">
Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.
ik ben Loewiesa ik ben belgo-néerlandaise of neder-waalse Ik woon in "Le Hainaut" In dit blog probeer ik te schrijven over dingen die mij aan het denken zetten dingen die mij aan het lachen maken dingen waarover ik me zorgen maak en dingen die ik gewoon uit mijn duim zuig
Als je je beperkingen kent, kun je daarbinnen, onbeperkt te werk gaan
Jules Deelder
schrijver,dichter
Don't walk behind me I may not lead Don't walk in front of me I may not follow Walk beside me That we may be as one
I'm Out Of Estrogen
AND I HAVE A GUN!
Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.
Loewiesa
02-02-2026
Tussen glans en gruis
Afgesproken met een kennis van vroeger die ik al een tijdje niet meer had gezien. Eerst moet ik haar nieuwe jas bewonderen: “het was een koopje, voor de helft van de prijs, maar toch nog een paar honderd euro. De halsketting die ze droeg had ze ooit meegebracht uit Zuid-Amerika, de oorbellen kwamen uit Azië. Het polshorloge waarvan ze me ooit verteld had dat het een fake was, bleek vervangen te zijn door een echte. Tijdens het apéro legde ze duidelijk in het zicht een gloednieuwe smartphone. Ze straalt, ik reflecteer. Iemand moet het licht terugkaatsen.
Wanneer we samen ergens zijn, weten de andere mensen van onze groep binnen het kwartier, dat ze in een dure straat in een chique buurt woont, dat ze een ruim appartement hebben aan zee met een privéstrand waar de golven op haar commando breken.
Terwijl ik zelf een gereviseerde oude smartphone heb die nog net foto’s maakt zonder witte kartelrandjes, showt zij haar professionele camera-uitrusting alsof ze een bekend en getalenteerde fotografe is. Haar kinderen hebben prestigieuze carrières, haar kleinkinderen, zijn vanzelfsprekend de beste van de klas.
De anderen in het gezelschap luisteren met open mond, alsof ze een beroemdheid is. Er moet natuurlijk een foto gemaakt worden met de dure camera. Ik wacht nog altijd op het moment dat iemand haar om een handtekening vraagt.
Soms ben ik aan de beurt: “Mijn vriendin Loewiesa, zij woont in Wallonië.” Men kijkt mij dan vaak wat meewarig aan, en wanneer ik met opzet vertel dat ik ergens tussen Charleroi en La Louvière woon, in de meest gesinistreerde zone van het land, zakt de interesse nog verder. Heel af en toe, durft iemand het toch aan om een praatje met mij te maken. Ze vinden bv dat ik goed Nederlands spreek voor iemand die in Wallonië woont. Ik glimlach en laat het maar zo.
Meestal onderbreekt mijn kennis de conversatie om moeiteloos over te gaan op plat Vlaams met haar streekgenoten. Want de aandacht moet immers naar haar gaan. "'t zal wel zijn om mij der verre nie tusse te loatn" zoals zij dat in haar keukentafelvlaams zou zeggen. En zo toont ze haar klasse, elke keer opnieuw.
Ik heb me erbij neergelegd: sommige mensen zijn nu eenmaal geboren om te schitteren, anderen om te dienen als decor.
Vrijdagmiddag op klaarlichte dag, werd mijn 18-jarige kleindochter aangevallen door, een verwarde man van vreemde origine. Watskeburt? Ze was van school op weg naar huis, niets vermoedend, toen haar telefoon ging. Zij pakte haar telefoon uit haar tas en plots stond daar een man voor haar. “Geef telefoon” siste de man.
“Nee je krijgt mijn telefoon niet” antwoordde ze, haar dierbaar bezit stevig tegen zich aangedrukt, die telefoon die op haar leeftijd, zowat haar hele leven bevat.
Daarop ging de man over tot nog meer geweld. Hij gaf haar een stomp en duwde mijn kleindochter op de grond, Terwijl ze haar telefoon stevig bleef vasthouden, bleef hij slaan en schoppen waar hij kon, tot zij loste en hij er uiteindelijk met de telefoon vandoor ging.
Mijn kleindochter, vol adrenaline en niet van plan zich zomaar gewonnen te geven, rende achter hem aan. Ondertussen was er een camionnette gestopt met een viertal Marokkaanse werkmannen die het hele tafereel hadden gezien. Ze aarzelden geen seconde, ze renden achter de man aan en overmeesterden hem. Mijn kleindochter werd ondertussen ontfermd door buurtbewoners die door haar gegil hun deur hadden opengedaan.
De politie werd gebeld en haar papa, die men tegen moest houden om geen eigen rechter te spelen.
In het ziekenhuis werden haar verwondingen vastgesteld, er werd een PV opgemaakt met haar klacht. In de hoop dat de man morgen niet alweer op straat loopt op zoek naar een volgend slachtoffer en de vier werkmannen verklaarden meteen dat ze wilden getuigen.
Die vrijdagmiddag heeft ons allemaal wakker geschud. De schrik zit diep, bij haar, bij ons, en het zal tijd kosten voor haar om zich weer veilig te voelen in een rustige straat in een nette buurt die gisteren nog vanzelfsprekend was. Maar tussen de klappen en de chaos door zagen we ook iets anders: Mensen die niet wegkeken. Buurtbewoners die hun deur openden toen ze haar hoorde gillen. Vier Marokkaanse werkmannen die zonder aarzelen achter de dader aan gingen en hem overmeesterden.
We hopen dat justitie haar werk doet. En wij doen het onze: haar laten voelen dat ze niet alleen is, dat ze sterker is dan ze denkt, en dat één man haar wereld wel heeft geschud, maar niet heeft gebroken.
Ik heb geen missie om u een boodschap te brengen en er bestaan tachtigduizend fora om op alles je mening te dumpen en heel persoonlijke dingen wil ik, toch ietsje wijzer geworden, op dit blog, al lang niet meer met u delen, want met schrijven over je privé zoals ik in het verleden wel deed moet je uitkijken. Voor je het weet heb je de grootste ruzie en vertrouwen ze je voor geen cent meer. Bang dat ze worden dat je wel eens over hen zou kunnen schrijven. Overdrijf je waar ik de neiging toe heb, dan worden ze achterdochtig.
En zo raak je beknot. Beknot op je eigen blog. Alsof de geheime dienst meeleest, terwijl het in werkelijkheid gewoon je tante is of die ene buurman, of die kennis die denkt dat elke zin over hun gaat. Dus schrijf ik tegenwoordig maar over mijn gebrek aan inspiratie, dat ironisch genoeg vooral veroorzaakt wordt door al die mensen die ik niet meer mag gebruiken als decorstuk.
Geen ruzies meer, geen achterdocht, geen: “Was dat over mij?” Zoals in een ver verleden iemand ooit tegen mij zei: ”Je zou beter een boekje bij de GB kopen om daarin te schrijven, dan alles op een blog gooien.” En misschien had die persoon gelijk, al was het maar per ongeluk.
En toch blijft het jammer, want ze zijn best inspirerend, al die aardige en onaardige mensen in mijn leven. Ik schrijf niet meer over hen, maar ik draag ze wel mee. Als ongevraagde figuranten in mijn hoofd. Ze lopen er rond, ze morren wat, ze geven commentaar. Maar op mijn blog komen ze niet meer. Dat is mijn nieuwe vorm van zelfbeheersing, van zelfcensuur of sabotage. Het hangt ervan af wie het vraagt en vooral wie meeleest.
En dan zijn er de sterktewensreacties, je leest vaak van die berichten over bijvoorbeeld een overlijden of de ziekte van een bekend iemand wat uiteraard verdrietig is. Maar dan heb je altijd van die types die de betreffende persoon dan héél véél sterkte gaat wensen. Dat is natuurlijk superlief, maar denk je nu echt dat Bruce Willis jouw sterktewens leest vanuit zijn tehuis in Los Angeles waar hij intensief verzorgd wordt vanwege zijn fronto-temporale dementie en denkt “Gelukkig, Jeannette uit Aalst steunt me”.
Of de rampenreacties. Iemand die vertelt dat hij bijna stikte in een olijf In Italië. Een ander vertelt over een darminfectie bij het all-inclusive buffet in Turkije. Nou, dan komen de reacties want je hebt altijd van die mensen die dit zelf ook hebben meegemaakt. Maar altijd véle malen erger of ze beginnen over een nichtje dat niet lang geleden in Marbella bijna vergiftigd werd door iets in de sangria wat er niet in hoorde.
En dan hebben we het nog niet gehad over de meningen. Die eindeloze verhitte discussies, politieke etiketten, het welles-nietes van links tegen rechts. Ben je antisemiet of islamophobe. Ben je woke of reactionair. Er lijkt niets meer tussen in te bestaan.
En alsof dat niet genoeg is duikt er altijd wel iemand op die zich afvraagt of Brigitte Macron nu een vrouw of een man is. Weer een ander lijkt het zeker te weten…en reageert met de zelfverzekerdheid van een expert, die het allemaal al lang heeft uitgezocht.
Dan denk ik vaak, hè, hè, Dinges, Ik weet het, je hebt graag steeds het woord en weet alles beter. Maar het ging nu even niet over jou. Hou je bakkes en laat die Italiaanse olijf nu effe de hoofdrol spelen.
En dan heb je N. uit Z. die op Facebook trots meldt dat zij goed is aangekomen in Benidorm, waar ze als pensionado drie maanden gaat overwinteren. En dan J. uit B. een minuut later: “Oh mijn beste vriendin gaat daar ook elk jaar met haar man naar toe! Ze heten “Jut en Jul” doe ze de groeten als je ze ziet.” Alsof Benidorm eigenlijk maar uit één straat bestaat, met één supermercado, één frietkot “Bij den Belg” en één plein waar alle pensionado’s elkaar onvermijdelijk tegenkomen.
En zo krijgt N., nog voor ze haar koffer heeft uitgepakt, een soort morele opdracht. Terwijl ze eigenlijk zin heeft om in het Spaanse zonnetje, samen met haar buurtjes van verschillende nationaliteiten gezellig te gaan zitten keuvelen over ditjes en datjes, heeft ze nu een diplomatieke missie, groeten overbrengen, mensen herkennen die ze nog nooit heeft gezien, op de uitkijk staan naar Jut en Jul.
Disclaimer: de namen, personages plaatsen en gebeurtenissen zijn het product van de verbeelding van de auteur of op fictieve manier gebruikt. Elke gelijkenis met echte personen, levend of overleden, is puur toevallig.
Op sociale media zijn de reacties onder berichten vaak het echte spektakel, nog fascinerender dan het bericht zelf. Voor sommige reacties ga ik expres even zitten, met een bakje chips en een drankje. Soms zijn ze zo geestig dat mijn dag meteen goed is. Soms zo stompzinnig dat ik mijn geloof in de mensheid met rasse schreden zie verdampen.
Je hebt bijvoorbeeld Dinges die altijd moet laten weten dat hij iets niet leuk vindt. Onder een prachtige zonsondergang in Marokko schrijft Dinges: “Ik hou niet van Marokko" (Lees: en vooral niet van Marokkanen.) Dan denk ik, “Maar Dinges, niemand heeft om je mening gevraagd. Dan ga je toch lekker naar Oostenrijk of boek een hut in de Ardennen. Maar laat ons, die wel van prachtige zonsondergangen houden en het geluid van de stilte in de Marokkaanse Sahara al eens hebben ervaren met rust.
En dan is er Katrien uit Brugge. Katriens oude fiets is gestolen en plaatst een bericht op Facebook. Katrien is sowieso populair, dus binnen de 5 minuten; gedeeld in Gent, gedeeld in Antwerpen, gedeeld in Luik, gedeeld in Mesen (stad), gedeeld in Maastricht, gedeeld in Rolde, gedeeld in Pieterburen. Alsof haar fiets een internationale terrorist is die via het Pieterpad naar het noorden is gevlucht.
Vele jaren later duikt het bericht van Katrien en haar fiets nog een terug als een “herinnering”. Niemand kijkt naar de datum, want alles moet snel gaan, dus hop: het bericht wordt opnieuw gedeeld… Gedeeld in… Katrien was goed verzekerd en heeft ondertussen al een nieuwe, een elektrische, fiets gekocht…een rode met een mandje.
“Coucou c’est nous” zes silhouetten in het ochtendlicht.
De ochtendwandeling. We zijn bijna thuis waar de koffie op mij wacht, al zal ik die wel zelf even mogen zetten. Het laatste stukje van de weg strekt zich uit langs huizen in aanbouw, skeletten van toekomstige levens. In de verte bewegen donkere gedaanten. Hoe dichter ik kom, hoe meer de vormen zich aftekenen. Pas wanneer we er bijna zijn, herken ik de vertrouwde houding: Jehova’s getuigen. Ze zijn met zes en staan ruggen naar ons, alsof ze een geheim beraad houden.
Wanneer Cesar en ik langs het groepje lopen, draaien ze zich, als afgesproken allemaal in één ruk om. “Coucou c’est nous” klaar om hun boodschap van Bijbelse waarheden te delen.
Ik lach, beleefd. Cesar bekijkt de dames van Jéhova niet eens en loopt door. “Mag ik hem eens aaien?” vraagt één van de getuigen. Maar ondertussen ken ik alle trucen, terwijl de een aait, smeert een ander je een “Wachttoren” met goed nieuws van Gods Koninkrijk aan. “Hij is niet geïnteresseerd, dus liever niet” zeg ik met dezelfde vriendelijke lach, twee vliegen slaand in één klap wandelen wij verder, de koffie al in gedachte dampend.
Ik zocht op het internet naar informatie over een eventueel weekendje ergens naartoe. Ik dacht ik kijk ook nog even op TripAdviser waar de toegang mij geweigerd werd met de volgende reden: “U bent geblokkeerd daar u bovenmenselijk snel surft”. Verbouwereerd keek ik naar mijn scherm en naar mijn armen en naar mijn benen, ik keek zelfs even in de spiegel.
Was dit mijn eigen Verwandlung? Begint het zo...? Niet wakker geworden als kever maar als een robot die droomt van een weekend even weg.
En ineens schoot Mrs. Adams mij te binnen. Ik kwam vandaag tijdens de “honduitlaatwandeling” langs haar vroegere huis. Tijdens dat heel bijzondere covidjaar 2020 viel ze in de prijzen. En is niet meer. Haar heb ik leren kennen aan de schoolpoort waar mijn zoon en haar dochter school gingen. Ze had indertijd een wilde bos ravenzwart haar, een wit gelaat en felrode lippen, vandaar mijn bijnaam voor haar.
Op een dag kwam ze op hoge poten naar mij toe: ”Jouw man heeft mij in een restaurant laten zitten” beet ze me toe. “Wat doe jij met mijn man?” wilde ik vragen, maar hield mij in, want hij was immers mijn man niet meer. En mocht doen wat hij wilde. “Oh ja?” vroeg ik nieuwsgierig wel zin in een “lekkere” roddel. “Ja” zei ze, ik was hem tegengekomen in La Louvière en had hem gevraagd wat hij daar deed. “Ik ga iets eten” had hij geantwoord en of ze zin had om hem te vergezellen.
In het restaurant had ze het duurst op de kaart gekozen en toen het dessert genuttigd was, stond “mijn man” op om een pakje sigaretten te gaan halen en is nooit meer teruggekomen.
“Tja” zei ik “wat kan ik zeggen”. Ik begreep haar verontwaardiging en liet het verder voor wat het was, want zo is het leven, sommige mensen verdwijnen zoals ze binnenkomen en sommige rekeningen worden nu eenmaal nooit betaald.
Rogerke heb ik sinds het covidjaar 2020 niet meer gezien, net als Cindy en Maria. Cindy was nog jong, ze zat ooit bij mijn dochters op school en was een meisje dat altijd een beetje buiten de groep viel. Ze was gezakt voor het eindexamen en durfde dat thuis niet te vertellen. Toen kwam de proclamatie, ze liet haar moeder komen. “Moet je horen mama, stel je voor: haar moeder wist van niets! “Riepen mijn dochters verontwaardigd “gelukkig dat wij thuis alles durven te zeggen”. Ik weet nog hoe ik op dat moment meeleefde met de moeder maar ook met haar dochter.
En ook Maria is in dat vreemde jaar verdwenen. Wij maakten kennis op een speelplein, waar ik mijn zoon die toen nog een zoontje was op het houten klimrek liet klimmen. Zij was daar met haar kleinkinderen. Zij was Italiaanse en sprak met dat warme melodieuze Italiaans accent, dat mij soms het gevoel gaf dat ik zelf Italiaans begreep en het zelfs sprak. We kwamen elkaar ook later regelmatig tegen en soms dronken we samen een kopje koffie en maakten een praatje. Dan bewonderde ik haar nieuwe blouse van 5 € die ze uit de rekken van het plaatselijk O.C.M.W had gehaald. Ze gniffelde, “moet ik niet aan mijn kinderen zeggen, want die zouden het afkeuren”. En ze toonde trots haar nieuwe jas van 10 euro: “die laat je toch niet hangen?”
Vandaag in 2025, merk ik dat zulke ontmoetingen mijn pen blijven voeden. Ze keren terug in mijn herinneringen en dus ook op mijn blog. Kleine kronieken van mensen die mijn pad ooit kruisten en mij leerden dat zelfs een jas van tien euro een verhaal kan zijn.
Laatst met een buurvrouw kwam ons gesprek op Rogertje, Rogertje is al een tijdje niet meer. Toen, op 28/10/2011 schreef ik dit:
Rogertje kwam op bezoek. Rogertje met zijn eeuwige klakske en zijn sigaartje. Rogertje vroeger onafscheidelijk van zijn Marianne die in de laatste lente is overleden. Ik was hem afgelopen zondag tijdens een wandeling tegengekomen en had gezegd: “Roger als je in de buurt bent kom eens langs voor een bakje koffie”. Rogertje liet er duidelijk geen gras over groeien, want hij bleek de afgelopen week al eerder te zijn langs geweest. Rogertje is een stuk in de zeventig. Na het overlijden van hun moeder waren haar kinderen niet akkoord dat Rogertje in het huis bleef wonen, want er waren toestanden, zoals er wel vaker toestanden zijn in dit soort situaties. En Rogertje had drie maanden om zijn biezen te pakken.
Nu woont hij in een appartementje voor oudere mensen achter het gemeentehuis. Op dag één kwam er al een buurvrouw voor een praatje. Hij nodigde haar uit maar zij bleek hardnekkig. “Wanneer ik wil gaan eten” zo klaagt Rogertje "dan blijft ze zitten en dan ik kan toch niet alleen eten? Dat vind ik zielig dus geef ik haar ook een bordje en nu wil ze niet meer weg. 's Middags wil ik tv kijken en dan begint zij te praten en ze verteld honderd keer hetzelfde. Dan vertel ik haar ook 100 keer hetzelfde expres! Waarna ze mij afsnauwt, "dat heb je mij al honderd keer gezegd. En dan zeg ik, ja dat doe jij ook, zo zie je eens hoe vervelend dat eigenlijk is.” En zo gaat Rogertje nog een tijdje door.
“ ‘s Avonds komt haar zoon haar pilletjes brengen. En hij wil de koelkast vullen. Want ma moet niet op Rogertje's kosten eten. Maar…” zo gaat Rogertje verder: “Ik moet die zeurende vrouw niet elke dag, dus ik zet haar buiten door te zeggen dat ik ergens naar toe moet. En dan begint ze te huilen. En wanneer ik weer terugkom, kom ik binnen via achter en kijk tv zonder geluid. Want anders hoort ze dat en staat ze er weer “.
Hij leunt eens achter over in de zetel, kijkt tevreden rond en doopt nog eens een koekje in de koffie. De Moeder Theresa in mij trekt zich diep terug, pakt haar schoenen, kijkt op de klok en zegt: “Roger, ik moet nog een paar boodschappen doen, dus als je het niet erg vindt?” Rogertje is vlug van begrip en stapt op, bedankt voor de koffie en mijn ontvangst en sukkelt de weg af en ik, de heldin van de dag trek mijn schoenen weer uit.
Yes! De cursus "Hoe jaag ik de bezoekers weg van mijn blog” werpt zijn vruchten af. Geen enkele reactie op de meeste van mijn laatste schrijfsels sinds mijn herrijzing. Zelfs de spammers blijven weg.
Wilt u ook een reactievrij blog? Volg dan deze gouden tips: Schrijf vooral niet over uw triestig leven. Vermijd elk woord over ziektes, houten benen, glazen ogen of andere protheses. Schrijf niets over ophanden zijnde operaties. Want voor je het weet krijg je reacties als “Oooh dat is niets, een fluitje van een cent of: dat heb ik ook, maar dan vele malen erger.”
Schrijf niet dat u in één jaar tijd tweemaal wees geworden bent en tweemaal weduwe en één keer bijna. Schrijf niet, dat u zich na zoveel ellende hebt laten hypnotiseren.
Schrijf niet dat u een erfenis heeft gehad en u uw geld graag wil wegschenken. Vraag vooral niet om suggesties.
Zwijg als vermaledijde Neder-Waalse of als Waalse-Nederlandse "dans le fin fond de Wallonie" over het feit dat u uw “gansch leven” geleefd heeft van een uitkering, uit pure luiheid, uiteraard, want dat is wat men graag gelooft. Voor u het weet roept half Vlaanderen “Ge zijt ne vuile profiteur!” Zwijg sowieso als ge ne ‘Ollandse zijt!
En schrijf niet dat u een eenzame, rijke, nog best doenbare weduwe bent die hoopt ooit nog de ware te ontmoeten. Want de volgende dag zit uw mailbox vol met meelevende mannetjes op zoek naar een poetsvrouw, een verpleegster en als het even kan: een k* die kan koken.
Nog een allerlaatste tip: Gebruik woorden als “Vermaledijde” ipv vervloekt, verwenst of verdomd. En oh ja… gebruik een lettertype dat niemand kan lezen, bv: Comic Sans MS in fluoroze op een zwarte achtergrond!
Disclaimer voor de letterlijke lezers: deze tekst is geschreven in de geest van ironie en zelfspot. Wie zich aangesproken voelt, mag dat gerust zijn. Mij kan het niets schelen.
Ik hoef geen Christen te zijn om stil te worden in een kerk, een kerstliedje mee te neuriën of mijn naasten lief te hebben. Ik hoef geen moslim te zijn om te genieten van tajines, Marokkaanse koekjes, Turks gebak en de sierlijke lijnen van islamitische kunst. Ik hoef geen jood om klezmer muziek te waarderen of een menora in mijn huis te hebben. Geen heks om de Wet van Drie te respecteren en geen boeddhist om vrede te voelen bij het serene gezicht van een Boeddhabeeld.
Zondag bezocht ik met een vriendin het Tibetaans Instituut in Hoei , waar zondag het Feest van het Boeddisme werd gevierd. Op blote voeten betraden we de grote tempel van een conferentie getiteld : Wat is geëngageerd boeddhisme?
(n.v.d.r. Een onopgevoed joch, erfelijk belast door al evenonopgevoede moderneouders zorgde voor denodige afleiding door constant te lopen klieren.)
Na een Tibetaanse maaltijd, waarvan ik slechts de helft at , wegens plotseling geen trek meer, wellicht nadat ik de maaltijd, volgens Boeddhistische gewoonte (een ietsieteveel) aandacht had gegeven, namen wij deel aan een inleiding tot meditatie.
Op een matje, rug koninklijk gestrekt , benen in een halve Lotushouding (n.v.d.r. wat op zich zelf al een héle uitdaging is) naast een pluizige dame in een gebatikte flodderbroek en een kaalgeschoren zwever met zweetvoetenlucht. Ik focuste op mijn ademhaling op het "nu" en het "zijn." Niet gemakkelijk voor iemand die stijf van de stress staat, maar een makkie voor uw jonge vijftigster , onder invloed van het groen- gele pilletje.* De ware kunst? Op een elegante manier weer recht te komen.
Bij het verlaten van de tempel werden wij haast opzij geduwd door een groep andere gehaaste toekomstige "verlichten" en reeds "verlichten" met zo te zien, maar een heel bescheiden lichtje in. Mijn vriendin beelf met haar schoenen vastzitten in haar (te) lange wijde flodderbroek en donderde de onderste treden van de trap af "Misschien hebben je engelen (mijn gelovige vriendin heeft er twee, die altijd met haar meegaan) je een duwtje gegeven omdat je "vreemd" ging" grapteik in een mislukte poging om leuk te zijn. "Nee" antwoordde mijn gelovige vriendin licht geïrriteerd "Dat doen mijn engelen niet" (n.v.d.r. Uw jonge gedachtespinnendevijftigster heeft nog een lange weg te gaan!)
En ondertussen ga ik, hunkerend naar een schop onder mijn kont of een knuffeL (of andersom) bij mapsy. Het is erg prettig om een uur lang tegen iemand te praten zonder je af te vragen hoe het met de ander gaat. Het gaat overigens al een stuk beter sinds ik die groen en gele capsules slik die mijn dokter mij voorschreef. Ik word niet meer afgeleid door trieste gedachtespinsels die ongevraagd mijn hoofd binnendringen en door mensen die alleen maar als stoorzender fungeren.
De schop onder mijn kont krijg ik therapeutisch en de knuffel .? Sinds het gebruik van die pilletjes maal ik daar niet meer om. Mijn libido is gezakt naar mijn kleine teen. Ik krijg zelfs geen kippenvel meer bij het horen van een goed song (n.v.d.r. al is het goed mogelijk dat er tegenwoordig gewoon geen goede songs meer zijn, uw jonge gedachtespinnendevijftigster heeft zelfs geen zin in chocola en dat wil wat zeggen voor een chocoladejunk) Verder loop ik de hele dag met een lach op mijn smoel en weet je wat? De halve wereld lacht vrolijk terug! Joepie, wat is het leven mooi, met een paar schuiven dicht.
Ik heb weer een paar dagen bij mijn vader doorgebracht. Een paar weken geleden ben ik hem eens onaangekondigd gaan bezoeken en ik trof mijn vader in tranen aan. Hij had onlangs een reportage op tv gezien over een man van zijn leeftijd die opgehouden was met eten. Er ging een belletje bij mij rinkelen.
Versterven is een methode van zelfdoding die bij de Romeinen en de oude Grieken al bekend was en waar met respect en bewondering naar werd gekeken.. Vooraanstaande oude mannen die gezien hun leeftijd niet meer in staat waren hun functie naar behoren uit te voeren kozen voor deze methode om een eind aan hun leven te maken zonder dat iemand hen daarvoor dodelijke middelen hoefde te verschaffen. Door voedsel te weigeren kozen zij voor een "waardige dood."
Ik heb niks gezegd. Ik heb niet geroepen "Geniet van het leven, geniet van de zon, geniet van het park en blablabla" Maar ik heb mij afgevraagd of ik zijn wens moest respecteren? Ik heb geen alarm geslagen bij zijn dokter of bij de zorg. Mijn vader heeft ondertussen zijn beslissing weer herroepen.
Hij huilt nog steeds wanneer ik op maandagochtend weer bij hem wegga en zegt dat hij op mij gaat zitten wachten tot ik weer terugkom. En tegen die emoties zijn mijn pilletjes niet bestand en prikken dwars door mijn oh zo dunne, kwetsbare muurtje .
Mijn vriendin heeft behalve een directe lijn met die van hierboven ook connecties met anderen met bijzondere gaven (n.v.d.r. vandaar haar affiniteit met Uw jonge gedachtespinnendevijftigster.) En zo kreeg ik als verjaardagscadeau afgelopen vrijdagmiddag een "soin quantique" aangeboden. Het is iets mystieks en heeft te maken met energie en stralen. "Met alle Chinezen, maar niet met den deze ."Ik hoor het sommige blogvriendjes al roepen
Maar Uw jonge gedachtespinnendevijftigster is altijd in voor een geintje en zolang er geen geesten worden opgeroepen en zolang het geen pijn doet vind ik alles best. Heb ik al eens verteld van de eerste nachten die ik in het huis van mijn ex doorbracht en een entiteit heb waargenomen op het voeteneind van het bed? De geest en ik hadden echter geen van beiden zin in een praatje of een nadere kennismaking en toen mij 's morgens gevraagd werd of ik goed had geslapen en ik zei dat ik "vreemd had gedroomd" vertelde mijn ex over de spirituele zaken waar zijn ex vrouw zich mee bezig had gehouden en dat zij met een paar vriendinnen zelfs aan "glaasje draaien" had gedaan met de bedoeling de geesten van overledenen op te roepen en dat er waarschijnlijk na het "afsluiten" van dit niet ongevaarlijke spelletje eentje is blijven zweven, in dit geval, zitten op het bed.
Uw jonge gedachtespinnendevijftigster heeft haar ex vervolgens de hele bovenverdieping volledig laten opruimen en reinigen inclusief het verwijderen van het (hele lelijke) behang (3 lagen) en de (afschuwelijke) vloerbedekking. Ik heb niks tegen (echt) antieke kasten of tafels maar kamers met antieke of gewoon oude bedden waarin mensen ziek zijn geweest en zijn gestorven zijn beladen en niet mijn ding.
Deze keer was het mijn beurt om "gereinigd" te worden. Na een korte intake waar de vrouw vroeg wat ik precies wilde (mijzelf bevrijden van het "Assepoestersyndroom" waaraan ik volgens mapsy zou lijden. Iets met grenzen, onafhankelijkheid, zonder de mensen van wie ik hou en degenen die echt van mij houden daarmee te verwaarlozen.) Werd er besloten mijn chakras eerst te ontdoen van resten ex
Allereerst wil ik de blogmaatjes bedanken voor de felicitaties ter gelegenheid van mijn verjaardag. Goh hoe wisten jullie dat ?
Op mijn verjaardag de dag begonnen met een bezoek aan mapsy (mijn cadeau aan mijzelf) Waar ik bevestigd heb gekregen, wat ik zelf al tijden wist en tevens nog even mee kreeg, vooral héél erg lief voor mijzelf te zijn. Toen mijn tranen waren gedroogd heb ik in afwachting van mijn nieuwe moi, mijn nagels al vast gelakt in een leuk, hip en trendy kleurtje ..
Alles is beweging en het leven gaat verder zoals men dan meestal zegt. Natuurlijk heeft zij harmonicaman gevraagd wat zij eigenlijk voor hem betekent. En zij heeft er geen duidelijk antwoord op gekregen. Maar één ding is zeker, hij vindt haar "veiliger" aan de telefoon (n.v.d.r.Uw jonge gedachtespinnendevijftigster, blond, intelligent en de schrik van iedere vent. Mag ik even lachen?
Gelukkig heb ik hier in het dorp waar ik woon ook nog een paar vriendinnen die erg meelevend zijn. Eén van hen heeft de Liefde gevonden in De Heer. Wanneer ik er een beetje lacherig over doe, door haar te zeggen dat dit toch helemaal geen vergelijk is, zegt zij, zich richtend aan haar zus die bij ons aan tafel zit: "Ze is er nog niet klaar voor." "Nee" antwoord de zus terwijl zij haar hoofd schudt "nog niet!" "Kom donderdag eens met ons mee naar de kerk, dan worden de gebedsintenties gedaan en zal ik je aan monsieur labbé voorstellen" gaat mijn vriendin onverstoorbaar verder.Binnenkort vertrekken de twee zussen op bedevaart naarBanneux. "Ik zal je een rozenkrans meebrengen" belooft mijn lieve vriendin.
Joepie! Fijn toch, om weer iets te hebben om naar uit te kijken ..
Tijdens het Kunstenfestival in Watou heel veel gedichten en mooie teksten gelezen èn gehoord en andere, soms verbazend leuke dingen gezien. Aan de Douviehoeve bezochten wij een ruimte met een oude jukebox vol oubollige muziek en op de achtergrond een grote witte muur, een soort uitleefbord, waar de bezoekers hun liefdesbetuigingen op konden schrijven.
"Leef je maar uit" grapt Harmonicaman. Maar uw jonge gedachtespinnendevijftigster die nog druk bezig is met het dresseren van haar buikvlinders en het terug in de juiste plooi te leggen van haar gevoelens heeft bijzonder weinig inspiratie.
Dan pakt Harmonicaman het potlood en schrijft op de witte muur "Morgen misschien (gevolgd door een hartje) Hij lacht naar haar en zijn hand beroert even haar schouder. Een zielige buikvlinder fladdert heel even met zijn vleugels .
(n.v.d.r. Echter .. Uw jonge gedachtespinnendevijftigster zou Uw jonge gedachtespinnendevijftigster niet zijn geweest, als zij één en ander niet wéér verkeerd had geïnterpreteerd.)
Ietwat verward vervolgt zij samen met hem de tentoonstelling en wanneer zij bij het verlaten van de hoeve weer langs het bord passeren pakt zij, aangemoedigd door zijn tekst, het potlood en daagt hem uit "Waarom morgen, als het vandaag al kan! "Houdt toch op met dat gezever" grauwt hij kortaf en hij, deklootzak, loopt geïrriteerd van haar weg.
(n.v.d.r. Zij stond perplex maar zij heeft gezwegen, zij is niet kwaad op hem geworden, heeft niet getierd, gevloekt of geschreeuwd of is in huilen uitgebarsten. Zij heeft niks gedaan waarvoor u zich zou moeten schamen .. Toen nog niet ) En zij vervolgen de route als of er niks is voorgevallen.
Zij pikt een traantje weg bij het zien van de weemoed, de herkenning en de vertwijfeling in een filmfragment waarin een kunstenares voor het eerst na lange tijd haar ex geliefde terug ziet. Een tweede traantje volgt bij de mooie tekst van Peter Verhelst over (ô hoe toepasselijk) het aantrekken en afstoten, het elkaar nodig hebben en de angst die deze afhankelijkheid kan oproepen.
Later lopen zij over een smal verlaten en doodstil weggetje langs een maïsveld. "Mooie plek om . (n.v.d.r. interpreteer wat u wilt interpreteren) een lijk te dumpen"bedenkt uw jonge gedachtespinnendevijftigster bij zichzelf
Disclaimer : Tijdens het tot stand komen van dit logje werd geen enkele vlinder moedwillig gekwetst.
"Shit" Zei harmonicaman toen hij vernam dat haar vriendschap voor hem primitiever bleek te zijn dan de andere, de platonische vriendschap die hij zich had voorgesteld. Zij wil behalve vriendschap en een luisterend en begrijpend oor, niet alleen geestelijk worden aangeraakt maar heeft ook behoefte aan een paar armen om zich heen en aan intimiteit
"Bekommer je niet om mensen die jou niet in hun leven willen en voor wie je alleen maar een optie bent" was één van de voer voor de geest spreuken die zij laatst op een Facebookpagina nog had geliked. Is zij alleen maar een optie? Vult zij alleen maar een leegte? Wat triggert de man dan in haar, streelt zij echt alleen maar zijn ego? Wat zijn die vertrouwelijke gesprekken die zij sinds meer dan ander half jaar dagelijks samen voeren dan waard? Een vertrouwelijheid waardoor zij zich steeds meer naar hem voelt aan getrokken.
Niks bindingsangst of nare ervaringen, geen: hij heeft tijd nodig, geen gezeur over de afstand tussen hun woonplaatsen die te ver zou zijn. Hij valt gewoon niet op haar en basta! "Laten wij dan maar stoppen" stelt zij hem voor,want waarom zou zij zich nog langer kwellen? Maar dat vind harmonicaman niet zon goed idee, want zij, zo dacht hij, zij zou hem waarschijnlijk erg gaan missen. Haar tranen wegslikkend moet zij lachen en zij denkt bij haarzelf "Wie gaat wie nu missen?" En....bovendien hoe zit het dan met de vriendschap die zij in de afgelopen maanden van hem kreeg, wat is die haar waard?
Straks komt hij haar halen. De buikvlinders die blij zouden moeten rondfladderen liggen op één hoop op haar maag te wachten tot het over gaat. Want uiteindelijk gaat het altijd over .Mettertijd. Hij neemt haar mee naar Watou waar zij het kunstenfestival gaan bezoeken. De liefde, daar gaat het dit jaar over in Watou, niet enkel over het ideaal van de romantische liefde maar de liefde in haar ware gedaante. De liefde met barsten en ovolmaaktheden. De imperfecte liefde, de liefde die wij niet begrijpen...
En ondertussen... vier ik de zomer in eigen tuin, uit de zon en in de zon, waar ik in de weer ben met de plantjes en het verwijderen van onkruid. Vrouwen van mijn leeftijd schijnen erg goed te zijn met kruidjes. Nu nog een kat op mijn schouder en het plaatje is compleet. Mijn zoon is met een grote strooien hoed komen aanzetten en roept streng "Je hoed!" wanneer ik het kreng weer eens vergeten ben op te zetten. Mijn zoon is streng, zéér streng en ongetwijfeld goed bedoeld, maar toch....."Jullie lijken net een oud kibbelend stel" Zei één van mijn dochters laatst en dat maakt mij eerlijk gezegd, ietwat benauwd.
Verder maak ik af en toe een praatje met de buurvrouw van over de heg. Mijn buurvrouw is een fanatiek zonneklopster en ligt de hele middag doodstil in de brandende zon tot het er naar verschroeid vlees ruikt. Zij heeft een bijna lederen huid een rimpelig befje met witte lijnen in haar hals en ziet er verschrikkelijk uit (n.v.d.r. maar wie is uw jonge gedachtespinnendevijftigster,om daar iets van te vinden?) Soms roep ik: "Buurvrouw Leef je nog?". Dan kijkt zij verschrikt op met verdwaasde ogen en begint te lachen . Verleden maand heeft zij haar Alzheimer nog eens laten testen, maar het bleek stabiel...
dit blog ondersteunt oude spelling nieuwe spelling oude nieuwe spelling onnodig Frans onnodig Engels verkeerd geplaatste leestekens stijl en spelfouten
OVER VRIJE MENINGSUITING!
"Het mooie van vrije meningsuiting is dat je altijd weer verrast wordt door de schaamteloosheid van degenen die haar willen beknotten"
THEO VAN GOGH (VERMOORDE COLUMNIST EN CINEAST)
OVER LIEFDE
"LIEFDE IS DAT JIJ HET MES BENT
WAARMEE IK IN MIJZELF WROET"
May the sun. Bring you new energy bij day. May the moon. Softly restore you by night. May the rain. Wash away your worries. May the breeze. Blow new strenght into your being. May you walk. Gently through the world and know. Its beauty all the days of your life.
schijnen erg goed te zijn met kruidjes. Nu nog een kat op mijn schouder en het plaatje is compleet. Mijn zoon is met een grote strooien hoed komen aanzetten en roept streng "Je hoed!" wanneer ik het kreng weer eens vergeten ben op te zetten. Mijn zoon is streng, zéér streng en ongetwijfeld goed bedoeld, maar toch....."Jullie lijken net een oud kibbelend stel" Zei één van mijn dochters laatst en dat maakt mij eerlijk gezegd, ietwat benauwd.
