Mijn verontschuldigingen, ik bedoelde ‘Een nieuw recyclagepark’. Middelkerke heeft zopas zo’n nieuw park geopend.
Overheden veranderen graag namen, maar het moet gezegd worden dat hier meer achter zit. Er zijn heel wat nuttige veranderingen.

Naast de beschrijving daarvan, wil ik ook eens uit de doeken doen hoe de ophaling, sortering en recyclage bij ons gebeurt en hoe ons afval daarna verder verwerkt wordt. Ik verwittig jullie dat het niet eenvoudig is. Er zijn toch zoveel instanties bij betrokken.

IVOO is de afvalintercommunale voor Oostende en Ommeland, waartoe Middelkerke behoort. Dat betekent niet dat zij de ophalingen zelf doen maar ze staan in voor de verwerking en de verwijdering van het huisvuil van de particuliere bewoner. IVOO groepeert de inzameling van verschillende gemeenten voor o.a. restafval, PMD en Papier en Karton, snoeihout, gras- en haagscheersel. … om een betere prijs te kunnen bedingen. Ook de ophalingen van de fracties op het recyclagepark worden gegroepeerd door IVOO.
IVOO beschikt zelf over een verbrandingsoven met een capaciteit van 60 à 63.000 ton per jaar. De grootste hoeveelheid daarvan is het huisvuil van de aangesloten gemeenten en de zusterintercommunales waarmee er samenwerkingsovereenkomsten zijn.
Daarnaast wordt er ook in de mate van het mogelijke bedrijfsafval verwerkt.

IVOO is aangesloten als warmteleverancier op het warmtenet van Oostende. Zo draagt de afvalbeheerder met haar verschillende warmtebronnen bij aan de vermindering van de CO²-uitstoot, een extra return voor het milieu. 

In normale tijden kunnen groepen van 25 personen uit de aangesloten gemeenten op aanvraag gratis een bezoek brengen aan de installaties.
Wij ontvangen jaarlijks een duidelijke ophaalkalender voor de sector waartoe wij behoren. Daarop staat op een overzichtelijke manier alle info over het afvalbeleid in verband met de gemeente.

De ophalingen aan huis
Ze gebeuren door externe firma’s.
Laten wij beginnen met het eenvoudigste waarvoor wij ons nauwelijks moeten verplaatsen, namlijk de ophaling van restafval of met andere woorden het niet-recycleerbaar afval.
Ieder van ons zou dagelijks ongeveer één kg huishoudelijk afval produceren.
Dat stoppen wij in een bruine of paarse zak en dat wordt wekelijks afgehaald. Er zijn zakken van 60 liter en van 30 liter. Ik meen dat ik een tijdje geleden bij de dagbladhandelaar 28 euro betaalde voor 20 grote zakken.
Wat mag er in die zak? Alle afvalstoffen die ontstaan uit de normale werking van een particuliere huishouding of nog anders gezegd, dat is afval dat niet geselecteerd wordt door ons of in het recyclagepark.
              Bijvoorbeeld: bevuild papier, wegwerpluiers, niet-recycleerbaar plastiek- en kunststofafval, etensresten, ...

Wie zijn restafvalzak niet kan buitenzetten op de dag en uren van de ophaling, kan dat afval, in eigen recipiënten en niet-noodzakelijk in een gemeentelijke restafvalzak, deponeren in één van de ondergrondse betaalcontainers (0,50 euro voor 30 liter)(8 in Middelkerke, 2 in Westende-dorp en 5 in Westende-bad)(zie lijst op achterzijde afhaalkalender)

Ook het recycleerbaar afval wordt aan de huisdeur afgehaald. Wat voor restafval niet mogelijk is, kan wel voor specifieke materialen. Deze kunnen door de gebruikers voorgesorteerd worden.
Om de veertien dagen, kan een blauwe doorzichtige zak of PMD – zak (Plastic, Metaal, Drankkartons) buitengezet worden. Aangezien de inhoud daarvan moet gerecycleerd worden, wordt duidelijk voorgeschreven waaruit de inhoud  mag bestaan. De zakken zijn doorzichtig, zodat de ophalers kunnen zien of ze wel degelijk alleen PMD-afval bevatten. Als dat niet zo is, wordt de zak niet meegenomen en krijgt die een rode weigeringssticker opgeplakt.
De wetgever voerde vanaf 1/12/2019 afrondingsregels in waardoor de IVOO de prijs van PMD-zakken opnieuw moest vaststellen. De Raad van Bestuur van het IVOO stelde in zijn zitting van 22/10/2019 voor om de verkoopprijs per PMD-zak vast te stellen op 0,11 EUR/zak voor verkooppunten en 0,15 EUR/zak voor de burger. Gezien in de verkoopprijs een retributie van 0,06 EUR/zak verrekend is, dient de gemeenteraad goedkeuring te verlenen voor de hervaststelling van de verkoopprijs. De blauwe zak is dus veel goedkoper dan de bruine, een reden te meer om zorgvuldig te sorteren.

Naast de blauwe zak mag ook Papier en Karton gezet worden. Ook de regels daarvoor, vinden jullie hieronder.

Jullie kunnen dat natuurlijk ook wel aflezen op de ophaalkalender, maar ik dacht dat het toch nog eens nuttig kon zijn, om te herhalen wat mag en niet mag.

In de maanden maart en november wordt telkens één keer het snoeihout afgehaald. Het moet de dag ervoor gewoon buiten gelegd worden, samengebonden in bundels van maximaal 15 kg en beantwoordend aan nog een paar regels, alweer vermeld op de achterzijde van de ophaalkalender. Het wordt afgehaald door de firma Suez die 45 afvalverwerkingssites en sorteercentra uitbaat, verspreid over België,

De gemeente verlost ons, naast al de bovengenoemde faciliteiten, ook nog van ons afgereden gras en ons afgesneden haagscheersel. Dat gebeurt in 2020 in de periode van 20 april tot 16 november op vastgelegde plaatsen in Middelkerke, Lombardsijde (maandag) en Westende (zaterdag). (zie achterzijde ophaalkalender).  Het groen wordt daarna opgehaald door Remondis Depoorter.

Tegen betaling en na afspraak wordt het grofvuil twee keer per maand opgehaald behalve in januari, maart, mei, juli, september en slechts 1 keer in november en december: voor aanvraag, tarieven en voorwaarden, zie achterzijde ophaalkalender. Dat wordt geregeld via IVOO.

Wij worden echt verwend want ook glas kunnen we kwijt in één van de 34 glasbollen, die oordeelkundig verspreid werden over de deelgemeenten. De geldende voorschriften vinden jullie ook hierboven rechts. Waar de glasbollen zich bevinden, vinden jullie op de achterzijde van de Afhaalkalender of anders gezegd op de Voorzijde van de Sorteergids. De glasbollen worden wekelijks leeggemaakt door de firma Vanheede.

Op de Ophaalkalender 2020 zijn drie ophalingen textiel voorzien: 21 april, 14 juli en 3 november. Dat gebeurt door de Kringwinkel.
Er staan her en der ook nog textielbakken waarin kledij en schoenen gedeponeerd kunnen worden De inhoud daarvan wordt opgehaald door Vict, Wereldmissiehulp of Oxfam.

De nieuwe gemeentelijke installatie
Een inwoner kan zoals hierboven gezegd genieten van heel wat mogelijkheden om zijn afval kwijt te geraken. Niet alles wordt echter bij hem/haar thuis afgehaald. Hij/zij kan echter ook bijdragen aan de recyclage  door zijn te recycleren afval naar het recyclagepark te brengen. Middelkerke heeft er dus zojuist een nieuw geopend. De gemeente baat het recyclagepark uit en bekostigt het ook zelf.

De nieuwe voorziening met een afzonderlijke toegangsweg, ligt in de Klein Kasteelstraat nr 7, vlak bij de oude locatie aan de gemeentelijke werkhuizen.
Volgens schepen Van Muysewinkel is het nieuwe recyclagepark niet alleen een stuk ruimer en overzichtelijker, maar ook veel gebruiksvriendelijker.
In tegenstelling tot het oude recyclagepark wordt gewerkt op basis van effectieve gewichten.  Dit is een stuk objectiever. Daarnaast werd de basisprijs van 1€ voor een bezoek afgeschaft waardoor heel wat fracties echt gratis werden. Je identiteitskaart of gebruikersbadge is nu jouw toegangsbewijs. Wie enkel gratis fracties deponeert, hoeft niets te betalen.

Ziehier hoe een gebruikersbadge eruitziet.

De gratis fracties: metaal, PMD, papier en karton, hout, KGA (klein gevaarlijk afval), kringloop, elektronisch afval, hard plastiek, PVC (polyvinylchloride – harde kunststof), glas, kledij, piepschuim.

De weegbrug, aan het begin van het betalend gedeelte, registreert het gewicht. Het tarief en het gewicht van de aangeboden fracties, bepalen wat je moet betalen … alleen met bankkaart.

Ziehier een foto van het park.

Op de foto hieronder, netjes op anderhalve meter van elkaar, zien we tweede schepen, Henk Dierendonck, met de bevoegdheid over Milieu en Eddy Van Muysewinkel, vierde schepen en bevoegd voor Afvalbeheer. Zoals iemand op Facebook schreef, zie ik ook niet in waarom die twee bevoegdheden niet door één persoon zouden kunnen uitgeoefend worden.

Kosten en subsidies recyclagepark
De exacte kostprijs kon de gemeente nog niet meedelen, want het project is nog niet volledig afgerond.
OVAM subsidieert 50 % van de kosten met betrekking tot de luifel voor klein gevaarlijk afval (KGA) en het diftar-systeem (weging). Daarnaast subsidieert OVAM ook een stuk van de infrastructuur. Dit bedrag is gebaseerd op een verdeelsleutel en is afhankelijk van het aantal inwoners. Het is nog te vroeg om hier een exact bedrag op te plakken.

Eerst en vooral is er de kost voor de verwerking maar daarnaast zijn er nog de kosten voor transport, huur /aankoop containers, loonkost parkwachters, investeringen in infrastructuur,.. De gemeente beweert dat het recyclagepark zeker geen winstpost is voor de gemeente maar een service voor de inwoners om sporadisch met kleine hoeveelheden afval te komen. Om toch een voorbeeld te geven, de verwerkingsprijs voor restafval bedraagt 90 euro/ton (exclusief milieuheffing).
OVAM streeft naar een duurzaam afval- en materialenbeheer en een propere bodem in Vlaanderen. Zij leggen ook bepaalde minimum- en maximumtarieven op rond het ophalen of brengen van afvalfracties. Via hen zijn verschillende subsidies te verkrijgen. Daarnaast geven zij ook advies over afvalgerelateerde zaken, over de omgevingsvergunning en over t reglement.

Recycleren door of via FOSTPLUS
Fost Plus staat als erkend organisme in voor de promotie, coördinatie en financiering van de efficiënte selectieve inzameling, correcte sortering en recyclage van huishoudelijk verpakkingsafval in België.
Door huishoudelijke verpakkingen in te zamelen en te recycleren leveren ze een belangrijke bijdrage aan een duurzamer afvalbeleid, een beter milieu en een kringloopeconomie.
De recyclage reduceert de uitstoot van broeikasgassen en vermijdt het gebruik van steeds schaarser wordende primaire grondstoffen.
Bij hun activiteiten zijn heel veel verschillende spelers betrokken. Samen met de overheid, de gemeenten, de intercommunales, sorteercentra en afvalbedrijven, de bedrijven die de verpakkingen op de markt brengen en uiteraard ook ons als burgers werken ze aan een duurzamer afvalbeleid en een beter milieu.

           *Afgedankte Elektrische en Elektronische Apparaten
         **Algemene Vereniging van de Geneesmiddelenindustrie
       ***Is opgericht door de fabrikanten en invoerders van elektrische en elektronische apparaten en met de steun van de gewestelijke
                    overheden. 

De kringwinkel
De kringwinkels zijn blij met kledij en textiel, speelgoed, boeken, meubelen, huisraad, decoratie, elektro, fietsen, multimedia, sport- en babyartikelen.  De belangrijkste voorwaarde is dat het nog herbruikbaar is.

Kijk dat dus best eerst na. Onbeschadigd en herbruikbaar materiaal kun je kwijt bij de kringwinkel.
Wat hoort erbij? Dezelfde fracties die kunnen afgeleverd worden op het recyclagepark/containerpark, zoals:
          - metalen voorwerpen: badkuip, fiets, omheining, ….;
          - afgedankte elektro: TV, koelkast, wasmachine, …..;
          - hout: deur, raam (zonder glas), kast, stoel, ….;
          - oud speelgoed, dat niet in de restafvalzak kan, ….;
          - groot restafval: matras, zetel, rol tapijt, plastic planchetten, plastic tuinmeubilair. 
Wat hoort er niet bij?
        - niet recycleerbaar afval dat in een restafvalzak kan;
        - de fracties waarvoor er een huis-aan-huisinzameling bestaat zoals restafval, papier/karton, PMD, groenafval en
           glas;
         - rubberbanden waarmee je bij een verkoper of op het recyclagepark/containerpark terecht kan;
         - bouwafval zoals lavabo’s, wc-potten, stenen, golfplaten, … dat enkel kan afgegeven worden op het
                     recyclagepark/containerpark;
         - KGA, dat om praktische redenen enkel op het recyclagepark/containerpark terecht kan; vb. TL-lamp;
         - bedrijfsafval.
In welke toestand het materiaal moet zijn en hoeveel de tarieven bedragen, vinden jullie op https://www.dekringwinkel.be/

Je kunt het zelf naar de winkel brengen of je kunt een afspraak maken om het te laten ophalen. Er is een winkel in het Sea Shopping Centrum, Oostendelaan 304c in Middelkerke.

Waar gaat ons gerecycleerd afval naartoe en wat komt ervan terecht?
Wij Belgen sorteren als de besten, maar waar gaat al ons gerecycleerd afval naartoe? Wat wordt er allemaal gemaakt van wat wij weggooien?
Bijna 99% van alle weggegooide verpakkingen wordt gerecycleerd.
De afvalscheiding vindt plaats in sorteercentra, meestal door een combinatie van automatische en handmatige scheidingstechnieken.

Het PMD-afval wordt eerst op een lopende band geplaatst. De zakken worden opengescheurd zodat de inhoud vrijkomt. Daarna gaat het afval door een draaiende trommel om te kleine voorwerpen eruit te halen. De opengescheurde zakken worden ook uit de afvalstroom gescheiden.
De cyclus ziet er als volgt uit:
1. Ophaling aan huis, via OCT of via containerpark
2. Naar sorteercentrum
3. Opsplitsen in 
    Plastic flessen en flacons:
        a. PET en HDPE worden er uit gehaald
        b. Vermalen, wassen en omvormen  tot schilfers of korrels
        c. Recyclage tot fleece, flessen,  potjes, folies, kratten, leidingen …
    Metalen verpakkingen:
        a. Magnetisch uitsorteren
        b. Vermalen, zuiveren en scheiden
        c. Staal naar staalfabriek
             => conservenblikken, dozen, vaten …
        d. Aluminium naar speciale smelterijen
            => drankblikjes, raamprofielen,  auto-onderdelen
   Drankkartons:
        a. Uitsorteren
        b. Mengen met water tot pulp
        c. Papiervezels verder zuiveren
             => recyclage tot huishoudpapier, briefpapier, kartonnen dozen …
        d. Plastic en aluminium
            => recyclage of brandstof
                     • Plastic als energiebron
                     • Aluminium als bindmiddel in cement of gerecycleerd

Elektro-afval: afgedankte elektrotoestellen worden helemaal uitgekleed. Glas, metalen en zelfs kunststoffen worden eruit gefilterd en volledig gerecycleerd. Hiervan wordt van alles geproduceerd, van koperkabels tot slaapzakken. 40% van het staal wereldwijd komt vandaag al uit recyclage en van het koper dat ooit uit de mijnen naar boven kwam, is 80% nog altijd in omloop. Door elektroafval in te zamelen, zorgt men ervoor dat er jaarlijks ongeveer 1500 ton minder schadelijke stoffen in het milieu terecht komen. Zo worden broeikasgassen uit oude koelkasten naar speciale installaties gebracht om het te vernietigen en ook het kwik in spaar- en TL-lampen wordt opgevangen.

PET-flessen worden automatisch of handmatig uitgesorteerd en gerecycleerd tot polyester textielvezels waarvan truien en T-shirts gemaakt worden, maar ook matrasvullingen en tapijten. 27 flessen zijn er nodig voor 1 fleece trui. Er komen trouwens ook steeds meer PET-flessen op de markt die zelf bestaan uit gerecycleerd materiaal.

Het glasafval uit de glasbollen wordt opgehaald en uitgesorteerd door de firma Vanheede uit Rumbeke. Eerst worden de onzuiverheden er manueel uitgehaald. Daarna breekt men het waarna het machinaal verwerkt wordt.
Hierbij worden volgende stappen doorlopen:
   - met magnetische afscheiders haalt men de ferrometalen (ijzer) eruit.
   - een afzuiginstallatie zorgt voor de verwijdering van papier en plastic
   - de non-ferrometalen (lood, aluminium) worden met wervelstroomscheiders verwijderd
   - tenslotte is er nog een KSP-scheider die keramiek, stenen, porselein en aardewerk d.m.v. een laser verwijdert.
Zo bekomt men een hoopje gezuiverde minuscule glasscherven die als grondstof dienen voor het aanmaken van nieuw glas. Een transparante fles kan tot 80% gerecycleerd glas bevatten. Door gebruik te maken van oud glas bespaart men niet alleen zand, kalk en natriumcarbonaat maar bovendien wordt het energieverbruik met meer dan 25% verminderd.

Besluit
Ik hou al heel mijn leven van de natuur en van het milieu. Ik doe er dan ook alles aan om mijn steentje bij te dragen om beide te eerbiedigen door correct te sorteren en door de richtlijnen van de afvalkalender zorgvuldig op te volgen. Hopelijk doen jullie dat ook?

Bronnen
https://www.fostplus.be/nl/sorteren-recycleren
https://www.fostplus.be/nl/het-inzamelsysteem
https://www.kmoinsider.be/facility/afvalbeheer-en-recyclage/waar-gaat-ons-gerecycleerd-afval-naartoe
https://www.middelkerke.be/nl/ruimte-en-wonen/milieu-en-afval/sorteren/recyclagepark-containerpark
https://www.middelkerke.be/nl/ruimte-en-wonen/milieu-en-afval/sorteren/recyclagepark-containerpark/tarieven-recyclagepark
https://www.middelkerke.be/nl/ruimte-en-wonen/milieu-en-afval/sorteren/recyclagepark-containerpark/veelgestelde-vragen-faq-over
https://www.middelkerke.be/nl/ruimte-en-wonen/milieu-en-afval/afvalophaling/ondergrondse-afvalcontainers
https://www.ivoo.be/nl/bezoek/
https://www.ivoo.be/nl/minder-afval/kringwinkels/
https://www.ivoo.be/nl/inzameling-aan-huis/grofvuil/
https://www.ivoo.be/nl/afvalalfabet/?l=A
https://www.vlaco.be/vlaco-vzw/producten/ivoo
https://www.vvsg.be/natuur-milieu/afval
https://www.belgium.be/nl/leefmilieu/duurzaam_consumeren/afval

Onze kerngemeente pronkt al jaren met het Normandpark. Terecht, want het is echt zeer mooi en goed onderhouden.
Het maakte/maakt de dorpsbewoners van Westende jaloers. 
En toen, niet daarom, kregen wij in 2013 ook een park …. Een landschapspark!
Dat is een gebied met grote landschappelijke kwaliteit, dat beschermd moet worden.
Volgens de gemeente werd het aangelegd door de eigen technische diensten (wegen- en groendienst) en enkel met natuurgetrouwe middelen.

Voor diegene die het niet zouden weten … waar is dat park?
Weten jullie waar vanaf 1941 de voetbalploeg Racing Westende speelde, in de tijd van Georges Bloes, Henri Tack, … Juist, waar nu de volkswoningen “d’Yzercloove” zijn.
Weten jullie nog waar ooit dat speelplein was voor de kinderen?
Weten jullie nog waar dat klein voetbalterrein was met twee doelen?
Herinneren jullie zich nog waar vroeger een opslagplaats was en daarna een stort dat zo door de omwonenden verfoeid werd?
Wel, daar is dat park! Er werden al heel veel euro’s besteed om er iets van te maken.

Wat ex-burgemeester Janna met grote woorden verstond onder landschapspark
Janna wilde de Westendenaars in de watten leggen en opvoeden door hen de mogelijkheid te bieden om zich de kennis van onkruidsoorten en wilde bloemen eigen te maken. Ze drukte dat als volgt uit:

'Met de aanleg van een nieuw park wil het gemeentebestuur voor een mooie, maar ook uitdagende en leerrijke overgang zorgen tussen de woonwijken langs de Hofstraat en het aangrenzende polderlandschap.
In het ontwerp hebben we een groot evenementengazon (1) voorzien, afgebakend door taluds. Aan de randen zullen er picknick- en zitruimtes komen op verhoogde houten plankenvloeren. Vanuit een uitkijkpost (2) krijg je een mooi zicht over het park en het landschap. Er komen ook voorzieningen voor jongeren zoals een heus tienernest.
Door het aanplanten van een boomgaard (3) wil ik bovendien enkele vergeten fruitrassen terug onder de aandacht brengen. Slingerend tussen onder meer appels, peren, maar ook mispels en kweeperen loopt een blote voetenparcours voor wie van een uitdaging houdt: zonder schoenen of sokken de verschillende soorten ondergrond letterlijk aanvoelen. (4)
Op de hoek van de Sportstraat en de Hofstraat zullen we een grote zithoek voor minder mobiele mensen inrichten. (5)
De grote zones in het park worden uitsluitend met streekeigen groen uitgerust. Hier krijgen wilde bloemen de volle vrijheid. (6)
Kortom, hier wordt alles puur natuur’.

(1) 

(2) 

(3) 

(4) 

(5) 

(6) 

Niettegenstaande de grote woorden van Janna, vond ik dat geen slecht initiatief.

Maar … wat is ervan terechtgekomen?
De paadjes doorliepen het ganse terrein. Om te vermijden dat het onkruid zich kon doorzetten, werd een doek aangebracht met daarop grint. Maar ‘tegen onkruid is geen kruid gewassen!’
En het moet gezegd worden: het algemeen onderhoud liet te wensen over. Dat onkruid schoot overal uit de grond. Maar dat was toch de gewenste natuur, hoor ik jullie al zeggen, maar het gebeurde allemaal ordeloos.

De dorpsbewoners stonden ook niet achter dat landschapspark! Geen wonder dus dat het ten dode opgeschreven stond.
Er was een nieuwe bestemming nodig, maar … die liet lang op zich wachten.

In maart 2016 bouwde ‘De Batterie’, de sociaal-artistieke organisatie, in opdracht van de gemeente, in de wijk aan een sterk gemeenschapsvormend buurtproject dat ‘Wilde Wijken’ genoemd werd. De Batterie wilde in de leefwereld van alle buurtbewoners, jong en oud, kruipen om zo de passies, hobby’s of vraagstukken in de wijk bloot te leggen. Het moest een bruisende plek worden waar goesting en ontmoeting de sleutelwoorden vormden.
De organisatie ging, samen met de leerlingen van de lokale scholen, op pad om de buurtbewoners te leren kennen. Die studieronde mondde uit in een ‘letterlijk’ portret van de buurt.

Een buurtfeest op 19 maart 2016 was meteen de aanzet tot een nieuwe stap in het project. Vanaf dan namen verschillende bewoners het initiatief om iedere woensdag enkele projecten uit te werken. Zo werd er origineel pleinmeubilair gemaakt, petanquepleinen en een kruidentuintje aangelegd of konden er pizza’s gebakken worden in de zelfgemaakte outdoor-oven. Een container werd omgevormd tot een gezellig buurthuis.

Er had ook nog een buurtfeest plaats in de daaropvolgende zomer.

Na één jaar werd het buurtproject op 18 november 2016 afgerond.

Jullie kunnen daar alles over lezen in mijn artikel van 28.11.2016.

Hebben de 'Wilde Wijken' het wel overleefd?
Tot mijn schade en schande moet ik bekennen dat ik de Wilde Wijk in 2017 en 2018 wat uit het oog verloren heb.

In het eerste semester van 2019 kon ik op Facebook lezen dat er heel wat georganiseerd werd.

Wie er meer over wil weten, vindt volgende artikels in de map ‘Milieu’

'Voormalig stort wordt park': artikel in ‘Het Nieuwsblad’ van 24.11.2010 door Danny Van Loo
09.12.2013: ‘Westende heeft ook een park … of … het gelijkt er toch op'
07.07.2014: ‘Westende: hoe zag het landschapspark er uit … in de maand mei?'
02.11.2015: ‘Westende landschapspark: een primeur, een speerpunt, een uniek en megalomaan project dat zijn doel gemist heeft’
28.11.2016: ‘Westende: Landschapspark wordt wilde wijk’

Op 2 en op 12 juli 2019 heb ik nog eens een bezoek gebracht aan de wijk.  Ik was zeer aangenaam verrast.
Naast het feit dat de terreinen nu goed onderhouden worden (zelfs het amfitheater op 12.7), kon ik nog vaststellen dat er nu ook een hondenweide is, een openbaar toilet, een watercontainer met kraantje en een ‘evenementenplein’ waar voor de kinderen een klimparcours gebouwd werd. Ook de kruiptunnels lijken mij nieuw.
De fruitbomen staan er nog maar schijnen nog niet de verwachte oogst opgeleverd te hebben

Besluit
Voor zover dat nog nodig is, wens ik de ‘Wilde Wijk’ veel succes toe. Hun terrein is uiteindelijk uitgegroeid tot een warme plaats die een bezoek waard is (zeker op woensdagnamiddag). Dat verdient eens in de bloemen gezet te worden … maar niet in de onkruidbloemen alhoewel daar ook mooie tussenzitten.

Toen enkele bewoners van de Duinenlaan in Westende hoorden dat er door ‘IJzer en Zee’ en ‘Woonwel’ een zoveelste poging ondernomen werd om in de Badenlaan toch een verkaveling op te richten, moet de druk in hun slagadersysteem enkele millimeters gestegen zijn.

Zij hadden immers weet van vorige pogingen en sommige hadden zelfs al eens een protestactie meegemaakt in 2002.
Als ze in de richting van de polders kijken, dan krijgen ze al jaren een beeld van overstrooomde weiden en ze weten ook allemaal dat het terrein tussen de Westendelaan, de Duinenlaan en de Badenlaan doorkruist wordt door meerdere beken, zoals jullie op onderstaand plannetje kunnen zien.

Ze, dat zijn in eerste instantie vooral de bewoners van de residentie ‘Eglantier’ in de Duinenlaan, vonden dus dat de gemeente geen vergunning had mogen geven om woningen te bouwen op zo’n overstromingsgevoelig of waterziek terrein. De verkaveling zou natuurlijk de beken overwelven en ze vreesden dat dit het onderlopen van hun kelders zou veroorzaken.

Na de protestactie van 2002 zag de gemeente die bezwaren van de bewoners in en toen werd de verkaveling geschorst.
Waarom de gemeente in 2016 opnieuw een vergunning verleende, deze keer voor 132 loten voor 175 woningen met wegenis, zal voor mij altijd een raadsel blijven. Er werd immers in de afgelopen 14 jaar geen enkele maatregel ondernomen om de waterziekte te genezen, noch door de gemeente, noch door de verantwoordelijke Middenkustpolder die instaat voor het beheer van waterlopen en die de overstromingen moet voorkomen.

Het comité ‘Bouwwoede’
De bewoners van de Baden- en Duinenlaan moesten dus weer in actie schieten en daarom stichtten ze een actiecomité ‘Bouwwoede Badenlaan’, dat uiteraard de steun kreeg van ‘Groen Middelkerke’.

De zeer gemotiveerde gangmakers van het comité, An Vanmeerbeeck, Alain Peeters en Stefan Tack slaagden erin een zeer valabele oppositie tegen de verkavelingsplannen van de gemeente, op poten te zetten. Zij werden gesteund door tientallen omwonenden die nauwelijks behoefte hadden aan veel uitleg en niet aarzelden om hun handtekening te zetten of om een affiche op te hangen. Deze sterke steun heeft de ‘leiders’ van de actie ertoe gedreven om verder te gaan met hun verzet.

Op maandag 25 juli 2016 werd een petitie overhandigd te Middelkerke  (er werd ook - aangetekend - een kopie hiervan gestuurd naar het college van Burgemeester en Schepenen van Middelkerke en naar het Provinciebestuur West-Vlaanderen.    

De bezwaren van de actievoerders
Ziehier waarom de omwonenden vonden dat de verkaveling er niet mocht komen.
-verdwijnen van het mooie polderzicht en een prachtig stuk natuur;
-afname van de privacy door rechtstreekse inkijk en beperking van licht en zoninval door de voorziene
         groepswoningbouw met 2 à 3 bouwlagen van telkens 3,5m hoogte;
-waardevermindering van de grond- en gebouwwaarde;
-mogelijke impact van de bouwwerkzaamheden op de stabiliteit van de appartementen en garages (niveauverschil van
       ongeveer 4 meter!);
-daling van de woonkwaliteit en het rustig karakter van de omgeving;
-creatie van overaanbod op de plaatselijke woningmarkt met leegstand en verwaarlozing van bestaande panden tot
       gevolg; dit is niet de enige bouwaanvraag ingediend door Middelkerke voor woongelegenheden te Westende. Er werd
       tevens een bouwaanvraag gedaan voor ongeveer 750 woningen op de site van Zon en Zee;
-gratis parkeermogelijkheden van de bestaande parking zullen verdwijnen;
-impact op mobiliteit door toename van de verkeersdrukte, geluidsoverlast en fijn stof;
-bouwen in tweede bouwlijn met een project dat grootschaliger is dan de aanpalende straten;
-impact door klimaatverandering en stijgende zeespiegel;
-maximale inzet op vastgoed en minder op groen en bomen;
-voorzien van sociale woningen in een zone zonder school;
-non-conformiteit van de aanvraag met het GRS;
-vragen bij correct uithangen van affiche openbaar onderzoek;
-het terrein is een risicozone voor wateroverlast, ligging in ‘overstromingsgevoelig gebied’ en opgenomen in
      bekkenbeheerplan

 In het schepencollege van 8 november 2016 werd er beraadslaagd over de 19 bezwaren en opmerkingen van het comité. Deze werden ‘ontvankelijk maar ongegrond’ verklaard, voor allerlei redenen, zoals ‘subjectief gegeven’, ‘wordt later in orde gebracht’, ‘er komt iets in de plaats van wat verdwijnt’, ‘wij zien daarin geen probleem’, ‘er wordt wel degelijk veel groen voorzien’, ‘dat kan niet bewezen worden’, enz ... De verkavelingsvergunning werd dus afgeleverd.

Ik ben geen expert in het indienen van bezwaren maar ik ben in mijn levensjaren tot de ontdekking gekomen dat men een lijst met bezwaren niet te zwaar mag maken en dat men vooral en misschien zelfs enkel moet inspelen op opmerkingen die een zeer ernstige kans maken op slagen.
Het was zo met ‘Zon en Zee’ waar tenslotte alleen een rechter de knoop kon doorhakken en niet de opmerkingen zoals ‘de nieuwe vakantiestraat verkeert in slechte staat’ om maar één voorbeeld te geven.
Men moet vermijden opmerkingen te maken over iets waar men niet zeker van is of waar geen doorslaggevende bewijzen voor bestaan. Het aantal bezwaren verhoogt immers niet de overtuigingskracht.

Hoe juist al de aangebrachte bezwaren ook waren of zijn, ze worden niet gemakkelijk aanvaard door een politieker of een ambtenaar die vindt dat hij of zij gelijk heeft. Wie niet dagelijks met de ongemakken van het project zal geconfronteerd worden, voelt de zaken anders aan.

Wat hier van doorslaggevende aard geweest is, is de watertoets, het feit dat het hier over een waterziek terrein gaat. Waaraan een terrein moet voldoen, dat staat in wetten, decreten of andere officiële documenten waaraan iedereen zich normaal moet houden.

Een sterk actiecomité
Het actiecomité gaf zich niet gewonnen en diende een bezwaarschrift in bij de deputatie van de provincie. De studie van het verkavelingsdossier/vergunning leerde ook dat de stedenbouwkundige ambtenaar besliste de aanvraag niet voor te leggen aan de GECORO. De motivering hiertoe ontbrak. Dit is een schending van de beginselen van behoorlijk bestuur, meer bepaald de motiveringsplicht. Moeilijk te begrijpen waarom dat advies niet werd ingewonnen.

Ook werd vastgesteld dat het bestuur de watertoets niet ernstig opvatte. Hoewel de totale projectzone 48.054 m² beslaat, achtte het bestuur dit geen omvangrijke oppervlakte en meende zij dat het invullen van het watertoetsinstrument via het internet volstond. Zoals eerder aangehaald, werd er geen infiltratieproef uitgevoerd, noch een bemalingsstudie. Evenmin werd er stilgestaan bij de opmerkingen van de VMM m.b.t. het uitgraven van de aanwezige grachten tot onder het grondwaterniveau, waardoor een permanente drainage van zoet water ontstaat.

Het is duidelijk dat de beslissing om dit project te vergunnen onvoldoende gefundeerd was. Alleen op basis van een project-m.e.r. waarin tevens het mobiliteitsaspect grondig was onderzocht kon een diligente overheid met kennis van (milieu)zaken beslissen.

Op 4 oktober 2018 moest de provincie zich uitspreken over de goedkeuring van de verkaveling.  Groot succes: de vergunningsaanvraag werd geweigerd !

Maar nu krijgt het actiecomité een andere dreun te verwerken
In een vorig artikel heb ik al gemeld dat men op de huidige parking van plan was een parkeertoren op te richten. Ik vermeldde al de bezwaren die daartegen oprezen: toenemende geluidsoverlast en uitlaatgassen, terwijl een ondergronds alternatief evengoed mogelijk is.
De werken zijn al een paar weken geleden aangevat. Ziehier enkele foto’s:

  

                                                    16.11.2018                                                                           15012019

Men zou kunnen verwachten dat het actiecomité ook daartegen in het verzet gaat. Dat is niet het geval. Waarom? Daar zijn verschillende redenen voor:
Er zou een vernietiginsberoep moeten ingediend worden bij de Raad voor vergunningsbetwistingen, door een daarin gespecialiseerd advocaat. 
En daarvoor is geld nodig, veel geld: ereloonprijs, verplaatsingskosten, gerechtskosten, eventuele ‘success fee’ bij vernietiging, eventuele minnelijke “proces-afkoop-onderhandelingen” met buurtbewoners.
Er werd dan ook gepolst bij de actievoerders of die bereid waren om bij te dragen in die zeer hoge kosten. Dat bleek geen succes en voor wie wel akkoord ging, zou het bedrag te hoog uitvallen in verhouding met de slaagkans.
En daarmee zou de kous misschien nog niet af zijn. Zo zie je maar dat de ‘arme’ klager het nog eens moet afleggen tegen de rijke belastingbetaler, uh, gemeente. De toestand is nu wel gewijzigd door het aantreden van een nieuw gemeentebestuur, dat ook gekant is tegen het parkeergebouw, maar toch…

Mijn vorige artikels
Geplande waterzieke verkaveling geschorst HNB 11.2.2003
20-02-2011: Nieuwe woonuitbreidingsgebieden in Westende? Bravo! Ze zijn toch niet waterziek, hé? (map ‘Milieu’)
13.2.2012: Op zoek naar sociale woningen (map ‘Sociale woningen’)
16.11.2015: Zeelaan – Schoolstraat Watertoets) (map ‘Sociale woningen’)
Zie map ‘Gemeentebestuur’ 19.2.2018

Reactie van ex-schepen Liliane Pylyser

1. Sociale verkaveling: het einde van je verhaal klopt niet.
     De 1ste keer werd er bezwaar ingediend door het actiecomité bij de Bestendige Deputatie vooral voor de waterzieke gronden. 
     Vergunning geweigerd.
     Het dossier wordt opnieuw ingediend door de sociale huisvestingsmaatschappijen op het schepencollege.
     Nu blijkt er een volkomen nieuw gegeven (wetgeving van Hoomans): wanneer ze 80 % van de sociale wijk bebouwen met sociale
     huurwoningen (hier 165) kregen ze de volledige prijs van de riolering en wegenwerken terugbetaald (3.000.000,00 euro).
     Het college vond 80 % sociale huurwoningen op die plaats niet kunnen (2 CD&V-ers wel) en heeft de vergunning niet toegestaan (7-
     Het waren nu de sociale huisvestingsmaatschappijen die bezwaar indienden bij de Bestendige Deputatie.
     Ik ben als bevoegd schepen samen met Stefan Tack ons standpunt gaan verdedigen in Brugge (ik dacht op 5 oktober 18).
        Uitslag: vergunning geweigerd : waterzieke gronden onvoldoende onderzocht en geen duidelijke uitkomst over wat er sociaal zou
                    gebouwd worden.
                    165 sociale huurwoningen in het bijna toeristisch centrum van een gemeente was ook voor hen teveel.

 2. Parkeertoren
     Begin van de legislatuur 2001-2006 (ik dacht in  2003) kregen we van Stedenbouw Brugge de toelating om extra parkeerplaatsen
    (parking achteraan) aan te leggen op WOONUITBREIDINGSGEBIED aan de Badenlaan.
     Duur van de periode: max 5 jaar; ondertussen moest er uitgekeken worden naar een andere bestemming voor de extra parking en/of
           een visie ontwikkeld worden over dit woonuitbreidingsgebied.
     We hebben overal naar nieuwe grond gezocht.
     Gezien de extra parking WEG MOEST, en we geen nieuwe grond, vonden hebben we dan maar gekozen op het stuk woongebied,
     eigendom van de gemeente waar de 1ste parking op ligt te gebruiken.
     Twee mogelijkheden: onder de grond (5 x zo duur als boven de grond en 3 bouwlagen onder de grond onzeker wegens de
     zandstructuur)) of zoals wij gepland hebben een gebouw boven de grond.
     Spreek a.u.b. niet van een toren; het is NIET groter dan het gebouw ernaast (Kathy).

Had je misschien een beter voorstel voor ons?

Ik schreef al drie artikels over het terrein op de hoek van de Hofstraat en de Voetbalstraat in Westende-dorp. Jullie kunnen die lezen in de map ‘Natuur’.
Waarom die extra aandacht?
Sinds ik negen jaar geleden begon met het publiceren van blogartikels, heb ik me dunkt toch al voldoende aangetoond dat ik hou van de natuur. Te weinig mensen (Westendenaars in dit geval) zijn daar, spijtig genoeg, voor te vinden!

Over welk terrein gaat het eigenlijk?
Misschien is het wel nuttig dat ik nogmaals de (rijke) geschiedenis ervan oprakel. Er zullen toch nog wel wat Westendenaars zijn die zich daar één en ander van herinneren?
‘Heel lang’ geleden (in 1941) was daar het voetbalterrein van Racing Westende, van een ploeg met o.a. wijlen Georges Bloes, Henri Tack, …
Daarna diende het terrein, tot ergernis van de omwonenden, tot opslagplaats, ja zelfs tot stort.
Weten jullie nog dat daar ooit een voetbalterreintje was met twee minidoelen… en daarna een speelplein voor kinderen?
Het is gelegen in de Hofstraat juist voorbij de volkswoningen “d’Yzercloove”.

En toen legde de gemeente er in 2013 een landschapspark aan…
Het bestuur wilde daarmee zorgen voor ‘een mooie, maar ook uitdagende en leerrijke overgang’ tussen de woonwijken langs de Hofstraat en het aangrenzende polderlandschap.
In een natuurgebied moest op een perceel van 15.000 vierkante meter, met natuurgetrouwe materialen, een park ontstaan met daarin volgende elementen: een groot evenementengazon afgebakend door taluds, picknick- en zitruimtes op verhoogde houten plankenvloeren langs de randen, een uitzichtpost met mooi uitzicht over het park, een amfitheater met daarvoor een kleine arena dat mede een kleurige indruk moest geven dankzij muurbloemen. en het landschap en voorzieningen voor jongeren zoals een heus tienernest.
Er werd een boomgaard aangeplant met enkele vergeten fruitrassen zoals appels, peren, mispels en kweeperen. Daar tussendoor moesten zich paadjes slingeren, beschermd tegen onkruid. Janna droomde ervan dat de bezoeker die van een uitdaging houdt, ze op zijn/haar blote voeten zou bewandelen om de verschillende soorten ondergrond letterlijk aan te voelen.
De grote zones in het park werden uitsluitend met streekeigen groen uitgerust. Wilde bloemen moesten de volle vrijheid krijgen, kortom alles zou puur natuur worden.
Op de hoek van de Sportstraat en de Hofstraat zou een grote zithoek voor minder mobiele mensen ingericht worden.
Die zithoek werd mooi geplaveid. Er werd ooit zelfs een fundament gegoten in gewapend beton met de bedoeling er een kaartershuisje op te plaatsen. Aan de omwonenden werd gevraagd wie het chalet gratis wilde uitbaten en koffie maken en serveren, maar er werd misschien uit het oog verloren dat ‘gratis niet bestaat’. Geen vrijwilliger dus en daarom werd maar besloten geen kaartershuisje te plaatsen en het platform weer uit te breken: een langdurig en kostelijk ‘grapje’.

Hoe een goedbedoeld initiatief verwaterde en tenslotte totaal verwaarloosd werd.
Niettegenstaande de grote woorden van burgemeester Janna, was ik wel voor de idee te vinden.
Ik bracht dus een eerste bezoek aan het park in december 2013. Aangenomen dat er nog enkele onvolkomenheden waren, en dat alleen regelmatig onderhoud het park bezienswaardig zou maken, mocht ik op dat tijdstip nog niet al te veel verwachten van de groei en bloei in het park.
Het leek me dus logisch eens terug te gaan in de bloeimaand mei.
Op enkele plaatsen begonnen bloemen kleur te geven aan het park vooral dan de boterbloem, het madeliefje en de papaver. Je kon al zien dat er heel veel onkruidbloemen bestaan en dat die mooie kleuren hebben.
Je kon ook al een begin van verwaarlozing zien aan de verschillende onderdelen en zeker aan de paadjes, waarvoor het beschermend doek zijn verwachte rol niet vervulde.
Omdat ik begin november 2015, bij het voorbijrijden, tekens zag van verdere verwaarlozing, bracht ik een derde bezoek. Ik zag al onmiddellijk dat het ‘park’ helemaal niet onderhouden werd zoals het hoort en dat veel voornemens nog steeds niet tot uitvoering gebracht waren. In mijn besluit stelde ik dan ook voor dat het park maar beter kon opgedoekt worden. Ja, als het toch niet onderhouden werd en als er niemand daarin geïnteresseerd bleek te zijn!!

En toen werd het landschapspark een ‘wilde wijk’
Middelkerke gaat prat op zijn kwalitatief, gestructureerd, doordacht participatiebeleid. In de gemeente bestaan vijf lokale bewonersgroepen, verdeeld over het hinterland: Slijpe, Sint-Pieterskapelle, Schore, Leffinge en Mannekensvere.
Lees daarover mijn artikel van 28.12.2015 ‘Is Middelkerke wel degelijk goed bezig?’ (in de map ‘Milieu’)
Een voltijdse aangestelde participatie-ambtenaar is het aanstuur- en aanspreekpunt van die bewonersgroepen. Het koepelorgaan voor heel Vlaanderen heet ‘Dorpsbelangen’.
Werd Westende-dorp, samen met Lombardsijde en Wilskerke, uit het oog verloren? Of behoren die niet tot het hinterland?
Het is inderdaad een feit dat hier in het dorp een nieuw initiatief, op hetzelfde gebied, moest genomen worden door de provincie vooraleer men zich bewust werd van het feit dat Westende-dorp misschien ook wel eens zou willen 'participeren'. Opdracht werd gegeven aan ‘De Batterie’, een sociaal-artistieke organisatie uit Brugge, om een gemeenschapsvormend project op te starten, dat ‘Wilde Wijken’ genoemd werd. De Batterie koos voor een wijk waar de ontmoeting tussen jong en oud nog geen evidentie was. In Westende-dorp werd er dus zo één gevonden.
De Batterie besloot hier zijn tenten een jaar lang op te slaan.
Het was/is de bedoeling een poging te doen om in de leefwereld van alle buurtbewoners te kruipen om zo de passies, hobby’s of vraagstukken in de wijk bloot te leggen en een echte wisselwerking met de bewoners te creëren. Je zou ook kunnen zeggen dat er geprobeerd wordt om een ‘warme’ wijk te creëren waarin de mensen dichter bij elkaar gebracht worden.
Voor zoiets is natuurlijk de hulp van en de samenwerking met de gemeente noodzakelijk en die bekwamen ze ook, logischerwijze eveneens via de participatie-ambtenaar.
Is dat nu een concurrent van ‘Dorpsbelangen’? Of een aanvulling ervan?
Het gemeentebestuur is alleszins van mening dat ‘Wilde Wijken’ perfect past in haar participatiebeleid.
Er wordt hier dus ook een permanente wijkraad opgericht, niet enkel om activiteiten te organiseren, maar – om in het verlengde van andere buurtcomités – in samenspraak met het gemeentebestuur duurzame initiatieven te nemen die het leven in de buurt beter maken.

De start
Het project werd opgestart in maart 2016. De Batterie ging toen op pad, samen met de leerlingen van de lokale scholen, om de buurtbewoners te leren kennen. Die studieronde mondde uit in een ‘letterlijk’ portret van de buurt dat nu prijkt naast het voetbalpleintje.

Het buurtfeest op 19 maart was tevens de aanzet tot een nieuwe stap in het project.
Eerst en vooral werd een artistieke installatie met grafische portretten, fotografie en subjectieve kaarten voorgesteld. Het is een samenwerking tussen de bewoners van de wijk en de kinderen van de lagere scholen 'Sint Lutgardis' en de 'Duinpieper' en zij kregen de medewerking van de artistieke organisatie De Batterie.

Daarna namen verschillende bewoners, jonge en oude, het initiatief om iedere woensdag enkele projecten uit te werken.

Op die bijeenkomsten werd er origineel pleinmeubilair gemaakt onder de leiding van een kunstenaar. Tevens werden een petanqueplein en een kruidentuintje aangelegd. Er werd ‘buurtsoep’ gemaakt of er werden pizza’s gebakken in de zelfgemaakte outdoor-oven.

De plaats werd een atelier waar vele handen samen de wei ombouwen tot een dynamische ontmoetingsplek. In het najaar 2016 werkte de Batterie samen met de buurtbewoners verder aan de creatie en inrichting van de Wilde Wei en namen de bewoners het heft in eigen handen. De opening van de multifunctionele container vormt het sluitstuk van deze unieke samenwerking.

Het allerbelangrijkste moet natuurlijk blijven dat de buurtbewoners nu eindelijk hun buren leren kennen. Alle initiatieven komen namelijk rechtstreeks van de bewoners zelf.
Jong en oud, groot en klein, iedereen is welkom om mee te denken, om mee te werken en om creatieve ideeën in daden om te zetten.

Op 24 juni 2016 had een groot buurtfeest plaats. Dat was het resultaat van wekenlang intens samenwerken tussen de buurtbewoners om van een verlaten pleintje een mooie ontmoetingsplek te maken.

En… tenslotte de afsluitende vergadering op 18 november 2016

Omdat ik nog geen enkele vergadering noch feest bijgewoond had, wilde ik absoluut even polshoogte gaan nemen op het afsluitend feest, waarvoor aardig wat reclame gemaakt was.
Bij mijn aankomst meldde ik mij aan bij enkele verantwoordelijken van ‘De Batterie’ en van het Wijkcomité Westende-dorp. Ik werd er zeer hartelijk ontvangen. Ik was zeer aangenaam verrast door het enthousiasme dat die mensen uitstraalden.
Ik had in de verste verten nooit kunnen denken dat zij in het voorbije jaar zoiets zouden kunnen realiseren. Ik wil ze daarvoor van harte gelukwensen.
Schijnbaar mochten ze voor verschillende verwezenlijkingen rekenen op de steun van het gemeentebestuur en ook dat mag eens eerlijk en luid gezegd worden.
In een grote tent, betaald door de gemeente, was alles voorzien om een aangenaam feest te organiseren: een barbecue, broodjes uit de oven, dranken en … muziek met diskjockey want er zou later in de avond ook nog gedanst worden.
Een organisator zei mij terloops dat er enkel nog een toilet en een lichtpunt ontbreekt. Dat moet er toch nog wel bijkunnen!
Ik bleef daar tot 18u45, net op het ogenblik dat de burgemeester aankwam. Zij steunt het initiatief schijnbaar ten volle, voor welke reden dan ook, maar ze doet het. Ook de voorzitter van de OCMW – raad, die trouwens in de wijk woont, was aanwezig en natuurlijk ook de participatie-ambtenaar. Toen waren er een dertigtal aanwezigen maar op de foto’s zijn er wel wat meer te zien. Er werden trouwens heel wat foto’s genomen. Ik geef er hier enkele weer, een groepsfoto buiten en een overzicht van de aanwezigen binnenin de tent.
Jullie kunnen de rest bekijken op het facebookadres dat in mijn ‘Bronnen’ vermeld staat.

Is dat niet wat te hoog gegrepen?
Op de website van ‘De Batterie’ las ik wat meer over de organisatie en hun doelstellingen.
Op het gevaar af dat ik misschien niet alles exact zou kunnen weergeven, geef ik hieronder de letterlijke tekst.

De Batterie
Onderzoekt
Kunst gaat uit van onderzoek en laat ruimte voor experiment. Elk project van de Batterie start met een grondige zoektocht . We laten kunstenaars én deelnemers hun context onderzoeken, de werkelijkheid bekijken en antwoorden hierop begrijpen en formuleren. We leggen de fundamenten voor een sterk inhoudelijk en zoekende kunst die een antwoord biedt op en in relatie staat met onze samenleving. De zoektocht die we met kinderen en jongeren voeren, wordt begeleid door professionele kunstenaars. De Batterie kiest voor kunstenaars die voeling hebben met participatieve werking en die met de jongeren starten vanuit inzicht en beleving en tools aanreiken om samen een artistieke creatie te realiseren.
Verbindt
De Batterie verbindt op een natuurlijke manier. We verbinden kinderen en jongeren met verschillende achtergronden , uit verschillende culturen, maar met hetzelfde doel: Kunst beleven en creëren. De Batterie verbindt ook buurten en steden. Ze brengt generaties samen. De Batterie verkent en verbindt verschillende kunstvormen en werkt over de grenzen van sectoren heen (cultuur,onderwijs en welzijn).
Confronteert
De Batterie neemt jongeren mee in de kunsten in al zijn facetten en laten hen deze voelen, beleven of begrijpen. We confronteren hen met voor de hand liggende kunst maar ook met controversiële kunstuitingen. Zo willen we bij hen vragen oproepen, de blik openen, toucheren, activeren en stereotypen doorbreken. We laten hen voelen dat kunst een antwoord is van anderen op onze wereld en willen ook hen stimuleren tot kritisch burgerschap. Vanuit dit oogpunt zien we de confrontatie van kinderen en jongeren met kunst als een essentieel onderdeel van de ontwikkeling van elk individu.
Verbeeldt
We onderzoeken met kinderen en jongeren nieuwe beeldtalen waarmee ze zich kunnen uitdrukken. We gaan met hen op zoek, leren hen écht kijken, anders kijken en helpen hen om vanuit experiment en ervaring een eigen taal te creëren. We reiken hen de tools aan om een eigen taal te ontwikkelen en zo vorm te geven aan hun kijk op de werkelijkheid. De jongeren worden begeleid door professionele kunstenaars die hen expertise en technieken of vaardigheden kunnen bijbrengen en waarbij in co-creatie het resultaat vorm krijgt.
Realiseert
De visie van de Batterie impliceert onvermijdelijk de keuze om telkens met sterke artistieke creaties naar buiten te komen. Het laat de jongeren de kracht van kunst ervaren en voelen hoe hun werk het publiek beroert, confronteert en inspireert. Het werken van deze jongeren samen met professionele kunstenaars is een weloverwogen keuze. De Batterie neemt in haar projecten jongeren mee, voor wie kunstbeleving geen evidentie is. We vinden het boeiend en essentieel om ook deze jongeren een stem te geven in de samenleving. Door met hen het publiek te overtuigen met een sterke, eigen artistieke creatie die verrast, vernieuwt en hun kijk op de samenleving weergeeft.

Willen ze op die manier de jongeren van Westende de weg wijzen naar het artistieke? Mij goed, als ze daarin slagen … ‘chapeau’. Ik heb echter twijfels en vrees dat dit wat te hoog gegrepen is.

Besluit
Jullie mogen mij op mijn woord geloven als ik de hoop uitdruk op een bloeiende toekomst voor het project. Ik sta er namelijk 100% achter. Het is absoluut niet mijn bedoeling ook maar iets negatief erover te beweren. Ik wens dat het wijkcomité er mag in slagen oud en jong verder te blijven overtuigen van de voordelen van deze Westendse ontmoetingsplaats. Dat is niet vanzelfsprekend. Om zoiets in ons dorp in stand te houden is namelijk veel motivatie en overtuigingskracht nodig. Dat geldt evenzeer voor de erkentelijkheid tegenover de gemeente die niet op een man-uur, op materiaal en op een voertuig gekeken heeft om dit provinciaal initiatief tot dergelijk eervol resultaat te brengen.
Ik hoop ook dat de rest van de weide nu eveneens een grondige opknapbeurt zal ondergaan en dat enkele elementen ‘in eer’ zullen hersteld worden. Ik hoorde van een verantwoordelijke dat dit reeds gebeurde met het amfitheater en dat er eveneens plannen bestaan voor de uitkijkpost.

Mijn vroegere artikels
09.12.13: Westende heeft ook een park … of het gelijkt er toch op (map Milieu)
07.07.14: Westende: hoe zag het landschapspark er uit … in de maand mei
                    (map Milieu)
02.11.15: Westende landschapspark, een primeur, een speerpunt, een uniek en
                            megalomaan project, dat zijn doel gemist heeft

Bronnen
https://www.facebook.com/wildewijken/
http://www.facebook.com/wildewijken/photos/pcb.289592241428213/289591531428284/?type=3&theater

Op zondag 9 oktober 2016 zijn ze weer langs geweest in mijn straat. Ze hebben er zelfs een geurend pakje achtergelaten.

Natuurlijk mogen we niet overdrijven in onze reactie, maar toch blijf ik erop hameren vooral omdat het mij stoort dat de gemeente alle mogelijke middelen inzet tegen al diegene die hun hond(je) toelaten op ‘straat te kakken, maar het niet oppakken’, (tekst geleend van Paul Dewulf in de Duinenlaan) terwijl de paarden …

De geschiedenis van de straatpaarden
In de 19e eeuw, toen er nog geen auto’s in de straten reden, was het stedelijke transport van mensen en goederen vrijwel volledig afhankelijk van paardenkracht. Zo transporteerden de handelaren/handelaars hun goederen vaak per wagon en lieten vele burgers en arbeiders zich met paardenbussen en paardentaxi’s naar het werk vervoeren. Je zou kunnen denken dat het verkeer toen heel wat rustiger en veiliger was dan in onze hedendaagse automaatschappij, maar niets is minder waar.
De enorme aantallen paarden in de Westerse steden zorgden voor nog veel grotere problemen, waaronder ziektes, verkeersdoden, geluidsoverlast (door paardengehinnik en kletteren van de hoeven op de stenen straten), en het ergste van allemaal: een gigantisch overschot aan mest.
Ieder stadspaard liet elke dag minstens 1 liter urine en tussen de 7 en 15 kilo mest achter, wat met een paardenpopulatie van 100.000 in New York resulteerde in een dagelijkse vervuiling van 100.000 liter paardenurine en ongeveer 1.2 miljoen kilo paardenstront.
Ziehier een foto uit 1893 van de Bedford Street in New-York, waar schijnbaar zeer veel paarden voorbijgekomen waren. Daarnaast zien jullie dezelfde straat, jaren later.

In zijn nieuw boek ‘Vrank en vrij’ geeft Jean-Marie Dedecker ons de raad, als we ooit eens door New-York flaneren, de statige uit bruine baksteen opgetrokken herenhuizen te bewonderen met hun elegant bordes dat vanaf het straatniveau oprijst tot de woonruimte op de eerste verdieping. Hij legt uit dat die bouwtrant nodig was om boven de paardenmest uit te stijgen. Het stonk verschrikkelijk in de zomer en bij regenweer overspoelde een soepachtige stroom paardenmest de voetgangersplaatsen en lekte de kelders in.

In de vroege dagen van het dierentransport was dit nog niet zo’n groot probleem, want toen konden de steden hun mestoverschot simpelweg doorverkopen aan de boeren. Met de toename van het aantal stadspaarden in de late 19e eeuw was de prijs van mest echter volledig ingestort, met als gevolg dat de stadsschoonmakers hun uitwerpselen niet meer kwijt konden aan de straatstenen.
Hetzelfde deed zich voor in London.
De meeste Westerse steden zagen zich daarom genoodzaakt de paardenpoep te dumpen op de verlaten kavels in de stad, met als gevolg dat het straatbeeld van Londen al snel werd ontsierd door 9 meter hoge mesthopen. Een journalist van de The Times sprak in 1894 zelfs van de ‘Grote Paardenmestcrisis’ en voorspelde dat, als men op dezelfde manier door zou gaan, alle straten van Londen binnen 50 jaar bedolven zouden zijn onder 3 meter dikke laag paardenmest.
Toen verscheen de auto … en toen was tenminste dat probleem opgelost.

Ik heb bovenstaande geschiedenis enkel ingelast omdat ik dat een ‘interessant weetje’ vond en natuurlijk is de toestand van vandaag daarmee niet te vergelijken.

Toch vind ik dat er iets zou moeten aan gedaan worden.
Ik vermeld meestal de problemen ‘hondenpoep’ en ‘paardenvijgen’ in één adem. Natuurlijk zijn er enkele belangrijke verschillen. Laat ons die even bekijken. Zoals een lading paardenvijgen wel 30 keer omvangrijker is dan wat een hond(je) produceert, zijn de middelen om onze straten proper te houden van vijgen of drollen ook niet te vergelijken.
Zo moet elke hondeneigenaar een poepzakje bij hebben als hij/zij met zijn/haar lieveling op stap gaat; Dat is een klein zakje en overal staan buizen waarin men ze kwijt kan geraken.
En de paarden?
Ik wil de paardenliefhebber zijn pleziertjes niet ontnemen maar "Waar rook is, is ook vuur," zei Uilenspiegel, en hij tastte met zijn handen in een hoop verse paardenvijgen.
Het volstaat schijnbaar niet dat de gemeente voorschrijft dat ‘Begeleiders of ruiters van rijdieren verantwoordelijk zijn voor het opruimen of laten opruimen van de uitwerpselen van deze dieren.’
Voor de paarden hebben verschillende Nederlandse gemeenten het gebruik van de poepzak verplicht gemaakt. Zoals hieronder te zien is, wordt die onder de staart van het dier gehangen, vastgehaakt aan het zadel. Als de staart van het paard omhoog gaat, wordt de zak opengetrokken en valt de mest erin. Het paard wordt soms wel wat onrustig met die zak onder de staart.

De zak is vervaardigd uit nylon en kan drie beurten van het paard bevatten. Is de zak vol, dan volstaan een paar handige bewegingen om hem te ledigen in een gewone plastic zak.

Voor honden zijn er eveneens praktische toiletten voorzien, maar hoe moet je paardentoiletten aanleggen? Moeilijk te doen!

Dan moet de ruiter maar van zijn paard afkomen en het goedje opscheppen. Ziehier een voorbeeld van hoe het kan. Hebben jullie dat al ooit meegemaakt? Ik niet!

Wie niet wil afstappen moet na zijn uitstap maar het parcours opnieuw afleggen met de auto om het karweitje op te knappen. Ofwel kan iemand met de fiets, gewapend met schop en zak, achter het paard rijden (niet te dicht, natuurlijk) en de straat opnieuw proper maken.
Een andere maatregel die de gemeente zou kunnen treffen is het voorschrijven van de wegen die door paardrijders mogen gevolgd worden. Om de toeristen niet te mishagen is het toch ’s zomers ook niet toegelaten op het strand paard te rijden. Ik geef toe dat er in onze badplaats weinig wegen geschikt zijn als paardenparcours.

Besluit
Paardrijden in Middelkerke moet kunnen, maar ruim het wel even op!

De beste mogelijke maatregel is het verplichten van de poepzak. En natuurlijk het controleren en beboeten van de overtreders. Dus, bestuurders van Middelkerke, jullie zijn toch zo graag de eerste en de beste .... misschien kunnen jullie hier een paradepaardje van maken.

Bron
http://www.isgeschiedenis.nl/nieuws/grote-paardenmestcrisis-van-1894/

Eind oktober 2015 kreeg de gemeente Middelkerke de ‘GoeBezig-prijs2015’ uitgereikt door Vlaams minister voor Plattelandsbeleid Joke Schauvliege, als beloning voor haar gestructureerd en doordacht participatiebeleid. Ik zou niet liever doen dan de betrokkenen allemaal hartelijk te feliciteren, maar ik wil tevens voorzichtig blijven.

GoeBezig zijn is een moderne uitdrukking die graag en vooral gebruikt wordt als men tevreden is over iemands prestaties of … over die van zichzelf.
Klopt die bewieroking van de verdiensten van Middelkerke wel met de realiteit?
Laat er ons even dieper op ingaan.

Wat verstaat men onder ‘Participatiebeleid’?
Het begrip ‘Participatie’ is stilaan in de plaats gekomen van ‘Inspraak’.
Participatiebeleid is het betrekken bij het beleid van burgers, maatschappelijke organisaties, bedrijven en/of andere overheden in een zo vroeg mogelijk stadium. Waarbij in een open wisselwerking, met hen de voorbereiding, de bepaling, de uitvoering en/of evaluatie van het beleid wordt vorm gegeven.
In het Gemeentedecreet van 6 juli 2005 zijn een (beperkt) aantal regels opgenomen die het voor de steden en gemeenten, maar ook voor de burgers, mogelijk maken een participatief of interactief beleid te voeren.
Onder Titel VI ‘Participatie van de burger’ vinden we vier maatregelen terug inzake inspraak (art. 197-220): klachtenbehandeling, adviesraden en overlegstructuren, verzoekschriften aan de gemeenteraad, de gemeentelijke volksraadpleging.
Het is niet steeds duidelijk hoe de participatie juist afgebakend wordt.
Als ik zie hoe de gemeenteraad meestal voor voldongen feiten geplaatst wordt en welke routine-, en onbelangrijke punten daar behandeld worden, als ik lees dat de meeste belangrijke beslissingen gedelegeerd werden naar het schepencollege, dan vrees ik dat ook de inspraak van de bewonersgroepen niet is wat ze zou moeten zijn.
En … dat onze beleidsmensen er niet echt voorstanders van zijn.
Natuurlijk is het voor de betroffen bewoners nuttig, ja zelfs noodzakelijk dat hun mening gevraagd en soms zelfs ingevolgd wordt als het gaat over punten die hun onmiddellijke levenssfeer aanbelangen.
Als belangrijkste wil ik vermelden het informeren over wegenwerken, het samen waken over de verkeersveiligheid (fietsroute in Leffinge), de aanleg van speelpleinen (in Slijpe en Sint-Pieters-Kapelle), gebruik van kerk als vergaderzaal (Sint-Pieterskapelle), ...

In het totale kader van het algemeen beleid blijven die beslissingen echter beperkt. Inspraak in wat voor de lokale bevolking echt belangrijk is, zoals het gebruik van ons belastinggeld, het subsidiëren en inrichten van mega-evenementen, dure soms nutteloze aankopen, investeringen, meerjarenplannen, bouwen van ondergrondse parking voor miljoenen euro’s, ... dat is nog wat anders.
We herinneren ons ook allemaal wat toenmalig burgemeester Landuyt ooit zei over informatieavonden. Hij noemde ze oneerbiedig ‘praatbarakken’.
Maar we willen het hier hebben over die GoeBezig-prijs, die niet uitgereikt wordt omdat de gemeente een gezond financieel beheer voert, noch over democratie in het algemeen.
Hoe verloopt die beperkte wisselwerking tussen overheid en bevolking?

Samenlevingsopbouw
Dat was ooit een initiatief gebaseerd op de Engelse methodiek ‘Village Appraisals’.
Bewonersgroepen van de plattelandsdorpen kunnen dus adviseren, inspraak hebben en op sommige momenten mee beslissen over thema’s die direct invloed hebben op hun nabije leefomgeving.

Tijdens de legislatuur 2006-2012 behoorde ‘Samenlevingsopbouw’ tot de bevoegdheden van schepen Geert Verdonck. Die term had hij zelf overgenomen van de organisatie ‘Samenlevingsopbouw’, die actief was/is in de verschillende Vlaamse provincies, met steun van de provincies. Hij vond (en vindt nog altijd) ‘Inspraak’ en ‘Participatie’ van de bewoners belangrijk. Dat gold vooral bij alles wat de gemeentelijke overheid in hun omgeving van plan was/is of op voorstel van de bewoners eventueel zou kunnen realiseren. Hij had toen een opbouwwerkster in dienst, die gecoacht werd door Samenlevingsopbouw en ook volgens hun methodieken werkte. De gemeente ‘huurde’ haar eigenlijk van samenlevingsopbouw. Hij koos voor deze formule omdat deze persoon dan onafhankelijk kon werken, los van politieke bemoeienissen uit het College.
Onder zijn gezag werden de DorpInZicht-groepen opgericht, met als start het uitdelen van vragenlijsten in te vullen door de plattelandsbewoners: Sint-Pieterskapelle (2007), Slijpe (Dec 2008), Schore (jun/jul 2009), Mannekensveere (2010) en Leffinge (eind 2011).

De Dorp inZicht-groepen zorgen, met steun van het gemeentebestuur, voor heel wat lokale evenementen in het hinterland.
We mogen dus zeggen dat Geert Verdonck een groot aandeel mag opeisen in de verwezenlijkingen totnogtoe. Naar het schijnt gebeurde dat allemaal dik tegen de zin van de Open VLD. Zij zagen deze initiatieven helemaal niet zitten. Vooral de toenmalige schepen van openbare werken, nu burgemeester, zag dat als te grote inmenging in haar plannen. Bij elk initiatief van de dorp-in-zicht-projecten was er tegenwind van de blauwe partij.
Het Progressief Kartel daarentegen was voorstander van veel meer inspraak, vooral over dorpskernvernieuwingen, waar de burgers geen dure dorpsboom (€25.000) vragen maar toegankelijke wegen, parkeergelegenheid waar nodig, gezellig plein waar bewoners kunnen samenkomen en geen dure betegeling of hypermoderne banken of bloembakken.
Lombardsijde, Westende-dorp en Wilskerke schijnen dus niet tot het platteland te behoren. Althans, het was de bedoeling van schepen Verdonck ook hier DorpInZicht ingang te doen vinden en zelfs in de deelgemeente Middelkerke ook, maar dan per wijk. De kiezer besliste er in oktober 2012 anders over.
Meer dan drie jaar later, onder de huidige schepen voor Participatie, is er nog steeds niets gebeurd.
Is dat geen bevestiging van het gebrek aan interesse voor het initiatief?

Dorpsbelangen
De Vlaamse Vereniging Dorpsbelangen is gegroeid uit Samenlevingsopbouw. Toen Samenlevingsopbouw in Oost- en West-Vlaanderen niet langer de begeleiding van ‘zwakkere groepen’ in de samenleving/ op het platteland als kernactiviteit beschouwde, werd de Oost-Vlaamse Vereniging Dorpsbelangen opgericht. Die zette de werking verder. In West-Vlaanderen gebeurde er enkele jaren niets en sinds een half jaar heeft de Oost-Vlaamse Vereniging Dorpsbelangen met medewerking van Samenlevingsopbouw West-Vlaanderen de werking naar West-Vlaanderen uitgebreid en is daarmee Vlaamse Vereniging Dorpsbelangen geworden.
Het is de bedoeling later door te groeien naar de andere Vlaamse Provincies!

Zij stellen zich tot doel de gemeenten te beoordelen op het gebied van participatiebeleid. Er wordt nagegaan of bewonersgroepen kunnen adviseren, inspraak hebben en op sommige momenten mee beslissen over thema’s die direct invloed hebben op hun nabije leefomgeving.
Elk jaar wordt, per provincie, een gemeente en een bewonersplatform bekroond met de ‘Goebezig-prijs’. In 2015 stelden zich voor West- en Oost-Vlaanderen 22 gemeenten en/of bewonersgroepen kandidaat om 4 prijzen in de wacht te slepen, dus ongeveer vijf per prijs.
Een bewonersplatform/dorpsraad/ bewonerscomité/ bewonersgroep wordt door de jury als ‘Goe Bezig’ bevonden als uit de acties van die groep dorpsbewoners blijkt dat de werking de bewonersparticipatie op het platteland op een efficiënte en zo mogelijk vernieuwende manier benadert.
Het gaat daarbij om diverse facetten zoals:
- het aanjagen van het gemeentebestuur (en andere actoren) om dorpsbewoners op een actieve manier te betrekken bij het dorpenbeleid in al zijn aspecten.
- het uitbouwen van een structurele samenwerking met de gemeente (bv via vaste contactpersonen, vaste vergadermomenten, sluiten van samenwerkingsovereenkomst, …)
- het participeren aan het beleid o.a. door oprichten/versterken van een draagvlak rond gemeentelijke beleidsbeslissingen met gevolgen voor het platteland (o.a. op vlak van verkeer en mobiliteit, dienstverlening aan de loketten, cultuur, sport, …)
- het actief betrekken van dorpsbewoners bij de werking zodat er een groot draagvlak ontstaat (bv via open bewonersvergaderingen, werkgroepen, dorpskrant, website, facebook, ...)
- het versterken van het maatschappelijk weefsel in het dorp (door communicatie, opzetten van eigen acties of ondersteunen van acties van anderen, …)
- het bijdragen tot een kwalitatieve en aangename woon- en leefomgeving (o.a speel- en ontmoetingsruimte, meer groen, …) door eigen acties of beleidsaanbevelingen.
- het versterken of uitbouwen van de intrinsieke waarden/kwaliteiten van het dorp (troeven op vlak van patrimonium, toerisme, naar het verenigingsleven toe, …) m.a.w. het mee identiteit geven aan het dorp.
Een budgethouderschap voor wijkcomités en burgerinitiatieven is voorzien in artikel 159 van het Gemeentedecreet.
Onder de voorwaarden die door de gemeenteraad worden vastgesteld, kan het college van burgemeester en schepenen immers het beheer van een budget voor bepaalde projecten in handen geven van een wijkcomité of burgerinitiatief. Deze inspraakmethode is enkel mogelijk wanneer het project voldoende wordt gedragen door de wijk of door de bevolking.
Dit is een belangrijke vernieuwing omdat het de steden en de gemeenten in staat stelt om initiatieven van de (georganiseerde) burgers te ondersteunen en te vergemakkelijken.

Middelkerke en Merelbeke werden uitverkoren als gemeenten en Woumen (Diksmuide) en Zwijnaarde als bewonersgroepen. Hebben de andere gemeenten misschien geen participatiebeleid of zijn ze niet zo uit op het behalen van prijzen, zoals bij ons, ik weet het niet, maar er zijn in Oost-Vlaanderen 65 en in West-Vlaanderen 64 gemeenten, dus …

Wat doet de gemeente zelf?
Burgemeester Janna heeft participatie in haar bevoegdhedenpakket.
‘In Middelkerke kenden we al een sterke inspraakcultuur’, beweert ze nu, alhoewel haar liefde voor inspraak, zoals hierboven gezegd, om het zacht uit te drukken, niet groot was. En vol trots stelt ze verder: “De prijs die we van het nieuwe koepelorgaan Vlaamse Vereniging Dorpsbelangen krijgen is een erkenning voor de energie die we samen met de Dorp inZichten leveren en een deugddoende vaststelling dat we ‘goe bezig’ zijn”.
Middelkerke stelde vorig jaar een voltijdse participatie-ambtenaar aan, ook inspraakambtenaar genoemd. Het is naar verluidt een zeer bekwaam en gemotiveerd ambtenaar en tevens toporganisator. Zij is het aanstuur- en aanspreekpunt van de verschillende bewonersgroepen, In overleg daarmee bepaalt zij de agenda en de werkpunten.
‘Participatie is meer dan je gal spugen over bepaalde problemen’, vindt ze. ‘Aankaarten van problemen moet uiteraard, maar essentieel in een goed participatiebeleid is het gezamenlijk zoeken naar haalbare oplossingen’.
Zij zou zeer nauw samenwerken met burgemeester Janna Rommel-Opstaele. Janna houdt van feestjes. Op zich is daar niets mis mee. In de gemeente doet het verhaal de ronde dat de participatieambtenaar op 7 maart 2015 de ‘ladies-night op KVO’ moest inrichten: een modeshow van lingerie, veel cava, dans en een stripper als apotheose…
Ik zal maar niet het hele verhaal vertellen maar het moet er daar lustig aan toe gegaan zijn.
Dat was naar het schijnt een feestje aangeboden door een sponsor van KVO … Willy Rommel, echtgenoot van de burgemeester … maar betaald door de gemeente Middelkerke!

Besluit
Laten wij voorzichtig zijn en niet al te euforisch doen over de’GoeBezig-prijs’ die de gemeente mocht ontvangen. De jury had niet alleen weinig keuze, maar er blijft nog een hele weg af te leggen. Het is vooralsnog geen ‘BeterBezig-prijs’ of een ‘BestBezig-prijs’. De dag dat de burger, zij het via de verkozene in de gemeenteraad, zij het rechtstreeks, inspraak zal hebben bij beleidsbeslissingen van een zeker algemeen belang, dan zullen we pas kunnen spreken over echte democratie.

Bronnen
http://www.middelkerke.be/nieuws/middelkerke-wint-goebezigprijs-2015.aspx#.Vm6RrTbSkdU
http://www.dorpinzicht.be/
http://www.dorpsbelangen.be/?p=1896
http://www.samenlevingsopbouw.be/overons/missie-opdracht-waarden-over-ons
http://www.middelkerke.be/page75331927.aspx
http://www.vvsg.be/veiligheid/gemeentelijkveiligheidsbeleid/burgerparticipatie/wetenschappelijke%20benadering/Pages/Wettelijk_kader.aspx
http://www.dewakkereburger.be/index.php/de-wakkere-burger-blogt/opinie/195-een-duurzaam-participatiebeleid-qwordt-voor-een-dag-gemeenteraadslidq
Met dank aan Agnes Voet, Vlaamse Vereniging Dorpsbelangen, De Meerling, Moeie 16A, 9900 Eeklo

De politiek bij de ophaling van het huisvuil in Middelkerke is duidelijk 'Eerst sensibiliserend, maar daarna repressief'’. Dat is zeer mooi, als het ook iets oplevert, wat ik betwijfel.

Het ophalen van het huisvuil – Enkele genomen maatregelen
Van 1 juli tot en met 31 augustus is er in de toeristische zone geen dagophaling voor restafval meer! Dat gebeurt enkel nog ‘s nachts vanaf 24u00. Buitenzetten mag vanaf 22u30 tot het moment van ophaling.
Er werden in Westende ook zeven ondergrondse betaalcontainers geïnstalleerd. Mensen die hun restafvalzak niet kunnen buitenzetten op de voorziene dag, kunnen daarvan gebruikmaken (zelfs een niet reglementaire afvalzak mag) tegen de prijs van 0,5 euro voor 30 liter afval. 

Omdat onze bestuurders echt niet willen dat de straten er uitzien als een stort, hebben ze onlangs nog enkele bijkomende maatregelen gelanceerd.
Er werden twee nieuwe kleurenstickers gelanceerd met de duidelijke boodschappen: ‘je gebruikt een niet-reglementaire afvalzak’ en ‘je afval staat niet buiten op het juiste tijdstip’.
De oranje of gele sticker wordt op de afvalzak gekleefd. Boetes kunnen oplopen tot 250 euro. '
Zo zien de stickers eruit:

Schepen van reinigingsdienst en afvalbeheer Johnny Devey (Open VLD) verduidelijkt 'We willen de inwoners en verblijvers een duidelijke boodschap meegeven. Wij willen hen informeren en sensibiliseren om de afvalkalender na te leven. We investeren jaarlijks vele duizenden euro’s om de gemeente proper te houden. Zo is er komende zomer iedere nacht afvalophaling in de toeristische zone voorzien. We sturen ook elke morgen iemand van de reinigingsdienst op pad om opengepikte zakken op te halen, zodat de straatvegers zich enkel hoeven toe te spitsen op het straatvegen en niet op de opengepikte zakken. De mensen moeten duidelijk weten waarom hun afvalzak buiten is blijven staan.  Aan diegene die hardleers is, willen we ook meegeven dat er bij niet-naleving een boete van maximum 250 euro mogelijk is'. 

Betreffende het tijdstip van buitenzetten van de afvalzak
De zakken met plastic flessen en flacons, metalen verpakkingen en drankkartons (PMD) moeten tussen 7 uur ’s morgens en het tijdstip van ophaling buitengeplaatst worden en worden ten vroegste om 7 uur weggehaald. Vroeg opstaan dus, midden in de nacht, maar vaak gebeurt het ophalen een heel stuk later.
Voor restafval mag het buitenzetten gebeuren vanaf 6 uur, maar de gemeentelijke ophaaldienst komt ten vroegste om 8 uur.
Alhoewel in mijn straat, buiten de toeristische zone, veel afvalzakken de avond voordien buitengezet worden, heb ik er nog nooit één gezien met een gele sticker. Ze zijn hier nog steeds aan het sensibiliseren, waarschijnlijk?  

Ik keur het wel niet goed, maar ik begrijp dus wel dat sommige de zakken (vooral de blauwe PMD), gezien het ‘nachtelijk’ ophaaluur de avond ervoor buitenzetten. 

Demonstratie van de bestraffing door het gemeentebestuur
In Westende-bad in de Zonnelaan, zag ik onderstaande ‘repressiemaatregel’ wegens het buitenzetten van een niet-reglementaire afvalzak. En wat nu? Wie is de dader? De zak lag op de grens tussen twee huizen. En wie heeft die zak kapot gescheurd om de overtreding nog wat aanschouwelijker te maken?
Wie betrapt wordt, moet niet afkomen met ‘ik wist dat niet’. De stickers werden afgebeeld in ‘De Sirene’, het tweemaandelijks gemeentelijk informatieblad. Tevens verscheen daarover in juni 2014 een artikel in de kranten.

Of zouden de overtreders Franstaligen zijn, die geen Nederlands verstaan? Of zijn ze geen bestemmeling van ‘De Sirene’?

En nog maar eens over de hondenpoep…
Na een gunstige evaluatie werden er in de voorbije maanden 30 nieuwe hondenpoepbuizen, waarvan drie in Westende, geplaatst zodat een groot aantal hondentoiletten kon verwijderd werden.
Het gemeentebestuur doet alleszins zijn best in zijn strijd tegen hondenpoep.

Ze worden daarin ook nog bijgestaan door inwoners die de voorbijgangers een bijkomende hint geven.

Is dat geen duidelijke taal?

Bron
‘Het Nieuwsblad van 24 juni 2014 ‘Gemeentebestuur treedt strenger op tegen niet-reglementaire afvalzakken’ door Dany Vanloo

Uitbreiding camping Westende
Op het voorziene tijdstip is de afbraak begonnen van de bureaus (met aanpalend huis) en van de ateliers van wat ooit de bloeiende firma Soetaert in Westende was. Zoals ik al in één van mijn vorige artikels schreef, werd alles opgekocht door de eigenaars van de camping Westende, uiteraard met de bedoeling hun kampeerterrein uit te breiden.
Voor de geschiedenisboeken over Westende, heb ik de werken gefotografeerd.

Eindelijk ook hondenpoepbuizen in Middelkerke
Middelkerke heeft een 20-tal hondentoiletten verspreid staan/liggen over de gemeente. Wie gaat wandelen met zijn hond kan zijn zakjes met hondenpoep nu ook kwijt in speciaal daarvoor voorziene hondenpoepbuizen.
In eerste instantie gaat het om een proefproject waarbij deze buizen op volgende proeflocaties worden uitgetest:

- Loopweide Klein Kasteelstraat (Middelkerke)
- Tramwegel (Leffinge). Hier verdwijnt wel het huidige hondentoilet
- Leopoldlaan/Jules Van den Heuvelstraat (Middelkerke)
- Hoek Parklaan-Zilvermeeuwenlaan (Westende) .
      Hier is wel het vroegere hondentoilet verdwenen.
- Steenovenstraat (Middelkerke)

Wat moet Middelkerke daar nog aan ‘proeven’? Worden er 'testhonden' ingezet?Ervaren of de locaties wel geschikt zijn? Gaat men er dan telkens slechts vijf tegelijk plaatsen?
Bredene (20 buizen), Blankenberge (85), De Panne (35), Koksijde (35) en Oostende (30) plaatsten die buizen al enkele jaren geleden.
Middelkerke heeft waarschijnlijk nog die hele tijd moeten sparen om het geld ervoor bijeen te krijgen!!
De hondenpoepbuis is een koker/paaltje van 1 meter lang. De opening bovenaan is klein opdat er enkel drolzakjes in gedeponeerd kunnen worden. De buis kan gemakkelijk geledigd worden via een groter deksel onderaan.
Het is eigenlijk een alternatieve vuilnisbak waarin men de zakjes kan kwijtraken.
Met een hangslot wordt de toegang door ‘onbevoegden’ onderaan onmogelijk gemaakt.
Hieronder zien jullie de ‘input’ en de ‘output’.

De hondenpoepbuizen worden geplaatst op sites waar overlast is.

Middelkerke houdt niet zo van officiële vlaggen. Sinds wanneer zijn ze hier zo koningsgezind?
Onze nationale vlag is een driekleur bestaande uit drie verticale banden: zwart tegen de stok, geel in het midden en rood aan de buitenkant. Zo ken ik die al mijn hele leven, zonder verdere opschriften of figuren.
Nu duiken overal Belgische vlaggen op waar logo’s en/of teksten aan toegevoegd werden.
Vooreerst is er deze waarop het Belgische wapenschild afgedrukt staat. (hieronder links)
Je hebt er ook één van de ‘Belgische alliantie’, (hieronder midden) een nationale en Belgischgezinde partij opgericht in maart 2008 te Brugge. De partij wil de verschillende regio's opnieuw dichter bij elkaar brengen en in de eerste plaats de Belgische federale staat versterken door bevoegdheden terug naar het federale niveau over te hevelen.
Diezelfde alliantie heeft ter gelegenheid van de troonwisseling nog een andere vlag gepromoot. (hieronder tweede van rechts)
Ik heb ook nog een andere fantasievlag gevonden (rechts)

In andere landen zie je zoiets niet. Op de Nederlandse vlag ‘behoort, tenzij daartoe gerechtigd, geen enkele versiering of andere toevoeging te worden aangebracht’. Bij ons doen ze dat dus wel. Ik heb wel niet kunnen terugvinden of het toegelaten is of niet.
Aan het gemeentehuis van Middelkerke wappert zelfs fier de derde van bovenstaande vlaggen, naast de allergrootste trots van ons bestuur, de toeristenvlag, waarvan ik dus wel weet dat ze onwettelijk is.
Ik wou ook nazien welke vlag er hangt aan het oud-gemeentehuis van Westende, maar dat is spijtig genoeg niet mogelijk. Jullie zien hieronder rechts waarom niet.

De troonwissel was blijkbaar het sein voor een campagne om het nationaal gevoel te doen opflakkeren.
Alle media werkten er aan mee en vooral door de sport wil men de bevolking diets maken dat België nog steeds een eendrachtig land is.
Vooral de Rode Duivels, met al hun talent, worden daarvoor gebruikt/misbruikt.
Ook aan de meet van op TV uitgezonden wielerwedstrijden, ziet men meer en meer Belgische vlaggen, naast de Vlaamse overigens die waarschijnlijk niet toegestaan worden bij voetbalwedstrijden, want daar zie je er geen. Dat lijkt niet meer op een offensief, dat is er één.

Toch een vrolijke noot: op de feesten van de troonwissel doken toch enkele leuke driekleurige combinaties op. Ons royalistisch gemeentebestuur kan misschien voortaan bij officiële gelegenheden van één daarvan gebruikmaken. Wij hebben toch ook drie vrouwelijke schepenen en zelfs een vrouwelijke burgemeester.

Het is niet de eerste keer dat ik zeg en schrijf dat onze gemeente van het bestrijden van sluikstorten en hondenpoep een topprioriteit gemaakt heeft.
Terecht en gelukkig maar!
Dit is het vierde blogartikel dat ik wijd aan de verbeten strijd die het huidig bestuur nu al meer dan 12 jaar voert tegen eigenaars van honden (of liever hun poep) en tegen sluikstorters.
Wie zich wil inleven in deze strijd kan mijn artikels ‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens…’ (11.4.2010) en ‘Hondendrollen en paardenvijgen’ (26.9.2007) raadplegen in de map ‘Milieu’.
Er wordt een leger van bestrijders ingezet, uitgerust met een grote verscheidenheid aan voertuigen en middelen: veiligheidsagenten, stadswachten, jobstudenten, milieuambtenaar, preventiemedewerkers, de GAS – ambtenaren en officieren van de lokale en federale en gerechtelijke politie, anonieme controleurs en tenslotte een milieucel om eventuele overtreders te vervolgen.
Er worden campagnes gevoerd met folders en affiches. Er wordt ‘gesensibiliseerd’ en preventieve acties gevoerd.
En toch levert dat allemaal weinig of geen succes op.

Publieke vijanden Nr 1 zijn de meeuwen
Als vuilniszakken opengepikt worden door meeuwen, dan ligt het vuil meters in het rond te stinken. Werkelijk geen mooi zicht.
Hieronder een mooi voorbeeld (foto genomen op 23.9.2013)

Alle badplaatsen krijgen er mee te kampen en iedereen zoekt naar een adequate oplossing.
In de toeristische zones van Middelkerke en Westende-Bad organiseerde het gemeentebestuur vorige zomer voor het eerst een speciale en vroege ochtendophaling van huisvuilzakken die opengepikt werden door meeuwen en ... enkel die. Dat waren er tussen 17 juli en 30 augustus niet minder dan 1.243. Voor dag en dauw trok een mobiele ploeg er op uit om het vuil op te ruimen.
Waarom dat niet gebeurde in de landelijke zones? Ik zou het niet weten. Nochtans kunnen wij in de Heidestraat wekelijks getuige zijn van het fenomeen. Bij jullie zal dat niet anders zijn.
Schepen Devey beweert dat het initiatief zijn vruchten afwerpt. Wat zou hij daarmee bedoelen?
Er werd ook al gesuggereerd dat de zakken zouden opgehangen worden, maar dat kan de goedkeuring van de schepen niet wegdragen, wegens te moeilijk voor oudere mensen en voor het personeel.
Dat zou de meeuwen nochtans niet zinnen, natuurlijk, want ze kunnen niet ter plaatse fladderen. Maar waar hang je die zakken dan wel op? Aan de huisgevels? Neen, in Oostende en Knokke-Heist werd onlangs een proefproject gestart met haakjes aan verlichtingspalen. Inwoners konden daar hun vuilniszak aan ophangen … maar ze deden het niet!.
Ons gemeentebestuur is van plan in het vervolg veel strenger op te treden tegen het veel te vroeg buiten zetten van het huisvuil.
Wat zal dat optreden dan wel inhouden? Van wie is die welbepaalde zak in een vakantiecentrum of in een appartementsgebouw? Als de dader dan toch kan gevonden worden, krijgt die dan een GAS – boete? Effectief, of blijft het bij woorden?
Dat men daarmee de bewoners de schrik op het lijf jaagt (!), mag blijken uit het feit dat sommige daags voordien of zelfs in het weekend hun zakken al op straat plaatsen … telkens weer …

De meeuwen hebben het trouwens niet enkel op de vuilniszakken gemunt.
Dat mocht, zoals hieronder blijkt, ook wielerkampioen Freddy Maertens ondervinden.

Een Oostendse kijker van Focus beweert: “Meeuwen zijn net vliegende ratten. Overal laten ze uitwerpselen achter, bewoners kunnen niet meer op hun terras of ze worden bekogeld met meeuwendrek. Kinderen, ja zelfs brandweermannen die de eieren komen prikken, worden aangevallen”.
De meeuwenpopulatie breidt zich steeds verder uit. Aan heel onze kust vliegen tussen de vijftien- en dertigduizend meeuwen rond, die steeds agressiever worden.
Hun constant gekrijs is al van 4 uur ’s ochtends te horen wanneer de vogels aanvliegen om hun jongen te voeden. Ze vallen etende toeristen aan. De EHBO-posten aan het strand krijgen elke dag kinderen binnen met schrammen op hun schouders of gezicht omdat ze door meeuwen werden aangevallen.

Allerlei voorstellen om de populatie uit te dunnen, worden/werden bovengehaald.
-Blankenberge en Knokke-Heist pleiten voor de drastische oplossing en willen de vogels doodschieten.
Ze willen een quotum vastleggen voor een beperkt aantal meeuwen per vierkante meter. "We zijn geen moordenaars, maar er zijn grenzen", zegt de milieuschepen in Knokke-Heist.
-Eerder probeerde Oostende de meeuwenplaag al terug te dringen door de eieren
 van de vogels in de nesten te doorprikken.
 Dat gebeurt door brandweermannen, gewapend met een doodgewoon eiprikkertje
 dat je in de keuken gebruikt om eitjes te koken zonder dat ze barsten.
 Nog vroeger werden de eieren geschud, maar dat gaf geen honderd procent
 garantie. Vaak raakte het ei dan toch uitgebroed. Prikken geeft de absolute
 zekerheid dat er geen jong meer zal uitkomen.
 De meeuw zelf heeft tijdens de hele broedperiode niets in de gaten. Zij gaat ervan
 uit dat het om een gezond ei gaat en zal dus geen nieuwe leggen. Doordat het
 broeden uiteindelijk mislukt, is de kans kleiner dat de meeuw volgend jaar naar
 dezelfde plek terugkeert om te broeden.

De kustgemeenten hebben hun verzoek aan Vlaams minister van Leefmilieu en Natuur Joke Schauvliege (CD&V) van vorig jaar herhaald. De opheffing van het beschermd statuut van de dieren, moet drastischer ingrijpen mogelijk maken. Maar, dat zou een beslissing zijn die door Europa moet genomen worden!

Er zijn in de voorbije jaren ook ideeën de revue gepasseerd met de bedoeling de meeuwen te verjagen:
- op het dak van een school, waar regelmatig veel meeuwen komen, een
 telegeleide auto laten rondrijden met een opgezette vos. (Knokke-Heist)
 Er zou een meeuwenwacht komen om het speelgoed te bedienen, maar het plan
 werd afgevoerd wegens 'te gevaarlijk'.
- een onbemande helikopter met een doorsnede van zowat 70 centimeter, zes
 propellers en een kastje onderaan dat ultrasone geluiden uitzendt.
 Scheveningen (NL) zou daar al succes mee geboekt hebben. Van op het dak van
 een groot hotel laten ze om de twee dagen zo'n toestel uitvliegen.
 Dat kost wel minstens enkele duizenden euro’s per maand.

- een disco-installatie plaatsen met lasers (Knokke-Heist)
-vliegers in de vorm van roofvogels of ‘Hawk-kites’; ze maken de meest
 onvoorstelbare bewegingen en duiken als een havik, automatisch, bij het minste
 zuchtje wind. Standaard hangen ze vast aan een 7 meter lange glasvezelpaal zodat
 ze tot 12 meter hoog kunnen vliegen.
 Meerdere vliegers zijn dus nodig op strategische plaatsen.

- kleurrijke windmolentjes (Oostende)
- een valkenier op pad sturen die een woestijnbuizerd laat rondvliegen (Oostende)
- voor de kust een eiland opspuiten waar de dieren ongestoord kunnen broeden.
  Schepen Lesaffre van Oostende wil ook werk maken van voederbakken in zee,
  zodat de meeuwen opnieuw gewoon worden om eten op zee te zoeken in plaats
  van in de stad.
  Volgens haar ligt de decimering van de vissersvloot aan de basis van de overlast.
  Toen kwam immers meer visafval in zee terecht zodat 'de ratten van de zee' daar
  hun voedsel gingen zoeken.
  Volgens marien bioloog Jan Seys van het Vlaams Instituut voor de Zee (VLIZ)
  zijn de meeuwen op de huizen komen broeden omdat de haven van Zeebrugge
  zich uitbreidt en ze daar niet meer terechtkunnen.

Enkele geuite ideeën beoogden om het de meeuwen lastiger te maken:
-teruggrijpen naar de klassieke vuilnisbakken in kunststof, op wieltjes
   (gemakkelijk voor oudere mensen).
 Dat heb ik enkele tijd geleden in Limburg gezien. Daar waren er dan weer
 klachten dat de bakken de doorgang op het voetpad versperden, zoals blijkt uit de
 foto hieronder links.
 Er zijn drie soorten bakken, zodat meteen kan gesorteerd worden.

-speciale gele ‘gewapende’ vuilniszakken gebruiken; Blankenberge, die zich stilaan
 ontpopt tot aartsvijand van de meeuwen, kreeg er in leen van het Nederlandse
 Leiden, met de bedoeling daarna hun voorbeeld te volgen. ‘Die zouden ‘meeuwenbestendig’ moeten zijn’, zei burgemeester Patrick De Klerck.
 Niet dat de meeuwen zich laten afschrikken door de gele kleur maar de zakken
 bestaan uit lagen stevig plastic die in verschillende richtingen over elkaar heen
 liggen. Hierdoor kan een meeuw nog wel een gaatje pikken, maar een scheur in de
 zak trekken zou niet meer lukken.
 Na twee weken testen werd het experiment al afgeblazen, wegens ‘mislukt!’.
- ondergrondse afvalcontainers installeren, zoals in Den Haag, tegen het voorjaar
  van 2014.
  Daar zal in de buurt van elke woning, binnen een straal van 75 meter, een
  ondergrondse afvalcontainer staan.

Tenslotte zijn er nog de administratieve maatregelen:
-Voortaan wordt in Knokke-Heist een bijkomende voorwaarde opgelegd om een
 bouwvergunning te bekomen: in de gebouwen moet er een betere toegang zijn tot
 het dak zodat de nestenbouw gemakkelijk kan verhinderd worden. Eigenaars en
 bewoners moeten er in het voorjaar alles aan doen om nestvorming te
 voorkomen. Eieren mogen niet vernietigd worden, niet alleen omdat meeuwen
 beschermde vogels zijn, maar ook omdat het toch niet helpt. Het ligt namelijk in
 de natuur van de vogels om dan gewoon nieuwe eieren te leggen. Elk jaar stuurt
 het gemeentebestuur een brief naar de agentschappen, vastgoedkantoren en
 syndici om werkzaamheden uit te voeren en maatregelen te treffen op de
 appartementsgebouwen.
 Dat houdt in: het dak regelmatig betreden, mogelijk nestmateriaal verwijderen en
 op risicolocaties netten en pinnen plaatsen.
-een verbod om de meeuwen te voederen uitvaardigen

Volgens ‘Vogelbescherming Vlaanderen’ zijn dat allemaal slechts ‘schijnoplossingen’. Door het afval en mensen die de meeuwen voederen, zullen de dieren volgens hen in grote aantallen blijven terugkeren.
Er werd al een plan aangekondigd voor de hele kust om te bepalen hoe met de meeuwen moet omgegaan worden. ‘Helemaal verdwijnen zullen ze uiteraard nooit', zegt Hannelore Maelfait van het Coördinatiepunt Duurzaam Kustbeheer.
In Den Haag bestaat er al zo’n integraal meeuwenplan.
Dit gaat niet alleen over sensibilisering, maar ook een kordate handhaving, een subsidiereglement voor nestwerende maatregelen en een alternatieve aanpak voor huisvuilophaling staan in dit plan.

Publieke vijand Nr2: gebrek aan opvoeding van een deel van onze jeugd

Onderstaande foto’s heb ik genomen op 17 augustus 2013 op het speelplein naast het voetbalstadion van Lombardsijde.
Ze geven een beeld van het gebrek aan eerbied dat sommige jongeren opbrengen voor dure projecten van ons gemeentebestuur.

Misschien is er wat meer toezicht nodig?

En wat denken jullie van onderstaande foto? (genomen op 23.9.2013)

En … dat hebben de meeuwen niet gedaan! En de jeugd ook niet!

Bronnen
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=dmf20130919_00749828
http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/regio/westvlaanderen/1.1366077
http://www.gva.be/nieuws/binnenland/aid1367186/kustgemeenten-willen-meeuwen-neerschieten.aspx
http://www.focus-wtv.be/nieuws/algemeen/meeuwen-blijven-voor-overlast-zorgen-aan-kust/article-4000322606991.htm
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20130902_00719566
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20130921_00753044
http://www.denhaag.nl/home/bewoners/to/Ondergrondse-restafvalcontainers.htm

Even voorstellen
Néron Hieronymus De Baets, geboren in Stene in 1915 als zoon van Dominicus en van Prudentia Engels. Zegt jullie dat (de ouderen dan) nog iets?
Ik vermoed, met een grote waarschijnlijkheid, dat dit niet het geval is.
Maar, misschien gaat er al een lichtje branden als ik zijn roepnaam gebruik. Iedereen sprak hem namelijk aan met ‘Jerome’. Nog niet? Jullie weten toch nog wie ‘Jerome de niengelsman’ was?
Hij was op 22 juli 1941 gehuwd in Middelkerke met Maria Ludovica Borry en had twee oudere broers, die bij hem inwoonden: René (geboren in Lembeke op 22 april 1900) en Alfred (geboren in Londen op 6 juni 1902).

Waar komt die bijnaam ‘Iengelsman’ eigenlijk vandaan?
Iemand vertelde mij dat de grootvader van Jerome uit Engeland zou overgewaaid zijn. En (niet verschieten!) … die man zou zelfs tot de adel behoord hebben.
Ik heb heel wat opzoekingen gedaan, maar geen bevestiging daarvan gevonden. Zijn vader heette Dominicus en werd geboren in Ertvelde, zijn grootvader heette Petrus en zag het levenslicht in Evergem.
Zijn broer Alfred is geboren in Londen en daar kan misschien de uitleg liggen. Hebben zij een tijdje in Engeland gewoond en is Alfred daar toen geboren? Maar het is Jerome die ‘den Iengelsman’ genoemd werd!

Hoe kwam het gezin in Westende terecht?
Het jong gezin vestigde zich vooreerst in de ‘Rattevalle’ (de Zelte) in Slijpe tussen de Rattevallebrug en de Slijpebrug. Jerome was van oorsprong boer en hield er enkele koeien en varkens op na. Orde, netheid en hygiëne kwamen niet in zijn woordenboek voor en dat zou de vaste lijn doorheen zijn leven worden, wat niet van aard was om een goede verstandhouding met buren en dorpsgenoten in de hand te werken.
De bewoner van de naastliggende hoeve ‘Ampoorter’ kon ervan mee spreken. Hij werd er zelfs ooit vals van beschuldigd een koe van boer Debaets omgebracht te hebben. Hij werd er zelfs voor opgesloten. Later bleek de schuldige echter … broer René te zijn.
Het is dus niet te verwonderen dat Ampoorter van zijn buur wilde afgeraken. Hij kocht zelfs het boerderijtje dat Debaets huurde, om hem daarna gemakkelijker aan de deur te kunnen zetten.
Ziehier links een overblijfsel van de hoeve van Jerome langs de Vaartdijk-zuid naast een verzicht op de hoeve van de Ampoorter’s.

Waarom was hij verder zo merkwaardig?

Zijn verschijning
Ik herinner mij niet de leden van het gezin ooit anders gezien te hebben als vuil, ja zelfs smerig en dus onwelriekend. Jerome haatte kousen en droeg er dan ook geen. Zijn blote voeten staken in wat wij kennen als ‘zeesluffers’. Zijn pet gaf de indruk in olie gedrenkt te zijn geweest en was zeker twintig jaar oud.
Als Maria een winkel betrad, bleken de andere klanten plots grote haast te hebben of bekeken ze elkaar eens terwijl ze de neus optrokken.
Als snuiver van tabak had Jerome ook de bijnaam ‘snuufdoze’ of ‘snuufneuze’. Dat laatste sloeg dan op de grootte van zijn reukorgaan. Wie hem daarmee aansprak, kon zeker op een pak slaag rekenen.
Hij verplaatste zich op een oude fiets.
Als jongste van de broers was hij wel de baas in het huis en van het bedrijf. Hij had ook de naam liever zijn broers aan het werk te zetten dan zelf de handen uit de mouwen te steken.
Sommige Westendenaars hadden wel eens medelijden met Maria, eigenlijk een braaf vrouwtje dat veel van kinderen hield hoewel ze er zelf geen had, maar geterroriseerd werd en bijna tot slavenarbeid gedwongen werd door het broedertrio.
Was het een hobby of was het om voor een deel in zijn levensonderhoud te voorzien, maar Jerome ging ik ook ‘kruien’.

HET verhaal
Reeds in mijn jeugd hoorde ik een leuk verhaal vertellen over de familie De Baets. Is het echt gebeurd? Of heeft iemand op de namen gespeeld en een verhaal daarover gebreid? Ik weet het niet!
Ik ga het jullie toch maar vertellen. Maria kookte dus voor de drie broers en toen het tijd was om te eten, werden de broers, die achteraan het huis aan het werk waren, daarvan verwittigd.
Ze riep dan luid aan de achterdeur: «Jerome, zeg tegen Neetn dat ‘n moe kommn frettn*» Een andere dag gebruikte ze een variante: «Jerome, zeg tegen Frettn dat’n moe kommn neetn.»
      *Westends voor ‘vreten’

Zo zag de pastoor van Westende hem
Jerome overleed in het Hendrik Serruysziekenhuis in Oostende op 16 april 1991 en werd begraven in Westende op 20 april. Zijn bidprentje geeft een deel weer van zijn persoonlijkheid.
Hij wordt daarin ‘een algemeen bekende dorpsfiguur’ genoemd: «Hij die zolang hij enigszins kon, alle plaatselijke begrafenissen bijwoonde, wordt nu zelf ten grave gedragen. Wij hadden hem al een tijdje bijna niet meer gezien op zijn fiets, met de stok als hulpmiddel tussen het zadel.Hij was een beetje filosoof. «

Zo zag de pastoor van Westende haar
Maria Borry werd geboren in Middelkerke op 5 januari 1914 en overleed in Westende op 20 november 1973.
«Haar leven was bescheiden en eenvoudig. Zij was geen grote dame waar men moest naar opzien maar zij heeft gewerkt zoveel ze kon en misschien meer dan ze vermocht. Trouw heeft zij haar man terzijde gestaan en verzorgd. Ook haar schoonbroers heeft zij met veel liefde onderdak en zorg gegeven.»

Wat gebeurde er uiteindelijk met de broers Alfred en René?

René stierf in het Heilig Hartziekenhuis in Oostende op 21 september 1964. Het overlijden van Alfred heb ik niet teruggevonden. Ze zouden beide begraven geweest zijn door toedoen van het OCMW ‘als honden’  in Stene.

De periode van Jerome De Baets
Na Coopman kreeg Debaets de concessie toegewezen voor negen jaar vanaf Pasen 1946 tot Pasen 1955. Die werd daarna nog verlengd en dat tot op 6.3.1958 in de raad beslist werd de vergoeding voor de reinigingsdienst met 30.000 fr per jaar toe te kennen aan Prosper Jacobs. Debaets kreeg toen een concessie van negen jaar in Lombardsijde.
Wij ouderen hebben allemaal geweten dat Jerome, geholpen door zijn broer Fred, het vuilnis ophaalde met paard en kar. Spijtig genoeg heb ik geen foto daarvan kunnen vinden.
Er werd gewerkt met een grote kar en met een kleine kar en met een aaltkar (“allekarre’ in het Westends) . Zoals jullie wel weten, is aalt of aal vloeibare mest, die terechtkwam in een beerput of aalput. Ik hoop dat jullie niet aan het eten zijn terwijl jullie dit lezen maar het bedrijf Debaets maakte ook beerputten leeg. Dat gebeurde door het uitscheppen met een emmer die uitgegoten werd in de aalkar, die jullie hieronder rechts zien, naast een hooimijt (‘u vumme’).

Op 6 december 1961 werd verhuisd naar de Steenstraat 75 in een barak een beetje afgelegen van de straat.
Jullie zien er hieronder een foto van. Omdat hij de weide langs de Steenstraat had afgedolven om er zijn beesten te laten grazen, mocht Jerome, als compensatie, het terrein op nummer 75 bezetten.

Commissaris Landuyt versus Jerome Debaets
Sommigen beweren dat Jerome op een goed blaadje stond bij burgemeester Vannuffel en dat hij zich daardoor wat meer durfde permitteren. Maar daar zou verandering in komen! Na eerst een tijd veldwachter geweest te zijn vanaf 1 augustus 1951 in opvolging van de gepensioneerde Karel Lefevere, werd Roger Landuyt, komende van Hertsberge, op 1 april 1954 benoemd tot politiecommissaris van Westende. Alle oudere Westendenaars zijn het er over eens dat de arm van de wet toen heel wat strenger optrad. Sommige hebben het er zelfs over dat Landuyt toen ‘de strijd aangebonden’ heeft met Jerome Debaets die zich totdantoe niets had aangetrokken van wettelijke voorschriften noch van klachten van omwonenden.

De laatste levensjaren van Jerome
Na het stoppen van zijn vuilnisbedrijf trok Jerome zich samen met Maria op 19 april 1968 terug in een bosje in de Schuddebeurzestraat nummer 38. Jullie zien er hieronder een foto van. Naar het schijnt kwam hij toen heel wat properder en deftiger voor de dag, zonder te overdrijven, natuurlijk.

Gedaan met de middeleeuwse vuilniskar!

Genoeg is genoeg: het is niet hygiënisch, het stinkt en de toerist vindt het een schande voor een badplaats
Op 13 december 1963 besliste de gemeenteraad het contract met Prosper Jacobs op te zeggen tegen de eerstvolgende vervaldag in april 1963. Jacobs moest nadien wel gevraagd worden om het vuil nog wat langer op te halen aan een tarief van 1.500 fr per dag omdat er nog geen alternatief was.
Pas op 17 januari 1964 besliste de raad de dienst voor het afhalen van het huisvuil her in te richten vanaf 2 april 1964.
Maar er kwam maar geen schot in de aanbesteding wegens herhaalde klachten.
Bovendien rezen nog enkele andere problemen.
De gemeente deinde razendsnel uit en er kwamen steeds meer grote appartementsgebouwen bij. De aanbesteders vonden dat een nauwkeurige prijsopgave moeilijk te maken was.
Een private firma kon zich ook niet voorzien van modern en aangepast materiaal.
De ophaling van inpakpapier en dozen één of twee keren per week, zou nog wel te doen zijn met een gewone camion, maar … de rest? En het huisvuil?
Aangezien een camion 3T ook goed van pas zou komen voor het onderhoud van de wegen, voor het wegruimen van opgewaaid zand op de dijk, voor de onderhoudswerken aan de beplanting en voor toeristische aangelegenheden, besliste de gemeenteraad dan maar de dienst voor het afhalen van het huisvuil voortaan zelf voor zijn rekening te nemen.
In de volgende maanden werden daartoe een speciale huisvuilafhaalwagen, een kip-lastwagen, een lichte bulldozer en een gewone auto-camion van ongeveer 3 ton aangekocht alsmede de nodige speciale vuilnisemmers (2.000 stuks).

Maar, waar naartoe met dat vuil?
Op 14 september 1964 besliste het gemeentebestuur om een ‘machtiging’ aan te vragen aan de bestendige deputatie van de provincie om een pachtovereenkomst af te sluiten met de kerkfabriek voor het oprichten van een vuilnisbelt.
De kerkfabriek wilde namelijk voor een duur van negen jaar een veldweide in de Hofstraat verpachten aan de gemeente om ze te laten ontzanden en om er de opgehaalde vuilnissen te storten, mits een jaarlijkse pachtprijs van 3.500 fr.
Maar het oprichten van die vuilnisbelt werd niet goedgekeurd door de Bestendige Deputatie, die het vooral niet eens was met de termijn. Zij wilden 5 jaar in plaats van negen.
De gemeente tekende echter beroep aan tegen deze beslissing en kreeg tenslotte toch de gewenste machtiging.

Zo werd een streep getrokken onder een achterhaalde, achterlijke vuilnisophaling!