Ik heb geen missie om u een boodschap te brengen en er bestaan tachtigduizend fora om op alles je mening te dumpen en heel persoonlijke dingen wil ik, toch ietsje wijzer geworden, op dit blog, al lang niet meer met u delen, want met schrijven over je privé zoals ik in het verleden wel deed moet je uitkijken. Voor je het weet heb je de grootste ruzie en vertrouwen ze je voor geen cent meer. Bang dat ze worden dat je wel eens over hen zou kunnen schrijven. Overdrijf je waar ik de neiging toe heb, dan worden ze achterdochtig.

En zo raak je beknot. Beknot op je eigen blog. Alsof de geheime dienst meeleest, terwijl het in werkelijkheid gewoon je tante is, die denk dat elke zin over haar gaat. Dus schrijf ik tegenwoordig maar over mijn gebrek aan inspiratie, dat ironisch genoeg vooral veroorzaakt wordt door al die mensen die ik niet meer mag gebruiken als decorstuk.

Geen ruzies meer, geen achterdocht, geen: “Was dat over mij?” Zoals in een ver verleden iemand ooit tegen mij zei: ”Je koopt beter een boekje bij de GB om daarin te schrijven, dan alles op een blog gooien.” En misschien had die persoon gelijk, al was het maar per ongeluk.

En toch blijft het jammer, want ze zijn best inspirerend, al die aardige en onaardige mensen in mijn leven. Ik schrijf niet meer over hen, maar ik draag ze wel mee. Als ongevraagde figuranten in mijn hoofd. Ze lopen er rond, ze morren wat, ze geven commentaar. Maar op mijn blog komen ze niet meer. Dat is mijn nieuwe vorm van zelfbeheersing, van zelfcensuur of sabotage. Het hangt ervan af wie het vraagt en vooral wie meeleest.