucke, in zijn hoedanigheid, zich positief uitlaten over elk project dat het aantrekken van nog meer volk op dijk en strand beoogt.
Mijn vraag is echter: heeft hij wel goed nagedacht vooraleer te antwoorden? Weet hij wel wat horeca op het strand allemaal met zich meebrengt?
Aangezien Michel en Janna ook verklaren dat horecavoorzieningen op het strand eventueel ook mogelijk zijn, gelden die vragen uiteraard ook voor hen.

‘Open VLD Blik’ en de ‘Uitbouw van de zeedijk’
Het partijblad van de Open VLD wijdt in het decembernummer 2011 (Nr 3) de voorpagina aan het onderwerp. Daar is nu sprake van een zeedijk met twee niveaus.
De uitlating over ‘horeca op het strand’ komt er niet meer in voor.
Ze nodigen de lezers zelfs uit om hun mening te geven over de plannen. Moeten de evenementen/markten plaatsgrijpen op het bovenste of onderste niveau? Waar moeten de fietsers en gocarts rijden? Waar ziet u de wandelaars? Moeten de terrassen naar beneden verhuizen?
Denken zij nu echt dat ze daar een zinnig, goed gefundeerd antwoord op krijgen?
Daarvoor moet de lezer toch eerst weten hoe dat project er ongeveer zal uitzien.
Daarom wil en kan ook ik me voor het ogenblik nog niet uitlaten over de werken zelf. Hoewel alles zich nog in de studiefase bevindt, voel ik de bui al hangen: dat wordt weer een prestigeproject van ons duo, dat weer miljoenen euro’s zal kosten. Ik huiver al als ik nog maar ‘ondergrondse garages’ en ‘sfeerverlichting’ hoor uitspreken. Er zou een prijs moeten uitgereikt worden aan diegene die dat megalomaan duo eindelijk eens een halt toeroept?
Maar wie weet? Misschien krijgen we in de volgende legislatuur een andere meerderheid die zich wat bescheidener opstelt. Dat ligt wel niet in de aard van politici, maar ik hoop het toch!

Zal Middelkerke daar weer ‘uniek’ in zijn?
In ‘Open VLD – blik’ beweert Michel Landuyt nog maar eens dat zijn gemeente met die verbrede dijk een voortrekkersrol zal vervullen voor de hele kustregio en dat die idee het visitekaartje van Middelkerke zal worden. Ofwel weet hij het niet ofwel doet hij alsof. Eigenlijk vind ik beide even erg, maar het verbreden van de zeedijk wordt zo een beetje in alle kustgemeenten overwogen en … niet in navolging van Middelkerke.

In Mariakerke – Oostende is de houten uitbouw er reeds. Deze kunnen jullie zien op de fotos hieronder.

          

In De Panne was de verbreding in de gemeenteraad van 25 november 2010 het meest in het oog springende dossier.
De burgemeester zei daarna: “In september willen we die werken starten. We zullen de dijk verbreden naar 18 meter. Aan de kant van de zee komt een houten wandelpad dat een golvende beweging zal maken. In het midden voorzien we een strook voor fietsers en go-carts en langs de zijde van de horeca zal een laad- en loszone komen. Op het houten wandelpad zullen we ook rustpunten met zitbanken creëren.”

In Blankenberge pleit de N-VA voor de verbreding via volgende tekst: Door het strand voor de zeedijk te verhogen en de schuine helling op te trekken door middel van een houten constructie, die eveneens dienst kan doen als wandelweg. Op die manier komt de bestaande zeedijk meer tot haar recht als de prachtige, brede wandelweg die ze is. Daarenboven dient de dijk toch verstevigd te worden in het kader van de stormbeveiliging. Hiervoor kan een stormmuurtje worden opgetrokken, net zoals dit reeds het geval is aan de haven, waarin zowel zitbanken als meeuwbestendige vuilnisbakken worden verwerkt. Wat betreft de bestaande terrassen kunnen deze naar voor worden geschoven tot
waar de huidige dijk, de bekende blauwe steen, nu komt. Bijkomend voordeel voor de terrasgebruiker is dat de tafels in deze opstelling veel vroeger in de zon komen te staan en de gasten dus veel vroeger ten volle zullen kunnen genieten. Ook wat betreft de concurrentie met de terrassen op het strand zorgt dit voor een eerlijkere oplossing. Beide zullen immers achter een wandelweg gelegen zijn .Ook de fietser wordt door N-VA niet uit het oog verloren. Tussen dijk enstormmuurtje kan een fietspadworden voorzien. Op die manier worden de fietsers niet enkel veilig over de dijk geloodst, ook voor de horeca zullen zij niet langer een storende, en potentieel gevaarlijke factor vormen.

Gewoon ter info, vinden jullie hieronder een mooie dijk in twee niveaus. Niet dat ik daarvoor pleit, want een houten uitbouw zal al duur genoeg zijn.

Waar moet wat komen? Enkele ideeën en persoonlijke keuzes.
Uit de teksten over andere gemeenten kunnen zeker al enkele ideeën geput worden, maar niet alle dijken hebben dezelfde afmetingen. Er moeten dus inderdaad keuzes gemaakt worden, niet enkel om de dijk mooier te maken, maar ook om het comfort te verhogen maar vooral om de veiligheid te verhogen.
De vraag die gesteld wordt is de volgende: ‘Vindt u bijvoorbeeld dat het niveau onder de bestaande zeedijk vrijgehouden moet worden voor evenementen, voor fietsers, wandelaars en gocarts? Of wilt u daarentegen dat er op de huidige dijk meer ruimte komt voor fietsers, gocarts, wandelaars, markten en evenementen en ziet u daarom liefst de terrassen verhuizen naar het lager gelegen niveau?‘
Er is dus geen sprake van een scheiding van fietsers, gocarts en wandelaars!

MOETEN die wandelaars allemaal naar beneden?
Dat kan niet want wie op een terras wil zitten, wandelt of fietst er naartoe en veel ouders wensen de kinderen met een gocart in de gaten te houden. Daar zouden ook de handelaars in kleding, ijscrème, restaurateurs, fietsenverhuur, … die het van wandelaars moeten hebben, niet mee kunnen leven. Terecht, natuurlijk.
Waar komt het dan wel op aan? Gewoon op een ontlasting van de huidige zeedijk.
De houten uitbouw beneden EN de bovenste dijk zullen dus beide moeten en kunnen gebruikt worden door wandelaars, fietsers en gocarts.

MOETEN de terrassen naar beneden? Natuurlijk niet! Daarvoor zijn er drie redenen.
Ten eerste, wegens mijn besluit hierboven.
Ten tweede wegens de afmetingen van de terrassen. De gemeente legt op dat de huidige terrassen slechts mogen opgesteld worden, te beginnen op 0,50 m van de rijsuggestiestrook, dat ze 6,50 m diep mogen zijn en 5 meter verwijderd moeten blijven van de zeedijkglooiing.
De dijk wordt 10 meter verbreed, dus blijft er maar maximaal 3,5 meter over voor fietsers, wandelaars en gocarts, 1,5 meter minder dan boven. Ik veronderstel dan nog dat het terras zou beginnen tegen de huidige één meter hogere dijkglooiing/ - muur wat voor de klanten aan die zijde geen mooi zicht zou zijn.
Ten derde, zal het personeel dat de klant op het terras moet bedienen, de hele weg van de horecazaak, over de oude dijk, via een trapje naar het terras moeten afleggen? Zelfs als daar een toog geïnstalleerd wordt, wat een vast personeelslid zou vergen, zouden daar enkel dranken kunnen besteld worden.
Kleinere terrassen zullen de uitbaters wel niet rendabel meer vinden.

De huidige terrassen vijf meter opschuiven tot aan de zeedijkglooiing, vind ik de beste oplossing. De klanten zitten vroeger in de zon en het is een tussenoplossing voor het horecapersoneel.

En wat met de rommelmarkten en sportieve evenementen? De eerste blijven gewoon waar ze nu waren!
Markten moeten één geheel blijven vormen met de niet-horeca handelszaken op de dijk.
Loopkoersen, wielerwedstrijden of stoeten kunnen wel de houten uitbouw gebruiken.

Persoonlijk deelbesluit
De houten uitbouw zou dus enkel gebruikt worden door een deel van de fietsers, wandelaars en gocarts.
Ik vind dus dat een verbreding met tien meter niet nodig is. Een compromis tussen de tien van de Open VLD en de drie van de CD&V, bijvoorbeeld vijf of zes meter zou volkomen voldoen aan de noden.

Horecavoorzieningen op het strand zelf?
Wat nu volgt, is slechts zinvol indien het gemeentebestuur toch horecavoorzieningen toelaat op het strand zelf. Dat willen de toeristen, naar het schijnt, terwijl ook veel horeca-uitbaters daarvoor wel te vinden zijn … op voorwaarde dat het enkel over raamverkoop en selfservice gaat.
‘Raamverkoop’ betekent dat enkel de verkoop van dranken en versnaperingen toegestaan wordt en enkel vanuit een verkooppunt, dus geen terrassen noch tapinstallaties plaatsen.
En zeker geen maaltijden aanbieden!!
Dat besliste de raad van state in januari 2009, na een klacht van de vzw Ter Dijk in Knokke, gesteund door de provincie West-Vlaanderen en na een jarenlange procedure. Deze vzw samengesteld uit enkele horeca-uitbaters op de dijk, wilde daarmee de oneerlijke concurrentie door de stranduitbaters bestrijden.Over de jaren heen hadden de misbruiken zich immers opgestapeld.
Zo mochten de strandterrassen eerst maar 20m² groot zijn en dat werd uiteindelijk op 50m² gebracht. Meerdere vaststellingen door deurwaarders bewezen echter dat sommige terrassen reeds 140m² besloegen.
De horeca-uitbater op de dijk zelf mag NIET aan raamverkoop doen indien hij niet over een verbruiksruimte van ongeveer 30 zitplaatsen beschikt.

De ervaringen van Knokke-Heist
Als het dan door de wet verboden is, waarom zijn er dan nog steeds terrassen op het strand in Knokke-Heist en Blankenberge, zullen jullie zich afvragen? Omdat ik wist dat destijds over dit onderwerp heel wat conflicten ontstaan zijn tussen het gemeentebestuur van Knokke-Heist en een aantal horeca-uitbaters, heb ik daar eens mijn licht opgestoken.

In Blankenberge gaat het inderdaad dezelfde weg op. Dat is niet verwonderlijk als men weet dat de Knokse stranduitbaters enkele concessies opgekocht hebben in Blankenberge.
Volgens mijn inlichtingsbron, zouden de stadsbesturen zich namelijk van dat verbod niets aantrekken en zou de politie opdracht krijgen om geen bekeuringen op te maken tegen de overtreders.

Welke zijn de verschillen tussen een stranduitbating en de dijkhoreca?
Het eerste verschil betreft de kosten. In Knokke-Heist betaalt men voor een concessie 3.000 euro per jaar, winter begrepen. Op de dijk betalen sommige restaurateurs een huurprijs van 3.000 euro per maand.

De personeelskosten zijn op het strand veel lager omdat meer met studenten gewerkt wordt. Dat betekent minder loon, geen 13^de maand, enz… Op de dijk worden die kosten op 30 à 40 % geraamd.

Op het strand zijn de bouwkosten lager en is de oppervlakte veel groter. (500 tot 800 zitplaatsen tegenover 40 tot 150)

De stranduitbaters hebben het statuut van leurder. Zij genieten van een gunstiger BTW – statuut, 6% in plaats van 21 %, die de dijkhoreca betaalt op dranken. Bij raamverkoop kan men inderdaad genieten van een gunstiger belastingssysteem. Zij worden belast op een forfaitaire voet.

Op het strand wordt ook geen onroerende voorheffing betaald omdat er geen kadastraal inkomen is.

De horeca-uitbater op de dijk wordt ook nog verplicht om een uitbatingvergunning te hebben, een diploma voor te leggen, een rookverbod aan zijn klanten op te leggen, enz. Daar waar op de dijk de vrije markt een rol speelt, kan men op het strand spreken van regelrechte bescherming. Zo kan niemand zonder toestemming van het gemeentebestuur een concessieaanvraag indienen. Op het strand zou er praktisch geen controle gebeuren door de officiële instanties.

‘Terrasjesmensen wensen in de zon te zitten’ OF ‘Verdeling van de zonnestralen over dijk en strandterrassen.’
In het strand- en dijkgebeuren kan men drie periodes onderscheiden.
In het voorjaar blijft de zon verdoken achter de hoogbouw van de dijk terwijl de eerste gasten zich installeren op de strandterrassen om daar van de eerste zonnestralen te profiteren. Pas later in de namiddag profiteert de dijkhoreca mee.
In het hoogseizoen is er een betere verdeling, maar de horeca trekt toch nog altijd aan het kortste eind. In de ochtend profiteert het strand logischerwijze eerst want men kan er een hapje nemen en een koffie drinken. Pas tegen de middag verplaatsen de toeristen zich naar de dijkterrassen, om er te lunchen. Dat moeten ze wel want het opdienen van maaltijden op het strand heeft het stadsbestuur dan toch niet toegelaten. Niettemin verliest de dijkhoreca een deel van zijn inkomsten want het aperitief werd reeds op het strand genomen.
Eerst vullen de strandterrassen zich, dan volgt de dijkhoreca en als laatste volgen de terrassen gelegen in de zijstraten of net achter de dijk. Gewoon een kwestie van aanbod. Tegen de avond, nu de badkarhouders toestemming gekregen hebben om tot 20 uur open te blijven en een aantal zich specialiseert in avond-aperitief, verliest de dijkhoreca opnieuw een groot aantal aperitiefklanten en komen de gasten later eten. Dat resulteert dan weer in latere werkuren en meer personeelskosten.
Zelfs de cafés verliezen hun aperitiefuurtje ’s avonds want iedereen blijft op het strand.
Bij de vraag of de klanten wijn wensen bij de maaltijd, krijgen de restauranthouders vaak te horen ‘Neen dank u, ik heb al teveel gedronken op het strand! ‘ Hetzelfde geldt voor het aperitief.
In het najaar zit de dijkhoreca weer met een lage zon, hoogbouw en een toerist die nog zoveel mogelijk van de zon wil profiteren.

In de winter wordt de horeca dan wel goed bevonden om het weinige volk van dranken en eten te voorzien.

Besluit
Hier kan zowel aan het gemeentebestuur als aan de horeca-uitbaters op de dijk slechts één gouden raad gegeven worden: ‘Bezint eer ge begint’

Bronnen
http://www.kustveiligheid.be/uplfiles/NB_3.pdf
http://zeeweringenkustbeheer.afdelingkust.be/Userfiles/pdf/110628_RL_Rappor_%20KustveiligheidWEB4.pdf
http://zeeweringenkustbeheer.afdelingkust.be/Userfiles/pdf/572125405newbrief_Layout%202a.pdf
http://zeeweringenkustbeheer.afdelingkust.be/Userfiles/pdf/NB_KUST_LR.pdf
http://www.afdelingkust.be/Userfiles/pdf/NB_3.pdf
http://zeeweringenkustbeheer.afdelingkust.be/Userfiles/pdf/NB4_KUST_23-12LR.pdf

http://zeeweringenkustbeheer.afdelingkust.be/Uplfiles/file/Kennisgeving%20Plan-MER.pdf

http://zeeweringenkustbeheer.afdelingkust.be/Uplfiles/file/Kennisgeving%http://www.knokke-waakhond.com/index2.php?