Archief

Jegiedur toch we vakaansu get? E jundr genootn van du sneeëw? Twas langu guleen, ee, dat nog wit lag? Woörn jundur kiendurs bliedu? Eën zu sneeëwvint gumakt? Met usjarpu an? En unoeët up zu kop? En uworkul in platsu van uneuzu? En kooltjus in zu noogun? Eën zu gusliedurt up ties ook?
Twas gledug, ee, op stroötu? Up du trotwar kostju beetur staptju voe staptju voruutgoön zodoanig da ju gin tuumuletu maktu of da ju nie struukuldu.
Twas koet, ee, mo met u wuln sjarpu oovur ju sjhoeru en roent ju neku, gieng ut. Twas wel gin weeru voe tu goön wanguln. Veelu voök wastur nie op stroötu. Zu wildn nie lieën van du koedu. U goe bugun van du wientur, zijnkik.

E ju noa du kestemesse gewist? En wa zeit du pastre? Was du kerke schoane versierd?

Ê ju met kestavond of oedejoarsavond gon etn? Of ê ju thuus getn? Lagen dur vele paksjes oendr du kesboom? Met luchtjes die foenkeln? Op du latste dag van tjoar gonkik altied gon etn in u ristorang woa dat nie al tu diere is. tZat doa vele voak. Sjaanse da mu besteld haddn. Wieddr woarn me vuuvn. Mu paktn wieddr allemalle toedejoarsmenu. Das altied met u goe flessche wien, é. Ju moet uplettn daje nie tuvele drienkt, want oju moe bloazn van du poliesje, zie ju du sigaar, é? Sigaar? Ju magt doa nie mi smorn, wè. Aschepottn stoan der nowers mir op tafel, ju moe moa noa buutn goan, zeggn zu, da ju dandre menschn nie ambeteert en danzu gin loengkankr kriegn.
Maddn wieddr uus u bitje upgetietematooid, mu vrouwe met u nieuw kleeëd en heur hoar gedoan en ik metu nieuwe plastrong en mu sjchonste sjchoen. Kuurieuzeneuze lik of dank zien kekn kik uki goeëd roend. An tene tafeltje zatn er vier (rieke?) sjieke tiepn die tegn de garsong zeien dat de muziek te luude speelde, an tandere u vrimde vint die klapte met u vrouwe die in posiesje was. Kzagn ook u madam met heur zeune, u droeve joeng want nu stak zu toenge uut no mu. Kekn ook onk utwien kendn, mo da was tgeval nie.
Wiljegieddr wetn wadamme getn ên? Gaptjes bie dun aperitief en tonne u tallore ossestêrtsoepe met doabie broad en beutr, doarachtr u sjhuttel vleeës, ju kost kiezn van tzwien, van du koeë of van tkoaf, me petattn nateurlik en metu miengelienge van groensels, andjoens en pret en workels en salaa en tomattn. Ju kost wien kriegn zovele of daju wilde mo tstoend ook u bottl woatr op taafle. Klieëtn toch we mu ferchette uut munandn voln zekr! Tis altied tzeste me joen, zei mu vrouwe. Zaa gliek!
Om tendign wierd ur u tasse kaffie, al dan nie me suukr en mëk, en u stiksje toarte op taafle gebrocht. Ot twoave was, kregn mu glas champagne. Men ton u bitje gedansn en geklapt en ot snuchtens viere was wierdn mu moeë en hen mu noruus gereen. Gelukkig weun mu do nie al tu verre van.

An aal du menschen die Westêns verstoan, mu beste wenschen

Op 17 maart 2008 bracht ik reeds een stukje in de Westendse streektaal. Waarom ik het nu weer doe?
Omdat ik vind dat ons dialect tot onze cultuur behoort en dat het niet mag uitsterven. Het is de taal die ik als kleine jongen aanleerde en waarmee ik mijn jeugd doorgebracht heb.
Toen wij in Oostende op het atheneum zaten was er een zeldzame vogel die ABN (Algemeen Beschaafd Nederlands) sprak. Hij werd ‘de dikke nek’ genoemd. Niet dat ik dat goedkeur.
Er is ondertussen veel veranderd.
Veel ouders vinden namelijk dat hun kinderen betere kansen in het leven krijgen als ze er altijd AN (Algemeen Nederlands) tegen spreken. Als je dat wil doen, moet je die taal natuurlijk zelf wel beheersen.
En zo talrijk zijn zulke ouders nu ook weer niet.
Als vader en moeder een verschillende streektaal spreken, is het aangewezen de kinderen aan te spreken in de standaardtaal. Als de ouders, al dan niet gemengd wat streektaal betreft, in een andere regio gaan wonen, is het wel niet aangewezen om het eigen taaltje verder te gebruiken tegen een kind, dat op de speelplaats op school weer wat anders te horen krijgt.
De kinderen horen ook Nederlands op de televisie. Een correcte taal is dit zeer dikwijls niet.
Op veel scholen wordt ‘verkavelingsvlaams’ aangeleerd in plaats van correct Nederlands. Wie in het dialect opgevoed is, heeft het soms gemakkelijker om in te zien dat verkavelingsvlaams geen standaardtaal is. Wie opgevoed is met de idee dat verkavelingsvlaams de standaardtaal is, beseft gewoon niet wat er mis is.

In het fictief verhaaltje hiervoor zijn heel wat eigenaardigheden van de Westendse streektaal verwerkt.

Bronnen
http://forum.politics.be/showthread.php?p=4502147
http://www.encyclo.nl/begrip/Tussentaal
http://taalschrift.org/discussie/000457.html

Na zo’n lange periode van warm weer (wegens de opwarming van de aarde, weet je wel), heeft de winter ons eigenlijk overvallen. We waren er helemaal niet op voorbereid. Verlaging van de temperatuur, veel wind en neerslag, dat zijn we tegen het einde van een jaar wel gewoon. Maar sneeuw en ijzel? Zoveel sneeuw hebben we in lange tijd niet meer gezien. Kinderen kunnen er wel van genieten en ook volwassenen voelen zich nog wel eens kind en gooien graag een sneeuwballetje.
Maar als sneeuw en ijzel onze wegen spekglad maken, dan houdt de pret op.

De voorbije dagen heb ik al ‘tonnen’ sneeuw geruimd. Je gaat er niet van dood, dat niet, integendeel, het is zelfs gezond, maar waarom zijn er dan zo weinig mensen die het doen?
‘Iedereen moet voor zijn eigen deur vegen’, zegt een spreekwoord, maar vele schijnen de dubbelzinnigheid daarvan niet begrepen te hebben. Ooit was iedereen toch verplicht bij sneeuw en gladheid zijn eigen stoep begaanbaar te houden?
Omdat mijn overgebuur en ikzelf, beide niet meer van de allerjongste, schijnbaar weinig gezelschap kregen van andere straatbewoners, vroeg ik mij af of de politieverordening (APV) van onze gemeente voorziet in een verplichting dienaangaande. Ik lees in ‘artikel 7 ter’ dat “de bewoners bij sneeuwval en ijzel verplicht zijn op de voetpaden voor gebouwen en onbebouwde percelen een doorgang voor voetgangers vrij te maken en het nodige te doen om de gladheid te bestrijden.”
Ik neem dus aan dat wie dit niet doet, verantwoordelijk kan gesteld worden wanneer er een voetganger valt op de stoep en verwondingen oploopt.
Iets opleggen of verbieden kan maar doeltreffend zijn als er ook controles uitgevoerd worden om de overtreders op te sporen. Hebben jullie al ooit een wijkagent gezien die zich daarmee bezig hield? “Er zijn andere prioriteiten” hoor ik weeral zeggen. En de stoepen blijven dus maar glad en gevaarlijk.
De overheid moet natuurlijk ook het voorbeeld geven. Ik heb alvast één gebouw gezien waar dat niet het geval was.
Zou men dan misschien minimaal eens een campagne kunnen voeren teneinde de bewoners van onze gemeente op hun plichten te wijzen?

In de voorbije sneeuwweek begaf ik mij ook enkele zeldzame keren met de wagen, voorzichtig glijdend, naar de meer bewoonde wereld. Alle hoofdwegen netjes geruimd, zout gestrooid, kortom de autochauffeurs waren tevreden. Aan de fietsers zal men niet gedacht hebben, zeker?
De parkings van de grote warenhuizen lagen vol met sneeuw. Maar ja, ruimen verhoogt de winsten niet, hé? Waar is toch de tijd dat de klant koning was? 
Maar, waarom wordt er bij ons in de zijstraten niet geruimd en gestrooid? Beschouwt men die misschien als een onderontwikkeld gebied? Natuurlijk rijden daar minder auto’s, maar daar staan ook palen en daar zijn ook grachten om tegen of in te schuiven. Moeten wij dan ook onze stoep niet ruimen?

Als het vriest en sneeuwt zitten wij lekker binnen. Dat is spijtig genoeg niet voor iedereen het geval.
Een probleem van daklozen hier bij ons, is mij niet bekend. Maar vogels vliegen er hier wel en misschien moeten wij dan daar eens aan denken.
Vogels sterven normaal gezien niet van de koude, wel van een langdurige voedsel- en waterschaarste. Sneeuw kunnen ze drinken, maar die bedekt ook hun voedsel en daarom moeten wij, vogelliefhebbers, eens ons gevoel laten spreken. Maar wat serveer je aan vogels? Kenners zeggen ons dat we voor een gevarieerde voeding moeten zorgen. Hoe meer vogels, hoe meer smaken en eetgewoontes: Welke vogels heb jij in jouw tuin? Kijk maar eens op
http://www.infotalia.com/nld/tuin/tuinaanleg_en_onderhoud/dieren_in_de_tuin/dier_detail.asp?id=2215 
Hieronder vinden jullie de kerst- en oudejaarsmenu’s van enkele bij ons veel voorkomende vogeltypes.
Merels en spreeuwen houden van meelwormen, insectenpastei, plantaardig vet, ongezouten spekzwoerd en vetbollen. Maar spreeuwen hebben eigenlijk een voorkeur voor overrijpe peren en appelen, rozijnen, bessen en krenten.
Mussen en houtduiven vinden zonnebloempitten, gerst, gemengde onkruidzaden en havermout het lekkerst.
Maar een hongerige vogel zal wel alles eten, zeker?
De vraag die men zich kan en moet stellen aan de kust, is ‘Als ik vogels voeder, trek ik dan geen meeuwen aan?' In de meeste badplaatsen is het namelijk verboden meeuwen te voederen. In Oostende is daar zelfs een boete van 250 euro aan verbonden.
De algemene politieverordening van Middelkerke voorziet in artikel 101:
“Het is verboden op de openbare weg en op openbare plaatsen, zoals strand, duinen, parken en tuinen eender welke materie voor de voeding van zwervende dieren, duiven of zeevogels achter te laten, te deponeren of te werpen, met uitzondering van de voeding voor de vogels bij vriesweer.”
In Knokke-Heist wordt gezegd dat de meeuwen het toerisme bedreigen. De badgasten klagen steen en been omdat de vogels voor zoveel overlast zorgen. Ze pikken vuilniszakken open en halen vuilbakken leeg, waardoor ze ook nog eens ratten aantrekken. Ze krijsen in de vroege uurtjes en durven ook al eens brutaal uit de hoek komen. Niet enkel als ze gestoord worden, maar ze vallen ook toeristen aan omdat ze het gemunt hebben op hun aperitiefhapjes, hun belegd broodje of hun pakje friet. De bewoners van enkele appartementen in Knokke-Heist zouden volgens het gemeentebestuur door het gedrag van de zilvermeeuwen niet meer op hun balkon durven komen.
In de zomer doen horeca-uitbaters op de zeedijk ook hun zegje want zij houden evenmin van die vogels. De dierlijke uitwerpselen vallen op de kledij en in de glazen en het eten van toeristen, die op hun terras zitten. Badkarhouders hebben vooral last van de uitwerpselen op de windschermen, ligkussens en overtrekken die ze ’s nachts over hun materiaal leggen.
Het probleem is dus zo goed als algemeen en daarom werd op initiatief van het Coördinatiepunt Duurzaam Kustbeheer zelfs een website over het ‘meeuwenprobleem’ gemaakt: http://www.meeuwenindestad.be/nl/meeuwenoverlast/overlast-beperken/
Een eenvoudige oplossing bestaat er weliswaar niet. Verdelging is niet toegelaten want meeuwen zijn door een Europese Vogelrichtlijn beschermde zeevogels.. Oostende heeft daarom een valkenier ingeschakeld. De aanwezigheid van valken zou voorkomen dat de meeuwen een nest bouwen.
De gemeentebesturen kunnen niet elk dak in het oog houden. Daarom moeten inwoners en bezoekers van onze badplaatsen meehelpen door van begin april tot einde juni hun daken te inspecteren. In die periode zoeken meeuwen een broedplek. Als ze continu gestoord worden, trekken ze vanzelf naar een andere plaats. In ieder geval heeft het geen zin om de eieren te vernietigen. Dat is verboden en het helpt niet. Het zou in de meeuwennatuur liggen dat ze onmiddellijk weer nieuwe eieren leggen.
De overheid zal daar dus eens diep moeten over nadenken en de oorlog verklaren aan de zilvermeeuw. Opgepast, want die laat zich niet doen!

Ja, de besneeuwde daken en bomen bieden een feeëriek beeld en de vrieskou doodt de bacteriën, maar geef mij toch maar de (warme) zomer.

Twee weken geleden heb ik ruime aandacht besteed aan de enquête van “Het Nieuwsblad” en van radio 2 over de burgemeesters en de gemeentebesturen.
Aangezien hij daarin geen goed figuur sloeg, vond Michel Landuyt dat men zoiets maar niet te ernstig moet nemen. Voor hem zal het immers in 2012 in het kieshokje moeten gebeuren.
Zijn twee schepenen van het Progressief Kartel, Geert Verdonck en Lode Maesen, schijnen er echter duidelijk anders over te oordelen.
In ‘Het Nieuwsblad’ las ik namelijk dat zij uiterst tevreden zijn met de resultaten van het recent rapport. Daaruit bleek namelijk dat de buitenschoolse opvang en de speelpleinwerking de hoogste score behaalden, namelijk 74 op 100. 
                                                              2009 2006 Gemiddelde

Buitenschoolse opvang en speelpleinwerking      74     68           71
Betaalbaarheid woningen                                     42     41

Kinderopvang behoort inderdaad tot de bevoegdheid van Verdonck. Goed werk, dus!, Maar toch is Middelkerke daarmee nog niet bij de koplopers aangezien het gemiddelde voor Vlaanderen 71% bedraagt, maar goed…
Vorige week haalde ik de woorden aan van de voorzitter van de CD&V die beweerde dat er nogal wat geruzied wordt tussen de meerderheidspartijen. De vijftien domeinen, waarvoor het kartel toch mee verantwoordelijk is, werden globaal slecht beoordeeld. Omdat er één is met een wat betere score en die opdracht binnen de bevoegdheid valt van één van hun schepenen, kraait het kartel daarvoor victorie. Ik heb daar vragen bij. Vinden zij dat wel loyaal of willen zij juist de tegenstelling tussen de twee schepenengroepen beklemtonen?
Mag ik bovendien ook eens verwijzen naar de povere score voor ‘huisvesting’? Dat is toch ook een verantwoordelijkheidsdomein van het kartel? Daar heb ik niets over gehoord of gelezen?

Deze week bereikte ons dan iets wat als ‘beter nieuws’ zou kunnen bestempeld worden: in een rangschikking van de groenste gemeenten van Vlaanderen staat Middelkerke op een verdienstelijke 43 ste plaats. Op het eerste gezicht dacht ik dat het ging over de leefkwaliteit: groen, netheid, lawaai- en geurhinder. Maar neen, dat werd in de vorige enquête beoordeeld en daar kwam Middelkerke met 64% niet zo goed uit.
Het betreft hier echter geen beoordeling door de inwoners maar een onderzoek van de (commerciële) Vlaamse Televisie Maatschappij (VTM) in samenwerking met de Vlaamse Energieregulator VREG en de distributiebedrijven Infrax en Eandis. De eerst geplaatste gemeenten zouden diegene zijn die hun inwoners het meest motiveerden om energievriendelijk te wonen. Het uitdelen van premies voor isolatie van dak en ramen of voor het plaatsen van een condensatieketel, zouden daar voorbeelden van zijn.
Het is daarom bijzonder interessant om na te gaan op welke gemeentelijke milieupremies, die de productie van groene stroom moeten bevorderen, men in onze gemeente kan rekenen?

Zie http://www.middelkerke.be/page20441619.aspx en   http://www.premiezoeker.be/premie_info?premie=4109&bid=17

Er bestaan twee premies en de eerste kan gaan naar diegene die een zonneboiler plaatsen. Door gebruik te maken van de zonnestralen, zelfs in de winter als die schaars zijn, kan men aldus voldoende warm water maken voor het dagelijks gebruik van warm kraanwater. De gemeente heeft daartoe reeds het voorbeeld gegeven door op het dak van de sporthal in Leffinge een boiler te plaatsen voor de verwarming en het douchewater. Naast de premie van 75 euro per vierkante meter collectoroppervlak die Infrax betaalt, voorziet de gemeente nog een premie van 400 euro.
Er bestaat ook een gemeentelijke premie van 400 euro voor het plaatsen van zonnepanelen.

De onderzoekers brachten ook in kaart hoeveel hernieuwbare en groene stroom er wordt geproduceerd op het grondgebied van alle gemeenten. Groene stroom is elektriciteit opgewekt door duurzame energiebronnen. Het idee daarachter is dat daarmee de uitstoot van koolstofdioxide (CO₂) en andere schadelijke emissies (NO_x, SO₂, roet, …) wordt verminderd. Daardoor zou de toename van het broeikaseffect wat vertragen.

De onderzoekers beweren dat er rekening gehouden werd met “energie die gewonnen wordt uit wind, water, warmtekrachtkoppeling, wkk bio, stoomturbines en zonnepanelen, uitgezonderd bij particulieren”.
Laten we dus eens bekijken wat dit allemaal inhoudt.
Iedereen kent natuurlijk de eerste vorm, namelijk de windmolens van Elektrawinds, aangezien er drie de omgeving van de Boterdijk sieren of ontsieren, al naargelang uw mening. Ze vertegenwoordigen respectievelijk vermogens van 0,7 MW, 0,8 MW en 0,9 MW.
Met ‘Water’ wordt eigenlijk ‘naar beneden stromend water’ bedoeld omdat een verval nodig is om daar energie uit te halen. In ons vlakke Vlaanderen kan dat nauwelijks toegepast worden en ook Middelkerke put daaruit dus geen energie.
Bio wkk is een warmtekrachtkoppeling met als brandstof biomassa (voorbeelden: hout, schors, zaagmeel, snoeihout) of biogas, bijvoorbeeld geproduceerd uit mest of organisch afval uit de landbouw. Het is een installatie die tegelijk stroom en nuttige warmte produceert.
Op dit ogenblik zou er, op privé-initiatief, een aanvraag lopen bij de provincie om in Middelkerke een biogasinstallatie te mogen bouwen die 60 % van de totale Middelkerkse elektriciteit zou maken.
Reeds jaren is in het OCMW een warmtekrachtkoppeling operationeel. De productie- en restwarmte wordt gebruikt voor verwarmingswater en waswater.
Een stoomturbine is een machine die met behulp van verzadigde oververhitte stoom, in beweging wordt gezet. Ik kan jullie geen voorbeeld geven van het gebruik daarvan in onze gemeente.
Aan de Boterdijk staan ook nog 7700 fotovoltaïsche (PV) zonnepanelen van Elektrawinds, Ze zetten het invallend zonnelicht om in elektriciteit en zijn goed zijn voor een geïnstalleerd vermogen van 1,3 MW.
Op het dak van het OCMW staat ook een installatie met PV- panelen van 47 kWh die 39.950 kWh of 39,950 MWh groene stroom per jaar produceert.
In de groene stroom - rangschikking werd wel geen rekening gehouden met de zonnepanelen bij particulieren omdat de VREG niet over ‘gecoördineerde recente cijfers’ beschikt.
Ik heb de indruk dat nog maar weinig private huizen bij ons daarmee uitgerust zijn. In Westende- dorp heb ik er (voorlopig) maar twee gevonden, één in de Dahliastraat 2 en één in de Matthieulaan 20. In Lombardsijde langs de Koninklijke baan zag ik er ook twee.

Sommige specialisten beweren dat in de komende 20 tot 30 jaar alleen met windmolens veel groene stroom zal kunnen opgewekt worden. In één van mijn volgende bijdragen zal ik het daarover eens uitgebreid hebben. Nochtans zijn er ook heel wat die veel heil verwachten van biomassa. In het kader van de doelstelling voor België om tegen 2020 13 % groene stroom te produceren, maakte de Vlaamse instelling voor technologisch onderzoek (VIPO) daarover een studie. Zij beweren dat de helft uit biomassa zal komen.

Mag de gemeente nu fier zijn op die 43^ste plaats en de 1.932 kWh groene stroom die ze produceerde per inwoner en per jaar? Laat ons daar maar niet te hoog mee oplopen.
Specialisten hebben nogal wat bedenkingen bij de manier waarop die lijst opgesteld werd.
Eerst en vooral vinden ze de titel misleidend. Je kunt namelijk verkeerdelijk denken dat het enkel gaat over de gemeente, dus gemeentebestuur en beleid, maar het gaat evengoed (en vooral?) over de initiatieven van particulieren en bedrijven.
De lijst zou ook niet controleerbaar zijn want ze vermeldt niet welke eenheden zorgden voor de productie van de groene stroom. Ik heb daarom mijn licht opgestoken bij de gemeentelijke milieudienst die mij welwillend een gedeelte van de nodige informatie verstrekt heeft. Mijn dank daarvoor!
Volgens de lijst zou dus in Middelkerke per inwoner en per jaar 1.932 kWh groene stroom geproduceerd worden. Voor 18.000 inwoners (afgerond) maakt dat dus een totale hoeveelheid van 34.776.000 kilowatt/uur of 34.776 Megawatt/uur of 34,776 Gigawatt/uur. Daarvan nemen de drie windmolens er afgerond 5.500 MWh voor hun rekening (op basis van gemiddeld 2000 ‘vollast-uren’) en de 7700 zonnepanelen zorgen voor eenjaaropbrengst van 1.105 MWh. (1300 kWh x 850 vollast-uren).
Tussendoor wil ik toch vermelden dat ik deze informatie ook vroeg aan de woordvoerster van Elektrawinds (Marleen Vanhecke), maar dat ik helaas geen antwoord mocht ontvangen.
Waar komen de overige circa 28 GWh vandaan? Daar is dus geen duidelijkheid over!
Zouden die misschien uit de industrie komen? Ze worden altijd ‘vervuilers’ genoemd en nu worden ze ineens de ‘redders des vaderlands’.

Hoe komt VREG eigenlijk aan die gegevens?
Het Vlaams Gewest legt in haar elektriciteitsdecreet aan energieleveranciers de verplichting op om een bepaald percentage van de totale hoeveelheid jaarlijks geleverde energie voor te behouden voor groene stroom. Hiervoor moeten ze zogenoemde “groene stroom - certificaten” (GSC) (1 certificaat per MWh groene stroom) inleveren bij de VREG. Ze kunnen die bekomen door ofwel zelf groene stroom op te wekken, ofwel door certificaten over te kopen van particuliere producenten (gezinnen, bedrijven, boeren). De gebruiker krijgt hiervoor in het totaal tot het einde van dit jaar 450 euro per certificaat gedurende 20 jaar maar vanaf 2010 zal dat nog slechts 350 euro zijn.
Jullie kunnen er alles over lezen op de website van de VREG.
Er wordt ook beweerd dat de gegevens van de lijst onvolledig zijn. De VREG heeft enkel zicht op installaties die geplaatst werden nadat de regelgeving rond GSC en WKK-C 2002 in voege is getreden. Een bedrijf dat een WKK-C initiatief opgestart heeft vóór 2002, wordt daarvoor niet beloond in de lijst want ze zitten niet in de gegevensbank van de VREG. Deze kijkt momenteel aan tegen een grote achterstand. Zo worden ze momenteel overstelpt met aanvragen voor zonnepanelen door diegene die nog willen profiteren van de huidige prijs van een certificaat.
De parameter "geproduceerde groene stroom per inwoner" is voordelig voor gemeenten met weinig inwoners en met veel bedrijven die groene stroom - initiatieven hebben genomen.
Is het energiepark van Elektrawinds aan de Boterdijk dan de verdienste van de gemeente? De locatie werd uitverkoren omdat er aan de kust meer wind is en ook meer zon voor de panelen. Het gemeentebestuur moest er enkel mee akkoord gaan.

Ik ben ervan overtuigd dat de gemeente of zijn milieudienst elke mogelijkheid zal aangrijpen om in te spelen op gunstig gebruik en productie van energie. Volgens de milieudienst besteden ze bij nieuwbouw en renovatie grote aandacht aan isolatie volgens het principe “energie die we niet gebruiken of besparen moeten we ook niet maken”. Dat is zeer verstandig. Telkens zich een mogelijkheid voordoet om groene stroom te produceren zou men die grijpen. Dat is fijn! Hoe klein hun bijdrage ook mag zijn ten opzichte van die van de privésector, ze zal steeds lovenswaardig zijn.

Bronnen:
ir Eddie Louwie Sectorfunctionaris Milieu van Middelkerke
http://www.vreg.be/nl/zonnepanelen/kleine%20installaties/00_home.asp

Middelkerke telt vier voetbalverenigingen: Gold Star Middelkerke-Leffinge, DAVO Westende, SC Lombardsijde en SK Spermalie. Hoeveel hebben de andere badplaatsen (exclusief Oostende) er? 
Dat zien jullie in de onderstaande tabel waarin jullie ook de afdeling vinden waarin ze optreden.

Gemeente	Inwoners 01.01.08	Densiteit Inw/ km²	Deel- gemeenten	Clubs	Afdeling
Blankenberge	18.450	1.060	2	1	(1x1Prov)
Bredene	15.578	1.191	1	1	(1x1Prov)
De Haan	12.243	290	4	2	(2x3Prov)
De Panne	10.285	430	2	2	(1x2Prov) + (1x4Prov)
Knokke	34.026	603	4	3	(1x1Prov) + (2x3Prov)
Koksijde	21.515	489	4	2	(1x3Nat) + (1x2Prov)
Middelkerke	18.378	243	9	4	(1x2Prov) + (2x3Prov) + (1x4Prov)
Nieuwpoort	11.062	357	2	1	(1x3Prov)

Middelkerke heeft dus de meeste clubs maar, buiten Spermalie, spelen die op een bescheiden niveau.
Dat kan deels verklaard worden door het aantal inwoners per vierkante kilometer, dat voor onze gemeente het laagst is. Met andere woorden, de kernen waar een ploeg kan gevormd worden, liggen verder uit elkaar.
Koksijde is de absolute koploper. Moeten wij nu jaloers zijn omdat zij een ploeg hebben die in de derde nationale afdeling speelt?
Ik vind het niet en heel wat bestuurslieden van onze ‘kleine’ ploegen zullen het daarmee zeker eens zijn.
Om een ploeg op een dergelijk hoog niveau te onderhouden, is een enorm budget nodig. Om dat te staven, overloop ik even de uitgaven die elke ploeg moet dragen.
De Belgische voetbalbond is de grote slokop: lidgeld van de club in functie van de afdeling waarin gespeeld wordt, aansluitingsgeld voor de spelers à rato van 25 euro per speler, onafhankelijk van de leeftijd en tenslotte de maandelijkse betaling van een verzekering van de spelers.
Dan komt de trainer. Die werkt niet gratis. Hoe hoger de afdeling, hoe duurder, natuurlijk.
En dan de matchen zelf. Ongeveer de helft van de totale uitgaven worden besteed aan premies voor de spelers in functie van de afdeling (en volgens het contract?) en volgens het resultaat. Voor elke speler, ook bij de jeugd, kunnen of moeten er drankbonnen uitgedeeld worden, zelfs na een nederlaag. Tijdens de rust moet koffie voorzien worden voor alle acteurs.
Bij thuismatchen moet de scheidsrechter vergoed worden voor zijn fluitwerk maar hij dient ook nog een nota in voor zijn transportkosten. Na de match moet hij minimaal enkele boterhammen opgediend krijgen.
Voor een uitmatch moet het transport van de spelers georganiseerd worden. Voor de jeugd doen de ouders dat of, aangezien de matchen zo gepland zijn, kan een globaal transport ingezet worden voor twee ploegen tegelijk. Voor de volwassen spelers bestaat er meestal een onderlinge regeling, waarbij geëist wordt dat een minimum aantal spelers in één wagen plaatsnemen, dat om de transportkosten te beperken.
Er zijn natuurlijk nog andere uitgaven. Aankoop van ballen, bijvoorbeeld, om er maar één te noemen.
Een volgende grote zorg voor de bestuurders van een voetbalploeg, is het terrein. Gelukkig neemt de gemeente grotendeels het onderhoud voor zijn rekening. Niet enkel het maaien van de grasvelden, maar ook de voorziening in elektriciteit (verlichting voor avondtrainingen) en water.
De telefoonkosten zijn wel voor rekening van de ploeg.
De gemeente is ook meestal eigenaar van de terreinen. Enkel in Westende is dat de kerkfabriek, die zich daarvoor royaal laat betalen door de gemeente. De accommodaties verschillen nogal. Zo heeft Middelkerke (relatieve) luxe-installaties, daarna volgt Spermalie terwijl Westende en Lombardsijde het moeten stellen met veel bescheidener, weliswaar goed onderhouden, terreinen.
Sommige ploegen hebben ook een betaalde terreinhouder voor het trekken van de lijnen en voor andere klussen.

Kunnen de ploegen uiteindelijk de eindjes aan mekaar knopen? Eenvoudig is dat niet, want een club heeft eigenlijk bitter weinig inkomsten.
De opbrengst van de kantine zal wel de voornaamste zijn. Daarbij komen de entreegelden, betaald door een gemiddelde van 50 à 100 supporters per match van de eerste ploeg en nog minder voor de reserves.
De spelers betalen lidgeld maar dat moet zoals reeds gezegd doorgestort worden aan de Belgische voetbalbond.
Hoe meer initiatief het bestuur aan de dag legt, hoe meer geld er via allerlei organisaties (loterij tijdens de match, bingo- of kaartavond, feestjes, mosselsoupers, …) in het laatje kan komen.
En dan is er natuurlijk de sponsoring en reclame. Aan de kust zijn die eerder schaars. Het komt er op aan zo veel mogelijk lokale zelfstandigen en sympathisanten ervan te overtuigen om een goede daad te stellen en hun steentje bij te dragen. Dit kan de vorm aannemen van een reclamebord rond het veld of bij sommige ploegen van een vermelding in het clubtijdschrift. Sponsors schenken ook meestal uitrustingen en het is de gewoonte dat voor elke thuismatch een weldoener een bal schenkt.
‘Weldoener’ is goed gekozen want veel krijgen ze er niet voor terug, gezien ze er slechts een beperkt aantal mensen mee bereiken.
De gemeente subsidieert ook de ploegen, in functie van het aantal leden. Ik hoorde ooit, in een tamelijk ver verleden, de burgemeesters van Koksijde, Diksmuide, Ieper en Poperinge daarover discussiëren. Omdat sommige ploegen het subsidiegeld gebruikten voor buitensporige contracten met trainers en spelers, vonden zij het gepaster dat enkel nog materiële steun zou geleverd worden. Een wijze beslissing!

Als de uitgaven en inkomsten in evenwicht kunnen gehouden worden, of beter nog, als een voetbaljaar met een overschot kan afgesloten worden om een spaarpotje aan te leggen, dan is dat in de meeste clubs te danken aan de onbaatzuchtige inzet van een aantal vrijwillige bestuursleden en afgevaardigden van de ploegen. Iedereen kent in Westende de legendarische broers Etienne en Gilbert Renty, die reeds respectievelijk 40 en 38 jaar de sterkhouders zijn van DAVO.
Etienne is kantinehouder, secretaris en voorzitter van de beheerraad, Gilbert vult hem aan en zijn eega zorgt er zelfs voor dat de spelers er elke week piekfijn uitzien in een door haar gewassen uitrusting.
De voorzitter is vaak een lokaal politicus/ mandataris die aldus een achterban kan opbouwen en/ of vasthouden. Een nadeel kan dat voor een ploeg nooit zijn.

Tenslotte moeten we het nog hebben over het voetbalspel zelf.
Voetbalploegen zijn er reeds lang niet meer om de dorpsjeugd en – jongeren een aangenaam tijdverdrijf te bezorgen. De helft van de spelers, of meer zelfs, komen uit de wijde omgeving en hebben nog nauwelijks een band met de supporters. Deze ontwikkeling heeft natuurlijk als gevolg gehad dat de spelerspremies fel de hoogte zijn ingegaan.
Ik heb eens de jeugdploegen (duiveltjes niet meegerekend) geteld bij elk van de bovengenoemde badplaatsen. Koksijde (15) en Knokke (11) tronen hoog boven de andere uit. De 5 jeugdploegen van Middelkerke vormen een gemiddeld aantal tussen de andere. Ik zeg dus wel ‘van Middelkerke’. Al die ploegen spelen immers onder de vlag van Gold Star Middelkerke. Ik vraag mij af waarom. Ik ben er zeker van dat dit organisatorisch enkele voordelen kan hebben, maar heel zeker op sportgebied ook enkele belangrijke nadelen. Een jonge Westendenaar die goed wil en kan voetballen, kan dan maar beter direct aansluiten bij Middelkerke, want later wordt dat toch zijn ploeg.
Misschien zijn daar ook betere accommodaties en betere trainers beschikbaar. Dat trekt jonge spelers natuurlijk sterk aan.
Ja maar, zullen de voorstanders van dit systeem beweren, de jonge speler blijft eigendom van de club van oorsprong. Wat dat ook mag betekenen, want sedert het van kracht worden van het Bosman-arrest kan een speler vrij van ploeg veranderen, zonder dat de afstaande ploeg daarvoor ook maar één euro vergoeding krijgt.
Als een speler echt goed blijkt te zijn, zal Middelkerke het beter weten dan zijn oorspronkelijke ploeg en er alles aan doen om die speler in te lijven.
En de zwakkere speler? Die krijgt gewoon geen kans meer om te voetballen.

Besluit
Middelkerke betekent niet veel op voetbalgebied. Gelukkig redt Spermalie nog de eer. Daar hadden ze trouwens vroeger altijd sterke jeugdploegen.
Sommige vragen zich af waarom de kleine ploegen hun krachten niet bundelen en fusioneren. Voorstellen daartoe worden steeds weer afgewimpeld wegens jarenlange betrokkenheid van bestuursleden, door te verschillende financiële toestanden of omdat fusies niet noodzakelijk toelaten naar een hoger niveau te klimmen en er ook te blijven. Veel bestuurslieden willen dat ook niet, perse.
Maar, ook zonder die fusies zou men toch mogen verwachten dat ze in de kern Middelkerke niet enkel de ambitie koesteren om in tweede, ja zelfs eerste provinciaal, te spelen maar dat ze het ook voor mekaar brengen. Misschien later als de huidige jeugd daar rijp voor is?

Bron: http://www.middelkerke.be/resources/2/sport.pdf

Zoals in 2006 heeft 'Het Nieuwsblad' dit jaar, samen met radio 2, opnieuw een enquête uitgevoerd bij meer dan 140.000 Vlamingen om de inwoners van de gemeenten toe te laten hun mening uit te spreken over hun burgemeester en over het gemeentebeleid. Wat vinden de mensen belangrijk? Hoe tevreden zijn ze over de manier waarop ze bestuurd worden? Hoe populair is hun burgemeester en hun gemeentebestuur?
Natuurlijk keken we vooral uit naar Middelkerke. Hoe zou Michel Landuyt het er deze keer van afbrengen? Hoe zou de gemeentelijke meerderheid voor de dag komen? Zou onze gemeente het beter of slechter doen dan de andere kustgemeenten? Genoeg vragen dus. Ziehier de antwoorden.
Michel scoorde drie jaar geleden zeer slecht (55^ste op 64 West-Vlaamse burgemeesters en met 60,4/100 ruim onder het gemiddelde van 66,2).
Zijn bestuur scoorde een ietsje beter .(40/64 en 67,8/100 maar nog onder het gemiddelde van 68,4).
Zijn cijfers zijn in 2009 nog slechter: hij wordt 261ste op 307 gemeenten, 59^ste op 64 West-Vlaamse, met 59,3% van de punten, ver onder de gemiddelde score.
Hoewel hij meer dan de helft van de punten behaalt, beschouw ik dat als 'gebuisd'. Moet hij nu overzitten? Dat moet de kiezer uitmaken, beweert hijzelf. 

Zo'n enquête is natuurlijk niet voor 100% de juiste weergave van de werkelijkheid, maar het geeft wel een goed idee over de waarde van de burgemeester. Het gaat inderdaad niet over een grensgeval want hij staat werkelijk helemaal onderaan de rangschikking. Er zou een zeer grote correctie nodig zijn om hem wat meer vooraan te brengen.
De enquête werd uitgevoerd door het onderzoeksbureau IVOX. Dit heeft een zeer goede reputatie in research en begeleiding. Bovendien assisteerden de Gentse politicologen Carl Devos en Kristof Steyvers bij de interpretatie van de gegevens. Op het eerste gezicht dus allemaal zeer betrouwbaar.
Omdat al vlug gezegd wordt dat er een groot verschil is tussen de beoordeling van burgemeesters uit grote steden en de andere, heb ik ook deze keer de vergelijking beperkt tot de andere badsteden. En wat zien we? Middelkerke gaat enkel De Panne (281) vooraf.. Alle andere burgemeesters staan hoger gequoteerd: Nieuwpoort (27), Knokke-Heist (30), Bredene (66), Koksijde (70), Oostende (106), Blankenberge (127) en De Haan (189). Beschamend, dus!
De reactie van Michel verwondert mij geen zier, ik had die zo kunnen voorspellen.
'De verkiezingen zijn de beste politieke barometer', is natuurlijk een matrak waarmee je iedereen kunt neerslaan. Eigenlijk is het zeer spijtig dat de enquête en de verkiezingen elkaar tegenspreken. Maar, diegene die voor hem kiezen in het stemhokje zijn andere mensen dan diegene die hem hier beoordeeld hebben. De meeste gemeenteraadkiezers hebben namelijk totaal geen benul van politiek en zeker niet van wat goed bestuur betekent. In 'Westendse Blik' nummer 1, toen nog onder de vorm van tijdschrift, heb ik uitvoerig gewezen op de grote tekortkomingen van het Middelkerks beleid in de vorige legislatuur. Maar Michel werd toch verkozen. Hij zal dat wel te danken gehad hebben aan de (eeuwige) erkentelijkheid voor bewezen diensten van vele kiezers, aan het uitgebreid familiaal - en blauw lokaal netwerk dat hij heeft opgebouwd in de loop van zijn politieke jaren en aan de nogal zwakke oppositie waartegen hij daarin meestal moest kampen. Moeten we nu aannemen dat vooral de leden van de andere partijen deelgenomen hebben aan de enquête? Natuurlijk niet, maar het waren wel meer geëngageerde en politiek geïnteresseerde burgers.
Michel vindt het een troost dat zijn score redelijk stabiel blijft. Meent hij dat echt? Stel je voor dat een voetbalploeg tevreden is omdat de rode lantaarn in het bezit van de club blijft.
Landuyt vindt het goed dat 63% van de inwoners hem beschouwen als 'burgervader': 'Ik ben geen caféganger maar ik heb een goede voeling met de bevolking'.Is dat wel zo? Heeft hij daar wel tijd voor? 
Misschien hebt u hem al in uw straat gezien? Volgens Prof Scheyvers beantwoordt het type van de klassieke burgervader niet meer aan de verwachtingen. Hij moet eerder het uithangbord zijn van de gemeente, wat Michel zeker niet is. Middelkerke is wel gekend als de gemeente waarvan de burgemeester nog steeds niet benoemd is en de mensen weten ook waarom.
Zijn verklaring voor zijn slechte score (49%) als 'netwerker' kan ik wel aanvaarden omdat zijn keuze om uitsluitend in de gemeentepolitiek actief te blijven, natuurlijk veel deuren gesloten houdt. Is hij er toch in geslaagd om veel subsidies voor grote projecten binnen te rijven? Dat kan, maar of dat nu nog zal lukken nu zijn blauwe broeders geen deel meer uitmaken van de Vlaamse regering, dat is een andere zaak.

En wat wordt er gedacht van het gemeentebestuur? Het scoort 66/100, dus eveneens lager dan de vorige keer.
Ziehier het ver van positief oordeel van de bevraagden over de aanpak van een aantal problemen. De score is in bijna alle domeinen lager dan in 2006.

Probleem	2009 %	2006 %
1. 30 km/u zones	64	70
2. Aanbod sport en cultuur	71	72
3. Hulp en opvang bejaarden en gehandicapten	66	67
4. Buitenschoolse opvang en speelpleinwerking	74	68
5. Klantvriendelijkheid gemeentediensten	65	66
6. Ondersteuning verenigingsleven	67	65
7. Snelheidscontroles	53	66
8. Leefkwaliteit (netheid, groen, geurhinder,..)	64	64
9. Onderhoud van wegen en voetpaden	58	62
10. Blauw op straat	56	59
11. Parkeermogelijkheden	47	55
12. Werk en ondernemen in eigen streek	51	53
13. Integratie migranten	53	53
14. Bewakingscamera’s op openbare plaatsen	38	46
15. Betaalbaarheid woningen	42	41

Aantal deelnemers 383

Ook over die resultaten werd Landuyt om zijn mening gevraagd.

Hij vindt het eigenaardig dat een thema zoals bewakingscamera’s op openbare plaatsen in onze gemeente belangrijk gevonden wordt en slecht scoort. Ik versta niet wat hij bedoelt. Worden bewakingscamera’s belangrijk gevonden? Waarom zijn er dan geen? Maar er zullen er binnenkort geplaatst worden op het Epernayplein om verdachte personen en voertuigen op te sporen en om vandalisme tegen te gaan. Michel zegt nochtans ook nog dat er bij ons weinig problemen zijn op het gebied van criminaliteit. In de tijd van het asielcentrum waren er ook maar een paar zwartrijders op de tram. Mogen we dat nog geloven? Er worden immers nooit cijfers bekendgemaakt.
Over zo goed als onbestaande snelheidscontroles heb ik het in mijn blogartikels van 16 en 23 augustus 2009 gehad.

De oppositie (is dat enkel de CD&V?) heeft (natuurlijk) wel een verklaring voor het slecht resultaat van Michel Landuyt en zijn ploeg: 'de huidige meerderheid morst met het geld van de belastingbetaler: het 'Kusthistorisch museum' heeft veel meer gekost dan voorzien en dit zal nogmaals het geval zijn voor de aanleg van de markt.' En verder, volgens Wim Desender, voorzitter CD&V: 'Het onophoudelijk geruzie tussen de coalitiepartners en binnen de Open VLD doet de gemeente geen goed. Door laksheid werden 125.000 euro aan subsidies voor aangelegde fietspaden gemist, de gemeentelijke belastingen worden , uit opportunisme, slechts verlaagd aan het einde van de legislatuur, er blijft onduidelijkheid over de aanleg van het dorpsplein in Lombardsijde en van betaalbare woningen komt niet veel in huis'. En nog heel 'belangrijk': het aanslepend dossier rond de voormalige minigolf in Middelkerke, 'een kankerplek', een 'verloederde site' die een prachtige nieuwe minigolf met petanque- en tennisvelden had moeten worden. Zo wordt natuurlijk oppositie gevoerd, maar ongelijk hebben ze niet.

Het spijt me, maar we kunnen alweer Landuyt en zijn ploeg niet gelukwensen. Er is veel meer en beter nodig om van 'goed bestuur' te kunnen spreken.

Bron: exclusieve bijlage ‘Oostende-Westhoek’ aan ‘Het Nieuwsblad’ van 1 december 2009

Ik heb al eens een blogartikel gewijd aan de vraag waarom eigenaars een bepaalde naam geven aan hun huis, villa of appartementsblok. Zeer dikwijls is het een herinnering aan vroeger. Daar stond destijds een historisch gebouw of er deed zich daar ooit wat bijzonders voor.
Dat is zeker het geval voor de appartementsblok ‘Molenhof’ in de Essex Scottishlaan.
Daar werd namelijk vanaf het midden van de achttiende eeuw tot 1961, met enkele kortere onderbrekingen, bijna altijd graan gemalen.
Omdat ik daaraan herinneringen uit mijn jeugd bewaard heb, koos ik de geschiedenis van de molen als thema voor deze week.

Tussen 1740 en 1771 werd daar eerst een wiekende molen gebouwd, de ‘Duinenmolen’.
Er bestaan geen gegevens over de volledige geschiedenis van de molen of van alle eigenaars of uitbaters, maar rond 1840 was de molenwal, dat is de heuvel waarop de molen staat, eigendom van de grootste Westendse grondbezitter Pieter Roelants, rentenier uit Oostende, bezitter van 256 hectaren land in WESTENDE, ook eigenaar van de hoeve “De Grote Bamburg”.
De oudst bekende molenaar hier, was Maria-Theresia Degraeve (1775-1863) in verschillende bronnen verkeerdelijk Jacoba Lefevere genoemd. Zij was de weduwe van molenaar Jacobus-Bernardus Lefevere, die in 1822 overleed. Zij baatte na de dood van haar man de molen verder uit tot in 1854 en verkocht die toen aan Isabella Joanna Clara Lauwagie, geboren in Westende in 1781, weduwe van de in 1827 overleden Carolus Ludovicus Senave.
De achtereenvolgende molenaars hadden een opstalrecht, dat is het zakelijk recht om op de grond van iemand anders gebouwen, werken of beplantingen in eigendom te hebben. Zij waren erfpachters van de grond. Zij pachtten dus de grond voor 99 jaar en waren zelf eigenaar van de molen.
In 1861 werd het hele fonds verkocht aan Pieter-Matthieu-Josse, grootgrondbezitter uit Brussel.
In hetzelfde jaar erfde Jacobus Damianus Senave de molen van zijn grootmoeder. Zijn vrouw Melanie Gernaey, geboren in Wilskerke in 1843 en overleden in Westende in 1906, bijgenaamd “Moeder Senave”, was de dochter van de molenaar van Wilskerke.
In 1865 erfde Joseph Matthieu, een Brussels bankier, ondermeer de molenwal. Hij overleed in 1895 en het jaar daarop erfde Maurice de Crombrugghe de Looringhe-Matthieu de Westendse eigendommen. Hij was officier bij het regiment van de gidsen en woonde in Brussel.
Na de dood van Jacobus in 1898 bleef Moeder Senave op de molen wonen met haar dochter Leonie (1861 - 1910) en haar schoonzoon Seraphien Dewulf (geboren in Westende op 17 augustus 1852, dienstdoend burgemeester vanaf 31 december 1914 en daarna effectief tot aan zijn dood op 23 januari 1926)
Leonie’s kozijn Romain Depauw kwam als molenaarsknecht helpen. Zij waren de laatste bewoners van de Duinenmolen.

De huidige Matthieulaan is genoemd naar de “Matthieu’s”, omdat ze begint op de plaats waar vroeger de ‘Duinenmolen’ stond, namelijk in de huidige Essex Scottishlaan, aan de overkant van het molenhuis.
U ziet hieronder links een foto uit augustus 1908.
De familie Serafien Dewulf-Senave poseert voor molen en molenhuis.
De foto rechts dateert ongeveer uit dezelfde periode.

                       

De molen werd afgebroken tijdens de oorlog 1914-1918

Dat betekende echter niet het einde van het malen van graan in de maalderij, want men was ondertussen, ongeveer op dezelfde plaats, overgeschakeld op het mechanisch malen, met behulp van een dieselmotor. Dat gebeurde in het gebouwtje links op onderstaande tekening en foto. 

                       

In mijn jonge jeugd was de uitbater daarvan Leopold Germonpré (1884-1957) . Hij was in 1906 gehuwd met Rosalia Dewulf (1886-1971), dochter van Seraphien en van Leonie Senave.
Waar is de tijd dat we tussen de meelzakken door, de plank afgleden die van de zolder naar de daaronderstaande boerenkar met paard gelegd werd?

Daarna werd die 30 jaar uitgebaat door Georges Verstraete, die later overschakelde op een elektromotor.
De maalderij hield op te bestaan in 1961. Toen verhuisde Georges om er in 1968 terug te keren en er zijn levenseinde te slijten tot in 1994.
Zijn zonen Didier en Luc bouwden op dezelfde plaats het ‘Molenhof’. Dit gebouw met 12 luxeappartementen was het eerste project van hun onderneming ‘Daximmo’. Het werd opgetrokken met ‘veel zorg en genegenheid’, verklaren ze op hun website. De twee broers wilden, ter ere van hun vader en uit jeugdsentiment, neem ik aan, een gebouw waaraan niets ontbrak, de beste materialen en tot in het laatste detail verzorgd. Zo ziet het er uiteindelijk uit. Alleen de naam blijft als herinnering.

                       

Bronnen

Uit “De Westkust van toen” door Georges Devent + Davi-krant jaargang nr 2 – maart-april 1988
Website www.daximmo.be

Gemeentearchief

Een (federaal) staatssecretaris voor mobiliteit wil natuurlijk zijn stempel drukken op zijn beleidsperiode .
Wat dachten jullie van een volledig nieuw verkeersreglement begin 2011? Laat ons eens een grote kuis daarin houden, zegt Etienne, die volgen hem van een brede steun (VAB, Touring, de Gewesten, wegpolitie, fietsersbond, …) kan genieten. Over de gewone weggebruiker zegt hij niets.
Sinds 1975 werd de wegcode, die bestaat uit 540 verplichtingen en verbodsbepalingen, al 59 keer veranderd. Volgens hem hebben al zijn voorgangers en alle betrokken diensten en organisaties dus slecht werk geleverd.
Wat is er dan verkeerd aan? Te onduidelijk, niet gebruiksvriendelijk, verouderd, voor sommige weggebruikers onverstaanbaar, geen juridische draagwijdte meer voor sommige bepalingen en moeilijk te raadplegen. Daar deugt dus niets meer aan.
Om dat te staven geeft hij volgende belangrijke (!) voorbeelden. Zij die hun theoretisch rijexamen moeten afleggen, klagen. Och arme toch, die ‘dutsen’ zullen in het vervolg toch niet meer hard moeten studeren om te slagen, zeker?
Er zouden nu al 35 jaar problemen zijn met het beurtelings parkeren of ‘kering’. De overheid vindt dat dit voortdurend verplaatsen van de wagen op de 15^de of de laatste dag van de maand vóór 20 uur tot echte chaotische toestanden leidt … omdat iemand dat wel eens vergeet. Aan verbaliseren heeft zeker nog niemand gedacht? Dan zal het wel rap gedaan zijn!! Of is dat te veel werk voor te weinig personeel?
De bewoners zelf zijn er nog niet uit. “Daar zal ruzie van komen in de straat”, beweren ze. “Hoe zal ik nu mijn goot kuisen”, vraagt de ene. “Ik wil de auto’s altijd langs mijn kant, anders moet ik altijd die straat oversteken om te laden en te lossen! ”, zegt de andere. Voor- en tegenstanders, dus.
Op het eerste gezicht, denk ik dat er in Middelkerke geen straten zijn die onder die regel vallen. Aan de kust kan men het zich niet veroorloven om slechts aan één straatkant auto’s te zetten.

Er worden nog andere regels gepland. Voor sommige is er zelfs nog geen oplossing. Er wordt nog over nagedacht! Zou men dan niet beter zolang zijn mond houden? Het lijken mij wel niet de belangrijkste te zijn, behalve dat alle hoofdwegen voorrangswegen zouden worden maar in Westende is dat nu reeds zo. Touring en VAB hebben nog twijfels over zekere bepalingen omdat ze moeilijk in een wet te gieten zijn: ritsen verplicht, voorbijsteken files door motorrijders (=filteren), ook langs rechts, zones waar verschillende snelheidsbeperkingen op een beperkte afstand zich opvolgen.
Later mogen we ons nog aan een tweede reeks wijzigingen verwachten. Hopelijk ernstiger en beter!

Hoeveel zal dat allemaal weer kosten? Al die nieuwe borden: de achterkant van parkeerborden moet oranje worden, de tijdelijke moeten in het geel zijn. Sommige borden zoals aan bushalten moeten vereenvoudigd worden. Borden voor vrachtwagens, bussen, caravans, enzovoort… moeten gestroomlijnd worden. Nieuwe regels zoals het rechts mogen afslaan van fietsers bij rood licht, vragen volledig nieuwe borden. Sommige borden zullen moeten verplaatst worden, zoals de elektronische voor schoolzones en borden aan verkeersdrempels en voetgangersovergangen, om ze op een realistische plaats te zetten, … Maar, de meeste daarvan staan nu al niet op 150 meter. Andere zullen vervangen worden door een Europese variant: borden voor mist, voor gladde wegen, voor verkeershinder bij wegenwerken, alternatief voor aan- en uitzetten van cruise control.
Onbegrijpelijk voor een federale staat met zo’n begrotingstekort en zo’n hoge staatsschuld!

Maar, wat heeft dat met Middelkerke te zien? Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens bij ons rond te kijken. Zijn er hier ook overbodige of absurde borden? Een paar leuke zijn er zeker bij. Wat betekenen volgende borden?

                       

Antwoord:
Opgepast! Ezels en geiten kunnen de straat oversteken!

                       

Opgepast, auto’s die uit de weide komen, hebben voorrang van rechts.
Opgepast! Als je wenst op te stijgen, doe het dan hier.

                       

Opgepast, Hier stoppen, uitstappen en kijken welk bord er verscholen zit in deze boom.
Opgepast! Oei, te laat! Dat was een verkeersdrempel.

Besluit: het verkeersreglement moet niet absoluut vernieuwd worden! Het moet in eerste instantie nageleefd worden. Natuurlijk moet zo’n reglement regelmatig vernieuwingen en verbeteringen ondergaan, om het aan te passen aan de verkeersrealiteit, maar een volledig nieuw reglement is mijns inziens niet nodig. Veranderen is niet altijd verbeteren. Vergeten we ook niet dat veel gebruikers die het nu al niet te nauw nemen met de reglementen omdat ze die maar half kennen, nog meer in verwarring zullen zijn.
Dat zou wel eens onze veiligheid in het gedrang kunnen brengen. Of erger, dat zal gebeuren!

Moeten er minder borden geplaatst worden? Heel zeker, maar de ‘experts’ van de Vlaamse overheid en van de gemeenten moeten orde op zaken stellen door de opstelling ervan te herzien, wat automatisch enkele borden zal doen sneuvelen. Enkele verkleurde moeten vervangen worden. Anderzijds ken ik ook verschillende plaatsen waar er zullen moeten bijgeplaatst worden. Hierboven vindt u reeds een aantal voorbeelden.

Ik kijk argwanend uit naar die (volledig) nieuwe wegcode!!

Bronnen: artikels uit ‘Het Nieuwsblad’ en ‘De Morgen’ van 17 en 18 november 2009

Raphaël Van Huffel was in 1935 aan zijn eerste ambtstermijn als burgemeester van Westende bezig. Hij was ook aannemer van beroep en in die hoedanigheid kreeg (of gaf hij zichzelf?) de opdracht een openluchtzwembad op te trekken. Het kreeg de naam ‘Lac aux Dames’. Het enige dat daaraan vandaag nog herinnert, is de naam van de residentie die ervoor gebouwd werd met de naam ‘Lakodam’. Een Vlaamse naam daarvoor bestaat niet. Op een paar honderden meters daar vandaan, op de hoek van de Henri Jasparlaan en de Generaal Grossettilaan, staat een appartementsgebouwtje, dat een onwetende voorbijganger zeker onopvallend zal vinden. Het draagt nochtans een geschiedenis met zich mee, die ik de moeite vond om eens op te rakelen.
Het werd gebouwd in 1937, onder impuls alweer van burgemeester - aannemer Van Huffel met de bedoeling er een horecazaak (hotel-restaurant) in te richten. Deze kreeg de toepasselijke naam ‘Relais du Lac’ omwille van de nabijheid van het zwembad en de doelstelling om zwemmers na de inspanning een aflossingspunt aan te bieden waar ze zich konden te goed doen aan lekkere spijzen en dranken.
Zo zag het er in die tijd uit:

                 

Op 19 december 1947 werd de vzw VACARSA - voluit Vacantietehuizen van de Athenea en Rijksmiddelbare Scholen der Provincie Antwerpen – gesticht. Zij zochten locaties aan de kust waar kinderen uit het binnenland hun vakantie konden doorbrengen. Zij ontdekten ons gunstig gelegen gebouwtje en doopten het om tot “Vacarsa”, naar de naam van de vereniging, die vandaag nog steeds bestaat met zetel in Boom.
Ik heb daarom ook contact met hen opgenomen om meer informatie te verkrijgen. Ik mocht ook een vriendelijk antwoord ontvangen.
Hun archief is gedeeltelijk in vlammen opgegaan bij een brand in het atheneum van Antwerpen.
De vakantiegangertjes werden begeleid door leerkrachten uit de rijksscholen.
Hier ziet u een foto uit 1950.

                 

De volgende foto dateert uit 1970

                 

Met de periode ‘vakantietehuis’ zijn lokaal de namen verbonden van Yvonne Strubbe, huisbewaarder en verantwoordelijke, echtgenote van politieman Marcel Soete.
VACARSA beweert het tehuis verlaten te hebben in 1975 omdat de huurovereenkomst afgelopen was. De toenmalige eigenaar wenste het gebouw aan hen te verkopen maar de prijs lag niet binnen hun bereik. Die eigenaar zou André Naessens uit Harelbeke zijn.

In 1981 vonden Luc Verstraete en Jeanine De Bruyne dat de Westendse jeugd samen met de jonge vakantiegangers ’s avonds best wat ontspanning kon gebruiken. Zij stichtten er de dancing ‘Lorenzo’, zo genoemd wegens de nabijheid van het St. Laureinsstrand en omdat de derde naam van de uitbater ‘Laurentius’ luidde.
Hieronder vinden jullie twee foto’s van de ‘Lorenzo’, buiten en binnen.

                       

In 1986 hielden de uitbaters ermee op en hun opvolgers doopten de dancing om tot ‘Byblos’, een Libanese havenstad. Wie toen de uitbaters waren, heb ik nog niet kunnen uitvissen.

In de zomer 1990 bleef de dancing dicht en in februari 1991 gaf het Middelkerkse schepencollege zijn toestemming om er een meergezinswoning in te richten. Het gebouwtje ligt namelijk in natuurgebied, maar ja, dat is toch geen beletsel meer. Er staan ook nog een zestal andere huizen in dat stuk duinengebied.

Zo ziet het er vandaag, bijna 75 jaar na de bouw, uit. Merkwaardig daaraan is dat het nagenoeg zijn oorspronkelijk uitzicht behouden heeft. Alleen heeft het nu geen naam meer.

                       

Bronnen

J.-P. SETTE, Van duin tot steen. De oorsprong en de geschiedenis van Westende-Bad in woord en beeld, Avantu nv,

http://www.vacarsa.be

In het jaar 1922 richtte Gaston Coulier op het uiteinde van de Zeelaan in Lombardsijde, tegen het strand, een houten barak op voor verkoop aan toeristen. Toen in 1952 de toegang naar de zee via deze laan afgesloten werd, moest de familie Coulier verhuizen. Er werd toen een camping ingericht in het duinengebied tussen het Sint-Laurentiusstrand en het kamp van Lombardsijde, om nauwkeuriger te zijn, aan het einde van de Idyllelaan, middenin de bunkers van de vroegere Atlantikwal.
Niemand maakte een bezwaar want toen vond ook nog niemand dat een duinengebied eigenlijk het mooist is in zijn oorspronkelijke natuurlijke staat.

Het kampeertoerisme breidde steeds meer uit, de duinen werden te veel betreden en na een aantal jaren verstoorde dat grondig de doelstellingen van zeewering en het uitzicht van de duinenzone. Hoewel niet te vergelijken met de ‘Cosmos’ , was de ‘Cristal Palace’ bovendien ook niet de meest ordelijke. Hier zien jullie hoe het terrein er, in betere tijden, als camping uitzag.

                 

Naar het voorbeeld van de ‘Cosmos’ vatte de Vlaamse overheid toen het plan op om ook orde op zaken te zetten in de ‘Cristal Palace’.
Het heeft jaren aangesleept vooraleer de camping, ondertussen eigendom van Jacques ‘Botte’ en toen ‘Camping Jacques Junior’ genaamd, eindelijk dicht ging. De laatste jaren was het één grote puinhoop.

Eind 2008 werd het terrein door de Vlaamse overheid aangekocht.
In de eerste plaats ging de aandacht naar het herstellen en vergroten van de zeewerende functie, waarbij de duinmassieven werden versterkt als natuurlijke afweer tegen de zee en de stormvloeden.
De site moest daarna ontdaan worden van puin en afval. De werken startten op 11 februari 2009.
De cafetaria werd afgebroken, de bunkers die niet of nauwelijks nog boven de grond uitstaken, werden zo goed mogelijk bedolven onder duinenzand waarin helmgras geplant werd.
Zo ziet het gebied er vandaag uit, in zijn natuurlijke staat.

                       

Je zou kunnen zeggen ‘er is daar nu geen kat meer te zien’, maar dat klopt helemaal niet. Langs de rechterzijde van de Idyllelaan staat nog een bunker die al kruipend toegankelijk is. Die hebben een tiental (verwilderde) zwerfkatten nu als hun verblijfplaats gekozen. Aan hun lot overgelaten? Helemaal niet! Ze worden namelijk door gevoelige dierenliefhebbers van voedsel voorzien. Dat is duidelijk te merken aan de vele eetschotels voor de ingang van de bunker. Is dat wel verstandig? Dat zullen wel mensen zijn met een goed hart voor dieren. Ik vind echter dat de beestjes moeten gevangen en gesteriliseerd worden om overpopulatie (en ziekteverspreiding?) tegen te gaan.

In 2010 zou de site als natuurgebied en zachte recreatiezone ingericht worden.
Ik hoop dat men er zal in slagen het resultaat van het Nieuwpoorts gebied aan de monding van de IJzer, achter de kazerne, te evenaren of zelfs te verbeteren. Dat betekent voor Middelkerke een combinatie van geschiedenis (‘Atlantikwal’), natuur (studie van fauna en flora) en ontspanning (fietsen en wandelen) zonder het gebied te belasten of te bedreigen, zoals de Vlaamse Overheid zo mooi kan zeggen.

Als ook dat punt nog verwezenlijkt wordt, zal de Vlaamse overheid ten zeerste mogen geloofd worden.

In het begin van deze eeuw en van de eerste legislatuur onder leiding van Michel Landuyt, hoorden de immobiliënhandelaars dat het gemeentebestuur het plan koesterde om sociale woningen te bouwen tussen de Badenlaan en de Duinenlaan in Westende. Dat schoot in het verkeerde keelgat want de vastgoedsector was van mening dat er tweede verblijven moesten komen op het enig mogelijk uitbreidingsgebied van de badplaats, gelegen op 200 meter van het strand. Zij vonden dat ongehoord want volgens hen breidden alle andere badplaatsen zich standvastig uit om het toerisme te bevorderen en welvaart te brengen in de streek voor IEDEREEN. Vertegenwoordigers uit de sector vroegen dan ook een onderhoud aan met Michel, die als volgt reageerde: “Het is niet omdat ik op mijn bureau het bezoek krijg van 12 bouwpromotors, die mij onder druk willen zetten, dat ik niet meer zou denken aan de rest van de bevolking.” In maart van dit jaar 2009 kwam eindelijk de toelating voor dat nieuwe woongebied dat Michel nog steeds rechtvaardigt met “Er is een grote migratiedruk. Veel senioren komen naar de kust, waardoor de jonge gezinnen gediscrimineerd worden door hoge grondprijzen”

Dat ‘ingaan tegen de machtige vastgoedsector’ is wel een heel merkwaardig standpunt.

Op zijn website http://www.bartcaron.be/nieuws/P108/, met datum 8 februari 2008 en geïnspireerd door een artikel in ‘Knack’ legde Vlaams parlementslid Bart Caron (nu Groen, vroeger SP.A-Spirit) namelijk de verstrengeling bloot tussen het lokale bestuur in Middelkerke en de plaatselijke vastgoedsector.

In het architectenbureau AROMI van Ronny Van Troostenberghe werkt ook burgerlijk bouwkundig ingenieur Rita Ramoudt, echtgenote van de burgemeester. Zij is erkend door het Beroepsinstituut voor Vastgoedmakelaars en is tevens beherende of gecommanditeerde vennoot van immo Landuyt-Ramoudt Middelkerke (Larami), een Gewone Commanditaire Vennootschap (GVC), een vennootschapsvorm die geen notariële akte en weinig formele verplichtingen vereist. Landuyt is daarin de stille of commanditaire vennoot. Dat betekent dat hij niet mag handelen in naam van de vennootschap maar dat hij toch uitgebreide bevoegdheden kan uitoefenen. Hij kan echter slechts geldelijk verantwoordelijk gesteld worden voor het bedrag dat hij investeerde. Ramoudt mag wel handelen en is daarmee ook verantwoordelijk voor alle eventuele schulden van de vennootschap. In Middelkerke zou gefluisterd worden dat Larami de uitweg is voor het geval dat Landuyt veroordeeld zou blijven in beroep en daarvoor geschorst zou worden aan de balie.

LARAMI INVEST BVBA en VASTGOED werd op 10 september 2007 opgericht door Rita Ramoudt, Dierckx Invest en Technics BVBA uit Oud- Turnhout en BVBA LWAXANA.
Achter dit laatste zou ook de stiefzoon van Ronny Van Troostenberge schuilgaan.

Michel wordt ook nog langs andere wegen in verband gebracht met de immobiliënsector.
In Leffinge kregen Charles Depoorter, van het gelijknamig agentschap uit Middelkerke, en Philippe Boutens uit Oostende een bouwvergunning om op de plaats van het Schippershuis het project ‘Bootsman’ te realiseren. Het Schippershuis was eigendom van Boutens, die samen met Michel Landuyt, het advocatenkantoor Boutens & Landuyt in Oostende leidt.
Boutens is daar tevens gemeenteraadslid voor de Open VLD.
De plannen voor de nieuwbouw werden getekend door het architectenkantoor ‘Aromi’ van Ronny Van Troostenberghe.
Dat kantoor werkt ook wel eens samen met de NV MIM of Middelkerkse Immobiliënmaatschappij. Dat is een partnerschap dat volgens de initiatiefnemers de kracht combineert van vijf gerenommeerde vastgoedkantoren: Immo Caenen, Agence Depoorter, Agence Sissau, Immo Costa en Agence Kimpe & De Cuman. Ik meen gerust te mogen zeggen dat dit een blauwgekleurde vereniging is.
Dirk Dejonghe, neef van schepen Carine, is de verzekeringsmakelaar van de groep Caenen.

Als men even de lijst overloopt van de 169 vergunde toeristische verhuurkantoren aan de kust (zie www.toerismevlaanderen.be/doc/showdocument.asp?...580), dan ziet men dat er 15 zijn in Middelkerke en 11 in Westende. Buiten de 5 van MIM zijn er nog heel wat andere die op de één of andere manier gelinkt kunnen worden aan de VLD.
Zo is er de ‘agence Muyle’ die geleid wordt door Wim Pieters zoon van Chris, 12 jaar voorzitter van de partij in Middelkerke tot einde 2008 en zelf vastgoedmakelaar.

Er zijn er ook enkele waarvan de zaakvoerders vandaag misschien geen vrienden meer zijn van Michel Landuyt, maar die een VLD – verleden hebben en die het principe ‘eens blauw steeds blauw’ huldigen: “Beach” en “La Nouvelle Agence’ van Emile en Marc De Neve, ESP van Daniël Knockaert, Immo BC van Christophe Bouve, zoon van Raoul, oud-schepen van de VLD, VABRA van Lucien Brauwers, Immo Moenaert vroeger in handen van Paul Dewulf. Het kan zijn dat ze nu (tijdelijk) Dedecker – aanhangers zijn.

Van nog andere kantoren trof ik advertenties aan in vroegere partijkrantjes van de PVV/ VLD. Ik meen daaruit te mogen afleiden dat zij ooit sympathie koesterden voor de blauwe partij: AGEM, Immo Depla, Agence DUMO, Van Ravels. Dat is moeilijk na te gaan, maar misschien is dat nog steeds zo.

We mogen dus zeggen dat meer dan de helft van alle immobiliënhandelaars in Middelkerke min of meer dezelfde kleur hebben als Michel Landuyt. Zij weten natuurlijk ook dat ze best in het kamp van de machtshebbers kunnen vertoeven.

Daarmee wil ik dus enkel maar aangeven dat een blauwe burgemeester van Middelkerke niet te vlug op de tenen van de vastgoedpromotoren zal trappen omdat daar toch een enorm potentieel aan kiezers schuilt en omdat de vastgoedsector noch min noch meer een machtspositie bekleedt.

Daarom vond en vind ik het initiatief voor de sociale woningen zo merkwaardig.