Archief

Wie heeft er nooit gehoord van de ‘Commonwealth War Graves Commission’? Ze is bekend omdat ze de herinnering in ere houdt van de 1,7 miljoen mannen en vrouwen van de strijdkrachten van het Gemenebest die hun leven lieten tijdens de twee wereldoorlogen.

Wie bracht nooit een bezoek aan één van de vele door hen uiterst verzorgde en uitgestrekte kerkhoven in Ieper en omstreken. Overbodige vraag natuurlijk!

Maar weet u ook dat op het kerkhof van Westende drie Britse militairen begraven liggen, die sneuvelden tijden de oorlog 1940-45?

Het zijn:

Ernest Murray Stamnummer 932304, kanonnier bij het 72 Field Regiment Royal Artillery

Gestorven op 31 mei 1940. 21 jaar. Zoon van Susan J. Murray in Shotton Co. Durham. Graf 8.

“Stars shine on the Grave of a loved one we could not save” (Mother Sisters Brothers)

“Qua Fas et Gloria Ducunt” (Where duty and glory lead)

Maurice Robert Aslin 516375 Sergeant (Piloot) van het 151 Squadron

           Gestorven op 18 juni 1940. 27 jaar. Zoon van Robert John en Minnie Aslin;  echtgenoot van

 Louisa Aslin  in Kingston-on-Thames Surrey. Graf 13.

“And with the going down of the sun we will remember them”

Per ardua ad astra ("Through Struggles or Difficulties to the Stars") is het motto van de Royal Air Force

(onbekende ‘Airman of the 1939-1945 War) Gestorven in mei 1940.Graf 17.

                        “Known unto God”

Ze liggen op het erepark, tussen de Belgische oudstrijders 1914-18 en 1940-45.

Op elk ervan staat zo’n typische grafsteen met bovenvermelde opschriften.

In zijn zitting van 21.06.1948 besloot de Westendse gemeenteraad een eeuwigdurende vergunning toe te kennen voor drie percelen van elk één meter vijf en twintig centimeter in de breedte en twee meter en half in de diepte. Dit werd gedaan in het vooruitzicht dat de graven zouden overgedragen worden aan het Bestuur der Britse Graven, die ze ‘te eeuwigen dage zou verzorgen en onderhouden’

Aan de uitgang van het kerkhof is trouwens een bordje aangebracht ‘Graven van het Gemenebest – Commonwealth War Graves’

Ik wou eigenlijk wel graag weten hoe deze militairen aan hun einde gekomen zijn. Ik schreef daarom een brief naar de ‘Wargraves Commission’. Bijna twee maanden later werd mij meegedeeld dat zij geen foto’s van de gesneuvelden bijhouden noch informatie over de omstandigheden van het tragisch overlijden. Misschien kan iemand mij inlichten? Waarvoor mijn dank bij voorbaat.

Ik heb eens een bezoek gebracht aan het kerkhof om te zien of de graven er na bijna 70 jaar nog steeds verzorgd en onderhouden bijliggen. Dat is inderdaad het geval. Dat kan niet gezegd worden van sommige andere graven op het ereperk, bijvoorbeeld van een onbekende van het 7 Linie. Het erepark is wel te herkennen aan twee vlaggenmasten (Belgische en Vlaamse vlag) en een console met daarop de vermelding ‘Oudstrijders 1914-18 en 1940-45’ maar het geheel is verder niet zo herkenbaar en verloren tussen de andere graven. In Lombardsijde staat een driekleurige omheining rond het park en dat zorgt voor een bijzonder cachet.

Moeten wij straks onze huizen weer verlichten met kaarsen, onze kachels stoken met hout en kolen (of zelfs met ‘Schlamm’?), onze straten verlichten met lantaarns op petroleum of gas?

Men zou het gaan vrezen als men de alarmerende berichten in de media mag geloven.

Een gemiddeld Vlaams huisgezin zou in 2008 zo'n 300 euro meer betalen voor elektriciteit en aardgas.

Ook de gemeenten zouden in moeilijkheden komen door de hoge energieprijzen en sommige zouden al denken aan een verhoging van de belastingen om de verlichting van gebouwen en straten nog verder te kunnen betalen? Of is dat maar een voorwendsel?

Ik heb eens mijn energiefactuur bovengehaald om na te gaan hoe de prijs van de elektriciteit in de voorbije dertig jaar gestegen is.

Ik verzeker u dat dit geen gemakkelijke opgave was, vooral niet sedert de vrijmaking van de energiemarkt op 1 juli 2003.

Eerst moet je begrijpen met welke bedrijven je allemaal te doen hebt. Ze veranderen voortdurend van naam door fusies, hun taken worden steeds weer herverdeeld, …. Je kunt nu ook kiezen tussen verschillende leveranciers, maar niemand slaagt erin de goedkoopste te vinden.

Een studie van de factuur zelf levert verrassende resultaten op. Eerst stelde ik vast dat de prijs per kWh sinds 1978 gestegen is met 95% van 2, 77 BFr  naar 0,134663 E of 5,3865 BFr. Daarbij komt dan nog de BTW die ook verhoogd werd van 16% naar 21%.

Maar dat is bijlange niet alles. Daar komen een hele reeks taksen bij. Vooral de overheid beschikt over een zeer rijke verbeelding: bijdrage warmtekrachtkoppeling, groene bijdrage, bijlage voor de gemeenten ter compensatie van het feit  dat ze hun dividenden uit de intercommunales zagen verdwijnen, openbaar domein, vergoeding werkkosten van de reguleringscommissie, sociaal fonds openbare dienstverplichtingen, bijdrage Kyotofonds, financiering van de ontmanteling van nucleaire activiteiten, toeslag voor  de financiering van de maximumprijzen voor elektriciteit voor klanten die het financieel moeilijk hebben, energiebijdrage. Noem maar op!

Een ‘normaal’ mens geraakt er gewoon niet meer wijs uit. Maar iedereen is het er over eens dat vooral de overheid er beter van geworden is.

Maar jullie vragen zich zeker af wat dit eigenlijk te zien heeft met Middelkerke?

Boven onze gemeente, in Lombardsijde, draaien reeds geruime tijd drie van de 130 Vlaamse windturbines (cijfer 2006, er werden reeds 167 bouwvergunningen uitgereikt). Men wil daarmee groene (onuitputtelijke) energie produceren en aldus de uitstoot van koolstofdioxide (CO2)  verminderen en de toename van het broeikaseffect vertragen. Alhoewel sommige wetenschappers betwisten dat windmolens milieuvriendelijk zouden zijn, o.a wegens zicht- en geluidshinder, is dit zeker een verdienstelijke poging. Misschien zullen sommigen nog wat tijd nodig hebben om dat te aanvaarden.

Ik zeg dus maar zoals onze ex- 1^ste schepen “Wie kan er nu tegen alternatieve energie zijn”?

Aangezien deze blog eigenlijk gaat over energieprijzen die de pan uitswingen zou men zich de vraag kunnen stellen of de groene energie op de duur ook die prijzen zal doen zakken. De bedrijven die windtorens bouwen, worden daarvoor ruim met belastingsgeld gesubsidieerd. Ze beweren zelf dat de kostprijs van de nodige primaire energie erdoor verlaagd wordt en de verkoopprijs van hun energie bevat ook investeringskosten in moderne technologieën, zoals windturbines.

Binnenkort zullen we zeker minder moeten betalen? Of ben ik te optimistisch?

Gisteren kregen de bewoners van de Azaleastraat, Begoniastraat, Dahliastraat, Heidestraat, Leliënstraat en Tulpenstraat een brief in de bus, ondertekend door het voltallige college van burgemeester en schepenen.

De bedoeling is/was hiermee in te gaan tegen een petitie (laatdunkend tussen aanhalingstekens geplaatst) van 13 december 2007 die een aantal van die bewoners indienden tegen wat ze noemen de achterstelling van Westende - dorp, de behandeling als tweederangsburgers van de dorpsbewoners.

Het college heeft het moeilijk met de toon van de brief, die ze bijzonder onbeleefd noemen en met de misplaatste aantijgingen. De burgemeester aanspreken als ‘waarnemend’ omdat er nog steeds geen uitspraak is in de ‘ijspistezaak’, dat zal hem heel zeker ook niet bevallen zijn.

Vooreerst wil ik benadrukken dat ik op geen enkele wijze iets te maken heb met deze petitie. Ik heb die ook niet ondertekend. Als ik iets schrijf, dan wil ik ook onderstrepen dat ik niemand vertegenwoordiger en dat ik enkel mijn persoonlijke mening uit.

Is de brief onbeleefd? Politici “postjesjagers” noemen  die alleen aan hun eigen belang denken, suggereren dat bouwpromotoren meer mogen dan iemand anders, zeggen dat politici voor de verkiezingen andere taal spreken dan erna, vermelden dat de burgemeester zevert over de aanleg van een pier en daarbij het woord ‘grootheidswaanzin’ gebruiken, het bestuur betichten van geldverspilling (ongewenst vuurwerk, champagneweekend voor de hogere klasse alleen), zeggen dat de tijd van eerlijkheid en oprechtheid aangebroken is, is dat onbeleefd of is dat eerder een logisch gevolg van wat de mensen hele dagen zien en horen van en over de politici? Moeten die dames en heren niet leren leven met dergelijke uitlatingen? Vleiend is het niet maar er zijn ergere bewoordingen dan wat in deze petitie staat!

Is dit een tergende brief? Dat is een term die veel gebruikt wordt in gerechtszaken. Een procedure is tergend als ze lichtzinnig, ondoordacht of na een zwaardere fout werd ingesteld, bijvoorbeeld wanneer voor een objectieve waarnemer geen twijfel bestaat dat de gerechtelijke procedure zal falen. Het gemeentebestuur stelt zich hier dus aan als rechter als ze de brief als tergend bestempelt. Het is niet omdat de brief hen niet bevalt, dat er sprake kan zijn van ‘tergen’.

Zijn de aantijgingen misplaatst?

De kwaliteit van de voetpaden en de onvoldoende en dus onveilige straatverlichting laten inderdaad te wensen over. Fietspaden zijn er al helemaal niet! De snelheidsremmers in de Heidestraat zijn inderdaad levensgevaarlijk. Dat heb ik zelf uitvoerig besproken in ‘Westendse Blik Nr1’

Auto’s rijden er op het voetpad om de wegversmallingen te vermijden.

Er worden inderdaad veel te veel vissershuisjes gebouwd, zodat onze gemeente er stilaan als één groot vakantiepark uitziet. Wat is er dus misplaatst? 

De gemeente beweert dat er wel werk gemaakt wordt van de renovatie van de voetpaden in de 9 deelgemeenten. In Westende – dorp is daar inderdaad weinig van te zien.

Volgens mij zou een gemeentebestuur niet op dergelijke wijze mogen reageren op een petitie.

Zeggen dat de toon ervan zeker niet bijdraagt tot een goede verstandhouding, vind ik ook misplaatst. Als mensen zo’n initiatief nemen, dan is er iets mis en dan moet naar hen geluisterd worden. Maar ja, daar houdt de burgemeester niet van!

Bij een subsidie denkt men meestal aan geldverstrekking door de overheid voor een bepaald doel. De overheid betaalt op grond van het algemeen belang een deel van de kosten die de subsidieontvanger heeft gemaakt. Het moet daarbij gaan om activiteiten die de overheid wenselijk acht. De betalingen komen ten laste van de openbare middelen, of belastinggelden.

Op zondag 6 januari 2008 las ik in een artikel van efo in ‘De Zondag’ dat Middelkerke grote ambities heeft voor 2008. Er zou niet minder dan 9,6 miljoen euro geïnvesteerd worden en wat uiterst belangrijk is (voor de burgemeester, tenminste) “de helft van grote buur Oostende”

Ik wil het hier nu niet hebben over de wenselijkheid van al die uitgaven, maar ik lees ook dat 2,3 miljoen euro zal besteed worden aan het museum voor kusttoerisme. Dat wou ik toch eens nader belichten.

Het oud postgebouw in Middelkerke werd jaren geleden aangekocht voor 550.000 euro. Voor de restauratie en het plaatsen van leidingen werd 890.000 euro uitgegeven. Tel dus daarbij nu 2,3 miljoen euro voor de inrichting (ik hoorde nochtans vroeger een cijfer van 1,2 miljoen) en dat project zal dus alles bijeen 3,74 miljoen euro of bijna 150 miljoen oude Belgische francs gekost hebben.

Dat vind ik schromelijk, schandalig overdreven en onaanvaardbaar.

Dat zal een fantastisch museum moeten worden met oneindig veel bezoekers om het rendabel te maken. Maar ja, ik hoor het ze alweer zeggen “maar dat wordt voor een groot deel gesubsidieerd, hoor! Door Europa, door Vlaanderen, door de provincie” En daar nijpt voor mij nu precies het schoentje.

Natuurlijk moet een bestuur de subsidies die het kan bekomen aanvragen, want anders gaan ze toch naar andere gemeenten, maar ik zie alvast een reeks grote nadelen aan subsidiëring.

Ten eerste, het systeem zet aan tot investeringen die anders nooit zouden gedaan worden. Men mag niet vergeten dat steeds een deel van de uitgaven ten laste blijft van de gemeente. Zonder subsidies zou het gemeentebestuur bescheidener moeten blijven, de waanzinnige projecten laten vallen omdat ze alles zelf moet bekostigen. Nu lijkt het alsof alles kosteloos is.

Ten tweede, het systeem leidt tot vriendjespolitiek. “Als men maar tot de partij van de minister behoort” of “de verkiezingen naderen, ze delen weer uit” of je moet ‘de weg kennen in Brussel’

Ten derde, subsidies moeten dienen om het bestaansrecht van sommige niveaus te rechtvaardigen. Dat laatste geldt vooral voor de provincie.

Ten vierde, de rijke of boven hun stand levende gemeenten profiteren het meest.

Ten vijfde, subsidies zijn zeer fraudegevoelig. Ik hoorde onlangs dat in één jaar werd 'geknoeid' met 6,1% van de Europese landbouwsubsidies die naar België vloeiden.

Ten zesde, het is een weinig doorzichtig systeem

Natuurlijk besef ik dat men zich niet sympathiek maakt met een pleidooi voor het afschaffen van subsidies, maar ik kan dat doen omdat ik niet moet verkozen worden.

Welke politicus of partij zal ooit de moed hebben om het ook te doen?

Marc Vanden Bussche, notaris en burgemeester van Koksijde vindt dat torengebouwen aan onze Belgische kust een oplossing kunnen betekenen voor het gebrek (of tekort?) aan bouwgrond. Hij wil de hoogte meer benutten omdat  er in de breedte geen of nog slechts weinig plaats over is.

In een artikel in 'Het Laatste Nieuws' van 14.12.2007 hebben Paul Bruneel en Bart Huysentruyt de andere kustburgemeesters gevraagd wat ze daarover denken.

Op de tien zijn er zes tegen (Blankenberge, Bredene, De Haan, De Panne, Nieuwpoort en Oostende). Vier zijn ervoor: Brugge (Zeebrugge), Knokke-Heist, Koksijde en jawel… Middelkerke.

De JA en NEE slaan op het feit of de burgemeesters zo'n torengebouw willen of niet willen in hun eigen gemeente. De meerderheid vindt dus van niet.

Welke mogen dan wel hun argumenten zijn?

“'Onze kust is al niet van de mooiste, met sommige gebouwen die ik bestempel als vloeken' (De Panne)

“'Er is geen ruimte genoeg , zeker niet aan de kustlijn' (De Panne)

“'Vijftig verdiepingen is wel heel hoog. Stedenbouw zal dat niet toelaten' (Nieuwpoort)

‘'Twintig verdiepingen is al hoog genoeg' (Oostende)

“'Hoogbouw neemt licht, zon en privacy weg' (Bredene)

“'Zo'n gebouw zou de hele binnenstad overschaduwen' (Blankenberge)

De voorstanders, dat zijn twee VLD - burgemeesters, partijgenoten van veel bouwpromotoren, een koele minnaar uit Brugge Moenaert (Brugge ligt een heel einde van de kust!) en Graaf Lippens uit Knokke, tot in april 2007 leider van het bedrijf 'Compagnie Het Zoute', de machtige vastgoedvennootschap van de familie Lippens en aanverwante adellijke families die in zijn gemeente alle grote bouwprojecten opricht.

Maar wat denken ze ervan in Middelkerke?

Michel Landuyt: 'Persoonlijk meen ik dat we nu te veel gebonden zijn aan regels op stedenbouwkundig vlak” Dat belemmert de ontwikkeling. Ik vind het met andere woorden een haalbaar idee. De vakgroep Stedenbouw en Architectuur aan de universiteit van Gent bevestigt dat we dergelijke projecten niet mogen uitsluiten. Het project mag wel geen schade berokkenen aan anderen.'

Dat is weer typisch voor Michel. We hebben dat in Westende destijds al ondervonden dat hij niet van regels houdt als het hem niet goed uitkomt. Maar wat betekent die laatste zin nu weer? Als we een stijve nek krijgen door naar het gebouw te kijken? Als we in monokini begluurd worden vanuit de hoogte en onze privacy geschonden wordt? Als het gebouw onze zon en ons licht wegneemt?  Als het te hard waait rond zo’n hoog gebouw?

Of is het die voorstanders- burgemeesters enkel maar te doen om de allure van hun badplaats? Dat zal het wel zijn. Op Brugge na, had je de JA - stemmers zo kunnen raden.

 Hoe heet die ziekte ook weer? Juist, megalomanie of hoogheidwaanzin. (letterlijk en figuurlijk)

De bouwpromotoren juichen NATUURLIJK de plannen van de Koksijdse burgemeester toe. Alex Dewulf van Immo Bis uit Knokke. 'Al wat de betonnen muur aan de Vlaamse kust kan doorbreken, is welkom. Esthetisch zijn zo’n projecten een meerwaarde, dank maar aan het casinoproject in Knokke. Wij zijn eveneens vragende partij voor meer hoge gebouwen.' 

Grégory Caenen van Groep Caenen uit Middelkerke: "Wij staan op dezelfde lijn als burgemeester Vanden Bussche. Overal in het buitenland merk je deze trend. Nu kijk je aan de kust op een betonnen muur zonder uitschieters, terwijl in Middelkerke de locatie van het casino bijvoorbeeld enorm geschikt zou zijn voor zo'n skytower met onderaan een casino; Een groot voordeel is ook dat je in dergelijke gebouwen veel faciliteiten kunt onderbrengen."

Hallo heren, maar wie heeft eigenlijk die muur gebouwd?

Ik zie het al voor me. Als ik terugkeer van een wandeling op de pier in Middelkerke, dan doemt voor mij dat majestueus gebouw op, een parel van architectuur, 55 verdiepingen hoog.

U vermoedde het al maar ik ben er geen voorstander van. Waarom niet?

Is dat wel veilig? Kunnen onze brandweerkorpsen dat wel aan? Of moeten ze dan weer nieuw materiaal aankopen?  Wat zit er allemaal achter zo'n plan? Moet er straks ook een helihaven komen naast zo'n toren, zodat de rijke eigenaars geen file meer moeten rijden op de autosnelweg? De ervaring in andere steden, onder andere in Nederland, leert dat de leefregels in zo'n gebouw nooit kunnen gevolgd worden omdat de vrije eigenaars het nooit eens kunnen worden. Maar dat is dan weer mijn probleem niet. Maar laat ons wat bescheidener blijven!

Het nummer is niet gewijd aan één onderwerp, zoals de vorige twee. De samenstelling ervan werd immers beïnvloed door de start van deze blog. Ik vond het namelijk aangewezen om de artikels die sinds 9 september 2007 op mijn (wekelijkse) blog verschenen zijn, te hernemen in het tijdschrift. Er zijn namelijk nogal wat lezers die geen internetverbinding hebben en andere die het blad willen lezen, achterovergeleund in hun zetel.

Enkele blogartikels waren trouwens samenvattingen van uitgebreider artikels, die eigenlijk te lang bevonden werden om ze op het web te plaatsen. Nu kunt u ze integraal lezen.

Nummer 3 bevat eigenlijk twee grote delen. Na een voorwoord van twee bladzijden, beslaat het eerste deel negentien bladzijden. Daarin behandel ik uiteenlopende onderwerpen. Eerst en vooral zijn er de reacties op actuele gebeurtenissen zoals de verkiezing van een kandidaat nationaal SP-a voorzitter door de lokale afdeling van die partij, de massale aanval door huismuizen op het gemeentehuis, de geplande bijkomende heffing door de provincie van taksen op tweede  verblijven, het nalaten door de gemeente van het goedkeuren van het belastingsreglement voor 2007, de sluiting van drie postkantoren, de geplande verkoop van ‘Duinenzicht’ en uiteindelijk een begin van ‘verdeeldheid’ in de gemeentelijke VLD.

Daarnaast vindt de lezer er ook  een aantal van mijn persoonlijke ontboezemingen: mijn dagelijkse fietstochtjes door de gemeente, mijn liefde voor de duinen en zijn doornen, mijn passie voor de familiekunde en herinneringen aan of heimwee naar de tijd van vroeger. Dat alles natuurlijk gekruid met enkele kritische bemerkingen, zoals de lezers dat van mij gewoon zijn.

Het tweede deel beslaat acht pagina’s en is het eerste gedeelte van een reeds lang aangekondigde studie van het kampeerwezen aan de Vlaamse kust in het algemeen, maar van Middelkerke in het bijzonder. Deze keer behandel ik de kampeerterreinen en de kampeerverblijfparken. Later komen dan de vakantieparken, vakantiehoeven, appartementen en hotels aan de beurt.

Ik wens de trouwe lezers van ‘Westendse Blik op Middelkerke’ veel leesgenot maar tevens maak ik gebruik van deze eindejaarsblog om hen een gezond en voorspoedig 2008 te wensen.

Wat lees ik daar allemaal? “Geen flitstoestel omwille van verdeeldheid binnen ‘Open VLD’”. Paul Bruneel gebruikt in het ‘Het Laatste Nieuws” van 19 december 2007 zelfs het woord ‘rommelen’ voor de blauwe partij.

Kan Michel zijn troepen niet meer in toom houden? We herinneren ons toch allemaal, in de tijd van het asielcentrum, dat slaafse Westendse gemeenteraadsleden van de VLD tegen Westende stemden omdat ze absoluut op een goed blaadje wilden staan bij Michel. Niemand durfde zijn mond open doen en Michel’s wil geschied(d)e. Maar waarover gaat het hier nu eigenlijk?

Burgemeester Landuyt wilde een tweedehandswagen met Multanova aankopen om de hardrijders te kunnen flitsen en aldus meer boetes te kunnen innen. Hij voert aan dat er in 2006 maar liefst 57% meer overtredingen waren omdat ze niet meer konden beschikken over het toestel dat ze met andere gemeenten deelden. Ik zou minder vastgestelde overtredingen verwachten, maar ja…

Ik ben helemaal niet tegen flitsen als het niet enkel in Vlaanderen gebeurt. Boetes schrikken zeker af.

Zes blauwe gemeenteraadsleden (Tom Dedecker,  Lisette Maurau-Jonckheere, Bart Vandekerckhove, Vicky Vanhee, Linda Peelman en Rony Reynaert) betwisten dat niet maar ze willen liever flitspalen op ‘zwarte punten’ om de mensen trager te doen rijden.

Ze stemden dus tegen, zodat het punt verdaagd werd want ze werden gesteund door 6 CD&V’ers en 2 LDD’ers. Tom Dedecker leidde de club van blauwe tegenwringers. Hij spreekt zelfs van ‘emotionele chantage’ omdat Michel zegt dat er aan onze kinderen en kleinkinderen moet gedacht worden.

Pas op, hé Tom, je weet toch wat oom Jean-Marie overkomen is?

In een ander artikel in dezelfde krant van dezelfde auteur, lees ik nog zo’n merkwaardig feit. De voorzitter van de CD&V Wim Desender klaagde de mogelijke sluiting van het politiekantoor in Westende aan. Landuyt betwistte dit eerst maar nu blijkt het toch waar te zijn. Waarom zegt Michel dat dan? Op dinsdag 18 september 2007 uitten enkele Westendenaars hun ongenoegen over die sluiting. Negen personen, volgens de foto, ‘troepten samen’ aan het politiekantoor. Maar wie zie ik daar staan?. Toch wel weer twee blauwe gemeenteraadsleden, zeker, namelijk Linda Peelman en Rony Reynaert, twee Westendenaars die ‘over de partijgrenzen heen’ voor Westende opkomen. Michel kan zeker zijn ogen en oren niet geloven? En de partijtucht, Michel?

Weten jullie dat het zelfstandige Westende van 1929 tot aan de fusie in 1977 een eigen politiecommissaris had, dat het vast kader in 1951 daarbij nog bestond uit 1 veldwachter en drie politieagenten, dat daar in 1955 nog een politie-brigadier bijkwam? In 1969 bestond het kader al uit 1 politiecommissaris, 1 politie-inspecteur, 2 politiebrigadiers, 3 politieagenten en 1 veldwachter.

Eén jaar later, in 1970 (in het vooruitzicht van de fusie met Lombardsijde), waren dat 1 politiecommissaris, 1 adjunct-politiecommissaris, 1 eerstaanwezend politie-inspecteur, 1 politie-inspecteur, 8 politieagenten en 1 veldwachter.

Dat is wat anders, hé dan de twee agenten die nu in de voormiddag in Westende werken?

Maar ja, alles is nu veiliger geworden, nietwaar, “de criminaliteit daalt gestadig”.

Als dat maar waar was!

De genealogie of familiekunde is een uitstekend tijdverdrijf ‘voor het leven’. Hoewel gepensioneerden altijd te weinig tijd hebben, zijn zeer veel genealogen gepensioneerd.

Volgens mij ben ik geen romanticus want dat is iemand die zijn leven eerder laat beheersen door zijn gevoel dan door zijn koel verstand. Nostalgisch ben ik ook weer niet want ik besef dat elke tijd en elke leeftijd zijn charmes heeft. De ambitie om aan te tonen dat ik uit een rijke (adellijke) familie stamde was mij zeker vreemd. Men had mij namelijk reeds lang geleden verteld dat 80 procent van de West-Vlamingen afstammen van landbouwers en ik had reeds lang kunnen vaststellen dat enkel rood bloed door mijn aderen stroomde.

En toch kon in 1975 mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Eindelijk wou ik nu eens weten wie mijn voorouders waren, waar en hoe ze hadden geleefd, kortom ik besloot mijn ‘stamboom’ op te maken.

Het is geenszins mijn bedoeling hier uit te leggen hoe men daarbij te werk gaat maar ik ben wel steeds bereid om eventuele geïnteresseerden in te wijden en verder te helpen.

Maandenlange opzoekingen toonden tenslotte aan dat mijn rechtstreekse voorouder  Franciscus Jacobus, afkomstig uit Elverdinge, in 1766 huwde met een meisje uit Sint-Pieterskapelle waarna ze zich in Westende vestigden waar hun eerste kind Jacobus Bernardus in 1767 geboren werd. Zoals elke familiekundige, de naam waardig, kon ik dan verder vinden dat nog oudere generaties uit Ieper kwamen en de oudste tenslotte uit Dadizele rond 1645.

Maar wat mij daarbij vooral intrigeerde, was “Welke familie is nu de oudste Westendse familie? Ik zocht dat dus eens op en ik hield daarover meer dan 13 jaar geleden een voordracht voor de Bond van Grote en Jonge Gezinnen van Westende-Lombardsijde in de Vrije Basisschool van Westende.

Ik heb meer dan 25 jaar geleden een klapper opgesteld van de akten uit de parochieregisters van Westende, Lombardsijde en Middelkerke, voor zover die nog bewaard gebleven zijn. Het gaat dus over de documenten die door de priester verplicht opgesteld werden bij een geboorte, een huwelijk of een overlijden vooraleer Napoleon bij ons de burgerlijke stand invoerde.

Ik kan dus op eenvoudige manier nazien welke familienamen zo allemaal voorkwamen in Westende in de 17^de eeuw. Wat stelde ik vast?  Je vindt er: Vanden Bussche, Bouckenaere, Craynest, De Keyser, Claeys, Vande Berghe, Jonckheer, Coopman, Coene en nog andere, minder bekende.

Dat betekent echter niet dat je zomaar de Westendse lijn kunt doortrekken vanaf iemand die vandaag die naam draagt, naar iemand die hier leefde in die tijd.

Voor één familie heb ik dat wel kunnen doen. Laurentius Norré werd hier namelijk geboren op 14 juli 1652 en ik kan met zekerheid zeggen dat de zopas overleden Ursio Norré en zijn kinderen van Laurentius afstammen. Ik zeg dus: de Norré’s vormen de familie, die het langst in Westende geleefd heeft in de voorbije 355 jaar.

Ik heb ook de families Coene, Coopman, Dewulf, Jonckheere, Mortier, Vannecke en Verslype nagekeken maar het zijn geen zuivere Westendse families. Die namen komen zowel in Lombardsijde, Middelkerke en Westende voort en hun verre kwartierstaat zal dus wel doorheen die drie vroegere gemeenten en/ of parochies lopen.

Westendenaar, heb je nu nog geen goesting om eraan te beginnen?

Op het stuk zeedijk tussen het Hotel Grand Bellevue en de Logierlaan, werd op 23 maart 2004 een kunstwerk van Wim Delvoye geplaatst. 

Het is een bijna exacte kopie van de CATERPILLAR #5 die op ‘ground zero’ stond in New York (VS). Die diende op zijn beurt als voorbeeld voor het kleinere kunstwerk dat tijdens 2003BEAUFORT op de zeedijk van Middelkerke stond. Het werk com­bineert een rupsbandtractor met een gotische kerk, een verrassende combinatie. Volgens Delvoye is het ‘een evenwichtsoefening tussen de realiteit van het moment en de verheerlijking van het verleden.’

Het werk is 9,3 meter lang, 3,2 meter breed, 4,3 meter hoog en het kunstwerk weegt 4,5 ton. Het is  uitgevoerd in cortenstaal. Dat  is een metaallegering, bestaande uit ijzer waaraan koper, fosfor, silicium, nikkel en chroom toegevoegd zijn. De roestkleurige oxidehuid schermt het dieperliggende materiaal af van zuurstof,  waardoor de oxidatie sterk vertraagt, hoewel in holten die vol staan met water de corrosie zich voortzet.

De roest druipt wel van de kraan en de dijktegels er rond hebben zich ondertussen ook roestgekleurd.

Wie is de kunstenaar?

Delvoye is een West-Vlaming uit Wervik die  geboren werd in 1965. Hij ontwerpt de werken maar maakt ze niet zelf. Hij besteedt ze uit aan ambachtslui.

Hij exposeerde op Documenta IX (1992) in Kassel. Hij beschouwt zichzelf als een ‘artistiek ingenieur ma­nager, bedenker en ontwikkelaar van concepten’. Sommigen noemen hem een ‘kunstenaar van het immorele’. Wim Delvoye werd wereldberoemd met zijn “Cloaca” of ‘strontmachine’, maar ook zijn betonmolens in hout, getatoeëerde varkens, Cement Truck, strontvloeren (Mosaics), vleesvloeren (Marble Floors), foto’s met bergen (Mountains) en radiografische foto’s (X-Rays) veroverden de aandacht van een heel fanatiek publiek.

Velen onder u zullen zich afvragen wat een grijpkraan staat te doen op de zeedijk? Daarom moet u weten dat het kunstwerk bedoeld werd als hommage aan de bouwers van de zeewering.

Het werk is eigendom van het Vlaams Gewest en wordt beheerd door het ‘Agentschap voor Maritieme Dienstverlening en Kust van het Vlaams ministerie van Mobiliteit en Openbare Werken (domein MOW).’ En juist die dienst heeft de beveiliging van de kust tegen de zee, de stormvloeden en de overstromingen onder zijn bevoegdheid.

Het werd na afloop van de kust- en kunstmanifestatie 2003BEAUFORT aangekocht.

Op 18 juni 2007 werd het stalen kunstwerk Caterpillar 5bis. in bruikleen gegeven aan de organisatoren van de internationale kunstmanifestatie INTERSEZIONE III (van 1 juli tot 30 september 2007),  in het uiterste zuiden van Italië.

Bronnen

http://www.kkunst.com/kk/20040322747.php

http://www.nrc.nl/W2/Nieuws/2000/10/03/Vp/07.html  

In de deelgemeente Lombardsijde staat nog een tweede roestdruipend kunstwerk. Het is een levensgrote ezel ‘Beber’, symbool van het dorp en van de lokale carnavalsgemeenschap, opgebouwd uit allerlei stukken materiaal. “Het is een lijkend beeld en de finesse zit hem in het kiezen van de juiste stukken op de juiste plaats, met inbegrip van het volume van die afzonderlijke stukken om de indruk van lichaam te versterken.”

In 1999 gaf de gemeente aan Patrick Steen (°1961) wonende in Diksmuide (Keiem) de opdracht. Steen studeerde in het Sint-Lucasinstituut in Gent en behaalde er het diploma van meester in de beeldende kunst, optie vrije kunsten, richting beeldhouwkunst. Hij is een assemblagekunstenaar. De verschillende onderdelen zijn meestal oude werktuigen of stukken daarvan, hij haalt ze uit hun context en creëert er een nieuwe vorm mee.

Ik wil niets afdoen van de waarde van de kunstwerken. Ik vind ze beide niet onaardig, maar Middelkerke zal toch niet de gemeente van de ‘geroeste kunstwerken’ worden, zeker?

Een paar weken geleden maakte ik mij zorgen over het vaandel van het Essex Scottishregiment en over het uniform van onderofficier Paquay, die beide aan de toenmalige gemeente Westende geschonken werden, in herinnering aan de eenheid die ons bevrijdde.

Ik mocht op 20.11.2007 van de cultuurbeleidcoördinator van Middelkerke, Stijn Van Loock, volgende email ontvangen:

“Ik kan u melden dat dit uniform gelukkig nog altijd in het bezit van het gemeentebestuur is. Enkele jaren geleden is het nog tentoongesteld in de oude post in Middelkerke (de tentoonstelling The Last Post).

Gezien het uitzonderlijke historische belang van dit uniform en omwille van de kwetsbaarheid van de materialen is het niet aangewezen deze stukken permanent tentoon te stellen. Licht, temperatuurschommelingen en vocht hebben immers een zeer nefaste inwerking op de weefsels: ze verkleuren, desintegreren... Daarom moet blootstelling aan deze elementen zoveel mogelijk worden vermeden. Dat betekent natuurlijk niet dat het uniform voor altijd achter slot en grendel zit, integendeel. Bij speciale gelegenheden kan het nog altijd tentoongesteld worden.”

Hartelijk dank, Stijn. En nu nog het vaandel!