Categorie: Sport

Verleden jaar heb ik een paar dagen na de start van de Driedaagse een blogartikel daarover geschreven. Omdat het uitzonderlijk slecht weer was, was de publieke belangstelling toen aan de lage kant.
Aangezien het zonnetje dit jaar wel van de partij was, wilde ik toch eens weten of de massa nu wel de weg naar het Epernayplain gevonden had om er de start bij te wonen.
Er was inderdaad meer volk. Ik vroeg me toch wel af hoeveel procent daarvan gewone wielerliefhebbers zijn die het evenement absoluut niet willen missen en die hun idolen willen toejuichen. Er zijn inderdaad ook enorm veel mensen die beroepshalve op die koersen aanwezig zijn.
Als je langs de dijk loopt, vanaf het kursaal naar Westende toe, zie je de tientallen auto’s van de volgers staan. Langs de andere kant, naar Oostende toe, staan de bussen van de deelnemende ploegen, elk met 2 à 3 auto’s met reservefietsen en – wielen. Al die chauffeurs en begeleiders (meestal 4 per wagen) lopen over en weer, VIP – kaart op de borst.
Tel daarbij het bestuur van KVC Panne Sportief vzw, de plaatselijke politie en de provinciale wegenpolitie, de pers en de lokale politici en genodigden en je komt al aan een belangrijk pakket aanwezigen. Misschien zelfs meer dan er supporters- toeschouwers zijn!

Ik heb trouwens de indruk (en ik niet alleen, natuurlijk!) dat wielerkoersen, zowel op de weg als in het veld, meer en meer VIP – evenementen geworden zijn. Kijk maar eens op http://users.skynet.be/fa204276/doc/PR-2011.pdf 
Daar zie je welke publicitaire en public relations - activiteiten er allemaal opgezet worden.
Zulke prijzen zijn geen spek voor de bek van de gewone wielerliefhebber. Dat is ook de bedoeling niet. Je betaalt namelijk, naargelang het gekozen volgerspakket tussen 1.150 € (btw excl.) en 1.400 euro voor 4 personen voor een ontbijt met voorstelling van de renners in het casino te Middelkerke.
Geld, geld en nog eens geld! De VIP’s en sponsors zijn natuurlijk wel de geldschieters die de wedstrijd mogelijk maken, maar dat de sport en de vele liefhebbers tegenwoordig op de allerlaatste plaats komen, zal ooit niet meer in dank afgenomen worden. De kranten staan nu al vol met foto’s van die VIP – tenten omdat ze vele de ogen uitsteken.
Op http://www.toerismemiddelkerke.be/toerisme/ontbijt-KBC-3-daagse.aspx kon je een individueel aanbod lezen om de start van een ‘sportieve hoogvlieger’ met ‘alle grote namen uit het wielercircuit’ ‘van op de eerste rij’ mee te maken tijdens een ‘uitgebreid ontbijtbuffet’ voor 30 euro per persoon.
Niets dus voor de doorsnee-wielerliefhebber! Eén ding klopt alvast niet. De organisatoren zullen dit waarschijnlijk niet graag horen, maar hier reed niet het kruim van de renners. Op de 181 renners waren er slechts 34 Belgen. Ik ben nu wel niet zo’n groot kenner maar van 15 van deze laatste had ik nog nooit gehoord. Geen Tom Boonen, Philippe Gilbert, Fabian Cancellara, Hushovd, Van Avermaet, Hausser, Jürgen Van den Broeck, Robby McEwen, Lars Boom, Nick Nuyens, Tyler Farar, Oscar Freire, Flecha, Leukemans, … Zoals vorige jaren hebben de ‘sterren’ schrik’ dat ze anders zondag te moe zullen zijn om de ‘Ronde van Vlaanderen’ te rijden.
De gewone wielerliefhebber moest zich dus tevredenstellen met het bekijken van voornamelijk onbekende renners, soms met onuitspreekbare namen, die kriskras door elkaar reden tussen de nadar - afsluitingen en tenslotte via een smalle schuine helling het kursaalterras opreden. Via een grote poort moesten ze binnen het inschrijvingsblad ondertekenen. Veel was er dus niet te zien behalve dat op- en afrijden en dat afwachten van de beurt. Een ‘speaker’ zei af en toe een naam van een renner, nadat hij zijn rugnummer gezien had en zijn lijst geraadpleegd had. Hij stelde toen ook een paar vragen aan enkele ‘vedetten’, zoals Balan, in het Italiaans natuurlijk. Ik heb helaas niets verstaan van het gesprek met ‘Alessandro’.

’s Anderendaags zag ik op de televisie de start van de tweede rit in Oudenaarde en die vond ik veel beter georganiseerd. Daar reden de renners om beurt een podium op om zich in open lucht in te schrijven. Ze werden daarbij aan het publiek voorgesteld en de supporters werden beloond voor hun applaus met een groet van hun renner.
Waarschijnlijk mocht dat hier niet door dat ‘betalend ontbijt’ met voorstelling van de renners.

Mijn vraag blijft dus: is dit een meerwaarde voor Middelkerke? Weegt de hoge financiële bijdrage van de gemeente om de start hier te houden wel op tegen de spektakelwaarde en de interesse van de inwoners en tweedeverblijvers? Is dat een topdag voor de horeca of blijft het bezoek aan restaurants en tearooms eerder beperkt? Na de start heb ik, zoals vele andere, het plein verlaten en misschien heb ik de horecazaken niet zien vollopen, maar ik vermoed dat dit ook bij de meeste niet gebeurd is. Het startuur, vlak op de middag, zit er misschien ook wel voor iets tussen.
Wil het gemeentebestuur enkel meer bekendheid voor Middelkerke? De naam wordt wel even vermeld op TV, natuurlijk. Is het doel daarmee bereikt? Is dit echt wel 36.000 euro waard (=prijs 2010)? Misschien is het in 2011 nog duurder geworden?

Vergeten we niet dat de ‘Driedaagse van West-Vlaanderen’ hier op 4 maart 2011 ook al startte met een proloog. Het deelnemersveld bevatte toen nog veel minder ‘namen’ (zelfs geen Devolder, Balan, Chavanel, Greipel, Steegmans, Roelandts, Pozzato, ….) Kijk maar eens op http://www.3dwvl.be/documents/3dwvl_uitslag_middelkerke_2011.pdf

Op 12 februari 2011 werd hier ook al een eindeseizoen - superprestige – veldrit gereden, helaas zonder inzet, voor een weliswaar talrijk publiek.

Maar, moeten wij nu echt een wielergemeente worden? Er zijn ook nog andere sporten, hé?
Toch wel de moeite waard om even over na te denken!
Maar misschien wil men dat gewoon niet!!

Bronnen
http://users.skynet.be/fa204276/doc/weg1.pdf

In ‘Het Nieuwsblad” van 4 mei 2010 schrijft Dany Van Loo dan toch een artikel over de goedkeuring van het zwembadreglement in de Middelkerkse gemeenteraad van 19 april 2010.
Mijn blogartikel van 25 april 2010 moet toch nuttig geweest zijn voor heel wat lezers.

Toen het Vlaams Belang een amendement aan het reglement indiende om de boerkini te verbieden hoorden nogal wat raadsleden het in Keulen donderen.
Michel Landuyt en Vlaams Belang fractieleider Jan Lacombe zijn het zelfs eens over het feit dat wat toen gebeurde ‘te gek is voor woorden’.
Alleen de interpretatie van de ‘gekte’ zou verschillend zijn, volgens Landuyt.
Pure Kafka', stelt Jan Lacombe zelfs. Jullie kennen wel de Praagse romanschrijver Franz Kafka? Hij hekelde steeds weer het feit dat de bureaucratie en de onpersoonlijke maatschappij zich steeds meer manifesteerden.
Het Vlaams Belang vond dat de boerkini moest verboden worden als zelfs de ‘doordeweekse’ short niet toegelaten is.
Natuurlijk had de partij ook nog een ander motief, namelijk een dam opwerpen tegen de steeds grotere invloed van de islam en het opdringen van de wil door moslims en het feit dat onze overheid daar geen graten in ziet.
Jan Lacombe beweert nu ook dat sommige raadsleden hem na de zitting kwamen vragen wat een boerkini nu eigenlijk is. Ook burgemeester Landuyt geeft toe dat hij er nog nooit van gehoord had. Leeft die man misschien in een andere, vreemde wereld? Leest hij dan nooit een dagblad of tijdschrift of enkel de artikels over Middelkerke en over zichzelf? Misschien dacht hij wel dat het een tweedelig zwempak is dat vooral door boerinnen gedragen wordt?
Jullie moeten dus goed weten dat het voorstel van het Vlaams Belang door alle andere raadsleden weggestemd werd. Die neen-stemmers, inbegrepen de burgemeester, hebben dus iets verworpen waarvan ze nog nooit gehoord hadden. Gaat dat dan altijd zo in onze gemeenteraad?
Als iemand voorstelt om een ‘kruisbolwagen’ van 50.000 euro aan te kopen, stemmen ze dat dan weg als het van de oppositie komt en stemmen ze het goed als het van de meerderheid komt? Proficiat!
Hoewel de raad niet vergaderde op 1 maar op 19 april, beweert Michel Landuyt toch ‘dat het om een grap ging’!! Volgens hem heeft niemand het amendement ernstig genomen en het daarom weggestemd. Worden er misschien vaker van die ‘rare’ en niet-ernstige voorstellen ingediend? Reageren Michel en zijn gevolg dan ook altijd zo ‘raar’?
Is het misschien verboden om wat meer uitleg te vragen in de gemeenteraad? Of hebben ze schrik dat ze als ‘onwetend’ zouden bestempeld worden? Misschien zijn ze dat wel?
Dus, vliegensvlug mijn blog raadplegen, waar alle kini’s uitvoerig ‘uit de doeken gedaan worden’.
De vraag die ik me nu stel is: zou het amendement van het Vlaams Belang misschien niet weggestemd geworden zijn, mochten de raadsleden geweten hebben waar het over ging?
Dat kan natuurlijk want als reactie op mijn blogartikel, schrijft gemeenteraadslid Henk Dierendonck van de lijst Dedecker, vroeger NV-A in kartel met CD&V: “Ik begrijp de commotie niet helemaal. Als een T-shirt en een zwembroek tot onder de knie verboden is, dan valt een boerkini toch ook onder de noemer 'niet aanvaardbaar'? Waarom de dingen moeilijk maken?”
Hij heeft natuurlijk gelijk. Ik begrijp alleen niet waarom hij dan tegen het verbieden gestemd heeft. Of was hij afwezig?
De burgemeester zegt tenslotte dat het probleem zich in Middelkerke niet stelt. Maar, wat gebeurt er op de dag dat onverwacht een moslimvrouw uit een cabine tevoorschijn komt … in boerkini? Geen probleem! Volgens Landuyt zijn “de redders ter plaatse die de algemene veiligheidsregels, ook voor de kledij, al naargelang de situatie, beoordelen.” Maar als het niet in het reglement staat, wat doen ze dan?
Zij kennen toch wel de boerkini?

Michel, Michel toch… Weer een afgang van jewelste!

Op de gemeenteraad van 19 april 2010 was buiten het agendapunt in verband met de terrassen op de dijk, ook nog de bespreking voorzien van het zwembadreglement. Eigenaardig genoeg kon men daarover niets lezen in de pers. Wil men misschien vermijden dat iemand voor het hoofd gestoten wordt?

In artikel 1 van het vroeger reglement stond uitdrukkelijk dat men ‘niet onzedig gekleed’ mag zijn om toegang te krijgen tot het bad. Maar wat betekent ‘zedig’? Dat kan zeer snel evolueren, hé?
De raad heeft dan maar precies vastgelegd welke zwemkledij uitdrukkelijk verboden is. Dat zijn: jeanshorts, zwemshort onder de knie, string, opgerolde jeans, onderbroek onder zwemshort.
Om misverstanden te vermijden, krijgen jullie hieronder wat meer uitleg en omdat het meer aanspreekt, enkele beelden met de verboden drachten, in de hiervoor aangehaalde volgorde.

           

Een G-string, string, stringtanga of tangastring is een klein zwembroekje of slipje dat het geslachtsdeel bedekt en voor de rest slechts bestaat uit een touwtje om het middel en door de bilspleet.

Het Vlaams Belang, dat in de gemeenteraad vertegenwoordigd is door drie mandatarissen, had graag ook de boerkini verboden maar stuitte op tegenstand van alle andere raadsleden. Het amendement werd dus weggestemd waardoor het iedereen toegelaten wordt om in boerkini te komen zwemmen. Het zou mij enorm plezier doen indien jullie mij dan een seintje geven. Ik wil dat namelijk absoluut zien!
Ik heb, zoals gebruikelijk, wat opsporingswerk verricht over dit (lichtzinnig) onderwerp, meer waarschijnlijk dan alle raadsleden samen. Ik wil jullie dat werk niet onthouden. Wees maar niet gechoqueerd, beste lezer, door de voor deze blog ongewone afbeeldingen.

Wat is een boerkini eigenlijk? Jullie kennen waarschijnlijk beter de boerka, de nikab en de chador? Of toch niet?
De termen boerka en nikab worden vaak door elkaar gebruikt. Beide kledingstukken kunnen het aangezicht in zijn geheel bedekken. De nikab zit niet vast aan andere kledingstukken, de boerka wel.
De chador is een gewaad dat het gehele lichaam bedekt behalve het gezicht en dat zoals de andere gewaden de vrouwelijke vormen onzichtbaar maakt.

Boerkini is een samenvoeging van boerka en bikini. Het is een badpak uit waterafstotende speedostof dat het lichaam vrijwel van top tot teen inpakt, zoals bij een duikerspak. Het laat slechts de handen, de voeten en het gezicht vrij terwijl het hoofd bedekt blijft. Om de vrouwelijke vormen te verhullen heeft het pak rondom de borsten nog een extra stuk stof.

De hiernavolgende afbeeldingen staan in de volgorde: boerka, boerka met gaas voor de ogen, nikab, boerkini en chador.

           

Wat is er dan wel toegelaten, naast de boerkini? Alles wat niet verboden is?
Laat ons eens de verschillende bestaande soorten ‘kini’ wat nader bekijken.
Omwille van de zedelijkheid in ons zwembad, neem ik aan dat de monokini (pak dat de borsten bloot laat) en de nokini (adamskostuum) niet als aanvaardbaar beschouwd worden.
Maar wat met de andere kini’s? Wanneer is men niet zedig gekleed? Hoever mag de ontbloting of onthulling doorgevoerd worden? En, wie zal daarover (willen) oordelen?
Een tweedelige microkini is een extreem klein badpak dat werd ontworpen om slechts de minimaal vereiste lichaamsdelen van een drager te bedekken.
Een tankini is een tweedelig zwempak, een tussenvorm tussen de bikini en het ééndelig zwempak: het bovendeel strekt zich naar beneden toe uit, soms net nog de navel bedekkend, soms tot net boven de heupen. Sommige draagsters beschouwen dit als een decentere vorm van de bikini.
Ziehier de kini’s, in de volgorde: bikini, microkini, tankini en vkini.

           

Politiek en sociaal gezien ligt het dragen van een boerkini, maar vooral van de boerka (om veiligheidsredenen) in de westerse wereld gevoelig.
De dragers ervan vinden dat dit deel uitmaakt van hun geloof en dat een verbod hun persoonlijke vrijheid aantast. Andere vinden dan weer dat het onterend is voor de vrouw, omdat deze onder druk gezet wordt om zich zo te kleden.
De koran gebiedt namelijk dat de vrouw haar schaamdelen, dat is alles behalve gezicht, handen en voeten, kuis bedekt moet houden. “Zij mag haar schoonheid niet tonen en moet sluiers tot over haar boezems dragen. Ze moet ook haar klederdracht verlengen zodat ze herkend wordt als eerbare vrouw.” De man waakt mee over de klederdracht van zijn vrouw. Maar hoe kan hij dat in een zwembad? Volgens koranvers 24:30 dient hij zijn blik neer te slaan telkens hij naar een vrouw kijkt en er een brutale of schaamteloze gedachte in zijn hoofd opkomt. Of doet hem dat niets?
Ik heb via verschillende websites de indruk gekregen dat vooral Westerse vrouwen, die zich tot de islam bekeerd hebben, erop staan in boerkini te gaan zwemmen. Er wordt ook soms beweerd dat ze dat doen om te provoceren.
Terwijl de ene vindt dat de moslimvrouw nu eindelijk ook kan gaan zwemmen, vinden de andere dat het samenleven van allochtonen en autochtonen daardoor nog wat meer bemoeilijkt wordt. Volgens de koran krijg je nu namelijk ‘eerbare’ en ‘niet-eerbare’ vrouwen samen in één bad.
Sommige vinden de boerkini zelfs onhygiënisch maar dat wordt, gezien de gebruikte textielstof, ten stelligste betwist door de andere.
Het verschijnen van de boerkini in meer en meer van onze zwembaden, geeft diegene gelijk die beweren dat de islam zijn opmars in Europa beetje bij beetje verder zet. Zij vinden dat ook de gemeentebesturen hun steentje moeten bijdragen om daaraan een einde te maken. In dat licht moet waarschijnlijk het amendement aan het zwembadreglement van het Vlaams Belang gezien worden.

Wat ik nu persoonlijk denk over de boerkini, vragen jullie zich misschien af?
In onze Westerse maatschappij vinden (vooral de bestgevormde) vrouwen dat ze fier mogen zijn op hun lichaam, dat bij voorkeur slank en mooi gebruind moet zijn, door de zon of in een solarium. Het lichaam is niet vies en niet aanstootgevend, dus waarom zouden we het bedekken, vinden ze.
Jaren heeft de geestelijkheid het (half)bloot lopen als een zonde beschouwd. Nu dat juk van de kerk afgeworpen is, krijgen we te doen met een andere godsdienst die nog strengere normen oplegt.
Eerlijk gezegd, ik vind dat dit een stap achteruit is. Is de volgende vooruit nu een ‘apart zwembad’?
Mocht ik gaan zwemmen en daar naar een vrouw kijken (ssstt…) dan weet ik wel naar dewelke. Jullie toch ook, hé? Of ben ik nu ook niet eerbaar?

Bronnen
http://nl.wikipedia.org/wiki/Nikab
http://www.lddmiddelkerke.be/uploads/2/9/3/9/2939055/huishoudelijk_reglement_zwembad_goedkeuring.pdf
Koranverzen 7:26, 24:30, 24:31 en 23:59 Regels over kleding voor mannen en vrouwen http://dutch.faithfreedom.org/forum/viewtopic.php?f=4&t=12430

Middelkerke telt vier voetbalverenigingen: Gold Star Middelkerke-Leffinge, DAVO Westende, SC Lombardsijde en SK Spermalie. Hoeveel hebben de andere badplaatsen (exclusief Oostende) er? 
Dat zien jullie in de onderstaande tabel waarin jullie ook de afdeling vinden waarin ze optreden.

Gemeente	Inwoners 01.01.08	Densiteit Inw/ km²	Deel- gemeenten	Clubs	Afdeling
Blankenberge	18.450	1.060	2	1	(1x1Prov)
Bredene	15.578	1.191	1	1	(1x1Prov)
De Haan	12.243	290	4	2	(2x3Prov)
De Panne	10.285	430	2	2	(1x2Prov) + (1x4Prov)
Knokke	34.026	603	4	3	(1x1Prov) + (2x3Prov)
Koksijde	21.515	489	4	2	(1x3Nat) + (1x2Prov)
Middelkerke	18.378	243	9	4	(1x2Prov) + (2x3Prov) + (1x4Prov)
Nieuwpoort	11.062	357	2	1	(1x3Prov)

Middelkerke heeft dus de meeste clubs maar, buiten Spermalie, spelen die op een bescheiden niveau.
Dat kan deels verklaard worden door het aantal inwoners per vierkante kilometer, dat voor onze gemeente het laagst is. Met andere woorden, de kernen waar een ploeg kan gevormd worden, liggen verder uit elkaar.
Koksijde is de absolute koploper. Moeten wij nu jaloers zijn omdat zij een ploeg hebben die in de derde nationale afdeling speelt?
Ik vind het niet en heel wat bestuurslieden van onze ‘kleine’ ploegen zullen het daarmee zeker eens zijn.
Om een ploeg op een dergelijk hoog niveau te onderhouden, is een enorm budget nodig. Om dat te staven, overloop ik even de uitgaven die elke ploeg moet dragen.
De Belgische voetbalbond is de grote slokop: lidgeld van de club in functie van de afdeling waarin gespeeld wordt, aansluitingsgeld voor de spelers à rato van 25 euro per speler, onafhankelijk van de leeftijd en tenslotte de maandelijkse betaling van een verzekering van de spelers.
Dan komt de trainer. Die werkt niet gratis. Hoe hoger de afdeling, hoe duurder, natuurlijk.
En dan de matchen zelf. Ongeveer de helft van de totale uitgaven worden besteed aan premies voor de spelers in functie van de afdeling (en volgens het contract?) en volgens het resultaat. Voor elke speler, ook bij de jeugd, kunnen of moeten er drankbonnen uitgedeeld worden, zelfs na een nederlaag. Tijdens de rust moet koffie voorzien worden voor alle acteurs.
Bij thuismatchen moet de scheidsrechter vergoed worden voor zijn fluitwerk maar hij dient ook nog een nota in voor zijn transportkosten. Na de match moet hij minimaal enkele boterhammen opgediend krijgen.
Voor een uitmatch moet het transport van de spelers georganiseerd worden. Voor de jeugd doen de ouders dat of, aangezien de matchen zo gepland zijn, kan een globaal transport ingezet worden voor twee ploegen tegelijk. Voor de volwassen spelers bestaat er meestal een onderlinge regeling, waarbij geëist wordt dat een minimum aantal spelers in één wagen plaatsnemen, dat om de transportkosten te beperken.
Er zijn natuurlijk nog andere uitgaven. Aankoop van ballen, bijvoorbeeld, om er maar één te noemen.
Een volgende grote zorg voor de bestuurders van een voetbalploeg, is het terrein. Gelukkig neemt de gemeente grotendeels het onderhoud voor zijn rekening. Niet enkel het maaien van de grasvelden, maar ook de voorziening in elektriciteit (verlichting voor avondtrainingen) en water.
De telefoonkosten zijn wel voor rekening van de ploeg.
De gemeente is ook meestal eigenaar van de terreinen. Enkel in Westende is dat de kerkfabriek, die zich daarvoor royaal laat betalen door de gemeente. De accommodaties verschillen nogal. Zo heeft Middelkerke (relatieve) luxe-installaties, daarna volgt Spermalie terwijl Westende en Lombardsijde het moeten stellen met veel bescheidener, weliswaar goed onderhouden, terreinen.
Sommige ploegen hebben ook een betaalde terreinhouder voor het trekken van de lijnen en voor andere klussen.

Kunnen de ploegen uiteindelijk de eindjes aan mekaar knopen? Eenvoudig is dat niet, want een club heeft eigenlijk bitter weinig inkomsten.
De opbrengst van de kantine zal wel de voornaamste zijn. Daarbij komen de entreegelden, betaald door een gemiddelde van 50 à 100 supporters per match van de eerste ploeg en nog minder voor de reserves.
De spelers betalen lidgeld maar dat moet zoals reeds gezegd doorgestort worden aan de Belgische voetbalbond.
Hoe meer initiatief het bestuur aan de dag legt, hoe meer geld er via allerlei organisaties (loterij tijdens de match, bingo- of kaartavond, feestjes, mosselsoupers, …) in het laatje kan komen.
En dan is er natuurlijk de sponsoring en reclame. Aan de kust zijn die eerder schaars. Het komt er op aan zo veel mogelijk lokale zelfstandigen en sympathisanten ervan te overtuigen om een goede daad te stellen en hun steentje bij te dragen. Dit kan de vorm aannemen van een reclamebord rond het veld of bij sommige ploegen van een vermelding in het clubtijdschrift. Sponsors schenken ook meestal uitrustingen en het is de gewoonte dat voor elke thuismatch een weldoener een bal schenkt.
‘Weldoener’ is goed gekozen want veel krijgen ze er niet voor terug, gezien ze er slechts een beperkt aantal mensen mee bereiken.
De gemeente subsidieert ook de ploegen, in functie van het aantal leden. Ik hoorde ooit, in een tamelijk ver verleden, de burgemeesters van Koksijde, Diksmuide, Ieper en Poperinge daarover discussiëren. Omdat sommige ploegen het subsidiegeld gebruikten voor buitensporige contracten met trainers en spelers, vonden zij het gepaster dat enkel nog materiële steun zou geleverd worden. Een wijze beslissing!

Als de uitgaven en inkomsten in evenwicht kunnen gehouden worden, of beter nog, als een voetbaljaar met een overschot kan afgesloten worden om een spaarpotje aan te leggen, dan is dat in de meeste clubs te danken aan de onbaatzuchtige inzet van een aantal vrijwillige bestuursleden en afgevaardigden van de ploegen. Iedereen kent in Westende de legendarische broers Etienne en Gilbert Renty, die reeds respectievelijk 40 en 38 jaar de sterkhouders zijn van DAVO.
Etienne is kantinehouder, secretaris en voorzitter van de beheerraad, Gilbert vult hem aan en zijn eega zorgt er zelfs voor dat de spelers er elke week piekfijn uitzien in een door haar gewassen uitrusting.
De voorzitter is vaak een lokaal politicus/ mandataris die aldus een achterban kan opbouwen en/ of vasthouden. Een nadeel kan dat voor een ploeg nooit zijn.

Tenslotte moeten we het nog hebben over het voetbalspel zelf.
Voetbalploegen zijn er reeds lang niet meer om de dorpsjeugd en – jongeren een aangenaam tijdverdrijf te bezorgen. De helft van de spelers, of meer zelfs, komen uit de wijde omgeving en hebben nog nauwelijks een band met de supporters. Deze ontwikkeling heeft natuurlijk als gevolg gehad dat de spelerspremies fel de hoogte zijn ingegaan.
Ik heb eens de jeugdploegen (duiveltjes niet meegerekend) geteld bij elk van de bovengenoemde badplaatsen. Koksijde (15) en Knokke (11) tronen hoog boven de andere uit. De 5 jeugdploegen van Middelkerke vormen een gemiddeld aantal tussen de andere. Ik zeg dus wel ‘van Middelkerke’. Al die ploegen spelen immers onder de vlag van Gold Star Middelkerke. Ik vraag mij af waarom. Ik ben er zeker van dat dit organisatorisch enkele voordelen kan hebben, maar heel zeker op sportgebied ook enkele belangrijke nadelen. Een jonge Westendenaar die goed wil en kan voetballen, kan dan maar beter direct aansluiten bij Middelkerke, want later wordt dat toch zijn ploeg.
Misschien zijn daar ook betere accommodaties en betere trainers beschikbaar. Dat trekt jonge spelers natuurlijk sterk aan.
Ja maar, zullen de voorstanders van dit systeem beweren, de jonge speler blijft eigendom van de club van oorsprong. Wat dat ook mag betekenen, want sedert het van kracht worden van het Bosman-arrest kan een speler vrij van ploeg veranderen, zonder dat de afstaande ploeg daarvoor ook maar één euro vergoeding krijgt.
Als een speler echt goed blijkt te zijn, zal Middelkerke het beter weten dan zijn oorspronkelijke ploeg en er alles aan doen om die speler in te lijven.
En de zwakkere speler? Die krijgt gewoon geen kans meer om te voetballen.

Besluit
Middelkerke betekent niet veel op voetbalgebied. Gelukkig redt Spermalie nog de eer. Daar hadden ze trouwens vroeger altijd sterke jeugdploegen.
Sommige vragen zich af waarom de kleine ploegen hun krachten niet bundelen en fusioneren. Voorstellen daartoe worden steeds weer afgewimpeld wegens jarenlange betrokkenheid van bestuursleden, door te verschillende financiële toestanden of omdat fusies niet noodzakelijk toelaten naar een hoger niveau te klimmen en er ook te blijven. Veel bestuurslieden willen dat ook niet, perse.
Maar, ook zonder die fusies zou men toch mogen verwachten dat ze in de kern Middelkerke niet enkel de ambitie koesteren om in tweede, ja zelfs eerste provinciaal, te spelen maar dat ze het ook voor mekaar brengen. Misschien later als de huidige jeugd daar rijp voor is?

Bron: http://www.middelkerke.be/resources/2/sport.pdf

Een paar dagen geleden zat ik in mijn wagen te wachten naast het borstbeeld van Freddy Maertens in Lombardsijde. Ik dacht toen “Wie zou ooit dat ‘lumineus’ gedacht opgevat hebben om voor een nog levende ex-wielrenner een ‘monument’ op te richten?”.

                       

Ik heb toen maar eens ‘Niet van horen zeggen’, de ontboezemingen van Freddy, opgetekend door Manu Adriaens, uit 1988, herlezen.

Niemand zal in twijfel trekken dat Freddy een zeer talentvol wielerkampioen was, niet te vergelijken met Eddy Merckx natuurlijk, maar Lombardsijde zal er nooit meer zo één hebben. Kijk maar naar zijn erelijst, zie http://www.france-cyclisme.com/maertens.htm. Van 1966 tot 1978 boekte hij de ene overwinning na de andere maar daarna, buiten een ‘raadselachtig’ succesjaar 1981 met een tweede wereldtitel, reed hij nauwelijks nog een prijs tot hij in juli 1987 (eindelijk) stopte.

Spijtig genoeg kwam hij steeds weer in opspraak. Hij werd als geen ander in verband gebracht met al het negatieve wat de wielersport kenmerkt: doping, verkopen van overwinningen en allerlei arrangementen die niets meer met sport te maken hebben. Voeg daarbij het mengen van zaken met sportbeoefening (voorbeeld;: Flandria-ranch in Torhout), slechte investeringen met financiële perikelen tot gevolg, naijver, wondermedicijnen, duivelsuitdrijving uit geloofsovertuiging en overdreven drankgebruik (champagne in de drinkbus!) en het klinkt allemaal niet zo mooi meer.
Natuurlijk loopt een bekend sportman fel in de kijker. Maertens is steeds een dankbaar onderwerp geweest voor schrijvers. Journalisten durven al eens kleine voorvallen uitvergroten en het klopt dat het succes van iemand van gewone afkomst die in een mooie villa woont en met een Mercedes rijdt, niet altijd door iedereen toegejuicht wordt, zeker niet in een dorp.
Freddy was zeker te goedgelovig en sommige figuren zoals Lomme Driessens en andere ‘profiteurs’ hebben zonder enige twijfel misbruik van hem gemaakt. Men kan gerust zeggen dat hij zijn leven te weinig onder controle had. Hij had nood aan een betrouwbaar leider en raadgever. En die schijnt hij nooit gevonden te hebben in het wielermilieu.
Hij mag wel dankbaar zijn dat zijn vrouw Carine hem, niettegenstaande alles, steeds is blijven steunen.
In bovengemeld boek doet Maertens zich echter voor als de ‘gezochte’, die steeds de oorzaak van alle miserie bij andere legt. Waarom was hij het toch altijd die geflikt werd? Waarom heeft hij het steeds weer aan de stok gehad met de wielerunie, met ploegleiders, met sponsors, met de belastingen, met andere renners, ja zelfs tenslotte met zijn boezemvrienden-musketiers Pollentier en Demeyer? Hij spreekt al het negatieve over hem tegen en rechtvaardigt zich met ‘ik was een beroepsrenner’ of ‘iedereen dopeerde zich’ of ‘ik moest toch geld zien te verdienen’.
Waarom was zijn relatie met de inwoners van Westende en Lombardsijde niet zo best? Niet enkel uit naijver!
Ik herinner mij hoe kwaad zijn aanhangers waren toen hij zelfs niet deelnam aan een beroepsrennerwedstrijd in zijn eigen dorp omdat hij andere verplichtingen had. De bijnaam ‘Lippe’, die ze hem gaven, wijzend op zijn manier van spreken en zijn dikke lippen, getuigt ook niet van veel eerbied. De Westendenaars liepen evenmin storm om hem toe te juichen. Vooral tussen burgemeester Soetaert en de ‘Maertens’ boterde het helemaal niet. Dat zal misschien nog wel dateren van de tijd dat vader Gilbert Maertens en Julien Soetaert op elkaar bestrijdende politieke lijsten stonden. De blauwe Maertens, boezemvriend van Raoul Bouve, nam het in 1976 op voor de fusiebelangen tegen de CVP’er en verdediger van de ‘Gemeentebelangen’ Soetaert. Deze weigerde als burgemeester een huldiging voor wereldkampioen Maertens. Later werd toen maar een eigen huldiging georganiseerd. De stoet met een koets met Freddy en Lomme Driessens ging toen demonstreren voor het leeg en gesloten huis van Soetaert, die … met vakantie was in het buitenland.

Op 26 juni 2004 kreeg Freddy Maertens het ereburgerschap van Middelkerke toegewezen en werd het borstbeeld onthuld. De rechtvaardiging daarvoor luidde : “Met zijn 373 overwinningen zette Freddy Maertens de gemeente Middelkerke, na de fusie van Lombardsijde, op de kaart. Hij bleef zich ook na zijn carrière inzetten voor sport”. Klopt dat wel? Hij woont reeds sinds 1988 in Rumbeke! Hij verkocht toen sportkledij, daarna haalde hij als hulpconservator in het nationaal wielermuseum in Roeselare herinneringen op met de bezoekers en sinds februari 2008 werkt hij als gastheer en PR-medewerker voor het ‘Centrum Ronde van Vlaanderen’ in Oudenaarde. Is dat wel echte inzet voor de sport? Was hij ooit ploegleider, leidde hij jongeren op? Neen!

De lezer moet maar oordelen. Ik vind dat men andere adelbrieven moet kunnen voorleggen om op zo’n voetstuk geplaatst te worden. Zelfs Merckx en Van Looy zijn nog op de grond gebleven. En zij waren wel meer wielerkampioen dan onderwerp van roddel en spot.
Dat er een fietsroute naar hem genoemd werd, dat zijn beeltenis op bierkaartjes en champagnecapsules voorkomt, dat lijkt me logisch. Dat hij ereburger wordt, tot daar toe, dat word je ook als je lang genoeg als toerist naar Middelkerke komt, maar een borstbeeld!