Categorie: Sport

Wie kent er de Mont Blanc niet, op de grens van Frankrijk en Italië? Met zijn 4808,73 meter, inclusief de 16 meter dikke sneeuwlaag op de top, is het de hoogste berg van de Alpen. Na de Elbroes in de Kaukasus en enkele andere toppen in dat gebergte is het tevens de hoogste berg in Europa.

De witte top, die vanuit Chamonix zo dichtbij lijkt, oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op velen. Heel veel mensen dromen ervan om een keer de Mont Blanc te beklimmen en op haar top te staan. Maar … ‘Willen is niet altijd kunnen’.

Over – Google Maps: filmpje over de Mont Blanc

Stephan en Jan droomden er niet alleen van
Dr Stephan Vandorpe van de groepspraktijk van huisartsen in de Kerkstraat in Middelkerke, had al een prachtig klimmersverleden. Op zijn palmares stond al de beklimming van de Elbroes in de Kaukasus, de hoogste berg van Europa en van de Kilimandjaro, de hoogste van Afrika. Hij deed dat samen met Rudy Van Snick, die op 10 mei 1990 als eerste Belg de top bereikte van de Mount Everest, de hoogste berg in de wereld, 8850 meter hoog.

Hoe hij zijn vriend Jan Gebbert kon overtuigen om samen het avontuur te wagen, dat weet ik niet. Jan had niet de minste klimervaring maar hij was wel een zeer geoefend sportman. Vanaf zijn vijftiende stond hij al in de fanionploeg van Goldstar Middelkerke en hij verzorgde zijn conditie in de perfectie met loop- en fietstrainingen. Zonder die uitstekende conditie moet je uiteraard niet aan zo’n expeditie denken.

Bergen beklimmen is geen goedkope onderneming of liefhebberij maar gelukkig vonden ze drie sponsors: Schildersbedrijf Lucien Niville, Schoenen Berca en de firma voor elektriciteit en veiligheid Opdedrynck uit Oostende.

De Voorbereiding
Een zeer bekende klimmer schrijft: “Bergen kun je als mens niet domineren. Een degelijke kennis van het alpine milieu, het beheersen van alpine technieken en een degelijke hoeveelheid respect zijn belangrijke karakteristieken om deze verticale wereld te benaderen. Een eerste zelfstandige klim spruit voort uit een degelijke opleiding. Je gaat dit bergmilieu beter niet onbesuisd te lijf. Omzichtigheid en nederigheid zijn de sleutel om de onmetelijke schoonheid die je er vindt, op een veilige manier te kunnen beleven.”
Bron: Belclimb - Jan Vanhees, professionele berggids - Liefde en passie op de afspraak met de bergen

Voor de ervaren dokter-klimmer Vandorpe waren deze wijze raadgevingen niet echt nieuw maar dat een degelijke training voor elke expeditie een must is, daarvan blijft hij zich natuurlijk bewust. Voor Jan Gebbert was het allemaal nieuw en onontbeerlijk.

In België kan je meerdere opleidingen vinden die je wegwijs maken in de bergsport. Je hebt enerzijds de federaties en anderzijds opleidingen die aangeboden worden door professionelen.

In januari 1999 trokken beide vrienden naar de Ardennen om op de ‘Transardennaise’ te wandelen/trainen. Dat betekent 7 dagen onderweg in de bossen tussen La Roche - en -Ardenne en Bouillon.

Daar bleef het niet bij. Ze voerden ook nog een aantal dagwandelingen uit.
Uiteindelijk trokken ze naar Chamonix. Dat mondaine Frans stadje is het paradijs voor de bergsporter, met tal van skischolen, bergsportverenigingen en heel veel outdoor winkeltjes.
Ze troffen er Jan Vanhees, de organisator, een gerespecteerd Himalayist met 11 expedities op zijn actief. Drie ervan zijn 8000-ers. Eerste in het rijtje was de Dhaulagiri of witte berg, 8.167 meter hoog, in Nepal (Himalaya), de op 6 na hoogste berg ter wereld.

De klimmers werden er ingedeeld in groepen van vijf. Voorafgaand aan de beklimming werden ze nog gedurende vijf dagen daarop voorbereid.
Eerste dag: leren werken met de touwen, hoe je leren vastmaken, kortom ervaring opdoen in het beklimmen van rotsen.

 Tweede dag: leren lopen op gletsjers en lopen met ijzers aan de voeten.
       Het grootste gedeelte van de Alpen zijn immers gletsjers. Hoewel het misschien makkelijk zou kunnen lijken, kan
       een gletsjerwandeling best wel een uitdaging zijn.
       Het steeds veranderende landschap van scheuren en ijspieken op een gletsjertong is bijzonder ruig en onvoorspelbaar.
       Daarom is het een must dat je onder begeleiding van een ervaren gids een gletsjer verkent.
       Een goede deugdelijke uitrusting is onontbeerlijk: de helm tegen mogelijke vallende steenslag, muts, gordel, touw,
       pichel, een goede bril, handschoenen, stijgijzers, ijsbijl, goede stijgijzervaste wandelschoenen (ter plaatse gehuurd),
       warme kleding (wind- en waterdicht) en een rugzak.  

                                               Stijgijzer                               Ijsbijl               

Dag 3: ervaring opdoen in bergwandelen

Dag 4 en 5: acclimatiseren op de berg. Hoogteziekte is de naam voor een aantal ziekteverschijnselen die kunnen optreden bij het naar grote hoogten gaan zonder eerst te acclimatiseren. Beneden een hoogte van 2.500 meter is er weinig risico voor het oplopen van hoogteziekte maar daarboven wel, vooral hoger dan 3.500 meter.
De gevoeligheid voor de ziekte is per mens verschillend.

De beklimming op dag 6
Vijftig mensen namen eraan deel Ze werden ingedeeld in groepjes van drie, elk met een gids. Bergbeklimmen is een teamsport. Als één lid van het team niet meer verder kan, dan keert het groepje terug naar de hut.

De gevolgde route

Er werd gekozen voor de Goûterroute.

Sommige noemen deze route de gemakkelijkste, maar het is bijlange geen simpele wandeling, maar een gletsjertocht met gletsjerspleten.
In ‘Les ouches’ Houches werd de kabelwagen genomen en daarna de Mont Blanc – tram naar het Nid d’Aigle (Arendsnest) op 2.372m. Dat is het startpunt van de Goûterroute.

Onmiddellijk na de Refuge de ‘Tête Rousse’ (3.167 m) moest de ‘Grand Couloir’ gekruist worden. Die heeft een slechte reputatie omdat het niet zelden gebeurt dat daar steenslag naar beneden valt. Het dragen van de helm was dus aangewezen. Jullie zien daarvan een filmpje op

https://www.bing.com/videos/search?q=mont+blanc+grand+couloir&view=detail&mid=A17B522295659A7AF3C3A17B522295659A7AF3C3&FORM=VIRE

Vanaf de ‘Nid d’Aigle’ moest er ongeveer 5 uur gewandeld/geklommen worden tot aan de ‘Goûter’ refuge (op 3.817m). Het eerste deel is relatief goed wandelterrein langs een degelijk pad. Daar werd ‘overnacht’ en om 0200 uur werd de tocht naar de top van de Mont Blanc aangevat.

 https://www.chamonix.net/english/mountaineering/climb-mont-blanc

In het donker konden ze op de sneeuwvlakte genieten van een ongelofelijk en betoverend uitzicht.
“Dat is iets wat je in je hele leven niet vergeet”, beweert Jan. Ik kan hem best geloven.

Sommige moesten onderweg afhaken wegens zuurstoftekort, gelukkig niet in zijn groep.
Hoe werkt dat? Hoe hoger in de bergen, hoe lager de luchtdruk. Hierdoor zijn ook minder zuurstofmoleculen per volume aanwezig. Dit betekent dus dat je bovenop een berg minder zuurstof inhaleert dan op zeeniveau. Minder zuurstof binnenkrijgen stimuleert het lichaam om zich aan te passen aan deze nieuwe situatie. Na verloop van tijd zijn er dan ook verschillende systemen zoals ademhaling, transport in het bloed (aantal rode bloedcellen) en de zuurstofopname in de spieren aanzienlijk verbeterd.

De top werd bereikt om 8u30 en uiteraard wilde iedereen dat voor het nageslacht vastleggen op de gevoelige plaat. Even aanschuiven dus en de beurt afwachten!

De afdaling
Na vijf uur, tegen 18 uur, waren ze weer beneden, moe maar heel voldaan om wat ze bereikt hadden
Klimmen is NIET gemakkelijk maar ook de terugkeer is moeilijk. Voor het afdalen wordt trouwens ook getraind. 
Sommige beweren dat het gevaarlijker is dan klimmen. De vermoeidheid speelt een rol en sommige klimmers gaan er ten onrechte van uit dat ze nu minder aandacht moeten hebben voor de gevaren. De top werd bereikt, dus moest het ergste wel voorbij zijn. Vallende ijsblokken en steenslag worden moeilijker vermeden omdat ze achter de rug op je afkomen.

Wisten jullie dat nog?
In 1993 vatte toenmalig judocoach en nu onze burgemeester het lumineuze plan op om als teambuilding met zijn judoka’s de Mont Blanc te beklimmen. Doel was om op die mythische berg te tonen dat enkel de top telde. Judoka’s als Ulla Werbrouck, Harry Van Barneveld en Gella Vandecaveye haalden (drie maanden voor het WK!) wel degelijk die top na een loodzware beklimming. Maar... Dedecker zelf niet.
Op tweehonderd meter van de top werd Dedecker hoogteziek en moest hij worden afgevoerd per helikopter.

Besluit
Het schijnt dat wanneer een Mont Blanc klimmer na zijn/haar prestatie gevraagd wordt of hij/zij dat nog eens zouden willen doen, meestal antwoordt met ‘Nooit meer!’ De Mont Blanc betekent immers AFZIEN, het uiterste van je lijf en geest vragen.
Dat Jan geen ervaring had in het bergbeklimmen, dat zet zijn prestatie dubbel in de verf.
Ik weet het, dat is 22 jaar geleden, maar ook vandaag nog feliciteer ik Stephan en Jan voor hun bewonderenswaardige prestatie.

Bronnen
Dagbladartikel van Paul Bruneel + foto Luc Cassiman

Rudy Van Snick - Wikipedia
Mont Blanc - Wikipedia
De Transardennaise: Wandelreis Europ'Aventure (europaventure.be)
Gletsjerwandelen | Beste plekken om te wandelen op een gletsjer (naturescanner.nl)
Wat is vermoeiender, een berg beklimmen of een berg afdalen? - GoeieVraag (startpagina.nl)
Veiligheid en risico op de Mont Blanc | Mountain Network Travel (mountain-network.nl)
Mont Blanc beklimmen: Alle tips en informatie – Altitude Dream
Mont Blanc beklimmen | Expeditie met voorbereiding en training (mountain-network.nl)
Goûterroute - Wikipedia

Ik heb toch zo te doen met beroepsvoetballers! Dat is toch logisch, of niet?

Zeg nu zelf: wie van jullie zou zo’n leven willen leiden? Altijd maar trainen in weer en wind en harde afmattende wedstrijden spelen, soms in de vrieskou of zelfs op sneeuw, in de korte broek, voorlopig zelfs zonder publiek Je hebt nauwelijks vakantie, je bent veel weg van huis en familie. Je mist vaak mooie momenten met de kinderen. Je bent nooit zeker van een plaats in het elftal op het veld, je zit soms op de bank of wordt soms zelfs niet in de kern opgenomen. En wat als je gekwetst wordt? Dan zit je daar tandenknarsend te wachten op jouw herstel en wederoptreden.
Al in jouw kinderjaren moet je alles opofferen voor het spel met de bal, de studies verwaarlozen of beëindigen. Je moet jezelf steeds de vraag stellen ‘Zal ik er ooit in slagen om vanuit het jeugdelftal de toegang tot het A-elftal te forceren’? En steeds weer die vervelende medische testen, bloed- hart en urineonderzoeken, massages en spieroefeningen. Als je ziek of gekwetst bent, moet je gebruikmaken van de geneesheer of specialist aangeduid door de club ... of zelf de kosten dragen.
Vrijheid heb je dus ook al niet!
Sommige ploegen zijn (ten opzichte van Club Brugge, bijvoorbeeld) gevestigd op 175 km (Standard) of Sint-Truiden (185 km) of Eupen (240 km) wat toch een saaie busrit van 2 uur à 2u45 betekent.  Zonder te spreken van die vermoeiende vliegreizen naar Parijs, Rome, Dortmund of … St Petersburg of Kiev!
En éénmaal thuis moet je strikt de nachtrust respecteren … en je houden aan de spijzen die de club voorschrijft. Hoe slopend is dat allemaal niet?
Jouw talenkennis moet permanent bijgewerkt worden. Elk jaar moet je nieuwe ploegmaten opvangen en begeleiden en jouw spel daaraan aanpassen. Op een lange vakantie kan je ook al niet rekenen! De ‘play-offs’ zullen nauwelijks gespeeld zijn (einde 24.5), als de Europese kampioenschappen al beginnen (voorbereiding 31.5, start 12.6 voor België) en dan begint alweer een nieuwe competitie en dan weer de lastige ‘champions’ - leaguewedstrijden. En altijd weer op andere uren! Geef toe, dat kruipt allemaal in de kleren.

En hoelang ga je mee? Als je de stap zet naar de dertigers, word je al als oud afgeschilderd en begin je stilaan de druk naar boven van de beloften te voelen. En steeds maar hunkeren naar buitenlandse roem en naar de opname in jouw nationaal elftal.

Altijd weer die kritiek van de pers als je al eens een mindere dag hebt of een doelpunt mist of een vuile fout begaat of als je eens de scheidsrechter de huid vol scheldt. Je steeds moeten bedwingen om een schorsing te vermijden! Wie houdt dat vol?
Altijd weer vriendelijk zijn tegenover de supporters, zelfs als je in een rothumeur verkeert.
Geef toe, een … hondenleven. Tegenover wielrenners ben je een luxepaardje, maar toch …

Mag een profvoetballer dan tenminste rekenen op een goed loon? De cijfers vinden jullie hieronder maar ik ben nog bezig met het opzoeken van het juiste verschil tussen hun bruto- en nettoloon. Ik wil nagaan of ze zich misschien ook beschikbaar stellen voor reclame. Ik wil weten of ze misschien uitgeperst worden door de belastingen en hoeveel ze daarna overhouden.

Ik wil die gegevens ook vergelijken met deze van de gewone werknemers. Ik wil namelijk zien of er echt beduidende verschillen bestaan tussen beide categoriëen. (grapje!)

Wat ik nu al gevonden heb:

Hoeveel verdienen de professionele topvoetballers in de Belgische Jupiler Pro League?
Deze week stond in het ‘Nieuwsblad’ hoeveel hun bruto jaarlonen bedragen.
Mignolet (Club Brugge) 3,4 miljoen
Trebel (Anderlecht)  2,7 milj
Ojidja (AA Gent)  2 milj
Lukaku (Jordan) (Antwerp) 1,89 milj
Vanaken (Club Brugge)   1,8 milj
Lokonga (Anderlecht) 1,7 milj
Avenatti (Antwerp) 1,7 milj
Vormer (Club Brugge) 1,63 milj
Denswil (Club Brugge) 1,60 milj
Van Crombrugge (Anderlecht) 1,50

Er spelen natuurlijk ook minderbegaafde 'sukkelaars' mee. Hun bruto - jaarloon hangt af van de club waarin ze spelen. Anderlecht heeft geld te veel en betaalt zijn spelers het meest. In het speeljaar 2019-20 was dat gemiddeld 865.249 euro, een opslag tegenover het jaar ervoor van 210.129 euro. KV Mechelen zou het minst betalen, namelijk 156.471 euro.
Het gemiddelde bedroeg 430.352 euro. Al naargelang de ploeg worden ook wedstrijdpremies betaald, per gewonnen wedstrijd of drawn. Ook Kampioen of Bekerwinnaar worden kan een aardige cent opbrengen, om niet te spreken van de kwalificatie voor een Europees kampioenschap.  

Waarom wil een jonge begaafde Belgische voetballer naar het buitenland?
Als we de mogelijke selectie van de Rode Duivels voor het Europees kampioenschap in juni overlopen dan stellen we vast dat daar nauwelijks spelers bijlopen die in een Belgische ploeg spelen, namelijk 3 op 26 of 2 op 23, naargelang hoeveel er toegelaten worden. Waarom al die spelers naar het buitenland willen? Dat is nogal duidelijk. Weten jullie hoeveel Hazard, De Bruyne of Lukaku jaarlijks bruto verdienen? Zijn jullie gezeten? Dat is respectievelijk 31 miljoen, 20 miljoen en 15 miljoen euro per jaar. Voor hun voetbalkwaliteiten. Daarbij komen nog reclame-inkomsten en initiatieven die zij zich met hun kapitaal kunnen permitteren. En uiteraard zijn ze rode duivel, wat nog eens enkele honderdduizenden euro’s erbij betekent. Een geleerde professor schreef dat men die laatste premies moet afschaffen omdat men die vedetten daarmee toch niet meer kan motiveren. Ze houden wel aan dat statuut van rode duivel omdat ze daarmee in hun clubs hogere lonen kunnen afdwingen.
Lukaku kan bij Inter Milaan rekenen op een premie in verhouding met het aantal doelpunten dat hij aantekent, respectievelijk 340.000, 397.000, 511.000, 568.000 euro voor 15, 20, 25, 30 doelpunten.    
En Messi en Ronaldo verdienen nog veel meer. De laatste zou per jaar 142 miljoen euro verdienen, 4,5 euro per seconde. De recentste cijfers vind je nooit op internet, maar een orde van grootte volstaat om die absurd hoge lonen af te keuren.

Hoeveel verdienen de ‘gewone mensen’

In 2018 verdiende een voltijds tewerkgestelde medewerker in de private sector (incl. gezondheidszorg) 3.553 euro per maand. Dat gemiddelde wordt wel wat vertekend door een aantal extreem hoge en lage lonen. Haal je die eruit dan kom je aan een doorsneeloon van 3.312 euro bruto per maand. 
Werknemers in essentiële beroepen, zoals zorgkundigen, winkelpersoneel en vuilnisophalers, krijgen gemiddeld een lager loon dan het Belgische gemiddelde brutoloon in de private sector. Dat alles zegt het Belgische statistiekbureau Statbel op basis van cijfers voor 2018.

Gemiddeld inkomen essentiële beroepen:

Gemiddeld brutopensioen per maand

Voorlopig besluit
Om mijn artikel niet te lang te maken en om er zeker van te zijn dat mijn gegevens correct zijn, heb ik besloten om mijn commentaar/kritiek in een tweede artikel samen te vatten en dat volgende week te publiceren. Ondertussen krijgen jullie de tijd om jullie voldoende op te winden. Opgepast, dat is niet gezond, hé!

Deze week wil ik het hebben over een Westendse sportieve vereniging, de ‘Campingschutters’, die van 1986 tot 2007 (en daarna nog enkele jaren in Nieuwpoort) veel succes kenden in ons dorp en omgeving. Ze bereikten dat door met de handboog en pijlen pluimen van een wip te schieten.

Geschiedenis van de wip
Het eerste gebruik van de boog als wapen, eerst voor de jacht en daarna voor het gevecht, zou dateren van 15.000 jaar geleden. 
De handboog raakte bekend omwille van zijn doeltreffendheid, tijdens de gevechten in de Middeleeuwen. Bij de aanvallen op een burcht, kasteel of vesting, moesten de schutters op de grond steeds omhoog schieten. Dat laatste is de uitleg die Jan Vlamynck gaf aan zijn nieuwsgierige campingbewoners. Het gebruik van de boog als wapen nam af met de komst van het vuurwapen. Sindsdien ontwikkelde het wipschieten zich als een typisch Vlaamse recreatiesport/volksport
Nergens bestond er een rijkere schutterscultuur dan in Vlaamse en Brabantse steden.

Soorten wippen
Schieten naar de Staande wip is een discipline waarbij geschoten wordt op een wip op 28 meter hoogte.  De wip is een ijzeren constructie met een reeks pinnen waarop de vogels worden vastgezet. Vogels zijn kleine houten of plastieken blokjes waaraan kleurige pluimen bevestigd zijn. Voor de wedstrijd kan aan elke vogel een bepaalde waarde toegekend worden. De hoofdvogel staat helemaal bovenaan, op de twee bovenste armen worden de twee zijvogels en de twee zogenaamde 'kallen' gezet. De kleine vogels worden verdeeld over de onderste drie dwarslatten.

Er bestonden twee soorten staande wippen, de open wip en de muit. De open wip is een paal met daarop vogels in de open lucht. De muit heeft onderaan drie palen die een driehoek vormen met daar bovenop een kooi, waaronder de vogels zitten. De muit biedt het voordeel dat de pijlen niet ver van de wip verspreid worden.

De Liggende wip is een discipline van het boogschieten waarbij geschoten wordt op een horizontale wip op 17 meter afstand.

De schiethouding
Er zijn allerlei factoren die invloed hebben op het schot: de houding van de schutter, de concentratie... Maar ook de lichaamsbeheersing is belangrijk. Men moet weten (voelen) welke spieren gebruikt worden om zo weinig mogelijk te trillen.

De start van de Westendse gilde

Het begon op 25 april 1956 onder impuls van Hilaire Soetaert, op dat ogenblik uitbater van de camping, van Alberic Boone, Alberic Duflou en Robert Dedecker, vader van. Ziehier de stichters en de inhuldigingsfoto.

Bij de start werd er geschoten op een liggende wip, die opgesteld stond in een zaal van de ‘Camping’. Dat liet toe, ook later nog, het schieten ook in de winter te beoefenen. In 1957 werd een open staande wip opgericht middenin de camping. Dat was er echter één ‘zonder muiten’. Voor wat zakgeld zochten jonge knapen, pijlenrapers genoemd, de ver rondgestrooide pijlen. Luc Dedecker, zoon van Robert en broer van, was één van die knapen, in opdracht van zijn vader.

Maar na een zekere tijd moest men noodgedwongen een andere wip aankopen.  Zo kocht de uitbater van de camping Hilaire Soetaert in de omgeving van Zaffelare, uit een faillissement, voor 5.000 BFr een wip met 2 muiten. Die hield het dertig jaar uit.
Bij de start werd er nog geschoten met houten of metalen bogen (links op de foto hierboven). Die werden later vervangen door de katrolboog, een "hightech" boog met katrollen zodat de pees bij geringere booglengte toch ver kan worden uitgetrokken. (rechts op de foto)

In september 1988 besliste het bestuur de verouderde wip volledig te moderniseren.  Het mechanisch gedeelte werd vernieuwd. De mast bleef staan maar werd herschilderd. Er werd een nieuwe muit, motor en wip gemonteerd.  De oude wip was namelijk zeer moeilijk te bedienen, daar de motor uitgerust was met riemen.  Enkel Oscar Desmet en Martin Vanloo konden dat. Bij de gerenoveerde wip waren alle bestuursleden daartoe in staat.
De vernieuwde wip kostte 350.000 BFr maar er kon gerekend worden op een financiële bijdrage van de uitbater van de camping Jan Vlamynck en op de financiële steun van het Gemeentebestuur (100.000 BFr).
Jaarlijks betaalde de schuttersclub een gedeelte van de zware investering af.

De nieuwe wip werd natuurlijk feestelijk ingeschoten.

Het uitbaten van de camping
De ouders van Jan Vlamynck namen op 1 mei 1970 de camping over van de familie Hilaire en Yvonne Soetaert – Moermans.
Jan was toen 15 jaar en hij groeide dus op in de camping … en in het boogschieten. In het jaar 2000 werden de gronden van de oude camping aangekocht. In 2015 werd het resterend gedeelte gekocht (atelier – burelen) en dan afgebroken.

Het bestuur
Zo’n schuttersvereniging heet een ‘gilde’ en naast een voorzitter heeft die ook een ‘hoofdman’, een secretaris, een penningmeester en commissarissen. Voorzitter en hoofdman waren in feite overlappende functies. De hoofdman zit alle algemene en bestuursvergaderingen voor, handhaaft de orde, doet de wet naleven en vertegenwoordigt de gilde waar dit nodig is. Is ook de wapenmeester van de gilde. Eertijds, in de Middeleeuwen, was er alleen maar een hoofdman en een deken. Voorzitter was eigenlijk meer een eretitel.
De eerste voorzitter/hoofdman was Hilaire Soetaert, de eerste secretaris was Robert Dedecker, opgevolgd door Werner Ingelbrecht, van 1968 tot 1996 door Martin Vanloo en tenslotte door Jan Vlamynck tot het einde in 2011/2012.
Hilaire overleed in 1995 en werd in zijn functie van voorzitter vervangen door zijn zoon Jerome en als hoofdman door Robert Boone. Beide opvolgers bleven de functies bekleden tot de Westendse gilde ermee ophield.

Martin Vanloo oefende ook nog een hele tijd de functie van penningmeester uit. Op 7 juli 1993 werd Gerard Bervoet dat, tot 19.9.1996. Na diens ontslag verving Robert Boone hem.
Er waren ook commissarissen. René Coucke, Gerard Bervoet en Michel Duprez vervulden die rol. Ze hielden bijvoorbeeld de punten bij. Dat was belangrijk, vooral bij een beschrijf. Daar waren namelijk geldprijzen aan verbonden en discussies daarover kan men missen als kiespijn.

De koning van elk jaar werd ook lid van het bestuur.

‘Deken’, eigenlijk een eretitel, kon men worden als men zich zeer verdienstelijk maakte voor de vereniging. Dat deed Robert Dedecker als secretaris door in de beginjaren altijd aanwezig te zijn en zorgvuldig de punten bij te houden. Later werd hij ‘eredeken’, toen hij steeds minder en tenslotte niet meer aanwezig was op de schietingen.
Hij werd dan als deken opgevolgd door Oscar Desmet, die de titel mocht voeren als dank voor zijn nuttig onderhoudswerk aan de wip.

De verschillende schietingen en de prijzen
Iedere donderdagavond was er om 19 uur een clubschieting, waaraan ongeveer een 25 - tal schutters deelnamen.

De top, de zijde, de kallen en de gewone vogel leverden respectievelijk 4, 3, 2 en 1 op. De behaalde punten werden opgeteld en dat leverde een algemene rangschikking op. Rond 20.30 werd er een bijkomende schieting gehouden, een ‘potjesschieting’, niet voor punten. Er werden twee ploegen gevormd en dat leverde uiteraard een winnaar en een verliezer op.

Jaarlijks was er een koningsschieting. Er werd enkel op de topvogel geschoten. Dat verschilde van club tot club. In Westende werd de titel betwist in 3 ronden op de staande wip en in 5 ronden op de liggende wip.
Op de staande wip was dat normaal op Hemelvaartdag, op de liggende wip was dat op een zondag einde november. Wie driemaal naeen tot koning gekroond werd, mocht zich keizer noemen. De eerste keizer op de liggende wip was Boone Alberic, reeds schutter in 1936 en tot aan zijn dood in 1993 nog fervent schutter!! De enige dame op de erelijsten is Yvonne Moermans, echtgenote Hilaire Soetaert, die in 1960 koningin werd op de liggende wip. Ik heb gemeend dat dit feit een foto waard was.

Als er een koning is, moet er ook een prins zijn.
De prinsenschieting greep plaats als eerste schieting na de koningsschieting. De koning mocht daar uiteraard niet aan deelnemen.

Er waren ook nog enkele andere belangrijke schietingen: jaarlijks was er het nationaal kampioenschap en er werd ook deelgenomen aan het Westkustkampioenschap.
Bij speciale dagen, Pasen, Sinterklaas, en Nieuwjaar, werden vriendenschietingen georganiseerd.

Je kon ook algemeen kampioen worden of kampioen hoogvogels of kampioen kleine vogels.
Er werd ook aandacht besteed aan de jeugdschutters, tussen 11 en 18 jaar. Helaas was er onder de jongeren te weinig interesse voor het boogschieten. Zij werden als gewone schutters aangezien maar betaalden wel minder lidgeld.

Om de 5 jaar werden zowel voor de staande als voor de liggende wip, beschrijven georganiseerd. Dat zijn wedstrijden waaraan ook niet-leden mochten deelnemen, tegen betaling. In het nationaal krantje ‘De Wipschutter’ werden de datums gepubliceerd.  Dat leverde in de jaren ’60 soms tot 80 à 90 schutters op per beschrijf. Uiteraard werden hun (goede) resultaten eveneens beloond met prijzen in geld of in natura.
Ieder jaar was er een beschrijf gesponsord door de firma ‘Groenten en Fruit Denys’ uit Oostende, vandaar de naam ‘Denysschieting’. Wie de eerste topvogel afschoot won een mooie fruitschaal.
Bij de eerste schieting op de liggende wip, in clubverband, op de donderdagavond van de periode van 15 oktober tot en met 10 maart, werd diegene die de eerste topvogel afschoot beloond met een extra prijsje. Dat heette dan de ‘wintervogel’. Hetzelfde gold voor de staande wip bij het begin van de periode vanaf 1 april tot en met 30 september. De eerste topvogel werd dan ‘zomervogel’ genoemd.

In Middelkerke was er ook een heel oude schuttersgilde op de liggende wip, de ‘Schuttersvrienden’. De ‘Parkschutters’ richtten in de jaren ’90 een staande wip op (Park van Middelkerke) onder andere met Roland Swinnen die met eigen geld, de wip bekostigde. 

Naast geldprijzen waren er ook prijzen in natura: een waardevolle fruitkorf en/of tinnen schotel, konijnen, bakjes witloof, paaschocolade, … Die prijzen kwamen uit het geld in de clubkassa, maar ook van twee banken (BBL en KB), de firma bouwmateriaal Blomme, van leden-schutters, van de lokaaluitbater.

In 2004 werd de schieting op de liggende wip stopgezet bij gebrek aan schutters.

Goud voor de gilde
Naast de jaarlijkse soupers/feesten werd ook volle aandacht besteed aan de verjaardagen van de gilde. Op 25.4.1996 werd het 40 – jarig bestaan gevierd. Daaraan werd een medaille als aandenken verbonden.
Het groot feest vond plaats op 10 juni 2006 voor het vijftigjarig bestaan. Daarmee werden de ‘Campingschutters’ de oudste actieve sportclub van Westende.
De gilde werd uitgenodigd op een receptie in het gemeentehuis. In de ‘Hacienda’ werd uitgepakt met een tentoonstelling ‘met al het mooie’ uit een halve eeuw schuttersclub: soorten bogen, trofeeën, foto’s, … Tenslotte werd de viering afgerond met een feestmaaltijd in het campingrestaurant. Om de 50^ste verjaardag extra in de kijker te zetten, werd de titel van ‘Koninklijke Vereniging’ aangevraagd. Die eretitel werd uiteraard gevierd.

Ziehier foto’s van de receptie in het gemeentehuis en van een gedeelte van de tentoonstelling.

Op 6 juli 2006 werd het bestuur uitgenodigd bij de Gouverneur van West-Vlaanderen, Paul Breyne, om het officieel document van de Koninklijke titel in ontvangst te nemen.

Hoe overleefde de gilde financieel?
Er moest uiteraard lidgeld betaald worden om deel te mogen uitmaken van de gilde.
Vanaf 8.10.2001 werden subsidies gevraagd aan de gemeente. Daarvoor werd een kostenberekening ingediend met volgende jaarlijkse posten: verzekeringen, keuringskosten, lidgeld van de vereniging aan overkoepelende organisaties zoals de KNBBW (Koninklijke Nationale Bond der Belgische Wipschutters), aankoop plastieken vogels, aankoop prijzen, klein onderhoud. In 2001 resulteerde dat in een totaalbedrag van 66.709 Belgische francs.
De vrijetijdsbesteding vereiste ook voor de boogschutters zelf een aanzienlijk bedrag, berekend op 4.871 BFr. Daarin zaten de prijs van de boog 11.000 BFr en 3.000 BFr aan pijlen af te schrijven in 7 jaar.

De laatste schietingen van de ‘Campingschutters’
Er werd voor de laatste keer geschoten op de wip van de ‘Camping Westende’ op donderdag 27 september 2007. De muit en de wip waren namelijk naar beneden gegleden en werden onherstelbaar beschadigd. De ‘Campingschutters’ bleven onder die naam bestaan maar ze schoten tot 1.1.2011 verder bij de Sint-Sebastiaangilde in het Bloso Centrum Witteburg in Nieuwpoort. Toen hielden de ‘Campingschutters’ op met bestaan. Wie daarna verder wilde schieten werd aangeraden lid te worden van de Sint-Sebastiaangilde.

De betekenis van de ‘Campingschutters’ voor Westende
Jan Vlamynck heeft mij een kopie overgemaakt van het volledig archief van de gilde, dat zeer veel foto’s bevat. Ik heb die allemaal aandachtig bekeken en daarop veel mensen van Westende herkend, ook van Nieuwpoort. Ik meen daaruit te mogen besluiten dat de schuttersgilde belangrijk geweest is voor veel Westendenaars, of met andere woorden, dat de gilde een belangrijk deel heeft uitgemaakt van het maatschappelijk leven van Westende. Jan Vlamynck en Robert Boone waren de hoofdbezielers van de gilde, met de steun van vele anderen zoals Martin Van Loo en Oscar Desmet, teveel om ze allemaal op te noemen, die jarenlang zorgden voor de administratieve rompslomp en voor de goede gang van zaken in de gilde.
De leden slaagden erin de gilde jarenlang in stand te houden in een goeie verstandhouding, een sportieve geest en gezelligheid, vaak tussen pot en pint, soms tot in de late uurtjes.
Ziehier in de volgorde, Briek Boone, naast het trio Robert Boone, Jan Vlamynck en Martin Va Loo in 2006 en daarnaast Oscar Desmet in 2010.                              

Robert en Oscar waren eventjes 70 jaar schutter en op 30.9.2010 werden ze daarvoor gehuldigd. Robert was erbij vanaf de oprichting. Dat was eveneens het geval voor de eerste voorzitter Hilaire Soetaert, later opgevolgd door zijn zoon Jerome. Deze laatste was bij de start pas 13 jaar. Als zoon van de voorzitter en campinguitbater groeide hij op in de wereld van het boogschieten, net zoals Jan Vlamynck.

 

                                                                                                                                                                                  Hilaire                  Jerome

Bronnen
Artikel in ‘De Zeewacht’ van George Keters op 2 juni 2006
Info en foto’s van Jan Vlamynck, huidig uitbater van ‘Camping Westende’
Artikel van Georges Keters “Nieuwe staande wip voor Campingschutters Westende”
Documentatie en foto’s van Martin Van Loo

Op de kalender van Middelkerke staat op 8 en 9 januari 2022 het volgende Belgisch kampioenschap veldrijden geprogrammeerd. Maar de vraag is ‘Waar?’ Het terrein langs de Westendelaan is na de superprestige wedstrijd veldrijden op 6 februari 2021 niet langer daarvoor beschikbaar, wegens de aanleg van het nieuw sportpark. Een ander braakliggend terrein, dat daarvoor zou kunnen ingericht worden, vind je niet zomaar. Aan de kust moeten de stukken grond immers voor iets anders dienen … en meer opbrengen … voor de immobiliënsector. Waarom dan geen gebruikmaken van de kazerne ‘Kamp van Lombardsijde’, dacht Jean-Marie Dedecker: “Het militair grondgebied in Lombardsijde en de daar gelegen voorzieningen lenen zich uitstekend voor het inrichten van het BK.”

Kunnen daartegen bezwaren opduiken? Wat denkt de stad Nieuwpoort daarvan?
Bij de fusie van de gemeenten in 1977 werd het kamp bij Nieuwpoort gevoegd en het heet nu ‘Kwartier Nieuwpoort’.  Ik kan me niet voorstellen dat Nieuwpoort er bezwaar zou tegen hebben dat Middelkerk een sportwedstrijd wil organiseren in ‘haar’ kazerne. De stad heeft daar volgens mij ook geen zeggenschap over. Ze kunnen hooguit vragen dat er in de toekomst sprake zou zijn van het ‘Belgisch kampioenschap veldrijden 2022 in Nieuwpoort’.
Een ‘half’ tegenargument van Middelkerke houdt in dat het parcours van de veldrijders ook gedeeltelijk over het strand zal lopen … en dat is grondgebied Lombardsijde/Middelkerke!

Gemeenteraadslid Eddy Louwie (CD&V), met Middelkerkse/Lombardsijdse roots, vond tijdens de zitting van de Nieuwpoortse gemeenteraad dat hij daartegen moest optreden. Hij vond dat schijnbaar heiligschennis: “Er is mij uit betrouwbare bron verteld dat de Middelkerkse burgemeester volop aan het lobbyen is om het BK veldrijden te laten plaatsvinden op het militair domein van Lombardsijde. Ik wil toch wel opmerken dat dit Nieuwpoorts grondgebied is.” Burgemeester Geert Vanden Broucke (CD&V) bevestigde dat hij hierover een gesprek had met Jean-Marie Dedecker, maar hij acht de kans klein dat defensie daarvoor toelating zal geven omdat de basis nog altijd actief is en omdat het een neutrale zone is.

Zal JMD erin slagen zijn contacten te overtuigen?
Mag dat dan niet in de neutrale zone van een militaire instelling?
Zelfs al zou men inroepen dat militaire domeinen niet zomaar mogen betreden worden, dan zal Jean-Marie Dedecker zeker antwoorden dat er een voorgaande is. Hij heeft dat trouwens al laten horen.
Van 2014 tot 2016 werd er inderdaad de ‘Neptunus Run’ ingericht. Dat is een wedstrijd met ongeveer 5.000 deelnemers die over allerlei opgebouwde en originele en spectaculaire hindernissen moeten klauteren.
De meeste daarvan stonden tussen de blokken en op verharde wegstroken. Enkele grepen ook plaats even daarbuiten maar dan binnen afgebakende 'couloirs' … en nog andere op het strand. Veel publiek was daarbij niet aanwezig.
Jullie kunnen daarover twee filmpjes bekijken, een lang en een kort, op

Neptunus Run Nieuwpoort aftermovie (STIHL Spartacus Series) - Bing video en op
(332) Neptunus run 2016 - YouTube

Waarom de inrichters in de eerste editie in 2013 en vanaf 2017 weer naar Oostende trokken, dat kon ik niet achterhalen.
De hoop van onze burgemeester om het BK veldrijden in 2022 op de militaire basis van Lombardsijde te houden, is stevig gegroeid: “Er is al een ministerieel akkoord en ook Defensie is positief. Er lopen nu ook al gesprekken met ‘Natuur en Bos ( het Vlaams Agentschap dat streeft naar meer en beter natuur en dat daarin ook investeert). Ik hoop hoe dan ook binnen een maand definitief te kunnen landen”.

En wat denkt ‘Natuur en Bos’ daarvan?
Het zal wel niemand verwonderen dat een open terrein, dat niet voor iedereen toegankelijk is, mogelijkheden biedt voor broedende, vaak ook zeldzame, vogels. Zeldzame planten en bloemen gedijen er uiteraard ook uitstekend in de daarvoor geschikte grond, die niet om de haverklap vertrappeld wordt.
Dat zijn dus juist de waardevolle natuurelementen die het Agentschap wil beschermen. Ik kan mij voorstellen dat ze niet enthousiast zijn over het Middelkerks initiatief. Indien het toch moet/mag doorgaan, dan zullen ze zeker strenge voorzorgsmaatregelen eisen met zo weinig mogelijk inbreuken tegen hun idealen.

Ze zullen waarschijnlijk aanvoeren dat een vergelijking met ‘Neptunus Run’ niet volledig opgaat.  
Vooreerst trekt zo’n kampioenschap zeker 15.000 à 20.000 toeschouwers. Uiteraard richten lopers minder schade aan dan verschillende categorieën renners, die ook meerdere keren de omloop berijden voor trainingen en op de wedstrijddag zelf. Er kan dus gevreesd worden dat dit alles sporen kan achterlaten waarvan de bodem pas jaren later kan herstellen.

Besluit
De enige valabele bezwaren kunnen dus slechts van ‘Natuur en Bos’ komen. Zelf ben ik ook een natuurliefhebber en ik hoop dat alles in het werk zal gesteld worden om de eventuele berokkende schade aan dat waardevol natuurgebied tot een absoluut minimum te beperken.   

Bronnen

21.3.2010 ‘Koude oorlog tussen Westende en Lombardsijde eindigend op fusie in 1971
4.7.2010 ‘Hebben jullie dat al meegemaakt? Een kazerne die afslankt!
19.9.2010 ‘Het Kamp van Lombardsijde’ – ontstaan en geschiedenis. (uit ‘Westendse Blik’)
BK veldrijden op militair domein van Lombardsijde komt stap dichterbij: “Akkoord op ministerieel niveau” | Middelkerke | hln.be
Jean-Marie Dedecker wil BK veldrijden in 2022 op de militaire basis Lombardsijde (Het Nieuwsblad 29.1.2021 door Dany Van Loo)
NIEUWPOORT – KAMP – Het Belgisch Militair Vastgoed sinds 1830 (wordpress.com)

Zopas werden de plannen voor een nieuw zwembad voorgesteld.
Ik kon dat helaas niet meemaken omdat ik geen beroepsjournalist ben.
Middelkerke huldigt namelijk het principe dat al wie niet tot de officiële pers behoort, daarvoor niet uitgenodigd wordt.  ‘Bruisend Middelkerke’ mag er wel bij zijn.

Ik kan jullie dus slechts een resumé van alle persartikels over het onderwerp aanbieden.
Maar dat is toch ook al heel wat … Jullie kunnen bovendien eveneens onderstaand filmbericht van Focus bekijken:

Het zwembad moet een functioneel, duurzaam en hoogwaardig complex worden. Volgens de gemeente
nodigt het ontwerp uit tot sporten en spelen.  

De plannen voor een nieuw zwembad zaten al even in de pijplijn, maar ze zijn nu ook definitief goedgekeurd
door het schepencollege.
Voorlopig krijgt het zwembad de werknaam ‘Krokodiel’, vernoemd naar het gelijknamige sportpark.

Waar wordt het gebouwd?
Het project past volledig in het duinenlandschap en wordt daar volledig ingewerkt tussen de Duinenweg en
Westendelaan, in het vrijetijdspark ‘De Krokodiel’, op de vroegere terreinen van de voetbalclub ‘Gold Star’.

Fietsers en voetgangers hebben vanaf de Duinenweg volop zicht op het bad.
De glijbaan verdwijnt zelfs letterlijk in de duinen. 

Welke mogelijkheden zal het hebben?
Er komt een competitiebad van 25 meter met zes banen en twee extra oefenbanen. Volgens schepen
Dierendonck werd niet gekozen voor een 50 meter bad omdat de voetafdruk van het gebouw anders zo groot werd
zodat er voor inplanting van andere sporten geen ruimte meer was.

Er werd gekozen voor een onderdak aan meerdere zwemsporten en recreatie.
Er komt ook een wellness met sauna, jacuzzi, en een ligweide.

Op het groendak komen zonnepanelen.

Er werd ook aan de kinderen gedacht met een speelbad met de modernste snufjes, zoals projecties van vissen
in het water en twee glijbanen. “En dan is er uiteraard nog onze suis-buis”, zegt burgemeester Jean-Marie
Dedecker (LDD). Hij bedoelt de glijbaan van 60 meter lang, die op sommige plaatsen transparant zal zijn.

Er komt ook een belevingspark met een klimtoren van 14 meter, verschillende glijbanen en een speeltuin en
een instructiebad, om te leren zwemmen met een verstelbare bodem.
Een zoen- en vroemzone in de buurt en een parking aan de kant Westendelaan maken het geheel compleet.
Het complex kan worden uitgebreid met een multifunctionele sporthal. Naast de sport- en recreatiebaden is er
ook plaats voor een horecazaak met terras en wellnessvoorzieningen. 

Wie mag de eer ervoor opeisen?
Het klopt dat de idee voor een nieuw zwembad een initiatief is van het vorig gemeentebestuur. Ere wie ere
toekomt, natuurlijk, maar het klopt niet dat de huidige plannen gewoon gekopieerd worden door het huidig bestuur.
Om te beginnen gaf het vorig bestuur de voorkeur aan een andere inschrijver.

Hoeveel zal het kosten?
De gemeente (publieke sector) werkt samen met een privéconsortium en gaat daarvoor een publiek-private
samenwerking (PPS)* aan met Vita Groep, (private sector) een samenwerking tussen bouwbedrijf Cordeel en nutsmaatschappij Farys. Beide actoren zijn dan volwaardige partners die beide specifieke taken op zich nemen.
Via Groep draagt alle verantwoordelijkheid.

Na dertig jaar komt het zwembad in handen van de gemeente. Het zwembad wordt gebouwd voor 19,6 miljoen.
“Wij betalen al die tijd elk jaar 1,3 miljoen euro voor het gebruik van het zwembad”, vertelt burgemeester
Dedecker. “Onder het vorige bestuur was dat bedrag nog 1,8 miljoen euro, maar na onderhandelingen en bijsturing
van de plannen, konden we de prijs drukken. Ter vergelijking: momenteel betalen we 1 miljoen euro per jaar voor
het huidige zwembad.”
   * In tegenstelling tot de openbare aanbesteding waarbij de overheid de uitvoering gedetailleerd vastlegt in een
       bestek en/of Programma van Eisen (PvE), bemoeit de overheid zich bij PPS-constructies niet met de inhoud
       en stuurt volledig op het gewenste einddoel. Op deze wijze hebben de marktpartijen alle vrijheid om naar
       eigen inzicht de uitvoering vorm te geven. Overheden willen op deze wijze gebruikmaken van de denk- en
       innovatiekracht van de markt. De marktpartij wordt voor een lange periode gecontracteerd om niet alleen te
       ontwerpen, te bouwen en/of te beheren, maar vaak ook om het project te financieren.

Hoeveel zal een zwembeurt kosten?
De bouw moet nog beginnen, maar de tarieven zijn wel al min of meer bekend. Zo zou een zwembeurt ongeveer
3 euro kosten voor inwoners van Middelkerke, voor niet-inwoners ongeveer 4,58 euro. Een ‘all-in’-formule met wellnessbeurt zal de inwoners 8,5 euro kosten, niet-Middelkerkenaars tellen één euro meer neer. 

Openingsuren
Het bad zal open zijn van 8 tot 21.30 uur, op dinsdag en donderdag zelfs al vanaf 7 uur

Wat gebeurt er met het oud zwembad?  
Tot het nieuwe zwembad zijn deuren opent, blijft het huidige zwembad open. De medewerkers van het huidige
bad krijgen de kans om mee over te stappen naar de nieuwbouw.
Na de opening zal het oude zwembad afgebroken worden. Op die plek komt een nieuw gemeentehuis.

Wanneer zal het klaar zijn?
De bouwtermijn zal zo’n 22 maanden bedragen. Van zodra alle procedures doorlopen zijn en de
omgevingsvergunning uitgereikt is, kunnen de werken beginnen. Er wordt aangenomen dat in september 2019 kan gestart worden.
Volgens het contract moet het project ten laatste tegen de zomer van 2021 klaar zijn, maar het gemeentebestuur
hoopt stiekem op eind 2020.
Het gemeentebestuur blijft tijdens de werken en de uitbating in nauw overleg met de Vita-groep.

Op hoeveel bezoekers wordt er gerekend
De gemeente rekent op bijna 100.000 à 130.000  bezoekers per jaar.
“Het huidige zwembad is oud en het bezoekersaantal liep terug van 85.000 naar 65.000”, zegt schepen van Sport
Henk Dierendonck (LDD).

Bronnen
“Nieuw zwembad Middelkerke voorgesteld” 13 maart 2019 Florence Depauw
“Zo ziet nieuw zwembad Middelkerke eruit”<    13/03/2019  Ken Pieters
‘Schepencollege keurt plannen nieuw zwembad goed: “Tot 130.000 bezoekers per jaar lokken”’ 13 maart 2019 Timmy Van Assche
Bart Boterman
‘Middelkerke krijgt nieuw zwembad. Sportpark breidt ook uit met skatepark, fitnesscentrum en buitenspeelplein’ 12 december 2014 Paul Bruneel‘Zo moet zwembad ‘De Krokodiel’ er over twee jaar uitzien’ Tekst en foto’s van Edwin Fontaine

Een Gentse rechter heeft heel wat stof doen opwaaien door te beslissen dat twee zwembaden voortaan verplicht worden om de boerkini toe laten. ‘Hygiënische’ of ‘veiligheidsredenen’ aanvoeren om vrouwen in die ‘uitrusting’ het zwemmen te verbieden, betekent volgens de rechtbank discriminatie op basis van geloof.

Het thema vormt al twee jaar hét symbool van het spanningsveld tussen integratie en godsdienstvrijheid. In Antwerpen negeert men dat vonnis omdat men er van mening is dat het  verplicht dragen van de boerkini onterend is voor de vrouw, omdat ze onder druk zou gezet worden om zich zo te kleden.
“Het gaat om mensen die lak hebben aan gelijkheid, die discriminatie van de vrouw zo vanzelfsprekend vinden dat ze iedere vorm van emancipatie een bedreiging vinden van hun vrijheid. De boerkini strookt niet met onze normen en waarden. Wij willen geen ‘boerkini’- zwembaden en ‘witte’ zwembaden.”

Vlaams minister van Inburgering en Gelijke Kansen Liesbeth Homans (N-VA) reageert vlijmscherp op de rechtspraak uit Gent, die het boerkiniverbod in openbare zwembaden torpedeert. Ze vindt het ‘een zeer ongelukkige en wereldvreemde uitspraak. Daarmee wordt druk uitgeoefend op moslima’s die helemaal geen boerkini willen dragen. Zij riskeren geviseerd te worden door een deel van de gemeenschap.’

Maar iedereen voelt aan zijn ellebogen dat er iets beweegt … De islam in opmars, gesteund door een Vlaamse mensenrechtenspecialiste.

Maar waarom nemen ze toch geen voorbeeld aan Middelkerke?
In de gemeenteraad van 19.4.2010, dus meer dan acht jaar geleden, werd namelijk al beslist dat de boerkini in ons Middelkerks zwembad toegestaan wordt. De meerderheid was weliswaar van mening dat onzedige kleding niet kon geduld worden. Daaronder verstond men jeanshorts, zwemshort onder de knie, string, opgerolde jeans, onderbroek onder zwemshort. Het voorstel van de Vlaams Belang – fractie om de boerkini daaraan toe te voegen, vond geen gehoor.
Ieder zijn mening, natuurlijk, maar na de vergadering vroegen verschillende raadsleden die zojuist tegengestemd hadden, burgemeester Michel Landuyt op kop, zich af wat een boerkini is. Onbegrijpelijk toch!
Mochten ze dat ondertussen alweer vergeten hebben, hier even een opfrissing. Het woord ‘boerkini’ is een samenvoeging van boerka en bikini. De twee hebben eigenlijk niets met elkaar gemeen. Waarom ze dan samenvoegen? De boerkini is een badpak uit waterafstotende speedostof dat het lichaam vrijwel van top tot teen inpakt, zoals bij een duikerspak. Het laat slechts de handen, de voeten en het gezicht vrij terwijl het hoofd bedekt blijft. Om de vrouwelijke vormen te verhullen heeft het pak rondom de borsten nog een extra stuk stof of sluier.

De koran gebiedt namelijk dat de vrouw haar schaamdelen kuis bedekt moet houden. “Zij mag haar schoonheid niet tonen. Ze moet ook haar klederdracht verlengen zodat ze herkend wordt als eerbare vrouw.” De man waakt mee over de klederdracht van zijn vrouw. Maar hoe kan hij dat in een zwembad? Volgens koranvers 24:30 dient hij zijn blik neer te slaan telkens hij naar een vrouw kijkt en er een brutale of schaamteloze gedachte in zijn hoofd opkomt. Of doet hem dat niets?

Ik heb via verschillende websites de indruk gekregen dat vooral Westerse vrouwen, die zich tot de islam bekeerd hebben, erop staan in boerkini te gaan zwemmen. Er wordt ook soms beweerd dat ze dat doen om te provoceren.
Terwijl de ene vindt dat de moslimvrouw nu eindelijk ook kan gaan zwemmen, vinden de andere dat het samenleven van allochtonen en autochtonen daardoor nog wat meer bemoeilijkt wordt. Volgens de bepaling van de koran krijg je nu namelijk ‘eerbare’ en ‘niet-eerbare’ vrouwen samen in één bad.

Wat ik persoonlijk denk over de boerkini?
In onze Westerse maatschappij vinden (vooral de bestgevormde) vrouwen dat ze fier mogen zijn op hun lichaam, dat bij voorkeur slank en mooi gebruind moet zijn, door de zon of in een solarium. Het lichaam is niet vies en niet aanstootgevend, dus waarom zouden we het bedekken, vinden ze.
Jaren heeft de geestelijkheid het (half)bloot lopen als een zonde beschouwd. Nu dat juk van de kerk afgeworpen is, krijgen we te doen met een andere godsdienst die nog strengere normen oplegt.
Eerlijk gezegd, ik vind dat dit een stap achteruit is.
Mocht ik gaan zwemmen en daar naar een vrouw kijken (ssstt…) dan weet ik wel naar dewelke. Jullie toch ook, hé? Of ben ik nu ook niet eerbaar?

Mijn vorige artikels
25.4.2010: “Wat verkies jij? De bikini of de boerkini?”
9.5.2010: “Dacht de burgemeester misschien dat de boerkini een tweedelig zwempak voor boerinnen is?”

Volgens Wikipedia is een hype een verschijnsel dat tijdelijk bovenmatige media-aandacht krijgt en daardoor belangrijker lijkt dan het in werkelijkheid is. Wanneer een verschijnsel in een korte periode mateloos populair is geworden, en ontstaan is zonder exceptionele media-aandacht, wordt dit een rage genoemd.
Het zou mij ten zeerste verwonderen dat jullie niet opgemerkt hebben dat de voetbalploeg KVO uit Oostende tegenwoordig de gemoederen van vele Middelkerkenaars, Lombardsijdenaars en Westendenaars beroert. Ik twijfelde tussen ‘rage’ en ‘hype’ en ik zou het dus een ‘ragehype’ kunnen noemen.
KVO is op relatief korte tijd uitgegroeid tot wat bestuur en supporters weleens een ‘weireldploegsje’ durven noemen. Als je bovendien hoort dat bijna 14.000 supporters hun ploeg in een autobuskaravaan begeleidden naar de bekerfinale op de Heizel, dan kan men het inderdaad over niets anders meer hebben dan over een ‘succesverhaal’.
Niet abnormaal als je de voetbalsport in onze kontreien een beetje volgt. Het gemeentebestuur van Middelkerke betoont in eerste instantie interesse voor wielrennen, tennis en GSM – werpen. Er zijn weliswaar ook enkele verdienstelijke clubs in andere sporttakken, maar daar is voetbal niet bij. Wat ooit Goldstar was, moet nu uit armoede samenwerken met Spermalie. Het destijds beste voetbalterrein langs de Duinenweg ligt er het grootste gedeelte van het jaar verloren bij, als er geen vakantiekamp ingericht wordt of als er geen tennisterrein op gelegd werd om er een Daviscup – wedstrijd op te betwisten.
De voetballiefhebber van bij ons richt dus zijn aandacht naar een succesvolle ploeg die op een hoger niveau speelt en dat tenslotte op slechts korte afstand van onze gemeente.
Een tweede belangrijke reden voor het feit dat KVO de voorbije twee seizoenen kon rekenen op een groot kijkerspubliek, waren natuurlijk de gunstige uitslagen met een onverwacht mooie klassering tot gevolg, die te danken zijn aan de nieuwe kapitaalkrachtige voorzitter en zijn staf en aan de aankopen die zij zich daardoor konden veroorloven.

De geschiedenis
AS Oostende werd in 1911 opgericht als ‘Association Sportive Ostendaise’ (afgekort AS Oostende), in de volksmond ‘Den As’. In 1934 werd een nieuw stadion gebouwd op de huidige locatie.
Die grond was toen koninklijke eigendom, voorheen een gezins-en wandelpark. De koninklijke familie stelde echter zijn eisen. Ten eerste moesten er naast het hoofdterrein twee terreinen voor de jeugd worden aangelegd. Ten tweede moesten de velden worden omringd door een groene zone en ten derde moest het stadion een koninklijke naam dragen. Vandaar het ‘Albertpark’.
Vanwege haar vijfentwintigjarig bestaan verkreeg de club in 1937 de koninklijke titel. De naam van ASO werd veranderd in ‘Athletische Sportvereeniging Oostende Koninklijke Maatschappij’. In 1947 kwam er een nieuwe spelling, vandaar dat ‘Sportvereeniging’ nu ‘Sportvereniging’ werd.
In de loop van de voorbije decennia werd aan het stadion heel wat aangepast en vernieuwd:

1969: na de promotie naar eerste klasse, bouw van de B-tribune, toen nog met houten bankjes, met 4 miljoen Belgische francs steun van het stadsbestuur + nieuwe C-staantribune achter het doel (spionkop)
1993: bouw huidige A-tribune
1994: bouw businessgebouw
2007: C en D worden zittribunes, E-tribune overdekt
2013: optrek G-tribune
2016: nieuwe, hypermoderne hoofdtribune in plaats van A, B en G. Ook de E-tribune wordt meegenomen in het verhaal en uitgerust met zitjes.

Op 8 juli 2016 werd de ‘Versluys-arena’ ingehuldigd. Ze telt 8.432 plaatsen. Ik had nog even gedacht dat de nieuwe naam ‘Couckedoze’ zou worden, maar neen …
Marc Coucke had immers in het jaar ervoor 75 miljoen euro gepompt in de bouwgroep Versluys en nam de helft van de aandelen over van de Oostendse projectontwikkelaar en bouwgroep, tevens hoofdsponsor van KVO.

Na jarenlange geruchten en aftastende gesprekken fusioneerde de club in 1981 met aartsrivaal KVG Oostende (Koninklijke Vanneste Genootschap), de andere Oostendse club in de nationale reeksen. De fusieclub heette Koninklijke Voetbalclub Oostende (afgekort KV Oostende) en speelde verder met het stamnummer 31 van KVGO. De clubkleuren werden rood, geel en groen, een combinatie van de kleuren van ASO (rood en groen) en VGO (rood en geel). KV Oostende startte in de Derde Klasse.

Ik wil hier niet de hele verdere geschiedenis van ASO – KVO neerschrijven. De ploeg KVO heeft vroeger nooit een constant niveau kunnen aanhouden. Ze stegen wel 4 keer naar eerste klasse (totaal verblijf 8 jaar), maar zakten dan weer naar tweede (in totaal 15 jaar), ja zelfs éénmaal naar derde en bleven daar 2 seizoenen (2001-02 en 2002-03).
Zoals bij elke ploeg in moeilijkheden werd ook zeer veel van trainer gewisseld. Ik heb die trainers eens geteld en dat waren er na de fusie tot vandaag niet minder dan 33, al dan niet voor een half seizoen of meer. Ook de voorzitters, zeg maar geldschieters, veranderden af en toe. Na Volckaert vanaf de fusie, volgden voor lange tijd Eddy Vergeylen, daarna voor een half seizoen Franklin Sleuyter, daarna nog een seizoen Eddy Vergeylen gevolgd door Yves Lejaeghere en tenslotte Marc Coucke tot vandaag.

Mijn persoonlijke band met ASO
In de periode 1950 – 53 was ik eveneens een hevige supporter voor de roodgroenen. Dat was de tijd dat onder andere doelman Pol Gernaey, Julien Vandierendounck, ? Hollemeesch, ‘Spike’ Starkey, J. Deschacht, Marcel Zonnekeyn, Jean Sabbe, René Vanhaecke, Robert De Cuman en Willy Sanders het mooie weer maakten bij de kustploeg, die toen speelde in de tweede afdeling.

Misschien hebben ze hun voetbaltalent wel van hun vader geërfd en zit mijn familie daar voor niets tussen, maar vroeger was Kris Jonckheere, zoon van mijn nicht, een geboren Westendse, een basispion bij KVO en nu is dat diens zoon Michiel.

Lucien Niville, een droom in rood en groen
Op 9.1.2004 verscheen in de ‘Krant van West-Vlaanderen’ een artikel van Georges Keters, met bovenstaande titel.

Aanleiding daartoe was het feit dat Lucien al 40 jaar supporterde voor ASO en KVO. Dat is dus ondertussen 53 jaar geworden.
Lucien vertelt hoe hij van kindsbeen af meegesleurd werd door zijn grootvader, Jozef T’Jaeckx, de laatste ‘belleman’ van Nieuwpoort, naar de matchen van ASO. Hij kon toen nog maar amper over de omheining kijken. Met zijn ‘pépé’ en getooid met de vlag van één van de vier oersterke supportersclubs en gewapend met ‘Tjeppen’s’ vertrouwde bel, maakte hij zelfs de verplaatsingen mee. Dat was in de jaren 50-60 toen Pol Gernaey, Zonnekeyn en Sabbe (nog steeds) samen met Freddy Qvick en Bernard Timmerman spetterende matchen leverden in tweede nationale. Lucien heeft ook zeer goeie herinneringen aan Jan Simoen, Dirk Ureel, Willy Mortier, Wilfried Puis, Walter Butseraen, Willy Demey, Carlos Desteur en Willy Desmit, uit de ploeg die in 1969, onder trainer Norberto Höfling, de sprong maakte naar eerste klasse.
Hij maakte zelfs een ‘collage’ van ‘zijn’ ploeg, die jullie hieronder zien.

Hij heeft eigenlijk heimwee naar de ‘zuivere ASO – tijd’ en naar enkele andere memorabele spelers zoals Albert Verschelde, Roland Boey, Paul Vrancken, Pierre Carteus, Denis Allen, Freddy Maeckelberghe en ‘Misten van den As (Maurice Maes). “Toen was voetbal nog een feest. Vandaag staan we in blokken opgesteld en zitten we soms in kooien. De fusie veranderde echter alles. Een gedwongen huwelijk loopt zelden goed af. Eertijds kenden wij alle spelers. Nu moet je bijna elk jaar een nieuwe ploeg leren kennen. Maar we blijven supporteren.”

Andere Middelkerkse/Westendse supporters
Lucien Niville is natuurlijk niet de enige Middelkerkenaar die trouw zweert aan zijn ploeg. Misschien heeft hij zijn clubliefde wel overgedragen aan zijn broer Kris, zijn zoon Glenn, Jan Gebbert, Hendrik Bundervoet en Alain Calcoen en vele andere die tegenwoordig door de KVO – microbe gebeten zijn.
Hieronder zien jullie ze, uitgerust met de KVO – sjerp, rechts vijf trouwe supporters van bij ons in voorbereiding van AA Gent – KVO en links de ‘echte’ van de familie Niville, op weg naar de bekerfinale 2017 op de Heizel.

Middelkerkenaars in ASO/KVO – shirt
Supporters voelen zich nog meer aangetrokken door een club … als er een bekende bij aantreedt. Dat was al meerdere keren het geval in Middelkerke. Laten we ze eens de revue passeren.

Robert De Cuman trok van Roeselare naar ASO in 1947 en maakte er meer dan 200 doelpunten

We zien hem hier op enkele foto’s: links de man met de bal, midden voorgesteld aan liberale minister (1945 – 1955) en burgemeester (1953-59) Adolf van Glabeke en rechts een kampioenenfoto na het seizoen 1948-49 (linksbuiten).

Patrick Hogie uit Lombardsijde
Vanaf het seizoen 1989-1990 bij KVO in derde klasse. Hogie schijnt nog maar weinig uitstaans te hebben met voetbal. Op zijn facebookprogramma is er geen spoor van en op mijn vraag naar meer info en voor een mooiere foto, kreeg ik enkel als antwoord dat 'mijn verzoek geaccepteerd werd'. Op de facebookpagina en webpagina van ASO/KVO wordt hij ook niet vernoemd. Jullie zien hem hier, samen met Yves Essende.

Bjorn Renty (°1967, gesproten uit een Westendse familie, bij KVO vanaf 1991-92 voor drie seizoenen, daarna verkocht aan Cercle Brugge, lange tijd duurste KVO-verkoop ooit). Op onderstaande foto staat Bjorn recht als derde van links.
                                                           

Glenn Decaestecker speelde 3 seizoenen als doelman bij KVO: 95-96, 96-97 en 1999-2000. Daartussen was hij doublure van Danny Verlinden bij Club Brugge.

Raymond De Leeuw uit Lombardsijde, die ooit voor de lokale ploeg 52 doelpunten maakte in één seizoen, speelde in het seizoen 1974-75 bij ASO. Niettegenstaande zijn hoge loopsnelheid was hij naar het schijnt te weinig voetballer om vaste waarde te worden in de fanionploeg.
Jullie zien hem hier op de foto links als rechtsbuiten.
Op de foto rechts is hij de vierde van links. De spelers zijn op weg naar de viering op het stadhuis na een promotie: trainer Höfling, Mortier, Simoen, De Leeuw, Desmit, Coffijn, Coenije, De Mey.

Enkele andere Middelkerkenaars konden evenmin de eerste ploeg halen. Eugène of Lucien of Kaatje Dewulf speelde er bij de invallers, doelman Franky Decaesstecker, Dirk Peel, Jan Vandekerckhove bij de jeugd evenals doelman Roger Ampoorter.

En … last but not least: George Keters, vandaag onze gastronomische specialist: uitgever van en medewerker aan culinaire magazines, waaronder zijn eigen ‘Boarebreker’, journalist bij dag- en weekbladen. Ja, misschien weten dat niet vele sportliefhebbers, ik was er één van, maar Georges is altijd een fan geweest van ASO. Hij heeft er nooit bij gespeeld, maar na zijn debuut bij Gold Star Middelkerke als 16-jarige, werd hij als junior getransfereerd naar VGO in 1962. Hij speelde wel als doelman in de eerste ploeg van VGO in vierde nationale of bevordering, de aartsrivaal, op voetbalgebied maar ook op politiek gebied. Niet dat de spelers dezelfde partij aankleefden als hun club, maar het was destijds de gewoonte dat een club een politieke stempel droeg, bijvoorbeeld Club Brugge (liberaal) en Cercle (katholiek). Ook bij ASO (katholiek) en VGO (liberaal) was dat het geval.

Georges heeft toch een belangrijk verleden bij ASO. Hij was er in de jaren zeventig jeugdafgevaardigde bij de UEFA’s en bij de Provinciale Knapen en tevens trainer van de jeugdkeepers.
Hij was ook één van de pioniers van minivoetbal in Vlaanderen op het einde van de jaren zestig en speelde onder andere promo-matchen met ... Antwerpen. We zien hem hieronder met Rik Coppens en Vic Mees.

Rivaliteit die steeds heerste tussen ASO (den As) en VGO (tVeegee).
Omdat het toch een fenomeen was in Oostende, tot in het belachelijke toe, wil ik daar niet aan voorbijgaan.
Hieronder toch twee foto’s van de twee ploegen links bij een oefenwedstrijd in het seizoen 1953-54 en rechts één uit 1957.

Op de linkse foto, tweede van links rechtstaande, op de rechtse foto tweede van rechts gehurkt (van VGO) is Roger Pieters waarmee ik samen in het atheneum in Oostende zat, zelfde studiejaar maar andere afdeling en waarmee ik als speler van een ‘klein ploegske’ de eer had te mogen samenspelen in de finale van de competitie onder Vlaamse athenea. In onze ploeg speelde ook Remi Van Belleghem van ASO.

Besluit
Niemand kan voorspellen hoelang KVO nog de huidige topploeg in het Belgisch voetbal kan blijven. Nog lang, hoop ik …
Het zal er natuurlijk van afhangen of de geldmachine op dit relatief hoog toerental kan blijven draaien.
Niets laat veronderstellen dat dit het geval niet zou zijn.

Ontbreekt er iemand van Middelkerke in bovenstaand artikel? Bijkomende informatie is altijd welkom.

Bronnen
http://www.kvo.be/club/geschiedenis
http://www.kvo.be/nieuws/geschiedenis-van-het-albertpark
http://users.skynet.be/kris.heddebauw/trainers.htm
‘75 jaar Gold Star Middelkerke 1923-1998’ door Georges Keters
https://www.facebook.com/asoostende

Bij mijn recent bezoek aan Westende-Bad, zag ik niet enkel dat men druk bezig was met het jaarlijks opnieuw opbouwen van strandbars, dijkterrassen en strandcabines, maar ook dat er een nieuwigheid ingevoerd was. Nadat er vorig jaar 7 fitnesstoestellen geplaatst werden op de zeedijk in Middelkerke en het project succesvol bleek, was het nu de beurt aan de 'Zeedijk' van Westende, dus niet op de Koning Ridderdijk. Het zijn toestellen van de firma ‘Hags’, vandaar de Engelstalige benamingen.

Voor wie zijn die toestellen eigenlijk bedoeld?
Natuurlijk is de autochtone bevolking weer van mening dat dit voor de toeristen is. Op facebook zijn er echter ook altijd een paar vurige verdedigers van de blauwe kleuren die van mening zijn dat de bewoners van Westende zelf er toch evengoed gebruik kunnen van maken. Ik zie dat nog niet direct gebeuren, maar goed …
De toestellen blijven het hele jaar door beschikbaar om de inwoners en bezoekers de kans te bieden hun fysieke conditie te verbeteren. Er is gekozen voor een pakket waarin voornamelijk cardio en kracht aan bod komen.
De fitnesstoestellen schijnen vooral in trek te zijn bij de jeugd en ze zijn ook bedoeld als een mooie aanvulling bij de gemeentelijke speelterreinen voor de kinderen. Uiteraard staan de fitnesstoestellen er ook voor de ouders, grootouders en senioren.
Bij mijn bezoek heb ik mij ook eens op een paar gewaagd. Ik stelde ook vast dat enkele passanten er erg nieuwsgierig stonden naar te kijken.

Handleiding bij de toestellen
Op alle toestellen staat de naam van het toestel, eventueel de gebruikswijze, de delen van het lichaam die ermee getraind worden, het aantal calorieën dat verbruikt wordt in een bepaalde tijdspanne, de minimum leeftijd voor gebruik en een waarschuwing voor hartlijders en zwangere vrouwen.

Zo zien de toestellen eruit:
De ‘skistepper’ (2 stuks, één tegenover de Mezenlaan en één tegenover Zeedijk 340)
Dit toestel vergt geen grote inspanningen maar draagt toch bij tot sterkere ontwikkeling van de kuitspieren en verbetert eveneens de cardiovasculaire fitness, het evenwicht en de coördinatie.

Bekijk een video van 29” op https://www.youtube.com/watch?v=zbyKLgyn76k

‘Handle Boat’ of Roeier

Bekijk een video van 31” op http://www.hags.com/qr/gymstation/handleboat


'Powerpush' OF 'lat pulldown' zittend
De ‘lat pulldown’ is een oefening voor de ‘latissimus dorsi’. Dat is de spier waar de lat pulldown oefening naar vernoemd is. Het is een lange spier die over de gehele lengte van je rug loopt aan de beide kanten van je wervelkolom. De spieren in de bovenrug en armen worden er eveneens mee getraind.

Bekijk ook hoe het toestel gebruikt wordt: video van 30’’ op
http://www.hags.com/qr/gymstation/pp/special


Miniski
Van links naar rechts bewegen, zoals slalommen bij het skiën.

Bekijk hoe het gedaan wordt op de volgende video van 29’’
http://www.hags.com/qr/gymstation/miniski

De 'trinitycycle'
Dit toestel wordt over het algemeen met de benen aangedreven. Dat kan echter ook met de handen door personen met een handicap aan de benen. De voortstuwing is dus mogelijk met eenzelfde systeem als bij een gewone fiets, zij het dat deze met de armen bediend wordt en niet met de benen.

Zie voor bediening met benen en armen op https://www.youtube.com/watch?v=l1eMlROh1pM 46”

En …
Op de dijk staan ook nog heel wat palen. Wie zich daartoe in staat voelt of wie nog fit genoeg is na bovenstaande oefeningen, kan misschien dit ook eens proberen!

Bronnen
http://www.hags.com/qr/gymstation/skistepper

In 2014 vond Middelkerke dat wij, zoals Knokke-Heist, niet langer tevreden mochten zijn met het feit dat alleen in Westende een tennistornooi van de ‘Rising Stars Tour’ plaatsgreep. Ze wilden er twee van de acht voor hun rekening nemen. Het grote en ‘veel belangrijker’ Middelkerke wilde en zou er ook één organiseren. Groot probleem! Ze hadden geen installaties om al die wedstrijden te organiseren en al die toeschouwers op te vangen.
Geen nood echter! “Wij hebben toch geld genoeg”. Laat ons dan maar zelf elk jaar zo’n terrein aanleggen en tribunes voor de verwachte 1.700 toeschouwers opbouwen.
Het volstaat hiervoor op een beschermend tapijt een ondergrond van 40 ton aarde, zand en keien aan te brengen met daarop een toplaag van 35 ton gravel. En zo ontstond een officieel tennisterrein van 36,88 op 18,9 meter op het Epernayplein in Middelkerke, vlak voor het Casino.
Rondom het terrein werden tribunes aangebracht.
Ziehier een foto van hoe het er uitzag:

Natuurlijk was het prijskaartje van 85.000 euro geen habbekrats maar daarvoor zijn er toch belastingbetalers.
En we konden ook rekenen op een rij sponsors, BNP Paribas op kop. Ja, juist, dat is die bank die absoluut de rente op ons spaargeld nog wil verlagen. En ze willen nog meer want ‘ze kunnen er niet meer aan uit’. Stel u voor: ze zouden anders wel met verlies moeten werken! Daarom zijn ze van plan de dossierkosten en de gebruikskosten te verhogen. Weer is de gewone man het slachtoffer.
En dan mochten we op 30.8.2016 vernemen dat ze in de eerste helft van het jaar 1 miljard euro winst gemaakt hebben!!!! Doen ze het om ons te treiteren?
Ik vind dat ongehoord en onaanvaardbaar.
Ja maar, zal ons gemeentebestuur zeggen “ze leveren toch een belangrijke sponsoringsbijdrage”!!!
Ze denken toch niet dat wij niet weten dat al die sponsors het volledig sponsorbedrag mogen aftrekken van hun belastingen? Dat is inderdaad zo indien de sponsorgever in ruil voor het sponsorbedrag publiciteit (in een boekje, op een reclamepaneel, …) of met andere woorden een tegenprestatie krijgt. Zo simpel is dat. Ondertussen maakt BNP Paris Bas volop reclame op onze kosten
Ik vind en ik hoop dat vele onder jullie dat ook vinden, dat de gemeente niet langer deze dienst mag bewijzen aan een bank die ons uitzuigt.
Ik heb in een vorig artikel “Middelkerke: “Epernayplein wordt voor even tennisterrein. Kan het nog gekker?” daar dan ook  al hevig tegen gereageerd.
Natuurlijk hou ik ook van tennis maar het gemeentebestuur moet dringend verstand gaan gebruiken.

Maar als dat nog kan, dan wordt het nog gekker
In Middelkerke kan het altijd nog gekker!
Dit jaar werd de hele nodige infrastructuur niet aangelegd op het Epernayplein, maar op de parking langs de Koninginnelaan (de oude minigolf).
Waarom de vorige locatie gekozen werd, daarover beweerde de voorzitter van vzw Tennis Middelkerke Danny Van Den Broucke destijds toch: "Het gaat niet enkel om sport en educatie, maar ook om toerisme. Door het tornooi hier te organiseren en niet op een bestaande tennislocatie in Middelkerke of Westende, willen we de mensen naar een centrale plek in de badplaats brengen. Dit evenement past bij de spreiding van het zomerseizoen."
Kunnen we de huidige locatie dan een centrale plek in de badplaats noemen? Natuurlijk niet! Er lopen daar weinig toeristen voorbij, die zoals op de dijk, even bleven staan of even binnensprongen om een match te bekijken. Ik weet dat het geen finale was, maar bij mijn bezoek op dinsdag 30 augustus 2016 om 11u30 waren er 29 toeschouwers.
Danny Van Den Broucke is voor de laatste keer tornooidirecteur.
Ziehier wat beelden van de installatie (en lege tribunes op een voormiddag!) anno 2016

En van de sponsors:

Besluit
Als Middelkerke zijn geld niet opkrijgt, dan kan en wil ik gerust enkele voorstellen doen: gemeentewegen herstellen, meer personeel inzetten voor de zuiverheid van de gemeente, …..

Bron
http://www.middelkerke.be/sites/default/files/public/Gemeente/Bestanden/overmiddelkerke/Bekendmakingen/2016/augustus/sc_tpr_rising%20stars%20tennis%20tour.pdf

Deden ze dat dan niet, misschien?
Daar kan ik gerust en met nadruk NEEN op antwoorden, althans sommige.
Ik schreef daar al drie artikels over
23.3.2013 ‘Duinen van Westende: Natuurgebied of Oefenterrein voor Mountainbikers?’ (23.3.2013) in de map ‘Natuur’
“Wat is het toch spijtig dat de natuur zo geringschattend bejegend wordt!” in de map ‘Milieu’ (23.12.2013)
“Natuurbescherming op een laag pitje in Middelkerke. Mountainbikers maken duinen proper’ in de map ‘Natuur’ (18.4.2015)
Telkens ik een artikel over dit onderwerp lanceer, stel ik vast dat het wekelijks aantal lezers van de blog gevoelig naar beneden gaat. Ik besluit daaruit, (ten onrechte, hoop ik) dat de Middelkerkenaar niet echt van de natuur houdt. Daarom laat ik dat onderwerp natuurlijk niet los, vandaar mijn vierde artikel.

Wat stond daar zo allemaal in mijn vorige artikels?
Ik had samen met andere natuurliefhebbers vastgesteld dat sommige mountainbikers kriskras door de duinen reden en dat sommige wandelaars de duinen beschouwden als een stortplaats voor blikjes, bierflesjes en chipszakjes (beide leeg natuurlijk), hondenpoepzakjes, kortom alles wat er niet thuishoort.
Dat leidde zelfs tot een opruimactie op 18 april 2015 door twee Middelkerkse mountainbikeclubs onder het motto 'De mountainbikers gebruiken de duinen, maar misbruiken ze niet". Ze wilden namelijk aantonen dat ze wel degelijk respect hebben voor de duinen en dat zij geen afval achterlaten.
De clubs kregen de medewerking van de sportdienst en van het gemeentebestuur.

Bovendien was en ben ik er nog steeds niet over te spreken dat het beschermend helmgras vertrappeld werd en dat struiken een langzame dood stierven omdat de één of andere onverlaat het nodig vond takken af te breken.
Wat mij verder nogal zuur opbrak was de onverschillige houding van het gemeentebestuur, dat beweerde dat de duinen niet tot hun verantwoordelijkheid behoorden en dat zij dus hun handen in de onschuld mochten wassen.

Mountainbiken … wat houdt dat eigenlijk in?
Mountainbiken is een tak van de wielersport, waarbij men over ruige terreinen fietst, meestal met een speciaal daarvoor ontworpen fiets of mountainbike. Het is zowel een wedstrijd- als recreatieve sport, die ontstaan is in de late jaren 60 in Californië.
De rijders gebruikten luchtbanden voor op het strand en voorzagen de fiets van versnellingen en een stuur, dat in de motorcross wordt gebruikt. Ze konden daarmee over paden in de bergen afdalen.
Pas een tiental jaren later kwam de industriële productie van mountainbikes op gang. Hierbij maakte men gebruik van lichtgewichtmaterialen. Inmiddels lijken ze minder op normale wegfietsen.

Bestond er al een mountainbikeroute in Middelkerke?
Op de website van ‘Sport Vlaanderen’ (het vroegere Bloso) http://www.bloso.be/sportpromotie/Natuursporten/MountainbikeroutesSite/mountainbikeroutes/Pages/zoeken.aspx worden alle in Vlaanderen bestaande routes vermeld. Men kan er zijn gemeente kiezen en wat zag ik: “GEEN route in Middelkerke’.
En toch vond ik ergens een route. Jullie vinden die hieronder.

Deze omloop werd als volgt beschreven: “De roodomrande gedeeltes van de duinen (vroegere camping ‘Cosmos’ en het gedeelte tussen de Essex-Scottishlaan, de Doornstraat en de H. Jasparlaan blijven gevrijwaard.
Het parcours (zwarte lijn) begint ter hoogte van de ‘ surfclub’, gaat daar de St. Laureinsduinen in, een lus vormend via het wandelpad en zo naar de Koninklijke baan, dan verder bijna parallel met de baan in de duinen, voorbij camping Albatros tot aan de ‘trambocht’ in Lombardsijde. Vervolgens gaat het weer de baan over naar de ‘ cristal palace duinen’ en dan via het strand terug naar Westende-bad.”
Nergens stond een bord dat aangeeft waar wel mag (en moet) gereden worden en dat het verboden is daarvan af te wijken. Ook aan wandelaars werd niet gevraagd wat respect op te brengen voor de natuur. De andere door 'Sport Vlaanderen' uitgestippelde routes daarentegen werden wel zeer herkenbaar bewegwijzerd met behulp van witte bordjes met een gekleurde (groen, blauw, rood of zwart) driehoek.

Eindelijk …. !!!! Middelkerke hoort er nu ook bij!
Middelkerke - Natuurpunt heeft samen met verschillende partners de realisatie van een mountainbikeparcours van 30 km mogelijk gemaakt. Op het parcours, dat onder meer de door Natuurpunt beheerde natuurgebieden ‘de Schapenweide’ en de ‘Warandeduinen’ aandoet, worden fietsers nu gescheiden van wandelaars. De duinen in Westende zijn naamloos gebleven.
Doordat mountainbikers nu beschikken over een duidelijk parcours, zou de impact van het mountainbiken op de kwetsbare duingebieden moeten verminderd worden.

De verenigingen en de gemeente Middelkerke hebben zich in een overeenkomst geëngageerd om komaf te maken met het wild rijden in de duinen. Hierdoor zouden deze weer kunnen/moeten ontwikkelen tot waardevolle natuur.

Het parcours werd uitgetekend met de verschillende betrokken partijen: Natuurpunt, sport Vlaanderen, de gemeente Middelkerke, het Agentschap Maritieme Dienstverlening en Kust, WMF koepel, het Agentschap voor Natuur en Bos en de mountainbike clubs van Middelkerke.
Hugo Desmet van Natuurpunt Middenkust: “Mountainbikers willen ook kunnen genieten van de natuur in Vlaanderen. Maar in kleine natuurgebieden met kwetsbare orchideeën en in combinatie met wandelaars is dat niet altijd evident. Met deze route, die uitgestippeld werd in overleg met alle terreinbeheerders en de mountainbikeclubs, willen we tonen dat mountainbike en natuur mits duidelijke afspraken samen kunnen gaan.”

Gedeputeerde van Sport Carl Vereecke (Open VLD): “Deze route heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Hier is al jaren over onderhandeld en veel werk ingestoken. De bedoeling van dit alles was uiteraard om te zorgen voor duidelijke afspraken en om een oplossing te bieden aan het wildrijden en de navenante problemen dat zoiets met zich meebrengt. Maar daarom was het ook absoluut nodig om de mountainbikers een alternatief te bieden. Maar langs de kust liggen veel beschermde gebieden, zoals de zeewerende duinen en natuurzones. Daarom moesten we – naast de badplaatsen en sommige particulieren – ook een compromis uitwerken met de natuurorganisaties en Vlaamse overheid.”

Op sommige stroken zal je ook mogen wandelen. “Dat mag met de gepaste aanduidingen geen probleem zijn”, zegt Vereecke. “Overtredingen zullen beboet worden. De verschillende mountainbikeclubs aan zee waren meer dan vragende partij en werden ook nauw in het overleg betrokken.”

De route werd genoemd naar wijlen Norbert Dedeckere, ex-wereldkampioen veldrijden uit Middelkerke.

Ik begrijp niet waarom dat zolang moest duren! Blijven discussiëren en ambtenaren die het been maar blijven stijf houden terwijl de natuur verwoest wordt!!! Maar een overeenkomst sluiten waarbij enkele paadjes moesten afgebakend worden en enkele borden moesten geplaatst worden, neen dat niet!!!

Ik ben die route (of een groot deel ervan) eens gaan bekijken en …
Ziehier vooreerst het routeplan gepubliceerd door de gemeente:

In onze contreien zijn er nauwelijks routes voor MTB. Echte MTB - routes schijnen zelfs voor onze topveldrijders geen spek voor de bek te zijn. 'Onze' omlopen zijn eerder omlopen voor veldrijden. Dat betekent echter geenszins dat het niet lastig is. Voor iemand van mijn leeftijd op een ouderwets vehikel moest ik wel toegeven dat sommige stukken in de duinen mijn mogelijkheden te buiten gaan.
Voor een gedeelte wordt er gereden op de omloop van de Noordzeecross.
Er wordt beweerd dat 54% van de wegen onverhard zijn.
Het strand wordt daarin niet meegeteld, toch? Of rijden ze dan in het mulle zand?
Van 15.9 tot 15.6 mag immers op het strand gereden worden, in plaats van op de dijk!
Om een zekere lengte van de afgelegde weg te bereiken, zal er wel geen andere oplossing geweest zijn, zeker?
Ik stelde dus vast dat de omloop (die van Middelkerke wordt ‘de blauwe omloop’ genoemd) bewegwijzerd is met behulp van paaltjes waarop in Middelkerke dus blauwe pijlsymbolen aangebracht zijn om de te volgen richting aan te geven. Die cirkeltjes/banden staan voor de wielen van de MTB; dit is het internationaal symbool voor de mountainbikers.

De mountainbikers mogen de voor hen voorbehouden paadjes niet verlaten. Om hen dat te beletten werden draden gespannen en takken opgehoogd vóór een verboden pad.

Zouden die draden echt volstaan? En hoe lang zullen ze hun rol kunnen vervullen? Ik ben daarover nogal pessimistisch! Hopelijk onterecht!

Mountainbikeroute maakt deel uit van het creatieve fietsnetwerk van de gemeente
De route wordt beschouwd als een onderdeel van het fietsnetwerk van Middelkerke, dat al meerdere routes voor gewone fietsers omvat.
Ik wil daar toch ook wat tekst aan besteden. Niet aan de kwaliteiten van die routes maar aan het feit dat we veel van de bewegwijzering ervan terugvinden op kruispunten waar ook de te volgen weg van de mountainbikers aangeduid staat. Ziehier een voorbeeld, op de hoek van de Essex Scottishlaan en de Doornstraat.

De getallen geven, op de groene achtergrond, (81) het knooppunt aan, een kruising van 2 fietsroutes, in dit geval van de routes 12 en 73 (links) en van de routes 60 en 73 (rechts)
Op het kaartje hieronder staan de knooppunten.

En dat verdiende vanwege de provincie West-Vlaanderen een receptie en een plechtig moment ‘met speeches’ op 12 juni 2016!!!
Dat mocht ik mij niet laten ontgaan, natuurlijk! Alleen moest ik nog het programma van de feestelijkheden kennen. En je moest ervoor via http://www.west-vlaanderen.be/inschrijven/Paginas/20160612_mountainbike.aspx inschrijven door het invullen van een formulier dat er zo uitzag, naast je naam en organisatie en e-mailadres:

Met hoeveel personen zal je aanwezig zijn?
                    Ik zal met …..  (max. 2) persoon/personen aanwezig zijn.
Wanneer zal je aanwezig zijn?
                   Ik zal aanwezig zijn om 8u30 en neem dan deel aan de rit.
                  Ik zal aanwezig zijn om 11u30 om deel te nemen aan het officieel
                              programma.

Eerst had ik een site gevonden waarop als startuur 11 uur aangegeven werd.
Voor alle veiligheid begaf ik mij dus om 11 uur naar ‘De Branding’. Daar stonden drie mensen aan de toog en 1 persoon stipte de aankomende aan op een lijst. Wat was er gaande? Het feestje begon pas om 12 uur! Van verwarrende informatie gesproken!
Zo lang, tot op het uur van de maaltijd, ben ik ook niet gebleven.
Er werd ondertussen al een slideshow uitgetest waarin een oproep gedaan wordt om ook andere MTB – clubs en wandelaars te sensibiliseren om toch maar de regels op te volgen en de natuur te respecteren.
Naar het schijnt werd de gouverneur verwacht en dan vooral door Jean-Marie Dedecker. Die wilde namelijk een boekje opendoen over de beslissing van het schepencollege om het 2,5 meter brede historisch jaagpad dwars door het natuurreservaat ‘De Schuddebeurze’, dat er sinds 1640 ongeschonden bijligt, te betonneren met ‘stabilisé’.
In hun ‘Uze gazette’ laat de LDD zien hoe het pad er dan zou kunnen uitzien.

Ik heb dat pad eens gevolgd … met mijn gewone Middeleeuwse fiets. Je moet wel af en toe uitwijken voor een plas of een put vol slijk en de berijdbare sporen zijn echt smal, maar al bij al is het pad uitstekend berijdbaar en het kan nauwelijks enige moeilijkheid opleveren voor een mountainbiker.
En de totale mountainbikeroute omvat nu al zoveel (te veel eigenlijk) asfalt!
De bewoners langs die zijde van de vaart zijn er natuurlijk geen voorstander van, ook de boeren niet die het pad berijden met hun tractor. Wie wil dat dan wel? De lijnvissers? Of alleen de gemeente? Of alleen het college? Of alleen een deel daarvan? Of enkel Liliane Pylyser-Dewulf?

Besluit
De scheppers van de route hebben er weliswaar uitgehaald wat er in zit. Hier zijn nu éénmaal geen ‘mountains’, hier en daar een duin die men geen grote hindernis kan noemen voor een geoefend rijder, maar voor de rest …
We kunnen nu enkel hopen dat alle gebruikers hun beloften zullen nakomen en dat iedereen zal meewerken aan de bescherming van de natuur.
Maar tenslotte de hoofdvraag: wie zal dat controleren?????

Bronnen
Artikel “Na jarenlang onderhandelen heeft provincie mountainbikeroute langs kust af “ van Dany Van Loo in ‘Het Nieuwsblad’ 30.3.2016
http://www.middelkerke.be/nl/mountainbikeroute-norbert-dedeckere