het beloofde een stralende dag te worden, met temperaturen boven de 30°! en dat werd het ook…
We zochten dus een wandeling uit die je alleen kan/ mag doen bij heel warm en droog weer: de Klammsteig.
Maar eerst wilden we langs het bureau voor toerisme in Pfunds; een mooie wandeling van ongeveer 45' langs de weide of wat lager langs de rivier. Daar bestelden we de 'Wanderbus' voor dinsdag; je kan hier gratis met dat speciaal vervoer naar de hoogte gaan om daar te gaan wandelen; in het Oetztal is dat ook maar daar waren we niet op tijd met onze aanvraag. Toen dat geregeld was, zetten we koers richting Klamm.
De wandeling liep langs een snelstromende rivier, stroomopwaarts en de bergwanden kwamen steeds dichter bij elkaar tot er op een moment alleen de rivier en het pad er tussen kon; Deze wandeling doe je op eigen risico, staat er aangegeven, maar het pad is goed onderhouden (bruggen worden vernieuwd als het nodig is, het pad wordt versterkt waar het dreigt weg te zakken). Het is een aangeduide wandeling, dus niets om bang voor te zijn, als je maar de minimum uitrusting hebt: goed schoeisel, stokken en veel drank.
Dat heeft niet iedereen bij, zo zagen we onderweg. Je houdt het niet voor mogelijk hoe onverantwoord sommige mensen aan zo'n wandeling beginnen! Op 'gouden' schoentjes, sandaaltjes zelfs, zonder drank, geen hoedje, geen stokken, maar wel met kinderen! Ik krijg er de kriebels van.
Maar ieder zijn ding; zo lang ze noch de natuur, noch de dieren schade toebrengen, moeten ze het zelf maar weten. Verschillende families draaiden dan ook om na een poos.
Wij stapten vrolijk verder, gestaag omhoog; misschien wel tien keer over de rivier; één keer zelfs via een hangbrug! Edgard gaat er nu al vlotjes over! We maakten foto's en foto's want achter elke hoek was er weer iets moois te zien. Ik loop graag in kloven (als het veilig is, dus niet na een onweer of met regenweer!). Je voelt je zo nietig tussen die bergwanden en naast dat snelstromend water. Veel praten kan je er vaak niet omdat het water zo'n overdonderend lawaai maakt (al is lawaai geen geschikte term voor dat natuurschoon).
Na een uurtje kwamen we aan op een splitsing: links naar Greit en rechts naar de Radurschalm. Omdat we die dinsdag al gaan doen en de hut daar niet bemand is, sloegen we af naar Greit.
Het was een hele klim maar die moeite werd beloond! Buiten op het terras van het Gasthof Berghof staan twee stoelen met twee houten tonnen met koud water erbij; daar kan je je voeten in afkoelen! Goddelijk is dat als voorgerecht! Een Radler met citroen (alcoholvrij ) in de hand en dan maar genieten. Daarna een soepje en een Kaiserschmarrn… wat wil je nog meer. We zaten daar op ongeveer 1500 m dus luchtig; we waren zo blij dat we niet in het dal gebleven waren! Daar zou het bakken zijn.
Met die gedachte bekeken we nog eens de kaart en besloten we terug af te dalen naar de Klamm en dan toch een stuk richting Radurschalm te lopen want daar zouden we na een poos de weg bereiken om weer naar Pfunds af te dalen, en die zou vooral in de schaduw liggen!
Zo gedacht zo gedaan; we waren helemaal opgeladen om aan de terugweg te beginnen.
We daalden vlotjes af en gingen dus langs de andere oever weer naar boven; daar vonden we, verscholen maar niet gans overgroeid, een pad naar de rivier! Oh, wat hebben we daar genoten! Op een steen, langs het water, alleen maar één zijn met het water en met het Al. We hebben daar een hele poos gezeten! Onvergetelijk…
Na nog een klimmeke kwamen we op de weg aan; de weg die de Wanderbus ook neemt: niet geasfalteerd. Geen nood, dat loopt ook goed, ware het niet dat alle boeren uit de omtrek net op dat moment beslisten om hun hooi binnen te halen… (en groot gelijk hadden ze, dat zou later blijken). Ze reden af en aan met tractoren; niet die grote beesten die je bij ons ziet; daar zouden ze hier niets mee kunnen aanvangen, maar groot of klein, ze maakten allemaal stof, stof en nog eens stof.
Die mensen moeten hun werk doen en wij hadden gekozen om net deze namiddag op die weg te lopen, maar iets mag het hebben, he?! Op een moment konden wij richting Kajetansbrücke lopen (daar ligt de camping bij) en zij reden bijna allemaal richting Pfunds (om langs de overkant van het water de berg weer op te rijden, naar hun schuren), dus gedaan met stof vreten…
De voet van Edgard liet op een moment wel weten dat het genoeg geweest was (we waren toen toch al bijna zes uur onderweg), maar we moesten nog een uurtje verder. Geen idee hoeveel km we gelopen hebben, maar het waren er veel vandaag.
Gelukkig heel wat in de schaduw want in de zon zouden we dat niet gekund hebben. Op de camping aangekomen hebben we een fris drankje en een fris duikje genomen: er is een zwemvijver aan de camping, prachtig aangelegd: de Via Claudiasee. Die wordt gevoed door bergwater, dus warm is dat niet… maar dat deed zo'n deugd na die lange, hete dag.
Een voetmassage, wat luchtig eten, en dan… kwam er onweer! Ons tentje hield stevig stand maar op een moment waren de rukwinden te sterk en brak er een poot… (ik had Edgard tegengehouden om het af te breken omdat ik dacht dat het niet zo erg zou worden; dom van mij). Vaarwel tentje (zo'n goedkoop wit plastiek partytentje, maar wel een gerief als het heet is…).
Gelukkig is er dan nog de veilige, droge camper en ondertussen zijn de wolken leeg geregend. Gedaan met die echt zomerse dag; vanaf morgen weer 'unbeständlich wetter'… wat zoveel wil zeggen als een vlaagje regen in de late namiddag en dan weer zon. Het kan erger!!! haha
het beloofde een stralende dag te worden, met temperaturen boven de 30°! en dat werd het ook…
We zochten dus een wandeling uit die je alleen kan/ mag doen bij heel warm en droog weer: de Klammsteig.
Maar eerst wilden we langs het bureau voor toerisme in Pfunds; een mooie wandeling van ongeveer 45' langs de weide of wat lager langs de rivier. Daar bestelden we de 'Wanderbus' voor dinsdag; je kan hier gratis met dat speciaal vervoer naar de hoogte gaan om daar te gaan wandelen; in het Oetztal is dat ook maar daar waren we niet op tijd met onze aanvraag. Toen dat geregeld was, zetten we koers richting Klamm.
De wandeling liep langs een snelstromende rivier, stroomopwaarts en de bergwanden kwamen steeds dichter bij elkaar tot er op een moment alleen de rivier en het pad er tussen kon; Deze wandeling doe je op eigen risico, staat er aangegeven, maar het pad is goed onderhouden (bruggen worden vernieuwd als het nodig is, het pad wordt versterkt waar het dreigt weg te zakken). Het is een aangeduide wandeling, dus niets om bang voor te zijn, als je maar de minimum uitrusting hebt: goed schoeisel, stokken en veel drank.
Dat heeft niet iedereen bij, zo zagen we onderweg. Je houdt het niet voor mogelijk hoe onverantwoord sommige mensen aan zo'n wandeling beginnen! Op 'gouden' schoentjes, sandaaltjes zelfs, zonder drank, geen hoedje, geen stokken, maar wel met kinderen! Ik krijg er de kriebels van.
Maar ieder zijn ding; zo lang ze noch de natuur, noch de dieren schade toebrengen, moeten ze het zelf maar weten. Verschillende families draaiden dan ook om na een poos.
Wij stapten vrolijk verder, gestaag omhoog; misschien wel tien keer over de rivier; één keer zelfs via een hangbrug! Edgard gaat er nu al vlotjes over! We maakten foto's en foto's want achter elke hoek was er weer iets moois te zien. Ik loop graag in kloven (als het veilig is, dus niet na een onweer of met regenweer!). Je voelt je zo nietig tussen die bergwanden en naast dat snelstromend water. Veel praten kan je er vaak niet omdat het water zo'n overdonderend lawaai maakt (al is lawaai geen geschikte term voor dat natuurschoon).
Na een uurtje kwamen we aan op een splitsing: links naar Greit en rechts naar de Radurschalm. Omdat we die dinsdag al gaan doen en de hut daar niet bemand is, sloegen we af naar Greit.
Het was een hele klim maar die moeite werd beloond! Buiten op het terras van het Gasthof Berghof staan twee stoelen met twee houten tonnen met koud water erbij; daar kan je je voeten in afkoelen! Goddelijk is dat als voorgerecht! Een Radler met citroen (alcoholvrij ) in de hand en dan maar genieten. Daarna een soepje en een Kaiserschmarrn… wat wil je nog meer. We zaten daar op ongeveer 1500 m dus luchtig; we waren zo blij dat we niet in het dal gebleven waren! Daar zou het bakken zijn.
Met die gedachte bekeken we nog eens de kaart en besloten we terug af te dalen naar de Klamm en dan toch een stuk richting Radurschalm te lopen want daar zouden we na een poos de weg bereiken om weer naar Pfunds af te dalen, en die zou vooral in de schaduw liggen!
Zo gedacht zo gedaan; we waren helemaal opgeladen om aan de terugweg te beginnen.
We daalden vlotjes af en gingen dus langs de andere oever weer naar boven; daar vonden we, verscholen maar niet gans overgroeid, een pad naar de rivier! Oh, wat hebben we daar genoten! Op een steen, langs het water, alleen maar één zijn met het water en met het Al. We hebben daar een hele poos gezeten! Onvergetelijk…
Na nog een klimmeke kwamen we op de weg aan; de weg die de Wanderbus ook neemt: niet geasfalteerd. Geen nood, dat loopt ook goed, ware het niet dat alle boeren uit de omtrek net op dat moment beslisten om hun hooi binnen te halen… (en groot gelijk hadden ze, dat zou later blijken). Ze reden af en aan met tractoren; niet die grote beesten die je bij ons ziet; daar zouden ze hier niets mee kunnen aanvangen, maar groot of klein, ze maakten allemaal stof, stof en nog eens stof.
Die mensen moeten hun werk doen en wij hadden gekozen om net deze namiddag op die weg te lopen, maar iets mag het hebben, he?! Op een moment konden wij richting Kajetansbrücke lopen (daar ligt de camping bij) en zij reden bijna allemaal richting Pfunds (om langs de overkant van het water de berg weer op te rijden, naar hun schuren), dus gedaan met stof vreten…
De voet van Edgard liet op een moment wel weten dat het genoeg geweest was (we waren toen toch al bijna zes uur onderweg), maar we moesten nog een uurtje verder. Geen idee hoeveel km we gelopen hebben, maar het waren er veel vandaag.
Gelukkig heel wat in de schaduw want in de zon zouden we dat niet gekund hebben. Op de camping aangekomen hebben we een fris drankje en een fris duikje genomen: er is een zwemvijver aan de camping, prachtig aangelegd: de Via Claudiasee. Die wordt gevoed door bergwater, dus warm is dat niet… maar dat deed zo'n deugd na die lange, hete dag.
Een voetmassage, wat luchtig eten, en dan… kwam er onweer! Ons tentje hield stevig stand maar op een moment waren de rukwinden te sterk en brak er een poot… (ik had Edgard tegengehouden om het af te breken omdat ik dacht dat het niet zo erg zou worden; dom van mij). Vaarwel tentje (zo'n goedkoop wit plastiek partytentje, maar wel een gerief als het heet is…).
Gelukkig is er dan nog de veilige, droge camper en ondertussen zijn de wolken leeg geregend. Gedaan met die echt zomerse dag; vanaf morgen weer 'unbeständlich wetter'… wat zoveel wil zeggen als een vlaagje regen in de late namiddag en dan weer zon. Het kan erger!!! haha
het beloofde een stralende dag te worden, met temperaturen boven de 30°! en dat werd het ook…
We zochten dus een wandeling uit die je alleen kan/ mag doen bij heel warm en droog weer: de Klammsteig.
Maar eerst wilden we langs het bureau voor toerisme in Pfunds; een mooie wandeling van ongeveer 45' langs de weide of wat lager langs de rivier. Daar bestelden we de 'Wanderbus' voor dinsdag; je kan hier gratis met dat speciaal vervoer naar de hoogte gaan om daar te gaan wandelen; in het Oetztal is dat ook maar daar waren we niet op tijd met onze aanvraag. Toen dat geregeld was, zetten we koers richting Klamm.
De wandeling liep langs een snelstromende rivier, stroomopwaarts en de bergwanden kwamen steeds dichter bij elkaar tot er op een moment alleen de rivier en het pad er tussen kon; Deze wandeling doe je op eigen risico, staat er aangegeven, maar het pad is goed onderhouden (bruggen worden vernieuwd als het nodig is, het pad wordt versterkt waar het dreigt weg te zakken). Het is een aangeduide wandeling, dus niets om bang voor te zijn, als je maar de minimum uitrusting hebt: goed schoeisel, stokken en veel drank.
Dat heeft niet iedereen bij, zo zagen we onderweg. Je houdt het niet voor mogelijk hoe onverantwoord sommige mensen aan zo'n wandeling beginnen! Op 'gouden' schoentjes, sandaaltjes zelfs, zonder drank, geen hoedje, geen stokken, maar wel met kinderen! Ik krijg er de kriebels van.
Maar ieder zijn ding; zo lang ze noch de natuur, noch de dieren schade toebrengen, moeten ze het zelf maar weten. Verschillende families draaiden dan ook om na een poos.
Wij stapten vrolijk verder, gestaag omhoog; misschien wel tien keer over de rivier; één keer zelfs via een hangbrug! Edgard gaat er nu al vlotjes over! We maakten foto's en foto's want achter elke hoek was er weer iets moois te zien. Ik loop graag in kloven (als het veilig is, dus niet na een onweer of met regenweer!). Je voelt je zo nietig tussen die bergwanden en naast dat snelstromend water. Veel praten kan je er vaak niet omdat het water zo'n overdonderend lawaai maakt (al is lawaai geen geschikte term voor dat natuurschoon).
Na een uurtje kwamen we aan op een splitsing: links naar Greit en rechts naar de Radurschalm. Omdat we die dinsdag al gaan doen en de hut daar niet bemand is, sloegen we af naar Greit.
Het was een hele klim maar die moeite werd beloond! Buiten op het terras van het Gasthof Berghof staan twee stoelen met twee houten tonnen met koud water erbij; daar kan je je voeten in afkoelen! Goddelijk is dat als voorgerecht! Een Radler met citroen (alcoholvrij ) in de hand en dan maar genieten. Daarna een soepje en een Kaiserschmarrn… wat wil je nog meer. We zaten daar op ongeveer 1500 m dus luchtig; we waren zo blij dat we niet in het dal gebleven waren! Daar zou het bakken zijn.
Met die gedachte bekeken we nog eens de kaart en besloten we terug af te dalen naar de Klamm en dan toch een stuk richting Radurschalm te lopen want daar zouden we na een poos de weg bereiken om weer naar Pfunds af te dalen, en die zou vooral in de schaduw liggen!
Zo gedacht zo gedaan; we waren helemaal opgeladen om aan de terugweg te beginnen.
We daalden vlotjes af en gingen dus langs de andere oever weer naar boven; daar vonden we, verscholen maar niet gans overgroeid, een pad naar de rivier! Oh, wat hebben we daar genoten! Op een steen, langs het water, alleen maar één zijn met het water en met het Al. We hebben daar een hele poos gezeten! Onvergetelijk…
Na nog een klimmeke kwamen we op de weg aan; de weg die de Wanderbus ook neemt: niet geasfalteerd. Geen nood, dat loopt ook goed, ware het niet dat alle boeren uit de omtrek net op dat moment beslisten om hun hooi binnen te halen… (en groot gelijk hadden ze, dat zou later blijken). Ze reden af en aan met tractoren; niet die grote beesten die je bij ons ziet; daar zouden ze hier niets mee kunnen aanvangen, maar groot of klein, ze maakten allemaal stof, stof en nog eens stof.
Die mensen moeten hun werk doen en wij hadden gekozen om net deze namiddag op die weg te lopen, maar iets mag het hebben, he?! Op een moment konden wij richting Kajetansbrücke lopen (daar ligt de camping bij) en zij reden bijna allemaal richting Pfunds (om langs de overkant van het water de berg weer op te rijden, naar hun schuren), dus gedaan met stof vreten…
De voet van Edgard liet op een moment wel weten dat het genoeg geweest was (we waren toen toch al bijna zes uur onderweg), maar we moesten nog een uurtje verder. Geen idee hoeveel km we gelopen hebben, maar het waren er veel vandaag.
Gelukkig heel wat in de schaduw want in de zon zouden we dat niet gekund hebben. Op de camping aangekomen hebben we een fris drankje en een fris duikje genomen: er is een zwemvijver aan de camping, prachtig aangelegd: de Via Claudiasee. Die wordt gevoed door bergwater, dus warm is dat niet… maar dat deed zo'n deugd na die lange, hete dag.
Een voetmassage, wat luchtig eten, en dan… kwam er onweer! Ons tentje hield stevig stand maar op een moment waren de rukwinden te sterk en brak er een poot… (ik had Edgard tegengehouden om het af te breken omdat ik dacht dat het niet zo erg zou worden; dom van mij). Vaarwel tentje (zo'n goedkoop wit plastiek partytentje, maar wel een gerief als het heet is…).
Gelukkig is er dan nog de veilige, droge camper en ondertussen zijn de wolken leeg geregend. Gedaan met die echt zomerse dag; vanaf morgen weer 'unbeständlich wetter'… wat zoveel wil zeggen als een vlaagje regen in de late namiddag en dan weer zon. Het kan erger!!! haha
28 juli Umhausen- Köfels (1500 m)- Wurzbergalm (1678m)- Winkeler's waterpark
de eigenaar van de camping gaf ons een goede tip om Köfels, dat aan de andere kant van het dal ligt, via een bosweg te bereiken; bij het verlaten van Umhausen ontdekten we een Kneipp bad en kruidentuintje; zomaar hier neergepoot! Ze doen veel voor de toeristen! Naar Köfels: weer een stevige klim… dat kan ook niet anders: links en rechts van het dal zitten de bergen en al wat je wil bezoeken, daar moet je voor klimmen. Maar er is klimmen en klimmen; als het rustig bergop gaat, bij een fijne temperatuur, of je loopt steil omhoog onder een brandende zon… een heel verschil!
Vandaag had ik precies vleugels; ik ging dansend naar boven; Edgard had het vandaag wat moeilijker en ging ook nog even onderuit… een ferme bloeduitstorting met zwelling op zijn bil en een kleine kneuzing aan zijn elleboog; al bij al viel het goed mee voor 1.87m die naar beneden komt! Hij zegt dat hij leerde vallen bij het skiën…
In Köfels iets gedronken en dan door naar de Wurzbergalm; op zo'n alm is het altijd open en dat is welgekomen als je heel lang in het bos gelopen hebt, maar het bos geeft je stapstenen en wortels om je vaste grond te geven onder je voeten; ik maakte er een liedje op: 'stap voor stap, adem in en uit, zo gaan wij naar boven; niet te snel, kijk niet ver vooruit want het Pad leidt jou naar boven.
Voel je één met alles wat leeft dan heb jij geen zorgen voel je één met alles wat leeft, dan ga jij weer stromen
stap voor stap…
Voel de energie van de bergen zij bieden jou hun rug om op te lopen de stenen en de wortels die geven jou houvast, op jouw pad naar boven
stap voor stap…
Een kleine hap in de hut van de Wurzbergalm genomen en dan afgedaald richting Winklen. Daar wachtte ons nog een verrassing: een mooi 'Wasserpark'! Een sprookjesbos waar ze de natuurlijke elementen gebruikt hebben om er voor kinderen speeltuigen van te maken; zo staat een zandbak boven op een rots en staat een poppetje midden op een stroompje; het poppetje bedient het rad (heel klein!). Oh wat zouden Sam en Bo hiervan genieten! Er speelden kinderen honderduit, kruipend door een holle boomstam, die vlekkeloos overging in een moderne glijbaan; wat er hogerop nog was hebben we niet gezien; we zijn maar een stukje omhoog gegaan. Het moet een paradijs zijn voor kinderen die graag op ontdekkingsreis gaan; alle rotsen zijn bedekt met mos zodat ze zachte landingen mogelijk maken.
Een beetje verder ligt een privé vijver, die blijkbaar door de gemeente beheerd wordt: een pad loopt erlangs en daar zit hier en daar een terrasje op; banken die uitnodigen om erop te gaan zitten (gebogen hout, heerlijk) maar waar je soms pas op geraakt als je door het water waadt; een soort blotenvoetenpad over keitjes; heel creatief om kinderen veilig met de voeten in het water te laten komen (want dat willen ze toch allemaal!), terwijl de papa's en mama's proberen via de randjes toch met schoenen aan droog op het platform met de bank te geraken. Een leuk schouwspel!
Toen we in het dorp aankwamen zagen we dat we meer dan een uur moesten wachten op de bus naar huis… Te voet was geen optie (zeker nog 10km erbij), dus waagden we onze kans met onze Gästenkarte van Stamms, maar dan richting Längenfeld, want die bus kwam vrij snel; we mochten mee aan halve prijs. In Längenfeld wachtte een cappuccino op ons en vandaar namen we de bus terug naar Umhausen … en die was gratis! Haha
We zagen dat het in Umhausen toch weer geregend had; wij hadden haast geen druppel nat gevoeld! Dus weeral geluk gehad…
We hebben hier van alle kanten wat geproefd, en we weten dat we hier nog lang kunnen rondlopen; bergwandelingen zijn er nog met hopen; volgende keer wel eens informeren of de huttentaxi rijdt want dan kan je meteen hoger beginnen; anders halen wij nooit die hogere hutten meer; met de camper zitten we nu op 1000 m. 600- 800 m stijgen op één dag kunnen we nog wel, maar ik zou dolgraag nog eens over de 2000 m geraken… een volgende keer dan maar?
Nog een weetje: gisteren vernamen we dat de waterval hier vlakbij drie jaar lang niet toegankelijk geweest is! Vanaf dit jaar is die hele constructie pas open gesteld voor het publiek! Er was 3 jaar geleden een stuk rots los gekomen en een toerist, die op het pad langs de waterval zat, is toen omgekomen… Daarna hebben ze het hele parcours dus heraangelegd: je kan met klimuitrusting langs de waterval omhoog klettern, of via de hangbrug tot bovenaan geraken; veel veiliger, maar voor wie de romantische weg van vroeger nog kent is dit niet mooi meer…
vanmorgen was het fris, heel fris, en ik dacht zelfs dat wij vandaag geen bergtocht zouden maken! Zo bewolkt zonder enig teken van blauwe lucht hadden we nog niet gehad.
De plaats naast ons was vrij gekomen en wij twijfelden even of we op deze camping langer wilden blijven dan tot vrijdag, maar bij navragen bleek dat de plaats naast ons evengoed vanaf zaterdag gereserveerd was;
We zijn meteen gaan prospecteren op het internet of de camperplaats die we in gedachten hadden (bij camping Via Claudia in Pfunds) een goede optie was om naartoe te gaan. Bleek dat je maar één nacht op de camperplaats mag staan; ze zijn echt bedoeld voor passanten, wat begrijpelijk is, want voor 10€ kunnen ze geen campingfaciliteiten toestaan. Dus even naar de camping zelf gekeken en die valt reuze mee. Weer goedkoper dan hier want in de prijs (25€ pn) is het gebruik van het sanitair inbegrepen. Verder hebben ze alle service van hier; en nog een troef die ze meteen meesturen als je informatie opvraagt: vlakbij zou een gebied zijn dat taxvrij is (zoals Andorra) en je kan daar tanken voor 0.75€ per liter! Hoe lang is het geleden dat wij nog diesel aan die prijs kochten??
Vrijdagmorgen verkassen we dus weer en deze keer blijven we misschien wat langer ter plaatse; dat zien we nog wel.
Toen al het opzoekwerk gedaan was bleek de hemel helemaal open te zijn! Toch wonderlijk hoe dat in de bergen gaat! Het gaat snel dicht, maar ook snel open; dat maakten we al elke dag mee. Wij dus onze bergschoenen aan en huppekee, richting Farst en Reichalm.
Farst bereikten we sneller dan aangegeven staat op de borden ernaartoe (anderhalf uur vanaf Umhausen); een stijging van bijna 500 m, en dat op een bijna rechte bergwand. Dus continu stijgen, zonder één vlak stuk… we hebben het geweten! De zon gaf ook volle gas, dus zweten, zweten, en nog eens zweten. Om 12u hadden we ons bokes al op en zetten we koers richting Reichalm (nog bijna 400 m hoger gelegen). Dat was echter te ambitieus.
De vermoeidheid zat al in onze benen, het pad liep bijna recht omhoog… dat was wel wat van het goede teveel. We stegen nog bijna een uur maar toen we zagen dat we er nog lang niet waren en toen het stillekes begon te miezeren, beslisten we rechtsomkeer te maken. In het Jausenstation van Farst nog een koffie met zelfgebakken cake genomen en dan de afdaling maar ingezet.
Onderweg begon het weer wat te druppelen, maar niet genoeg om nat te worden; we kwamen eigenlijk droog thuis maar we waren verwittigd en de echte bui liet niet lang op zich wachten! En als het hier regent, regent het echt! Met een beetje klank- en lichtspel er zelfs bij maar ons kon het niet meer deren. Ik kreeg een heerlijke massage van Edgard en toen ik weer boven water kwam scheen de zon alweer!
We hebben dus elke dag wel eens regen gehad tot hiertoe; overdag of 's nachts, maar geen enkele keer heeft het ons echt gehinderd. Daar tekenen we voor! Laat ze maar zeggen dat Tirol de pispot van Europa is; alles ziet hier nog fris groen (en we weten dus waarom) en het komt altijd weer goed, in een recordtempo; wie durft er dan klagen? Misschien de mensen die op zo'n moment hun tent moeten opstellen; ja, dat moet vervelend zijn. We zijn dankbaar dat we de luxe hebben van een echt huisje; heerlijk is dat!
26 juli in Umhausen (1036m)- Bichl (1600m)- Stuibenfall
wisselvallig weer, zeggen de voorspellingen, maar als dit wisselvallig is, dan wil ik dat graag elke dag! We vertrokken in de zon en kwamen thuis met zon; niet te warm, heerlijk wandelweer.
We wilden weten wat we aankunnen en vertrokken vanmorgen richting 'Umhauser Höhenweg'; we namen die richting omdat we gisteren gezien hadden dat de waterval (tenminste de richting ervan want de waterval zelf konden we vanaf de camping niet zien) pas in de namiddag in de zon komt te liggen. Het was een stevige klim naar de Höhenweg! Minstens anderhalf uur alleen maar klimmen, maar we deden het op het gemak en kwamen zonder enig probleem boven; daar zagen we een afslag naar Bichl Jausenstation; die naam had ik gelezen in één van de wandelbeschrijvingen en we wilden dus weten wat het was; een mooi 'gehucht' waar je kan logeren in luxueuze appartementen, met sauna, zwembad, en alles erop en eraan. Daar was ook een soort 'hut' waar je wat kon eten; de Kaiserschmarren kon er niet aan ontbreken (mijn lievelingsgerecht als ik geen goulashsoupe neem) en Edgard ging voor een omelet met spek en sla; wat kan het deugd doen als je in de bergen bent! Onze boterhammekes bleven op hun plaats zitten (we nemen ze wel altijd mee omdat je nooit weet of je boven iets open vindt en ook voor de appelflauwtes onderweg).
Daarna was het één lange afdaling naar de mooiste waterval die wij in ons leven al gezien hebben. Jeetje, wat een massa water die van een hoogte van meer dan 100 m naar beneden dondert… En je gelooft je eigen ogen niet: ze hebben dan een soort zwevende platforms aangelegd plus een hangbrug over en naast het water! We werden er stillekes van!
De mensen die de klim moesten doen omdat ze beneden geparkeerd waren of omdat ze weer naar hun auto boven moesten, die heb ik beklaagd; wij hoefden alleen maar te blijven dalen tot aan onze camping, en dat was een grote luxe; velen geraken niet helemaal boven of gaan niet tot beneden, en ik snap heel goed waarom!
Beneden denk je natuurlijk dat je het gezien hebt, want ze maakten het wel zo dat je een mooi stuk van de waterval kan zien vanaf een laag gelegen plek maar dan zie je niet meer dan in Co. Het is pas als je de hele klim ernaast doet dat je kan zien hoe majestueus ze wel is. Maar dan moet je er ook heel wat voor over hebben! Dus niet alleen de richting van de zon was belangrijk! Zonder het te weten deden we de wandeling in de perfecte richting om ze helemaal af te kunnen werken.
We waren al om 15u thuis; namen een lekkere douche en sloegen een waske; tijd genoeg… Edgard vertelt dat in Japan één of andere gek een aantal mensen met een handicap heeft omgebracht op een mensonwaardige manier; draait de wereld nog wel rond of wordt het vierkantig???
vanmorgen lieten we Leutasch in de wolken achter; we hebben erg genoten van dit plateau en willen er zeker nog terug komen, in het voor- of najaar, als de ACSI tarieven van kracht zijn. Het viel alles bij elkaar echter nog mee: 78 € voor 2 nachten, stroom en toeristentax inbegrepen. Sauna, zwembad, douches, afwasruimten, alles was toegankelijk (en we hebben er ook gebruik van gemaakt). Het sanitair blok had hotelallures! En geen goedkope! Wel 5 sterren waard!
We zakten weer af naar Telffs en reden dan door naar het Oetzthal, een zijloper van het Innthal. Een bekend dal trouwens, dat zich gestaag naar boven werkt tot in Sölden en Obergurgl, bekende skigebieden. Velen nemen de route ook op weg naar Italië (via de Timmelsjoch).
We zagen meerdere campings onderweg maar zetten toch door tot in Sölden. We dachten daar een aantal dagen te blijven en dan onderweg naar beneden de andere campings aan te doen, maar dat was fout gedacht! Een eerste signaal kregen we toen we, op de weg die de gps aangaf, rechtsomkeer moesten maken omdat we er niet zonder kleerscheuren door konden komen. De bruggen waren wel toegankelijk tot 16 ton (dus bijna vijf keer ons gewicht) maar de weg werd alsmaar smaller en smaller en toen we tussen een oude schuur en een huis door moesten wringen hielden we het voor bekeken.
Tweede signaal: de receptie was tot 14 u gesloten! En dat in het hoogseizoen?! We snapten er niks van en beslisten meteen: daar wachten we niet op. Het was nog maar 12u.
Onderweg hadden we een kleine camping gezien die niet in de brochures van het Oetzthal is opgenomen, en terecht want hij was ook geen sikkepit waard; we waanden ons in de jaren 50-60 toen we de receptie betraden. Naar het sanitair zijn we zelfs niet meer gaan kijken. En de prijs was niet eens zo laag! Proberen gaat mee.
Dus maar afgezakt tot in Umhausen; we hadden gelezen dat er veel wandelingen vertrokken vanaf de camping, wat een pluspunt is voor ons. Deze receptie was wel open! En ze hanteren een grappig concept: je krijgt een papiertje met het plan van de camping. Naast de plaatsen die gereserveerd zijn staat de datum vanaf wanneer de reservatie geldt. Als je dus maar twee nachten wil blijven, kan je gaan staan op een plaats die tot die datum vrij is. Elke plaats heeft zijn voor- en nadelen en daarom staat ook de prijs in het hokje van de plaats; die varieert van 5 € tot 8 € pn. Een grotere plaats kost gewoon meer. Een eerlijke prijs dus.
Wij kozen een plaats vrij dicht bij de receptie omwille van de schaduw en de ondergrond (niet al te scheef) en betalen, zonder stroom, 25,5 € pn (staanplaats, 2 personen en toeristentax inbegrepen). Voor douche moet je wel een muntje van 0.90 € kopen, de stroom kost zo'n 3 € per dag en de sauna kost 9 € pp, en als je dus alles gaat optellen, zou je hier duurder kunnen uitkomen (maar die sauna zullen we wel nemen op een plek waar die niks extra kost!).
Leutasch blijft onze favoriet tot hiertoe, als het over campings gaat; Stams was zijn geld niet waard en Essingen was super goedkoop omdat het een camperplaats was en je toegang had tot alle campingfaciliteiten, maar dat was nog Duitsland en niet zo toeristisch als het Oetzthal. Hier betaal je de naam erbij, wat wel een beetje dom is want Tirol is Tirol en het is bijna overal even mooi.
Genoeg over de kostprijs; we hebben vandaag slechts 10 ' regen gehad, dus geen gezever; heel wat anders dan vorige nacht! We waren eens gaan eten (Edgard trakteerde mij omdat ik altijd kook) en moesten zo'n half uurtje terug fietsen; we startten gelaarsd en gespoord want het is onbeschrijflijk wat wij zagen afkomen! Een wolk om 'U' tegen te zeggen, die ook nog besloten had haar lading los te laten binnen de 10'. Vorig jaar was ik degene die in een recordtempo terugliep naar de camping (toen we in berenland zaten) maar deze keer was het Edgard die aan een gemiddelde van 25 km/u door het bos scheurde! Hij keek verschillende keren achterom om te zien of ik nog kon volgen want ik ben geen held in het trappen bergop. Ik genoot zelfs van het uitzicht, wetende dat we veilig thuis zouden geraken omdat het niet zo heel ver weg was. De regen die toen viel was nog best te behappen, maar als we 10' later waren vertrokken, zouden we als verzopen kiekens thuis gekomen zijn! De hemelsluizen gingen open toen we de sleutel in het slot van de camper staken! En ze zijn niet dicht gegaan voor middernacht! De intensiteit nam af, maar het bleef goed hoorbaar, dus miezer was het niet!
We hebben vandaag alleen de omgeving verkend; het dorpje bekeken, de start van de wandelingen opgezocht, maar verder hielden we het rustig, om de voet van Edgard niet te erg te belasten zodat die de volgende dagen weer in goede doen komt; de ambitie is naar Farst en de Reichalm te klimmen, omdat we dat gehucht hoog op de berg zien liggen en het mijn aandacht trok vanaf onze aankomst, maar we zien wel of dat lukt.
De Stuibenfall zullen we wel halen; die ligt maar een uur vanaf de camping. Zou de grootste waterval van Tirol zijn… en verder zien we wel; Edgard kocht alvast ook wandelstokken (voor de helft van de prijs van de mijne!).
Dat was het dan voor vandaag. We zijn zo dankbaar dat we dit kunnen doen!